GoedBericht.nl logo
UltimateGoodNews

Christus is opgewekt – de bewijzen!

07-04-2024 - Geplaatst door Andre Piet
7 april 2024, Nieuw Buinen

De clou van Paulus’ prediking en ons geloof laat zich samenvatten in het feit dat Christus (als Eersteling) is opgewekt uit de doden. Tegen de achtergrond dat sommigen in Korinthe opstanding van doden ontkenden, ziet Paulus zich in 1Korinthe 15 genoodzaakt deze bewering te ontkrachten en de bewijzen op een rijtje te zetten dat Christus wel degelijk is opgewekt uit de doden. In deze studie volgen we Paulus’ betoog waarin hij aantoont dat dit historische feit onomstotelijk vaststaat!

Powered by RedCircle

📝 Samenvatting & Transcriptie van deze lezing

Samenvatting van deze toespraak

Deze Bijbelstudie behandelt de opstanding van Jezus Christus niet als een religieus concept, maar als een historisch en keihard bewezen feit. Aan de hand van 1 Korinthe 15 worden vijf overtuigende bewijzen gepresenteerd, waaronder het lege graf, de vele unanieme getuigen en de profetische voorzeggingen in de Schriften. Er wordt benadrukt dat deze getuigen onverdacht waren, aangezien zij hun verklaringen vaak met de dood moesten bekopen en er geen aards voordeel uit haalden. Tot slot wordt vooruitgeblikt naar het ultieme, toekomstige bewijs: de openbaring van de opgewekte Christus aan de gehele wereld.

“Het evangelie is werkelijk een goed bericht, een mededeling. Het is geen filosofie of religie; het vertelt niet wat ú moet doen, maar het vertelt wie God is en wat Hij heeft gedaan, namelijk dat Hij de Christus, zoals voorzegd, heeft opgewekt uit de doden.”

Een Opgewekt Onderwerp: het Historische Feit van de Opstanding ↑ hoofdstukken

Een hele goede morgen. Het is goed om elkaar hier weer eens te mogen treffen. Het is alweer een half jaar geleden dat ik hier was; ja, het is twee keer per jaar dat ik hier vast de prik heb. Begin april en begin september zijn meestal de momenten dat de afspraken staan genoteerd, en het is mij een groot genoegen om hier weer te mogen zijn.

En we hebben vandaag — niet ziende op de omstandigheden of de situatie in uw eigen leven, maar puur vanuit wat het Woord ons voorhoudt — een heel opgewekt onderwerp. En wel in de meest letterlijke zin van het woord. Niet alleen maar in de zin van een onderwerp waar je heel erg blij van wordt, maar ook omdat we het hebben over een historisch feit: dat ongeveer tweeduizend jaar geleden, even buiten de poorten van Jeruzalem, de steen van het graf werd weggerold en Christus door Zijn Vader werd opgewekt uit de doden, ten derden dage, eens voor altijd.

Zoals Bert zojuist ook voorlas: de dood heerst niet meer over Hem. Hij heeft onvergankelijk leven aan het licht gebracht als eersteling, en dat betekent ook dat het een garantie is dat de rest — de hele oogst, het hele mensdom, zelfs ieder in zijn eigen rangorde — zal volgen. En ja, als dat niet iets is waar je ontzettend blij van wordt, tja, dan weet ik het niet meer. Dat kan niet missen.

Maar weet u, ik wil u vanmorgen vooral eens bepalen bij een speciaal aspect daarvan, wat in het hoofdstuk dat bij uitstek juist gaat over de opgewekte Christus, namelijk 1 Korinthe 15, naar voren komt. In dat hoofdstuk wordt juist ook grote nadruk gelegd op het historische karakter. U zult dat woord daar trouwens niet terugvinden, maar het gaat om het hele idee dat het daadwerkelijk gebeurd is. We hebben het niet over een idee, over een filosofie of over een concept. Nee, we hebben het over iets wat destijds, op die tijd en in die plaats, daadwerkelijk heeft plaatsgevonden.

Het is het meest revolutionaire feit dat ooit heeft plaatsgevonden. Revolutionair in de meest letterlijke zin van het woord ook al, namelijk omdat het een omwenteling was van die steen, maar ook in alle andere opzichten. We hebben het over de bewijzen; dat wil ik graag vanmorgen eens met jullie delen.

