▶ 00:00 Vragen bij het Bekende Jargon over Bloed en Offer ↑ hoofdstukken

Goedemorgen, beste vrienden, dames en heren, jongens en meisjes niet te vergeten. Ik wil vanmorgen inderdaad eens gaan nadenken met u over het onderwerp, de titel die u hier ziet afgebeeld op het projectiescherm: Wat is het offer van Christus? En ik kan Sis wel geruststellen dat hij in het geheel geen gras voor mijn voeten heeft weggemaaid. Want eigenlijk wil ik op nog wat heel andere dingen wijzen dan waar hij zojuist al wat over gezegd heeft. We zullen het ongetwijfeld nog wel gaan hebben over de liefdelijke geur.

Maar laat ik eerst nog eens eventjes teruggaan naar die tekst die we zojuist met elkaar hebben gezongen. Het laatste lied, lied 46 in de bundel van Ebena Eser. En ik kan me zo voorstellen dat mensen die hier voor het eerst zijn en van toeten noch blazen weten, die nog nooit iets van de Bijbel hebben gehoord of iets van het evangelie kennen, dat die zich – als ze nauwkeurig letten op wat er zo gezongen en afgebeeld staat op het scherm – afvragen: waar gaat dit eigenlijk over? Dat is toch een bepaald soort jargon dat bij ons wellicht heel erg vertrouwd is, maar als je van buitenaf binnenkomt en je weet van niks, dan zijn dat toch hele rare dingen.

Bijvoorbeeld: "Heer, Uw bloed dat reinigt mij." Dat is voor een buitenstaander een heel vreemde term. En u zegt: "Ja, maar goed, een ongeestelijk mens verstaat niet de dingen die van de Geest Gods zijn." Dat kun je zeggen, maar nu is de grote vraag: verstaan we het zelf wel? Kijk, bloed associëren we normaal gesproken niet met iets wat reinigt. Ja, in het lichaam wel, daar heeft bloed een reinigende functie. Maar zodra we bloed zien, dan denk je aan iets wat vies maakt, wat besmeurt. Maar: "Heer, Uw bloed dat reinigt mij. Doet mij leven en maakt mij vrij." Hoezo? Dat bloed van de Heer, dat doet leven?

Aan het einde van de tekst van dit lied wordt dan gezegd: "Het Lam van God voor ons geslacht." Dan begrijpen we: ja, dat heeft te maken met Golgotha. Maar hoezo? Hij stierf daar tweeduizend jaar geleden buiten de poorten van Jeruzalem. Hij werd daar geslacht, Hij werd doorboord en Hij gaf Zijn bloed. Dat begrijpen we, dat is niet zo moeilijk. Maar hoezo doet dat mij leven? Hij stierf; doet mij dat leven? Maakt dat mij vrij? Hoe dan wel? Is dat logisch? U zegt: "Maar dat staat toch in de Bijbel?" Ja, maar de vraag is: begrijpen we het ook?

En dan vervolgens: "Heer, Uw bloed rechtvaardigt mij in het offer dat U bracht." Zoals gezegd wordt er aan het einde van het lied gerefereerd aan het feit dat het Lam van God voor ons geslacht is. Maar wat is dat offer dan? Dat Lam van God dat werd geslacht, dat begrijpen we, dat is Golgotha. Dat was inderdaad een slachting; dat is niet zo moeilijk. Maar wat is dan dat offer van de Heer Jezus Christus? Is dat hetzelfde? Het is zomaar een vraag, maar het is eigenaardig.

Je moet maar eens een keertje de liederenbundel doorbladeren en zien hoeveel liederen daarover gaan, over dat bloed en over... Nou, lied 48, we gaan even verder: "Heugelijke tijding, bron van hartsverbleiding." En dan vallen we er helemaal niet over dat het misschien wat oudbollig Nederlands is, want het is nu eenmaal een wat oudere tekst inmiddels. Dat is geen punt. Maar dan: "God schenkt ons het leven door des Heilands bloed." Hoezo? Hij stierf en dat schenkt ons het leven, maar wat is de logica daarvan? Begrijpen we dat? U zegt: "Het staat in het Woord." Ja oké, dat zal ik u ook laten zien, maar de vraag is: wat betekent het? Wat wil het zeggen dat dat bloed rein maakt en dat het leven geeft?

