▶ 00:00 Inleiding: de Onvergeeflijke Zonde ↑ hoofdstukken

Het is nogal een onheilspellend plaatje en ook een titelpagina die u nu hier ziet geprojecteerd. En dat doet nou niet direct denken, dat kan ik me voorstellen, aan een blijde tijding. Maar dat komt in de loop van deze middag vanzelf allemaal goed; dat kan ik u bij dezen op voorhand al beloven.

De aanleiding tot deze studie is een gedeelte dat we in diverse passages in de evangeliën aantreffen, dat wil zeggen parallelle passages in zowel Matthäus, Marcus als Lucas. Het is het meest uitgebreid in Matthäus; Marcus en Lucas hebben slechts een hele summiere verwijzing daarnaar.

Er zijn mensen – ik weet zeker dat ze ook hier ter plaatse gevonden zullen worden – die tobben met de vraag of zij ooit niet die zonde hebben begaan waarvan gezegd wordt: "Ja, die zonde is onvergeeflijk. In de eeuwigheid zal die niet vergeven worden." Ja, en dan kun je wel spreken over dat alle zonden vergeven worden en dat er geen... Hoe staat het in een lied uit de Johan de Heer-bundel? "Geen zonde te groot of geen zondaar te snoot, voor het heil dat God in Christus ons bood." Maar dat blijkt dus niet waar te zijn als het waar is wat we in onze Bijbeltjes lezen, namelijk dat er wel degelijk een zonde is die in de eeuwigheid niet vergeven kan en zal worden.

Hoe zit dat? Ik bedoel, dat roept gigantische vragen op. Nou, laat ik vanmiddag met u dan eens in eerste instantie naar Marcus toegaan. Ik wil niet alleen maar die bewuste verzen lezen die daarover gaan, de uitspraken die de Heer Jezus daarover gedaan heeft, maar ook de aanleiding. De hele context wil ik in ogenschouw nemen, want dat werpt heel veel licht op de zaak zelf. Ik begin te lezen – en soms sla ik weleens een paar verzen over – in Marcus 3 vers 7 om even een blik te werpen op de omgeving van die uitspraken.

▶ 02:39 De Context: Grote Scharen en Onreine Geesten in Markus 3 ↑ hoofdstukken

En dan staat er dit geschreven: Jezus trok zich met zijn discipelen, zijn leerlingen, terug naar de zee. Als het hier gaat over de zee, dan gaat het over de Zee van Galilea, ook wel bekend als het Meer van Gennesaret. Nou ja, er zijn diverse benamingen voor: het Kinneretmeer, die zee dus. En dan staat erbij: een talrijke menigte uit Galilea ging met Hem mee.

Vervolgens staat er ook: uit Judea en uit Jeruzalem en uit Idumea. Idumea, dat is de vergriekste vorm van Edom, dat wil zeggen het gebied ten zuiden van Jeruzalem, ten zuidoosten van Jeruzalem; het gebied van Edom en het Overjordaanse. De andere kant dus van de Jordaan, en bovendien ook de streken van Tyrus en Sidon. Daar kwam een talrijke menigte tot Hem, omdat zij hoorden hoeveel Hij deed. Dat was de reden van die enorme toeloop van mensen uit toch de wijde omgeving. Want dat is, als je het zo allemaal op de landkaart bekijkt, toch een heel groot gebied. Als we praten over Judea en Jeruzalem en nog zuidelijker Idumea, maar dan vervolgens ook aan de oostkant het Overjordaanse en dan nog Tyrus, dat ten noorden weer van Galilea ligt zelfs... Nou ja, in elk geval kwam een talrijke menigte tot Hem vanwege dat wat Hij deed: de wondertekenen. We zullen dat trouwens zelf straks ook wel zien.

En Hij, Jezus, zei tot zijn discipelen dat een scheepje in zijn nabijheid moest blijven, en dat met het oog op de scharen. Dat vinden we wel op meer plaatsen. In Mattheüs 13 lees je ook dat Hij bij een andere gelegenheid in het schip ging staan of zitten en dat Hij vanaf het schip dan de scharen toesprak en gelijkenissen vertelde, ook weer vanwege de mensenmenigte. Dat daar typologisch ook nog heel veel achter steekt, namelijk dat de Heer vanaf de zee spreekt tot degenen op het land — dat is allemaal waar, maar goed. Hier is dus ook de gedachte dat er een enorme schare is, en dan staat er dat ze dat scheepje achter de hand moesten houden vanwege de enorme schare, opdat zij Hem niet zouden verdringen. Ik ga hier wat snel doorheen, maar dit is allemaal om zicht te krijgen op wat er precies aan de hand is.

Er staat nog bij waarom dat zo was. Ja, vanwege wat Hij deed — laten we één of twee verzen terugkijken — maar hier lees je het nog wel duidelijker: want Hij genas velen, zodat allen die kwalen hadden op Hem aandrongen om Hem te kunnen aanraken. Als u trouwens in de grondtekst kijkt, dan staat daar een woord — u ziet het ook in de interlineair: 'gezels'. Het wordt hier vertaald met kwalen, maar eigenlijk wordt hier gesproken over gesels of slagen. Wat elders in de evangeliën en trouwens ook in Handelingen vertaald wordt met dit woord, als er sprake is van mensen die letterlijk gegezeld worden, dan wordt daar exact hetzelfde woord gebruikt. Alleen hier wordt het dan vertaald met een kwaal, maar het is wel een hele treffende aanduiding van wat een kwaal soms ook kan zijn voor een mens: een gezel, een slag, zo pijnlijk ook. Hij genas velen, zodat allen die gesels hadden — laat ik het dan zomaar zeggen ook zoals het er echt precies staat — op Hem aandrongen om Hem te kunnen aanraken. Want dat was inmiddels wel duidelijk: een aanraking was genoeg om inderdaad te kunnen genezen. Niet alleen maar een aanraking van Hem, zodat Hij mensen aanraakte, maar ook dat anderen Hem aanraakten. Ook daarvan heb je in beide gevallen natuurlijk vele voorbeelden in de Bijbel. Er was een vrouw die twaalf jaar lang bloedvloeiend was en die in het verborgene probeerde Hem aan te raken, en daar was inderdaad kracht, enorme kracht in die aanraking. Afijn, dat was dus bekend en ze drongen op Hem aan om Hem te kunnen aanraken.

