Bileams profetie & de Rising Lion
22-06-2025 - Geplaatst door Andre PietPapendrecht
Sinds vrijdag 13 juni voert het Israëlische leger een militaire operatie uit onder de naam Operation Rising Lion. Die naam is niet toevallig gekozen: ze verwijst rechtstreeks naar de profetie van Bileam in Numeri 23:24, waar gesproken wordt over een volk dat “opstaat als een jonge leeuw” en “zich verheft als een leeuwin”, dat pas rust wanneer het “buit gegeten en bloed van gevallenen gedronken heeft”. Premier Netanyahu verwees hier expliciet naar en verbond deze oude woorden met Israëls huidige militaire missie in Iran.
Maar is dat beroep op de profetie wel terecht? En als het misplaatst is — wat zegt dat dan over de koers die wordt gevaren? Aan de hand van het profetisch woord dat zeer vast is, ontdekken we een veel grotere horizon dan de huidige geopolitiek.
Powered by RedCircle
📝 Samenvatting & Transcriptie van deze lezing
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
- Introductie: de Rising Lion en de Actualiteit
- Netanyahu's Beroep op Numeri 23:24
- De Veranderende Positie van Israël in het Midden-oosten
- Een Profetische Bril op de Actualiteit
- De Historische Context: Balak en Bileam
- De Sprekende Ezel als Spiegel voor Bileam
- De Structuur van de Vier Profetieën
- God Is Geen Man Dat Hij Liegen Zou
- Van Jacob Naar Israël: de Grote Omkering
- De Rising Lion: Profetische Toekomst Vs. Huidige Staat
- Het Overblijfsel van Jacob als een Leeuw en als Dauw
Introductie: de Rising Lion en de Actualiteit ↑ hoofdstukken
En zoals aangekondigd gaan wij ons vanmorgen bezighouden met een profetie die we aantreffen in het boek Numeri. In de hoofdstukken 22, 23 en 24 — wat is het? We behandelen dan speciaal hoofdstuk 23. Dat zijn hoofdstukken waarin de geschiedenis beschreven wordt van Bileam. Dat is een naam die de meesten van u, denk ik, wel zullen kennen, hoewel u hem misschien niet eens direct zou kunnen thuisbrengen. Nou valt dat sowieso al niet mee; trouwens, in die regio moet je nu helemaal niet wezen.
Maar de aanleiding is een heel speciale, en dat ziet u eigenlijk al aan die Engelse uitdrukking die u ook in de titel verweven vindt, namelijk: Rising Lion. Waarover hebben we het? Nou, het was zo dat vorige week vrijdag 13 juni — hoe kun je het verzinnen? Die data rond die oorlogen vind ik sowieso al heel bijzonder. Of het nu Jom Kippoer is, of zoals een paar jaar terug op 7 oktober, toen het Simchat Thora was; het zijn altijd markante dagen. Nu wil ik vrijdag de dertiende juni daar niet direct onder scharen, maar toch, het heeft wel iets, hè?
Nou ja, voor wat het waard is. Toen op die datum, ja... en ook vanmorgen werden we... Ik vind het prima als er iemand ook wat zegt hoor, maar liefst niet door elkaar heen. Als de één spreekt, moeten de anderen zwijgen, zegt de Bijbel. Oké, op die datum viel Israël dus Iran aan en dat gebeurde onder een codenaam. Zoals al die militaire operaties een codenaam hebben, en ik zal u vertellen: die namen zijn meestal niet willekeurig. Dat is in dit geval ook zeker zo: Operation Rising Lion.
En als u vanmorgen trouwens het nieuws hebt gevolgd, dan weet u dat het weer een zeer markant vervolg heeft gekregen, doordat nu ook de Verenigde Staten zich erin hebben gemengd en afgelopen nacht bombardementen hebben gepleegd op diverse locaties waar dan kerncentrales zouden zijn. Dat moet je je dan ook altijd maar weer afvragen. Maar goed, in elk geval is het allemaal heet van de naald. En waarom is hier nu aandacht voor? Wel, omdat die operatienaam, Operation Rising Lion — de verrijzende of de opstaande leeuw — daar direct aan ontleend is.
Netanyahu's Beroep op Numeri 23:24 ↑ hoofdstukken
En dat is geen zomaar een praatje, je kunt het in allerlei persberichten terugvinden. Het is direct ontleend aan Numeri 23 vers 24. Het was zelfs zo, heb ik begrepen, dat de dag ervoor – dus dan praten we over donderdag 12 juni – premier Netanyahu nog naar de Klaagmuur is gegaan. Hij heeft toen een papiertje in de muur gestopt, zoals dat door velen gedaan wordt, en hij heeft deze Bijbeltekst ook daarin gestopt om – nou ja, om even in de sfeer van Bileam te spreken – als een soort van bezwering te laten gelden van: dit moet wel gaan lukken.
Want wat staat er in Numeri 23 vers 24? Dat is wel een heel aparte tekst. Daar staat dat Bileam dan profeteert: "Zie, een volk dat als een leeuw opstaat." Als je dit in het Engels zegt: als een Rising Lion, "en als een leeuw zich verheft." En dan gaat het nog verder: "die zich niet neerlegt eer hij buit gegeten en bloed van gevallenen gedronken heeft." Met zo'n codenaam maak je meteen een enorm statement bij zo'n operatie.
En dat was toch echt... het is wel spectaculair hoor. Als je het puur op het aardse vlak bekijkt: dat een piepklein landje een aanval pleegt op een land pakweg 1500-1600 kilometer verderop, dat tig keer groter is dan dat landje zelf met zoveel meer inwoners, en dan daar in Teheran en op allerlei plekken in het luchtruim bommen dropt. Israël is daar eigenlijk gewoon heer en meester in dat land.
De opzet van Netanyahu en deze hele operatie is: Israël betoont zich hier een leeuw, als een koning. Eigenlijk ook feitelijk als een beschermheer van de hele regio. "En we rusten niet eerder" – en dat heeft hij ook in allerlei andere toonaarden wel aangegeven – "voordat ook daadwerkelijk deze vijand is uitgeschakeld."
Het loutere feit dat hij dat dan ontleent en linkt aan Numeri 23 vers 24 – makkelijk te onthouden eigenlijk: "eer hij buit gegeten en bloed van gevallenen gedronken heeft." Met andere woorden: deze operatie is pas ten einde als dit daadwerkelijk gelukt is en de vijand is uitgeschakeld. Dat is de hele gedachte van deze codenaam, en daarmee is de doelstelling van deze operatie ook heel treffend weergegeven met een tekst van pakweg 3500 jaar oud.
De Veranderende Positie van Israël in het Midden-oosten ↑ hoofdstukken
En feitelijk is wat je nu dit jaar, en eigenlijk ook vorig jaar al ziet, weer een enorme shift; een verandering van de hele verhaallijn van de positie van Israël in het Midden-Oosten. Want wat we tot dusver eigenlijk gezien hebben, al die tientallen jaren vanaf de oprichting van de Joodse staat, is dat het voortdurend een overleven is geweest. Men werd aangevallen vanuit de Arabische wereld. Ik noem zomaar even wat jaartallen die misschien wel het meest eruit springen: 1948, de Onafhankelijkheidsoorlog; dan 1956; 1967, de Zesdaagse Oorlog toen Jeruzalem werd bevrijd – dat is dan een eigen interpretatie, een label dat ik daaraan geef – en in 1973 de Jom Kippoeroorlog. Toen werden ze aangevallen.
Iedere keer overleefde Israël dat op een, mag ik wel zeggen, majestueuze wijze. Dat had heel sterk het karakter van: men werd aangevallen en wonderbaarlijk genoeg overleefde men dan toch al die aanvallen vanuit die gigantische meerderheid van landen – getalsmatig gezien, maar ook in termen van ruimte. En dan toch wist men zich te handhaven. In 1979 kreeg je de eerste grote doorbraak met de Camp David-akkoorden. U weet het misschien nog wel; ik weet het in ieder geval nog wel, ik was toen achttien. Daar werden die akkoorden gesloten met Menachem Begin en de Amerikaanse president Carter. En met Sadat, die later vermoord werd. In ieder geval werden toen akkoorden gesloten met Egypte en later kwam ook Jordanië erbij.
Nu sla ik een heleboel over, maar in 2020 kwam hier eigenlijk weer een hele grote doorbraak met de Abraham-akkoorden, omdat allerlei andere Arabische landen vrede sloten, of in ieder geval een akkoord aangingen met de Joodse staat. Dat gebeurde allemaal onder supervisie van de Amerikaanse president, in dit geval Trump. Er waren toen al vijf of zes landen die in die akkoorden meegingen en er staan er nog meer in de rij. Ondertussen is er natuurlijk weer een heleboel gebeurd in die jaren, maar eigenlijk komt het erop neer dat er vanaf die tijd nog maar één echte buitenlandse aartsvijand overbleef: Iran.
Feitelijk is Iran helemaal geen Arabisch land; het zijn de Perzen. Het zijn weliswaar moslims, maar van een andere soort, de sjiieten. In ieder geval is dat één groot land dat nog steeds een aartsvijand is van de Joodse staat en eigenlijk maar één grote doelstelling heeft: dat 'zionistische gedrocht', in hun ogen, te vernietigen. Echt compleet te vernietigen, en dat wordt daar in het parlement en door allerlei uitspraken van de politieke leiders voortdurend uitgesproken. En niet alleen Iran als buitenlandse mogendheid, maar ook allerlei proxies zoals dat heet; representanten die gevoed en bewapend worden door Iran, zoals de Houthi's en Hezbollah in Libanon.
Dat was eigenlijk de enige vijand die nog overgebleven was. Maar wat je nu afgelopen jaar, en vooral dit jaar heel sterk ziet, is echt een shift waarbij Israël niet zozeer aangevallen wordt, maar zelf proactief en offensief optreedt. We hebben dat gezien in Libanon – heel spectaculair allemaal – en in Damascus. Dat was eerder dit jaar, ergens in april, dat ze daar in Damascus ook die hele luchthaven bombardeerden. En nu ook weer in Iran. Dit geeft een heel andere sfeer; die is totaal anders geworden.
Israël is eigenlijk het land geworden dat in het Midden-Oosten domineert, natuurlijk geback-upt door de Verenigde Staten. Sommige mensen zeggen precies het omgekeerde: eigenlijk zijn de Verenigde Staten niets anders dan het verlengstuk van Israël, want Israël dicteert en de Verenigde Staten zorgen voor het geld en materieel. Dat zie je nu net, afgelopen nacht, ook weer gebeuren. Je krijgt dus een heel ander verhaal: niet langer een staatje dat zich moet handhaven te midden van een vijandige omgeving, maar een staat die eigenlijk domineert in heel het Midden-Oosten. Al die Arabische landen, inclusief nu ook Iran, bibberen voor dat kleine landje. Dat is een totale verandering en ik denk dat het profetisch ook heel markant is. Maar dat is nu niet zozeer het onderwerp. Er is zoveel over te doen en je zou zomaar in allerlei politieke discussies verwikkeld raken, maar dat gaan we echt niet doen.
Een Profetische Bril op de Actualiteit ↑ hoofdstukken
Want wij zetten natuurlijk niet een politieke bril op, maar een profetische bril. Het gaat er dus niet zozeer om waar je staat in dit conflict; wij staan er gewoon buiten en hopelijk ook boven. Daarmee bedoel ik dat we het bekijken vanuit Gods perspectief. Dat mag dan heel aanmatigend klinken, maar God heeft het Zijne gezegd.
Het bijzondere is dat het laatste wereldrijk volgens het boek Daniël in eerste instantie een ijzeren koninkrijk zou zijn, dat alles zou verpulveren en vermalen. Dat is wat je eigenlijk ook het laatste jaar heel sterk ziet. Trouwens, de termen die men daarvoor gebruikt, illustreren dat ook heel sterk. Het woord 'iron', ijzer, is heel dominant. De hele actie tegen Hamas in Gaza heet 'Sword of Iron'. En u kent natuurlijk allemaal het magistrale fenomeen van de 'Iron Dome' dat Israël kenmerkt, waardoor ze zich inderdaad als een ijzeren koninkrijk manifesteert. Een koninkrijk dat onaantastbaar is – naar de mens gesproken dan – en dat in elk geval als ijzer alles vertreedt, verpulvert en verbrijzelt. Het is heel apart hoe zich dat nu gaat voltrekken.
We weten ook dat het laatste koninkrijk in zijn laatste fase een alliantie zal aangaan in het Midden-Oosten met een tiental andere landen. De tien tenen, zoals we wel weten, of de tien horens uit Daniël 7. Dit zijn hele uitgebreide onderwerpen en ik zou zomaar in de verleiding kunnen komen om daar meer over te zeggen, maar dat laat ik nu toch even voor wat het is. Ik wilde het echter toch even genoemd hebben.
Israël is de dominante macht in het Midden-Oosten; dat is wat je zich nu ziet voltrekken. De hele operatie 'Operation Rising Lion' is daar ook weer illustratief voor. Alleen al qua opzet, de doelstelling die Israël ermee heeft en het label dat ze eraan toekent door het gewoon te koppelen aan die profetie van Bileam. Daarmee manifesteert ze zich koninklijk in die hele regio van het Midden-Oosten en ze rusten niet eerder dan dat ze inderdaad de tegenstanders heeft geëlimineerd. Dat is de doelstelling.
Nu is de grote vraag: spreekt Bileam daar ook over? Is die profetie waar Netanyahu zich op beroept, die hij claimt of gebruikt als rechtvaardiging voor de operatie, is dat terecht? Als u nu zegt: "Ik heb nu alweer genoeg gehoord, ik ga weg", dan wil ik u nog even één ding verklappen, zodat u in ieder geval met het antwoord gaat. Is het u niet ontgaan? Het beroep dat Netanyahu doet op Bileam is niet terecht. Bileam – of eigenlijk God Zelf middels de mond van Bileam – spreekt over heel andere dingen. Het is echt misplaatst om je hierop te beroepen.
Ik wil jullie dat straks ook laten zien en daar gaan we natuurlijk naartoe. Want waarom hebben we het überhaupt over politiek? Omdat hier iets aan het voltrekken is dat profetisch heel markant is, maar ook gewoon omdat het direct gekoppeld wordt aan een schriftplaats. En wat doen wij dan als mensen die geïnteresseerd zijn in dat wat de Schrift zegt? Dan controleren wij dat, als Bereeërs. Is dit terecht? Zijn deze dingen inderdaad al zo? Laat ik eventjes naar de geschiedenis toegaan, voor de goede orde.
De Historische Context: Balak en Bileam ↑ hoofdstukken
Voor degenen die het niet helemaal scherp meer hebben, of misschien wel helemaal niet — dat kan ook nog — schets ik even het situatiescherm van Bileams profetie. Israël is inmiddels aan het einde gekomen van de veertig jaren van de woestijnreis. Ze waren verlost uit Egypte, hebben veertig jaar in de woestijn gebivakkeerd en staan nu eigenlijk op het punt om het beloofde land binnen te gaan. Ze komen dan aan bij Moab, aan de oostkant van het beloofde land, tegenover Jericho.
Dat volk van Moab is eigenlijk ook gewoon een broedervolk, want Moab was een van de zonen van Lot. Over dat volk hebben we het nu, en de koning van dat gebied van Moab vreest voor Israël. Hij had al die verhalen gehoord, want het was heel onmiskenbaar hoe Israël was bevrijd en hoe het leger van Egypte was verslagen. Nu vreest de koning van Moab, hij heet Balak — en die baalde, ja echt wel — want hij vreest voor Israël en hij wil op een of andere wijze voorkomen dat Israël ook Moab zou aanvallen. Daar is hij bang voor, voor zo'n volk.
Dan huurt hij Bileam in. Dat was een grote naam; zijn naam kennen we zelfs uit buitenbijbelse bronnen. Bileam woonde bij de rivier de Eufraat in Mesopotamië, het huidige Irak. Balak huurt hem in, hoewel Bileam zelf dus niet van Moab was. Waarom? Omdat die Bileam de reputatie had een magiër te zijn die de dingen kon bezweren. Wat Bileam moest doen volgens Balak, is het volk vervloeken. Daarvoor huurt hij hem in: om een vloek over hen uit te spreken. Als dat nou maar door een geschikt iemand gebeurt, iemand die een goed trackrecord heeft in al zijn bezweringen, dan moet hij dat kunstje ook hier maar eens doen. Ik zeg het wat oneerbiedig natuurlijk, maar zo spreek je erover als je de Bijbel opent. Bileam moest dus dat volk Israël gaan vervloeken.
Maar God — dat is de geschiedenis — verhindert Bileam te vervloeken. Wat doet Hij daarentegen? Hij zegent het volk. Bileam kan namelijk niet anders. Hij wilde op zich ook wel, of nou ja, hij stond niet direct te trappelen. In eerste instantie wordt hij gehaald en ziet hij er vanaf om het te doen. Uiteindelijk laat hij zich toch overhalen en dan gaat hij met zijn ezel.
De Sprekende Ezel als Spiegel voor Bileam ↑ hoofdstukken
U kent dat verhaal van Bileam en zijn ezel toch? Het is te veel om dat nu helemaal te benoemen, maar het is echt zo boeiend om ook daar weer de diepgang van te zien. Het bekendste van het verhaal is natuurlijk dat de ezel ging spreken. Dat maakt u misschien ook wel eens mee, dat u dat hoort: een ezel horen spreken. Zo'n verachtelijk dier... althans, ze zeggen wel eens: een ezel is een vernederd paard, nederig. Bij ons heeft de ezel niet een al te complimenteuze naam, en in het Engels al helemaal niet.
Maar in ieder geval, Bileam wil niet, maar God stuurt zijn mond, zoals Hij ook bij machte was om die ezel te doen spreken. Dat is een heel apart leiden, waar ik misschien zo nog even op wijs. Eigenlijk is die ezel van Bileam een type van Bileam zelf. Door wat die ezel doet, kijkt Bileam feitelijk in de spiegel. Want hij stuurt die ezel, maar die ezel doet het niet.
Eerst gaat de ezel in een akker staan. En weet u waarom? Die ezel zag iets, dat vind ik ook zo apart. De ogen van die ezel waren geopend. Hij zag de engel des Heren met een zwaard. Dat wil zeggen: hij werd tegengehouden. Dat zag Bileam niet, maar die ezel zag dat wel. Dus die kon niet verder. Daarom week hij uit en ging hij op een akker staan. Bileam wordt verschrikkelijk boos en gaat de ezel slaan.
Dan, de tweede keer, gaat de ezel tegen een muur aan staan en raakt daarbij het been van Bileam; de benen van Bileam, die op die ezel zit, komen klem te zitten. Hij slaat hem nog harder. En de derde keer gaat die ezel gewoon liggen, want hij ziet iedere keer die engel met dat zwaard. Dan slaat Bileam hem zelfs met een stok. En dan leest u dat die ezel gaat praten: "Waarom doe je dat?"
Het is heel apart: Bileam praat gewoon terug. Eigenlijk is het, als je erover nadenkt, ook heel hilarisch. Het is net alsof Bileam dit dagelijks meemaakt, een sprekende ezel, alsof het heel vanzelfsprekend was. Die ezel was ook vanzelfsprekend trouwens, maar u begrijpt wat ik bedoel. Eigenlijk is die geschiedenis van de reis naar Balak toe al heel illustratief voor wat zich daarna gaat afspelen.
De Structuur van de Vier Profetieën ↑ hoofdstukken
Lang verhaal kort: wanneer Bileam bij Balak komt, gaat hij profeteren in vier profetieën. Dat is heel apart, want in die structuur zie je dat alles klopt. Het zijn niet alleen de details die waarachtig, sterk en krachtig zijn, maar het is ook een geheel waarin alles samenhangt. Dat noemen we een chiastische structuur. Dat wil zeggen dat het eerste overeenkomt met het laatste en het tweede overeenkomt met het een-na-laatste. Als je dat grafisch uitbeeldt, krijg je iets dat naar het centrum toe wijst.
In die eerste profetie lees je dat Bileam zegt: "Zie, een volk dat alleen woont." Hij gaat profeteren over wat God met Israël van zins is te doen en wat Hij van dat volk gaat maken. Dat was helemaal niet de bedoeling; Balak had gezegd dat hij het volk moest vervloeken. Maar Bileam had al gewaarschuwd: "Als God mijn mond opent, dan kan ik helemaal niets anders." En dat is ook zo, want in feite is een profeet een 'mond'. Het Hebreeuwse woord voor profeet betekent trouwens ook gewoon mond. Een mond van God waardoor God spreekt. Dan ben je als profeet gewoon een werktuig, of dat nu een ezel is of Bileam zelf. Bileam zegt dus dingen die hij zelf helemaal niet wilde spreken.
Na die eerste profetie wordt Balak heel erg boos: "Wat heb je me nou gedaan?" Ik moet er trouwens bij zeggen dat deze profetieën worden uitgesproken terwijl hij uitzicht heeft op de vlakte waar het volk zich bevindt, hoewel het volk dat allemaal niet hoort. Balak weet gewoon: als ik Bileam zover krijg om dit volk te vervloeken, dan zit het wel goed. Hij probeert hem te sturen, zoals Bileam die ezel probeerde te sturen, maar het lukte niet. Balak wordt boos – dat allitereert ook nog leuk.
Vervolgens gaat Bileam opnieuw profeteren. Dat is de tweede profetie, waar ik straks wat dieper op inga: "Zie, een volk dat als een leeuw opstaat." Dan wordt Balak opnieuw boos en zegt hij: "Als je het dan niet kunt vervloeken, zegen het dan in ieder geval niet!" Dan lees je trouwens ook dat Bileam tot het inzicht komt dat er geen waarzeggerij is opgewassen tegen wat God nu aan het doen is. De Geest Gods komt over Bileam en dan gaat hij weer profeteren, de derde profetie. Je ziet dat dit synchroon loopt, want de tweede komt overeen met die derde profetie. Het gaat ook weer over Israël dat zich neerlegt als een leeuw. In de tweede profetie is het nog Israël dat als een leeuw opstaat en zich pas neerlegt op het moment dat de operatie geslaagd is en de tegenstanders overwonnen zijn. In die derde profetie is dat eigenlijk al verleden tijd en gaat de leeuw al neerliggen; het komt er eigenlijk op neer dat het inmiddels succesvol is voltrokken.
Dan wordt Balak opnieuw boos en zegt hij: "Heb je het nu al drie keer gezegend?" Hij zegt in feite: "Wegwezen, ga naar huis, go home!" Ziet u trouwens hoe dit parallel loopt met het drie keer slaan van de ezel? Die ezel zei toen ook: "Je hebt me nu drie keer geslagen." Balak probeert hier Bileam te sturen, maar zonder succes. Hij wordt verschrikkelijk boos en legt het bijltje erbij neer.
Dan volgt nog een vierde profetie, wat de climax is. Dan krijg je die beroemde Messiaanse profetie: "Ik zie een ster..." Het doet haast denken aan een songfestival, maar ik bedoel natuurlijk niet: "ik zie een ster, hij staat al ver." Nee, Bileam zegt: "Ik zie een ster oprijzen uit Jakob, er rijst een scepter op uit Israël." Dat gaat over de Messias die zal komen en dat is de climax van de profetie. In deze structuur, die je grafisch heel mooi kunt uitbeelden, komt het eerste overeen met het vierde en het tweede met het een-na-laatste. Dat chiastische heeft te maken met de Griekse letter Chi, onze X. Je ziet dat de uiteinden parallel lopen en dat het naar het middelpunt wijst. In die structuur zie je ook waar de omslag ligt: die zit in het gedeelte waar de Geest Gods over Bileam komt. Daar vindt het omslagpunt plaats. Deze profetieën vertonen dus die structuur, iets wat je heel vaak in de Bijbel ziet. Het is buitengewoon boeiend, maar waarvan akte; ik ga er nu verder niet dieper op in.
We gaan eens naar dat gedeelte toe. Zoals ik al zei, gaan we het nu vooral hebben over die tweede profetie, vanaf vers 18 tot vers 24, en ik stel voor dat we daar wat nader aandacht aan geven. Bileam begint met te zeggen: "Toen hief hij zijn spreuk aan." Dat vind je trouwens zeven keer. Ook het getal zeven is hier weer zo markant. U zag dat al in de structuur, maar je leest ook dat hij eerst zeven altaren opricht. Het getal zeven komt iedere keer weer terug. Hoewel het vier profetieën zijn, zijn het zeven spreuken.
Hij zegt: "Sta op, Balak, en hoor." Met andere woorden: jij kunt nu wel zo tekeergaan, maar ik heb jou wat te melden. Luister, leen mij het oor. Dat wil zeggen: geef gehoor. Sorry trouwens dat de tekst op de dia niet helemaal te zien is; u moet een beetje creatief zijn door de tekst te veronderstellen, maar dat moet te doen zijn. Hij zegt: "Leen mij het oor, zoon van Sippor." Sippor betekent vogel. Ik ga op de betekenis van de namen Bileam, Balak en Sippor nu even niet in, want dat voert echt te ver. Het gaat erom dat we een indruk krijgen van het geheel en wat hier gaande is.
En dan krijg je die prachtige profetie. Ik zal een jongen van dertien of veertien geweest zijn toen ik een bijbelcursus volgde die 'Het gesmede zwaard' heette. Zegt dat een van u iets? Nee dus. In ieder geval weet ik nog heel goed dat daar allemaal memorisatieteksten in stonden. De bedoeling was dat je die uit je hoofd leerde en ik heb me daar toen ook op toegelegd, want dat is erg handig. Nu ben ik zoveel jaren verder en ik kan nog steeds zeggen dat het goud waard is als je zulke dingen uit je hoofd leert. Deze tekst hoorde daar ook bij.
God Is Geen Man Dat Hij Liegen Zou ↑ hoofdstukken
Dat weet ik nog heel goed. Er is een tekst, Numeri 23 vers 19: God is geen man... U zou haast zeggen: "Oh, dat klinkt wel heel feministisch, hè?" God is geen man. Nee, God is geen man dat Hij liegen zou. God is sowieso geen man, maar God staat mannelijk ten opzichte van de schepping. Maar ook dat voert hier te ver. Het gaat erom: Hij is geen man dat Hij liegen zou. Of eigenlijk staat er, in het parallelgedeelte: of een mensenkind, een Ben Adam, een zoon des mensen, dat Hij berouw zou hebben. Je ziet hier twee keer eigenlijk hetzelfde.
En dat is een waarheid die zo geweldig is als je dat weet. Er is een God, dat is één ding, en Hij is werkelijk God. Dat wil zeggen: Hij zet de dingen op hun plek en niets gaat buiten Hem om. Er is namelijk maar één God. Maar het geweldige is dat wanneer die God spreekt, Hij dat ook doet. Er is niets en niemand die Hem daarin hindert of kan verhinderen, en Hij vervult datgene wat Hij aanzegt en belooft.
Het staat ook in 1 Samuël 15, in een geschiedenis die veel later plaatsvindt. Dan lees je dat Samuël dat ook al zegt tegen Saul. Samuël zegt tegen hem: "Ook liegt de Onveranderlijke Israëls niet." De Onveranderlijke van Israël. 'Onveranderlijk' geeft eigenlijk aan: op deze God kun je bouwen. Hij verandert niet. Hij hoeft Zijn inzichten niet bij te schaven. Hij hoeft niet te zeggen: "Nou, bij nader inzien moet ik het toch maar even aanpassen, want ik heb me vergist." Nee, als God God is, dan is Hij alwetend. Dan is het dus ook niet zo dat Hij zegt: "Oh, wacht even, dat heb ik verkeerd gezien." Nee, Hij is met recht alwetend en dus hoeft Hij ook niet te veranderen. Zijn woord is altijd vast.
Bij een uitzonderlijke gelegenheid lees je zelfs vier of vijf keer dat Hij een eed zweert. Dan zegt de Hebreeënbrief daarbij dat in twee opzichten bewezen is dat Zijn woord waarachtig is. Hij kent geen berouw, want Hij is geen mens. Want een mens, zelfs met de zuiverste bedoelingen – ik heb het nog niet eens over het feit dat je vanuit diplomatieke overwegingen of corrupte motieven bewust de boel zit te flessen – maar ook een mens die heel welgemeend iets belooft, moet daar vaak voorzichtig mee zijn. De Prediker zegt ook al: "Laat uw woorden weinig zijn." Het gaat er juist over: beloof nou niet te veel en doe maar geen geloften. Dat zijn zaken die een mens belooft, maar waar hij later weer op moet terugkomen. Wees daar gewoon heel voorzichtig mee, want belofte maakt schuld, toch? Je leest het ook al in de Psalmen: vestig op een prins geen vertrouwen, zelfs als hij veel macht tot zijn beschikking heeft. Daar kun je niet op bouwen. Ik zeg niet dat het per se waardeloos is, maar een mens is maar een mens en niet meer dan dat.
God kent geen berouw. Hij is geen mens dat Hij berouw zou hebben of op Zijn inzichten terug zou moeten komen. Zou Hij zeggen en niet doen, of spreken en niet volbrengen? Dat is een retorische vraag die precies bevestigt wat in de voorgaande zinsdelen staat: Hij liegt niet en Hij heeft geen berouw. Dat betekent namelijk dat als Hij spreekt, Hij het ook doet. Dat is trouwens de meest zuivere definitie van integriteit: je bent integer; Zijn spreken is ook Zijn doen. Het is niet zo dat er een discrepantie is tussen enerzijds dit zeggen, maar anderzijds dat doen. Nee, Hij zegt wat Hij doet en Hij doet wat Hij zegt. Dat is hier vooral de gedachte. Als Hij spreekt, dan volvoert Hij dat ook. Hij is het die van den beginne de afloop al aankondigde en voorzegde. Dat kan Hij doen omdat Hij God is, en wel de enige, zodat er niets of niemand is die Hem daarin kan storen of inbreken, of Hem van gedachten kan doen veranderen.
Het is geweldig als je zo’n Woord mag hebben. Als ik wil wijzen op de Bijbel, dan hebben wel meer mensen problemen met die Bijbel. Ze hebben een Bijbel, maar hij komt nooit uit die kaft of uit die omslag. Maar ik bedoel dit: God heeft een bibliotheek gegeven. Dit is geen boek, dit is een bibliotheek van zeventig boeken welgeteld. En al die boeken hangen samen in een structuur, zoals ik dat net liet zien met die chiastische opbouw. Alles hangt samen. Het eerste verklaart het laatste en vice versa, en alles wijst naar het centrum, naar die 'X'. Dat is trouwens de beginletter van Christus: de X-factor.
Zou Hij zeggen en niet doen, of spreken en niet volbrengen? Ik ga verder. "Zie, ik heb bevel ontvangen." Eigenlijk staat er: "Ik werd genomen." Het klinkt een beetje zo in het Nederlands: "Ik werd geplukt daar bij de rivier." Ik móést komen. Je zou zeggen dat Balak hem had gehaald, maar eigenlijk is het omgekeerd: God heeft Balak gebruikt, met diens opzet om Israël te vervloeken, juist zodat God via Bileam – dat is helemaal mooi – het volk zou gaan zegenen. Als God jou dan plukt of neemt... "Ja, ik heb bevel ontvangen te zegenen. En zegent Hij, dan keer ik het niet." Dan kan ik er geen verandering in aanbrengen. Nee, zoals Bileam niet in staat was om zijn ezel te sturen, zo is Balak ook niet in staat om Bileam te sturen. "Sorry Balak, maar al heb ik die lange reis ondernomen, dit gaat je niet lukken."
Even eerder nog, in hoofdstuk 22 vers 18, lees je dat Bileam antwoordde tot de dienaren van Balak die hem probeerden over te halen om naar Moab te gaan: "Al gaf Balak mij zijn huis vol met zilver en goud, ik zou niet in staat zijn..." In het Hebreeuws staat er gewoon een woordje dat betekent: "Ik kan het niet." Ik kan niet anders dan de mond van JAHWEH zijn. Mijn God – het is trouwens wel mooi dat Bileam dat zo zegt. Ik zei al: profeet betekent in het Hebreeuws ook 'mond'. Ik kan dat niet overschrijden. God zet de bakens uit en dit heb je te doen. Wil je niet? Ja, sorry, maar zo gaat het. God is de Onveranderlijke. Hij is God en Hij gaat Zijn weg. Juist daarom is het zo geweldig als je daarop kunt blindvaren. "Ik zou niet in staat zijn de mond van JAHWEH, mijn God, te overschrijden door iets kleins of iets groots te doen." Bileam wist wat het was om te manipuleren; hij was een waarzegger, een magiër die werkte met bezweringen en voortekenen. Maar hij zegt: "Of het nu klein is of groot, ik kan het toch echt niet keren."