Vroeger kwam ik in samenkomsten waar dan het lied gezongen werd – een aantal van u kent dat ongetwijfeld, het is een heerlijk lied om te zingen trouwens: "Daar is kracht, kracht, wonderbare kracht in het dierbaar bloed van het Lam." Je hebt haast de neiging om het te gaan zingen, maar dat zal ik u niet aandoen. Maar het is toch een eigenaardige manier van zeggen als je daarbij denkt aan Golgotha. Hij die stierf in zwakheid; Hij werd, zo zegt de Bijbel ook, in zwakheid gekruisigd. Maar hoezo is er dan kracht in dat bloed van het Lam? Dat wil zeggen: in Hem die daar stierf, machteloos, hulpeloos, aan een kruis tussen hemel en aarde hangend. Hoezo is er kracht in dat bloed? Nou, ik wil dat vanmorgen toch eens met u vanuit de Bijbel laten zien. En ik wil u ook laten zien dat er wel degelijk heel veel logica in zit. Laten we eerst eens even naar die tekst gaan.

▶ 05:49 Hebreeën 10: de Offerdienst als Schaduw van Toekomstige Goederen ↑ hoofdstukken

In Hebreeën 10, het eerste vers dat we zojuist hebben gelezen, staat een belangrijk principe. U weet dat de Hebreeënbrief voor een groot gedeelte gaat over de tabernakel, de offerdienst en de priesterdienst. Deze hoofdstukken — 8, 9 en hoofdstuk 10 — gaan met name over de offers en de wijze waarop deze hun vervulling hebben gevonden in de Heer Jezus Christus. Er wordt uitgelegd hoe Hij met Zijn bloed het hemels heiligdom is binnengegaan. Daar verkeert Hij momenteel, en straks komt Hij weer uit het heiligdom om Zijn volk Israël te zegenen.

In hoofdstuk 10 vers 1 staat dat de wet een schaduw heeft van de toekomstige goederen. Bij 'goederen' moet u niet denken aan een expeditietrein of aan goederen zoals wij daar gewoonlijk over spreken; in het Grieks is het simpelweg het meervoud van 'goed'. Het betekent dus de goede dingen. De wet heeft een schaduw van de toekomstige dingen. Het is niet de gestalte van de dingen zelf. Dat wil zeggen dat de wet — de Torah, de boeken van Mozes en meer specifiek de hele wetgeving rondom de offerdienst waar het in deze hoofdstukken over gaat — niet de toekomstige goede dingen laat zien die wij inmiddels kennen in de Heer Jezus Christus. Nee, het laat de schaduw daarvan zien.

Schaduw ontstaat wanneer er licht op een object schijnt en dat object het licht vervolgens tegenhoudt. Wat je voor een schaduw nodig hebt, is dus licht dat ergens op schijnt, maar ook iets dat dit licht blokkeert. In dit geval laat de schrijver van de Hebreeënbrief zien dat God al van tevoren Zijn licht heeft laten schijnen op de toekomstige goede dingen die zouden komen in de Messias, Jezus Christus. Maar de wet is niet de gestalte van die goede dingen zelf; het is de schaduw daarvan.

Schaduw is eigenlijk gewoon duisternis. Schaduw is donker, daar zie je niets. In de Bijbel is het overigens opmerkelijk dat schaduw geassocieerd wordt met de dood. Denk maar aan de uitdrukking 'de schaduwen des doods'. Zelfs al ga ik door een dal van schaduwen des doods, Uw stok en Uw staf die vertroosten mij. Schaduw is duisternis en wordt daarmee geassocieerd met de dood. Dat is ook niet zo moeilijk te begrijpen in verband met die wetgeving. Als je over de offerdienst leest in Leviticus — hele hoofdstukken achter elkaar — dan kan ik me voorstellen dat het buitengewoon saai is als je dat aan tafel leest. Tenminste, zo vergaat het mij bij al die speciale bepalingen.

