GoedBericht.nl logo
UltimateGoodNews

Ehud, Een Man Die Links Was

23-09-2007 - Geplaatst door Andre Piet
toespraak gehouden op 23 september 2007 in Eben Haëzer, Rotterdam

Slechts weinigen kennen het korte maar spannende verhaal van Ehud. Maar helemaal weinig mensen blijken op de hoogte te zijn van het feit dat Ehud een schitterend type is van de echte Verlosser die later zou opstaan. Ehud was gehandicapt aan zijn rechterhand en daarmee naar menselijke maatstaven ongeschikt de strijd aan te gaan. Maar God rekent anders: juist de linkerhand van Ehud bewerkt de overwinning. Let daarbij op de cruciale rol die het tweesnijdende zwaard daarbij speelt. Ontdek de betekenis van de betaalde schatting, de rol van Gilgal, Ehud’s mysterieuze verdwijning, het gebergte van Efraïm, het blazen op de ramshoorn, enz., enz. en verwonder u over de enorme rijkdom van de Schrift!

Powered by RedCircle

📝 Samenvatting & Transcriptie van deze lezing

Samenvatting van deze toespraak

De geschiedenis van Ehud uit het boek Richteren illustreert op treffende wijze het verlossingswerk van Christus. Hoewel Ehud ongeschikt leek voor de strijd, bracht hij als type van de Verlosser de vijand vanuit vernedering de doodsteek toe. De overwinning op de dood is reeds behaald, hoewel dit voor de wereld nog verborgen is. Binnenkort zal de bazuin klinken en wordt de ultieme triomf openbaar gemaakt.

“Hij heeft de overwinning behaald, Hij is de Held. Hij heeft de doodsteek gegeven aan de vijand, aan de tegenstander. De dood is overwonnen, maar niemand weet het nog.”

Introductie en het Theologische Patroon in Richteren ↑ hoofdstukken

Goedemorgen, dames en heren, beste vrienden. Laat ik om te beginnen mijzelf aan u mogen voorstellen. Mijn naam is André Piet. André is mijn voornaam en Piet is mijn achternaam. Daar kan ik ook niets aan doen, dat is erfelijk. Ik ben inmiddels vijftien jaar zeer gelukkig getrouwd met Petra, die hier achter in de zaal bij haar familie zit, heel veilig en bescheiden. Samen hebben wij drie kinderen: Naomi, Boas en Jagin. We wonen in Rijnsburg, de plaats waar Petra van origine vandaan komt. In het dagelijks leven ben ik werkzaam in de snijbloemen in Aalsmeer, de plaats waar ík weer van origine vandaan kom. Ik werk vier dagen in de week en de rest van de tijd besteed ik voor een groot gedeelte aan het onderzoeken en bestuderen van de Bijbel. Ik geef ook veel Bijbelstudies en wat ik vooral ook doe, is het bijhouden van de websites. Dat doe ik al sinds een jaar of zeven. www.goedbericht.nl heb ik daarmee ook meteen even vermeld; daar staan heel veel Bijbelstudies op en daar steek ik heel veel tijd in.

Waarom goedbericht.nl? Wel, ik zal u dit vertellen. Het is een jaar of vijftien geleden — het jaar inderdaad van ons trouwen — toen wij in aanraking kwamen, ook via de gemeente Eben en Ezer (daar ben ik nog altijd erg dankbaar voor), met de boodschap dat God werkelijk God is en de Redder is van alle mensen. Ik vind dat iedereen dat moet weten. Vanmorgen wil ik uw aandacht vragen voor een figuur waarvan ik absoluut zeker weet dat heel veel mensen hier — ik heb namelijk al een vooronderzoekje gedaan — nog nooit van hem gehoord hebben. En als ze al wel eens van hem gehoord hebben, dan is mij gebleken dat velen niet weten wie hij nou eigenlijk was: Ehud, een man die links was. U zult vandaag in ieder geval niet kunnen zeggen, wat u ook van de boodschap vindt: "Daar heb je hem weer over Ehud." Ik weet ook zeker dat er hier niet vaak over Ehud is gesproken.

