▶ 00:00 Van Mozes Naar Jozua (yeshua) ↑ hoofdstukken

Een hele goede morgen, dames en heren, beste vrienden van het Woord van God. Want dat gaan we vanmorgen met elkaar openen – en dat zal u niet verbazen. We doen dat bij het gedeelte dat we zojuist hebben horen voorlezen: Jozua 1, de verzen 1 tot en met 11. U moet zich voorstellen dat hier de Torah inmiddels is afgesloten. Dat wil zeggen: de boeken van Mozes – Genesis, Exodus, Leviticus, Numeri en Deuteronomium – zijn voltooid. Mozes is gestorven, we zullen dat straks ook lezen, en dan komt Jozua ten tonele. Wat trouwens, als u het mij vraagt, ook zeer symbolisch is. Wanneer we onze nieuwtestamentische bril opzetten, is het niet zo moeilijk om dat te herkennen. Na Mozes, als embleem van het hele Oude Testament en van het Oude Verbond, krijgen we Jozua.

Laten we bij het begin beginnen. Er staat in vers 1: "Het geschiedde nu na de dood van Mozes, de knecht des HEREN, dat de HERE tot Jozua sprak." Jozua – zijn naam betekent: JAHWEH is Redder. Het is de naam waarvan in Filippense 2 gezegd wordt dat het de naam boven alle namen is, omdat het exact uitdrukt wie onze God is. Namelijk: Hij is Redder. Puur, of niet? Redder van deze hele wereld. Dat is wat de naam Jehoshua of Yeshua betekent: de HERE is redding.

Maar als ik het zo zeg, dan weet u wellicht ook dat Yeshua de Joodse manier van spreken is voor de naam van Jezus. Want deze naam, Iesous, is de Griekse vorm – ik ga het een beetje ingewikkeld maken, maar het valt wel mee hoor – en dat is precies dezelfde naam als Jozua. Wanneer we in het Nieuwe Testament komen, komen we uiteraard honderden keren de naam van Jezus tegen, maar soms is het anders vertaald. In Hebreeën 4 lees je bijvoorbeeld exact diezelfde naam, maar daar wordt het vertaald met Jozua. Het punt is namelijk dat de naam Jozua exact dezelfde is als de naam Jezus. De ene is alleen de vergriekste vorm en die is dan weer in het Nederlands terechtgekomen, zodat de uitspraak heel verschillend is. Maar u moet weten: Jezus is Jozua. Of Jozua, of Jehoshua – het maakt me allemaal niet uit – maar het is in ieder geval dezelfde naam als die we hier tegenkomen aan het einde van de Torah. Na de Torah krijgen we Jozua.

Ik moet er trouwens nog iets bij zeggen, want dan zien we nog een lijn die we direct herkennen vanuit nieuwtestamentisch oogpunt. Deze Jozua die hier ten tonele wordt gevoerd, zal zijn volk het beloofde land in leiden. Hij was de man die al een keertje eerder in het beloofde land was geweest. Hij was toen weer teruggekomen met al die collega-verspieders – want op die geschiedenis doel ik nu. Zij zeiden: "Nou, we moeten dat land niet intrekken, want die steden zijn versterkt en de mensen zijn als reuzen. Dat gaan we nooit redden." Maar er waren twee mensen, te weten Jozua en Kaleb, die zeiden: "Als God gesproken heeft dat wij dit land zullen krijgen, dan zullen we het krijgen." Afijn, het volk Israël heeft geen geloof gehecht aan de woorden van Jozua, zodat het volk alsnog in de omzwerving terechtkwam, veertig jaren lang.

Maar dan verschijnt Jozua voor de tweede keer ten tonele bij de intocht in het land, hier in Jozua 1 en het navolgende. De lijn is duidelijk: hij was al eens eerder gepresenteerd aan hen, voordat Israël Jozua daadwerkelijk ging navolgen. Hij had al eerder het woord gesproken, maar toen hadden ze hem niet geloofd. Dat was de reden van die vele omzwervingen en een heleboel ellende en narigheid. U ziet direct de lijn, hoop ik, wanneer u dat vergelijkt met de Grote Jozua: Yeshua en het volk Israël. Straks zal Hij komen en dan zal Israël Hem daadwerkelijk gaan volgen. Maar Hij was er ooit al eerder in het land geweest. Goed, we lezen verder.