Maar weet u, zulke passages lenen zich er in het bijzonder niet voor om alleen maar voorgelezen te worden; ze moeten worden onderzocht. Ik lees nergens in de Bijbel dat ze gelezen wil worden, maar wel: "onderzoekt de Schriften". Dat wil zeggen: zoek onder de oppervlakte, want daar liggen de rijkdommen. Die liggen niet zomaar voor het oprapen. In elk geval zijn die bepalingen over de offerdienst vaak niet alleen eentonig en moeilijk te volgen, en brengen ze ons bovendien terug naar een grijs verleden, maar het is ook nog eens heel erg bloederig. Er vindt een slachting plaats en vervolgens wordt dat bloed opgevangen. Dat dode dier gaat op het altaar en het stijgt op. Het is allemaal heel doods.

Dus als de schrijver van de Hebreeënbrief zegt dat die wet een schaduw heeft, dan wil dat zeggen dat het duister en donker is. Je brengt dat in je gedachten meteen in verband met de dood. Ja, dat is waar. Maar als je naar de contouren kijkt, dan zie je het licht. De grens van zo'n duistere afbeelding, van een schaduw, is immers licht. Dat is wat de wet, de Torah, of meer specifiek de wetgeving aangaande de offerdienst, ons laat zien. En dat is wat ik u vanmorgen wil laten zien.

▶ 10:52 De Kern: het Offer Vindt Pas Plaats Ná de Slachting ↑ hoofdstukken

Ik zal nu meteen maar mijn punt maken. Ik denk bij mezelf: stel u voor dat u straks de draad kwijtraakt of dat u in slaap valt – dat kan natuurlijk ook nog – dan weet u in ieder geval wat ik vanmorgen heb gezegd. Wat de clou is, wat ik u vanmorgen wil duidelijk maken.

Wat ik u wil duidelijk maken, is dat het offer van de Heer Jezus Christus niet de slachting is op het kruis van Golgotha, maar dat wat erop volgde, namelijk toen Hij verrees uit het graf. Kijk, hoe ging dat bij een offer? Je had eerst een dier, dat was vaak een éénjarig lam of een ander dier dat in de kracht van zijn leven was. Het moest ook een gaaf dier zijn. God beliefde geen kreupele of zieke dieren; nee, het moest een gaaf, gezond dier zijn. En dat verwijst – ook dat lezen we in de Bijbel – naar Hem die hier op aarde gewandeld heeft, inderdaad als het Lam van God. Volmaakt; Hij die geen zonde gekend heeft.

En wat gebeurde er vervolgens? In de kracht van zijn leven, in het midden zijner jaren – zoals de Bijbel dat zo plechtig zegt – werd Hij geslacht. Door de priesters van het volk, ja letterlijk zelfs. Door de priesters van het volk werd Hij overgeleverd om gekruisigd te worden. En daar stierf het Lam van God. Een heleboel mensen – ik ben ervan overtuigd in dit gezelschap net zo goed – een heleboel gelovigen blijven daarbij stilstaan. Die denken dan: de slachting van dat lam, dat is het offer. Maar dat is niet zo. Dan begint het pas.

De slachting van een dier was een voorwaarde voor het brengen van een offer, maar het offer zelf volgt daarop. Eerst is daar de slachting, maar dan gebeurt het pas: na de slachting vindt het offer plaats. Kijk, en dan is het niet zo moeilijk meer waar we het over hebben. Dan moet je je niet blindstaren op de schaduw van dat bloederige, van dat doodse. Nee, dan moet je kijken naar de contouren, namelijk naar dat wat er plaatsvindt na de slachting.

Want wat er dan gebeurt, is dat zo'n dier gebracht werd op een altaar. En een altaar is niks anders dan een verhoging van een heleboel stenen of van maar één steen. Dat kan ook nog: één steen. Ja, dat was vaak een rots, een rotsteen – 'Einstein', met dubbel-s trouwens. En dan werd zo het offer opgebracht. Maar het was gewoon een verhoging.

Dat is trouwens wel leuk: ons woordje 'altaar' betekent eigenlijk ook gewoon... het komt van het Latijnse altus. Ik heb daar niet veel verstand van, maar ik weet dat toevallig wel: altus betekent hoog. Ons woord 'altaar' – denk maar ook aan het Engelse woord altitude, de hoogte, of een 'alt' is een hoge vrouwenstem – dat heeft te maken met een verhoging. Waar moeten we dan aan denken? Ja, niet aan de vernedering van de Heer Jezus, aan het feit dat Hij geslacht werd. Dat gebeurde wel, dat was zelfs noodzakelijk, maar dan gebeurt het pas. Hij werd geslacht, Hij werd gekruisigd, Hij gaf zijn bloed – het "bloed des kruises" spreekt de Bijbel over – maar daarna werd Hij van Godswege verhoogd. Hij kwam op het altaar.

