▶ 00:00 Inleiding: de Staf als Embleem van Opstanding ↑ hoofdstukken

Goedemorgen trouwens, dames en heren. Beste vrienden, ik wil uw aandacht vanmorgen vragen voor het Bijbelgedeelte dat we zojuist met elkaar hebben gelezen: Numeri 17. Voor de meesten van ons denk ik een betrekkelijk bekende geschiedenis, de bloeiende staf van Aäron. Het is een wonderlijke geschiedenis en het leek mij een goed idee om op deze morgen daar eens wat meer op in te zoomen. Vooral op de betekenis daarvan en vooral ook in het licht van de Heer Jezus Christus, waar we zojuist ook de liederen over hebben gezongen: de opstanding van de Heer Jezus Christus, de weggerolde steen, het graf dat definitief leeg is achtergelaten.

Met een staf is in de Bijbel nogal eens een keertje wat te doen. Het lijstje dat ik ga geven is ver van compleet, maar ik geef zomaar even een paar voorbeelden waarbij er sprake is van een staf. Als je in gedachten neemt wat een staf is... ziet u het trouwens allemaal goed? Een staf in het algemeen, voordat we de Bijbel daarover gaan openen, is een embleem van opstanding en eigenlijk ook van staande kunnen blijven. Dat is niet zo moeilijk, want waar dient een staf voor? Wel, om op te leunen, om op te kunnen staan. Daarmee is een staf — en ik zal het straks nog veel uitgebreider aantonen, denk ik, al is dat aan u of het werkelijk aangetoond is — inderdaad een embleem van staan, van opstanding en van staande blijven. Iets waar je werkelijk op kunt leunen, waar je je vertrouwen aan kunt geven.

In de Bijbel speelt een staf nogal eens een keertje een rol. Oh, dat was niet de bedoeling... maakt niet uit, dit is weer een andere PowerPoint-versie. Maakt niet uit, Evert-Jan. De bedoeling was namelijk dat het punt voor punt zou worden weergegeven, maar dat blijkt niet het geval te zijn. Het gaat er maar om wat ik wil zeggen ter inleiding voordat ik wat ga zeggen over die staf in Numeri 17, de bloeiende staf van Aäron. Staven, want dat is het meervoud van staf — ik moet er zelf ook iedere keer een beetje aan wennen om het zo te zeggen, want het meervoud van staf is staven, maar het meervoud van staaf is ook staven. Dat is een beetje verwarrend en het klinkt een beetje vreemd, maar 'staven' is echt het meervoud van staf.

Staven in de Bijbel spelen een grote rol. Je leest bijvoorbeeld van Jakob — dat is heel eigenaardig — in Genesis 32 dat hij de Jordaan doorwaadde met zijn staf. Dan vraag je je af: waarom staat dat er nou zo bij vermeld? Wat interesseert ons dat nou, als ik het eventjes zo cynisch mag zeggen, hoe hij de Jordaan doortrok? Wel, als je eenmaal weet waar een staf een beeld van is, dan is dat niet zo moeilijk. Dat geldt trouwens ook voor de Jordaan, want u weet allemaal — daar hoef je helemaal niet bijbels onderlegd voor te zijn — dat de Jordaan een beeld is van de dood, van de doodsjordaan. En hoe kom je nou die doodsjordaan door? Wel, door te leunen en te steunen op de staf. Jakob deed dat; hij trok de Jordaan door, leunend en steunend op zijn staf.

Later lees je van diezelfde Jakob ook weer dat hij steunt op die staf. Hij had al zijn zonen bij elkaar geroepen — dat was een hele verzameling — vlak voordat hij zou sterven. Hij heeft zijn zonen nog het een en ander op het hart gebonden en gesproken over toekomstige dingen. In Genesis 49 staat het allemaal: hij spreekt profetieën en voorzeggingen uit over elk van zijn zonen en dan staat erbij dat hij leunde op het uiteinde van zijn staf. Dat vind ik zo mooi. Juist omdat een staf spreekt van opstanding. Hoe kon Jakob al die voorzeggingen doen over de toekomende dingen? Wel, doordat hij inderdaad zijn vertrouwen stelde en leunde op de opstanding, op het feit dat er iemand is die sterker is dan de dood. Dat geeft vertrouwen. Daar kun je op leunen, en aan de hand daarvan kun je ook gaan. Dat geeft leiding in je leven. Ik vind het trouwens ook grappig dat het woordje 'staf' bij ons nog de betekenis heeft van leiding. De staf van een organisatie is de leiding van de organisatie. Een staf geeft leiding, op een staf steun je en leun je, een staf spreekt van opstanding.