En er staat nog iets bij: de onreine geesten. Mensen die dus geestelijke klachten hadden, gedemoniseerd, want daar gaat het over. Die wierpen zich voor Hem neer telkens als zij hem zagen. Het is trouwens opmerkelijk dat hier gewoon gesproken wordt over die onreine geesten die zich voor Hem werpen. Ja, maar zo wordt het niet geformuleerd. Er wordt gezegd: die onreine geesten, die werpen zich voor Hem neer. Waarmee dus aangegeven wordt dat die onreine geesten bezit hadden genomen van zulke mensen, zodat die mensen dat niet zelf deden, maar ze waren met recht bezeten. Vandaar ook die identificatie: die onreine geesten wierpen zich voor Hem neer telkens als zij Hem zagen en ze schreeuwden, zeggende: "Gij zijt de Zoon van God." Want daar konden ze niet onderuit. Het is heel opmerkelijk dat — ook dat vind je op meerdere plaatsen in de evangeliën — dat onderkend wordt, zelfs op grote afstand al. Juist die gedemoniseerde mensen, die bezeten mensen, onderkenden dat al op afstand en dat schreeuwden ze dan. Dit was natuurlijk niet de support waar de Heer op zat te wachten, dat zullen we straks trouwens vanzelf ook zien. Maar het is wel opmerkelijk dat zij dat onderkenden, namelijk dat Hij inderdaad de Zoon van God is. Dat ze het schreeuwden, geeft wel aan dat ze niet bij zinnen zijn. En nou ja, dat verklaart ook meteen het twaalfde vers: en herhaaldelijk verbood Hij hun — en dat zijn dus die onreine geesten — om Hem bekend te maken. Kijk, op die support, op zulke bekendmaking, zat de Heer niet te wachten. Dat wilde Hij helemaal niet. Dus Hij verbood het hun met nadruk, opdat zij dat niet zouden vertellen.

En ik lees verder in vers 13: En Hij, Jezus, ging de berg op en Hij riep tot Zich wie Hijzelf wilde. Hier hebben we het dus over een selectie. Hij ging de berg op — het was een terugtrekkende beweging — en Hijzelf bepaalde wie er nu ook met Hem mee gingen. En zij kwamen tot Hem. En Hij stelde er twaalf aan, staat er in vers 14, opdat zij met Hem zouden zijn. Ongetwijfeld is de kring veel groter geweest die met Hem mee ging, maar een twaalftal... want zo staat het er letterlijk. U ziet dat; dat is het grote voordeel als je zo'n interlineair hebt en je kunt het op die manier ook meelezen. Dan kun je iedere keer een vergelijking maken met wat er precies staat. Want er wordt hier niet gesproken over 'aanstelling', maar over: Hij maakt een twaalftal. Dat streepje daarvoor, dat horizontale streepje, dat is in het Grieks een aorist. Dat wil zeggen: het staat in een onbepaalde tijdsvorm. Hij maakt. Wat maakt Hij? Namelijk een twaalftal. Dat is een heel markant getal. Het twaalftal herinnert aan heerschappij, maar het herinnert uiteraard in het bijzonder ook aan de stammen van Israël. Het herinnert sowieso aan Israël. Het twaalftal wordt uitgezonden tot het huis van Israël. Hij maakt een twaalftal. Waarom? Wel, omdat zij met Hem zouden zijn, in de eerste plaats natuurlijk ook om onderwezen te worden. En er staat ook bij: opdat Hij hen zou uitzenden om te prediken of te proclameren. Hier staat eigenlijk het woord voor herauten: bekendmaken. En hier wordt gesproken over uitzenden, maar u ziet, daar wordt letterlijk gesproken over afvaardigen en dat is het woord 'apostel'. Een apostel is niks anders dan — eigenlijk is dat een Grieks woord — iemand die afgevaardigd is.

Hij maakt een twaalftal, heel bewust dat getal, en die zouden onderwezen worden, die zouden met Hem zijn. Maar dat niet alleen: zij waren met Hem juist opdat ze vervolgens toegerust zouden worden voor hun missie, voor hun afvaardiging. En afgevaardigd om wat? Wel, om te herauten en om macht te hebben boze geesten uit te drijven. Om macht — hier staat autoriteit, exousia, dat is volmacht. De Heer heeft het gezag en Hij geeft hen ook de volmacht om, net als Hij, die autoriteit te hebben om boze geesten uit te werpen. Nou ja, boze geesten...

▶ 12:17 Wat Zijn Demonen Volgens de Bijbel? ↑ hoofdstukken

U ziet, er wordt hier eigenlijk helemaal niet gesproken over boze geesten; er staat hier 'demonen'. Dan kun je zeggen: "Dat is toch hetzelfde?" Dat zal wel waar wezen, maar er wordt niet gesproken over geesten en er wordt ook niet gesproken over 'boos'. Hier wordt gewoon het Griekse woord voor demonen gebruikt. Zelfs zonder Grieks te kunnen lezen, herken je het wel in die Griekse letters. Demonie, demonen... Als je in de taal van de Bijbel denkt, denk je daarbij niet automatisch aan boze geesten. Het was namelijk zelfs in de volkerenwereld een neutraal begrip; het is in de Bijbel een aanduiding voor de goden der volkeren.

Ik geef hier verschillende voorbeelden daarvan. Als Paulus op de Areopagus in Athene komt, dan gaat er een gerucht over hem en dan zeggen ze: "Hij schijnt een verkondiger van vreemde goden te zijn." Maar letterlijk staat daar niet het woord 'vreemde goden', er staat: "Hij schijnt een verkondiger van demonen te zijn." Dat wil zeggen: van goden die wij niet kennen. Vandaar die onbekende God, weet u wel? Maar dat zijn goden. En in 1 Korinthiërs 10 lees je dat Paulus ook zegt dat de natiën offeren aan hun demonen. Dat is geen beschuldiging aan boze geesten, nee. Dat is het taalgebruik van die Grieken zelf; hun goden heten demonen. Geen mens in die dagen zou er bezwaar tegen maken om dat zo te zeggen. Al die afgodendienaars zeiden: "Wij offeren aan onze demonen." Maar ze hadden er wel bezwaar tegen gemaakt wanneer we tegen hen zouden zeggen: "Jullie offeren aan boze geesten." Ziet u, het gaat er nu even niet om of het boze geesten zijn of niet. Het gaat om het woord 'demon' of 'demonen', meervoud. Dat is een neutrale aanduiding voor de goden der volkeren.

In Psalm 96 lees je in de Septuagint – de LXX, dat heeft niets met de kledingmaat XXL te maken, maar zijn de Romeinse cijfers voor de zeventig – in die Griekse vertaling van het Oude Testament, dat al de goden der volkeren demonen zijn. Dat is een prachtige definitie. Wat zijn demonen? Dat zijn de goden der volkeren. Ik vond dat wel van belang, juist ook omdat demonie en demonen in het vervolg nog een grote rol spelen, om even de puntjes op de i te zetten. Dus dat twaalftal kreeg volmacht om demonen uit te werpen.