Wat ik vanmorgen wil laten zien, is dat de geschiedenis van Ehud een prachtgeschiedenis is. Ik weet niet hoe u dat ervaart, maar ik vind het een heel mooi, spannend zondagsschoolverhaal, hoewel ik weet dat er wat lugubere details in zitten. Dat neemt niet weg dat het een prachtig verhaal is. Maar ik wil niet alleen maar dat verhaal vertellen; dat kunt u voor uzelf ook lezen. Ik wil een laag dieper gaan en u vertellen dat deze Ehud een schitterende illustratie is, een plaatje van onze Heer Jezus Christus, de Verlosser die zoveel eeuwen later zou komen. Dat hoeft u helemaal niet te verbazen, want de hele Bijbel, het Oude Testament, spreekt van Hem. Al de Schrift, zo staat er in de Bijbel, getuigt van Hem en van niemand anders. Dat kan in directe zin, in voorzeggingen en profetieën, maar net zo goed in beelden, in schaduwen of typen, of hoe je dat ook maar noemen wilt.

Ik stel voor dat we het heel systematisch aanpakken en beginnen bij het begin. Daar staat in vers 12: "Maar de Israëlieten deden opnieuw wat kwaad is in de ogen des Heren." Het woord 'opnieuw' staat hier. Dat is eigenlijk een refrein in het boek Richteren. Als je het boek Richteren een klein beetje kent, dan zul je dit patroon heel gemakkelijk herkennen. Iedere keer is het zo dat je dan leest dat Israël is gearriveerd in het beloofde land en vervolgens doet wat kwaad is in de ogen des Heren. Daarna lees je dat God een vijandige mogendheid — Moab, Ammon, de Amalekieten of wat voor volk ook — sterk maakt. Die overheersen dan het volk van Israël, waardoor Israël erg onder druk komt te staan. In die druk roept Israël vervolgens om de Here. En wat de Here dan altijd doet: Hij zendt hun een verlosser. In het boek Richteren heet zo'n verlosser een richter, want daarna is hij ook nog degene die het volk leidt. Deze verlosser komt en hij bevrijdt Israël. Datzelfde patroon zie je ook hier in Richteren 3. Maar daarna krijg je weer hetzelfde verhaal, want Israël doet na verloop van tijd opnieuw wat kwaad is in de ogen des Heren en dan zendt de Here een vijandige overheerser. Het plaatje kan nog iets verder en dan krijg je zo'n cirkelgang die maar doorgaat. Iedere keer weer. Wat dat betreft is het een heel eentonig verhaal; het patroon in het boek Richteren is eentonig.

Maar er zit zoveel in verborgen. Het heeft ook, daar ben ik vast van overtuigd, heel veel te maken met deze tijd waarin de Heer verborgen is. De richterentijd is de tijd die voorafgaat aan het koninkrijk voor Israël. Voordat Israël een koning kreeg, had je de richterentijd. Dat is in wezen ook een plaatje van onze tijd, want iedereen doet nu maar gewoon wat goed is in eigen ogen en de Heer grijpt daarin ook niet in. Maar de Koning moet nog komen. Dat wil ik u vanmorgen ook laten zien.

We gaan verder in vers 12, daar staat vervolgens: "Toen maakte de Here Eglon, de koning van Moab, sterk tegen Israël, omdat zij gedaan hadden wat kwaad is in de ogen des Heren." Let u even goed op wat hier staat: "Toen maakte de Here Eglon, de koning van Moab, sterk tegen Israël." Eglon was een goddeloze koning en Moab was een goddeloos volk; zij kenden de Here niet. En toch, hoewel die Eglon een tegenstander was van het volk van God, ligt hij helemaal in het gezagsgebied van God. God heeft ook hem onder controle en het is de Here die Eglon sterk maakt tegen Israël, Zijn eigen volk. Wat ik daarin ook zie uitgebeeld en uitgedrukt, is dat God dus gewoon alles in de hand heeft. Niet alleen Zijn volk en niet alleen het goede. We hebben het zojuist ook gezongen: God beschikt alles. Als er één ding karakteristiek is van het goede bericht, de blijde boodschap, dan is het wel dat wij een God kennen. En 'God' betekent: Degene die alles een plaats geeft. Niets vindt plaats zonder dat Hij het ook daadwerkelijk een plaats geeft. Welnu, de Here heeft ook die Eglon in de hand en Hij maakt hem gewoon sterk. Hij had hem nodig — ik bedoel: God had Eglon nodig — en Hij beschikt hem en maakt hem sterk en krachtig genoeg zodat hij dat zou doen wat de Here in Zijn programma had staan.