En wat dacht u van Mozes? Dat is dan weer een heel aantal hoofdstukken verder in de Bijbel, in Exodus 17. Daar lees je ook dat hij in de strijd tegen Amalek zijn staf omhoog hield. Hij moest gesteund worden door Jozua en... wie was het nog meer? Ik dacht dat het Kaleb was, maar dat maakt verder niet uit. Mozes hield die staf omhoog en toen hij die staf omhoog hield, overwonnen ze daadwerkelijk, zodat die staf inderdaad spreekt van opstanding. De staf wees naar boven en gaf de overwinning.

Als je de associaties kunt maken met het centrale thema van de bijbelse boodschap... Jan heeft het zojuist ook voorgelezen uit 1 Korinthe 15: de hele bijbelse boodschap is rond dit feit geconcentreerd. Het feit dat Christus de dood heeft overwonnen en het graf leeg achtergelaten heeft. Dat maakt in één klap alles anders. Daar steunen we op en daar spreekt die staf van.

Ik moet aan een ander Schriftgedeelte denken; dat is het laatste wat ik ter inleiding nog even wil zeggen. U kent die allerbekendste psalm, Psalm 23. Ik was vanmorgen heel erg bezig met het getal 23 toen ik vanaf Utrecht hiernaartoe reed. Ik dacht: ik neem afslag 23, maar toen nam ik een afslag te laat en kwam ik in Veenendaal terecht. Ik had afslag 22 moeten hebben! Maar dat heb je dan als je zo met zo'n psalm bezig bent. In Psalm 23 lees je in vers 4: "Zelfs al ga ik door een dal..." De Statenvertaling geeft het juist weer: "...door een dal van schaduw des doods, ik vrees geen kwaad, want Gij zijt bij mij. Uw stok en uw staf, die vertroosten mij." Dat vind ik zo mooi. Al ga je door een diep dal, een dal waar de dood zijn schaduwen vooruitwerpt, wat is er dan dat je werkelijk troost geeft? Hoe kun je dan zeggen: "ik vrees geen kwaad"? David zegt het hier: "Uw staf vertroost mij."

En dan pak ik weer eventjes de draad op van waar ik het zojuist al over had: die staf spreekt van opstanding. Wat geeft je nou werkelijk troost en zekerheid? Waarop kun je leunen als je door een diep dal van schaduw des doods gaat? Als je leunt op de staf. Als je weet hebt van Hem die de dood bij machte is te overwinnen, zoals David kon zeggen. Maar wij kunnen inmiddels achteraf zeggen: als je leunt op Hem die de dood heeft overwonnen. Nog niet tenietgedaan, maar wel overwonnen. Met dat in gedachten wil ik vanmorgen eens snel door Numeri 17 wandelen. We nemen er natuurlijk niet de hele dag voor.

▶ 09:13 Numeri 17: Twaalf Staven voor de Ark Der Getuigenis ↑ hoofdstukken

Maar met dat in gedachte over die staf, dat het spreekt van de opstanding, zullen we ook eens Numeri 17 met elkaar lezen. Laten we dat gedeelte gewoon nog eens een keer lezen en ik wil op een aantal punten wijzen. Tenslotte wil ik u nog wat verre gezichten gaan geven, want daar gaat het me uiteindelijk om. Maar laten we eerst dat gedeelte lezen: Numeri 17. Ja, Numeri 17.

Daar staat in vers 1: "De HERE sprak tot Mozes: Spreek tot de Israëlieten en neem van hen voor elke stam één staf van al hun vorsten, naar hun stammen twaalf staven; ieders naam zult gij op zijn staf schrijven. Maar de naam van Aäron zult gij op de staf van Levi schrijven, want één staf dient voor het hoofd van hun stam."

Nou, het idee hier is heel simpel. Er zijn twaalf stammen en al die stammen hebben een naam: Issachar, Simeon, Naftali, Zebulon, enzovoort. Wel, al die stammen leverden hun staf in. Ze hadden een staf, want ja, ik zei al: de staf heeft ook alles te maken met leiding. Ze leverden hun staf in en op allemaal was hun naam daarin gegraveerd of opgeschreven. Behalve op de staf van Levi; daar zou niet de naam Levi komen te staan, maar Aäron. Aäron was uit de stam van Levi en de naam van Aäron moest op die staf komen te staan.

En dan staat er in vers 4: "Dan zult gij deze nederleggen in de tent der samenkomst vóór de getuigenis." De getuigenis is de Ark der Getuigenis; zo wordt hij heel dikwijls genoemd. Dat wil zeggen: de Ark van het Verbond. Eigenlijk het centrum van Israëls eredienst, waar het verzoendeksel op gelegen was met de cherubim. Waar de hogepriester eens per jaar toe mocht naderen in het binnenste heiligdom, achter het voorhangsel. Wel, daar moesten die staven worden neergelegd vóór de getuigenis, dus voor die Ark. "Waar Ik met u," zegt God tegen Mozes, "waar Ik met u pleeg samen te komen."