▶ 05:35 De Jordaan als Beeld van Dood en Opstanding ↑ hoofdstukken

Deze Jozua wordt de zoon van Nun genoemd. Dat is een Hebreeuwse letter die staat voor het getal vijftig. Dat is een mooi verhaal, maar daar gaan we het nu verder niet over hebben, want ik wil nog wat verder lezen. Er staat dat Jozua, de zoon van Nun, de dienaar van Mozes, hoorde dat de Heer zei: "Mijn knecht Mozes is gestorven; welnu, maak u gereed, trek over de Jordaan hier, gij en dit gehele volk, naar het land dat Ik hun, de Israëlieten, geven zal."

Dit is het eerste hoofdstuk van Jozua, maar feitelijk is het daarmee ook de basis voor het hele boek en de inleiding tot de geschiedenissen die nu gaan volgen. Israël gaat het beloofde land eindelijk werkelijk ook krijgen. Nu Mozes is gestorven, is het Jozua die vervolgens het volk daadwerkelijk het beloofde land in mag brengen. En dat doet hij door hen te laten doortrekken door de Jordaan.

Dat vind ik al prachtig. Ik zal het straks nog wat duidelijker laten zien of wat meer onderstrepen, maar de Jordaan in de Bijbel — en trouwens, het is een hele bekende symboliek — staat voor de dood. Vandaar ook dat het vaak de 'Doodsjordaan' wordt genoemd. Hoe kom je in dit beloofde land? Wel, door de Jordaan te trekken. Het was natuurlijk ook niet voor niets dat zoveel eeuwen later, wat zeg ik, wel vijftienhonderd jaar later, Johannes de Doper daar in de Jordaan doopte. Dat wil zeggen dat hij mensen deed ondergaan in het water, waarna ze vervolgens weer opstonden.

Dat is ook Jezus overkomen, die exact dezelfde naam draagt: Jozua. Hij werd door Johannes de Doper gedoopt in de Jordaan, ging onder in het water en stond daar weer uit op. En toen Hij opgestaan was, klonk daar die stem uit de hemel: "Deze is mijn Zoon!" Wat ik ermee wil zeggen is dat door de Jordaan trekken — door het water gaan en daar weer uit opkomen — een beeld is van sterven, van dood en opstanding.

Net nu Jozua hier gepresenteerd wordt, worden we als eerste geconfronteerd met die doortocht door de Jordaan. De lijn en het perspectief dat op deze manier gericht wordt op de grote Jozua in de Bijbel, die exact dezelfde naam draagt, ligt er duimendik bovenop. Het verwijst naar Hem die werkelijk de Heere is, de Redder is, en die die naam ook gaat bewijzen. Hoe doet Hij dat? Wel, door Zijn weg, door voorop te gaan. Dat staat er ook: "Trek over de Jordaan hier, gij en dit gehele volk." Dat wil zeggen: jij eerst. Jij gaat voorop, Jozua, en de rest zal volgen. Een schitterend beeld: Jozua gaat voorop en het volk zal volgen.

▶ 09:10 Staan op de Beloften van God ↑ hoofdstukken

En dan vervolgens zullen ze in het land komen dat de HEERE hun, dat wil zeggen de Israëlieten, zal geven. En dan lees je: "Elke plaats die uw voetzool betreden zal." Dat staat er wel vaker in de Bijbel; ik vind dat een prachtig beeld. Elke stap die je zal zetten daar in dat land. "Elke plaats die uw voetzool betreden zal, geef Ik ulieden, zoals Ik tot Mozes gesproken heb." We vinden dit ook al in Deuteronomium vermeld, meer dan eens. Dat wil zeggen: God had het land aan hen beloofd, al zoveel eeuwen. Eerst al aan Abraham en vervolgens is dat alleen maar bevestigd. Onder ede had God dat beloofd. En nu zegt Hij: "Nu gaan jullie het land intrekken en jullie zullen het daadwerkelijk tot je bezit maken." Ook gewoon door overal waar je je voet neerzet; dan is het ook daadwerkelijk van je. Het is je beloofd, sowieso. En hoe maak je het je eigen? Gewoon door je voeten erop te zetten.