Dan staat er vervolgens in vers 13: "Hij — dat is Eglon dus — verbond zich met de Ammonieten en de Amalekieten, trok op en versloeg Israël; de Palmstad namen zij in bezit." De Palmstad is Jericho, zo weten wij uit een andere passage in het boek Deuteronomium. Hoewel het eigenaardig is dat het hier gewoon de Palmstad genoemd wordt. Daar zit volgens mij ook iets triomfantelijks in. Een palm is in de Bijbel een heel mooi embleem. Eigenlijk is het een opgericht teken met een kroon van bladeren op zijn kruin, op zijn hoofd, en daarmee feitelijk ook een uitbeelding van koningschap. Of zal ik het nog anders zeggen? Het is feitelijk gewoon een uitbeelding van overwinning. Als er in de Bijbel sprake is van een overwinning, wat doen de mensen dan? Dan halen ze de palmtakken van de bomen en gaan ze daarmee zwaaien. Het beeldt triomf uit. Dat zit hier ook in. Nu is het hier nog de triomf van koning Eglon, maar de echte triomf komt nog in het vervolg.

In vers 14 staat er dan: "Achttien jaar dienden de Israëlieten Eglon, de koning van Moab. En toen riepen de Israëlieten tot de Here en de Here verwekte hun een verlosser." Ik zei u al: dat is het patroon in het boek Richteren. Maar ik wil er even op wijzen dat hier feitelijk iets anders staat. En daar zou je kunnen verdedigen dat dit gewoon aan een bepaald Hebreeuws taalgebruik eigen is.

Dat is een idioom. Maar er staat letterlijk: de HERE deed hen opstaan en verlossen. En houd nu even vast wat ik u in het begin al vertelde, namelijk dat Ehud de verlosser van Israël is – dat zal nog blijken. Hij is een type van Hem die zou komen, Die de HERE daadwerkelijk letterlijk deed opstaan. Want strikt genomen is het zo dat, als je het letterlijk leest, dit alleen maar van toepassing is op Hem, onze Heer Jezus Christus. God deed Hem opstaan.

In dit hele boek – dat vind ik ook zo mooi in zo’n geschiedenis als deze – komt de Bijbel tot leven. Ik bedoel het eigenlijk nog veel letterlijker dan u misschien nu op het eerste gezicht denkt. Kijk, Ehud, die man is al zoveel jaren geleden overleden. Een dode man. Maar het is niet zomaar een verhaal over een geschiedenis uit lang vervlogen tijden, over iemand die nu al zo lang dood is.

Nee, die man, die Ehud, is feitelijk niet dood. Want hij spreekt in alle onderdelen – dat wil ik u zo in de loop van deze ochtend vanzelf ook nog laten zien – in alle onderdelen spreekt hij namelijk van die Verlosser die de HERE zou doen opstaan uit de doden en zo ook de overwinning zou geven.

Goed, vers 15.

Ehud als Type van Christus: de Zoon van de Rechterhand in Vernedering ↑ hoofdstukken

De Heere verwekte hun een verlosser, of letterlijk: Hij deed hun een verlosser opstaan. Ehud. Dat is een naam die we elders in de Bijbel ook nog tegenkomen; de spelling is daar iets anders, Echud, maar het betekent hoogstwaarschijnlijk hetzelfde. Het komt van het Hebreeuwse woord echad, en dat is het woord voor ‘één’ of eventueel ‘verenigd’. Deze verlosser van Israël heet ‘Eén’, en daarmee staat hij ook voor de Ene: de ene naam, de ene God, de ene middelaar tussen God en mensen. Hij is degene die de dingen één maakt, die hemel en aarde tezamen verenigt. Hij is de unieke die dat voor zijn rekening neemt. Ook in zijn naamgeving is Ehud absoluut een beeld van de Verlosser die de Heere ooit zou laten opstaan, namelijk de Heere Jezus Christus.

Ik lees verder in vers 15: Ehud was de zoon van Gera, de Benjaminiet, een man die links was. Dat is nou weer jammer als je dit in het Nederlands leest, maar er wordt wat aan gedaan, want er gaat een basiscursus Hebreeuws gegeven worden! Er zit hier namelijk een woordspeling in de grondtekst. ‘Benjaminiet’ betekent namelijk: zoon van de rechterhand. Ben is zoon, Jamin is – nee, geen snoepje – de rechterhand. Als hier dus staat dat deze Ehud een Benjaminiet was, maar tegelijkertijd een man die links was... dat heeft trouwens niets met zijn politieke voorkeuren te maken. Trouwens, ook dat staat er niet eens letterlijk. Zo leer je nog eens wat, hè? Er staat eigenlijk letterlijk: ‘zijn rechterhand was gesloten’. Dat vind ik toch wat anders dan simpelweg linkshandig zijn; op de een of andere manier was hij gehandicapt. Een andere vertaling zegt zelfs dat zijn rechterhand was afgesneden. Dan was hij met recht gehandicapt.

