de levendmakende Geest & Israëls herstel
08-06-2025 - Geplaatst door Andre Piet8 juni 2025, Benthuizen
Op de beroemde Pinksterdag verwees de apostel Petrus als eerste naar de profetie van Joël 2. Daarin wordt aangekondigd dat God zijn Geest zou uitstorten op alle vlees, d.w.z. van zijn volk Israël. Deze belofte vinden we ook bij herhaling terug bij de profeten Jesaja, Ezechiël en Zacharia. Wat houdt deze “belofte van de Geest” precies in? En waar, wanneer en hoe zal ze worden vervuld?
Powered by RedCircle
📝 Samenvatting & Transcriptie van deze lezing
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
- Inleiding: de Levendmakende Geest en Pinksteren
- Joël: de Geest Uitgestort op Israël Na Hun Erkenning
- Ezechiël: het Ware Herstel Door de Geest, Niet Door Menselijk Ingrijpen
- Jesaja: de Ruïne van Jeruzalem Hersteld Door de Geest uit de Hoge
- Zacharia: Niet Door Kracht of Geweld, maar Door de Geest van Genade
- Johannes en Paulus: het Levendmakende Woord en Leven uit de Doden
Inleiding: de Levendmakende Geest en Pinksteren ↑ hoofdstukken
Bij de aanvang van deze samenkomst zei ik al even dat we vanmorgen aandacht gaan geven aan iets wat heel sterk gekoppeld is aan wat wij het Pinksterfeest noemen. Weliswaar is het vandaag eigenlijk helemaal geen Pinksteren als je het bekijkt vanuit de Hebreeuwse kalender, maar dat even daargelaten. Pinksteren is gekoppeld aan de vijftigste dag. En wat vond daar plaats? Bekend is natuurlijk vooral de geschiedenis die beschreven wordt in Handelingen 2. Ik zal u vertellen, en dat is eigenlijk het grote onderwerp: dat wat daar toen ooit in Jeruzalem plaatsvond op die vijftigste dag, was de bevestiging dat de prediking in die dagen ook inhield dat Israël de beloofde Geest zou ontvangen. Vandaar ook dat ik dit thema heb gegeven: de levendmakende Geest en Israëls herstel. Dat wil zeggen, Israël zal nationaal levend gemaakt en hersteld worden. Dat zal ook meteen het beloofde vrederijk, de grote sabbatdag die voor deze wereld is weggelegd, doen aanbreken. Alles hangt dan ook weer samen met die levendmakende Geest.
Dat is een uitdrukking die je een paar keer vindt in de brieven van Paulus, in de beide Korinthebrieven om precies te zijn. Je leest bijvoorbeeld in 1 Korinthe 15 over Adam dat hij een levende ziel werd, maar van Christus wordt gezegd dat de laatste Adam een levendmakende Geest is. Daar wordt een heel duidelijk verschil gemaakt tussen ziel en geest. Eigenlijk is het zelfs zo, en dat zal ik in de loop van deze ochtend vanzelf nog wel duidelijk maken, dat geest en leven min of meer synonieme begrippen zijn. Op het moment dat je de Geest ontvangt, word je levend. Op het moment dat je de geest trouwens begeeft, is dat het moment van sterven. Geest en leven zijn daarmee synonieme begrippen. Als we het hebben over de Heilige Geest, dan hebben we het vooral over het leven dat onvergankelijk is. Ik bedoel, zoals wij hier bij elkaar zijn, zijn wij levende mensen, maar het is vergankelijk leven. Eigenlijk zijn we dus stervende mensen. We hebben het hier niet over dat leven; we hebben het over een echt levendmakende Geest. De Geest die ooit Christus Jezus uit de doden deed opstaan, namelijk eens en voor altijd. Hij liet het graf achter zich en Hij sterft nooit meer. Hij bracht onvergankelijk leven aan het licht. Over die Geest hebben we het en over dat leven hebben we het. Dat leven en die Geest zal ook het deel worden van Israël, nationaal gezien.
De grote impact daarvan wil ik u laten zien. Laat ik ter inleiding nog dit mogen zeggen: het was op de dag van de eerstelingschoof dat de Heer Jezus Christus zelf de Geest ontving, de Heilige Geest bedoel ik. Hij werd namelijk als eersteling opgewekt uit de doden. Zo lees je dat ook echt in Handelingen 2, dat Hij toen de Geest ontving op de dag van de eerstelingschoof. Het is geweldig als je enig zicht mag hebben op die geweldige hoogtijdagen, de kalender die God aan Zijn volk heeft gegeven. Dan zie je dat de hoogtijden in de eerste maand allemaal te maken hebben met de grote momenten van de dood en de opstanding van de Heer Jezus. Hij stierf op de veertiende, op de dag van Pascha. Vervolgens brak het feest van de ongezuurde broden aan en ergens in die week, daags na de sabbat, stond Hij op. Er is niet zozeer een vaste kalenderdag aan gekoppeld, maar een weekdag; dat wil zeggen daags na de sabbat, op een zondag, stond Hij op uit de doden. Dat was de dag van de eerstelingschoof. Op die dag die God dus al meer dan duizend jaar tevoren had gemarkeerd, verrees Hij uit het graf als de Eersteling.