Ik sla nu een paar verzen over. We waren in vers 15 en nu ga ik naar vers 20. In het tussenliggende deel wordt een beschrijving gegeven van wie die twaalf dan wel waren; ze worden allemaal stuk voor stuk bij naam genoemd, met hun bijnamen enzovoort. Dat sla ik nu voor het gemak even over om niet al te veel tijd daaraan te besteden, maar om bij het eigenlijke onderwerp terecht te komen. Er staat: "En Hij ging in een huis en er verzamelde zich weder de schare." Weer hetzelfde verhaal als waar we het zojuist over hadden: een enorme schare kennelijk. Hij ging dat huis binnen, maar die schare maakte het Hem onmogelijk. Er staat bij dat zij, met degenen die om Hem heen waren, zelfs geen brood konden eten. Die schare verdrong Hem, waardoor de tijd en de gelegenheid hun ontbraken om de maaltijd te houden of misschien zelfs om fatsoenlijk het huis binnen te gaan.

Dan staat er in vers 21: "En toen Zijn naastbestaanden dit hoorden..." Die naastbestaanden – u ziet het ook hier in de interlineair – zijn eigenlijk degenen die bij Hem zijn. Ik heb in de voorbereiding gezien dat als je verschillende vertalingen raadpleegt, sommige spreken over "Zijn verwanten". Dat staat in de Herziene Statenvertaling, als ik me niet vergis. Anderen spreken over degenen die daar in het huis waren. Letterlijk staat er gewoon: degenen die naast Hem waren of bij Hem waren. Zij hoorden dit – nou ja, "dit" staat er niet eens; er staat: "Zij hoorden". Degenen die bij Hem waren hoorden het en "ze kwamen uit". Laten we even de vraag stellen: waar kwamen ze uit? Ik kan maar één antwoord bedenken en dat is: uit het huis. Ze wilden namelijk het huis binnengaan, maar ze werden belet door de schare. En degenen die daar bij Hem waren, of die Hem verwachtten en de maaltijd met Hem wilden houden en brood eten, zij kwamen naar buiten om Hem te halen. Of eigenlijk: om Hem te vatten. Meestal wordt dit woord weergegeven met 'grijpen'. Dat is niet zo aardig hier, en dat blijkt ook wel. Want ze zeiden: "Hij is niet bij Zijn zinnen." Hij is buiten Zichzelf, zeggen de meeste vertalingen. Dat is een woord dat ook te maken heeft met ons woord 'extase'. Buiten Zichzelf, ja.

Dus aan de ene kant heb je een enorme mensenmenigte die naar Hem toe wil gaan, maar die Hem de tijd en de gelegenheid ontneemt om zelfs maar fatsoenlijk te kunnen eten. Maar degenen die daar in het huis waren, willen dat beletten en willen Hem vastgrijpen, want ze denken echt: "Die man is niet bij zinnen, Hij is buiten Zichzelf." Houd dit even vast, want dit blijkt de opstap te zijn naar het onderwerp waar we het vanavond over hebben. Dit is natuurlijk al een enorme beschuldiging die hier over de Heer geuit wordt: Hij is niet bij zinnen, Hij is buiten Zichzelf. En het gaat nog veel verder, want dat lees je in het volgende vers, vers 22.

▶ 20:07 De Beschuldiging van de Schriftgeleerden: Beëlzebul ↑ hoofdstukken

En de schriftgeleerden die van Jeruzalem gekomen waren – alsjeblieft, dit is dus in Galilea, bij het meer van Kinneret. Maar er was dus een delegatie van geestelijke theologen, zouden wij zeggen, geestelijke leiders; nou ja, schriftgeleerden. Dat zijn mensen die geacht worden zich bezig te houden met wat er geschreven staat en dat ook te kennen. Wel, er was een delegatie uit Jeruzalem gekomen. Letterlijk staat er trouwens dat zij waren afgedaald. Wat ook heel letterlijk het geval was, want Jeruzalem ligt pakweg 700 tot 800 meter boven de zeespiegel, maar de zee van Galilea is een van de diepste punten van de hele aarde. Weet u hoe diep het daar beneden de zeespiegel ligt? 200 meter. Dat is heel diep. Er is maar één plek die nog dieper ligt en dat is de Dode Zee; dat is 300 of zelfs 400 meter beneden de zeespiegel. Het zakt trouwens nog steeds, maar in elk geval zijn dit de laagste delen der aarde.

Ik zeg het er even zo bij en de Bijbelkenners onder u weten dat ik nu zinspeel op een vers in de Efezebrief waar ook staat over onze Heer, Hij die nu opgevaren is naar de hemel en de hoogste positie inneemt. Er staat: "Hij die is opgevaren naar de hoge, is ook afgedaald naar de lagere aardse gewesten." De benedenste delen der aarde, zegt de Statenvertaling geloof ik. En dat kun je wat mij betreft zelfs heel letterlijk nemen, want het zijn inderdaad de laagste gebieden op de hele aarde. In Nederland kunnen we daar ook over meepraten; ons land heet immers niet voor niets zo. Het heeft zijn naam ontleend aan de positie ten opzichte van de zee: wij liggen heel erg laag, het lage land, het 'nether-land'. Maar dit gebied in Galilea was nog veel lager.

Afijn, die schriftgeleerden waren dus van Jeruzalem afgedaald en zij zeiden – en dat is nog even andere koek dan de beschuldiging die we in het voorgaande vers lazen: "Hij heeft Beelzebul." En nu zou je natuurlijk de vraag kunnen stellen: wat is Beelzebul? Nou, dat blijkt niet zo moeilijk te zijn, want meteen in hetzelfde vers wordt die vraag al beantwoord. Er staat namelijk: "door de overste van de boze geesten drijft hij de geesten uit." Dus dan weet je meteen wie zij bedoelen met Beelzebul. Maar laten we die naam zelf eens ontleden. Beelzebul komt uit het Hebreeuws en wordt met twee woorden in verband gebracht. In ieder geval komt dat 'BL' van Baal, en Baal betekent 'heer'. Het wordt dan weer afgeleid van 'heer van het huis'. Dat blijkt inderdaad de gedachte te zijn en we komen daar straks op terug, want het is juist naar aanleiding van deze naam dat de Heer vervolgens een korte gelijkenis vertelt.

De naam wordt trouwens ook nog met een ander woord in verband gebracht: Baalzefuf, en dat is de 'Heer der Vliegen'. Nou, dat is niet echt complimenteus natuurlijk, als je de Heer der Vliegen bent. Maar ik vond het eigenlijk wel mooi om het daarmee in verband te brengen, want dan weten we meteen dat we het hier niet over het hoogste soort hebben. Demonen, en zelfs de overste daarvan; hij is de Heer der Vliegen. Ik beperk me nu even tot deze informatie, maar daarmee heeft het dus te maken. Dus als we in de Bijbel lezen over Baal, dan is dat hetzelfde als deze Baal. Het is dus inderdaad een godheid, of hij wordt geacht een godheid te zijn: de Baal. En in dit geval is hij de Ba'al zevul, de heer van het huis.

