▶ 00:00 Een Gelukkig Mens ↑ hoofdstukken

Deze laatste bijeenkomst, vrienden, is een soort appendix, een aanhangsel. Tot dusver hebben we vier bijeenkomsten gehad die allemaal direct gelinkt waren aan het schriftgedeelte dat als uitvalsbasis diende voor dit weekend: 1 Timotheüs 1 vers 11. Daar spreekt Paulus over de gezonde leer die in overeenstemming is met het goede bericht van heerlijkheid dat aan hem was toevertrouwd. Pardon, nu vergeet ik nog het belangrijkste: het goede bericht van heerlijkheid van de gelukkige God. Paulus zegt daarvan: "wat aan mij is toevertrouwd."

Elke samenkomst hebben we een specifiek aspect uit dat vers, of die twee verzen, gelicht. We hebben ons beziggehouden met het evangelie van heerlijkheid en met de gezonde leer; wat daar zo bijzonder aan is en wat het gezond maakt. Dat was de zaterdagmorgen. Zaterdagavond ging het over wat het betekent dat dit juist aan Paulus is toevertrouwd. Ik heb het vanmorgen eigenlijk ook al even samengevat, maar goed, het is de laatste bijeenkomst.

Vanmorgen was eigenlijk min of meer het centrum, omdat het algehele thema toen ook het subthema was, namelijk de gelukkige God. Wat is het dat Hem nou zo gelukkig maakt? Wel, Hij is God! Hij is de Ene. Wat Hij voornemens is, dat doet Hij ook en dat realiseert Hij. Het gelukt Hem; daarom is Hij de gelukkige God. Op alle mogelijke manieren hebben we dat laten klinken en vanuit de Schrift mogen bezien.

En nu is er dan min of meer een aanhangsel en dat heb ik als titel gegeven: Een Gelukkig Mens. Dat is niet direct ontleend aan dit schriftgedeelte, dat klopt. Hoewel, ik moet erbij zeggen: ook elders in de brieven lees je over een gelukkig mens. Ik heb een brochure in huis liggen die heet The Happy Man. Dat is ontleend aan Romeinen 4, over de gelukkige mens wie de Heer de zonde niet toerekent, geciteerd uit de Psalmen. De gelukkige mens.

Wel, één ding moet duidelijk zijn: als je eenmaal zicht hebt gekregen op dat geweldige goede bericht dat Paulus heeft uitgeazuind als leraar van de natiën — waartoe hij ook gesteld was als heraut om dat aan iedereen te vertellen en te onderwijzen — dan kan het niet missen of dat transformeert een mens. Je denken wordt hervormd. Je leert op een heel andere wijze tegen alles aan te kijken. Want als God werkelijk God is en gelukkig is, dan kan het niet missen, als dat kwartje werkelijk is gevallen, dat het een mens zelf ook gelukkig maakt. Dat onderstreept weer dat het werkelijk een goed bericht is waar je echt blij en gelukkig van wordt. Met name dat wil ik vanmiddag afsluitend nog eens goed onderstrepen. Het ligt zo voor de hand.

▶ 03:37 De Leer van God Onze Redder Versieren ↑ hoofdstukken

Maar, en ik neem u daarbij opnieuw mee naar Titus 2. We zijn deze samenkomsten toch vooral bepaald bij die persoonlijke brieven die Paulus heeft geschreven aan Timotheus en Titus. En dan schrijft hij in Titus 2 over de leer van God – we hadden het daar afgelopen zaterdagochtend over – de gezonde leer. Wat is die gezonde leer? Wel, dat is de leer van God onze Redder.