Het is niet moeilijk om je voor te stellen waar dat over gaat. Dat gaat uiteraard over Hem die tot het uiterste vernederd is. Tot de dood, ja, tot de dood van het kruis, met dank aan Paulus in Filippenzen 2. Maar wat staat er dan? "Maar God heeft Hem uitermate verhoogd." Hij heeft Hem op die hoge plaats gesteld, op het altaar. En wat gebeurde er dan vervolgens? Het ging in rook op, het steeg op, Gode tot een liefelijke reuk.

De liefelijke reuk was niet de slachting. Dat was niet goed; dat was integendeel zelfs: toen Hij daar aan het hout hing, was Hij een vloek, buiten de legerplaats. Het werd niet voor niets ook duister. Maar een heleboel mensen denken bij het offer van de Heer Jezus Christus nog steeds... feitelijk staan ze nog steeds in de schaduw. Ze denken alleen maar aan de dood, terwijl het juist daarbij niet om de dood gaat, maar om de overwinning op de dood en over zijn verhoging. Hoe Hij daar op het altaar kwam inderdaad en opging in rook. Hij steeg op, Hij verrees uit het graf en bovendien steeg Hij op ten hemel en onttrok zich daarmee aan het oog. Maar dat is precies ook wat er met een offer gebeurde, want het ging op in rook. Het verdween feitelijk uit het zicht.

Zo heb je een compleet plaatje van de geschiedenis van de Heer Jezus Christus, die als een lam hier op aarde geleefd heeft: gaaf, volmaakt, vervolgens geslacht werd en daarna verhoogd werd, opstond uit de doden, verrees en opsteeg tot God, tot een liefelijke reuk. Nou, daarmee heb ik eigenlijk de clou verteld van wat ik vanmorgen heb willen zeggen, maar ik wil het graag ook nog wat ondersteunen.

▶ 16:58 Exodus 29: Olie en Wijn als Beelden van het Opstandingsleven ↑ hoofdstukken

We kijken nu naar een ander Bijbelboek, en wel Exodus 29. Ik zou natuurlijk heel veel plaatsen uit de Schrift kunnen aanhalen, want het gaat nogal eens over offers of over dieren die geslacht worden. Maar let er maar eens op: als er een dier geslacht wordt, gaat het nooit over de slachting op zich. Het gaat altijd om wat er daarna mee gebeurt.

Een lam werd bijvoorbeeld geslacht en het bloed werd vervolgens opgevangen. In de geschiedenis van Exodus 12, bij het Pascha, werd het bloed aan de bovendorpel en de deurposten gesmeerd. Waarom? Omdat de doodsengel voorbij zou gaan. Pasen betekent voorbijgaan; het gaat erom dat de dood aan hen zou passeren. Of wat dacht u van de Grote Verzoendag? Ik doe zomaar even een beroep op uw Bijbelkennis. Op de Grote Verzoendag werd er een bok geslacht. Was dat het? Nee, dan begon het pas. Zo'n bok werd geslacht en daar gebeurde nog veel meer. Het bloed van dat bokje werd dan vervolgens door de priester ingebracht in het heiligdom, in het Heilige der Heiligen, en het werd besprenkeld, waarna de hogepriester inderdaad weer naar buiten kwam. Dat wordt allemaal uitgelegd in de Hebreeënbrief.

We zouden echter niet moeten blijven stilstaan bij het kruis, bij Golgotha. In de christenheid in het algemeen zie je dat men feitelijk altijd maar is blijven stilstaan bij de schaduw en de duisternis. Daarmee ken je feitelijk het licht nog niet. Het gaat niet om de schaduw van de dood, maar om het licht van het leven — ook een Bijbelse uitdrukking. Zoals duisternis alles te maken heeft met de dood, zo heeft licht alles te maken met leven. Waarom stierf de Heer Jezus? Daar kun je dikke boeken over schrijven en een hele theologie op baseren. Men zegt dan: ja, de Heer Jezus moest sterven, want anders kon God niet vergeven; God moest eerst bloed zien. Dat soort macabere, lugubere ideeën worden officieel geleerd, maar zo is het niet. Waarom moest Hij sterven? Om op te kunnen staan uit de dood. Zo eenvoudig kunnen de dingen zijn. Waarom moest Hij sterven? Om de dood te overwinnen. En dat is het Evangelie. Want zoals Paulus zegt in 1 Korinthiërs 15: als Hij alleen maar gestorven zou zijn en niet opgewekt, dan hebben we niet eens een Evangelie. Het Evangelie is dat Christus is opgewekt uit de doden.