"En de man die Ik verkies, diens staf zal bloeien." God had trouwens al van tevoren gezegd wie de hogepriester van Zijn keuze was. Maar goed, er was erg veel rebellie tegen; er was veel discussie over wie nu eigenlijk de hogepriester mocht zijn. Wel, God zou het nu gaan bewijzen. Hij had al gesproken; Hij had hem in wezen al aangewezen. Het was al duidelijk, maar God ging het nu bewijzen. "En de man die Ik verkies, diens staf zal bloeien, zo zal Ik het gemor waarmee de Israëlieten tegen u morren tot zwijgen brengen, zodat Ik het niet meer hoor." Dat wil zeggen: het bewijs zal nu bij deze gelegenheid eens voor altijd geleverd worden.

En nadat Mozes nu in vers 6 tot de Israëlieten gesproken had, gaven al hun vorsten hem voor iedere vorst één staf naar hun stammen twaalf staven. En de staf van Aäron was onder hun staven. Ja, dat was precies ook wat we lazen. Nu wil ik even nog één ding erbij zeggen, want we hadden het al eventjes over een aantal staven in de Bijbel.

▶ 12:30 Eerdere Wonderen met de Staf van Aäron ↑ hoofdstukken

Over de staf van Jakob en die van Mozes is al gesproken, maar over de staf van Aäron is trouwens ook al eerder melding gemaakt. Er is zelfs al diverse keren melding van gemaakt. Ik noem twee gelegenheden. In Exodus 8 lees je dat Mozes en Aäron verschijnen voor de Farao. Je leest dat Mozes zijn staf op de grond zou werpen. Hij doet dat, en wat gebeurt er? De staf wordt een levende slang. Vervolgens gebeurt er nog iets wonderlijks, want die Egyptische magiërs die erbij stonden, die deden hetzelfde. Maar met dit verschil: de slang van Aäron verslond die andere slangen – of die andere staven, net hoe u het zeggen wilt, want dat blijkt hetzelfde te zijn. De staf werd ineens een levende slang.

Houd dat even in gedachten. De staf spreekt altijd van opstanding, maar wat hier bijzonder is: die staf werd een slang. Nu zou je zeggen dat de slang in de Bijbel een beeld is van Satan, de oude slang. Dan zeg ik: ja, dat klopt. Maar dat is de oude slang. Als ik het misschien een beetje ondeugend mag formuleren: ik denk dan bij mezelf dat er ook een ‘nieuwe’ slang is, de Overwinnaar. Laat ik het anders zeggen, zoals de Heer Jezus het ooit tegen Nicodemus zei: de verhoogde slang. Dat wil zeggen: de slang die de anderen zal vernederen. Daar spreekt die staf van Aäron van; die werd de slang die die andere slangen van de tegenstanders, van die Egyptische magiërs, allemaal verzwolg. Eigenaardig, nietwaar? Dat wijst inderdaad op de verhoogde slang, die we trouwens allemaal wel kennen. Ook in de wereld is dit beeld heel bekend.

U zegt misschien: dat is weer een ander teken. Maar ik moet dan meteen denken aan het esculaapteken. Dat is ook die verhoogde slang, een embleem van genezing maar ook van nieuw leven. Eigenaardig, dat soort dingen. Maar goed, we moeten verder, want dat was de eerste keer dat we over de staf van Aäron lazen. Maar daar lees je ook nog over een paar hoofdstukken later, in Exodus 17. Je moet hier even Schrift met Schrift vergelijken, want het staat er niet zo direct, maar het blijkt de staf van Aäron te zijn die tegen de rots geslagen wordt. En wat gebeurt er? Israël dreigde om te komen van de dorst, maar God gaf levend water zodat ze inderdaad in leven bleven. De staf zorgde ervoor dat ze leven ontvingen.

De staf is namelijk een embleem van opstanding en daarmee ook van nieuw leven. Hij wordt tegen de rots geslagen. Terwijl ik het zeg, moet ik me echt inhouden, hoor, want over de rots zou je nog veel meer moeten zeggen en over het slaan tegen die rots. Ik zal u vertellen: daar zitten nog zoveel geweldige betekenissen achter. Maar laten we ons beperken en de discipline bewaren om toch even te blijven kijken naar die staf. We hebben het dus over die staf van Aäron, waar in Numeri 17 melding van wordt gemaakt en die daar in het heiligdom bij de tabernakel, bij de Ark der Getuigenis, gelegd wordt.

