▶ 00:00 Introductie: Context van de Zondvloed en een Nieuwe Aarde ↑ hoofdstukken

Een hele goede morgen, allemaal vrienden hier in Den Haag. Wat heerlijk om elkaar hier weer te mogen treffen op deze prachtige zondagmorgen. Ik wil jullie meevemen ver terug in de geschiedenis, zo'n pakweg 4500 jaar geleden, als ik het goed begrijp en enig idee heb van de Bijbelse chronologie. Dat moet zo'n zestien eeuwen na de schepping van Adam zijn geweest dat de geschiedenis die we nu gaan lezen in Genesis 9 heeft plaatsgevonden. Ik heb het als titel meegegeven: Gods verbond met Noach. Ik vond het niet zo moeilijk om daar een plaatje bij te bedenken, want het teken bij uitstek — we zullen het straks ook lezen — is de boog in de wolken.

Om de context nog iets scherper te stellen: we gaan het nu hebben over Genesis 9, althans een zeventiental verzen in dat hoofdstuk. De geschiedenis van Noach begint eigenlijk in Genesis 6. Daar wordt de aanleiding van de zondvloed beschreven, de grote vloed die de hele bewoonde wereld heeft getroffen. We hebben er geen idee van hoe de hele wereldbevolking toentertijd is omgekomen in die vloed. De aanleiding wordt dikwijls niet goed begrepen, en dat kunnen we ons wellicht moeilijk voorstellen, maar je leest in het begin van Genesis 6 dat de zonen Gods gemeenschap hadden met de dochters van Adam, de dochters van de mens. Dat wil zeggen: een vermenging van twee totaal verschillende soorten, als ik het zo mag zeggen. Dat was zo kwaad; daar kwamen trouwens ook de giganten, de Nephilim of de reuzen, uit voort. Het hele mensengeslacht werd op die manier verdorven. In de brieven van Petrus en Judas wordt ook gerefereerd aan wat er toen plaatsvond: dat engelen hun oorsprong ontrouw werden en gemeenschap hadden met vrouwen, en zo het hele menselijk geslacht verdierf. God moest toen ingrijpen. De aarde was ongeveer vijftien à zestien eeuwen na de creatie van Adam vol van verdorvenheid en geweldenarij. De wereldbevolking zal toen al aanzienlijk geweest zijn, mag ik aannemen, maar God greep in en liet niet met Zich spotten.

U weet hoe dat gegaan is. Noach was met zijn huis onberispelijk; hij was nog niet door dat kwaad aangetast. Hij zou een gigantische kist bouwen, een ark. Want dat is wat een ark eigenlijk betekent: een kist of een bak die niet bedoeld was om te varen, maar gewoon om te blijven drijven. Dat wordt in Genesis 6 beschreven, evenals hoe de ark bevolkt werd met het gedierte. In Genesis 7 wordt beschreven hoe de wateren over de aarde toenamen en hoe de hele wereldbevolking in die dagen is omgekomen. Het is een ramp van ongekende omvang geweest. In Genesis 8 lezen we vervolgens hoe de wateren weer afnemen van de aarde en dat Noach en de zijnen uiteindelijk uit de ark gaan en een offer brengen aan God. U moet zich realiseren — dat is nu niet het hoofdonderwerp, maar wel belangrijk — dat deze geschiedenissen zijn beschreven door de mensen die het hebben meegemaakt. In dit geval zijn de hoofdstukken 7 en 8 geschreven door de zonen van Noach zelf. Het is dus inderdaad een direct ooggetuigenverslag van hen geweest. Later zijn die documenten bij Mozes terechtgekomen, die het heeft samengesteld tot het boek Genesis.

Het gaat erom dat dit de aanleiding is voor Genesis 9. In feite vindt daar een hele nieuwe aarde plaats. Terwijl de aarde één groot graf was waar de mensheid in omgekomen was — uitgezonderd die acht zielen: Noach en zijn familie, zijn zonen en hun vrouwen — betekende het uitgaan van de ark een heel nieuw begin. Toen de ark was neergestreken op de berg Ararat en zij naar buiten gingen, ving daar de nieuwe geschiedenis van de mensheid aan. Daar beginnen we nu te lezen. Ik zal nog even iets zeggen over de structuur van dit gedeelte, want het is weer op een hele mooie manier opgebouwd: chiastisch. Dat heeft te maken met de Griekse letter chi, onze 'X'. Dat betekent dat er twee gelijke helften zijn. Of je het nou van boven bekijkt, van onder of van de zijkant: de uitersten komen met elkaar overeen en alles wijst naar het midden, naar het centrum.

In deze structuur wordt eerst Gods verbond met Noach beschreven, dan de vruchtbaarheid van de mens, en dan staat in het centrum — vers 2 tot en met 6 — de nieuwe volmachten die de mens krijgt. Er worden daar instructies gegeven die tot dusver volstrekt onbekend waren. Vervolgens wordt opnieuw de vruchtbaarheid van de mens beschreven en hoe hij talrijk zou worden over de aarde. Het eindigt weer uitgebreid met de beschrijving van Gods verbond met Noach en het teken dat daarvan gegeven wordt. U ziet het: twee gelijke helften waarbij de eerste helft het spiegelbeeld is van de tweede helft. Alles wijst naar het centrum, en daar zullen we dan ook vooral bijzondere aandacht aan geven. Het zijn zeventien verzen, dus ik kan niet bij alles al te diepgaand stilstaan, maar er staat dit.