En laat ik dan weer even aanhaken bij vers 9. Voor een deel is dit dus even dubbelop, omdat we het over vers 11 al even gehad hebben. Maar ik wil daar nu graag vanuit een ander gezichtspunt nog eens op wijzen. Eerst nog even dit: hij spreekt hier een speciale groep aan. Slaven. Geen werknemers, nee, slaven. Lijfeigenen, die honderd procent en dus ook dag en nacht, zeven dagen in de week het eigendom zijn van een ander mens. En die worden hier aangesproken en dan wordt er gezegd dat slaven zich zouden onderschikken; zich dus ook schikken naar, maar niet alleen inschikken, maar ook onderschikken aan degene die boven hen staat. Het lijkt me toch vrij duidelijk dat dat bepaald niet altijd meegevallen moet zijn voor iemand die een slaaf is, en vooral als je een heer hebt die niet het beste met jou voorheeft en die jou integendeel helemaal misbruikt.

Maar Paulus predikt geen revolutie. Integendeel, hij zegt dat ze zich zouden onderschikken aan hun eigen eigenaars, in alles welgevallig zijn, zonder tegenspraak. In de NBG-vertaling staat dan: 'het hun naar de zin maken'. Ik denk dat dat op zichzelf inderdaad de gedachte is: het hen naar de zin maken. En daar staat nog iets bij, want het motief is het allerbelangrijkste. En daarom wijs ik er ook op. Want je zou natuurlijk kunnen zeggen: niet actueel, kunnen we gewoon overslaan. We hebben vandaag geen slaven; niemand van ons in deze zaal zegt: 'ik ben een slaaf'. Nou ja, misschien in bepaald opzicht wel, maar niet in de zin zoals Paulus het hier bedoelt. En toch, juist het feit dat hij hen zo aanspreekt, dit is zo leerzaam, juist voor alle andere groepen.

Nog even: zonder tegenspraak in alles naar de zin maken, welgevallig zijn. Niet iets ontvreemden, maar alle goede trouw betonen. Niet alleen trouw betonen, maar ook daarin laten zien dat het je inderdaad menens is naar die eigenaar. Kortom, alleen maar die heer pleasen – niet in de zin dat je waardering wilt hebben, maar om iets anders. Want er staat namelijk bij, niet om waardering te krijgen van hem, maar opdat zij, de slaven, de leer van God onze Redder zouden versieren in alles.

Ik vind dat een schitterende zin. Ik attendeer heel dikwijls in mijn bijbelstudies juist op deze uitspraak. Want dit is zo mooi. Het gaat allemaal om de leer van God onze Redder. En al eerder hebben we overwogen dat het dus niet waar is wat er zo dikwijls gezegd wordt: 'het gaat in de leer uiteindelijk allemaal om de praktijk'. Dat is niet waar. Het is precies omgekeerd: het gaat in de praktijk om de leer. Daar heb ik het wel over: gezonde leer. Want dat er zoveel aversie en zoveel allergie is ten opzichte van leer, is maar al te begrijpelijk. Ook dat hebben we overwogen, want er is zoveel ongezonde leer. Maar de leer die Paulus neerlegt en optekent, die is gezond. En we hebben ook daarvan de betekenis gezien: dat betekent dat het vitaal is, dat het energiek is, dat het krachtig is.

Opdat zij de leer van God onze Redder... Hij is niet alleen maar de Schepper van alles, maar Hij is ook de Redder. Onze Redder. Opdat ze die leer zouden versieren in alles. Weet je wat je hier eigenlijk leest? Die slaven mogen demonstreren, die mogen laten zien hoe geweldig die leer is. Gewoon door hun doen en laten, gewoon in hun hele leven, in de positie waarin ze staan en in de wijze waarop ze hun leven inhoud geven. Dat ze daarin mogen etaleren, versieren, hoe geweldig de leer van God is, namelijk: onze Redder. Ook de Redder van die heer, misschien ook als het een kreng van een vent is geweest. Dan nog. Die slaaf demonstreert daarmee: God is ook jouw Redder. Niet alleen mijn Redder, ik mag het weten, maar Hij is ook jouw Redder. En ik demonstreer dat ook en ik maak die leer daardoor mooi door het jou naar de zin te maken, door me te schikken, door jou niets te ontvreemden en integendeel juist goede trouw te bewijzen. Ik versier daardoor de leer, het onderwijs dat God onze Redder is. In alles versieren.