In Exodus 29 vinden we de wetgeving over het dagelijks brandoffer. Elke dag moesten daar eigenlijk twee offers gebracht worden: één in de ochtend en één in de avond. En dan lees je: 'Dit is wat gij op het altaar bereiden zult.' In de tabernakel stond in het midden van de voorhof een houten kist, gevuld met stenen of eventueel zand. Dat is trouwens heel eigenaardig — even tussendoor: je vindt in de wetgeving in Exodus 20 dat God zegt dat als men een altaar zou maken van stenen, dat niet van eigen stenen mocht zijn. Dat wil zeggen: geen menselijke stenen of bakstenen. Het moesten stenen zijn die God Zelf aan de mens had gegeven: natuursteen. Het mochten geen gehouwen stenen zijn en het mochten ook geen bakstenen zijn. Menselijke maaksels en baksels — zeg maar gewoon misbaksels, want dat is het altijd wat de mens produceert — mochten bij het altaar geen rol spelen. Er mocht trouwens ook geen trap gemaakt worden; de mens mocht zich niet zelf opwerken naar dat altaar. Daar gaat de sprake vanuit: God doet het werk en ik geef het je allemaal.

Maar goed, dit is wat gij op het altaar zult bereiden: twee eenjarige lammeren. Het moesten gave lammeren zijn en uiteraard verwijst dat naar de Heer Jezus Christus, het Lam Gods. In vers 39 staat: 'Het ene lam zult gij in de morgen bereiden en het andere lam zult gij in de avondschemering bereiden.' Daarbij moet ik zeggen dat de morgen en de avond te maken hebben met de opstanding en met Zijn slachting en begrafenis. Hij stond op in de morgen; Hij werd begraven in de avondschemering.

In Openbaring 5 zie je dat eigenlijk terug. Johannes ziet een lammetje en daar staat dat het daar staat 'als geslacht'. Nou, dan heb je in één zin precies wat ik u de hele morgen wil vertellen: het lammetje zag hij staan als geslacht. Kijk, een lammetje dat geslacht is, staat normaal gesproken niet; dat ligt neer. Maar het bijzondere van het slachtoffer dat wij kennen, is dat Hij verrezen is. Hij stond op. Het is het lammetje dat staat omdat Hij is opgestaan. Hij stond op, dat is de ochtend. Het lam dat staat als geslacht heeft te maken met de avondschemering.

En dan staat er nog bij: 'benevens een tiende fijn meel'. Meel wordt gemaakt van tarwe. Je hebt allerlei soorten meel en zetmeel — je hebt ook nog e-mail, maar dat is weer wat anders en dat schrijven we ook anders — maar dat meel is gemaakt van de tarwekorrel waarvan we in de Bijbel lezen dat het in de aarde moest vallen. Was dat het dan? Nee, dat was alleen de noodzakelijke voorwaarde om vervolgens in de aarde te sterven en alzo veel vrucht voort te brengen. Daar heeft die tarwe mee te maken. Ik ga er even aan voorbij, maar het spreekt van het Brood des Levens.

En dan staat er nog bij: 'aangemaakt met een vierde hin gestoten olie'. Met de maten zullen we ons nu even niet bezighouden, maar het is eigenaardig: olie. Als wij aan olie denken, denken we aan aardolie en meteen aan het Midden-Oosten. Maar als het in de Bijbel over olie gaat, gaat het nooit over aardolie, over dat spul dat uit de onderwereld komt. Nee, dan gaat het over olie uit de olijf: olijfolie. Niet van dat zwarte spul; olijfolie heeft juist alles te maken met leven. Altijd in de Bijbel. Daar hoef je trouwens niet eens een Bijbelkenner voor te zijn, want olijfolie associëren wij altijd met vitaliteit. Er is geen vrucht of vruchtensap die zozeer geassocieerd wordt met een vitaliserende werking als juist olijfolie. Mensen die ziek waren, werden gezalfd met olijfolie.