▶ 07:28 De Zegen en de Verstoorde Verhouding met het Dierenrijk ↑ hoofdstukken

En God zegende Noach en zijn zonen. Ik moet er nog even bij zeggen: vlak hieraan voorafgaand lees je dat Noach, nadat hij de ark had verlaten, God een brandoffer bracht. En God had al het een en ander gezegd. En dan hier: God zegent Noach, Hij geeft hem Zijn zegen mee, en ook aan zijn zonen, zijn erfgenamen. Hij zei tot hen: "Wees vruchtbaar, word talrijk en vervul de aarde." Feitelijk is dit een herhaling van wat we lezen in Genesis 1, namelijk wat tegen de mensheid gezegd wordt in het allereerste begin tegen Adam.

Maar feitelijk is die herhaling hier ook heel erg van toepassing. Waarom? Wel, tegen Adam werd dit ooit gezegd toen het begon met een tweetal mensen, maar nu breekt er weer een heel nieuw wereldtijdperk, een nieuw aion aan. Opnieuw bestaat de mensheid uit acht zielen, en heel de huidige wereldbevolking stamt van hen af. Nu krijgen ze opnieuw deze instructie – ja, ik zeg instructie, maar eigenlijk is het een zegen, want zo wordt het hier genoemd: God zegende hen. Het is ook een aankondiging van hoe het zou gebeuren. Dat is ook wel vervuld, lijkt mij: wees vruchtbaar, word talrijk en vervul de aarde.

En dan staat erbij: "En jullie vrees en jullie verschrikking is over al het gedierte van de aarde en over al het gevogelte van de hemelen, in al wat zich op de aardbodem roert en in alle vissen van de zee. Zij zijn in jullie hand gegeven." Er wordt hier dus iets aan de mens toevertrouwd. Maar ik moet erbij zeggen: de verhouding tussen de mens en de dieren is wel verstoord. In Genesis 1 was het nog zo dat de mens koning en heer was over de schepping, maar hier is het inmiddels eigenlijk een vijandige verhouding. In ieder geval is er vrees en schrik. Misschien hebben sommige mensen schik in dieren en andere mensen niet; zo iemand staat er nu bijvoorbeeld voor u. Ik heb vooral vrees en schrik voor de dieren.

Maar hier wordt juist gesproken over dat het gedierte vrees en schrik zou hebben en zal hebben voor de mens. Ik denk trouwens dat dit een heel boeiend onderwerp is: dat de mens in eerste instantie – zoals dat straks in de volgende aion ook weer zal zijn – inderdaad het gedierte zal beheersen. En dat hij dus inderdaad gewoon gezag heeft en boven het wild gedierte staat. Dat lijkt me ideaal. Dat je gewoon naar Artis kunt gaan en dat er geen hek zit tegen een leeuw, en dat hij dan doet wat je zegt. Dan ben je echt koning, dan heb je het echt voor het zeggen.

Maar hier ziet u het: dit wordt ook aangekondigd. Het geeft eigenlijk ook aan – en het lijkt me tamelijk actueel – hoezeer die verhouding tussen de mens en alle levende zielen, de rest van de bevolking op aarde (ik bedoel met uitzondering van de mensheid), verstoord is. Maar het wordt in ieder geval in de hand van de mens gelegd: "Ze zijn in jullie hand gegeven." Het beheer ligt bij de mens. De mens is dus geen onderdeel van de dierenwereld. Dat is natuurlijk wel heel modern om zo te denken, dat wij eigenlijk gewoon dieren zijn, maar dat is ook weer die filosofie die ons wijsgemaakt wordt. De mens in de Bijbel is echter wel degelijk zeer onderscheiden. We zullen dat straks trouwens nog zien. Ik lees verder.

▶ 11:35 Nieuwe Volmachten: Vlees Eten en de Restrictie op Bloed ↑ hoofdstukken

Al wat zich roert, dat levend is – dat is eigenlijk wat leven ook is, namelijk wat beweegt – is voor jullie tot voedsel zoals het groene kruid. Ik geef jullie alles. Dit is een nieuwe instructie, want tot dusver was de mens vegetarisch; het groene kruid was hem gegeven om te eten. Vanaf de zondvloed begint er een heel nieuw tijdperk waarin het menu van de mens wordt uitgebreid. Hij was vegetarisch en wordt nu een omnivoor, een alleseter. Net zoals een varken, om het even in de juiste verhoudingen te plaatsen, maar ik bedoel het serieus: de mens was inderdaad vegetarisch.