U zegt misschien: is dat wel dezelfde staf geweest? Ja, het is toch iedere keer de staf van Aäron. En daar was al een heleboel wonderlijks mee aan de hand. Iedere keer had het te maken met leven. Dat leven dat sterker is dan de dood, daar heeft die staf altijd mee te maken. Dat weet je al op voorhand, nog voordat je Numeri 17 als het ware opslaat. Dan weet je dat al, want dan word je geacht het voorgaande ook al te kennen en geleerd te hebben. Dan weet je: met die staf is iets bijzonders aan de hand, daar worden wonderen mee verricht.

Ik moet er ineens aan denken dat een staf ook in de wereld bekend is – sorry dat ik iedere keer die link maak. Maar ook in de wereld is dit bekend; u kent toch wel de toverstaf? Op de een of andere manier weet men in de wereld ook dat er met een staf iets wonderlijks aan de hand is, dat daar wonderen mee gebeuren. Alleen weet men in de wereld niet waarom. Maar wij weten dat de staf spreekt van opstanding, van het grootste wonder dat ooit heeft plaatsgevonden. Eigenlijk zijn alle wonderen die we elders in de Bijbel vinden niets anders dan uitwerkingen van dat ene grote wonder, namelijk dat de dood is overwonnen.

Die staf van Aäron had zijn dienst in wezen al bewezen toen het een levende slang werd die al die andere slangen verzwolg. En ook bij die andere gelegenheid, toen die staf tegen de rots geslagen werd en er levend water uit die rots kwam zodat Israël in leven bleef. In al die gevallen was de staf inderdaad een beeld van leven. Als ze die staf zagen, moesten ze onwillekeurig denken aan leven; aan een leven dat sterker is dan de dood. Leven: een dode staf die ineens levend wordt of die leven geeft. Dat is die staf. We lezen nu even verder in Numeri 17.

▶ 18:39 De Bloeiende Staf en de Betekenis van de Amandelboom ↑ hoofdstukken

Mozes legt de staven neer voor het aangezicht van de HERE in de tent der samenkomst, in de tent der getuigenis. Dat wil zeggen: in de tent waar de getuigenis, die ark van het verbond, stond. En toen Mozes de volgende dag de tent der getuigenis binnenging, zie, de staf van Aäron voor het huis van Levi bloeide. Hij had bloesem voortgebracht, bloemen gedragen en amandelen doen rijpen. Dat is exact hetzelfde als waar we het al over hadden. Nou ja, ik zeg exact hetzelfde, maar het beeldt weer exact hetzelfde uit: een dode staf zou je zeggen, maar een staf die opnieuw een embleem blijkt te zijn van leven.

Moet u zich voorstellen: daar was de vorige dag een staf neergelegd en dan komt Mozes de volgende morgen in die tent der samenkomst, daar in dat binnenste heiligdom, en dan ziet hij die staf. Hij had niet alleen bloesem voortgebracht, maar had ook al bloemen gedragen en zelfs amandelen doen rijpen. Allemaal in één nacht. Als dat geen wonder is! Als dat niet een bewijs is van dat wat God inderdaad gesproken had.

En dat is ook zo. Trouwens, dan moet ik er nog wat bij vertellen, want het is niet alleen zo dat hier die staf ineens leven voortbrengt, maar let dan ook even op dat woordje ‘amandelen’. Ja, u denkt dan misschien aan iets wat in uw keel zit of wat al of niet geknipt is, maar daar hebben we het nu even niet over. Ik heb het over een amandelboom. Ik zal u vertellen dat dat in de Bijbel ook een bijzondere betekenis heeft, en ik kan dat heel gemakkelijk bewijzen. Daarvoor gaan we naar Jeremia 1.

In Jeremia 1 – u kunt het zelf opslaan of gewoon meelezen – staat in vers 11: "En het woord des HEREN kwam tot mij: Wat ziet gij, Jeremia? Toen zeide ik: Ik zie een amandeltwijg. Daarop zeide de HERE tot mij: Gij hebt goed gezien, want Ik waak over mijn woord om dat te doen." Punt. Pauze zou ik eigenlijk moeten zeggen, want hier moet je eens heel goed bij stilstaan. Sowieso al bij de uitspraak van het feit dat God zegt: "Ik waak over mijn woord." Mijn woord is betrouwbaar, Ik zorg ervoor. Dat zegt God trouwens ook tegen Jesaja: dat Zijn woord altijd doet wat Hem behaagt. Gods woord is namelijk levend, het is krachtig en God zelf staat er garant voor dat het zal doen wat Hij belooft. Want Gods woord is ook altijd Zijn belofte. Gods woord is niet dat wat een mens moet doen, maar Gods woord is een belofte: namelijk wat Hij zegt te zullen doen. En God zegt: "Ik waak over mijn woord, denk erom, Ik ben het die gesproken heb en het zal vervuld worden."