Ja, en dat is dus wat die schriftgeleerden notabene zeggen over Jezus. Ze zeggen het trouwens niet tegen Hem; ze zeggen niet: "U hebt Beelzebul." Nee, ze zeggen het in de derde persoon: "Hij heeft..." Ze zeggen dat dus kennelijk tegen de schare die zich daar helemaal heeft samengedromd. En tegen hen zeggen zij: "Hij heeft Beelzebul." Ze weten het dus eigenlijk al op voorhand. Ze waren kennelijk gekomen om te inspecteren. Er was een enorme roep van Jezus uitgegaan door alles wat Hij deed en er komt nu een delegatie uit Jeruzalem van hoge heren, van schriftgeleerden. Maar ze weten al op voorhand met wie ze te maken hebben, namelijk: Hij heeft Beelzebul. En door de overste van de demonen – want ook hier staat weer hetzelfde woord – door de overste van de demonen drijft Hij de geesten uit. Of letterlijk staat er weer: drijft Hij die demonen uit.

Maar dat is natuurlijk een hele dwaze gedachte en dat is precies wat de Heer meteen in Zijn repliek aanwijst. Want lees met mij mee in vers 23. Dit was Hem kennelijk ter oren gekomen en dan lees je dat Hij er zo op reageert. Die schriftgeleerden dus, die delegatie die uit Jeruzalem was gekomen en Hem van deze dingen beschuldigt... Eerst werd er in dat huis door mensen al gezegd: "Hij is niet bij zijn zinnen." Maar zij deden er nog een schepje bovenop. Zij zeiden het zelfs op voorhand, ondanks de geweldige wondertekenen die er gebeurden. Zelfs de demonen moesten erkennen dat Hij de Zoon van God was. Zij weten echter te melden, of zij beschuldigen Hem ervan, dat Hij dat doet door Beelzebul. En Hij riep hen, die delegatie, tot Zich.

▶ 27:01 Jezus' Verweer: een Koninkrijk Tegen Zichzelf Verdeeld ↑ hoofdstukken

En Hij sprak tot hen in gelijkenissen. Hij geeft ook meteen in het kort aan wat die gelijkenissen beduiden, want kijk maar mee in het einde van vers 23: "Hoe kan Satan Satan uitdrijven?" Dat is toch absurd? Waarom dat absurd is, gaat de Heer op drieënlei wijze duidelijk maken.

In de eerste plaats gebruikt Hij de gelijkenis van een koninkrijk. Indien een koninkrijk tegen zichzelf verdeeld is, kan dat koninkrijk zich niet staande houden. Wel, die Satan, die tegenstander, die Beelzebul, die heer van het huis van demonen die dat alles beheert... En hij beheert heel wat hoor, ook volgens de Bijbel. De Bijbel zegt ook van die Satan, die tegenstander, dat hij de god van deze aion is. Hij zit achter alles wat er in deze wereld speelt en wat deze wereld of deze aion boos maakt. Dit hele wereldtijdperk noemt de Bijbel de boze aion. En in die boze aion is die Beelzebul, oftewel de heer der vliegen. Want wij praten natuurlijk met niet zoveel achting daarover; de heer van dat huis beheerst die aion. Hij maakt deze aion ook boos. Hoe? Wel, door de waarheid in ongerechtigheid ten onder te houden en door de waarheid te verdraaien. Hij is een tegenstander door de boel door elkaar te gooien. Vandaar dat het woord Satan 'tegenstander' betekent, maar hoe staat hij tegen? Dat doet hij diabolisch. Diabolos betekent eigenlijk ook letterlijk degene die de dingen door elkaar gooit, de dingen door elkaar werpt. Hij is de tegenstander, Satan, doordat hij diaboliseert, omdat hij de dingen door elkaar gooit en de waarheid daarmee dus verdraait; hij geeft er een slag aan en gooit de boel door elkaar. En als je de waarheid niet meer kent, dan wordt het duister. Waarheid is licht; duisternis is de leugen. Dat zijn synoniemen in de Bijbel die je zo vaak tegenkomt. Maar hier wordt dus het beeld gebruikt van een koninkrijk met een overste die daar aan het hoofd staat. Dat kan niet tegen zichzelf verdeeld zijn, want dan zou het zichzelf te gronde richten.

Vervolgens wordt in vers 25 het beeld gebruikt voor een huis. Ik zei al: Beelzebul betekent letterlijk in het Hebreeuws ook 'heer des huizes'. Vandaar ook dit beeld. Indien een huis tegen zichzelf verdeeld is, zal dat huis niet kunnen bestaan; dat wil zeggen: geen stand kunnen houden. En indien de Satan, de tegenstander, opstaat tegen zichzelf en verdeeld is... dat is wat zij beweren, die delegatie uit Jeruzalem, die hoge heren. Zij zeggen: "Hij doet dat door Beelzebul, Hij drijft demonen uit omdat Hijzelf de overste van de demonen is." En dan komt de Heer to the point en zegt naast die gelijkenissen: indien de Satan opstaat tegen zichzelf en er daarmee verdeeldheid is, dan strijdt hij tegen zichzelf. Dan kan hij niet bestaan, dan is hij aan zijn einde. Dan zou hij zichzelf daarmee heel doelbewust te gronde richten. Nou, dat de leugen zichzelf te gronde richt, dat doet het ook hoor, maar niet bewust. Aan de tegenstander en de diabolos wordt in de Schrift een enorme intelligentie toegekend, maar hij is niet alwetend. Het is zelfs zo dat de Bijbel zegt in 1 Korinthiërs 2: "Als de beheersers van deze aion de wijsheid Gods geweten hadden, hadden zij de Heer der heerlijkheid niet gekruisigd." Zij dachten bij de kruisiging de overwinning behaald te hebben, terwijl zij in werkelijkheid drie dagen later zelf ontmaskerd werden. Al weten ze dus veel, ze zijn absoluut niet alwetend. Maar het is uitgesloten dat een macht, een overste – of het nu een koninkrijk betreft, een huis of een bedrijf – er bewust op uit zou zijn om tweedracht in zijn eigen domein te creëren, want daarmee richt je de boel te gronde. Dat is duidelijk, niemand die dat doet. Het is daarom een heel onlogisch besluit, een onlogische gedachte. Het betekent namelijk ook dat als ze Jezus ervan beschuldigen dat Hijzelf demonisch bezig is, waarom maken ze dan zo'n bezwaar tegen Zijn activiteiten? Want dan zou Hij dus eigenlijk niets anders doen dan het satanische werk te gronde richten. Hoe konden ze daar dan bezwaar tegen maken? Dat zou dan mooi geregeld zijn; laten we dan maar lekker doorgaan. Maar dat zat er helemaal niet achter. Het was een heel onlogische gedachte en de Heer maakt dat ook door diverse vergelijkingen duidelijk.