Zo leer je nog eens wat. Zo’n olijf wordt geplukt van een olijfboom. Dat is een hele bijzondere boom. In de biologie noemen ze dat — zo heb ik me laten vertellen — een zichzelf regenererende boom. Regeneratie betekent letterlijk wedergeboorte. Het is een boom die eigenlijk niet doodgaat. Het is een boom die een embleem is van onvergankelijk leven, van leven dat sterker is dan de dood. In het Midden-Oosten vind je olijfbomen die al duizenden jaren oud zijn, zoals die op de foto. Zo’n boom blijft gewoon leven als je hem niet omhakt, omdat hij de dood telkens overwint. Het is een uitbeelding van overwinningsleven. Eigenaardig dat dit allemaal zo genoemd wordt in verband met dat offer op het altaar. Dat heeft te maken met leven. Vroeger werd licht ook niet geproduceerd door elektriciteit, maar door olijfolie in een olielamp. Het produceerde licht en daarmee dus weer leven.

Daar wordt over gesproken hier in Exodus 29. Bij een offer moest er ook nog meel bereid worden, aangemaakt met gestoten olie. Maar het heeft allemaal met leven te maken, met dat wat volgt op de dood. Er wordt nog bijgezegd: "en een plengoffer van een vierde hin wijn".

Maar wat dacht u? Wijn heeft ook alles te maken met dat nieuwe leven dat de Heer Jezus Christus aan het licht heeft gebracht. U zegt misschien: "Maar wacht eens even, bloed is toch dat wat wijn uitbeeldt? Spreekt de Bijbel niet over het bloed van Christus?" Dan zeg ik: "Jazeker!" Maar wat is het bloed van Christus? Bij het bloed van Christus denken wij aan Zijn slachtoffer, inderdaad aan het Lam dat geslacht is. Maar houd daar natuurlijk niet halt. Denk aan het Lam dat geslacht is, maar vervolgens opstond uit de dood, verhoogd werd, opsteeg en verrees tot nieuw leven. Dat is waar het bloed van spreekt.

Het spreekt van een slachtoffer. Wij denken bij een slachtoffer trouwens vaak alleen maar aan de dood. Slachtoffers in het verkeer, dat zijn de doden in het verkeer. Maar het bijzondere van de Bijbelse boodschap is dat wij een Slachtoffer kennen die leeft. Dat is juist het unieke. Niet het kruis, maar de opstanding. Hij die de dood overwon. En daar spreekt die wijn ook van: inderdaad van het slachtoffer, maar dan wel het slachtoffer dat leeft. Het zou toch eigenaardig zijn als je alleen maar aan Golgotha zou denken, aan Hem die Zijn leven gaf, dat je dan wijn drinkt? Wijn is een uitbeelding van vreugde; we lezen dat het het hart van God en mensen verheugt. Maar hoezo, als je denkt aan iemand die zo smartelijk stierf? Dat is eigenaardig, toch?

Maar weet u, laten we nog eens even bij die wijn stilstaan. Wijn is de vrucht van de wijnstok. Wanneer de druiven geplukt zijn — rond deze tijd in het najaar vindt dat plaats — worden die druiventrossen bij elkaar gebracht. In een wijnpersbak komt het in de wijnpers terecht en wordt het geperst. De wijnpers heeft in de Bijbel altijd te maken met vergoten bloed. Ook in de profetie lees je over de wijnpersbak die God zal treden; het heeft te maken met bloedvergieting. In verband met het offer van de Heer Jezus Christus is dat ook niet moeilijk om daaraan te denken. Maar ik zeg erbij: als die druiven getreden worden in de wijnpersbak, dan krijg je druivensap. Dan heb je nog geen wijn.

Wat er vervolgens gebeurt, is dat dit druivensap in vaten wordt gedaan en in de kelder terechtkomt. In een donkere kelder. Dat is een heel apart verhaal, een studie op zich waar schitterende lijnen in zitten. Maar waar ik u nu op wil wijzen, is dat we bij de wijn niet alleen denken aan Hem die Zijn bloed vergoten heeft, maar die vervolgens inderdaad in de kelder kwam: in dat donkere graf. Maar dat is nog niet het einde van het verhaal. Waar het om gaat is dat wanneer het uit de kelder komt, er iets anders uitkomt dan wat erin ging. Er was druivensap ingegaan, maar er komt wijn uit. Geestrijk vocht. Geest heeft te maken met leven. Dat wat blij maakt, wat verheugt, dat is wat wijn is. En dan zeg je inderdaad, zoals de Joden dat doen: "L'chaim!" In Amsterdam zeggen ze: "Daar ga je!", maar het betekent gewoon: "Op het leven!"