Sommige mensen hebben daaruit geconcludeerd dat ze daarom natuurlijk ook zo oud werden voor de zondvloed. Want na de zondvloed – en dat is inderdaad heel opmerkelijk – nemen de leeftijden drastisch af, eigenlijk per generatie. In vijf-, zes-, zevenhonderd jaar is dat enorm afgenomen van bijna een millennium dat de mens werd. Het is ongekend: acht, negen eeuwen oud. Hoe oud werd Metuselach? Negenhonderd negenenzestig jaren; dat was de kampioen zoals de Bijbel dat beschrijft. De hele wereld voor de zondvloed, die aeon die aan de huidige is voorafgegaan, daar kunnen we ons heel moeilijk een voorstelling van vormen vanwege de atmosferische omstandigheden die er toen waren en de leeftijden die de mensen bereikten. Het waren totaal andere verhoudingen.

Dat wordt hier beschreven. In Genesis 9 worden hele nieuwe instructies aan de mens gegeven, een nieuwe volmacht. Dat wil zeggen dat hij de autoriteit van God krijgt om dingen te doen. Tot dusver at hij vegetarisch, maar nu staat er: "Al wat zich roert, dat levend is, is voor jullie tot voedsel zoals het groene kruid." Dat groene kruid was er voorheen al; nu komt dit erbij. Ik geef jullie alles. Overigens mocht een mens voor de zondvloed wel een dier doden, bijvoorbeeld bij offers. Het is dus niet zo dat een mens geen dieren doodde, maar hij at ze niet. Dat zijn twee verschillende dingen.

Ik aarzel een beetje, maar ik heb het in de aantekeningen toch vermeld: het onderscheid tussen rein en onrein wordt hier niet gemaakt in verband met voedsel. Het is misschien wat 'tricky' wat ik nu zeg, maar ik denk dat het onderscheid tussen koosjer en niet-koosjer, als het gaat om consumptie, van latere datum is. Dat is in de Mozaïsche wetgeving zo vastgelegd. Ik denk dat het onderscheid tussen rein en onrein gedierte wel bestond, maar dat het te maken had met offers: reine dieren mochten geofferd worden, onreine dieren niet. Het feit dat God nu zegt: "Al wat zich roert, dat levend is, is voor jullie tot voedsel zoals het groene kruid. Ik geef jullie alles", betekent dat er geen beperking wordt gemaakt tot alleen maar reine dieren. Het onderscheid tussen rein en onrein in verband met consumptie heeft hier puur te maken met de offerdienst.

Dit zijn bepalingen die gelden voor de mensheid. U zegt: de mensheid? Ja, dit werd gezegd tegen Noach en zijn familie, en dat wás de mensheid op dat moment; meer mensen waren er niet. Alle anderen waren omgekomen. Dit is dus een totaal nieuw begin en alles wat hier gezegd wordt, geldt ook voor alle generaties die zouden volgen. Weliswaar wordt nu tegen de mens gezegd dat hij voortaan niet alleen vegetarisch eet – het groene kruid en de vruchten – maar ook vlees, maar er staat: "Alleen vlees met zijn ziel, zijn bloed, zullen jullie niet eten." Dat wil zeggen zijn bloed, want dat zijn in de Bijbel synonieme begrippen. Je leest in Leviticus 17 vers 11 dat de ziel van het vlees in het bloed is. Dat is een heel boeiend onderwerp waar we nu niet verder op ingaan.

Wanneer er dan tegen de mens gezegd wordt dat hij nu ook vlees mag eten – en dat zijn heikele onderwerpen die zwaar ter discussie staan, maar we lezen de Bijbel en nemen dat tot ons – dan wordt er één restrictie gemaakt: vlees is prima, dat eet je, maar het bloed niet. Dat zullen jullie niet eten. Dat is ook het idee achter het slachten van een dier: men laat het bloed op de aarde uitgieten. Bij ritueel slachten gebeurt dat heel consequent; de strot van het dier wordt doorgesneden en terwijl het hart nog pompt, gaat al het bloed uit het vlees. Dat is de gedachte van ritueel slachten.

Dit geldt voor Noach en de zijnen, en je leest in Handelingen 15 over de vergadering in Jeruzalem waar de vraag centraal stond in hoeverre gelovigen uit de natiën zich zouden moeten onderwerpen aan de wet van Mozes. Het unanieme besluit was dat de wet van Mozes niet voor de natiën is. Er werd echter wel gezegd wat voor alle natiën en alle mensen gewoon geldt, en dan wordt er gesproken over: geen afgoderij, geen hoererij, en ook het verstikte en het bloed zou niet gegeten worden. Dat wil zeggen: levend vlees, vlees met zijn bloed, zou niet worden gegeten.

Als dat in Handelingen 15 gezegd wordt, dan betekent dat niet dat er toch nog een stukje wet van Mozes geldt. Nee, dit was al veel ouder; dit dateert van het begin dat de mens überhaupt vlees eet. Vlees? Ja, maar geen bloed. Daarmee wordt God ook geëerd als de Gever van het bloed. Het bloed is trouwens ook gegeven voor het altaar; het heeft heel veel symboliek in zich. Maar we beperken ons nu even tot wat er staat: "Vlees met zijn ziel, zijn bloed, zullen jullie niet eten." U ziet, dit is volstrekt nieuw; dit kende de mensheid niet. De mensen aten namelijk helemaal geen vlees, en nu ze dat wel doen, wordt er gezegd: bloed? Nee, dat mag niet worden gegeten. En voorwaar, zo vind je weer een nieuwe instructie.

▶ 19:10 Bloedwreek en de Instelling van de Menselijke Overheid ↑ hoofdstukken

En voorwaar, Ik zal jullie bloed, het bloed van jullie zielen, opeisen. Dat wil zeggen: niet alleen het bloed van dieren, maar ook het bloed van mensen. Jullie bloed zal Ik opeisen. Dat wil zeggen: dat is van Mij. God claimt dat. Het bloed van dieren is van Mij – dat zou je dus niet consumeren – maar ook het bloed van mensen. En dat is eigenlijk een heel aparte categorie. Dat eis Ik op. Van de hand van elk dier zal Ik het opeisen – dat is heel bijzonder zoals dat daar geformuleerd wordt – ook van de hand van de mens en van de hand van een mans broeder zal Ik de ziel van de mens opeisen. U ziet, het is een wat letterlijke vertaling die overeenkomt met de interlineair. Dat is het idee daarachter. God eist de ziel op van zowel dier als mens die een mens doodt. Dat wil zeggen, ook heel eigenaardig, niet alleen de mens die een ander doodt, maar ook een dier dat een mens doodt, zou gedood moeten worden. Dat is wat hier staat.

Maar het gaat vooral over de mensen, over de hand van een mans broeder. Dat wil zeggen: als jij een medemens doodt – dat is gewoon je broeder, hoor, want we zijn allemaal familie, we komen allemaal uit één bloed voort. De hele mensheid wordt hier gezien als één familie en dat betekent dus dat als je de hand slaat aan een andere mens, je feitelijk een broedermoord begaat. Dat is het idee. En God zegt: daarvan zal Ik de ziel van de mens opeisen. En dan krijg je in vers 6 iets heel aparts: "Wie het bloed van de mens vergiet, diens bloed zal door de mens worden vergoten. Want in Gods beeld maakte Hij de mens."

Dit is een hele nieuwe bepaling. Nooit lees je hiervan voor de zondvloed. God eist dus wraak voor het bloedvergieten van de mens. Hij eist dat op. In de kiem is dit de instelling van de overheid. Dit veronderstelt namelijk rechtspraak. Aan de mens wordt de bevoegdheid verleend, de volmacht gegeven, om iemand die een ander doodt... om die... Ik zei al, het is omstreden om de doodstraf daarop uit te voeren. Maar we doen Bijbelstudie, het is geen politieke discussiemiddag ofzo; ik lees gewoon wat hier staat. Wie het bloed van de mens vergiet, diens bloed zal door de mens worden vergoten. En dat betekent dus dat er een gerechtshof is, dat er een rechter is, dat er een instantie is die dat bepaalt en daarover recht spreekt, maar ook die dat vonnis uitvoert.

Dit is de essentie van de overheid, waar Paulus in Romeinen 13 ook over schrijft. In feite wordt hier de overheid ingesteld. Paulus zegt in Romeinen 13 dat God de overheid heeft ingesteld. De vraag is: wanneer? Bij Adam? Nee, dit wordt ingesteld bij Noach, na de zondvloed. Er staat ook bij van de overheid dat zij wreekt en dat haar een zwaard is toevertrouwd; ze draagt het zwaard niet tevergeefs. Waarom? Wel, om te wreken. De laatste maanden heb ik hier uitgebreid over gesproken. Onze zoon Yagin is nu bezig met de afronding van zijn studie rechtsfilosofie en hij schrijft een scriptie over het onderwerp 'limited government'. Dat gaat helemaal over het concept – een liberaal concept – namelijk dat de overheid slechts beperkte bevoegdheid heeft. Met name in de Engelstalige wereld is dat een heel bekend rechtsprincipe: de overheid moet vooral heel beperkt zijn en blijven. We hebben het hier uitgebreid over gehad en in zijn scriptie verwijst hij hier geloof ik niet eens zozeer naar, want dat mag natuurlijk niet in een scriptie, maar ik weet wel dat daar een hele Bijbelse grond voor is.

De overheid is in de Bijbel inderdaad 'limited'. De overheid is feitelijk een rechterlijke macht, een rechtsstaat. That's it. En ja, we kennen allemaal het fenomeen dat de overheid eigenlijk over alles controle en macht wil hebben. Nee, de overheid is er om recht te spreken en om recht te doen, gewoon zoals hier ook wordt beschreven. Dat is het. Dat is de volmacht die aan haar is toevertrouwd. Zo is de overheid ingesteld. Niet minder, maar ook niet meer dan dat. Inderdaad om wraak te oefenen; haar is een zwaard toevertrouwd. Dat betekent dus dat het bloed van de mens... dat is eigenlijk wat God zegt, het is zo heilig. Hij zegt: Ik eis het op, het is voor Mij. En degene die zich daaraan vergrijpt, die zal zelf moeten worden gedood. Dat is de volmacht die aan de mens wordt gegeven.

Ik ga nu door, maar eigenlijk is alles wat in dit hoofdstuk staat het begin van deze aeon, dit wereldtijdperk waarin wij leven. Wij zitten nu aan het einde van die aeon en alles wordt met voeten getreden. Alles wordt ook omgekeerd. De mens wordt als een dier gezien in allerlei stromingen. Ik heb niets tegen vegetariërs, maar wel tegen het vegetarisme dat zegt dat een mens eigenlijk helemaal geen vlees zou mogen eten. Dat is in strijd met alles wat de Schrift ons leert. We zijn dus inderdaad heel ver van God verwijderd geraakt; we zijn met recht van God losgeraakt. En dat zie je zo duidelijk als je kijkt naar hoe God instructies geeft bij het begin van deze nieuwe aeon, zoveel duizend jaar geleden. Van alles wat daarin wordt gezegd en geformuleerd hebben we geen weet meer. Het wordt trouwens ook bestreden, het wordt allemaal belachelijk gemaakt en men ontkent het allemaal. Fake news, ja, dat is gewoon mainstream. Dit wordt gewoon ontkend, maar dit is de basis.

Oké. Wie het bloed van de mens vergiet, diens bloed zal door de mens worden vergoten, want in Gods beeld maakte Hij de mens. Niet het dier, maar de mens is gemaakt naar Gods beeld. Ik zeg niet dat de mens Gods beeld ís, dat staat nergens. Gods beeld is Christus. Maar de mens is gemaakt naar Gods beeld. Dat is de enorme positie waarin God de mens heeft gecreëerd.

Maar jullie, zo wordt er dan in vers 7 gezegd: "wees vruchtbaar, word talrijk, wemel overvloedig op aarde en word talrijk daarop." Dit is een belofte en het is een instructie. Nou, er is één ding waarvan je misschien zou kunnen zeggen dat het niet met voeten is getreden. Dit is wel aardig vervuld, hè? Hoe dat gegaan is. Want ja, als dit pakweg 4500 jaar geleden is gezegd en we zitten nu... Ik las onlangs dat tegen het einde van dit jaar de verwachting is – ik heb het niet met precisie nageteld, er zou zomaar 100 miljoen naast kunnen zitten – maar tegen het einde van dit jaar is de verwachting dat er 8 miljard mensen hier op deze aarde rondwemelen. Om even in de taal te blijven van Genesis 9: overvloedig, inderdaad. Dat is een acht met negen nullen. Dat is 8000 miljoen dus. Onvoorstelbaar. Word talrijk daarop. En God staat er... we lezen verder.

▶ 28:34 Gods Aionisch Verbond met Alle Levende Ziel ↑ hoofdstukken

En God zei tot Noach en tot zijn zonen met hem – zij zijn de erfgenamen, dus ook met hen – zeggende: "En zie, Ik richt Mijn verbond met jullie op en met jullie zaad na jullie." Dat zijn jullie nakomelingen; dat is de Bijbelse formulering: met jullie zaad na jullie. Dat wil zeggen met alle mensen die sindsdien geboren zijn. En dat niet alleen, maar ook met elke levende ziel die met jullie is: het gevogelte, het vee en elk wild gedierte van de aarde; allen die uit de ark gegaan zijn, elk dier van de aarde.

Het is trouwens heel boeiend, want u ziet dat ik hier een viertal woorden rood gekleurd heb. Ik moet het even goed zeggen: ik heb een aantal woorden rood gekleurd omdat hier de categorieën genoemd worden van de levende zielen. Dit is Genesis, maar als je helemaal in het laatste Bijbelboek gaat kijken, dan kom je in Openbaring uit en zie je dat daar aan Johannes een blik gegund wordt in de hemel. In de symboliek en de taal die daar gesproken wordt, wordt trouwens ook gesproken over een regenboog, maar ook daar ziet hij vier levende wezens. Ze worden daar ook benoemd: één met een menselijke gedaante, een adelaar of een arend, een kalf of een rund, en een leeuw. De vier levende wezens in het boek Openbaring zijn precies de vier categorieën die hier ook genoemd worden in verband met het verbond dat God sluit met Noach. Namelijk de mens (Noach en zijn zonen), het gevogelte (uitgebeeld in de adelaar), het vee – ik zie nu waar ik een foutje maakte, het vee had ik ook rood moeten kleuren; de representant daarvan is het kalf of het rund (het rund, de rund, ik weet het even niet) – en tenslotte de leeuw als de koning van het wild gedierte. Dat zijn dus de categorieën waarin de levende zielen worden onderverdeeld: allen die uit de ark gegaan zijn, elk dier van de aarde.

En God zegt daarbij: "En Ik richt Mijn verbond met jullie op, dat nooit meer alle vlees zal worden uitgeroeid door de wateren van de zondvloed en er geen zondvloed meer zal zijn om de aarde te gronde te richten." Voor zover dit uitleg nodig heeft: wat God toen gedaan heeft, is absoluut een eenmalig gericht. Hij zal dat niet meer doen door middel van water zoals dat toen gegaan is. Dat is wel erg boeiend hoor, ik zeg dat zo even als kanttekening erbij. Er zijn hele boeiende boeken over deze materie geschreven; over die vloed die toen over de aarde is gegaan, maar ook over de wereld die daarvóór was en hoe die eruitgezien moet hebben. Ook over de vraag waar al dat water vandaan kwam en waar het vervolgens weer gebleven is. Het was niet alleen maar water dat uit de hemel kwam, die veertig dagen plasregens, maar je leest ook dat de kolken van de grote waterdiepte openbraken. Dat zijn grote ruimtes onder het aardoppervlak waar water verborgen was; de wateren onder de aarde. Dat zijn gigantische oceanen die zich daar bevinden. In ieder geval zijn die opengebroken en zo is de zondvloed gekomen. Maar God zegt: dat is eenmalig, never nooit zal dat meer plaatsvinden. Weliswaar komt er aan deze aeon ook weer een einde – we zitten tegen het einde van deze aeon – maar die aeon wordt niet beëindigd door een watervloed. Dat is wat hier beloofd wordt.

En God zei: "Dit is het teken van het verbond dat Ik geef tussen Mij en tussen jullie en tussen alle levende ziel die met jullie is, tot aeonische generaties." Aeonisch, daar moet u misschien even aan wennen, maar dat betekent gewoon: komend van "aeon", en een aeon is een wereldtijdperk. Ik moet er trouwens nog iets bij zeggen. Hier wordt een verbond gesloten met de mensheid en alle generaties die daarop volgen. U moet daar verbondsmatig naar kijken. Dit is een evangelische kring, maar als u in andere kringen zou vertoeven, kent men het verbondsmatig denken. Daarmee bedoelt men dat God werkt in de lijn van de geslachten. God sluit inderdaad altijd verbonden, nooit met een individu alleen, maar altijd met families. Dat ziet u bijvoorbeeld hier met de familie van Noach; dat zijn we allemaal. En met de familie van Abraham – God sloot een verbond met Abraham een paar hoofdstukken verder en honderden jaren later – was het ook weer met een familie en met de generaties die daarop zouden volgen. God sloot ook een verbond met David, het huis van David. Dat wil zeggen met zijn familie, en dat zou ook de generaties door blijven bestaan. Aan die familie is de troon en de scepter van Juda toevertrouwd. Hoe dan ook, verbonden in de Bijbel zijn altijd familiesgewijs. Het werkt door de geslachten heen. En als hier gesproken wordt over aeonische generaties, dan betekent dat gewoon al de generaties in de loop van de aeon. Die aeon loopt nu al zoveel duizenden jaren.

▶ 35:30 De Boog in de Wolken als Teken van Gods Trouw ↑ hoofdstukken

En er staat bij: "Mijn boog geef Ik in de bewolking." In de wolken of in de wolk, maar het staat er in het enkelvoud: in de bewolking. Die zal zijn tot een teken van het verbond tussen Mij en de aarde. Dit is wel mooi hoor, dat teken dat God geeft. Met recht een prachtig teken, een van de prachtigste fenomenen waar we zo dikwijls op getrakteerd worden met het zien van de regenboog. En die is in de bewolking, dat wil zeggen als het regent; dat is wat die bewolking ook hier uitbeeldt. Dan geeft God, als Zijn licht er dan op schijnt, de regenboog. Dan breekt het licht, want dat is wat een regenboog is: een spectrum dat het licht breekt in die kleuren.

Over dit gegeven kan trouwens ook nog wel gespeculeerd worden, want ik denk dat er hele goede redenen zijn om aan te nemen dat het voorheen niet geregend heeft. Eigenlijk is dat ook hier de suggestie. God sluit een verbond en zegt: "Ik geef jullie een teken." Ik geef toe, je zou eronderuit kunnen komen door te stellen dat het teken altijd al bestond en dat God nu aan de regenboog een nieuwe betekenis toekent. Dat zou kunnen, maar het ligt mijns inziens meer voor de hand dat God inderdaad een heel nieuw teken geeft en dat ze dit voorheen niet kenden. Ik zei al: de aion die nu afgesloten is, van Adam tot aan de zondvloed, dat was een totaal andere tijd waar we ons nauwelijks een voorstelling van kunnen vormen. Dat was onder andere vanwege die atmosferische omstandigheden, waarin het in die dagen nooit geregend heeft.

Je leest in Genesis 2 vers 6 al in een heel vroeg stadium dat het niet regende, maar dat de damp opsteeg uit de aarde en haar bevochtigde. Dat is de situatie geweest die voortgeduurd heeft tot aan de zondvloed. Er is daar hele boeiende lectuur over beschikbaar. Heel bekend is trouwens het boek dat ik destijds verslonden heb, een boek van Owen Hill met als titel "De Ark in de Branding". Een dubbelzinnige titel natuurlijk, "van de kritiek". Hij schrijft daar ook over een watermantel die over de aarde heeft gelegen, waardoor het niet regende, maar waardoor de aarde en de hele vegetatie werd bevochtigd. Na de zondvloed kreeg je een hele nieuwe situatie in de atmosfeer, waardoor het vanaf toen ook ging regenen. Vandaar ook dat men voorheen het fenomeen van de boog in de wolken niet kende. Dus dat is ook een nieuw teken.

"Mijn boog geef Ik in de bewolking, die zal zijn tot een teken van het verbond." Een verbond heeft ook altijd een teken. Wat ik zojuist over het verbond zei, dat het wordt gesloten met families, dat klopt, maar het krijgt ook een teken. Zoals het teken van het verbond dat God sloot met Abraham de besnijdenis is. Dat is gewoon hét teken bij uitstek. En in dit geval, het verbond dat God gesloten heeft met Noach — en ik zeg met Noach en zijn zaad en met alle levende ziel — is het een teken tussen Mij en de aarde. Het is inderdaad universeel en de hele wereld omvattend. Dit verbond geldt nog steeds. Wat is het bewijs daarvan? Wel, het teken staat nog gewoon voortdurend in de wolken. Zijn boog. "Mijn boog" is dat.

Al die kleuren, die veelkleurigheid van Zijn licht... Licht dat breekt door het water, daar zit trouwens ook veel symboliek in. Want het licht van God wordt veelkleurig door het water. Dat is ook een beeld van Zijn woord. Als je de veelkleurigheid van Gods woord wilt kennen, dan moet je de Schriften openen, toch? Want daar wordt het licht gebroken. Daar zie je al die kleuren met alle bijbehorende betekenissen. Blauw verwijst naar de hemel, rood naar de aarde en paars naar Hem die hemel en aarde verenigt. Wanneer Ik dan de bewolking over de aarde breng en de boog verschijnt in de bewolking als Mijn licht daarop schijnt, ja, dan krijg je dus dit: de regenboog met de beroemde zeven kleuren. Wat een geweldig natuurfenomeen.

Ik had het zojuist even over hoe de mens alles verpest. Want vandaag zie je niet anders dan de zogenaamde regenboogvlag wapperen. Ik weet niet hoe u dat hebt, maar voor mij... Je zou zeggen, in de jaren tachtig had je die actie van het Instituut voor Evangelisatie: "Er is hoop". Ik had destijds ook nog een sticker op mijn lelijke eend: "Er is hoop". Op een gegeven moment zag je die kleuren niet meer, maar alleen nog de tekst "Er is hoop", maar dat vond ik genoeg hoor. Maar ja, dat was de regenboog. Tegenwoordig zie je die regenboog ook, maar wat daarin gepromoot wordt, dat strijdt met alles wat God aan de mensheid heeft gegeven. Zelfs het verschil tussen man en vrouw kent men niet meer, herkent men niet meer en er wordt over gelogen. Het meest basale wat een mens kent en vaststelt, zelfs dat weten we niet meer, laat staan de betekenis die daarachter schuilgaat van mannelijk en vrouwelijk.

Nou ja, dit is dus de regenboog van God en dit is wat men ervan maakt. Dat is die vlag die overal en nergens wappert. Dat is die LHBT, maar inmiddels zijn er een paar letters bij: IQ plus, geloof ik. Nou ja, hoe dan ook, ik vind dit mooi: LHBT, dat zijn er zes. Je had het kunnen bedenken. Als God iets geeft, dan zet Hij Zijn getalsmatige handtekening daaronder: de zeven. Zeven in het Hebreeuws is trouwens het getal dat volheid betekent. Vandaar ook dat zeven het getal van de volheid is. En God rekent in zeventallen — daag me niet uit waar je dat iedere keer weer in terug ziet komen. En als de mens iets doet, dan is het een getal zes. Dat kan zelfs beestachtig worden, dan krijg je drie zessen achter elkaar. Twee zessen kan trouwens ook... maar goed, we zitten al in Den Haag. Maar zes, dat is heel grappig. Nou ja, ik vind het grappig, want eigenlijk laat de mens zichzelf verschrikkelijk kennen door inderdaad een zogenaamde regenboogvlag te gebruiken. Maar het is geen regenboog; het is wat hij ervan gemaakt heeft. Niet met zeven, maar met zes, want violet ontbreekt.

Over de betekenis van die kleuren gaan we het nu verder niet hebben. Het gaat er natuurlijk om dat God de boog in de hemel geeft. Het is Zijn boog en daar gaat een sprake van uit. Dat is wat Hij aan de mensheid beloofd heeft te zullen geven. De nieuwe volmachten die Hij aan de mens heeft toevertrouwd en alles wat Hij aan de mens heeft gegeven, heeft de mens vertreden, vergeten en hij ontkent het zelfs. Het is onvoorstelbaar. Je zou zeggen: als het zover is gekomen en de aarde inmiddels inderdaad wel behoorlijk vervuld is — maar wat heet! — dan wordt het tijd dat deze aion ook ten einde komt. Maar ik kan u troosten: dat gaat ook gebeuren. De aion, dit tijdvak, loopt op zijn eind. Maar dat is weer een ander onderwerp.

Wanneer Ik dan de bewolking over de aarde breng en de boog verschijnt in de bewolking, dan zal Ik Mijn verbond gedenken. Apart als je dit zo leest: het gaat er niet zozeer om dat júllie het dan moeten gedenken, maar God zegt: "Ook als jullie er niet meer aan denken, Ik gedenk het wel hoor." Dan zal Ik Mijn verbond gedenken dat tussen Mij en tussen jullie is, en tussen alle levende ziel van alle vlees. En de wateren zullen niet meer tot een zondvloed zijn om alle vlees te gronde te richten. Dat was eenmalig. God grijpt in. God laat niet met Zich spotten, jazeker. God maakt alle dingen wel met heel Zijn schepping. Dat is ook trouwens de regenboog. Absoluut. Hij laat nooit varen de werken van Zijn handen. Maar vergis je niet: Hij grijpt in, en soms zo hard dat mensen zeggen: "Hoe is het mogelijk?" Maar dan nog is het altijd Zijn liefde.

Want weet u dat de zondvloed ook niets anders was dan een daad? Nou ja, niets anders. Het was een daad waarbij de mensheid juist gezuiverd moest worden, want anders zou het hele menselijk geslacht verdorven worden. Maar God had gezegd: het zaad van de vrouw moet komen. En om dat veilig te stellen, is de zondvloed gekomen.

Want u zei al: die hele genetische degeneratie. Nee, die term vind je niet in Genesis, maar dat is wat het was. Als je een vermenging krijgt van de zonen Gods, van hemelwezens en mensen... ja, dan is dat totale degeneratie. De zondvloed was een goddelijk ingrijpen van daaruit. Maar toen werd alle vlees dus te gronde gericht. Een oordeel over de mensheid.

En als de boog in de bewolking zal zijn, zo zal Ik hem zien. De regenboog herinnert God ons aan Zijn aeonisch verbond, aan Zijn eeuwig verbond. Alle levende ziel, om te gedenken aan dat aeonisch verbond wereldwijd — de hele aeon of de aeonen wat mij betreft zelfs betreffend — tussen God en alle levende ziel, van alle vlees dat op aarde is.

Ziet u hoe dit verbond heel de mensheid omvat? Wij maken geen deel uit van Gods verbond met Abraham. Daar wordt ook anders over gedacht. Ik had het zojuist over die verbondsmatige prediking in allerlei kerken. Maar dan zingt men bijvoorbeeld bij gelegenheden, bij een doop, een besprenkeling, altijd Psalm 105 vers 5 uit de oude berijming. Zo herinner ik het me altijd nog: "God zal Zijn waarheid nimmer krenken, maar eeuwig Zijn verbond gedenken; het verbond met Abraham, Zijn vriend, bevestigt Hij van kind tot kind."

En daarom zegt men dan: in de plaats van de besnijdenis is de doop gekomen. Men zegt: wij zijn Israël en wij horen bij dat nageslacht van Abraham. Nou, dat kun je al vergeten. Maar niettemin: met ons is ook een verbond gesloten. Ik bedoel met ons — en dan bedoel ik nu even niet als het lichaam van Christus, want dat is een verzameling individuen — maar als het gaat om dat verbond van God met Noach: dat is een verbond met alle levende ziel. En voor zover we daarbij horen, maken wij daar dus ook deel van uit. En God zegt: Ik gedenk hem.

En let erop: dat teken staat er en dat zou ons daaraan herinneren. En God zei — dit is het laatste vers uit deze passage: "En God zei tot Noach: Dit is het teken van het verbond." Eigenlijk een samenvatting. "Dit is het teken van het verbond dat Ik opricht tussen Mij, tussen alle levenden, tussen alle vlees dat op aarde is."

En ja, dat is ook een geweldig — en daarmee wil ik ook afsluiten — dat is een geweldig teken van hoop. We kennen een God die Zich bekommert om Zijn schepping. En juist omdat Hij Zich bekommert om Zijn schepping, heeft Hij de zondvloed ooit over de aarde gebracht. Hoe vreemd dat misschien ook mag klinken, maar ik heb het een beetje proberen aan te duiden en te verklaren. Maar God geeft om Zijn schepping. Hij laat dat nooit varen. Hij houdt van ieder creatuur.

En dat teken in de wolken, Zijn boog, vertelt ons: "Ik maak alle dingen wél, Ik houd Me aan Mijn woord en daar kun je Me ook aan herinneren." Ik herinner jullie eraan, Ik vergeet het niet. Daar kunnen we altijd van op aan en daarom zeggen we ook: het is een teken van Gods trouw en betrouwbaarheid. Zijn woord staat vast. Wat de mens er ook mee doet — al treedt hij het met voeten, al spuugt hij erop en wil hij er niets van weten — God zegt: "En Mijn verbond, Mijn teken van trouw, Ik houd Me eraan en Ik zal het gestand doen."