Dat betekent dat hij in wezen volstrekt ongeschikt was voor de strijd. Wat kon zo’n man nou uitrichten? Hij was een Benjaminiet, de zoon van de rechterhand, maar hij was gehandicapt aan die rechterhand. Even tussen twee haakjes: wie is dé Zoon van de rechterhand? Weet u die geschiedenis nog van Benjamin? Dat lees je in het boek Genesis. Hij werd geboren in de velden van Efratah en zijn moeder overleed bij de geboorte. Terwijl ze aan het sterven was, zei de moeder nog: ‘Noem mijn zoon Ben-Oni’, wat ‘zoon van mijn smart’ betekent. Maar de vader dacht er anders over. Toen Benjamin eenmaal geboren was, zei vader Jakob: ‘Hij heet niet Ben-Oni, hij zal Benjamin heten.’ Het was misschien de zoon van smarten, maar het wordt de zoon van mijn rechterhand. Waar zou dat nou van spreken?

Dan nog iets: ‘rechts’ in de Bijbel spreekt altijd van voorrang. Dat zal u niet verbazen, want dat is vrij algemeen zo. In het verkeer heeft rechts voorrang en iemand die je eer geeft, die zet je aan de rechterhand. ‘Links’ daarentegen heeft de tegengestelde betekenis en heeft te maken met vernedering en achterstelling. Iemand die je links laat liggen, die is verlaten. Of zal ik het eens in het Engels zeggen: die is left. Dat is links: verlaten. Niet alleen in de Bijbelse symboliek heeft rechts en links de betekenis van voorrang en achterstelling, van eer en van vernedering, maar ook in het algemene spraakgebruik is dat nog steeds het geval.

Welnu, van Ehud staat dat hij de zoon is van de rechterhand, maar hij was linkshandig. Met zijn rechterhand kon hij niets; hij was ongeschikt naar de mens gesproken om de strijd aan te gaan. Maar de grap is nu juist dat hij juist omdat zijn rechterhand gesloten was – gehandicapt dus – de overwinning behaalt. God keert de boel altijd gewoon om, en dat zie je in deze geschiedenis prachtig. In wezen is het zo: Ehud spreekt van de Verlosser die zou komen, die de Heere zou doen opstaan. Hij is de Zoon van Gods rechterhand, jazeker, maar Hij zal ‘links’ de strijd aangaan. Dat wil zeggen: vanuit de vernedering. Op een wijze die naar de mens gesproken onmogelijk was, juist op die manier zou Hij de overwinnaar blijken te zijn.

Ik lees verder in vers 15: ‘De Israëlieten waren gewoon door zijn dienst’ – letterlijk staat er ‘zijn hand’, en dat moet dus zijn linkerhand geweest zijn – ‘schatting te zenden aan Eglon, de koning van Moab.’ Zo ging dat. Letterlijk staat hier ‘door zijn hand schatting te brengen’, maar het woord voor schatting wordt elders vaak vertaald met ‘offer’. De eerste keer dat het woord voorkomt is in Genesis 4, en dan wordt het vertaald met offer. Hier wordt het alleen vertaald met schatting, en dat geeft te denken. Het bevestigt precies wat ik al tot dusver naar voren heb proberen te brengen: deze Ehud is een type van de Heere Jezus, van de Verlosser. Hij is de Zoon van Gods rechterhand, maar Hij is ook degene die de prijs gaat betalen, oftewel degene die het offer zou gaan brengen. Het is hier in wezen offer-terminologie.

Dat blijkt ook nog een paar verzen later als er gesproken wordt over het feit dat hij de schatting zou afdragen. Elders wordt diezelfde frase vertaald met ‘het naderbij brengen van een offer’. Je wordt door dat soort spraakgebruik meteen in een richting geduwd. Je wordt meteen gewezen naar die Ene die de prijs zou betalen vanuit vernedering, en daarmee het offer zou brengen. De Israëlieten waren gewoon om door zijn hand schatting te zenden aan Eglon, de koning van Moab.