Kijk, en nou kom ik eigenlijk ook meteen even bij de titel, ons subthema, namelijk: een gelukkig mens. Het is geweldig als je een gelukkige God mag kennen, maar weet je wat het geweldige is van het leven dat we vervolgens daardoor ook kunnen en mogen leiden? Dat is dat ons leven één groot sieraad wordt. We mogen – u kent de uitdrukking ongetwijfeld: 'het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen'. Daarop is heel wat af te dingen, maar ik kan wel dit zeggen: de leer van God onze Redder, dat is een feest. En wij mogen de slingers ophangen in ons leven. Paulus geeft hier een voorbeeld van. De slaven mogen dat doen, en wij allemaal. Laten zien hoe geweldig de leer van God onze Redder is. Het is gelukkig om dat te weten, om daarvan te zingen, om daar God voor te danken en om vervolgens in elk aspect van je leven te laten demonstreren hoe geweldig dat is. Om dat geluk daarmee ook te etaleren. En dat is denk ik wel een mooi woord in dat verband.

Want, zegt Paulus, wat is die leer van God onze Redder? Wel: de genade van God is verschenen, reddend voor alle mensen. God onze Redder? Hoezo? Hoezo versieren? Wel, Gods genade verschijnt en die genade van God die verschijnt, die redt alle mensen. Hij wil dat alle mensen gered worden, dat hebben we gezien in 1 Timotheus 2. Hij is een Redder van alle mensen. En hier staat het nog een keertje: dat is de leer van God onze Redder. En dat is een geweldige leer, maar het is ook zo heerlijk. En dat maakt het alleen nog maar gelukkiger als je dat zo ook mag leven.

De genade van God. Genade betekent natuurlijk 'charis', en dat is vreugde. Het is ook een vreugde die God deelt, die God geeft om niet en wij mogen uit die bron putten. En elke dag opnieuw mag je jezelf de vraag stellen: hoe kan ik vandaag weer die leer van God onze Redder versieren? Hoe kan ik mooi laten demonstreren hoe geweldig het is dat God onze Redder is van heel de mensheid? En die genade van God, die doet zoveel. Die redt alle mensen, staat hier, maar ook: die voedt ons op. Maar dan gaat het over degenen die geloven, degenen die dat inmiddels ook hebben mogen beamen. Laat ik het anders zeggen: zij die overtuigd zijn. God overtuigt jou. Uiteindelijk overtuigt Hij elk mens, maar Hij heeft mij inmiddels overtuigd. En er zitten hier heel veel in de zaal die ook daarvan overtuigd zijn. En dat is iets wat God doet. God overtuigt jou; je kunt daar niet voor kiezen, dat doet Hij. Hij opent je ogen en je hart daarvoor. Het is een gave van God, maar het is een geweldige gave.

En wat die genade vervolgens doet is niet alleen maar dat het je ogen opent en je redt, maar ook: het voedt je op. Het traint je. Hier staat het woordje 'pedagogiek' feitelijk. Het voedt op. Niet de wet wordt hier als principe aangevoerd die ons opvoedt – ik weet dat dat natuurlijk een hele populaire versie is, om te zeggen: 'door je te houden aan de wet en de regels'. Nee. De genade van God, reddend verschenen aan alle mensen, die voedt ons op, die traint ons, die disciplineert ons ook. Dat is allemaal het vermogen, dat reddende vermogen van Gods genade. En die zorgt ervoor dat wij verloochenen, verzaken, negeren.

Geen aandacht meer aan geven: de oneerbiedigheid en de wereldlijke begeerten. Dat is nog het negatieve deel. De genade van God zorgt er echter ook voor dat Zijn genade alles wordt en dat je daar je vreugde in vindt. En dat gaat automatisch. Als ik met mijn gezicht de ene kant op sta, dan betekent dit automatisch dat ik de andere kant negeer. Op het moment dat ik gekeerd ben naar de genade van God, dan verzaak ik alles wat daar tegenover staat.