Vervolgens krijg je precies vijftig dagen later, zoals dat ook in Leviticus 23 — het hoofdstuk over de hoogtijden van Israël — wordt beschreven, het wekenfeest. De Joden noemen dat terecht Sjavuot, dat wil zeggen het wekenfeest. Eigenlijk is het een week van weken: zeven weken van zeven dagen. Na de negenenveertigste dag krijg je de vijftigste dag, en dat is wat Pinksteren betekent. Toen werd diezelfde Geest demonstratief uitgestort. Eigenlijk was het zelfs zo dat de Heer Jezus op de avond van de dag van de opstanding al aan hen verscheen en zei: "Ontvangt Heilige Geest." Hij blies op hen, zo stel ik me dat voor, en zei: "Ontvang mijn Geest." Op die dag ontvingen zij feitelijk het leven, het opstandingsleven al. Gelovende ontvingen zij het leven in Zijn naam, met dank aan de apostel Johannes die dat ook heeft opgetekend.
Maar demonstratief gebeurde dat vijftig dagen later. Eigenlijk vallen Pinksteren en Pasen dus strikt genomen op één dag. Dat vind ik een heel mooie gedachte. Voor de mens is dat onmogelijk; we zeggen wel eens dat iets pas gebeurt 'als Pasen en Pinksteren op één dag vallen', oftewel: nooit. Maar in de Bijbel is dat feitelijk wel zo. Op de dag van Zijn opstanding deelde Hij Zijn Geest al, de adem. Dat is eigenlijk wat geest is. Je ziet het niet, maar je ziet wel de effecten ervan. Als je de adem ontvangt, als je gaat ademen, dan ontvang je leven. Dat is wat geest is. Vijftig dagen later gebeurde dat echter heel demonstratief: de windvlaag, de windadem — het is eigenlijk allemaal in beweging gebrachte lucht. Die windvlaag, die tongen als van vuur en de vreemde talen: dat was een spectaculair gebeuren daar op die vijftigste dag. Het was gewoon een hoogtijddag op de kalender van Israël. Op die dag werd de Geest daar demonstratief uitgegoten over de honderdtwintig in Jeruzalem. Dat getal is met opzet; ik had ook kunnen zeggen 'de twaalf', maar in Handelingen 1 staat dat het er honderdtwintig waren, een tienvoud daarvan. Daar zit nog steeds dat getal twaalf in, wat sowieso verwijst naar Israël. Trouwens, het was in Jeruzalem, dus dat kan eigenlijk ook niet missen. Daarin zit al een hint dat die gebeurtenis alles te maken heeft met de stad Jeruzalem, met het volk van Israël en de belofte die dat allemaal nog in zich draagt.
Joël: de Geest Uitgestort op Israël Na Hun Erkenning ↑ hoofdstukken
Wat ik dan wil doen — en dat is de echte inleiding tot de passages die we vervolgens gaan lezen — is kijken naar de Tenach, de Hebreeuwse Bijbel. We zien dat Petrus op die bewuste dag opstaat en tekst en uitleg gaat geven. Ik stel me zo voor dat hij uit het hoofd allerlei passages uit de Psalmen citeert, maar hij begint met een groot citaat uit de profeet Joël. Hij legt uit dat wat zij zagen, of eigenlijk wat er gebeurde, een vooruitwijzing is naar wat er in de laatste dagen zou plaatsvinden in verband met Israël, Sion en Jeruzalem als natie. Hij citeert Joël 2 om aan te geven dat dit is wat beloofd is; wat God met het volk van Israël op de meest logische locatie zou laten plaatsvinden, namelijk in Jeruzalem, de stad van de Grote Koning.
Ik wil Joël 2 met u gaan lezen om te laten zien dat dit geen uitzonderingsgeval is. Dit is de grote lijn, de grote belofte die je telkens weer terugvindt bij de profeten van Israël: de beloofde Geest. Zo wordt Hij in het Nieuwe Testament ook meer dan eens genoemd: 'de belofte des Geestes' of 'de Geest der belofte'. Het zijn min of meer dezelfde uitdrukkingen en het betekent simpelweg: Hij is beloofd. Die Geest is het leven, dat onvergankelijke leven dat God in de eerste plaats aan Zijn volk Israël zou geven.
U weet natuurlijk — en dat is een andere lijn in het boek Handelingen — dat Israël de prediking heeft afgewezen. Ze hadden niet alleen Jezus gekruisigd, maar vervolgens ook de Opgestane, die hun gepredikt werd, afgewezen. Daardoor is het heil naar de natiën gegaan, zodat de beloofde Geest uiteindelijk niet als eerste bij Israël terechtkwam, maar bij de natiën. Die verwisseling is een specifiek Paulinisch onderwerp waar we het nu even niet over gaan hebben. Het gaat er nu om dat de Geest beloofd was.
Waar dan? Joël 2 is de meest logische plek om te beginnen. Ik begin te lezen bij vers 27. Ik vond het lastig om een vers te vinden waar ik exact moest aanvangen; Joël 1 vers 1 had ook gekund, maar dan wordt het wel erg laat. U zegt misschien: "Ja, maar we hebben toch twee Pinksterdagen?" Dat klopt, maar zo lang loopt de huur van dit gebouw niet. In vers 27 staat: "En gij zult weten." Dat vind ik zo mooi; 'gij zult' is hier geen gebod of een last die moet, maar een belofte. "Jullie zullen weten dat Ik in het midden van Israël ben en dat Ik, Yahweh, uw God ben en niemand anders. Mijn volk zal nimmermeer te schande worden."
In de huidige tijd noemt God Israël niet 'Zijn volk'. Ik zeg niet dat ze het niet zijn, maar Hij noemt ze niet zo. Hij noemt hen zelfs 'Lo-Ammi': niet Mijn volk. Maar er komt een moment dat Israël tot erkenning van Hem komt, en dan zullen ze het weten omdat de feiten zich simpelweg aandienen. Hij zal Zich bekendmaken — ik kom daar straks op terug — en ze zullen Hem letterlijk zien. Dan zal het ook weer Zijn volk zijn. Wat 'Lo-Ammi' was, wordt 'Ammi': Mijn volk. Het zal nimmermeer te schande worden.