De Schatting Betaald met het Tweesnijdend Zwaard van God ↑ hoofdstukken

En dan staat er vervolgens in vers 16 dat Ehud zich een tweesnijdend zwaard maakte van één el lengte. In sommige vertalingen staat 'van nog geen el lengte', maar er staat feitelijk 'van één el lengte'. Waarom men dat soms anders vertaalt, weet ik ook niet, want in de Statenvertaling staat het trouwens correct. Maar Ehud maakte zich dus een tweesnijdend zwaard. Waar denkt u aan als u leest over een tweesnijdend zwaard? Ja, aan Hebreeën 4. Daar staat het: 'Want het woord van God is levend en krachtig en scherper dan enig tweesnijdend zwaard.' Ik had het eigenlijk nog iets verder moeten citeren, want er staat nog achter dat het doordringt, zó diep. Ja, hoe diep? Nou, dat moet u maar eens aan een Eglon vragen. Zo diep dus. Dat is het tweesnijdende zwaard. Kijk, dat woord van God is niet iets wat we verdedigen moeten. Een zwaard is niet een ding dat je moet verdedigen; het is juist bedoeld om íets mee te verdedigen. Dat woord van God heeft altijd kracht.

Het gaat er namelijk helemaal niet om – en dat is vaak de teneur van zoveel boodschappen en prediking waarin de mens op een voetstuk wordt gezet en aan het werk wordt gezet – wat wij doen met het woord. Daar gaat het in de Bijbel niet om. Weet u waar het werkelijk om gaat? Het gaat erom wat het woord doet met ons. Dat is een heel groot verschil. Ik moet u zeggen: ik heb niet zo'n hoge pet op van wat de mens zou doen met het woord. Dat is altijd te weinig en het frustreert ook altijd; dat kan niet missen. Maar ik heb heel veel vertrouwen in wat het woord van God bij machte is te doen met ons. Geef je daar maar gewoon aan over. Dat woord is het woord van God, het is levend, het is krachtig en het doet zoveel. Het is in staat om een mens van binnenuit te transformeren. Het leert je geen kunstjes, nee, het verandert je denken, het verandert je helemaal.

Ehud heeft dat ook gemerkt. Als we de lijn doortrekken en zien dat Ehud inderdaad een type is van die Verlosser die vanuit de vernedering de prijs zou betalen, dan zien we dat hij kwam in de kracht van het woord. Hij maakte zich een tweesnijdend zwaard van één el lengte, een kortzwaard dus. En dan lees je in vers 16 dat hij dat aangordde onder zijn klederen, aan zijn rechterheup. Omdat het een kort zwaard was, kon hij daarmee ongemerkt voor de dag komen. Normaal gesproken draag je een zwaard immers niet aan je rechterheup. Tegenwoordig zie je natuurlijk niemand meer met een zwaard, maar hij gordde dit korte zwaard aan onder zijn rechterheup.

In vers 17 staat vervolgens dat hij zo de schatting bracht aan Eglon, de koning van Moab. Eglon nu was een zeer zwaarlijvig man. Dat is wel een saillant detail in dit hele verhaal: hij was een zeer zwaarlijvig man. Maar als we ons realiseren dat hij een type is van de tegenstander, dan zien we dat deze zich ook heel groot voordoet: zwaar, breed en machtig. In wezen stelt het echter niets voor; je kunt er zo doorheen prikken. Dat is misschien een beetje dubbelzinnig als ik het zo zeg, maar met het woord van God prik je daar doorheen. De grote truc van de tegenstander – en ik hoop dat u begrijpt waar ik het over heb – is om zich groot te doen lijken. Ik denk wel eens dat hij in de christenheid heel veel succes heeft gekregen, want men denkt zo groot over de tegenstander. Men denkt bijvoorbeeld dat hij een schepsel is dat zomaar uit Gods hand viel en iets deed wat God niet gepland had, waardoor God moest overschakelen op een plan B. Men denkt dat hij zelfs zoveel succes heeft dat hij tot in eeuwigheid in staat is om heel veel schepselen van God te vervreemden. Kijk, als je dat gelooft, dan heb je een heel groot idee van Satan.