En ik begrijp natuurlijk ook wel – en dat doet u met mij – dat deze woorden hier heel concreet gezegd worden tegen Jozua. Jozua zou het ook doorgeven aan het volk van Israël. Het zijn woorden die betrekking hebben op een situatie van toen, en dat kun je natuurlijk niet één op één zo overbrengen op de situatie waar wij ons in bevinden. Maar soms liggen er zulke duidelijke connecties. Het is namelijk zowaar wat hier staat, ook in verband met dat wat de HEERE aan ons beloofd heeft. En dat is veel hoor! Maar waar het om gaat is dat we daar onze voet ook opzetten. We zingen dat ook wel eens in een lied: "Staande op de belofte van mijn Heer en God." De HEERE heeft gesproken, maar zet je voeten er gewoon ook op? Of denk je: zal het wel waar zijn? Of zet je er op een andere manier vraagtekens bij? Maar de HEERE zegt: "Overal waar je je voetzool op zal zetten, dat geef Ik ulieden."

Weet u waar ik aan moet denken? Aan een woord dat Paulus heeft genoteerd in Romeinen 8. Daar lees je aan het slot over de erfenis of het lotsdeel – het is maar hoe u het genoemd wilt hebben – dat ons beloofd is. Daar staat: "Hoe zal Hij" – het gaat hier over God – "die zelfs Zijn eigen Zoon niet gespaard heeft, maar voor ons allen overgegeven heeft, ons met Hem ook niet alle dingen schenken?" Dit is ons lotsdeel. De Zoon is trouwens al de Erfgenaam. De Zoon van God heeft de hoogste positie. Hij is nu onttrokken aan het oog, maar Hij is daar gezeten in de hemelse gewesten. De hoogste positie en alles wat daaronder valt, letterlijk en figuurlijk, behoort Hem toe: namelijk het al. En nu staat hier dat aan ons, wij die Zijn lichaam vormen, diezelfde erfenis is gegeven waarvan hier gesproken wordt. Dat wil zeggen: Hij is de Erfgenaam van alle dingen en er staat hier dat Hij ons met Hem ook niet alle dingen zal schenken. Dat is een retorische vraag; dat is namelijk de waarheid. Hij is de Erfgenaam van alles en wij ontvangen met Hem vanuit de hemel ook alle dingen.

En later in de Korinthebrief lezen we, in 1 Korinthe 3... ik lees eventjes midden in de zin, maar het is duidelijk zoals Paulus het formuleert. Hij zegt: "Hetzij wereld" – dat wil zeggen de kosmos, dat is het woord dat hij hier gebruikt – "hetzij leven of dood, heden of toekomst, het is alles het uwe." En dan vervolgt hij nog trouwens: "En gij zijt van Christus en Christus is van God." Zo, dat is die hiërarchie: God, Christus, en in Hem bezitten wij alle dingen. We zijn mede-erfgenamen van Hem. Weet u wat dat betekent? Dat betekent dat, zoals aan Israël het land was beloofd, welzo aan ons erfdeel het al is. Vanuit de hemelse gewesten bezitten wij alles wat daaronder valt. En dat betekent in de praktijk dat er dus niets is wat niet ons eigendom is en waar wij – ja, dat staat ook ergens in de Romeinenbrief – in het leven mogen heersen.

Staan op Zijn belofte. Of het nu de wereld is of dat het nu het leven is. Kijk, er zijn natuurlijk – laten we welwezen, om het even duidelijk te maken – zoveel dingen. Als je je oor te luisteren legt in de wereld, of je slaat de krant open, of je kijkt op het internet of naar het nieuws, je wordt doodgegooid met alle berichten: drama, ellende, voorspellingen, filosofieën. En het gevaar is zo groot dat je zomaar je oor daarnaar te luisteren legt en dat je je daardoor laat beïnvloeden. God zegt: "Ik ben er heden voor je en de toekomst ligt vast." Dat wil zeggen: Ik ben degene die voor jou vandaag zorgt, maar morgen net zo. En deze wereld, niets in deze wereld kan tegen jou zijn. Het is alles het uwe. Dat is ons erfdeel en daar mogen we gewoon op staan.

En alle beloften die de Bijbel geeft, daar mogen we gewoon op staan. Wij leven niet onder wet, wij leven onder belofte en sta op die belofte. Ik sprak onlangs een vrouw die een ongelovige partner heeft. Ze maakte zich zorgen en toen hebben we het Woord ook daarover opengeslagen. Dat gaf voor haar zo'n enorm ander zicht. Ik heb gewezen op 1 Korinthe 7, waar Paulus schrijft dat de ongelovige partner in jou geheiligd is. En jouw kinderen zijn heilig. Niet: je moet je best doen zodat ze heiliger gemaakt worden of proberen ze te bekeren. Nee, er staat gewoon: ze zijn geheiligd in jou. Jouw hele huis is heilig, gewoon vanwege jou. Ik heb toen nog gewezen op allerlei voorbeelden in de Bijbel. Het mooiste vind ik altijd nog Jozef. Van Jozef lees je dat als hij in het huis van Potifar komt, het hele huis van Potifar werd gezegend. En daar staat uitdrukkelijk bij: "ter wille van Jozef." Dat wil zeggen: het ging goed met het huis. Waarom? Omdat Jozef daar was. Het huis werd gezegend puur vanwege die ene gelovige. Dat is een belofte.