Van Jacob Naar Israël: de Grote Omkering ↑ hoofdstukken
En dan vervolgens: Hij schouwt geen onheil in Jakob. Ik denk dat dat de beste weergave is. In de NBG-vertaling wordt het: "Men schouwt geen onheil in Jakob." Ik blijf er even bij, want als je in de Statenvertaling leest: "Hij", dan gaat het over God. Hij schouwt geen onheil in Jakob, Hij ziet geen rampspoed in Israël. JAHWEH, zijn God, is met hem en gejubel over de Koning is bij hem. Hier moet je nagaan: dit zegt Bileam dus over het volk. En als er staat dat God met hem is en gejubel over de Koning bij hem is, dan gaat het dus over Jakob die door God tot Israël wordt gemaakt. Het is heel opmerkelijk hoe je iedere keer die woordcombinatie vindt: Jakob en Israël. Het begint bij Jakob en God maakt Jakob tot Israël. Dat is de grote omkering.
U weet toch de geschiedenis van hoe dat ooit gegaan is, dat hij bij de Jabok was? Dat was ook zo’n omkering, met dat riviertje de Jabok en die ontmoeting, en dan krijgt hij de naam Israël. En dan wordt er... een klein vliegje kan je helemaal in de war brengen. Ik weet niet meer wat ik wilde zeggen. Ja, in ieder geval: Jakob wordt daar eigenlijk op zijn heup geslagen en Jakob wordt daardoor door God tot Israël gemaakt, een gelovige. En hij jubelt als een volk dat jubelt over haar Koning, maar is dan ook bevrijd van onheil en rampspoed.
Ik zeg dit ook expres even. Over welk Israël spreekt Bileam hier? Profetisch. Namelijk over een volk, Jakob, dat tot Israël gemaakt is, dat jubelt over haar Koning. Op dit moment kent ze haar Koning niet eens, ze weet helemaal niet wie de Koning is. Ook dat is volgens het script, maar het gaat erom: Jakob zal tot die ontdekking komen. Dat zal hem tot Israël maken en dan zal ze ook bevrijd worden van onheil en rampspoed. Men zal dan geen onheil meer zien en geen rampspoed in Israël. Gaat het over het huidige Israël? Nou ja, de vraag stellen is haar beantwoorden, toch? Jubelt zij over de Koning? Nee. We spreken hier over een volk dat door God gerechtvaardigd is en dat gebracht is in de sfeer van heil en van zegen, waar geen onheil meer is en geen rampspoed. Een gelovig volk.
Die tegenstelling zie je wel vaker. In de volgende profetie van Bileam zegt hij: "Ik zie hem, maar niet nu." Dat lees je ook in diezelfde context van wat hij profeteert over de laatste dagen. Bileam profeteert hier; het gaat niet over nu. Het is ook niet dichtbij; het is pas in de verre toekomst dat deze woorden waar gaan worden. "Een ster gaat op uit Jakob" – ik refereerde er zojuist al even aan. Die overlevering is trouwens misschien via Bileam daar in Mesopotamië gebleven, zodat er ooit een aantal magiërs waren in Mesopotamië, in het Oosten, die naar Israël gingen, naar de landstreek van Judea, en die zeiden: "Er moet een koning geboren zijn." Waarop baseerden zij dat? Nou, ik denk in ieder geval ook op datgene wat hun grote leermeester Bileam ooit had geprofeteerd. Afijn, een ster gaat op uit Jakob, een scepter – dat wil zeggen: een koningsstaf – rijst op uit Israël. Dus eerst Jakob, dan Israël.
In Psalm 16 nog één: "Och, dat uit Sion Israëls redding daagde!" Redding: Yeshua. "Als JAHWEH een keer brengt in het lot van zijn volk..." – dat is een omkering, dat is dus ook bekering – "...dan zal Jakob juichen en Israël zich verheugen." Nog één: Jesaja 9. "De Heere heeft een woord gezonden in Jakob, en het is gevallen in Israël." Apart hè, dat je aan de ene kant vindt dat God een woord zendt in Jakob, maar als het eenmaal gevallen is – ook in goede aarde, als u begrijpt wat ik bedoel – dan wordt het Israël. Het is dus niet voor niets die reeks; het is echt eerst Jakob en vervolgens Israël.
Ik ga weer even terug naar die profetie van Bileam. God, die hen – dat volk – uitleidde uit Egypte. Dat was veertig jaar geleden dat dat gebeurde. "God, die hen uitleidde uit Egypte, is hem, Jakob-Israël, als de hoornen van de wilde stier." Het betekent gewoon: met grote kracht is dat volk destijds uitgeleid. Bileam wist trouwens wat er gebeurd was, de hele omstreek wist het. Als je later leest over Rachab de hoer daar in Jericho, dan zegt ze ook: "Wij weten dat God met jullie is." En dan verhaalt ze de geschiedenis. Dat was allemaal zo evident, niemand kon dat ontkennen. Vandaar ook dat ze allemaal bibberden toen dat volk arriveerde. Als de hoornen van een wilde stier, ja, dat was zo’n gebeurtenis. Ook dat was allemaal onder regie van God; God wilde Zijn kracht betonen. Want, zegt Bileam dan: "Er bestaat geen bezwering tegen Jakob, noch waarzeggerij tegen Israël." In feite maakt hij hiermee zijn hele beroep, zijn reputatie, in één klap waardeloos. Het blijkt niet bestand tegen het woord van God.
Ik vind het mooi dat die ezel ging wijken. Of hij liep tegen een muur aan, of hij ging liggen. Hij kon niet verder. Waarom? Omdat hij iets zag wat Bileam niet zag. En wat zag hij? Hij zag een boodschapper met een zwaard. En waar is een zwaard een beeld van? Van het woord van God. Nou, daar is geen kruid tegen gewassen. Dan kun je bezweren wat je wilt en waarzeggen wat je wilt – magie of welke vorm van mantiek dan ook – niets is daartegen opgewassen. Er bestaat geen bezwering tegen Jakob, noch waarzeggerij tegen Israël. Vandaar ook dat Bileam dat in de volgende profetie laat varen. Dan gaan zijn ogen ook open en dan komt de Geest van God ook over hem. "En thans worde gezegd van Jakob en van Israël wat God doet." Hier weer: Jakob, Israël. En wat hij dus thans zegt, in deze profetie: ik spreek over wat God doet, of ook zal doen, in verband met Jakob. Namelijk: Israël.
De Rising Lion: Profetische Toekomst Vs. Huidige Staat ↑ hoofdstukken
En nu komen we bij het vers waar Netanyahu aan refereerde en waar de operatie Rising Lion aan ontleend is: "Zie een volk dat als een leeuwin opstaat en als een leeuw zich verheft." Het wordt een beetje lastig als het gaat over die benamingen, want het punt is: als je de Septuaginta hebt, de Griekse vertaling van de Hebreeuwse tekst, die zegt hier inderdaad 'leeuwin'. De Statenvertaling zegt trouwens 'oude leeuw'. Dat komt omdat het Hebreeuws nogal wat verschillende woorden heeft voor leeuw. Zoals Eskimo's heel veel woorden voor sneeuw hebben, heb ik me laten vertellen, zo kent het Hebreeuws maar liefst vijf woorden voor de leeuw.
Het bekendste woord is Ari. Die kent u toch wel? In Israël is het een heel bekende naam: Ariel. Destijds was er de minister van Defensie, die heette Ariel Sharon. Ariel betekent – en het heeft niks met een wasmiddel te maken, dat dacht jij dan weer – sterk als een leeuw Gods. 'Ari' is dus het standaardwoord voor leeuw. Dat zie je hier ook, of 'lavi' of 'kefir'. Het is niet helemaal duidelijk hoe het precies zit; gaat het over een welp of allerlei andere typeringen of onderscheidingen die je zou kunnen maken? In dit verband maakt het mij eigenlijk niet zoveel uit, want het loopt sowieso parallel. In de nieuwe vertalingen wordt het twee keer met 'leeuw' weergegeven: dat een volk als een leeuw opstaat en als een leeuw zich verheft.
Dit volk wordt nu vergeleken met een leeuw. Dat is trouwens wel opmerkelijk, want wij weten vooral dat een leeuw een type is van de Leeuw van Juda, toch? Hoe was het ook alweer? Ik had het net over het woord scepter. Jakob sprak ooit op zijn sterfbed een profetie uit over een van zijn zonen, Juda. Hij zei dat aan Juda de heerserstaf zou toekomen en de scepter aan zijn nageslacht. Dat wil zeggen: Juda wordt de koningsstam. Het zou pas duizend jaar later zijn dat het koningshuis van David ontstond. Maar het was ook een provincie, natuurlijk, dus de Leeuw van Juda... De leeuw is sowieso de koning der dieren en is een type van de Messias, maar ook van het Messiaanse volk. Dat is eigenlijk de gedachte: "Zie een volk dat als een leeuw opstaat en zich als een leeuw verheft."
Dat is in feite heel typologisch. Als je dat woord 'opstaan' vindt: Israël zal opstaan. Tabitha kumi – eigenlijk het woordje kumi. Ik haal nu alles door elkaar, maar dat doe ik even met opzet. Kumi is het Hebreeuwse woord voor opstaan, maar dat is ook precies hetzelfde woord voor wat er gebeurde toen op de derde dag Jezus Christus opstond. Opstaan is daarmee ook een uitbeelding van opstaan uit de dood. De nacht is voorbij, je hebt gelegen als in het graf en dan sta je op! Je wordt gewekt en je staat op.
Zie een volk dat als een leeuw opstaat of als een leeuwin zich als een leeuw verheft. Dat opstaan is een beeld van nieuw leven. Het vers gaat over – en dat is mijn punt nu vooral ook – een volk dat jubelt over haar Koning, dat bevrijd is van onheil en rampspoed. God ziet dat daar niet meer en men in het algemeen ook niet. Het gaat over een volk dat als een leeuw zal opstaan en eigenlijk dus ook koninklijk zal zijn te midden van de volkeren der wereld. Je leest dat al in Exodus 19, dat er gezegd wordt dat dit volk een koninkrijk van priesters zal zijn te midden van alle natiën. Leidend. Niet een staart, maar de kop der natiën. Dat is weer een andere discipline, maar dat is de hele gedachte. Leidend. Een leeuw. Dat volk zal bij gelegenheid opstaan, het zal tot bekering en tot inkeer gebracht worden. Jakob wordt Israël en dan zal het als een leeuw opstaan en als een leeuw zich verheffen. "Die zich niet neerlegt eer hij buit gegeten en bloed van gevallenen gedronken heeft."
Nu moet ik dan toch eventjes... Ik koester niet de illusie dat Netanyahu deze toespraak zal beluisteren, maar mocht hij dat doen, dan zou ik hem misschien teleurstellen als hij er zich überhaupt iets van aantrekt. Maar daar gaat het ook helemaal niet om. Ik kan alleen één ding observeren: als Bileam profeteert over dat volk, over Jakob dat Israël wordt, dat jubelt over haar Koning en waarin God geen rampspoed en geen onheil ziet, dan spreekt hij niet van een ongelovige Joodse staat die als het vierde ijzeren rijk alles verpulvert en verbrijzelt. Dat is natuurlijk de uitleg van Netanyahu en van de religieuze zionisten in het algemeen.
Begrijp me goed, ik heb hier misschien wat moeite mee omdat het nu lijkt alsof ik voeding geef aan de agressie en de haat van de Arabische wereld. Dat is helemaal de gedachte niet. Dat is zo goddeloos, want die hele wereld om de Joodse staat heen wil niets weten van de God van Israël, dat is duidelijk. Dat is sowieso het geval. Maar ik moet er ook bij zeggen – en daar zie je ook hoe je je positioneert in zo'n conflict – dat die Joodse staat nu ook land en een eigen staat claimt, terwijl ze dat eigenlijk nog helemaal niet mag. God had gezegd: op grond van ongeloof zet Ik je uit het land, ben je in de diaspora terechtgekomen, en door geloof zal het weer teruggebracht worden in het land. Dat is niet alleen logisch, maar dat is de wijze waarop het zich zal voltrekken.
De aardigheid is dat er een categorie van godsdienstige Joden is die dit ook zo ziet. Sterker nog, tot voor kort, tot een driekwart eeuw geleden, was dit de leidende gedachte voor alle religieuze Joden, namelijk: wij mogen niet terugkeren naar het land en een eigen staat oprichten, tenzij onder leiding van de Messias. Niet zomaar op eigen initiatief en helemaal niet met geweld. Het is een eed die men in de Talmoed heeft gezworen. Het is een gedachte waar ik de laatste tijd erg mee bezig ben. Ik heb er in allerlei toespraken en Bijbelstudies aandacht aan gegeven, want het is zo belangrijk.
In ieder geval is het geprovoceerd wat er nu is. Het is zo wonderlijk hoe dit volk zich manifesteert en zich nu zo opstelt. Ja, ook dit is voorzegd, maar dit is niet de vervulling van Gods belofte. Het is voorzegd, dat is één ding, maar het is niet wat God nu doet. Als hier staat dat het volk zich niet zal neerleggen eer het buit gegeten en bloed van gevallenen gedronken heeft, dan bedoelde Netanyahu daarmee – en de zionisten in het algemeen – dat deze operatie de finishing touch is. Men berust pas tot ook deze vijand is verslagen en dan komt er vrede. En het is nog waar ook, maar het is wel schijnvrede. Dan zie je hoe je met het citeren eigenlijk doet wat Netanyahu doet: het is een soort bezwering. Door te refereren aan het woord van God dat Hij via de mond van Bileam heeft uitgesproken, denkt hij dit op deze wijze waar te maken.
Nou, dan kom je van een koude kermis thuis, waarschijnlijk in een hele hete. Dit is echt heel serieus en God verdraagt dat ook. Je leest ook dat er van het land straks niks overblijft en dat het overblijfsel van Israël zal vluchten naar de woestijn. Dan is er geen levende inwoner meer in het land. Zeg ik dat omdat ik dat mooi of leuk vind? Nee, allerminst. Ik zeg alleen dat de profeten er zo over spreken. Dit moet duidelijk zijn: dit gaat over een gelovige natie onder leiding van de Messias, die inderdaad straks heer en meester zal zijn in het Messiaanse rijk. Dáár gaat het over. Niet over een ongelovige Joodse staat die nu op eigen kracht handelt. Dat is heel indrukwekkend, daar doe ik niks van af, hoor.
Want ik vind het echt magistraal wat er gebeurt. Soms – u moet me maar niet kwalijk nemen – heb ik zo’n enorme bewondering voor waartoe men in staat is. Het is niet te geloven, met de Mossad, maar ook met al die militaire knowhow en de slimheid. Het is ongekend, maar het is nog steeds mensenwerk.
En daarmee wil ik ook eindigen, want hier ziet u dus die profetie. Dit is trouwens ook het laatste vers in die profetie over een volk dat als een leeuw opstaat en als een leeuw zich verheft, en dat zich niet neerlegt eer hij de buit heeft gegeten en bloed van gevallenen gedronken heeft.
Nou, dat is wel spierballentaal, zeg maar. Ja, maar dan lees je later ook in dezezelfde profetie dat daar nog een keer gesproken wordt over die leeuwen.
Het Overblijfsel van Jacob als een Leeuw en als Dauw ↑ hoofdstukken
Ik had het er al even over, maar later, veel later, spreekt Micha ook over die tijd. Ik citeer nu uit vers 6 van Micha 5. U kent dat hoofdstuk misschien vooral vanwege het tweede vers: "En gij, Bethlehem Efrata, al zijt gij klein onder de geslachten van Juda, uit u zal Mij voortkomen die een heerser zal zijn over Israël, wiens oorsprong is van ouds." Dat is een Messiaanse profetie die gaat over de komst van de Messias in zijn eerste verschijning. Je leest daar ook wat hij zal gaan doen wanneer hij zich zal openbaren aan het volk.
Ik haak nu aan bij Micha 5 vers 6: "En het overblijfsel van Jakob" – de rest, dus dat wat nog overgebleven is. Er zal immers nog een enorme slachting onder het volk komen in de grote verdrukking waar ik het net over had. "Het overblijfsel van Jakob zal te midden van vele volkeren zijn als dauw van Yahweh." Even voor de goede orde: het gaat hier over dat wat overgebleven is, het volk dat dan verzameld is in de woestijn en teruggebracht zal worden naar het land. Zij zullen het land weer opbouwen en dat volk in het land zal een leidende natie zijn te midden van vele volken.
Het zal zijn als de dauw van Yahweh, en dat betekent dat het een zegen van boven is. Dat staat er ook bij: "als regenstromen op het groene kruid". De zegen komt van boven en zo zal het volk van Jacob zijn. Let trouwens ook op hoe aan het eind van het vers staat dat het "niet wacht op de mens, noch het van mensenkinderen verwacht". Het verwacht het niet van mensen. Ziet u? Dit is de houding van dit 'over Jacob' dat Israël is geworden. Jacob, die geslagen is op zijn heup en niet langer op eigen kracht verder kan gaan. Hij is in benauwdheid gekomen en pas als hij niet anders meer kan dan alleen de naam van Yahweh aanroepen, dan zal Hij komen. Dan zal Hij hen stellen tot een zegen, als dauw en als regenstromen. En dan zullen ze niet meer wachten op de mens en het ook niet verwachten van mensenkinderen. Bijzonder, hè? Alleen zo word je tot een zegen; dan komt het inderdaad van boven.
Vervolgens staat er in vers 7 – en daarom haalde ik het ook aan: "En het overblijfsel van Jakob zal zijn onder de natiën, te midden van vele volkeren als een..." – daar heb je het weer – "...als een leeuw onder de dieren des wouds." Als een jonge leeuw – dat is weer een andere aanduiding, de kefir waar ik het over had – "als een jonge leeuw onder de schaapskudden, die, wanneer hij er binnendringt, neerslaat en verscheurt, zonder dat iemand redt." Met andere woorden: dit overblijfsel zal te midden van de hele volkerenwereld dominant zijn en als een leeuw optreden. Geen enkele vijand zal dan ook maar in de verste verte in staat zijn dat volk aan te tasten. Als koninklijk dus, met recht, royaal: een koninkrijk van priesters. Zo zal God dat volk maken, als een leeuw die opgestaan is.
Dan staat er nog in de laatste verzen: "Uw hand" – de hand van dat volk – "zal verheven zijn boven uw tegenstanders, en alle vijanden zullen worden uitgeroeid." Overigens niet met militaire middelen, maar door Gods kracht. God heeft het nooit zo op militairen. Ik zei net wel dat alles vernietigd wordt, maar dat zijn staaltjes van menselijk vernuft en kunnen. Kijk maar eens in het boek Richteren: als God de overwinning aan het volk geeft, dan doet Hij dat niet door macht. God kan net zo goed winnen door een klein volk als door een groot volk; dat maakt op een gegeven moment niets meer uit.
Sterker nog, Hij heeft een voorkeur voor een ezelskaak. Hoe vindt u die trouwens? Dan moet je het aan Simson vragen. Of een ramshoorn; dat een volk op een ramshoorn gaat blazen en dan de hele stadsmuren invallen. Of dat er ineens de pest uitbreekt, waardoor er 185.000 mensen in één nacht worden omgebracht – iets wat zelfs in de annalen van de wereldhistorie bekend is. Ik bedoel maar: zo doet God dat. Maar dan is het ook duidelijk dat het van boven komt en niet door menselijke macht geschiedt.
"Uw hand zal verheven zijn boven uw tegenstander, en al uw vijanden zullen worden uitgeroeid. Te dien dage zal het geschieden, in die tijd, luidt het woord van Yahweh, dat Ik uw paarden uit uw midden zal uitroeien." Een paard is het symbool van militaire kracht bij uitstek. "En dat Ik uw strijdwagens zal vernietigen." Want hoe was het ook alweer? Dan zullen de zwaarden worden vernietigd. Nou ja, ze worden eigenlijk gewoon hergebruikt; ze worden gerecycled. Ze worden omgesmeed tot ploegscharen; ze worden tot instrumenten van vrede gemaakt. Al het militaire materieel is niet meer nodig. Geen 5% meer voor de NAVO, die kunnen ze ook wel opdoeken. Geweldig zeg. En te dien dage gaat dat geschieden. Dat is de vervulling.
UltimateGoodNews