Maar weet u wat? Satan is gewoon de tegenstander en God heeft hem nodig. Hij is niets anders dan een instrument in Gods handen, niets meer. Hij doet precies datgene wat hem is opgedragen en hij kan geen millimeter verder gaan dan God gepland heeft. Ik moet zeggen dat ik dat een rustgevende gedachte vind. Er gaat bij God nooit iets mis. Ik denk daar zo graag aan, om me dat te realiseren: er gaat bij God nooit iets mis. Goed, we gaan verder. Eglon was een zeer zwaarlijvig man, maar het was eigenlijk allemaal lucht; het was geen spier, het was vet. Toen Ehud gereed was met het afdragen van de schatting, zond hij de mannen die de schatting gedragen hadden verder.

Zelf echter keerde hij, volgens vers 19, van de gebeeldhouwde stenen te Gilgal terug. Weet u wat Gilgal uitbeeldt of wat Gilgal voor een plaats is? Gilgal was de plaats waar Israël arriveerde nadat ze op wonderlijke wijze door de Jordaan waren getrokken. Ze kwamen aan de andere kant in het beloofde land en daar werd het volk besneden, omdat dat gedurende de woestijnreis niet gebeurd was. Gilgal spreekt op alle mogelijke manieren van dood en opstanding: door de doodsjordaan trekken en er vervolgens weer uitkomen; leven uit de dood. Dat is wat het uitbeeldt. Dat ze daar werden besneden, spreekt ook van het wegdoen van het oude en het aan het licht brengen van het nieuwe: opstanding uit de dood.

Welnu, de schatting was betaald, de prijs was inmiddels in deze geschiedenis voldaan. Maar wat doet Ehud? Als hij bij Gilgal is – wat vlak bij Jericho lag – keert hij alleen terug. Ik zal u nog eens wat vertellen: Gilgal betekent 'wentelen'. Het is een rad of een wiel, zoals recyclen. Maar in het moderne Hebreeuws, het Ivriet, heeft 'Gilgul' de betekenis van wedergeboorte. Het wordt ook gelinkt aan de minder fraaie gedachte van reïncarnatie, maar daar gaat het nu even niet om. Het betekent wedergeboorte, nieuw leven. God maakt het oude weer nieuw. De dood heeft niet het laatste woord; Hij brengt juist leven uit de dood. Dat is wat hier ook uitgebeeld wordt. Als Ehud de prijs betaald heeft, keert hij bij Gilgal alleen terug.

Hij gaat in vers 19 nog eens naar koning Eglon toe en zegt hem: "Ik heb een geheime boodschap voor u, o koning." Hierop zei Eglon: "Stilte!", en allen die bij hem stonden, gingen naar buiten. In vers 20 kwam Ehud bij hem binnen, terwijl hij zat in het koele bovenvertrek dat hij voor zich alleen had. Ik zie het al voor me: zo'n zware, grote man die daar een beetje zat uit te puffen. Ehud zei daar: "Ik heb een woord Gods voor u." En toen stond Eglon op van zijn zetel, wat natuurlijk allemaal heel moeizaam ging. En dan komen we bij vers 21.

De Doodsteek aan de Vijand en de Mysterieuze Verdwijning ↑ hoofdstukken

En Ehud strekte zijn linkerhand uit, greep het zwaard van zijn rechterheup en stiet dat in zijn buik, zodat zelfs het hecht met het lemmer erin drong. Het hecht is het handvat en het lemmer is het snijgedeelte. Nou begrijp ik toch een klein beetje waarom dit verhaal niet zo geschikt is als zondagsschoolverhaal, maar goed, zo staat het er. Zodat zelfs het hecht met het lemmer erin drong en het vet sloot zich om het lemmer, want hij trok het zwaard niet uit de buik. "Die mag u hebben, koning Eglon. Dat is het Woord van God!"

Kijk, oppervlakkig gezien zou je kunnen zeggen dat Ehud loog tegen Eglon. Dat is ook zo, maar als je even een laagje dieper gaat, dan zie je: nee, hij sprak de waarheid. Dat was het Woord van God. En zo behaalde Ehud de overwinning. Zo bracht hij de nederlaag toe aan die tegenstander, nadat hij alleen was teruggekeerd van Gilgal.