Dan sluit Hij aan op die beeldspraak van dat huis en de heer van het huis, die overste van het huis: "Maar niemand kan het huis van de sterke binnengaan en zijn huisraad roven, als hij niet eerst de sterke heeft gebonden." En die sterke is hier in dit geval uiteraard de heer van het huis, die overste van de demonen. Je kunt niet binnengaan en vervolgens de huisraad daarvan nemen – hier gaat het uiteraard over die demonen, dat is de beeldspraak – als je niet eerst die sterke hebt gebonden; dan pas zal hij zijn huis plunderen. Dat wil zeggen: als je een huis wilt binnengaan, dan moet je er in ieder geval voor zorgen dat je de heer van het huis hebt uitgeschakeld. En die heer van het huis mag dan een sterke zijn, dat zegt de Heer zelf hier ook. Maar dat betekent dus ook dat als jij in staat bent om die sterke te binden, jijzelf sterker bent. Je bent dan sterker dan de sterke. De gedachte is dus – en ik blijf hier ook even bij diezelfde lijn: als inderdaad de sterke, die Beelzebul, de god van deze aion, met zijn diabolische activiteiten de waarheid verdraait en daarmee ook ten onder houdt, dan is dat duisternis. Maar er is één effectieve manier om dat werk aan de kaak te stellen, en dat is door de waarheid te laten klinken. Hoe bestrijd je de duisternis? Niet door tegen de duisternis tekeer te gaan. Er bestaat heel veel exorcisme, dat wil zeggen duiveluitbannerij, ook in de kerkelijke wereld. Er zijn hele bedieningen van exorcisme, maar dat is vaak vals exorcisme. Weet u waarom? Men vecht tegen en schreeuwt zelfs tegen die machten. Ik weet niet of u weleens zulke exercities hebt gezien op televisie, op YouTube of misschien zelfs in levenden lijve in charismatische bijeenkomsten. Dan wordt er geschreeuwd tegen die machten, maar de duisternis bestrijd je niet door tegen die duisternis te vechten. Er is een hele simpele manier: als het hier aardedonker is, dan kun je schreeuwen tegen die duisternis, maar daar verdwijnt die duisternis niet mee. De oplossing is simpel: doe het licht aan. Dat verdrijft de duisternis. En dat is precies ook wat de Heer deed. De Heer sprak Zijn woord. Er is geen betere manier om demonen de stuipen op het lijf te jagen en om de duisternis te verdrijven en demonen uit te werpen dan door Zijn woord te spreken. Oftewel: je doet het licht aan en de duisternis verdwijnt. Want – en daarover spreek ik de apostel Johannes na – Hij die in ons is, Zijn woord, Zijn geest, Hijzelf, is meerder dan hij die in de wereld is. Er is geen enkele reden voor een gelovige om bang te zijn voor die sterke. Sterk is hij wel, maar voor ons is hij gewoon een 'heer der vliegen', meer niet. Want in Hem zijn we zoveel meer. Hij is in ons en de kracht van Zijn woord is groot; denk daar nooit gering over.

▶ 37:42 Wat Is de Lastering van de Heilige Geest Werkelijk? ↑ hoofdstukken

En nu komt het, want dit was de directe achtergrond. Nu komen we bij die uitspraken die de Heer doet over de zonden die vergeven worden en welke niet vergeven worden. Hij leidt dat in met een hele krachtige statement: "Voorwaar, Ik zeg u." In het Grieks staat hier gewoon het woord 'amen'. Ons woord amen komt hier vandaan. Nou ja, eigenlijk zeg ik het niet helemaal goed, want 'amen' is Hebreeuws. Het staat hier in het Grieks, maar het is een Hebreeuws woord. In Genesis 15 staat bijvoorbeeld: "Abraham geloofde God." Daar staat eigenlijk: Abraham beaamde God. Hij zei 'amen' op wat God sprak. God zei: "Zo zal je nageslacht zijn," en Abraham zei: "Amen." Dat is geloof. Dat wil zeggen: dat is de waarheid. Wanneer de Heer een belangrijke uitspraak gaat doen, leidt Hij dat dikwijls in met 'voorwaar', soms zelfs met 'amen, amen', om de waarheid daarvan te benadrukken en te onderstrepen.

"Voorwaar, Ik zeg u dat alle zonden aan de kinderen der mensen, aan de zonen der mensen, zullen vergeven worden." Er staat nog bij: "ook de godslasteringen." Het woord dat hier gebruikt wordt, is ons woord blasfemie. Dat is wat hier staat: ook de lasteringen – in de praktijk zijn dat meestal godslasteringen – welke zij ook gelasterd hebben. Alles zal hun vergeven worden. "Maar wie gelasterd heeft tegen de Geest, namelijk de Heilige..." En dat is wat hier aan de hand is. Heel vaak wordt er in dit verband gesproken over 'de zonde tegen de Heilige Geest'. Ik heb de vraag ook wel zo geformuleerd gehoord: "Heb ik misschien de zonde tegen de Heilige Geest begaan?" Nou, het antwoord is vermoedelijk wel, want elke zonde die je doet, is in feite een zonde tegen Gods Geest. Maar daar gaat het hier niet over. Het gaat niet over een zonde tegen de Heilige Geest; het gaat over het lasteren van de Heilige Geest, of het lasteren 'tot in' de Heilige Geest.

Het is dus geen 'zomaar' zonde; het is een lasteren van wat Gods Geest doet. Houd even vast waar we het over hadden en wat de aanleiding was. De Heer had gezag over de demonen en ze werden uitgeworpen. Dat was het werk van Gods Geest, van de Heilige Geest. U voelt het grote contrast: aan de ene kant is er sprake van onreine geesten – die demonen zijn onreine geesten – maar daartegenover staat Gods Heilige Geest. Welnu, het was onmiskenbaar Gods Geest die hier aan het werk was. Dat bleek ook uit wat die geesten deden, hun uitspraken namelijk: "Gij zijt de Zoon van God." Maar het bleek ook uit het feit dat ze de mensen verlieten en dat die mensen daarbij weer helemaal bij hun zinnen kwamen. Er zijn vele voorbeelden daarvan in de evangeliën. De schriftgeleerden zien dat en vervolgens schrijven zij zulk demonstratief werk, zulke wondertekenen, toe aan de overste der demonen. Dat is het lasteren van de Heilige Geest.