Maar wat ons misschien bij deze lezing ontgaat – nee, dat is wel zeker als je dit gewoon in het Nederlands leest – is de link. Jeremia ziet een amandeltwijg en dan zegt God: "Gij hebt goed gezien, want Ik waak over mijn woord om dat te doen." Hoezo "want"? Wat is de relatie tussen die amandeltwijg die Jeremia ziet en het feit dat God waakt over Zijn woord? Nou, dat is niet zo moeilijk, alleen moet je dan even de Nederlandse taal achter je laten en teruggaan naar de taal waarin dit gesproken werd: de taal van het Hebreeuws, de taal van Israël, de taal van de overkant. Want met het Hebreeuws is echt iets heel bijzonders aan de hand. Dat is Gods taal, de taal die eigenlijk van de andere kant komt.

Weet u wat er in het Hebreeuws staat? Het Hebreeuwse woord voor amandel is shaqed. Maar dat is exact hetzelfde woord als het woord voor waken, shaqad. Exact hetzelfde woord. Kijk, in het Nederlands ontgaat het ons, maar in het Hebreeuws is het zo klaar als een klontje. Een amandelboom of een amandelvrucht, het woordje ‘amandel’, is hetzelfde woord als ‘waken’ of ‘wekken’. En waarom is dat? U ziet hier zo’n amandelboom afgebeeld, zo’n witte boom. Het is de boom die als eerste in de lente ontwaakt. Dat wil zeggen: de eerste boom die in de lente zijn bloesem geeft. Als de amandel gaat bloeien, dan wordt de lente als het ware gewekt. Het is de eersteling van het nieuwe leven. Ik zeg het expres zo, zodat u meteen denkt: aha, waar heb ik dat vaker gehoord? De eersteling van het nieuwe leven. De aankondiger van de lente, van the spring, zoals ze in het Engels zeggen, waar alles openspringt.

Want u zegt misschien: "Ik vind het heel wonderlijk dat zo’n dood stuk hout ineens tot leven komt." Dan zeg ik: ja, dat is ook een wonder, maar hebt u uw ogen in uw zak zitten of kijkt u ook elk voorjaar weer met zulke ogen naar de natuur? Waar ik altijd dode takken zie, die ineens tot leven komen. Het enige wonderlijke hier is, zou je kunnen zeggen, dat het allemaal zo snel gebeurde. Maar dat dode takken weer levend worden, dat zien we in de natuur. De hele natuur is eigenlijk niets anders dan een grote getuigenis van de God die de dood overwint. Ik bedoel, in de herfst zien we alles weer sterven. Het is niet voor niets hoor, dat mensen dan vaak wat droefgeestig gestemd zijn en depressief. Maar ja, als je eenmaal weet wat er gaat komen, dan zou het je toch hoop moeten geven. In de winter zie je dat alles dood is: dode takken, dode kale bomen. Je zou zeggen: inderdaad, het is dood. Maar het blijkt niet dood te zijn. Of voor mijn part moet ik het nog anders zeggen: de dood wordt overwonnen. En dat is wat er in de lente gebeurt. En de eerste boom in het Midden-Oosten althans, die de lente aankondigt, dat is de amandel.

Wekken en waken is trouwens... ja, sorry, maar het verhaal wordt in die zin een beetje eentonig, maar aan de andere kant is het ook wel weer simpel. Dat kan je nooit ontgaan. Want weet u wat het is? Waken is in de Bijbel ook altijd nieuw leven. "Ontwaak, gij die slaapt, en sta op uit de doden." Wekken of opwekken, dat is nieuw leven. In ons Griekse Nieuwe Testament is wekken of opwekken exact hetzelfde als waken. Hoe dat ook zij, die amandelboom spreekt van nieuw leven, van de lente, van de eersteling zelfs die de lente aankondigt, die het nieuwe leven aankondigt. En als je in dat licht vervolgens leest wat er staat in Numeri 17 vers 8 – dat die staf van Aäron de volgende morgen een levende staf blijkt te zijn die amandelbloesem draagt – dan onderstreept dat voor de zoveelste keer dat het gaat om nieuw leven en de dood die wordt overwonnen. Dáár spreekt het van. Het kan je niet ontgaan, want het springt als het ware van de bladzijde af.

Vers 9: "Toen Mozes al de staven van vóór het aangezicht des HEREN tot al de Israëlieten naar buiten bracht, zagen zij het en namen ieder zijn staf." Hier zie je zo’n afbeelding dat Mozes inderdaad naar buiten komt en hij heeft die staf – nou ja, een staf? Hij heeft eigenlijk een complete boom in zijn handen, daar komt het op neer. En ze zien het: het bewijs is geleverd. In vers 10 staat dan: "En de HERE zeide tot Mozes: Breng de staf van Aäron terug vóór de getuigenis, om bewaard te worden tot een teken voor de wederspannigen, zodat gij aan hun gemor een einde maakt en Ik het niet meer hoor, opdat zij niet sterven." Met andere woorden: hier is het leven in gelegen. Als je hier je vertrouwen niet op stelt of als je je hier niet door laat overtuigen, dan houd je de dood over. Ja, als je het leven afwijst, dan houd je de dood over.

Trouwens, tot in lengte van jaren is die staf van Aäron inderdaad bij die ark neergelegd. Of in de ark, daar is discussie over hoe dat nu precies geweest is, maar één ding is zeker: die ark werd altijd geassocieerd met het verzoendeksel, maar ook met de bloeiende staf van Aäron. Zo had God de man aangewezen van Zijn keuze.

De hogepriester die Hij voor Israël bestemd heeft. Zo had God het bewijs geleverd. En dan lezen we nog in vers 11: "En Mozes deed het: zoals de HERE hem geboden had, deed hij." Zo deed hij. En ik zei al: tot in lengte van jaren is het ook zo gebleven.

En als later de schrijver van de Hebreeënbrief ingaat op alle details van de tabernakeldienst, de wijze waarop het hele instrumentarium van de tabernakel georganiseerd was en ook op de betekenis ervan, dan zegt de schrijver van de Hebreeënbrief in hoofdstuk 9 over die ark dat daarin gelegen was de bloeiende staf van Aäron.

Nu wil ik vervolgens — voor zover het u nog ontgaan is — nog ietsje dieper ingaan en wat vertellen over de diepere betekenis van dit hoofdstuk. Kijk, ik heb al wat verteld over de staf, dat het een embleem is van nieuw leven en van de overwinning op de dood, maar ik zal u ook dit zeggen.

▶ 29:33 Vier Profetische Verwijzingen Naar Christus ↑ hoofdstukken

Ik wil vier punten noemen waaruit blijkt dat dit allemaal spreekt van de Heer Jezus Christus. Kijk, we hebben het over een staf en dan stellen wij ons vervolgens de vraag: wat betekent die staf? Wel, over de staf in het algemeen daar waren we in Numeri 17 al lang uit. Dat hadden we in het begin van deze studie, deze predicatie, al vastgesteld. Maar laten we het eerste punt nu eens eventjes nog wat nader toelichten.

Punt één: God wijst de hogepriester van Zijn keuze aan door leven uit de dood voort te brengen. En ik zeg het expres dubbelzinnig. Hier is het letterlijk zo; dat wil zeggen in Numeri 16 en Numeri 17 wijst God Aäron aan als de hogepriester van Israël. Hoe? Wel, door zijn staf tot leven te brengen. Maar wij weten ook – ik had het zojuist over de Hebreeënbrief – wij weten ook dat de hogepriester, Israëls Hogepriester, ook door God is aangewezen door nieuw leven. Het voert veel te ver, maar in wezen zou je Hebreeën 7, het hele hoofdstuk, moeten lezen. Daar gaat een heel hoofdstuk over het hogepriesterschap en de schrijver van de Hebreeënbrief legt dan ook uit dat de Heer Jezus Christus Hogepriester is. Hij zegt dan: 'Ja, het is niet krachtens een gebod van vleselijke afkomst.' Dat klinkt heel hoogdravend, maar het komt er gewoon op neer dat de Heer Jezus Hogepriester is, maar niet omdat Hij uit de stam van Levi is of uit het huis van Aäron. Want het is duidelijk: Hij is uit de stam van Juda. Dat is waar, maar er staat dan: Hij is geen hogepriester op grond van Zijn afkomst, van Zijn vleselijke afkomst, maar krachtens onvernietigbaar leven. Hier op aarde was Hij geen hogepriester, maar sinds Zijn opstanding uit de doden is Hij Israëls Hogepriester krachtens onvernietigbaar leven. En daardoor is Hij trouwens een veel hogere hogepriester nog, de hoogste priester. Dan Aäron, want Hij combineert het bovendien met koningschap, wat in Israël ondenkbaar was. Hij is Koning en Priester, en daarom ook Koning-Priester naar de ordening van Melchizedek. Die was ook koning-priester trouwens. Maar daarom juist. Nou, één ding moet duidelijk zijn: God wijst de hogepriester aan van Zijn keuze door leven uit de dood voort te brengen. Dat is Numeri 17, en dat is ook de grote waarheid van het Nieuwe Testament. Israëls Hogepriester, of de Middelaar van God en mensen, is door God aangewezen door Zijn opstanding uit de dood, door die weggerolde steen.

Punt twee: de staf die amandelbloesem voortbracht, dat spreekt van Hem die als Eersteling uit de doden ontwaakte. De staf sowieso spreekt van opstanding, maar het feit dat hij amandelbloesem voortbracht, geeft aan dat Hij de Eersteling is. De Vorst. 'The first', zeggen ze in het Engels dan, maar dat is de Vorst, degene die leiding geeft. Ja, met recht de staf; de staf waar wij op kunnen steunen en leunen, die ons zekerheid geeft, ook al gaan we door een dal van schaduw des doods. En dit is absoluut waar: dan is er maar één ding wat werkelijk troost, en dat is die waarheid van die staf. Als je ziet op die staf, dan weet je: ja, er is iemand die het alles overwint. Dan zie je op Hem die als Eersteling het nieuwe leven heeft aangekondigd. De eerste is er al; de amandel bloeit al, als ik het zo mag zeggen, en de rest komt. Het is een kwestie van geduld. Ja.

Punt drie, dat is een hele mooie, dat vind ik een hele mooie voor deze tijd: de bloeiende staf is gedurende de nacht verborgen in het hemels heiligdom. Eigenlijk is het zo dat die nacht voorafgaand aan het moment dat Mozes dus met die staf naar buiten komt... die nacht die daaraan voorafgaat, dat is een beeld van onze tijd. Nu is het nacht. Nu is het in deze wereld nacht. De Zon der gerechtigheid die zal opkomen, maar nog steeds is het nacht in deze wereld. Duister. Ik hoef dat verder niet aan te tonen, ik hoef dat ook niet duidelijk te maken. Het is donker in deze wereld. Wij mogen als sterretjes ook stralen. 'Mocht ik zelf een lichtje zijn', zo hebben we dat zojuist gezongen. Dat is toch ook zo? Waarom? Nou, zelfs lichtjes worden opgemerkt omdat het stikdonker in deze wereld is. Een wereld die het zonder hoop en zonder God meent te moeten doen. Wel, het is nacht in deze wereld, maar terwijl het nacht is in deze wereld, is er in het verborgene, achter het voorhangsel, daar is nieuw leven. Trouwens, in dat heiligdom was het altijd licht. Dat is ook een hele mooie trouwens: in dat heiligdom was het licht, maar het heiligdom spreekt van de hemel. Eigenlijk ga ik er de hele morgen al een beetje van uit dat u de Hebreeënbrief redelijk goed kent, want in de Hebreeënbrief wordt het allemaal schitterend uitgelegd en vervolgens ook geïllustreerd. De hemel, die tabernakel, dat heiligdom achter dat voorhangsel, dat is een beeld van de hemel wat nu onttrokken is aan het oog. Wel, de bloeiende staf is een uitbeelding van de Heer Jezus Christus, de Overwinnaar, de Eersteling uit de doden. Waar is Hij nu? Nou, het is nu nacht in deze wereld en Hij bevindt zich achter het voorhangsel. God heeft al het bewijs geleverd. Dat wil zeggen: het bewijs is er al, alleen het bewijs moet nog zichtbaar worden. Het nieuwe leven is er al. Waar? Kunt u het zien? Nee, je kunt er helemaal niks van zien. Helemaal niks. In deze wereld valt ook niks te zien. Ik had gisteravond nog een heel gesprek met mijn zoontje van negen erover, die daar heel veel vragen over had waarom eigenlijk niks zichtbaar is van deze tijd. Toen zei ik al van: 'Nou, ik ga het morgenochtend er juist ook over hebben.' Maar hij is er nu dus niet. Vandaag is alles verborgen en dat kan ons soms grote problemen opleveren, dat de dingen verborgen zijn. Wat zien we nu van de Heer? Het is nacht en nou is het nieuwe leven er, maar waar zie je het? Dat zie je ook niet; het is achter het voorhangsel verborgen. Dat geldt trouwens ook voor ons leven, want Hij is verborgen en ons leven is met Hem verborgen bij God, daar in het hemels heiligdom. Maar het maakt zo'n groot verschil als je dat weet. Als je weet: die bloeiende staf is er, dat nieuwe leven is aan het licht getreden. En wij als select gezelschap, als uitverkorenen, mogen het nu al weten.