Ik lees verder in vers 22. Toen ging Ehud heen door een achteruitgang en zo kwam hij in de galerij. De deur van het bovenvertrek had hij met de grendel achter zich toegesloten. Niet omdat hij bang was dat Eglon alsnog achter hem aan zou komen, maar om veilig weg te komen. Ehud vertrok via de achteruitgang en op mysterieuze wijze verdween hij. Ik zou haast zeggen: kleur het plaatje zelf verder in. De prijs is betaald. Vanuit Gilgal keert Ehud alleen verder. Vanuit de 'Doodsjordaan' keert hij terug en brengt hij de nederlaag toe aan de tegenstander. Hem die de macht van de dood had, overwon Hij. Hij stond op uit de doden en Hij bracht de doodsteek toe aan de vijand, definitief. Alleen, niemand wist het nog. Dat is hier ook de clue van het verhaal, of een van de clues: hij verdwijnt via de achteruitgang, een mysterieuze verdwijning.

Dat is ook precies wat er aan de hand is met de huidige situatie en wat er gebeurd is met de Heer Jezus Christus. Hij heeft de overwinning behaald, Hij is de Held. Hij heeft de doodsteek gegeven aan de vijand, aan de tegenstander. De dood is overwonnen, maar niemand weet het nog. Dat is de situatie nu: niemand weet het nog. En Hij is mysterieus verdwenen. Ja, waar is Hij nu?

En zo kwam hij dus in de galerij. De deur van het bovenvertrek had hij met een grendel achter zich toegesloten. Vers 24: Nauwelijks was hij buiten of daar kwamen de dienaren kijken. Maar zie, de deur van het vertrek was gegrendeld. Toen zeiden zij: "Hij zal zich zeker in de koele binnenkamer hebben afgezonderd." Letterlijk staat er dat hij zijn voeten heeft bedekt. Dat is een eufemisme, een hele nette manier om uit te drukken dat hij zijn behoefte deed. Dan gaan de kleren omlaag en worden de voeten bedekt, dat is het idee. Zij leefden in de illusie dat dit het geval was.

Maar dan staat er in vers 25 dat zij wachtten tot ze er verlegen mee werden. Maar zie, hij deed de deur van het bovenvertrek niet open. Gek hè? Toen haalden zij de sleutel en deden open. En zie, daar lag hun heer dood op de grond. Het duurt dus een hele tijd voordat ze de ontdekking doen dat de tegenstander verslagen is, of dat hun heer dood is. Het is wachten op het moment dat de deur opengaat. Maar dat is de ene kant, dat is in het vijandige kamp het geval. Bij Ehud, bij het volk Israël, was het anders. Want dan lees je in vers 26: terwijl zij talmden in het paleis van Eglon – terwijl zij maar wachtten en wachtten en op een gegeven moment de deur opendoen en zien dat de nederlaag is geleden – was Ehud echter allang ontkomen.

De Bazuin Klinkt: de Verborgen Overwinning Wordt Openbaar ↑ hoofdstukken

En dan staat er in vers 26 nog verder dat hij langs de gebeeldhouwde stenen van Gilgal kwam en veilig bereikte – of letterlijk staat er: hij ontkwam naar Seïra. En toen hij daar aangekomen was, blies hij de hoorn, de sjofar, de bazuin op het gebergte van Efraïm.

Dat is werkelijk prachtig. In wezen is dat een schitterend type van de huidige tijd en van wat er gaat gebeuren. Het is eenvoudigweg zo: de overwinning is behaald. De doodsteek is toegebracht aan de vijand, maar bijna niemand weet het nog. Het is een geheime kennis. Want zo is het toch? Niemand weet van de overwinning die behaald is. Niemand weet ook wie de held is of waar hij uithangt, als ik het even onerbiedig mag zeggen. Maar wij weten het wel. Hij is namelijk op het gebergte van Efraïm.

Efraïm is de eerstgeborene, degene die het eerstgeboorterecht kreeg. Dat had trouwens ook nog met rechts en links te maken. Weet u dat nog? Kent u die geschiedenis? Jakob lag op zijn sterfbed en de zonen van Jozef zaten naast hem bij zijn bed. Jakob zou de eerstgeborene de zegen geven; de jongen die rechts van hem zat. Dat was Manasse. Efraïm was de tweede zoon van Jozef. Maar Jakob wist inmiddels hoe het zat en hij verwisselde zijn handen. Zijn rechterhand legde hij op het hoofd van Efraïm, en zo kreeg Efraïm het eerstgeboorterecht onder de stammen van Israël.