Wie deden dat hier? Dat is wat die delegatie deed die uit Jeruzalem kwam. Die mensen die dagelijks met de Schrift bezig waren en geëerd werden onder de mensen als het hoogste geestelijke soort; de religieuze autoriteiten. Zij waren gezonden vanuit Jeruzalem om Jezus te onderzoeken, te testen en aan een onderzoek te onderwerpen. Ze wisten bij voorbaat al waarmee ze te maken hadden en van hen wordt gezegd dat ze de Heilige Geest lasteren. Dit wordt dus niet tegen die andere mensen gezegd; hier wordt specifiek gesproken over de lastering van de Geest door hen. Het zijn juist zij, de kopstukken van de godsdienstige machten, die beschuldigd worden van lastering van de Heilige Geest.

Terwijl ik dit zeg, wil ik nog even dit aanstippen: realiseer je wat er aan de hand is wanneer we het hebben over het Woord van God. Waar de tegenstander, de diabolos, druk mee doende is, is het onderuithalen van de waarheid. Dat geldt in het bijzonder voor de waarheid van het Woord. Het is niet zo dat hij niets met de Bijbel te maken heeft of er niets mee doet; integendeel, hij houdt zich daar juist als geen ander mee bezig. En wat doet hij daarmee? Verdraaien. Hij is bezig de Schrift te verdraaien. Deze schriftgeleerden waren ook niet eerlijk. Ze gingen niet eerlijk om met wat er geschreven staat en ze gingen niet eerlijk om met Iemand die het Woord doorgaf en die duidelijk demonstreerde dat wat Hij uitsprak en de Schriften die Hij bracht, ook echt kracht Gods was. Zij beschuldigden Hem vals en op voorhand van diabolische, demonische activiteit. Dat is het lasteren van de Heilige Geest door hen. Dan weet je ook meteen waar je de echte tegenstand van kunt verwachten.

Welnu, de Heer zegt: "Wie de Geest zo lastert – de wondertekenen van Mij of van die Heilige Geest toeschrijft aan demonen – die heeft geen vergeving in eeuwigheid." En terwijl ik het heb over het verdraaien van het Woord, denk ik meteen: ik kan geen beter voorbeeld bedenken of geven dan wat we hier lezen. Want dit staat er namelijk niet.

▶ 45:23 De Fatale Vertaalfout: Aion Is Geen Eeuwigheid ↑ hoofdstukken

Dit is nou typisch een voorbeeld van het verdraaien van het Woord. Want er staat hier helemaal niet dat iemand geen vergeving heeft "in eeuwigheid". Wees je ervan bewust hoe enorm veel ellende hiermee is aangericht. Het origineel is volstrekt helder, maar wat heeft men ervan gemaakt? Men heeft van de aion — want dat is wat hier staat — "geen vergeving" gemaakt. In de interlineair wordt het weergegeven met "vergeving", maar het is eigenlijk laten gaan, amnestie, vrijlating. Dat is het woord afesis, dat betekent letterlijk vrijlating, laten gaan, aflaten.

Maar dit woord hier is de bottleneck van de hele kwestie, en dat blijkt iedere keer weer het geval te zijn. Want hier wordt helemaal niet door de Heer gezegd dat men geen vergeving in eeuwigheid zal hebben, maar "tot in de aion". En daar heeft men "een eeuwigheid" van gemaakt.

En dan te bedenken dat in de Bijbel aeonen een begin hebben. De Bijbel spreekt over "vóór de aeonen", "de aeonen zijn gemaakt". De Bijbel spreekt over de voorgaande aeonen, over het einde van deze aeon, over de toekomende aeon en de toekomende aeonen. De Bijbel spreekt over de einden der aeonen. Alles in heel de Schrift — pak een concordantie, kijk naar het woordje aeon zoals de Schriften daarover spreken. Niet de Bijbelvertalingen, nee, zoals de Schriften die geïnspireerd zijn spreken over de aionen, dan is één ding zonneklaar: aionen hebben een begin en aionen hebben een einde. En God heeft een plan der aionen en dat werkt Hij volmaakt uit.

Maar even dit, dit moet helder zijn: hier wordt niet gesproken over eeuwigheid, maar over aion. Men kan dat weergeven met het Nederlandse woord "eeuw". We zullen dat straks trouwens ook zien. Daar is op zich niks mis mee, tenzij je denkt aan een periode van honderd jaar, want dan ga je de mist in. Het is een tijdperk. Zoals een eeuw een begin en een einde heeft. Denk aan de Gouden Eeuw, dat is ook niet honderd jaar, maar dat is een periode met een begin en een einde. Een wereldtijdperk. Dat is zo belangrijk.

Maak je van een aion een eeuwigheid — en nu doe ik een scherpe uitspraak — dan is het onmogelijk om nog iets te snappen van Gods plan. Sterker nog, het is onmogelijk om iets te begrijpen van het evangelie. Want dan is er geen vergeving in eeuwigheid en is er ook sprake van een "eeuwige zonde". Ik kom er straks nog even op terug. Dan is de zonde eeuwig, dat wil zeggen: eindeloos. Want kijk het in Van Dale of in welk willekeurig woordenboek maar na: een eeuwigheid is iets zonder begin en in elk geval zonder einde. Dat is eeuwigheid.

Mensen denken daar ook aan als ze in onze Bijbelvertalingen lezen over "eeuwige zonde", "eeuwige straf" of "eeuwige toorn". Dat is ook wat de vertalers hebben overgebracht: de gedachte aan eindeloosheid. En dus komen we nooit meer van die zonde af en heeft die toorn geen einde. En de "eeuwige dood" heeft dan geen einde. Weg evangelie! Want het evangelie is nu juist dat God een plan heeft van aionen, van wereldtijdperken waarin de zonde tenietgedaan wordt. Hoezo eeuwige zonde? Zo'n vertaling noem ik "eeuwig zonde", als ik het zo mag gebruiken. Dat is eeuwig zonde dat ze dat zo hebben weergegeven. Dat is zo subtiel het Woord verdraaien.

U moet nagaan, dat woord aion komt honderden keren voor in de Bijbel. Het speelt zo'n grote rol als er gesproken wordt over Gods plan en Gods voornemen. In het evangelie gaat het zo dikwijls over de aionen en over dat wat eeuwig of ionisch is. Dan moet je wel weten waar het over gaat. Op het moment dat je daar een eindeloosheid van maakt, een eeuwigheid waar geen einde aan komt, dan wordt die blijde tijding, dat goede bericht, ineens inktzwart. Waarbij het never nooit meer goed komt, want er is "geen vergeving in eeuwigheid". Nou, ik zal u vertellen: dit is een leugen. Dit is diabolische verdraaiing.