En dat is de oneerbiedigheid. Want één ding moet inmiddels wel duidelijk geworden zijn in deze bijeenkomsten: er is niets wat onze eerbied voor God zozeer triggert, voedt en solide maakt als het besef dat Hij Redder is en dat Hij gelukkig is. Waarom? Hij is God, en alles gelukt Hem. Dat maakt zo enorm veel eerbied voor God los en het voedt die eerbied ook. Je verzaakt daarmee de oneerbiedigheid; dat kan niet anders. Daar hoeven we het verder ook niet al te lang over te hebben, dat is gewoon een gegeven en de begeerten die in deze wereld nu eenmaal heersen, van welke aard dan ook.

Ik ga er nu even wat sneller doorheen om bij mijn punt te komen. Bovendien staat er: "met verstand". Het is heel mooi dat juist in de Titusbrief er iedere keer op gewezen wordt dat die genade van God ons ook verstandig maakt. Het leert ons ons verstand te gebruiken. Gezond nadenken, gezond verstand; dat is een term die heel vaak juist in de Titusbrief gebruikt wordt. Helaas is dit in de NBG-vertaling vertaald met "bezadigd", maar daar ben ik niet blij mee. De betekenis is niet bezadigd. Dat klinkt in mijn oren – ik weet niet hoe u dat hebt – als ik het woord bezadigd hoor, dan denk ik vooral aan iemand die niet al te veel puf en energie meer heeft. Maar het woord dat hier gebruikt wordt, heeft juist te maken met het denken, met gezond nadenken.

God heeft ons verstand gegeven en dat mag je gewoon gebruiken. Sterker nog, ik denk dat juist als je je verstand gebruikt, je God ook leert kennen. Met het verstand wordt doorzien dat Hij daar is. Afijn, met verstand, en dan leer je ook rechtvaardig en op een eerbiedige wijze te leven. Godvruchtig wil dus zeggen – daar hebben we het ook al over gehad – dat we op een eerbiedige wijze zouden leven in de huidige aeon. De huidige aeon, waarvan we inmiddels hebben vastgesteld dat het een boze aeon is, waarin de waarheid ten onder gehouden wordt. Het is een aeon waarin een bericht dat zo goed, zo solide en zo geweldig is, nauwelijks een poot aan de grond krijgt. Je zou zeggen dat de rode loper voor je wordt uitgelegd als je dit vertelt, maar nee. Paulus zegt ook: "Ik ben een gevangene", en juist daardoor.

Waarom? In de huidige aeon, die een boze aeon is, wordt de waarheid ten onder gehouden. Maar dat is ook weer het voordeel, want juist in een donkere aeon zie je de sterren. Overdag zie je geen sterren, maar wij mogen schijnen in een donkere wereld, de huidige aeon. Juist dat licht van ons mag daarin schitteren. En het licht dat wij mogen laten zien, dat is dat gezonde onderwijs, dat is dat goede bericht van de gelukkige God. En nu komt er nog iets, want dat is het geluk dat we nu reeds kennen. En dan is er nog iets.

▶ 17:30 De Gelukkige Hoop ↑ hoofdstukken

En daarom wijs ik er ook op in Titus 2. Terwijl we, dat wil zeggen in de huidige aeon verblijvend, uitzien naar de gelukkige hoop. We hebben uitzicht, een geopend venster naar de gelukkige hoop. Daar heb je weer dat woord 'gelukkig'. Exact hetzelfde woord. En wat betreft die gelukkige hoop: ik ben blij met de dubbelzinnigheid die daarin zit, want je kunt gelukkige hoop op twee manieren uitleggen.

Ten eerste objectief. Dat wil zeggen dat hetgeen waar we naar uitkijken zo overtreffend is, zo gelukkig, dat het die hoop gelukkig maakt. Waar we naar uitzien, dat is zo onvoorstelbaar groots. Wat God nog weggelegd heeft voor deze schepping die nu aan de vergankelijkheid en het lijden is onderworpen... Wel, de heerlijkheid die gaat komen is allesovertreffend. Alle moeite en het leed van de huidige aeon en van alles wat daar geweest is, dat zal straks in het niet verzinken bij die glorie. We hebben geen idee wat ons allemaal nog aan heerlijkheid te wachten staat, namelijk wat God in petto heeft. Onvoorstelbaar! Dat is die gelukkige hoop.