En weet je waar het wachten op is? Op dit moment – en dat is het laatste wat ik erover wil zeggen: Israël zal pas overtuigd worden als de bloeiende staf, de opgestane Messias, de Eersteling uit de doden, als de bloeiende staf bij het aanbreken van de nieuwe dag uit het hemels heiligdom zal komen. Zodat die bloeiende staf een schitterend type is van Israëls Messias, die nu in het hemels heiligdom is, in het verborgene, terwijl het in de wereld nacht is. Maar het moment gaat komen, en het is niet ver meer. Het moment gaat komen dat als het licht gaat worden, als de nacht zal worden verdreven, dat Hij uit het heiligdom komt. En eigenlijk is dat hetzelfde. Eigenlijk is het zo, in beeld bedoel ik, als Hij uit het heiligdom komt, als de staf van achter het voorhangsel vandaan gehaald wordt, dan is dat hetzelfde als dat de Zon der gerechtigheid opkomt over de wereld en de nacht zal worden verdreven. Maar dat is wat je leest in Numeri 17: terwijl bij het aanbreken van de nieuwe dag de staf tevoorschijn werd gehaald. Nou, en dan zal ontegenzeggelijk het definitieve bewijs voor Israël geleverd zijn wie haar Messias is, wie haar hogepriester is, wie de Gezalfde is van Gods keuze. Het bewijs is er al; wij weten dat. Maar dat bevindt zich nog achter het voorhangsel en straks gaat het openbaar worden. Dan komt Hij tevoorschijn: de bloeiende staf, de amandelstaf.

▶ 39:21 Dankgebed en Afsluiting ↑ hoofdstukken

Wat geeft u ons enorm veel reden om u dank te zeggen, hemelse Vader. In een wereld waar de duisternis heerst, waar zoveel wanhoop is en waar men leeft zonder die belofte van u; waar men gebukt gaat onder zorg en gebukt gaat onder pijn. Dat geldt voor de ganse schepping die in al haar delen zucht. De apostel Paulus zegt daarover dat ook wijzelf zuchten, maar wel in hoop. Here, we danken u dat u ons daar vanmorgen bij bepaald heeft: bij die hoop, bij die staf, bij die bloeiende staf.

Heer, we danken u dat we dat getuigenis mogen kennen van hem die sterker is dan de dood en die werkelijk God is, voor wie niets te wonderlijk is. We danken u voor de prachtige illustraties in het Oude Testament, waar het boordevol mee staat. We danken u zelfs voor de illustraties die u in de schepping hebt neergelegd en die we in de natuur zien. Elk jaar opnieuw zien we dat hele fenomeen uitgebeeld waar het u om te doen is, namelijk om uit een oude schepping een nieuwe schepping voort te brengen. Dan zien we hoe dode takken levend worden, en u troost ons daarmee. Met die staf, met die takken die levend worden, troost u ons in het dal van de dood met dat getuigenis.

Heer, we zijn zo enorm rijk daarmee. We danken u dat u uw belofte hebt gegeven van nieuw leven, en dat dit niet alleen voor ons geldt. Wij mogen vandaag inderdaad een uitverkoren positie innemen. U hebt ons zo bevoorrecht dat wij nu al die dingen mogen weten: wat er aan de hand is achter het voorhangsel. Maar er gaat een moment komen, en het duurt niet lang meer, dat de zon zal opkomen en de nacht verdreven zal worden. Dan zal er een nieuwe aion aanbreken voor Israël, voor de volkeren en voor de wereld.

Heer, we danken u dat het getuigenis van leven uiteindelijk alles zal overwinnen. Dat de dood verzwolgen zal worden in de overwinning en dat er uiteindelijk helemaal geen dood meer zal zijn. Dan is alles leven. Dan getuigt alles van de God die met recht de levende God is en die de dood totaal tenietdoet. Heer, we danken u dat dit het is waar we op mogen leunen, waar we op steunen en waar we ons vertrouwen op mogen stellen. Dat geeft ook de leiding in ons leven. Een staf is immers om mee te gaan; de staf waarmee wij de Jordaan mogen doorwaarden.

Heer, zo willen we u dankzeggen voor alles wat u ons geeft, voor de rijkdom in geestelijk opzicht en ook in materieel opzicht. Dat u voor ons zorgt en weet wat wij nodig hebben, en dat we daarop ons vertrouwen mogen stellen. Amen.

Ik wilde deze samenkomst graag afsluiten met een tekst. Ik weet eigenlijk niet of er nog een lied gepland staat, Ernst-Jan? Nee? Dan laten we het hierbij. Maar ik wil u nog één tekst meegeven als een mooie afsluiting. Het sluit naadloos aan bij wat ik zojuist heb mogen naar voren brengen over Numeri 17. Er staat in Romeinen 15: "De God nu der hoop, vervulle u met louter vreugde en vrede in het geloof, om overvloedig te zijn in die hoop door de kracht van zijn heilige geest." Amen.