Er wordt hier gezegd wat de Heer dus zegt tegen die mensen, die delegatie uit Jeruzalem: Hij zegt dat dit lastering van de Geest is, en daarvoor is geen vergeving in de aion. In de Bijbel is dat de toekomende aion, of ja, "tot in de aion". Dus daar is geen vergeving voor in deze aeon, noch in de toekomende. Ik zeg het expres even zo — ik kom daar ook nog op terug — maar hij staat schuldig. Letterlijk staat er: hij is gedoemd. Dit woord heeft niet te maken met schuldig, maar het heeft ermee te maken dat je er niet onderuit kunt. Het woord wordt bijvoorbeeld gebruikt in Hebreeën 2 vers 15. De NBG-vertaling zegt daar: "tot slavernij gedoemd". Dat gaat over de mensen die door de angst voor de dood hun ganse leven tot slavernij gedoemd zijn. Dat wil zeggen: ze komen er niet van los. Als je tot iets gedoemd bent, dan kun je je daar niet aan onttrekken. In de Statenvertaling staat: "aan de dienstbaarheid onderworpen". Dat was ook weer iets waar je onder ligt en waar je niet van los kunt komen. Je bent ertoe gedoemd.

Wel, hier zegt de Heer ook: als je de Geest zo lastert — bewust als theoloog — en Gods activiteiten, de activiteiten van de Heilige Geest, demonisch noemt tegen beter weten in, daarvan zegt Hij dat daarvoor geen vergeving is tot in de aion. Je bent gedoemd aan de "eeuwige zonde", dat wil zeggen: het is eigenlijk een aionische zondedaad. Tot in de aionen kom je daar niet meer van terug. Het probleem is niet dat God dat niet zou kunnen vergeven; het punt is dat iemand die zo doet, niet meer tot inkeer komt. Dat is een aionische zonde. Zoals de Bijbel trouwens ook bij diverse gelegenheden spreekt over mensen die verhard worden. Dat is een andere beeldspraak natuurlijk, ook een andere aanduiding. Maar zoals God ogen opent, zo kan Hij ook harten en ogen verblinden.

Hier wordt gesproken over een ionische zonde. Laten we eerst nog even vers 30 van Marcus 3 lezen. Hier wordt bevestigd wat we tot dusver hebben gezien: "Immers, zij zeiden: Hij heeft een onreine geest." Dat was die lastering van de Heilige Geest. Ze wisten dat het niet waar was. Ze hadden het ook kunnen weten, maar juist die welbewuste uitspraken en beschuldigingen waren een lastering van de Geest. En daarvoor is geen vergeving tot in de aion. Je bent daarmee gedoemd aan een aionische zonde; daar kom je niet meer van terug.

Als je zulke dingen zo zegt... Je zou zelfs trouwens de vraag kunnen stellen of mensen die zonde vandaag zouden kunnen doen. Het gaat hier over dingen, over wondertekenen die de Heer deed door Gods Geest, heel evident. Dat wil zeggen: het was duidelijk voor eenieder die eerlijk was. Maar doet de Heer vandaag ook zulke dingen? Of leven we vandaag in de verborgenheid? Ik geef hem nu eventjes alleen maar als vraag door.

▶ 55:14 Mattheüs 12: Deze Aion en de Toekomende ↑ hoofdstukken

Maar ik wil u eerst, voordat we nu afsluiten, nog even meenemen naar Matteüs 12. Ik wil laten zien dat het waar is wat ik zojuist vertelde over die aion. In Matteüs 12 vinden we namelijk het parallelle gedeelte. Daar wordt dezelfde geschiedenis vermeld, alleen vanuit een ander oogpunt. Ik haak nu even aan; het voorgaande laat ik nu natuurlijk voor wat het is. Dan zegt de Heer in vers 31: "Daarom zeg Ik u: alle zonde en lastering zal de mensen vergeven worden, maar de lastering van de Geest zal niet vergeven worden. Spreekt iemand een woord tegen de Zoon des mensen, het zal hem vergeven worden; maar spreekt iemand tegen de Heilige Geest..." – tegen God Zelf, die in Zijn Geest werkzaam is. Het was dus geen lastering van de Zoon des mensen, van Christus Zelf; nee, het was een lastering van Gods Geest. En dan zegt de Heer: "Spreekt iemand tegen de Geest, namelijk de Heilige, het zal hem niet vergeven worden."

We hebben dat in Marcus ook al gezien, maar let nu even op hoe het vervolgens wordt geformuleerd in Matteüs 12. Er staat: "Het zal hem niet vergeven worden, noch in deze eeuw, noch in de toekomende." Hoe staat het in de Statenvertaling? Volgens mij op een soortgelijke wijze, klopt dat? Ja. Nou, en hier zie je nu precies het diabolische – wat wil zeggen: men verdraait de boel. Want hier vertaalt men: "nog in deze aion", maar hier staat exact hetzelfde woord dat in Marcus 3 werd weergegeven met "eeuwigheid". In Marcus 3 vers 29 werd het vertaald met: "daarvoor is geen vergeving in eeuwigheid". Maar hier vertaalt men hetzelfde woordje "eeuwigheid" ineens met "eeuw". Ja, ik weet wel waarom. Want het zou dwaasheid zijn om hier "eeuwigheid" te vertalen. Dan krijg je namelijk deze tekst: "Het zal hem niet vergeven worden, noch in deze eeuwigheid, noch in de toekomende." Dat is absurd. Dat is absurd.

Maar in plaats van dat dit de vertalers zou aanzetten om concordant – dat wil zeggen: eensluidend, eerlijk, één op één – te vertalen, heeft men het discordant gedaan. Men zegt: "Nou, hier kunnen we niet onderuit, hier moeten we 'eeuw' vertalen." Ja, maar waarom hier wel en in Marcus 3 niet, terwijl er exact hetzelfde woord staat? Terwijl nu juist deze aanduiding precies weergeeft wat aionen zijn. Namelijk: er is sprake van de huidige, deze aion, dit wereldtijdperk. Dat is trouwens ook niet de eerste. De Bijbel spreekt over – ik zei het geloof ik al eerder – de voorgaande aionen, de vorige wereldtijdperken die aan het huidige wereldtijdperk zijn voorafgegaan. Maar deze aion komt ook ten einde. Hoe vaak spreekt de Bijbel daar niet over? Dat wordt dan weergegeven in de meeste vertalingen met "de voleinding der wereld".

Waar is men mee bezig geweest om de dingen zo te verdraaien? Er wordt niet gesproken over het einde van de wereld. In Matteüs 24 – afgelopen donderdag heb ik daar nog wat over verteld in een Bijbelstudie – komen de discipelen op de Olijfberg bij Jezus. Ze wijzen op de gebouwen van de tempel en de stad Jeruzalem en komen met de vraag: "Wat is het teken van Uw parousia, van Uw komst, en van de voleinding, het einde van deze aion?" En de meeste vertalingen geven dat dan weer met "het einde" of "de voleinding der wereld". Nou, het einde van deze aion is echt niet de voleinding van de wereld hoor, want deze wereld gaat dan gewoon door. Nou ja, gewoon, ze gaat door; deze wereld blijft staan. Sterker nog, het grootste en geweldigste tijdperk van de wereld is aanstaande, het is nog komend. God gaat het bekronen met de geweldigste aion, namelijk de Sabbat. Dat zevende millennium waarin Hij zal rusten in Zijn schepping. Dat is weggelegd voor deze wereld; het is niet de voleinding van de wereld.