Maar nu nog iets anders. Ik zei al: het is dubbelzinnig, gelukkige hoop. Want je kunt het namelijk ook subjectief opvatten. Ik hoef trouwens niet te kiezen hoor, want het is namelijk beide waar. Dat wil zeggen dat waar ik naar uitkijk gelukkig is, maar je kunt het ook zo opvatten: de gelukkige hoop, het fijne dat we die hoop hebben, maakt ons nu al gelukkig. Dat is ook een gelukkige hoop. En het is logisch dat beide betekenissen in elkaar grijpen. Als ik zo'n uitzicht heb, ja, dan maakt dat me nu reeds blij en gelukkig.

Dus het geluk kan niet op, hè? Nee, als je eenmaal de gelukkige God hebt leren kennen, dan staat dat vast bij alle moeite van het leven. Ik wil niets wegmoffelen, totaal niet. Ik wil ook de ellende, de zonde, de kwaadheid en het boze van de huidige aeon niet wegredeneren. Ik wil alleen maar laten zien hoe geweldig overtreffend dat licht is dat God in ons hart geplaatst heeft, namelijk door Zijn woord daarin te leggen. Dat maakt ons stralend – ook zoiets. Wat gebeurt er als dat licht in je hart woont? Dat doet je stralen, dat verlicht de ogen en we hebben een gelukkige hoop, terwijl we uitkijken naar de verschijning van de heerlijkheid van de grote God en van onze Redder, Jezus Christus.

Weer de grote God. Dat is waar we naar uitkijken en naar alles wat daarop nog zal volgen. De huidige aeon gaat plaatsmaken voor de toekomende aeon. Wereldtijdperken. En we hebben ook gezien dat dat allemaal tot een voltooiing zal komen, tot de voleinding van de wereldtijdperken van de aeonen. Ja, en dan is God gelukt wat Hij Zich van tevoren, voor de tijden van de aeonen, al had voorgenomen. Ooit was Hij bij het begin alles in Zichzelf en straks, aan het einde van de aeonen, is Hij alles in allen.

Een gelukkige God! Dan is Zijn doel volledig gerealiseerd en dan zal ook blijken – we hadden het er vanmorgen over – dat God bezig is een verhaal te schrijven. Hij is de Auteur en dan is het boek uit. Dat is dat 'happy end'. Daarheen is Hij op weg en dat staat alles vast. Voor Zijn plan staat Hij garant. En daarom: het feit dat die hoop ook zo zeker is, maakt ons nu al zo gelukkig.

Nu zal ik u vertellen: het is nog erger, want u bent al tevreden met dat geluk dat we kennen, met die gelukkige hoop, de gelukkige God en het feit dat je daardoor een gelukkig mens bent, maar er bestaat iets wat dat nog grootser maakt. En dat wil ik u graag laten zien aan de hand van een vers; dat is het laatste wat ik u nog wil tonen.

▶ 22:22 Het Is Gelukkiger te Geven Dan te Ontvangen ↑ hoofdstukken

In Handelingen 20 is Paulus op het strand van Milete; hij had de oudsten van Efeze verzameld. Hij was op doorreis naar Jeruzalem en om niet te veel tijd kwijt te raken, had hij iemand gestuurd om de leidinggevenden uit Efeze naar het strand te roepen, naar de kust, om Paulus te ontmoeten. Paulus houdt daar een heel aangrijpende toespraak. Hij heeft daar drie jaar gearbeid — dat is wat anders dan drie dagjes — en hij had in Efeze ook enorm veel voor zijn kiezen gekregen aan tegenstand en moeite. Maar hij zegt: "Ik heb jullie het evangelie van de genade Gods gepredikt, de gehele raad van God. Alles wat er is, ik heb het jullie allemaal verteld."

Het is een aangrijpend moment; je leest ook over tranen. Paulus zegt: "Ik zie jullie aangezicht niet meer." Het is een afscheid en dat grijpt de aanwezigen enorm aan. Hij had er trouwens ook bij gezegd — en dat was niet makkelijk: "Ik weet dat uit jullie eigen midden mensen zullen opstaan die de kudde van God niet zullen sparen." Met andere woorden, Paulus had geen optimistische kijk op de kerkgeschiedenis. Hij was een optimist op en top wat betreft de geweldige, gelukkige hoop, maar als het ging om wat wij de kerkgeschiedenis zouden noemen, of wat daar zou gaan volgen met het getuigenis... Nou, dat zegt hij zelf ook aan het einde van zijn leven: "Allen die in Asia zijn, hebben mij verlaten." Hij bindt Timoteüs op het hart: "Er komt een tijd, beste jongen, dat men de gezonde leer niet eens meer zal verdragen." Daar mag je het dan mee doen.

Denk nou niet dat je hier populair van wordt of dat iedereen zal zeggen: "O, wat geweldig, dat is een goed bericht." Ik bedoel, ik kan absoluut hard maken en het is niet te loochenen dat wat we dit weekend met elkaar hebben overwogen, een geweldig overtreffend goed bericht is. Daar kan niemand iets tegen inbrengen. Ik ben zelfverzekerd genoeg om te zeggen dat het niet te weerleggen is; het staat gewoon geschreven in Gods eigen Woord. Het is solide, betrouwbaar en geweldig. Je zou zeggen: dat zou iedereen gelukkig moeten maken. Maar zo werkt het dus niet. Daar moet je ook op bedacht zijn.

Je hoort zo’n goed bericht en dan denk je: dat ga ik iedereen vertellen! Ik ken dat effect maar al te goed, maar je krijgt heel dikwijls een koude douche over je heen. Je deelt dat, en dan zijn andere mensen daar niet zo blij mee — en dan druk ik me heel eufemistisch uit. Maar goed, dit was even de inleiding. Paulus is daar dus op het strand van Milete en hij houdt die toespraak voor die mannen. Ik lees uit vers 35: "En herinner je de woorden van de Heer Jezus, die zelf zei..." En nu wordt het eigenaardig, want Paulus citeert woorden van de Heer Jezus en als je vervolgens in de evangeliën nagaat waar dit staat, dan vind je het nergens.

Je kan dan twee kanten uit. Je kan zeggen: Paulus had woorden die niet in Matteüs, Marcus, Lucas of Johannes staan, dus dat is mondelinge overlevering geweest. Dat kan, ik kan het tegendeel niet bewijzen. Maar er is voor mij een veel simpelere verklaring. Hij zegt: "De Heer Jezus heeft zelf gezegd..." We hebben het zaterdagavond ook al overwogen dat Paulus spreekt over de "gezonde woorden" — daar heb je het weer — van de Heer Jezus die aan hemzelf waren toevertrouwd. Wij denken bij de woorden van de Heer Jezus altijd aan de woorden die Hij hier op aarde heeft gesproken, maar de Heer is aan Paulus verschenen. Hij heeft hem niet alleen geroepen, maar later ook onderricht gegeven. Paulus zegt: "Ik heb het evangelie niet alleen vernomen, maar ook geleerd van onze Heer Jezus Christus." Hij is in Arabië geweest en is daar een hele tijd persoonlijk door de Heer onderwezen. Als hij dus hier woorden van de Heer Jezus citeert, kun je zeggen dat het woorden waren die de Heer op aarde uitsprak. Dat kan, maar veel logischer lijkt mij dat hij die woorden gewoon van de hemelse Heer zelf heeft vernomen. Ik geef het ter overweging.

Dan eventjes deze woorden. Er is één dia uitgebleven, en dat is eigenlijk nog de belangrijkste ook, maar u kunt het zo meelezen: de woorden van de Heer Jezus. En wat waren die woorden dan? "Wel, het is gelukkiger te geven dan in ontvangst te nemen." Het is méér gelukkig; het is de overtreffende trap van gelukkig. Dat bedoel ik met: het kan nog "erger". Geluk is één ding, en dat is een gigantisch, groots, goddelijk geluk. Maar Paulus zegt hier: "Het is gelukkiger te geven dan in ontvangst te nemen."