Ik geef zomaar even één voorbeeld, maar het punt is dat we zouden leven uit die belofte die God geeft. Dat wil zeggen: sta erop. Dank God daarvoor. Dank God en sta al op met het besef: Hij is degene die voor mij zorgt. Hij is degene die voor ons dit huis heiligt en zegent, puur om niet. Kijk, dan kijk je gewoon naar een heel andere wereld. Dan zie je een heel ander leven. Dat is dat staan op de belofte. Alles is het onze en we mogen zo heersen inderdaad in het leven. Meer dan overwinnaars mogen we zijn. Niet doordat wij strijden, want dat doet een gewone overwinnaar. Nee, wij hebben de overwinning puur om niet ontvangen vanwege Jozua... Yeshua.

▶ 18:03 Als God voor Ons Is: van Minnen Naar Plussen ↑ hoofdstukken

Ik lees verder, want ik ben nog maar in vers 4 en ik moet in vers 11 arriveren, dus we moeten toch even doorgaan. Er staat in vers 4: "Van de woestijn en de Libanon ginds..." Ik zal even een kaartje erbij pakken. Kijk, dan zie je dit. Dit is een groot deel van het Midden-Oosten; hier ligt Israël. Dan lees je over de woestijn hier in het zuiden, vervolgens over de Libanon ginds en dan tot aan de grote rivier, de rivier de Eufraat. Het hele land van de Hethieten tot aan de Grote Zee in het westen; dat zal uw gebied zijn. Dat zou trouwens nog een hele tijd duren voordat dit daadwerkelijk ook vervuld zou worden. In de dagen van David en zijn zoon Salomo is dit enigszins bewaarheid geworden, maar feitelijk is dit een profetische waarheid. Dat wil zeggen: de Zoon van David – ja, dat is erg dubbelzinnig als ik het zo zeg – de Zoon van David zal in Zijn dagen zorgen dat dit vervuld wordt. Dit hele gebied zal dan onder Israël vallen. In Jesaja lees je ook zoiets. Daar staat dat Syrië nummer één zal zijn, Egypte nummer twee en dit gebied nummer drie. In Jesaja 19 staat dat. Afijn, het gaat er even om dat dit hele gebied gewoon beloofd wordt. Dat had God trouwens ooit al tegen Abraham gezegd.

Dan staat er: "Niemand zal voor u standhouden al de dagen van uw leven." Jozua wordt hier, nu eindelijk het moment is gekomen om het land binnen te trekken met het hele volk Israël, een hart onder de riem gestoken. Hij wordt bemoedigd. Met wat? Met Gods belofte. Dat is juist wat een mens kracht geeft. God verzekert hem sowieso: "Niemand zal voor u standhouden al de dagen van uw leven." Alsjeblieft Jozua, daar kun je het mee doen. Ik citeerde zojuist Romeinen 8, maar dan moet ik ook aan dit vers denken. Want kijk, er staat in Romeinen 8 vers 31: "Als GOD voor ons is..." Ik heb het expres met allemaal hoofdletters gezet. Degene die alles een plek geeft, die alles in Zijn machtige handen heeft. Als God voor ons is, wie – of beter: wat – kan er dan nog tegen ons zijn? Denk eens na wat daar staat. Als Degene die alles in Zijn hand heeft voor mij is, wat kan er dan tegen mij zijn?

Paulus geeft een hele lijst met voorbeelden van wat er tegen ons zou kunnen zijn. Genoeg; het heeft in elk geval de schijn dat het tegen ons is. We lazen zojuist over de wereld, over het heden, over de toekomst, over leven en dood. Er zijn zoveel factoren in je leven waarvan je soms de indruk hebt: dat werkt tegen mij, dat is negatief. Maar Paulus zegt, ook in Romeinen 8 – het is een prachtig hoofdstuk – dat alles meewerkt ten goede. Er staat niet bij dat alles goed ís. Er zijn genoeg minnetjes in ons leven. Maar vergis je niet: het zijn geen minnetjes. Het zijn plussen die nog niet af zijn. Dat is iets heel anders. Dan kijk je anders naar de dingen. Je leeft in dezelfde wereld als je buurman en al die collega's. Hoeveel mensen zijn er inmiddels? Zeventien miljard? Maar je leeft in een heel andere wereld. Want de wereld ziet alleen maar minnetjes. Wij zien plussen; wij die staan op het Woord van God. Wij zien allemaal plussen. Nog niet af, maar dat is een kwestie van tijd. Als je er horizontaal tegenaan kijkt, dan zie je minnen. Maar als we God erbij trekken, dan trekt Hij daar een streep doorheen. Met recht trekt Hij een streep door die min, en dan is het ineens een plus. Die min is niet verdwenen, maar is ineens getransformeerd in een plus. Dat is wat God doet. Hij maakt al die minnen tot plussen.

En daarom staat er: als die God nou voor ons is, dan is er nooit iets – of het nu je werk betreft, je huwelijk, je gezin of je gezondheid – dat niet meewerkt ten goede. Uiteindelijk is het allemaal een plus voor degenen die God liefhebben. Als je God liefhebt, dat wil zeggen: de God met al die hoofdletters, dan weet je dat dat de waarheid is. Zo heers je inderdaad in het leven. Dan mag je staan op Zijn belofte, met een opgeheven hoofd en met een rechte rug. Daarom is het zo ongelooflijk belangrijk dat je je voedt met dat Woord van God om te overwinteren. Want het is koud in de wereld en donker. Het wordt steeds donkerder. Dan is het zo belangrijk dat je dit weet. Dat is ook wel een aardige, waar Abraham de mosterd vandaan haalt... nou, de 'most' eigenlijk, maar goed, dat... nee, dat ga ik niet vertellen, want ik wil verder lezen.

God vervolgt Zijn toespraak tot Jozua met de woorden: "Zoals Ik met Mozes geweest ben, zo zal Ik met u zijn. Ik zal u niet begeven en u niet verlaten." Dat wordt trouwens later in het Nieuwe Testament ook nog herhaald. "Zoals Ik met Mozes was." En wat had God ook alweer tegen Mozes gezegd? U ziet hier het plaatje van de doortocht door de Rode Zee. Wat had God gezegd? "De HERE zal voor u strijden en gij zult stil zijn." Dat is wat God belooft. Zo ging het trouwens ook met Jozua en het volk. Wanneer ze straks door de Jordaan getrokken zijn, komen ze bij de eerste versterkte stad: de stad Jericho met haar muren. Moesten ze strijden? Nee hoor. God zegt: "Loop er maar een paar keer omheen." Dertien keer. Was dat een geluksgetal? En wat moesten ze daarna doen? Moesten ze hun wapens gebruiken? Het enige wat je leest, is dat de priesters op de trompet bliezen en vervolgens vielen de muren zo in. Dat wil zeggen: het was eigenlijk alleen maar staan op de belofte. Ze liepen om de stad heen om het gebied te verkennen; straks is dat van ons. Overal waar je je voet neerzet, zal het daadwerkelijk van jullie zijn. De Heer zal voor je strijden en jij zult stil zijn.

Ik weet dat het altijd gezegd wordt, en u zult het ook te horen krijgen als je zo in het leven staat: "Ja, ik denk dat het allemaal maar zo makkelijk is." Ja, zo makkelijk is het ook, mensen! Het gaat om één ding en dat is staan op dat Woord. Hij zal voor je strijden en je zult gewoon stil zijn. Hij zal je stilmaken. Als je zo op deze belofte staat, dan word je inderdaad bemoedigd. Dan word je met recht sterk en krachtig. De Heer zegt: "Ik zal je niet begeven, Ik zal je niet verlaten." Mijn Woord, Mijn belofte is bij je. "Wees sterk en moedig, want gij zult dit volk het land doen beërven, dat Ik hun vaderen gezworen heb hun te zullen geven." Nou, dat doet God niet gauw hoor. Er zijn maar vier of vijf keren in de Bijbel dat God een eed zweert. Gods "ja" is namelijk altijd "ja". Maar er zijn een paar gelegenheden dat God het daadwerkelijk nog bevestigt, dubbel bevestigt. Vandaar die tweeën: dat God Zijn Woord dubbel bevestigde om daarmee het onwankelbare van Zijn belofte te doen blijken. Ik citeer nu vrijwel letterlijk uit Hebreeën 6. Dat is wat hier naar voren gebracht wordt en wat Jozua te horen krijgt. God zegt: "Mijn belofte, daar heb je het mee te doen. Wees daarom sterk en moedig." Dat is wat een mens werkelijk kracht geeft. Als de grote God van hemel en aarde gaat spreken en Zijn belofte geeft, dan geeft dat kracht. Dan word je inderdaad moedig en kun je over de dingen heen kijken. "Wees sterk en moedig, want je zult dit volk het land doen beërven dat Ik hun vaderen gezworen heb." Mensen, met zo'n God en met zulke beloften hebben wij van doen.

▶ 27:58 Sterk en Moedig Handelen Vanuit Geloof ↑ hoofdstukken

En dan lees je in vers 7: "Alleen, wees zeer sterk en moedig en handel nauwgezet overeenkomstig deze hele wet." Eigenlijk staat er in het Hebreeuws Torah, dat wil zeggen onderwijzing. De Torah, dat zijn de boeken van Mozes, de boeken die Mozes had achtergelaten. De vijf boeken. Dat was in die dagen de Torah. Handel nauwgezet overeenkomstig deze hele Torah die mijn knecht Mozes u geboden heeft. Ja, u geboden heeft. Wijk daarvan niet af naar rechts, noch naar links, opdat gij voorspoedig zijt overal waar gij gaat.

Met andere woorden, God zegt: "Hier heb je mijn woord. Luister daarnaar en dan zal het je welgaan. Het zal precies gaan zoals Ik je beloofd heb." En dat is het woord wat wij net zo hebben. Natuurlijk, ik zei al, in die dagen is het 3500 jaar terug. Dit wordt tegen Jozua gezegd en het gaat hier over de wet. Wij leven niet onder de wet, maar ik wil u wel iets anders vertellen. Dit doet me namelijk direct ook denken aan woorden die Paulus heeft gesproken in Kolosse 1. En dat is wel direct tot ons gericht.

Gelovigen, wij uit de heidenen, God heeft een apostel gezonden, geroepen — ook een dertiende apostel, ja. En die heeft woorden gesproken zo geweldig groot, en daarop mogen wij staan. Dan zegt Paulus in Kolosse 1 — ik val nu ook hier weer midden in de zin — over dat de Heer zelf ons heilig en onbesmet en onberispelijk voor Zich stelt. Dat doet Híj. Dit is op zich al een belofte. Hij is degene die ons heiligt. En als wij dus geheiligd willen worden, wat moeten we dan doen? Nou, dan kijk je gewoon omhoog, want Hij is namelijk degene die heiligt. Wil je onbesmet zijn, wil je onberispelijk zijn? Wel, Hij is degene die dat belooft te zullen doen.

En daar staat bij hoe: indien gij slechts welgegrond... Als je ook in de praktijk werkelijk van Hem wilt zijn en de zegen die Hij geeft ook wilt beleven, dat je je voet daar ook op zet. Dan staat hier: "Indien gij slechts welgegrond en standvastig blijft in het geloof." Dat zijn van die woorden die typerend zijn voor de apostel Paulus. Geloof heeft ook alles weer te maken met belofte. Kijk, een wet volg je op, die gehoorzaam je. Een instructie, die volg je nauwgezet. Maar hier wordt gesproken over geloof en dat heeft te maken met wat God belooft. En wat kun je met een belofte? Je kunt het beamen. Als U het zegt, dan is het zo. Welgegrond, standvastig blijven in dat geloof en u niet laat afbrengen van de hoop van het evangelie.

Paulus had daar juist in het voorgaande over gesproken. Over het evangelie, het werkelijke goede bericht. De blijde boodschap van Hem die door de Jordaan is doorgetrokken, vooropgegaan, en die daarmee ook een garantie is van hoop voor deze hele schepping. Mensen, laat je er niet van afbrengen, dat is wat Paulus hier zegt. Wil je heilig in het leven staan? Onberispelijk? Wat is dat? Kijk omhoog. Hij is namelijk degene die dat doet. Sta op dat woord, laat je er niet van afbrengen. Van die hoop van het evangelie dat gij gehoord hebt en dat verkondigd is in de ganse schepping onder de hemel.

En waarvan ik, Paulus... Ik, de leermeester en de apostel van de natiën, speciaal voor deze tijd waartoe ik geroepen ben, en waarvan ik, Paulus, een dienaar geworden ben. Dat woord, dat is onze leidraad. Laat je er niet vanaf brengen. Niet naar links, niet naar rechts. Volg dat nauwgezet. Geloof dat wat er staat. Al die rijkdom van belofte. Dat is zo'n enorme kracht. Dat is zo'n enorme bron van vreugde en van vrede ongekend. Sta daarop. Laat je er niet vanaf brengen. Goed, ik lees verder in vers 8.

▶ 33:10 Het Woord Overpeinzen (mompelen en Prevelen) ↑ hoofdstukken

Daar schrijft Paulus... Nu weer in Jozua dus. Dit wetboek, eigenlijk staat er: dit boek van de Torah. Dat is veel mooier hè? Ook veel correcter. Dit boek van de Torah zal niet wijken uit uw mond, maar overpeins het dag en nacht. Dat woord overpeinzen, daar wil ik toch eventjes op inzoomen. Want weet u, dat woord suggereert — en het woord suggereert dat trouwens ook — een louter mentale bezigheid. Terwijl als je het in het Hebreeuws bekijkt, dan is het woord letterlijk prevelen of mompelen. Of murmelen, of hoe je het ook maar zegt: binnensmonds praten, in jezelf praten.

Sommige mensen beschouwen het als een afwijking. Ik niet, ik doe het namelijk zelf ook. Maar het heeft te maken met het Woord; je neemt het in de mond. En dat vind ik prachtig, want het is namelijk ook inderdaad als brood of, zo u wilt, als honing. Je eet het op. Dat Woord is in je mond. Ook letterlijk. Waarom? Niet alleen maar om het tegen anderen te vertellen, maar ook om het tegen jezelf te vertellen. Wat zeg je? Welke woorden komen uit je mond? Er is niemand naar wie u meer luistert dan uzelf. Ja, heb je er zo weleens tegenaan gekeken of je dat gerealiseerd? Welke woorden spreek je? "Oh, dat kan ik niet, het gaat allemaal slechter, er komt een crisis..." Nou ja, weet u, dat soort verhalen die hoor je, en wij maken het elkaar ook nog eens een keer wijs. En jezelf ook.

Maar welke woorden spreek je nou werkelijk? Hier staat ook: overpeins het. Dat wil zeggen: spreek erover. Als anderen het niet horen, prima. Dat hoeft ook helemaal niet. Het gaat erom dat je die woorden in je mond neemt. Spreek ervan, zodat je door dat Woord wat je zelf spreekt, ook opgebouwd wordt. Want geloof is uit het gehoor. Wat hoor je jezelf zeggen? Zijn Woord, overpeins het bij dag en bij nacht. Er is maar één ding in het leven wat werkelijk telt, en de rest is — ik zeg het nou gewoon zoals het echt is, en u denkt misschien dat ik overdrijf — maar de rest is flauwekul. Dat is het enige waar het om gaat. Het Woord van God staat erop en de rest telt niet. Dat gaat namelijk allemaal vanzelf. En al het andere ontvangt u bovendien, met dank aan wat de Heer Jezus ooit in de Bergrede zei.

Denk ook maar aan Maria, weet u wel? Die had het goede deel gekozen, tot groot verdriet van haar zuster Marta, die dacht dat er vele dingen belangrijk waren. En de Heer zegt: één ding is belangrijk. Dat Woord van Hem, spreek erover bij dag en bij nacht. Dat is dus niet dit: overpeinzen is niet mediteren, jezelf leegmaken. Nee, het heeft te maken met dat Woord. Neem dat in je. Zijn belofte, dat wat Hij gesproken heeft, speciaal voor ons. Neem dat in je mond. Spreek erover.

Opdat gij nauwgezet handelt, vers 8 vervolgt: opdat gij nauwgezet handelt overeenkomstig alles wat daarin geschreven is. Want dan zult gij op uw wegen uw doel bereiken en zult gij voorspoedig zijn. Als u trouwens een Statenvertaling hebt, dan staat er letterlijk: dan zult u verstandelijk of verstandig handelen. Het wordt dan vertaald met voorspoedig zijn, maar bij nader inzien is dat toch hetzelfde. Want als je verstandig handelt, dan doe je dat wat wijs is. Dan maak je de beste keuzes namelijk. Die beste keuzes kun je alleen maar maken als je weet waar je naartoe moet, als je de bestemming kent. Als je de bestemming kent, alleen dan kun je ook je route vaststellen.

Waar het om gaat is dat je dat Woord voortdurend in gedachten hebt, voortdurend voor ogen. En zo volgt dat, en de Heer garandeert Jozua hier — en daarmee feitelijk ook ons — dat we op deze wijze wel zullen varen. Ja, is dat een welvaartsevangelie? Ja, eigenlijk wel. Zo varen wij wel in het leven. Ik bedoel niet alleen straks, die behouden aankomst is toch al gegarandeerd. Nee, maar gewoon in dit leven. Waar gaat het nou om? Als je werkelijk een leven wilt hebben waarbij je de volheid van vreugde en zegen wilt ondervinden, wel dan zou je staan op dat Woord en je daar nauwgezet op richten.

En dan staat er: heb Ik u niet geboden? Vers 9: Wees sterk en moedig, sidder niet en word niet verschrikt, want de HERE uw God is met u overal waar gij gaat. Ziet u dat? De Heer wordt niet moe om Jozua inderdaad zo te bemoedigen met Zijn belofte.

▶ 38:36 De Derde Dag: Leven uit de Doden voor Israël ↑ hoofdstukken

En toen beval Jozua de opzieners van het volk: "Gaat midden door de legerplaats en instrueert het volk aldus: bereid uw teerkost." Dat woord 'teerkost' hoor je niet zoveel meer; het is proviant, ofwel zorgen dat je genoeg eten hebt voor de komende dagen. "Bereid uw teerkost, want binnen drie dagen zult gij de Jordaan hier overtrekken om bezit te gaan nemen van het land dat de HEERE uw God u tot een bezitting geven zal." Hier wordt dus tegen Jozua gezegd dat het over drie dagen gaat gebeuren. Of liever: binnen drie dagen. Eigenlijk betekent dit in de praktijk: op de derde dag.

Maar nu zijn we eigenlijk weer terug bij af, want daar begon ik ook al mee: namelijk dat die doortocht door de Jordaan alles te maken heeft met dood en met opstanding. Dit vond trouwens ook een paar dagen voor Pesach plaats. Hier wordt tegen Jozua gezegd: binnen drie dagen, dat wil zeggen op de derde dag, zult gij de Jordaan overtrekken. Jozua zou vooropgaan en het volk zou volgen. Maar uiteraard worden we hier verwezen naar de grote Yeshua, die inderdaad op de derde dag verrees uit het graf. Daar is heel het Bijbelse getuigenis op gebaseerd. Onze hoop is gebaseerd op het feit dat er tweeduizend jaar geleden, buiten de poorten van Jeruzalem, de Eersteling opstond. Hij is de garantie dat alles wat dood is, levend gemaakt zal worden en dat de dood tenietgedaan zal worden. Dat is de hoop van het Evangelie.

Het geldt trouwens ook voor Israël op een nog andere wijze, maar ik kan daar nu niet te diep op ingaan. Ook Israël zal op de derde dag tot leven komen. Dat wil zeggen – je leest dat een paar hoofdstukken later – dat het volk de ark achterna zou lopen en die zou dan in de Jordaan staan. Israël zou dus die ark moeten volgen, en dan staat er: "Er zij tussen u en die ark een afstand van ongeveer tweeduizend el." Het idee is iedere keer, op welke wijze ook: Israël zal net als haar Messias, net als Yeshua, door de doodsjordaan gaan en nieuw leven ontvangen. Maar pas later, op een afstand. Pas na tweeduizend jaar – ik zeg het nu maar even meteen rechtstreeks. Na twee millennia zou de hoop met recht levend worden. En dan zegt Paulus: "Wat zal hun aanneming straks anders wezen dan leven uit de doden?"

Pasen voor Israël; Israël zal door de Jordaan trekken. En daarom, beste mensen, zo anno 2011: wij zijn mensen van hoop, van verwachting. Wij weten dat deze dingen gewoon zeer aanstaande zijn. Israël gaat binnenkort door de Jordaan trekken, haar Messias, de grote Yeshua achterna. Wij leven in die tussentijd, tegen de derde dag aan. En wij hebben proviant, we verzamelen voedsel. Ik gebruik even een paar beelden door elkaar, maar ik hoop dat u begrijpt wat ik bedoel. Wij bereiden ons voedsel. Wat is ons voedsel anders dan dat Woord van God tot ons te nemen? Zijn belofte, daar richten we ons op. Ik stel voor dat we daar een mooi lied over gaan zingen, over de Jozua die door de Jordaan heen trok.