Nee, aion is aion. En het gaat mij nu niet eens om de vraag hoe je dat het beste kunt weergeven. Het allermooiste lijkt mij om het gewoon onvertaald te laten. De slotverklaring, kijk het maar na in uw woordenboek: aion is gewoon een Nederlands woord hoor. Alleen ik ben bang dat het buiten de christelijke wereld bekender is dan in de christelijke wereld. Daar weet men alleen maar van "wereld" en "eeuwigheid", als ik het even wat schamper mag zeggen. Maar een aion is een wereldtijdperk. Ik kwam de uitdrukking deze week nog tegen in de NRC – geen christelijke krant, kan ik u vertellen. Toen dacht ik: wanneer zal ik die uitdrukking nou ook eens een keertje lezen in het Nederlands Dagblad of in het Reformatorisch Dagblad?

Afijn, deze aion. Het zal niet vergeven worden in deze aion en ook niet in de toekomende. Waarmee ik dus niets afdoe aan de ernst, maar ik doe er ook niets aan toe. De ernst is dat zij die dit deden, geen deel zullen hebben aan de toekomende aion. Aan dat wereldtijdperk dat straks gaat komen en waarin Israël en de volken in die heilstaat zullen komen, daar zullen deze mensen, hoewel ze zo'n geestelijke status hebben, buiten staan. Dat is wat de Heer zegt: jullie zullen niet eens tot inkeer kunnen komen. Het is dus inderdaad een aeonische zonde die ze begaan. Maar om hiervan te maken dat er geen vergeving is in der eeuwigheid, dat kan absoluut niet. Er is geen vergeving in deze aion, noch in de toekomende; dat is wat de Heer zegt.

En als je dat eenmaal ziet, dan begrijp je dus ook dat, aangezien deze aion tot een einde komt, de toekomende aion ook weer tot een einde komt. Of niet soms? Spreekt de Bijbel niet over de komende aionen? In Efeziërs 2 vers 7 en in het boek Openbaring komt de uitdrukking geloof ik wel veertien of vijftien keer voor: "de aionen der aionen". Een aion heeft een begin en een eind. Als je dat weet, dan heb je meteen ook dat fatale vertaalwoord "eeuwigheid" gedemonteerd. Dat is zo enorm belangrijk. Als je dat eenmaal weet... onschadelijk gemaakt, ja, dat bedoel ik. Dat moet je weten om zicht te krijgen op Gods plan: dat aionen tijdperken zijn die een begin en een einde hebben. Als je dat niet weet, dan verandert die blijde tijding ineens in een dramatische, gitzwarte boodschap. En dan is de God die wij hebben, de levende God, ineens een loser die met een eeuwige zonde in Zijn maag zit.

Want uiteindelijk is het een ontering van God dat er aan die zonde nooit een einde zou komen, of dat er aan Zijn toorn geen einde komt, of dat er aan Zijn oordelen geen einde komt, of dat er aan de dood geen einde komt. Maar is de blijde boodschap nu juist niet dat dit juist wél zijn vervulling vindt? Gods toorn is niet zomaar; Gods toorn heeft een doel, namelijk om recht te zetten. En die dood, dat is de laatste vijand. Dat is waar, maar die wordt tenietgedaan, zodat het leven zal triomferen. Dat is de blijde tijding en daar ontkomt niemand aan. Dat is het geweldige. Dat is ook geen vraag, dat is geen eis; dat is Gods belofte en dat is ook Gods aanzegging. En dat kun je geloven, je kunt het ook niet geloven, maar dat is gewoon de waarheid. Niemand staat daar buiten. Maar dan moet je niet van een aion een eeuwigheid maken.

▶ 01:04:25 De Blijde Tijding: Genade en Rechtvaardiging voor Allen ↑ hoofdstukken

En als je dat ziet, dan kun je gewoon het evangelie geloven. Kijk bijvoorbeeld naar het laatste diaatje dat ik heb: Romeinen 3. Ik herinner me de eerste keer dat ik in Urk mocht spreken op uitnodiging; dat was trouwens op Hervormingsdag. Toen heb ik het gehad over Romeinen 3, onder andere vers 23. Dat schitterende woord wordt op zoveel manieren bevestigd en klinkt in vele toonaarden, met name in de brieven van de apostel der natiën, de leermeester van de natiën.

Daar zegt hij: allen hebben gezondigd. Jazeker, ongeacht wie je bent en of het nu die schare is waar we het zojuist over hadden of die delegatie uit Jeruzalem. Er zijn absoluut gradaties, maar één ding hebben we allemaal gemeenschappelijk, namelijk: allen zondigen. We zijn zondaars, we zijn ademieten en we derven – dat wil zeggen: we komen tekort aan – de heerlijkheid van God. Wie? Allen. En we worden om niet gerechtvaardigd. Wie? Allen. Waarom? Puur om niet. Dat is juist het evangelie.

We worden om niet gerechtvaardigd, dus ook die delegatie uit Jeruzalem die niet in deze aion en ook niet in de toekomende eeuw vergeven zal worden. Dat is waar, maar ontkomen ze hieraan? Natuurlijk niet. Het evangelie is dat het leven triomfeert en de rechtvaardiging het deel wordt van alle mensen. Als u niet geloven wilt wat in deze woorden staat, dan raad ik u aan om even door te bladeren naar Romeinen 5. Daar gaat Paulus Adam en Christus tegenover elkaar plaatsen en dan zegt hij het, voor zover dat kan, nog duidelijker, heerlijker en grootser.

Dat is een bericht zo geweldig groot waar niemand buiten staat. Allen hebben gezondigd, allen derven de heerlijkheid Gods en allen worden om niet gerechtvaardigd uit Zijn genade. Dat is niet omdat een mens dat doet of omdat een mens dat wil; daar kan onze wil niets aan toedoen en onze onwil niets aan afdoen. Het is om niet, het is uit Zijn genade en door de verlossing – dat wil zeggen de vrijkoping of de losmaakkoping – in Christus Jezus. Hij betaalde de prijs voor alle mensen en daarom is deze uitkomst van rechtvaardiging en vergeving voor alle mensen verzekerd en gegarandeerd. Daar ben ik ontzettend blij en dankbaar voor, en ik hoop u met mij.