Efraïm heeft te maken met en verwijst naar Hem die de Eerstgeborene is, de Erfgenaam. En wat er nu aan de hand is: Ehud, de ene verlosser, is de overwinnaar. Hij is ontkomen via de achteruitgang en bevindt zich momenteel in de hoogte. Hij is de Eerstgeborene en het wachten is op het moment dat de ramshoorn geblazen gaat worden, dat de sjofar zal klinken, dat de bazuin zal klinken.

Dan krijg je eigenlijk twee verhalen; het heeft twee sporen. In het vijandige kamp ontdekt men, als men de deur opendoet, dat hun heer dood is. Maar in het kamp van Israël hoort men die ramshoorn, men hoort de bazuin klinken. Dat is het teken dat de overwinning behaald is, en dat blijkt dan ook in deze geschiedenis.

Dat is precies waar wij op wachten. Wij weten dat Ehud ontkomen is. Wij weten dat hij zich momenteel bevindt in de hoogte, de hoogste plaats die er is. Hij is degene die de Eerstgeborene is en hij gaat straks inderdaad de bazuin blazen – heel wat keren trouwens. Dat is wat er gaat gebeuren en daar kijken we naar uit. Dan zal de overwinning in munten worden omgezet.

Ik lees nog even verder, ik moet een beetje opschieten. En de Israëlieten daalden met hem het gebergte af, hijzelf voorop. Hij zei tot hen: "Volg mij, want de HERE heeft uw vijanden, de Moabieten, in uw macht gegeven." Zij daalden toen af, hem achterna, en bezetten de voorden – dat wil zeggen de oversteekplaatsen – van de Jordaan naar Moab, en ze lieten niemand oversteken.

Verder, vers 29: "Te dien tijde versloegen zij van Moab ongeveer tienduizend man, allen welgedane en krachtige mannen; niemand ontkwam." Zo werd Moab op die dag vernederd onder de hand van Israël, en het land had rust, tachtig jaar lang.

Ehud is degene die de overwinnaar is. Hij is degene die straks ook de bazuin zal blazen. Dan zal Israël gemobiliseerd worden en zal het volk inderdaad de overwinning gaan claimen in deze wereld. Dat gaat gebeuren, dat duurt allemaal niet zo lang meer: dat de bazuin zal klinken en dat Israël verzameld zal worden. Hij gaat dat volk van Israël één maken. Dan zal blijken wie de overwinnaar is en hij zal het land in de rust brengen.

Samenvatting: de Typologie van Ehud in Tien Punten ↑ hoofdstukken

Om nog eventjes kort samen te vatten wat ik u heb proberen te vertellen: Ehud in tien punten. Ehud verwijst allereerst naar de verlosser van Israël. Ten tweede naar 'die ene', want dat is wat zijn naam betekent. Hij verwijst naar de zoon van de rechterhand, want Hij is het die het Woord als zwaard hanteerde.

Ehud verwijst naar Hem die in vernedering kwam; u weet wel, Hij was 'links', Hij was rechtsgehandicapt. Ehud verwijst naar Hem die de prijs betaalde, die de schatting betaalde en het offer bracht.

Ehud verwijst naar Hem die alleen terugkeerde van de doodsjordaan, Gilgal. Hij is het die de dood overwon en daarin en daarmee de vijand de doodsteek gaf. Ehud verwijst naar Hem die na Zijn overwinning mysterieus verdween en Ehud verwijst naar Hem die straks openbaar zal worden als de bazuin, de ramshoorn, de sjofar zal klinken.

Ten slotte verwijst Ehud naar Hem die alle vijanden zal overwinnen. Hij heeft de dood overwonnen, maar er komt een moment dat alle vijanden onder Zijn voeten gelegd zullen zijn. Dan zal Hij ook de laatste vijand, de dood, tenietdoen. Dan is er geen dood meer en dan is er alleen nog maar leven. Hij, de ware Ehud, is de Levensvorst die de dood voorkomend teniet zal doen.

Ik stel voor dat we daar een lied over gaan zingen: lied 107. Dat is helemaal in lijn daarmee: 'U zij de glorie'. Ik wil de samenkomst graag afsluiten met een tekst die we vinden in Romeinen 15 vers 13. Dat lijkt me een hele mooie regel om de nieuwe week mee in te gaan. Daar staan deze woorden van de apostel Paulus: "De God nu van de hoop vervulle u met louter vreugde en vrede in het geloof, om overvloedig te zijn in de hoop door de kracht van de Heilige Geest." Amen.

🎧 Ehud, Een Man Die Links Was
Delen: