verloren gaan – in de tegenwoordige tijd
29-06-2025 - Geplaatst door Andre Piet29 juni 2025, Benthuizen
Rondom het begrip ‘verloren gaan’ bestaan hardnekkige misverstanden in de christelijke wereld. Het meest ingrijpende daarvan is de gedachte dat ‘verloren gaan’ een definitief en onomkeerbaar lot zou zijn. Maar niets is minder waar: in de Schrift wordt het verlorene uiteindelijk altijd gevonden.
Een ander wijdverbreid misverstand is dat ‘verloren gaan’ altijd een toekomstige toestand zou betreffen. Ook dat blijkt niet te kloppen. Maar hoe zit het dan wel? Wat bedoelt de Bijbel met ‘verloren gaan’? De Schrift geeft daar heldere en verrassende antwoorden op.
Powered by RedCircle
📝 Samenvatting & Transcriptie van deze lezing
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
- Inleiding: in de Bijbel Wordt het Verlorene Altijd Gevonden
- De Betekenis en Grondgedachte van het Griekse Woord Apollumi
- Verloren Gaan in de Toekomende Versus de Tegenwoordige Tijd
- Korinthe 1: het Woord van het Kruis als Dwaasheid voor de Verdwaalde
- Jesaja 29: de Wijsheid van de Wijzen Zal Tenietgaan
- Korinthe 2: Altijd en Overal Triomferen in Christus
- De Zuiverheid van de Bediening: Niet Chacheren met het Woord van God
- Korinthe 4: de God van Deze Aion Verblindt de Gedachten
- De Verlichting van het Evangelie van de Heerlijkheid van Christus
Inleiding: in de Bijbel Wordt het Verlorene Altijd Gevonden ↑ hoofdstukken
Zoals ook op de website aangekondigd, wil ik jullie vanmorgen bepalen bij het thema dat u hier achter mij ziet geprojecteerd: 'verloren gaan', en dan wel in de tegenwoordige tijd. Het accent ligt daarbij inderdaad vooral op dat woordje: de tegenwoordige tijd. Het is in het algemeen een wat heikel onderwerp om over te spreken en je zou in eerste instantie ook zeggen: "Nou, het is niet echt een onderwerp waarin een goed bericht of een blijde tijding doorklinkt." Maar dat is slechts schijn.
Vooral als ik u vertel wat de belangrijkste waarheid is – en dat is niet eens zozeer het hoofdonderwerp voor vanmorgen, maar dan heb ik dat in ieder geval duidelijk gemaakt. De belangrijkste waarheid over dit onderwerp is zo enorm vergeten, of ik kan beter zeggen: tegengesproken. Het staat in de Bijbel in een kort zinnetje dat u makkelijk kunt onthouden: in de Bijbel wordt het verlorene altijd weer gevonden. Is dat een goed bericht of niet?
Het is dus geen ontkenning van verlorenheid of van verloren gaan, maar het is nooit definitief. Het is nooit een uiteindelijk lot; integendeel, kijk maar in de Bijbel. Er is zelfs een heel hoofdstuk dat daarover gaat, namelijk dat als er sprake is van het verlorene – of het nu een schaap betreft of een drachme (een penning of muntstuk), of dat het een familielid of een zoon is – het verlorene wordt gevonden. En ja, dat is een geweldige waarheid.
In het algemeen is het natuurlijk zo dat wanneer je het hebt over 'verloren gaan', dat nu eenmaal het gangbare christelijke taal- en spraakgebruik is. Dat wordt altijd gekoppeld aan de hemel, maar eigenlijk vooral aan hel en verdoemenis en de mens die dan uiteindelijk verloren gaat. Dat wordt er allemaal aan gelinkt en mee geassocieerd, en dan ben je op voorhand eigenlijk al meteen fout voorgesorteerd. Je brengt dan een gedachte in bij zo’n begrip als verloren gaan die de Bijbel juist niet heeft. Integendeel: het accent ligt daar altijd op de Eigenaar, die niet alleen in staat is om te vinden, maar dat ook daadwerkelijk zal bereiken: namelijk dat wat verloren was, weer gevonden zal worden.
De Betekenis en Grondgedachte van het Griekse Woord Apollumi ↑ hoofdstukken
Laat ik – u bent dat van mij wel gewend – altijd wel een beetje van een taalkundige benadering houden. In dit geval gaat het om 'verloren gaan'. Eigenlijk zit dat ook al in de Nederlandse terminologie, daar is niks mis mee, maar in het Griekse woordje apollumi – dat is het Griekse woord, u mag het weer vergeten wat mij betreft – is het opgebouwd uit een aantal elementen. Dat 'apo' is een voorzetsel en dat betekent 'vanaf'. De rest van het woord heeft dan het element van 'geheel' en 'losmaken'. Het idee is dat het geheel wordt losgemaakt, vergelijkend met een appel die je van de boom plukt. Dan is het geheel, de appel die je ervan afhaalt, losgemaakt van het geheel. Dat is wel een aardige associatie en ook een logische. Het betekent dat die appel vanaf dat moment eigenlijk ook vergankelijk wordt en van de levensbron is verwijderd, losgemaakt en gescheiden. Als je die elementen goed doordenkt, dan begrijp je eigenlijk ook hoe het in de Bijbel gebruikt wordt.
Dan nog eventjes voor de statistiek. Als werkwoord, dus 'verloren gaan', maar ook als zelfstandig naamwoord, het 'verloren gaan', komt het welgeteld honderdtien keer voor in het Nieuwe Testament. Ik beperk me vanmorgen even tot het Nieuwe Testament en tot het Griekse woord apollumi. Dit woord wordt als werkwoord vertaald – en dan heb ik het vooral over de vertaling die ik zelf meestal gebruik, de NBG-vertaling uit 1951 – behalve met 'verloren gaan' ook met andere woorden. Bekend is bijvoorbeeld de tekst... nou ja, ik hoef alleen maar Johannes 3 vers 16 te zeggen en dan weet u waar ik het over heb. Tenminste, een heel aantal van u wel: namelijk dat eenieder die in Hem gelooft niet verloren gaat. Het wordt dus gewoon zo weergegeven, maar eeuwig leven heeft. Ik zeg het expres zo; dat wil zeggen: het leven van die toekomende eeuw hebben. Degene die verloren gaat, die heeft dat leven niet. Die zal wel als waar gevonden worden, maar heeft niet dat leven van die toekomende eeuw.
In ieder geval wordt het dus heel dikwijls weergegeven met 'verloren gaan', maar ook met – en ik geef een aantal andere voorbeelden zonder daarbij te pretenderen dat ik compleet ben – 'verderven', 'verkwisten', 'verdelgen', 'omkomen', 'vergaan' en 'verliezen'. U voelt wel dat al die woorden op een of andere manier niet per se synoniem zijn, maar wel aan elkaar gekoppeld. U begrijpt heel gemakkelijk dat als iets inderdaad verloren gaat, dat het dan verderft. Of in een andere context gebruiken we het woordje 'verkwisten'. Als iets verkwist wordt, bijvoorbeeld doordat je een fles wijn zomaar op de grond leeggooit, dan verkwist je het en dan gaat het daarmee dus verloren. Bij al die begrippen zie je die gedachte iedere keer weer terug.
De grondgedachte – dat is eigenlijk mijn punt nu – van dat woordje apollumi is in alle voorkomens, en dat is heel karakteristiek voor het hele begrip, ongeacht hoe dat idiomatisch in het Nederlands wordt weergegeven, altijd die van teloorgaan of verliezen. Iets wat teloorgaat is een verlies, en in een ander opzicht spreken we dan over 'kwijtraken'. Maar dan ben je het ook verloren en dan is het ook teloorgegaan. U snapt al die begrippen; het zijn verschillende woorden, maar de grondgedachte is telkens dezelfde.
Ik zal daar een paar voorbeelden van geven. De meest verstrekkende manier van verlies is natuurlijk het verlies van leven, dat lijkt mij duidelijk. Dan wordt het dus ook vertaald met 'sterven', maar ook met 'omkomen'. U leest bijvoorbeeld in Matthäus 2 vers 13 – dat weet ik toevallig uit het hoofd – over Herodes, die dan de kinderen in Bethlehem vermoordde en deed omkomen. Ik geloof dat het in dat verband zo genoemd wordt. Die kinderen gingen verloren; zij verloren hun leven.
En wat we vooral vanmorgen ook vasthouden – ik ga daar nog veel uitgebreider op in – is het verlies van oriëntatie. Dan ben je namelijk verdwaald, oftewel: je bent de weg kwijt. Dat is een hele logische. Ik had het net even in het voorbijgaan over dat verloren schaap. In feite was dat schaapje verloren, dat wil zeggen: de eigenaar was dat schaapje kwijt. Maar dat kwam gewoon omdat het van de kudde was verdwaald. Dan krijg je dus dat idee: het verlies in beide gevallen. Mijn punt is nu het idee van verlies: verlies van leven, verlies van oriëntatie, verlies van schoonheid... al dat soort fenomenen.
Daar hebben we allemaal mee te maken als je ouder wordt. Ja, ik zeg het maar eventjes... Nee, daar zal ik over zwijgen. Minnie, wil jij er ook een voorbeeld van geven? Ik zei het niet. Ik wou gewoon zeggen... oh, je hebt er geen last van? Het is net als bij ons: het wordt alleen maar mooier. Ja, het wordt alleen maar mooier, oké. U hoort het zeker, dit is een uitzondering, dus als u interesse heeft, dan moet u daar straks even navraag naar doen. Maar het wordt in Jacobus 1 vers 11 zo genoemd; daar gaat het over de bloem in het veld. Zijn bloem valt af en zijn schoonheid gaat verloren. Nou, die teloorgang, die ook te maken heeft met het verlies van luister, ontluistering... dat is ook verlies, toch? Dat valt allemaal in de categorie van 'verloren gaan'.
Dan is er het verlies van bezit; daar had ik het nu al een paar keer over. Een eigenaar die iets kwijtraakt, of het nou een muntstuk of een schaap is of wat dan ook. Verlies van functie is ook een belangrijke. U leest – en nu noem ik weer dat voorbeeld van de wijn – in Matthäus 9 over nieuwe wijn in oude zakken. Zeg ik dat goed? Ja, nieuwe wijn in oude zakken. Er staat dan: dat doe je niet. Nieuwe wijn doe je in nieuwe zakken, want anders gaan die zakken verloren. Hoezo verloren? Ben je ze dan ineens kwijt? Nee, maar dan verliezen ze hun functie als zak, namelijk om die wijn te bewaren. Wij bewaren wijn sowieso niet in zakken natuurlijk, maar goed, dat was de gedachte. De wijn loopt weg en de zakken gaan verloren; ze verliezen dus die functie.
In die zin wordt het trouwens veel vaker gebruikt. Werkt niet voor de spijs die vergaat. Gewoon het eten, dat is bederfelijk; daarom doen we dat ook in de koelkast, dan kan het zeker in de zomer nog net even langer houdbaar blijven. Maar anders vergaat de spijs die wij tot ons nemen, op allerlei manieren trouwens. Maar goed, geen haar op uw hoofd zal teloorgaan. Heb je het weer! Dan raak je je haren dus inderdaad kwijt. Dan is het nog wel een haar, maar het is geen hoofdhaar meer in die functie. Zo bedoel ik het. Oké.
Verloren Gaan in de Toekomende Versus de Tegenwoordige Tijd ↑ hoofdstukken
Wat ik nu dus wil zeggen, is dat de grondgedachte telkens die van verlies is. Bekend is vooral de toepassing van het verloren gaan in de toekomende tijd. Meestal is het zo in het christelijke jargon, ook in het evangelische jargon, dat wanneer men spreekt over mensen die verloren gaan, men bedoelt dat mensen zullen verloren gaan. Dat betekent meestal dat men dan bedoelt dat die in de hel komen of in de verdoemenis, en dat is dan eigenlijk einde verhaal; dat is het definitieve lot. Nou ja, daar had ik het al over, dat is sowieso onbijbels, hoewel het niet het onderwerp van nu is, maar dat moet dan op voorhand vastgesteld worden.
Maar op zich komen we deze gedachte van het verloren gaan in de toekomende tijd ook in de Bijbel tegen. Er staat bijvoorbeeld in Mattheüs 16: "Want ieder die zijn ziel zal willen behouden", of "die zijn leven wil behouden" staat in de NBG-vertaling, "die zal het verliezen." Hier gaat het over verloren gaan in de toekomende tijd. Of in Johannes 11, waar het Sanhedrin zich druk maakt over de Messias en vindt dat Hij geëxecuteerd moet worden, opdat niet het gehele volk verloren zou gaan. Dat was het hele idee van dat Sanhedrin: als we dat niet doen, dan komen de Romeinen en zal de natie in de diaspora verdwijnen en als volk, als een geheel, verloren gaan. Ook dan wordt het in de toekomende zin gebruikt.
Trouwens, het is precies omgekeerd gegaan, even terzijde. Men dacht: wij moeten Hem excluderen, want anders zal het volk verloren gaan. In werkelijkheid was het zo dat men in het jaar 30 de Heer Jezus overleverte om te worden gekruisigd. En precies een geslacht later, veertig jaar later in het jaar 70, toen ging de natie als zodanig en haar hoofdstad verloren.
Om nog een voorbeeld te geven: Hebreeën 1 vers 11 zegt dat hemel en aarde zullen vergaan. Deze schepping is een vergankelijke en dat betekent dat het vergaat. Alles in de wereld is per definitie vergankelijk. We hebben wel typen van onvergankelijkheid. Afgelopen donderdag op de bruiloft is dat nog gememoreerd; toen ging het over goud. Goud is een type van onvergankelijkheid. Het is niet echt onvergankelijk, maar ten opzichte van andere metalen die verroesten is het onvergankelijk; het roest niet. Het is daarom ook een edelmetaal. Of wat dacht u van de meeste bomen? Ja, die gaan dood, maar een olijfboom gaat in principe niet dood. Die regenereert zichzelf, kan duizenden jaren oud worden en is daarmee een type van onvergankelijkheid. Maar ik zeg: een type, een beeld. In de absolute zin is alles in deze schepping per definitie vergankelijk. Dat is ook 'by design', dat wil zeggen: zo is het bedoeld door de Creator. Want niet het eerste, maar het tweede zal onvergankelijk zijn.
Paulus spreekt in Romeinen 2 ook over hen die zonder wet waren, de natiën aan wie nooit de wet is gegeven. En dan gaat het trouwens straks ook over de grote witte troon. Zij zullen ook zonder wet verloren gaan, omkomen in de tweede dood. Dat is dus ook een omkomen in de toekomende zin. Dat is wel degelijk een Bijbelse gedachte, maar niet exclusief. Waar we het vanmorgen over gaan hebben, is het verloren gaan in de tegenwoordige tijd. De titel die u als eerste ook zag geprojecteerd, was: 'verloren gaan in de tegenwoordige tijd'. Ik bedoel dat eigenlijk ook een beetje grammaticaal, als een onvoltooide handeling in de tegenwoordige tijd. Dat is wat netter; er zijn nog andere termen voor.
Ik heb er zo naar gekeken en het komt negentien keer voor in het Nieuwe Testament. Ik beperk mij in deze studie, in deze ochtend, tot een aantal passages. Aanvankelijk had ik nog meer brieven en Bijbelgedeelten, maar ik beperk me nu even tot de brieven van de apostel Paulus aan de Korinthiërs, en wel in 1 Korinthe en in 2 Korinthe. Daar spreekt Paulus over verloren gaan. Dat komt in de vertaling niet altijd helemaal uit de verf; dat valt ook niet mee met dit werkwoord. Maar dan spreekt hij dus over verloren gaan in de tegenwoordige tijd. Niet over dat men verloren zal gaan, maar over verloren gaan nu.
Eigenlijk klinkt het wat krom als je het in het Nederlands zegt, maar bedenk dan dat het gaat om verloren gaan in de tegenwoordige tijd. Hoe druk je dat uit? Iets is aan het verloren gaan. Dat is de tegenwoordige tijd. Iets kan verloren gaan in de toekomende tijd, straks, maar het kan ook nu bezig zijn verloren te gaan. Dat is die vorm. Daar willen we wat bij stilstaan en vooral dan ook de vraag daarbij stellen: wat betekent dat dan? Wat betekent het nou dat mensen nu verloren zijn of verloren aan het gaan zijn, als je het zo wilt zeggen? Oké, laten we eens naar 1 Korinthe gaan.
Korinthe 1: het Woord van het Kruis als Dwaasheid voor de Verdwaalde ↑ hoofdstukken
En dan begin ik te lezen in vers 18. Daar schrijft Paulus: "Want het woord van het kruis..." Dat is dus de boodschap van Hem die aan het kruis stierf. Dat is het woord van het kruis. Dat is wel voor hen die verloren gaan een dwaasheid. Bij dat verloren gaan heb ik een paar symbooltjes gezet die ook wat grammaticaal van aard zijn. De vorige keer heb ik u ook al wat in de Griekse grammatica ingeleid en het treft zo dat ik dat nu dan weer doe. Het verticale streepje dat u hier ziet, betekent dat de tegenwoordige tijd een onvoltooide handeling is. Er staat dus eigenlijk: voor hen die aan het verloren gaan zijn.
Ik heb er nog een symbooltje bij gezet en dat is karakteristiek voor bijna alle keren dat de term in de tegenwoordige tijd gebruikt wordt: het is een medialis, een middenvorm. We hebben het daar wel eens over gehad. De middenvorm is passief én actief tegelijk. In het Nederlands kennen wij eigenlijk alleen werkwoorden die je ofwel actief gebruikt, ofwel passief. Ik rijd, of ik word gereden. Maar het Grieks van het Nieuwe Testament heeft een middenvorm waarbij iets zowel passief is – het overkomt je – maar tegelijkertijd ook actief. In feite kennen wij dat fenomeen wel, alleen taalkundig niet. Ik bedoel: je ademt. Ja, dat overkomt je, dat is geen keuze. Daar ben ik niet druk mee doende, ik kan ook niet anders. Probeer het maar eens een keertje even niet te ademen. Nou, dat lukt je wel, maar niet al te lang hoor; dan komt er echt geweld bij kijken. Maar tegelijkertijd adem je. Het is een activiteit, maar het is slechts een activiteit omdat het je overkomt.
En dat geldt voor zo enorm veel dingen. Bij dit verloren gaan is het ook zo'n typische term. Het is tegenwoordige tijd en het is passief: je gaat verloren, het overkomt je, en tegelijkertijd speel je daarin zelf ook een actieve rol. Niet in de zin van vijftig procent passief en vijftig procent actief. Nee, honderd procent passief, maar het zet je, doordat het je overkomt, in werking. Je kunt dus ook niet anders. Dat is het idee. Het woord van het kruis is voor hen die verloren gaan een dwaasheid. Waar heeft Paulus het over? Kijk, als je het woord van het kruis miskent, wat gebeurt er dan? Wel, dan ben je aan het verloren gaan. Dat betekent in de praktijk gewoon dat je verdwaalt. Je raakt de weg kwijt en je hebt geen zicht meer op de dingen.
Het gaat er hier dus niet om dat degenen die het woord van het kruis als een dwaasheid achten, in de toekomst verloren zullen gaan. Dat is het idee niet. Nee, ze zijn verloren, ze hebben op dit moment geen zicht op de dingen. Ik zou het kunnen zeggen met de woorden die je in de Johannesbrief leest: degene die in de duisternis wandelt, weet niet vanwaar hij komt en hij weet ook niet waar hij heen gaat. Dan ben je echt verloren. Stel je voor dat je in een vreemde stad wordt neergezet. We hadden het daar vanmorgen nog even over. Je wordt ergens in een stad neergezet en je weet er echt de weg niet. Dan ben je verloren als je geen routekaart hebt. Je weet namelijk niet waar je vandaan komt en je weet niet waar je naartoe gaat. Je bent gedesoriënteerd. Het is eigenlijk het verlies van oriëntatie. En dus ben je verloren en dwaal je.
Dat is het karakteristieke van degene die het woord van het kruis niet verstaat; de boodschap die nu klinkt in de wereld, zoals Paulus die wereldkundig mocht maken. Dat is de boodschap van Hem die tweeduizend jaar geleden werd overgeleverd door Zijn volksgenoten, het Joodse volk, aan de Romeinen om te worden gekruisigd. De meeste mensen denken: dat is het einde van Jezus van Nazareth, toch? Zijn lot was het graf. Hij heeft voor de goede zaak gestreden – dat is dan de positieve variant – Hij had een mooie boodschap, maar uiteindelijk is Hij omgebracht en "that’s it", het is de dood. Maar dan zie je dus niet waar het werkelijk om gaat. Het punt is namelijk: drie dagen later heeft God Hem opgewekt uit de doden. En dat is het geheim van het woord van het kruis: dat de Gekruisigde in werkelijkheid de Opgewekte is. Maar voor degene die verdwaald is, die geen zicht heeft en voor wie de ogen bedekt zijn – ik kom daar trouwens nog even op terug – is dat natuurlijk een dwaasheid. Het hele idee dat het kruis en het graf niet het einde zouden zijn, wordt als dwaasheid gezien.
De Grieken konden daar totaal niet mee overweg en Paulus wist waar hij het over had. Voordat hij dit schreef, was hij in Athene en daar had hij hier ook over gesproken. Ze konden een heel eind met hem meegaan en ze konden hem beluisteren, maar totdat hij ging spreken over de opstanding der doden en over Iemand die het graf leeg achter had gelaten. Toen zeiden ze: "Laat maar, we horen je nog wel een keertje. Don't call us, we'll call you," om het even op zijn Engels te zeggen. Maar het woord van het kruis is wel voor hen die verloren gaan, die verdwalen en geen zicht hebben, een dwaasheid. Maar voor ons die gered worden... Zie je trouwens dat hier grammaticaal precies het tegenovergestelde staat? Verloren gaan staat tegenover gered worden. En dus wel zicht hebben en wel de weg weten. Dit staat trouwens ook in de tegenwoordige tijd. Het gaat er niet om dat zij gered zullen worden, maar zij worden nu gered. Hoezo? Nou, zij dwalen niet. Zij weten wat het woord van het kruis echt is en voor hen is het een kracht Gods.
Dat staat ook in 2 Korinthe 13, aan dezelfde geadresseerden. Daar schrijft Paulus over de Heer Jezus Christus dat Hij is gekruisigd uit zwakheid. Nietwaar? Hij is overgeleverd en ze hebben Hem aan een kruis genageld; zo stierf Hij een smadelijke dood. Dat was Zijn zwakheid. Maar vervolgens: Hij leeft uit de kracht Gods. De boodschap is dus dat Hij stierf aan het kruis in zwakheid, jazeker, maar God heeft Hem opgewekt uit de doden om aan diezelfde wereld die Hem aan het kruis nagelde, het leven te gaan geven. Wie ziet dat? Degene die dat woord van het kruis gelooft. Voor hem is het een kracht Gods. Er staat trouwens ook bij dat het zo is wat ik nu vertel. Daarom haal ik dit ook aan, omdat het in deze betekenis van verloren gaan in ditzelfde gedeelte, in deze passage, ook wordt toegelicht. Laat ik de zin nog een keer lezen: "Het woord van het kruis is wel voor hen die verloren gaan een dwaasheid, maar voor ons die gered worden is het een kracht Gods." Want – en nu volgt de toelichting – er staat geschreven...
Jesaja 29: de Wijsheid van de Wijzen Zal Tenietgaan ↑ hoofdstukken
Er staat geschreven – en dat kan ik u alvast verklappen – in Jesaja 29 vers 14: "Ik zal de wijsheid der wijzen verloren doen gaan." Hier is het: een voorzegging in Jesaja. Ik zal de wijsheid van de wijzen verloren doen gaan. Helaas – en dat vind ik nou erg jammer – staat er in de NBG-vertaling: "Verderven zal Ik de wijsheid van de wijzen." Maar ja, dan ontgaat je de link met dit woord, terwijl Paulus hier juist ditzelfde woord gebruikt.
Hij licht dat ook toe. Hij zegt dat het voor hen die verloren gaan een dwaasheid is, en dan gaat hij het uitleggen, want dit is in overeenstemming met wat voorzegd is. En dan staat er: "Ik zal de wijsheid van de wijzen verloren doen gaan." Dan kun je hier wel vertalen met "verderven", maar dan ontgaat je de link met het eerdere woord dat precies hetzelfde is. Snapt u wat ik hiermee bedoel te zeggen? Daarom hecht ik eraan. Er staat geschreven: "Ik zal de wijsheid van de wijzen verloren doen gaan," en in de parallelzin: "het verstand van de verstandigen zal Ik verdoen." Dat wil zeggen: dat verdwijnt ook.
Het idee is trouwens – en dat vind ik wel heel opmerkelijk – dat als Paulus dit aanhaalt uit het boek Jesaja, het niet gaat over de wijzen van de Grieken, de filosofen. Nee, ik bedoel, dit is geschreven aan Korinthe, vlakbij Athene, en die hele Griekse cultuur staat nog steeds bekend om haar wijsheid. Als we het hebben over filosofie – zelfs het woord is Grieks – wordt dat altijd gekoppeld aan namen als Plato, Aristoteles en Epicurus. Al die grote namen; nog steeds is filosofie grotendeels een Grieks gebeuren. Maar Paulus heeft het in feite niet over de Grieken, maar over de échte wijzen, dat wil zeggen: degenen die geacht worden wijs te zijn, namelijk de wijzen van Israël. Aan het volk van Israël was immers het Woord van God toevertrouwd. Welk volk op aarde was bij uitstek begiftigd met wijsheid van boven? Dat was het volk van Israël. En dan zegt Jesaja – pardon, Paulus citeert Jesaja – dat de wijsheid van de wijzen over dít volk gaat.
Kijk maar eens na in Jesaja 29: "Daarom, zie, Ik ga voort wonderlijk met dit volk, dit Joodse volk, te handelen, wonderlijk en wonderbaar." En ze zullen het niet begrijpen. "Ik zal de wijsheid van de wijzen..." Eigenlijk gaat het dus over de schriftgeleerden, degenen die geacht werden de crème de la crème te zijn als het gaat om de wijsheid die God aan een mens had gegeven. Wat Jesaja voorzegt, is dat die wijsheid teniet zal gaan. En in feite, als Paulus dit zo optekent in de eerste eeuw, dan is dit gewoon een historisch gegeven. Want wat hebben ze gedaan met de Messias op wie ze wachtten? Je zou zeggen dat men uitzag naar de Messias – dat deed men ook – en dan komt Hij, en wat doen ze? Wat gebeurt er? Ze slaan Hem aan het kruis. En vervolgens, nadat God Hem heeft opgewekt en Hij opnieuw gepredikt wordt, maar nu als de opgestane Messias, wijzen ze Hem opnieuw af.
Met andere woorden: waar is nou die wijsheid van de wijzen gebleven? Jeruzalem, de stad bij uitstek van wijsheid, bezien vanuit goddelijk perspectief... Als die stad de Messias verwerpt, dan betekent dat daarmee echt bewezen is dat de wijsheid van de wijzen verloren is gegaan. Waar zijn ze dan? Waar is die wijsheid gebleven en het verstand van de verstandigen? We hebben het dan dus nog niet eens over Athene; we hebben het ook over Jeruzalem. Eigenlijk komt het erop neer: álle wijsheid. Want laten we wel wezen, ook de Grieken hadden hier totaal geen oor voor. Juist omdat ze zo wijs waren, of in ieder geval dachten wijs te zijn. Ze vonden zichzelf zo wijs, maar dat was het dan ook. Daar is niets van overgebleven, en dat betekent feitelijk dat zij als wijzen verloren gingen. Er bleef niets van over; die wijsheid werd aan de kaak gesteld.
Wat God vandaag doet, is verborgen. We hebben het bij een eerdere gelegenheid al eens over Jesaja 29 gehad, omdat God vandaag een verborgen weg gaat met dat volk en de wijzen het niet zien. Wie ziet het wel? Dwazen. Dat wil zeggen: dwazen in de ogen van de wereld. Dat staat dus ook in 1 Korinthe 1, dat is daar het grote onderwerp. God heeft niet de wijzen, de machtigen en de edelen uitverkozen, maar juist de dwazen en wat niets is in de ogen van de wereld. Er zijn uitzonderingen, maar Paulus zegt tegen de Korinthiërs: "Er zijn niet vele wijzen onder u." Misschien enkele, maar in het algemeen is dat niet karakteristiek voor de ecclesia. Karakteristiek is dat het een stelletje – hoe zeg je dat nou netjes? – stumpers zijn, of in ieder geval in de ogen van de wereld dwazen, die geloven in Iemand die het graf eens voor altijd leeg achterliet. Ja, maar dat is dwaas! Nou, zo'n stelletje dwazen zijn wij dus. Maar ja, totdat blijkt dat het wel degelijk waar is en het bewijs geleverd zal worden, namelijk dat Hij Zich als de Levende zal betonen.
Daar gaat het dus over. Je hebt aan de ene kant mensen die dat zien, die de weg kennen, weten waar ze vandaan komen en waar ze naartoe gaan, en die de waarheid van het woord van het kruis verstaan. En aan de andere kant heb je mensen die daar totaal geen zicht op hebben en die dus compleet de weg kwijt zijn. Oké, we gaan verder.
Korinthe 2: Altijd en Overal Triomferen in Christus ↑ hoofdstukken
We gaan naar de tweede Korinthebrief, het tweede hoofdstuk. Eerst 1 Korinthe en nu 2 Korinthe. Daar staat een brief die Paulus een jaar of twee later heeft geschreven aan dezezelfde Korinthiërs. Hij verhaalt over de omwegen die hij heeft gemaakt om uiteindelijk weer bij Korinthe uit te komen. Maar waar hij ook kwam, altijd had hij die geweldige boodschap te herauten. Niet alleen te onderwijzen, maar hij maakte het ook wereldkundig bekend. Hij noemt zichzelf ook heel dikwijls een heraut, een verkondiger. Ik vind 'heraut' nog mooier; een heraut is iemand die gewoon een feit bekendmaakt. Dat behoeft soms toelichting en dat kan ook toegelicht worden, en Paulus deed dat maar wat graag.
Paulus zegt: "Maar God zij gedankt, die ons te allen tijde in Christus doet triomferen." Hij heeft het ook over zijn medewerkers die erbij betrokken waren. "Die ons te allen tijde in Christus doet triomferen, doet zegenvieren," zegt de NBG-vertaling. Eigenlijk staat er in het Grieks een woord waar ons woord 'triomf' ook weer van afgeleid is; ook triomf is in feite via-via een Grieks woord. "Die ons te allen tijde in Christus doet triomferen en de reuk van Zijn kennis allerwegen door ons manifesteert." De geur wordt verspreid, het wordt manifest, zichtbaar en openbaar. Wat Paulus hier zegt, is dat zijn bediening er altijd is en bovendien ook overal: te allen tijde en allerwegen. In elke plaats, dat wil zeggen overal en altijd, is hij in triomf.
Paulus was dus altijd in zijn bediening triomfantelijk. Ik zeg dat expres zo, want dat is namelijk karakteristiek voor de boodschap die hij uitdraagt. Het is namelijk Evangelie. En ik geef toe, het is niet de eerste keer dat ik dit hier meld, maar ik kan wel verklappen dat het ook niet de laatste keer is als ik nog tijd van leven heb, want ik ga het nog vaker zeggen. Dit is zo essentieel. Het Evangelie is gewoon in zichzelf, per definitie, een goed bericht. Het geweldige daarvan is dat het ongeacht de reactie is. Als je iets probeert te slijten – over verloren gaan gesproken trouwens – of als je iets probeert te verkopen of weggeeft, dan ben je altijd afhankelijk van de reactie. Mensen moeten het wel aannemen en aanpakken, anders is de missie niet geslaagd. Maar Paulus zegt: ik verkoop niks, ik bied ook niks aan. Ik vertel gewoon wat. En dat feit is: ik predik Hem, de gekruisigde Christus. Dat betekent trouwens niet dat Paulus alleen maar over de kruisiging sprak alsof Jezus alleen maar gekruisigd was. Nee, natuurlijk niet. Het betekent dat de Christus die hij predikte, en die de wereld terecht kent als de gekruisigde, door God is opgewekt uit de doden. Dat is de gekruisigde Christus. En dat is een boodschap van triomf. Hij werd opgewekt uit de doden als de eersteling. Hij is de garantie dat de dood tenietgedaan wordt. De dood is overwonnen en wordt volledig tenietgedaan. Dat is een mededeling. Dat is wat hij bekendmaakt en dus zegt hij: altijd triomfeer ik in Christus. Dat staat geheel los van de reactie van het publiek dat luistert. Dat is prachtig, want daarom is hij zo triomfantelijk.
God zij gedankt dat ik dat mag doen, zegt Paulus, want dat is wat mij bekend is gemaakt en wat ik vervolgens wereldkundig mag maken. De reuk van Zijn kennis manifesteert hij. Dat zinspeelt op overwinningstochten; de Romeinen kenden dat. Als een veldheer terugkwam en een overwinning had behaald, dan werd dat begeleid met wierook. Vandaar dat er een geur werd verspreid. Het werd niet alleen met muziek begeleid, maar de overwinning van zo'n veldheer werd ook geroken. Paulus maakt die vergelijking: wij in Christus doet God ons triomferen en de reuk van Zijn kennis, dat wil zeggen: wij maken Hem bekend en dat is een geur. In het volgende vers, vers 15, spreekt hij zelfs over een aroma. Dat is een positief woord. Een geur kan ook negatief zijn of stinken, maar in dit geval is het een welriekende reuk. Het ruikt lekker, een aroma. Want wij zijn voor God een aroma van Christus. Weer die associatie met de neus; niet iets wat je ziet, maar wat je ruikt. Ik vind dat een mooie gedachte. Je kunt die boodschap horen, maar je ruikt het ook. Het komt niet via het gezicht, maar via de reuk. Je kunt het als het ware opsnuiven. Wij zijn voor God een aroma van Christus onder hen die gered worden en onder hen die verloren gaan.
U ziet hier weer diezelfde symboliek van de handeling in de onvoltooid tegenwoordige tijd. Het gaat dus over hen die momenteel worden gered en over hen die momenteel aan het verloren gaan zijn. Ik zeg het expres opnieuw zo om duidelijk te maken dat het in de tegenwoordige tijd is. Of zal ik het anders zeggen: degenen die georiënteerd zijn. 'Oriëntatie' is een heel mooi woord. Het is gericht op de Oriënt, op het Oosten, daar waar de zon opkomt. Dat is oriënteren. Je richt je op de plek waar de zon opkomt en kijkt waar het licht vandaan komt, oftewel waar de duisternis verdwijnt. Dat is een prachtig beeld: waar komt het licht op en waar verdwijnt de nacht? Dat is oriënteren.
Je kunt ook gedesoriënteerd zijn. Ik zou nu bijvoorbeeld gedesoriënteerd kunnen zijn en even niet weten waar het Oosten is. Dat is het verschil tussen georiënteerd en gedesoriënteerd. Of je bent in het licht – dat is de metafoor die Johannes met name in zijn brieven gebruikt – versus in de duisternis. Als je in het donker loopt, heb je geen idee waar je bent of waar je naartoe gaat; dan ben je gedesoriënteerd. Het tegendeel is dat je in het licht wandelt en dat je het gewoon ziet. Dat is een groot verschil. Of je nu in het donker in het bos bent zonder routekaart, of dat je je als scheepslui kunt oriënteren op de sterrenhemel. Dan heb je het over vast licht waar je je op kunt richten. Anders gezegd: je bent op koers versus dwalend. Verloren gaan in de tegenwoordige tijd betekent dat je dwaalt. Je hebt er geen zicht op en bent op dat moment verloren. Het heeft niets te maken met dramatische gebeurtenissen. Het kan zelfs zijn dat je waant dat je het wel weet. Je bent compleet gedesoriënteerd, maar je dénkt dat je het wel weet. Gisteren was er in Boedapest bijvoorbeeld zo’n grote manifestatie, de Pride. 'Pride' betekent trots, maar het zijn mensen die de desoriëntatie promoten. Ze zijn er trots op, want ze denken dat ze verlicht zijn.
Ze hebben geen idee meer van hoe God de mens gemaakt heeft, mannelijk of vrouwelijk. Ze spreken in heel andere termen. Het gaat mij nu niet om het onderwerp zelf, maar het gaat mij om het punt: je kunt denken het te zien en het te weten, en volledig de weg en de draad kwijt zijn. Dat kan. Ik wilde nog een voorbeeld geven, maar in ieder geval is dat de tegenstelling: verdwaald zijn versus zicht hebben op.
Wij zijn voor God een aroma van Christus voor hen die gered worden en voor hen die verloren gaan. Maar Paulus zegt dat het altijd een aroma is hoor. Het maakt niet uit of mensen het nu zien of niet zien, of ze het nu geloven of niet geloven. In die zin hebben we een geweldige tijding, een blijde tijding. De geur van Zijn kennis verspreiden wij. We vertellen wie Hij is en we vertellen aan iedereen dat er geen ontkomen aan is dat Hij het verlorene zal vinden. Dat is een blijde tijding.
En als mensen zeggen: "Ja, maar dat geloof ik niet," dan kunnen daar allerlei redenen voor aangevoerd worden. De meeste mensen die zeggen: "Ik geloof domweg helemaal niet dat daar zoiets is als een God, of dat daar een opstanding heeft plaatsgevonden," of men vindt dit veel te mooi nieuws. Dat is maar makkelijk, weet u wel, dat Hij het verlorene weet te vinden en zal vinden. Ja, maar het is wel zo. En dat maakt zo triomfantelijk, dat meen ik ook echt. En als je weet waar ik het over heb, dan hoef ik het niet uit te leggen. Als ik het niet weet, kan ik het niet uitleggen trouwens, maar ja, dat is zo. Dit is zo triomfant. Het maakt namelijk niet uit wat mensen ervan vinden.
Natuurlijk, je vertelt het omdat mensen het zouden horen en zouden geloven. Dat begrijp ik ook wel. Je vertelt het opdat mensen het zouden geloven. Maar de boodschap zelf is in zichzelf wat het is: een goed bericht, ongeacht of je het nu ziet of niet ziet, of je er nu verdwaalt of dat je op koers bent.
Voor dezen een geur uit dood tot in dood. In de vertaling staat dan "ten dode", een doodslucht ten doden, maar er staat letterlijk eigenlijk "uit dood". Je ziet dat ik het met opzet in de interlineair ook zo heb weergegeven: voor dezen een geur uit dood tot in dood. Een doodslucht ten doden dan, dat wil zeggen voor degenen die verloren gaan. Kijk, het aroma dat Paulus verspreidt, dat is gewoon de gedachte, de metafoor die hij gebruikt. Hij is een heraut; hij vertelt over Hem die door God is opgewekt uit de doden nadat Hij was gekruisigd door Zijn volksgenoten en door de Romeinen.
God heeft Hem opgewekt en die boodschap van de overwinning op de dood is voor degenen die het niet zien een geur uit dood tot in dood. En het idee is: voor de verloren dwalenden is Christus’ graf het einde. En dus is het "uit dood", dat wil zeggen: dat graf blijft ook dood. Het is uit dood tot in dood. Voor hen is er namelijk geen leven.
Predikt Paulus dat dan niet? Jawel, maar ze zien het niet. Of ze geloven het niet. Nou ja, en ze geloven het niet omdat ze het niet zien of omgekeerd; dat maakt me eigenlijk geen bal uit hoor. Dat is in ieder geval bij hen waar. Maar voor de anderen, namelijk die het wel mogen zien, voor wie de ogen geopend worden, is er een geur uit leven tot in leven.
Ik vind die voorzet zo prachtig en het geeft gewoon aan: voor de een is het gewoon dood, that’s it, en voor de ander is het een boodschap van Leven met allemaal hoofdletters. Ja, de opgewekte Christus. En Paulus zegt er dan nog bij: "Wie is tot deze dingen bekwaam?" om dit dan te vertellen. Wij zijn... en hij zegt daar nog bij...
De Zuiverheid van de Bediening: Niet Chacheren met het Woord van God ↑ hoofdstukken
Wij zijn niet als de velen. Paulus stelt hier gewoon vast dat, terwijl hij dit vertelt, er velen zijn die dat wel doen. Wij zijn niet als de velen die sjacheren met het Woord van God. U zegt misschien: "Dat staat niet in mijn NBG-vertaling." Nee, dat klopt; daar staat: "die winst maken uit". Maar als u eens in het woordenboek kijkt naar het woord dat hier gebruikt wordt, dan betekent dat "een handeltje maken".
Het is het zien als een handeltje. Ik had het net over die metafoor dat je iets moet verkopen, maar Paulus verkocht het evangelie niet. Ook niet goedkoop. Goedkoop betekent gewoon dat je er heel weinig voor moet betalen, maar nog steeds is het dan dus niet gratis. Het evangelie is juist gratis; het is om niet. Het is niet een aanbod, maar een mededeling. Paulus zegt: "Wij zijn niet als de velen die sjacheren met het Woord van God en er een handeltje van maken."
In hoofdstuk 4 vers 2 pakt hij de draad eigenlijk weer op – ik kom daar straks nog even op terug – en daar gebruikt hij het woordje "frauderen" of "vervalsen". Wij vervalsen het Woord van God niet. Weet u wat dat betekent? Om weer op die fles wijn terug te komen: dan doe je gewoon water bij de wijn. Dat is natuurlijk heel lucratief, want dan heb je hetzelfde volume, of je kunt de inhoud zelfs verhogen, alleen is de waarde geïnflateerd. Het is niet meer zo waardevol. Dat is wat er overal in de wereld gebeurt: de waarde wordt verminderd. Tegenwoordig noemen ze dat "krimpflatie". Je denkt dat je hetzelfde koopt, maar je krijgt minder. Hoe dan ook, dat is sjacheren.
Men doet het zo dat mensen het niet in de gaten hebben, maar er wordt gewoon een dealtje gemaakt. En hoe vaak gebeurt dat niet? Ik zal het maar gewoon zeggen zoals het is: in de christelijke wereld wordt niet anders gedaan dan sjacheren met het Woord. Het staat er wel, maar hoe vaak heb ik niet gehoord: "Vertel het nou maar niet"? Dat geeft zoveel weerstand. Het is zo radicaal en je loopt tegen muren aan. Mensen verdragen dit niet, en dus wordt het verzwegen of een beetje gedimd. Een beetje water bij de wijn.
Paulus zegt: "Ja, dat doen er velen." Dat is zeker waar. Maar hij zegt: "Wij niet." En dat maakt hem juist ook bekwaam. Want wat hij deed, was puur het Woord doorgeven. Ik laat zien wat er staat geschreven. Hij zegt: "Wij spreken in Christus uit zuiverheid." Dat woord dat hier gebruikt wordt, heeft inderdaad te maken met puurheid. Wat moet je doen als je het Woord van God doorgeeft? Het antwoord is heel simpel: het Woord van God doorgeven. En dus niet je eigen ervaringen, je eigen ideeën of je eigen gevoelens.
De mens is daarin volstrekt onbelangrijk. De boodschapper is maar gewoon een boodschapper. Zo zie ik het ook. Ik sta hier nu toevallig op een podium, maar wat ben ik dan? Niets. Ik geef iets door, en voor zover dat waarde heeft, is dat omdat het overeenkomt met het Woord van God. Voor de rest mag u alles weer vergeten. Alles wat erbij komt, is feitelijk vervalsing; dat is weer water bij de wijn doen. U zegt misschien: "Ja, maar je kunt er soms ook dingen bij doen die best waardevol zijn, of die mensen fijn vinden en op prijs stellen." Ja, maar het blijft water bij de wijn.
Ik beschouw het zelf als een voorrecht dat ik eigenlijk ook niets anders kan dan dat Woord doorgeven. Ik ben van mezelf niet zo'n goede verteller, dat ligt mij allemaal niet zo. Ik mag één ding doen en dat is: "Kijk, dit staat er." Geef het door en controleer het maar. Het Woord in de puurste vorm, daar refereerde ik zojuist ook aan in 2 Korinthe 4: het Woord van God niet vervalsen. Elementen toevoegen doet totaal niet ter zake.
Paulus zegt trouwens ook in de tweede Korinthebrief dat hij geen goede spreker is. Eigenlijk is dat maar beter ook, want dan gaat het namelijk niet meer om de spreker. Als je echt iets naar voren brengt, is het eigenlijk een tenietdoen van de boodschap wanneer iedereen na afloop zegt: "Goh, wat kan hij toch goed vertellen." Dan heb je het namelijk niet meer over wát er verteld wordt. En daar gaat het om. Zo kan een gebrek juist een enorm voordeel zijn. Dat is wat ik net bedoelde te zeggen.
Wat we doen, is de waarheid aan het licht brengen. Er is maar één ding dat ertoe doet wanneer we samen zijn rondom het Woord of wanneer u luistert: wordt hier de waarheid gesproken? Staat het inderdaad geschreven? Hoe weet je of het de waarheid is? Dat is niet door te zeggen: "Dat is een hele eerlijke vent." Daar gaat het niet om. Daar kun je je trouwens ook heel erg in vergissen. Nee, het gaat erom dat je het controleert, zoals de Bereeërs dat deden. Hij zegt dit, er staat dat... en dan bedoel ik niet alleen in de vertaling, maar gewoon in het origineel. Wij leven in een bevoorrechte tijd waarin we dat allemaal gewoon kunnen checken.
Wij brengen dus de waarheid aan het licht en zo zijn wij bij elk menselijk geweten onze eigen aanbeveling. Dat is mooi wat Paulus hier zegt: breng gewoon de waarheid. Iedereen die eerlijk is, kan in ieder geval vaststellen – misschien wel dat het een waardeloze spreker is of dat hij totaal geen feeling heeft met presentatietechnieken, dat kan allemaal wezen – maar wat hij zegt, is waar. Dat is wat het doet. Zo zijn wij bij elk menselijk geweten onze eigen aanbeveling. Paulus zei: "Wij spreken in Christus uit zuiverheid, ja, vanuit God en voor Gods aangezicht." En dan heb ik nog één Bijbelgedeelte: 2 Korinthe 4. Ik skip even 2 Korinthe 3.
Korinthe 4: de God van Deze Aion Verblindt de Gedachten ↑ hoofdstukken
Daar zegt Paulus: "Indien dan nog ons evangelie bedekt is." Dat zou een veel uitgebreidere toelichting behoeven, want heel 2 Korinthe 3 gaat over die bedekking. U weet wel, over Mozes die een bedekking op zijn aangezicht deed toen hij de stenen tafelen aan het volk leverde. Paulus legt dat allemaal uit in 2 Korinthe 3. Hij heeft het over de bedekking van het oude verbond, de stenen tafelen. Het was een bediening van veroordeling en van dood; zo wordt het ook in dit hoofdstuk genoemd. Kijk het maar na. Indien dan nog ons evangelie bedekt is, dat wil zeggen dat mensen het niet zien. Ja, hij zegt: dan is het bedekt bij hen die – en dan heb je hem weer – verloren gaan. Zij zien het niet. Niet omdat ik het niet vertel, maar omdat ze er gewoon verblind voor zijn. Dat is eigenlijk de gedachte. Het evangelie is voor hen bedekt en daardoor zien ze het niet. Het een brengt het ander met zich mee. Het is bedekt en feitelijk zijn ze er verblind voor. Dat is toch wat het is? Als je je ogen dichtdoet, of je ogen worden gesloten, dan zie je niets meer. Dan zijn ze bedekt met de oogleden en dan zie je het niet. Je kunt verblind worden, maar zie je het daar dan niet? Nee, als je ogen niet geopend worden, dan zie je het niet. Zo werkt het echt.
Ik lees even verder: "Indien dan nog ons evangelie bedekt is" – met het idee van: voor zover het bedekt is – "dan is het bedekt bij hen die verloren gaan." Dat wil zeggen: zij die gewoon helemaal de weg kwijt zijn en verdwaald zijn. "In wie de god van deze aion de gedachten verblindt." Dat wil zeggen dat de god van deze aion – dit tegenwoordige boze tijdperk dat begon in de dagen van Noach en binnenkort afloopt, waarna er weer een nieuwe aion aanbreekt – in hen de gedachten verblindt. En die god van deze aion is echt de diabolos, wat wij de duivel noemen: degene die de dingen door elkaar gooit. Hoezo is ons evangelie bedekt bij hen die verloren gaan? Omdat de god van deze aion de gedachten verblindt van de ongelovigen.
Ongelovigen? Ja, wat is een ongelovige? Hoe wist Paulus nou of iemand gelovig was of niet? Er zijn soms hele discussies over, maar voor mij is het eigenlijk heel simpel. Hoe wist Paulus nou of iemand een gelovige was of een ongelovige? Kon Paulus in harten kijken? Nee, maar je kunt wel gewoon iets vaststellen, namelijk een reactie. Je vertelt iets, je vertelt een blijde tijding: "Jezus Christus is de Redder van deze wereld. Hij is door God opgewekt uit de doden." En er zijn mensen die zeggen: "Wauw, geweldig zeg!" Dat is een gelovige. En er zijn mensen die zeggen: "Ik geloof het niet, dat lijkt me stug." Daar kunnen allerlei motieven voor zijn waardoor je het afwijst, maar dat is dan een ongelovige. Is dat gek? Ik bedoel, in het hele leven hebben we altijd te maken met geloof en ongeloof. Je vertelt iets tegen vrienden: "Ik las in de krant dat er..." En dan vertel je het en de ander zegt: "Ik geloof het niet." Je gelooft het wel of je gelooft het niet. Dat is op zich helemaal geen prestatie. Waardoor geloof je iets? Omdat je het betrouwbaar acht, of je gelooft het niet omdat het voor jou onbewezen is. Dat is wat geloof en ongeloof is.
Als Paulus dan het evangelie brengt, zegt hij: "Ja, er zijn mensen die dat niet zien." Dat komt omdat hun ogen bedekt zijn; ze zien het evangelie niet. Dat komt omdat hun gedachten verblind zijn. En hoe komt dat? Wel, er zijn strategieën van de god van deze aion. Achter de schermen in deze wereld is daar de diabolos die de dingen door elkaar gooit, zodat mensen de dingen niet meer zien. Men kan het evangelie ook niet snappen doordat men verblind is. En dat komt soms door gewoon één woord. Ik zal u één voorbeeld geven, ik heb daar al vaker over gesproken, maar alleen al het vertaalwoord 'eeuwigheid' verblindt mensen voor het evangelie. Ik zeg het zoals ik het bedoel. Als jij denkt dat er zoiets bestaat als een eindeloze verlorenheid en een hel, en dat God verdoemt en dat het nooit meer goed komt – want ja, de Bijbel spreekt toch over een 'eeuwige' straf? – en jij denkt dus dat 'eeuwig' te maken heeft met eindeloos, dan ben je op voorhand verblind om te zien dat God alles en iedereen op Zijn tijd en wijze redt. Dat kun je dan niet zien, want je bent verblind door dat ene woordje. Dat is zo fataal.
Er zijn strategieën... Ja, die god van deze aion. Paulus zegt het trouwens elders ook in deze brief: "Zijn gedachten zijn ons niet onbekend." Die gast, ik bedoel die god van deze aion, die is zo enorm uitgenast. Zo enorm doortrapt, maar ook zo slim en zo strategisch in hoe hij mensen weet te verblinden, zodat ze het niet kunnen zien. Ze kúnnen het niet zien. Dat is niet omdat ze slecht zijn of zo, helemaal niet, maar ze zijn verblind. Ja, daar kun je tegenaan lopen. Dat is trouwens in het algemeen zo. Ik denk heel vaak: hoe komt het nou dat mensen iets niet zien? Of hoe komt het nou dat mensen het niet geloven? Nou, misschien hebben ze het nooit gehoord, dus dan zou ik zeggen: vertel het ze maar eens een keertje. En dan kun je opmerken dat ze het nog niet zien of verstaan. Het uiteindelijke antwoord is natuurlijk dat er Eén is die in staat is om ogen en oren en het hart te openen. En dank God op je blote knietjes als je dat nu al mag getuigen. Maar er is er ook één die gedachten verblindt. Sommige mensen zeggen: "Ja, maar die mensen zijn ook wel gelovig, alleen ze hebben wat andere gedachten." Ja, dat is juist het punt: ze hébben andere gedachten. Ze zijn daardoor verblind, waardoor ze het evangelie niet zien.
De Verlichting van het Evangelie van de Heerlijkheid van Christus ↑ hoofdstukken
...zodat zij niet ontwaren de verlichting van het evangelie van de heerlijkheid van Christus. Zie je meteen trouwens wat het evangelie is? Het evangelie gaat over de heerlijkheid, de glorie van de Christus – zo staat het er letterlijk: de glorie van de Christus. En wat is zijn glorie? Nou, dat Hij een beeld is, staat erbij. Het evangelie is dat geweldige licht. Hij, de Christus, de Messias die opgewekt is uit de doden en verheerlijkt is aan Gods rechterhand, Hij is Gods beeld.
Weet je hoe je ook verblind kan worden hiervoor? Als je denkt dat Hij 'God de Zoon' is. Want dan kan Hij dus niet meer Gods beeld zijn; nee, dan is Hij God zelf. Maar dat kun je dan niet zien, want je bent op voorhand al verblind. Zie je hoe theologieën en dogma's daar binnenkomen? Gewoon stiekem, als een sluwe slang die komt aanrollen met die gespleten tong. En daardoor worden de gedachten verblind, zodat ze niet ontwaren de verlichting van het evangelie van de heerlijkheid van Christus.
Want, zegt Paulus in zijn laatste vers: "Wij herauten niet onszelf" – heb je het weer: de boodschapper is volstrekt ondergeschikt – "maar Christus Jezus als Heer." Wij prediken niet alleen 'Jezus'. De wereld spreekt over Jezus die hier op aarde wandelde en gestorven is, maar God heeft Hem tot Heer gemaakt en tot Christus, en zó prediken wij Hem. Het is vreselijk hoe men in de christenheid over Jezus spreekt alsof God Hem niet tot Heer en tot Christus heeft gemaakt. In feite schaart men zich, door zo over Hem te spreken, gewoon in het kamp van de ongelovigen. Daar zitten ze dan ook daadwerkelijk in; dat denk ik echt, ja.
En als je het niet gelooft, dan zeg ik: vertel het maar. Het is het evangelie van de heerlijkheid van Christus, Zijn geweldige glorie. Want wij herauten niet onszelf, maar Christus Jezus als Heer, en onszelf als uw slaven vanwege Christus. Volstrekt ondergeschikt dus. En Hij is die Heer die inderdaad – en daarmee wil ik afsluiten – Hij is degene die er garant voor staat dat al het verlorene, wie je ook bent of waar je ook bent, gevonden zal worden.
UltimateGoodNews