Dat leek me een mooie afsluiting van dit weekend. We hebben zoveel woorden van geluk gehoord en dat maakt zo gelukkig. Wat doe je daarmee? Ik zou zeggen: hang de slingers op! Maar ik heb nog iets: het is heerlijk en gelukkig om zulke woorden te ontvangen, maar weet je wat nog gelukkiger is? Eigenlijk is dat wat ik hier doe: spreek ervan, deel het. Dan geef je het. Dat is echt waar. Het is geweldig om een goed bericht te horen, maar weet u wat nog geweldiger is? Om een goed bericht te delen.

Ik werd gewezen op deze uitspraak — ik weet niet meer waar ik hem gevonden heb, maar hij zou zomaar aan Handelingen 20 ontleend kunnen zijn: "Geluk is het enige wat zich verdubbelt als je het deelt." Het vermenigvuldigt zich als je het deelt. Dat is goddelijke wiskunde. Het is niet zo dat als ik dit goede bericht van de gelukkige God deel, ik er zelf minder van heb. Normaal gesproken wordt alles wat je deelt kleiner, maar als het gaat om dit geluk en je deelt het, dan vermedert het zich juist. Het vermenigvuldigt zich; het wordt alleen maar meer.

Het is één ding om die rijkdom te ervaren, maar het is nog veel mooier om andere mensen daar deelgenoot van te maken en te vertellen hoe geweldig en groot dat is. Ik heb daar nog een disclaimer bij, een waarschuwing die ik zojuist al zei: niet iedereen neemt het je in dank af. Je moet — als ik het even heel oneerbiedig mag zeggen — de ballen hebben om het te vertellen. Want niet iedereen neemt het je in dank af. Maar als je het vertelt... dat is de logica van de apostel Paulus in de retorische vragen in Romeinen 10. Hij zegt: "Hoe zouden mensen het geloven als ze het niet te horen krijgen?" Er is zo enorm veel onvrede, zoveel droevenis en pessimisme in de wereld. Wat is het geweldig om in een donkere wereld iets van Zijn licht te verspreiden en te vertellen hoe groot God is. Dat Hij de Schepper is van alle mensen, maar dat Hij ook de Redder is van iedereen. Of men het nu gelooft of niet; je kunt tegen iedereen zeggen: Hij is jouw Redder.

▶ 32:07 Van Alles het Beste Maken ↑ hoofdstukken

En dat is een aardige samenvatting, en daarmee wil ik het dan echt laten: de gelukkigste mensen, die hebben niet het beste van alles, maar zij maken van alles het beste.

En dat vond ik ook wel een aardige. Want wat hebben we overwogen over God, die gelukkig is? Die maakt ook van alles het beste. Die maakt van elke min een plus. Dat kan trouwens ook alleen maar; je kunt alleen maar het beste maken als het niet het beste is. En dat is ook zo. God heeft deze wereld zo gemaakt; Hij heeft het kwaad ook een plaats gegeven, juist om daarmee – maar dat was voor morgen – om daarmee het goede te bewijzen, te demonstreren en te etaleren. Zo bewijst Hij dat Hij een goede en liefdevolle God is. Hij maakt van alles het beste.

En als je eenmaal dat geluk van God hebt leren kennen, dan leer je ook zo in het leven te staan. Dan is het niet 'van alles het beste'. Dan kunnen er allerlei moeiten zijn. Ik zou nu zo een heel aantal mensen naar voren kunnen halen: vertel maar eens een keertje wat over jouw levensomstandigheden aan moeite en verdriet. Of zit hier niemand die zegt: "Nee sorry, het is bij mij allemaal perfect"? Nee toch?

Maar... oh, ik zie er eentje kijken die denkt: bij mij wel. Nee, maar dat is het ook niet. Gelukkig ben je wanneer je inderdaad van alles het beste kunt maken, zoals God dat ook doet. En in ieder geval ook om te delen in dat geweldige geluk van dat goede bericht van onze God.