Kijk, daar heeft wijn mee te maken. Met Hem. Dat is een schitterend beeld van Hem die inderdaad Zijn leven gaf, maar blijf daar niet bij stilstaan. Hij werd begraven en kwam uit het graf. Nieuw leven dat de dood achter zich heeft en dus onvergankelijk leven vóór zich heeft. Dat bracht Hij aan het licht en dat is wat wij met elkaar delen. Dan zeggen we inderdaad: "Op het leven!", omdat het spreekt van Hem die de dood heeft overwonnen. Dan begrijp je ook die hele offerdienst. Als dieren geslacht werden en vervolgens op het altaar kwamen om op te stijgen tot een liefdelijke reuk voor God, dan heeft dat alles te maken met het werkelijke Evangelie. Namelijk dat Hij is opgewekt uit de doden en daarmee het verleden teniet heeft gedaan en een hele nieuwe toekomst van leven aan het licht heeft gebracht.

Ik lees nog even verder: "Gij zult het bereiden tot een liefdelijke reuk", en er staat bij: "een vuuroffer voor Yahweh". Cis heeft er al wat over verteld, over die liefdelijke reuk en dat je het in de natuur ook altijd weer tegenkomt in de lente, als het nieuwe leven ontluikt en alles geurt en kleurt. Het spreekt allemaal van nieuw leven. Maar die liefdelijke reuk is niet Golgotha, maar juist wat daarop volgt. Ik hoop dat ik dat in ieder geval duidelijk gemaakt heb. Nadat Hij verhoogd werd, dát is voor God de liefdelijke reuk, waardoor er niet meer gedacht wordt aan het verleden. Dan begrijp je ook wat de Bijbel zegt: dat zonder bloedstorting er geen vergeving geschiedt. Waarom? Wel, doordat Hij geofferd werd, doordat Hij opstond uit de doden en een hele nieuwe toekomst aan het licht bracht, daardoor telt het verleden niet meer. Het wordt vergeven en vergeten, dat is voorbij. Het oude is voorbijgegaan, zie je, het nieuwe is gekomen. Kijk, dat is de rijkdom van vergeving. Het is niet alleen dat het verleden is weggedaan; het verleden is weggedaan doordat er een hele nieuwe toekomst aan het licht is gekomen. En dan staat er nog bij...

▶ 34:01 Een Brandoffer (ola) Betekent Opstijging ↑ hoofdstukken

Het is een dagelijks brandoffer. Weet u, een brandoffer is in de Bijbel letterlijk een offer der opstijging. In het Hebreeuws betekent het woord voor brandoffer gewoon ‘opstijging’. Het stijgt op, het gaat omhoog. Waarom heb ik nou dat plaatje van El Al erbij? Wel, dat woordje ola – want dat is het woord – betekent opstijging. Maar dat heeft ook alles te maken met de naam van de luchtvaartmaatschappij van Israël, El Al. El Al betekent namelijk ‘naar boven’. Ja, daar heeft dat offer ook mee te maken: het gaat naar boven.

Het is niet de vernedering tot de uiterste diepte van de dood aan het kruis. Nee, het heeft te maken met verhoging, waarna Hij inderdaad tot de uiterste maat verhoogd is. Het spreekt van de Levensvorst; het spreekt van Hem die het licht van het leven liet schijnen.

Wat ik zo van harte hoop met datgene wat ik vanmorgen hier in een paar minuten heb neergelegd, is dat u voortaan, als u denkt aan het offer van de Heer Jezus Christus, niet blijft staan in de schaduw. Ik hoop dat u ook niet in het algemeen in het leven blijft staan bij de dood en bij deze sterfelijke wereld, want daar gaat het niet om in de blijde boodschap. In het evangelie, het goede bericht, gaat het over Hem die de dood heeft overwonnen en die de Levensvorst is die verhoogd is.

Zoals we dat straks ook gaan zingen over dat nieuwe leven en over de Heer die leeft. Ik was eventjes het exacte lied vergeten dat we gaan zingen, maar het heeft in ieder geval met de opstanding te maken. ‘Omdat Hij leeft’, zo was het. Omdat Hij leeft, ben ik niet bang voor morgen. Laten we nu met elkaar onze hemelse Vader danken.

▶ 39:50 Dankgebed voor de Hoop en het Onvergankelijke Leven ↑ hoofdstukken

Hemelse Vader, we willen U zo hartelijk dankzeggen dat we zo’n blijde boodschap mogen kennen. Werkelijk een goed bericht dat spreekt van Hem die Zijn leven inderdaad ooit gaf. En hoe deed Hij dat? Wat voor prijs betaalde Hij? Maar dat is niet het einde; integendeel, daar begint het pas. Want Hij gaf Zijn leven om de dood te overwinnen en zo aan elk schepsel het Leven te geven – het Leven met allemaal hoofdletters, omdat het inmiddels de dood achter zich heeft. En dat onvergankelijke leven van licht, van heerlijkheid, van pure vreugde; dat is wat Hij aan het licht bracht toen de steen werd weggewenteld en toen Hij verhoogd werd van Gods wege. Hij verrees, omhoogsteeg en onttrok Zich aan het oog, en dat is de situatie tot op de dag van vandaag.

Maar Heer, we weten dat U straks als de Priester, de grote Koning-Priester naar de ordening van Melchizedek, uit het heiligdom zult komen en zoveel zegen zult geven. En zoals Melchizedek ooit met brood en wijn tevoorschijn kwam, zo zult U straks ook onvergankelijk leven laten zien en tonen aan de schepping, al was het maar in het laten zien van Uzelf: het Lam dat staat als geslacht, de grote Triomfator, de Overwinnaar. Heer, we danken U dat we daaraan mogen denken; dat we niet hoeven te blijven staan bij het kruis en bij Golgotha, maar dat we mogen zien op dat wat daarop volgde: die geweldige heerlijkheid. Dat is de heerlijkheid die we mogen verkondigen en waarom onze boodschap, de boodschap van de Schrift, werkelijk een blijde boodschap is.

Heer, we danken U dat we elkaar daarmee mogen aanmoedigen en bemoedigen. In een sterfelijke, vergankelijke wereld – waar we dagelijks mee geconfronteerd worden – mogen we werkelijk een woord van hoop hebben, van verwachting. Die hoop doet ons nu al leven. Zoals we zojuist ook gezongen hebben, is het leven daardoor de moeite waard om geleefd te worden. Wat er ook hier op aarde plaatsvindt en wat voor tegenslag of moeite we ook ondervinden, die hoop kan ons niet worden afgenomen. Die hoop is solide, die is vast. Die hoop doet onze hoofden oprichten naar boven, naar God en naar voren: naar die geweldige toekomst zonder einde, zonder limiet en zonder grenzen in heerlijkheid.

Heer, daar denken we altijd te klein van. We danken U dat we ons daarin mogen laten verlichten door het Licht van het Leven en dat we daarom in vreugde mogen wandelen. Dat we het licht in de ogen mogen hebben, dat het licht in onze ogen straalt en dat wij vervolgens zelf ook gaan stralen van dat licht, zodat we een lichtje mogen zijn in een donkere wereld. Niet doordat wij zo ons best doen, maar doordat het licht van Uw Woord en van die blijde boodschap in onze ogen straalt. Verlicht de ogen van het hart, Heer, daar bidden we om. We danken U dat U die zo rijkelijk geeft. Het is waar wat er in de psalmen staat: dat de opening van Uw Woord onze ogen verlicht. We danken U dat we zo bij elkaar mochten zijn in dat besef en dat we elkaar dat mogen meegeven. We bidden voor degenen die het moeilijk hebben; er zijn er velen, dat weten we, die het zwaar hebben lichamelijk of veel moeite en tegenslag moeten ondervinden door ziekte of wat dan ook. Heer, we brengen ze bij U. Geef dat ze werkelijk verlicht mogen worden door die boodschap van Leven. Zo bidden we voor elkaar en we danken U nogmaals van harte voor zo’n rijk Woord. Amen.