Het gaat hier dus over de periode dat Israël weer hersteld zal zijn. Wat er dan gaat gebeuren, lezen we in vers 28. Daarom moest ik die vorige verzen wel lezen, want vers 28 begint met het woordje 'daarna'. Petrus doet dat ook; kijk het maar eens na in Handelingen 2. Hij haalt Joël 2 aan en begint met die woorden: "Daarna." Je moet dus weten: waarna dan? Welnu, op het moment dat Israël tot erkenning zal zijn gekomen van wie de Heer is en zij weer aangenomen zijn als Zijn volk. "Daarna zal het geschieden — na die erkenning dus — dat Ik Mijn Geest zal uitstorten op al wat leeft."
Nu denken wij natuurlijk al gauw, juist omdat wij geloven dat God de Redder is van alle mensen: "O, dit gaat daar dus over." Maar dat denk ik eerlijk gezegd niet. Het gaat hier heel specifiek over 'al wat leeft' in de context van het volk. Natuurlijk kun je zeggen dat dit uiteindelijk voor alle vlees gaat gelden, ook voor de andere volkeren, maar hier gaat het vooral over het volk Israël. Dat blijkt uit het vervolg: "Ik zal Mijn Geest uitstorten op al wat leeft en uw zonen en uw dochters zullen profeteren." Het gaat over dat specifieke volk. Als u gelooft dat de volkeren daarin betrokken worden, dan geloof ik dat net zo hard, maar ik denk niet dat dat hier het hoofdonderwerp is.
"Daarna zal het geschieden dat Ik Mijn Geest zal uitstorten op al wat leeft en uw zonen en uw dochters zullen profeteren. Uw ouden zullen dromen dromen en uw jongelingen zullen gezichten zien." Dat is de directe uitwerking van wat er gebeurt als de Geest wordt uitgestort op het volk. Er zijn nogal wat schriftplaatsen die dit beschrijven. De bedekking zal worden weggenomen. Alles wat er geschreven staat, alle typen en rituelen die ze van oudsher al kenden onder het oude verbond, zullen ze dan gaan verstaan. Ze zullen de geweldige rijkdom gaan ontdekken die tot op de dag van vandaag voor hen bedekt en verborgen is. Dan gaan ze 'gezichten zien'.
Wij leven nu in de tijd dat wij Israëls Messias in onze dagen al mogen kennen en dat leven mogen ervaren. Wat zij dan pas zullen gaan ontdekken en ontvangen, daar hebben wij misschien nog geen benul van. De geweldige rijkdommen van alles wat God ook onder het oude verbond al aan hen heeft gegeven, zullen dan openbaar worden. Nu leven ze onder de wet en doen ze allerlei dingen zonder vaak het idee te hebben waarom. Maar dan gaan ze ontdekken dat alles verwijst naar Hem die is aangekondigd: Hem die het Leven is. Hij is die levendmakende Geest.
Iets later in datzelfde hoofdstuk lees je: "En het zal geschieden dat ieder die de naam van Yahweh aanroept, gered zal worden." Dat is trouwens een universeel principe. Paulus haalt ditzelfde vers uit Joël 2 ook aan en zegt: "Er is geen verschil tussen Jood of Griek, want ieder die die naam aanroept, wordt gered." Dat is ook vandaag zo. Op het moment dat je de Naam aanroept — de Naam van Yahweh, maar ook van Hem aan wie God Zijn Naam heeft gegeven. Onze Heer Jezus Christus heet Jeshua, en dat betekent 'Yahweh redt'. In de naam van Jezus, Jeshua, zal elke knie zich buigen en elke tong tot erkenning komen. Op het moment dat een mens Hem aanroept, is daar redding. Dat is een universeel principe dat altijd en overal waar is.
Maar hier in Joël is het wel heel specifiek, want er staat: "Het zal geschieden" — namelijk in die context — "dat ieder die de naam van Yahweh aanroept, behouden zal worden, want op het gebergte van Sion en in Jeruzalem zal ontkoming zijn." Dan weet je ook meteen waar dit in de eerste plaats specifiek betrekking op heeft. We hebben daar bij een andere gelegenheid al eens bij stilgestaan.
Er komt natuurlijk een moment dat Israël onder zo’n grote druk zal komen, met de volkeren vergaderd in de stad, dat ze nog maar één ding kunnen doen, en dat is omhoogzien naar dat wat er nog te overleven valt. En dan zullen ze de naam van Yahweh aanroepen, wat ze tot dusver niet mogen doen, maar dan kunnen ze niet anders meer.
Dan zal Yahweh verschijnen en wie ze dan gaan zien, ja, dat zal een enorme verbijstering zijn dan ook. Ik kom daar straks nog even op terug, maar dat zal zijn op het gebergte van Sion en dan zal er een ontkoming zijn, want de Olijfberg zal scheuren en men zal vluchten naar de woestijn. Dat zal bij die gelegenheid, in die context, gaan plaatsvinden.
Ezechiël: het Ware Herstel Door de Geest, Niet Door Menselijk Ingrijpen ↑ hoofdstukken
We gaan naar nog een hoofdstuk dat we niet mogen missen: Ezechiël 36, 37 en 39. Ik wil u graag even meenemen naar Ezechiël 36. Daar staat: "Ik zal u weghalen uit de volken en u bijeenvergaderen uit alle landen, en Ik zal u brengen naar uw eigen land." Dit is een lastig punt, omdat er naar mijn mening veel verkeerde opinies over bestaan. De gangbare gedachte is namelijk dat dit in 1948 is vervuld. Men stelt dat het volk toen is teruggebracht naar het land en dat dit het begin was van de vervulling van Gods belofte. Men beroept zich daarbij vaak juist op de profeet Ezechiël, en dan vooral op Ezechiël 37.
U kent dat hoofdstuk wellicht wel; het is het gedeelte waarin Ezechiël een gezicht ziet. Hij bevindt zich in een dal vol dorre doodsbeenderen en hij moet gaan profeteren. Op wonderlijke wijze voegen al die dorre beenderen zich bij elkaar; er komt huid overheen, vlees en spieren. Maar, zo staat erbij: "geest in hen was er nog niet." Meestal wordt het zo uitgelegd — en ik ben van huis uit echt wel grootgeworden met de Bijbelse profetie en de verwachting voor Israël — dat dit proces nu gaande is. Tot op de dag van vandaag is die uitleg, zeker in de evangelische wereld, nog heel gangbaar: in 1948 ontstond de staat en werden ze bijeengebracht. Er is nog geen geest in hen, maar dat komt nog. Dat is de redenering. Het idee daarbij is dat het beloofde herstel of de verzameling van Israël uit de volken inmiddels al heeft plaatsgevonden of nu bezig is plaats te vinden.
Echter, ik moet erbij zeggen dat dit niet is wat de Bijbel erover zegt. Dat er weer een ongelovige Joodse staat zou zijn, dat het volk voor een deel weer verzameld zou zijn in het land en dat Jeruzalem weer hun stad zou zijn, dat is inderdaad voorzegd. Ook dat ze weer een eigen tempel zullen hebben is voorzegd — dat laatste is trouwens nog steeds niet vervuld, maar dat is een kwestie van tijd. Terwijl ik dit zeg, realiseer ik me de enorme actualiteit die hieraan gekoppeld is. Want u kunt zich voorstellen: als je het idee hebt dat dít het Israël is dat God beloofd heeft bijeen te brengen, dan moet je dat natuurlijk supporten. Dan kun je het ook maar moeilijk over je hart verkrijgen om te veroordelen wat zij nu doen.
Maar ik zal u dit vertellen: wat er nu gebeurt, deze terugkeer naar het land, is niet het werk van God. Het is voorzegd, maar het is niet Gods werk en er rust ook geen zegel op. Het boek Ezechiël maakt absoluut duidelijk dat God Zijn volk gaat verzamelen, maar niet om hen direct naar het land te brengen. Ze worden eerst naar de woestijn gebracht. De echte terugverzameling van het hele volk zal plaatsvinden bij de terugkeer van de Messias. Trouwens, het orthodoxe jodendom weet dit van oudsher ook; zij weten dat ze moeten wachten op de komst van de Messias en dat het pas dan zal gebeuren. Vandaar ook dat het zionisme eigenlijk een puur seculier gebeuren is: socialistische Joden die niet langer op de Bijbel steunen en niet langer op Gods ingrijpen willen wachten, maar zelf het initiatief hebben genomen. Het is in feite een provocatie van wat God beloofd heeft.
Dat is dus wat we nu zien. Men claimt het land, maar u moet zich goed realiseren: God heeft hen ooit op grond van ongeloof uit het land gezet. Wanneer zouden ze dan weer terugkeren? Welnu, op grond van geloof. Dan mogen ze weer terug in het land. U leest dat ook: ze zullen via de woestijn naar het land toe gaan. In Ezechiël 20 leest u dat God hen vanuit alle volken zal verzamelen, hen in de woestijn zal brengen en dat zij vanuit de woestijn zullen optrekken naar het land. In Micha leest u dat dit zal gebeuren onder leiding van de grote Doorbreker. Eigenlijk is dat precies zoals het in het verleden ook is gegaan bij het oude verbond. Ze werden uitgeleid uit Egypte, kwamen vervolgens in de woestijn, moesten daar veertig jaar wachten en kwamen daarna pas in het land. Zo zal het in de toekomst weer gaan. Ezechiël beschrijft dat heel expliciet. Wat we nu dus zien, is niet de vervulling van Gods belofte van wat Hij zou doen.
Ezechiël zegt: "Ik zal u weghalen uit de volken en u bijeenvergaderen uit alle landen." God brengt hen naar hun eigen land, namelijk via de woestijn. "En Ik zal rein water over u sprengen en gij zult rein worden; van al uw onreinheden en van al uw afgoden zal Ik u reinigen." Dat wil zeggen dat Israël ook geestelijk totaal schoongemaakt en afgewassen wordt. We hebben het daar vorig jaar over gehad toen we het over de rode vaars hadden en over dat reinigingswater dat op de derde dag werd toegepast. U leest ook dat priesters, voordat zij hun werk gingen doen, eerst gereinigd moesten worden. Dat geldt voor Israël ook. Israël is een koninkrijk van priesters, maar voordat ze werkelijk in die positie geplaatst worden, moeten ze daarvoor geschikt gemaakt en gereinigd worden.
Dat zal gebeuren. "Gij zult rein worden van al uw onreinheden, van al uw afgoden zal Ik u reinigen. Een nieuw hart zal Ik u geven. Een nieuwe..." — kijk, daar heb je hem weer — "...een nieuwe geest in uw binnenste. Het hart van steen..." — dat hart ook met een 'd', een verhard hart — "...zal Ik uit uw lichaam verwijderen en Ik zal u een hart van vlees geven." Dat wil zeggen: een kloppend hart. "En een nieuwe geest in uw binnenste." Dat is uiteraard Gods werk. "Mijn Geest zal Ik in uw binnenste geven." Ziet u? Dat staat niet alleen in Joël, maar ook in Ezechiël. "Mijn Geest zal Ik in uw binnenste geven." Dat is de Geest van het nieuwe verbond. "En maken dat gij naar Mijn inzettingen wandelt en naarstig Mijn verordeningen onderhoudt."
Er gaat straks iets heel wonderlijks gebeuren. Want als God het volk nationaal gaat herstellen, als Hij hen als geheel zal terugbrengen uit de diaspora, uit de volkerenwereld, en hen via de woestijn in het land brengt, dan gaat Hij Zijn Geest geven. Dat wat altijd een last is geweest, de wet waar een bedekking op lag, dat zullen ze dan gaan verstaan. Dan zijn ze ook niet meer 'onder de wet' in de zin dat ze daaronder gebukt gaan en een juk dragen dat ze eigenlijk niet konden dragen. Nee, dan zullen ze dat van harte gaan zien en de betekenis ervan begrijpen. Ik denk ook dat al die dingen die in het oude verbond beschreven staan, die zij zouden doen, zij straks weer zullen doen. Niet omdat het moet, maar omdat ze de geweldige betekenis ervan zullen inzien. Alle volkeren zullen dan ook jaarlijks optrekken naar Jeruzalem om onderwezen te worden door dat volk over wat God allemaal te melden heeft. Wat zal dat een tijd zijn. Maar het begint hier: "Mijn Geest zal Ik in uw binnenste geven."
En Ik zal het gaan bewerken, dus het 'moeten' is voorbij; de Heer zelf zorgt ervoor. Dat is ook heel karakteristiek voor het nieuwe verbond: dat God zegt dat het niet meer is 'jullie moeten', maar 'Ik zal'. Dat 'Ik zal' is het meest karakteristieke van het nieuwe verbond; het is geen last meer voor de mens.
En trouwens, nu betrek ik ons er ook even bij: wij hebben de Geest eigenlijk al als eerste, als voorschot gekregen. Eigenlijk zijn wij de eersten. Niet het volk is dat, maar de natiën die nu verzameld worden uit de natiën: de ecclesia. Wij ontvangen die Geest. En wat gebeurt er dan? Het is de Geest van het nieuwe verbond. Dat nieuwe verbond wordt niet met ons gesloten, maar de Geest van dat nieuwe verbond is nu ook ons deel.
God doet Zijn werk in ons. Een heleboel mensen geloven dat niet en vertrouwen daar niet op; die denken dat we zelf weer aan de gang moeten en onszelf moeten gaan heiligen. Nou, gefeliciteerd hoor, als je dat meent te moeten doen. Dat lijkt er alleen maar op; dat heet 'schijnheiliging'. Dan weet je meteen wat er gebeurt in dat proces. Ik kreeg dat juist laatst nog als verwijt, dat ik zo weinig over heiliging sprak in de prediking. Maar toen bleek in het gesprek dat ik het er inderdaad nooit over heb. Eigenlijk is dat een groot compliment: dat ik nooit vertel hoe mensen zichzelf moeten heiligen. Nee, dat vertel ik ook nooit. Ik vertrouw erop dat er Eén is die, als Hij ons roept en we Hem vertrouwen, Zijn werk in ons doet en door ons heen doet. Daar heb ik een heel groot vertrouwen in. Dat is echt, dat is geen schijn.
'Ja, maar dat is wel erg makkelijk, hè?' Dat is trouwens altijd het grote verwijt tegen de boodschap van het Evangelie: 'Dat is maar makkelijk, iedereen komt er zeker? Dat zou een mooie boel worden! En je hoeft er zeker ook niets voor te doen?' Nee, inderdaad. Precies.
Goed, dan gaan we naar Ezechiël 37. Dat is het hoofdstuk waar ik net al even op zinspeelde. Daar staat inderdaad: 'Ik zal mijn Geest in u geven, zodat gij herleeft.' Dat is dus echt niet alleen een fysiek herstel; ze worden niet alleen bijeenvergaderd, maar ze zullen ook het leven ontvangen. Daarmee bedoel ik precies wat er in Joël 2 was voorzegd: dat de Geest op hen zal worden uitgestort. Ze zullen tot erkenning komen van wie Hij is en men zal dus werkelijk gaan leven. 'En Ik zal u dan ook doen wonen in het land en gij zult weten dat Ik, JAHWEH, het gesproken en gedaan heb', luidt het woord van JAHWEH. 'Ik heb het gesproken', dat wil zeggen: Ik heb het voorzegd.
Dat Ik dit zou doen, maar ook dat Ik het gedaan héb. Je moet de klemtoon goed leggen. Er staat: 'En dan zullen jullie weten dat Ik het gedaan heb.' Allemaal. Want dat is in feite nu ook nog zo. Ik had het zojuist over het zionisme. Kijk, je kunt het hebben over het orthodoxe jodendom, dat ook onder een last leeft en dingen moet doen, maar wat dacht u van het zionisme? Als je denkt dat de belofte van een nationaal herstel vervuld moet worden door de mens: 'Wij gaan ons organiseren en wij zorgen er met geweld voor dat we terugkeren naar het land, want God heeft het ons immers beloofd.' Dat je dan zelf moet strijden en vechten en op eigen kracht dat allemaal moet realiseren, dat is in feite ook weer zelfwerkzaamheid. Het is precies wat het is: zelf de verlossing tot stand brengen.
Dat is hetzelfde grote probleem dat mensen nu hebben: 'We moeten de wereld redden en het klimaat redden, want ons nageslacht moet een toekomst verzekerd worden.' Ze denken allemaal dat het van de mens afhankelijk is. Het is pure hoogmoed. Als je drie verzen terugleest in Ezechiël 37 over wanneer dit vervuld gaat worden, dan staat er: 'Voorts zeide Hij tot mij: Mensenkind, deze beenderen zijn het gehele huis van Israël.' Zie, als zij zeggen: 'Onze beenderen zijn verdord en onze hoop is vervlogen; het is met ons gedaan.' Op het moment dat elke menselijke bijdrage dus een totaal fiasco blijkt te zijn geworden, als je helemaal stukloopt op je eigen kunnen en het niet meer kunt... dat is een heel pijnlijke ontdekking, vooral als je denkt juist heel veel te kunnen.
We hebben het hier over een volk waarvan ik de overtuiging heb dat ze echt heel veel in hun mars hebben, intellectueel en in alle opzichten. Ze hebben altijd een voorsprong en zoveel in hun vermogen. Dat is nu trouwens ook weer zo. Maar er komt een moment dat ze zullen zeggen: 'Onze hoop is vervlogen.' Ik zal het u vertellen: er komt een moment dat er niets meer overgebleven zal zijn van de hele staat, en dat wat er nog over is, gevlucht is naar de woestijn. Dan zal men zeggen: 'Onze beenderen zijn verdord, onze hoop is vervlogen, het is met ons gedaan.' En dan, als de nood het hoogst is, dan is de redding nabij, maar vooral ook de Redder. Dan zal Hij het gaan realiseren. Dat is toch geweldig?
Ik geef toe, de context is eigenlijk hopeloos, maar juist dat brengt een mens ertoe om precies te doen wat van hem gevraagd wordt: namelijk mens te zijn. U weet wel, dat heb ik vaker gezegd: 'mens', anthropos, betekent 'naar omhoog gericht kijken'. Kijk, dat is het. Dan ga je de Naam aanroepen en dan is er redding. Een andere is er niet.
Nog eentje uit Ezechiël 39, in verband met Gog en Magog, waar ik het nu verder niet over wil hebben. Aan het einde van dat hoofdstuk, in Ezechiël 39 vers 29, staat: 'En Ik zal mijn aangezicht niet meer voor hen verbergen.' Waarmee eigenlijk gezegd is dat God ook nú Zijn aangezicht verbergt; Hij laat Zich niet zien. Zijn aangezicht is trouwens de Messias; dat is de wijze waarop Hij zichtbaar wordt. God is de Onzienlijke, maar Hij openbaart Zich via de Messias. Hij verbergt nu Zijn gezicht, maar er komt een moment dat Hij Zijn gezicht zal laten zien en het dan ook niet meer zal verbergen. Wij leven nu in die tijd van de verborgenheid, maar: 'Ik zal mijn aangezicht niet meer voor hen verbergen.' Wanneer dan? Nou, 'wanneer Ik mijn Geest over het huis Israëls heb uitgestort', luidt het woord van de Here JAHWEH. Dan pas. Dat is de definitieve omkeer voor dat volk en feitelijk voor de hele wereldgeschiedenis. Dat is het grote markeringspunt.
Nou, dit was Ezechiël. We waren al bij Joël geweest, en dan wil ik u nu nog meenemen naar...
Jesaja: de Ruïne van Jeruzalem Hersteld Door de Geest uit de Hoge ↑ hoofdstukken
Jesaja 32, die is ook mooi. Die mag niet ontbreken. Overigens even een disclaimer: ik ben niet compleet hoor, bepaald niet. Maar ik geef toch wel een overtuigend aantal voorbeelden waarin je gewoon dezelfde lijn iedere keer ziet: wat God met het volk zou gaan doen, namelijk Zijn Geest uitstorten. En hoe Hij dat zal doen, waar Hij dat zal doen en wanneer Hij dat zal doen. Dus dat is tamelijk specifiek hè? En de profeten hebben daar zo het hunne over gezegd – eigenlijk moet ik zeggen: het Zijne.
Ik had het zojuist even over de hopeloosheid van hoe het eenmaal straks in de nabije toekomst zal gaan, ook aan het einde van Israëls grote verdrukking, wanneer ze zullen zeggen: "Onze hoop is vervlogen." Nou, Jesaja zegt daar ook wat over. Want de burcht – het gaat hier specifiek ook over Jeruzalem – die ligt verlaten. Het rumoer der stad is in eenzaamheid veranderd. Ofel en Wachttoren, dat zijn locaties in de stad Jeruzalem, die zijn voor de aeon tot spelonken geworden. Een vreugde voor de wilde ezels, een weide voor de kudden. Met andere woorden: die stad is compleet verwoest, een ruïne. Het is een bouwval; die stad wordt verwoest. Daar gaat het om.
Ik heb hier "voor de aeon". Als u nou een Statenvertaling hebt, die is leuk, die moet u echt onthouden. Ik weet wel dat ik ooit, wanneer was dat, 35 jaar geleden tot het besef kwam van hoe de vork aan de steel zit met dit onderwerp, toen was dit vers voor mij al zo'n enorme eye-opener. Want er staat hier in de Statenvertaling: "Het rumoer der stad is in eenzaamheid veranderd, Ofel en Wachttoren zijn tot in eeuwigheid tot spelonken geworden." Tot in eeuwigheid! In de NBG-vertaling is het iets afgezwakt, hoewel er strikt genomen hetzelfde staat: "voor altijd". Maar er staat "tot in eeuwigheid". Nou moet u even doorlezen. Moet u even doorlezen: "Het rumoer der stad is in eenzaamheid veranderd, Ofel en Wachttoren zijn tot in eeuwigheid tot spelonken geworden. Een vreugde voor de wilde ezels en een weide voor de kudden. Totdat over ons uitgestort wordt de Geest uit de hoge."
Dat is toch om te lachen hè? Dan weet je eigenlijk meteen dat het woordje "eeuwigheid" dus niet klopt. Er staat "tot in eeuwigheid". Ja, dat duurt lang hoor! Ik hoorde laatst iemand zeggen: "Vraag vooral naar het laatste stukkie." Maar het is niet eindeloos, het is "olam", een tijd met een verborgen einde. Dat is het aeonische begrip. Deze wereldtijd en deze aeon eindigen dus in een totale verwoesting van de stad. Jawel, maar dat mag dan zo zijn, het is niet voor altijd. Het is gelimiteerd "totdat over ons" – Jeruzalem, Israël – "uitgestort wordt de Geest uit de hoge". Dat wil zeggen: van bovenaf.
En dan wordt de woestijn een gaarde als een wijngaard, en de gaarde gelijk een woud. Wat verder volgt... maar in ieder geval zal ook het land weer vruchtbaar worden. En dat is ook zo leuk, want er staat diverse keren in de profeten, maar ook al in Deuteronomium: dan wordt het land, de woestijn, zal bloeien als een roos. Ik heb dat al heel vaak gezien in verband met de geweldige irrigatiewerkzaamheden van Israël in de Negev enzovoorts. Dat is echt fenomenaal hoor. En dan staat er die tekst bij... nou, ineens terwijl ik het zeg realiseer ik me: ik had ooit een poster in mijn slaapkamer, als 18-jarige jongen of zo. Een poster van "de woestijn zal bloeien als een roos" en daarop werden ook inderdaad foto's getoond van die irrigatiewerkzaamheden van Israël. Echt, wat zij daar klaar hebben gespeeld, dat is geweldig.
Maar ik zal u dit vertellen: als God het land gaat herstellen, dan gaat het niet door irrigatie weer vruchtbaar worden. Nee, dan staat er uitdrukkelijk bij: door regen van de hemel. Ook weer uit de hoge, niet van onderaf door menselijke arbeid. Nee, God gaat gewoon... er komen stromen van zegen. Eigenlijk hoort het met Pinksteren om te regenen hè? "Op een mooie Pinksterdag"... ah nee. Maar dat gaat er dus gebeuren. Die verwoesting van de stad is een woord dat trouwens nog steeds toekomstig is, maar hoe hopeloos het ook wordt, er komt een einde aan: "totdat over ons uitgestort wordt de Geest uit de hoge". En dan worden de woestijnen een gaarde en de gaarde gelijk aan wouden. Heb ik er nog één.
Zacharia: Niet Door Kracht of Geweld, maar Door de Geest van Genade ↑ hoofdstukken
Zacharia 4, die mocht ook niet in het lijstje ontbreken. "Dit is het woord des Heren van JAHWEH tot Zerubbabel: niet door kracht, noch door geweld, maar door mijn Geest, zegt JAHWEH der legermachten." Ik laat even de context buiten beschouwing, maar de boodschap moet toch heel duidelijk zijn. Het is niet door menselijke power, ook niet door militaire kracht. U vindt deze boodschap niet actueel? Ik vind van wel hoor. Niet door kracht, niet door geweld. Juist voorafgaand aan de samenkomst hadden we het er nog even over, over wat er momenteel plaatsvindt: de hele wereld in actie over Gaza en dergelijke. Ja, en waar staan wij? Nou, erbuiten. In dat conflict kan ik niet kiezen, want je sympathie ligt niet bij Hamas – dat moet duidelijk zijn. Die ontkennen en weerspreken gewoon compleet de belofte die God aan Abraham, Isaac en Jacob heeft gegeven. Maar de sympathie ligt ook niet bij die zionisten die zeggen: wij moeten het allemaal doen, met eigen power en kracht en militaire vermogens, met een Iron Dome en weet ik wat allemaal. Moeten wij dat realiseren? Het leidt tot niks. Profetisch mag dit dan heel markant zijn, maar hoe gaat het gebeuren? Nou, niet door kracht, ook niet door geweld van een mens, maar door mijn Geest, zegt JAHWEH der legermachten. Dus als er gevochten wordt, dan doet Hij dat wel. Hoe het Woord anno 2025 zo enorm actueel is!
Zacharia 12; ik hinte er al even op, maar daar staat: "Ik zal" – met opzet natuurlijk in vette kapitaalletters en onderstreept – "Ik zal over het huis van David en over de inwoners van Jeruzalem uitgieten" – dat is een heel overvloedig werkwoord, uitgieten, uitstorten – "de Geest van genade en van smeekbeden." Nu zijn we weer even terug bij twee weken geleden, toen hadden we het daarover. Smeekbeden in de zin dat het volk een beroep gaat doen op wat God gesproken heeft: "U hebt het toch gezegd?" Nou, dat gaat Hij dan doen. Hij zal over de inwoners van Jeruzalem de Geest van genade en smeekbeden uitgieten, ook in de verdrukking. En er zal een ontkoming zijn. "En ze zullen Mij aanschouwen..." Nu moet ik even iets corrigeren. In de NBG staat eigenlijk dat ze Hem zullen aanschouwen. Zeg ik het goed? Ja toch? Leest er nou niemand mee? Bent u niet kritisch dan? Gaat u het helemaal blindelings afvolgen van de schermen? Nee hoor, geintje. Maar men heeft dit gecorrigeerd, omdat het grammaticaal niet klopt: "Ze zullen Mij aanschouwen die zij doorstoken hebben, en over Hem een rouwklacht aanheffen." Als je zoiets schrijft in een opstel voor Nederlands, dan krijg je echt een onvoldoende. Dat mag niet, want die "Mij" kan niet dezelfde zijn als die "Hem".
Maar hier is deze fout goed. Het is een heel goede fout! Want ze zullen Mij aanschouwen – de Heer zal openbaar worden. Maar hoe gebeurt dat? Wel, door Zijn Zoon. God is de Onzienlijke, en voor zover Hij gezien wordt, dan is dat in Hem die Zijn icoon is, Zijn Beeld. En Die hebben zij doorstoken, inderdaad. "En ze zullen over Hem een rouwklacht aanheffen als over de enige zoon" – zo staat het er eigenlijk: de eniggeboren Zoon van God. "En ja, ze zullen over Hem bitter leed dragen als het leed om de eerstgeborene." Er staat hier trouwens niet "één", maar "de" – waarvan akte – die ene, de Eerstgeborene. En ja, dan zal daar berouw zijn om wat ze tweeduizend jaar hebben miskend. Ik zie hier meteen ook weer de geschiedenis van Jozef voor me die zich bekendmaakt. Dat ze terugdeinzen: hoe is het mogelijk dat ze Degene met het eerstgeboorterecht hebben miskend? Dat zal verbijsterend zijn. Ze zullen in allerlei toonaarden over Hem een rouwklacht aanheffen. De stammen van Israël zullen zich op de borst slaan van ontzetting. Dat zal dan gebeuren, maar de profeten hebben hier al op gewezen. Nou, dan wil ik u tenslotte nog even wijzen op Johannes 6.
Johannes en Paulus: het Levendmakende Woord en Leven uit de Doden ↑ hoofdstukken
Ik heb nog één schriftplaats hierna, en daar staat dit, eigenlijk als een soort van Nieuw-Testamentische bevestiging. Dan zegt de Heer Jezus, na een hele lange rede, als een soort afsluiting: "De Geest is het die levend maakt." Gods Geest namelijk. En dan staat erbij: "Het vlees doet geen nut." Met andere woorden, er wordt niets van de mens verwacht. Trouwens, het vlees kan sowieso niet levend maken. We zijn zo knap, we kunnen van alles, maar leven geven kunnen we niet. De dood is voor ons echt een muur, een plafond; verder kunnen we niet. Nee, het vlees doet daarin geen nut, het is niet in staat om leven te maken.
En dan zegt de Heer Jezus erbij: "De woorden die Ik tot u gesproken heb, die zijn geest en zijn leven." Waarmee Ik dus bevestig wat Ik in het begin zei: geest is feitelijk ook leven. Maar wat zo mooi is, ja, de woorden. Dit zijn niet zomaar lettertjes, maar het zijn de woorden Gods. Het is levend, het geeft ook leven. Als God blaast, dan ontstaat er leven; zo is de mens ooit een levende ziel geworden. Maar Gods Woord is doorademd, geïnspireerd, en dat is – hoe moet ik dat nou zeggen – we hebben geen idee hoe geweldig die potentie is van het Woord van God. Je hoeft het alleen maar te laten klinken en daarop te staan, om de geweldige kracht en het leven en alles wat het in zich heeft te beleven. Dat is allemaal in het Woord. En wij denken van: ja, wij moeten wat doen. Nee, het vlees doet geen nut. Is dat overdreven? Nee, dat is gewoon zoals het is. Zo scherp is het. En alles mag je en kun je zo van Hem verwachten. Hoe eerder je die ontdekking doet, hoe mooier het is natuurlijk; het scheelt je in ieder geval een heleboel leed.
Romeinen 11, dat is echt het laatste. Sorry, Romeinen 11, ja. Hoewel daar niet eens zozeer over de Geest gesproken wordt, maar wel over iets anders. Romeinen 11 vers 15: "Want indien hun verwerping" – namelijk van de Messias, nu ook de opgestane Messias; ik bedoel, Israël moet niets van die naam hebben – maar dat is hun verwerping. Maar hun verwerping is de verzoening van de wereld. Dat wil zeggen, juist doordat Israël de Messias heeft verworpen, is de apostel Paulus naar de natiën gezonden. Waarom? Om wat te prediken? Nou, de verzoening van de wereld. En wat betekent de verzoening van de wereld? Dat de wereld verzoend wordt. Ik zeg niet eens: er zijn nog vele vervreemden en vijanden. Ik bedoel, maar de boodschap is: jij, jij, jij en wat zeg ik, iedereen wordt verzoend. En hoe vervreemd je ook van Hem bent en hoezeer je ook met je rug naar Hem toe staat, je wordt een liefhebber van Hem en je zal Hem herkennen. Dat vertellen wij. En als mensen zeggen: "Ja, dat geloof ik niet," dan zeg ik: "Nou, het is toch zo? Het is een bericht! Zo'n geweldig goed bericht!"
Hun verwerping is de verzoening der wereld. Via Paulus kwam deze boodschap bij de natiën terecht. Nou, als dat al zo'n rijkdom betekent, hun verwerping, wat zal hun aanneming dan anders wezen dan leven uit de doden? Dat is het. Ja, dat is het. En dat is dus de dag van de opstanding van Israël. Dat is trouwens Hosea, die hebben we er niet eens bij genomen: "Na twee dagen zal Ik hen oprichten, en op de derde dag zal Ik tot u terugkeren en u levend maken." Dat is die nationale herleving van het hele volk, en dan zullen ze Hem kennen. Wat zal hun aanneming anders wezen dan leven uit de doden? En wij zeggen: Marjolein, Amen.
UltimateGoodNews