De Ijzeren Consequentie: de Inhoud van de Prediking of een Vals Getuigenis ↑ hoofdstukken

Laten we eerst een aantal verzen lezen uit 1 Korinthe 15. Ik begin te lezen vanaf vers 12 uit de NBG-vertaling. Af en toe wijk ik daarvan af; dat heb ik dan cursief geprojecteerd en zal ik wellicht nog even toelichten. Er staat dit: "Indien nu van Christus gepredikt wordt, dat Hij uit de doden is opgewekt..." Uit de doden wil zeggen: van tussen de doden uit. Dat betekent dus niet alleen maar uit de doodstoestand. Dat is natuurlijk ook zo; Hij was dood en Hij werd op de derde dag levend gemaakt door Zijn Vader. Maar 'uit de doden' wil zeggen dat, terwijl de doden in het graf lagen, Hij als eersteling uit de doden is gewekt en vervolgens is opgestaan.

Paulus zegt dan: "Hoe komen, als dat de boodschap is, sommigen onder u er dan toe te zeggen dat er geen opstanding van doden is?" We weten eigenlijk niet precies waar het hier over gaat. Het is misschien wat oneerbiedig geformuleerd, maar Paulus heeft ook niet al te veel waardering voor hun bewering. In ieder geval waren er enkelen onder de Korinthische gelovigen die beweerden dat er geen opstanding van doden was. Wat zij precies beweerden, weet ik niet, behalve dan dát er geen opstanding van doden is. Dat betekent overigens niet dat het atheïsten waren. Nee, zij hielden vast aan het algemene Griekse idee van een onsterfelijke ziel. De grote filosoof Plato was degene die die term eigenlijk al muntte. De gedachte was: als een mens doodgaat, gaat hij niet echt dood, want hij heeft een onsterfelijke ziel. Dat is geen Bijbels idee, maar het was de gangbare gedachte. Men ontkende dus geen hiernamaals en men zei ook niet dat Jezus niet leefde. Men geloofde dat Hij wel leefde, maar dan gewoon als onsterfelijke ziel. En als dat zo is, waarom zou je dan eigenlijk nog een opstanding nodig hebben? Je leeft immers toch wel voort.

Maar Paulus zegt dat dit een ontkenning van de essentie is. Hij vraagt: "Hoe komen sommigen onder u ertoe te zeggen dat er geen opstanding van doden is?" En daar begint hij zijn betoog. Indien er geen opstanding van doden is — van doden in het algemeen, want dat is wat zij beweerden — dan is volgens hem ook Christus niet opgewekt. Christus was immers een dode, en als er in het algemeen geen doden worden opgewekt, dan is Christus dus ook niet opgewekt. Dat is simpelweg één en één is twee.

Vervolgens zegt hij: "Maar indien Christus niet is opgewekt, dan is onze prediking zonder inhoud." Het woord dat hij hier gebruikt voor prediking heeft te maken met wat wij als herauten aankondigen. Dan is onze herautboodschap ijdel, gewoon leeg. En als die boodschap zonder inhoud is, dan is ook uw geloof leeg. Onze prediking, uw geloof; Paulus zet zich hier af en schildert een contrast tussen hun bewering en dat wat hij juist predikt en wat zij in het algemeen toch mochten aannemen te geloven.

Dat is de negatieve formulering, maar je zou het natuurlijk ook positief kunnen uitdrukken. Daar houd ik eigenlijk wel van. Wat Paulus hier feitelijk zegt, is dat de inhoud van de prediking de opgewekte Christus is. Wat geloven wij? Wat was de essentie van wat Paulus uitdroeg? Wel, dat was een historisch feit: Christus is, naar de Schriften, opgewekt uit de doden. Dat is de inhoud, met alles wat dat impliceert, alles wat dat uitwerkt en alle consequenties van dien. Het is allemaal gebaseerd op dat feit; dat is het centrum, de inhoud.

Nu komen we bij de ijzeren consequentie daarvan. Paulus zegt: "Dan blijken wij ook valse getuigen van God te zijn." Want als Christus niet is opgewekt, dan is niet alleen de prediking ijdel en uw geloof eveneens, maar dan zijn wij zelfs oplichters. Zo sterk is het. Dan hebben wij immers tegen God in getuigd dat Hij de Christus opgewekt heeft, terwijl Hij Hem niet heeft opgewekt indien er geen doden opgewekt worden. Het maakt dus niet alleen ons geloof en de prediking inhoudloos, het maakt ons hele getuigenis vals.

Dat vind ik heel goed om te bedenken. Er zijn er vandaag velen in het christendom, gewoon onder die algemene noemer, en ook in ons vaderland zijn er vele kerken waar verteld wordt dat Christus leeft, maar dan in dezelfde zin als die Korinthiërs dat wellicht meenden: Hij leeft voort in onze gedachten. Dan zegt men: het Nieuwe Testament is een mooi verhaal en de moraal is geweldig, maar het is niet echt gebeurd. Nou, als je dat beweert, dan is het getuigenis niet alleen inhoudloos, maar ook een vertekening. Want het is óf waar — het hele getuigenis van het Nieuwe Testament dat Christus echt is opgewekt is een historisch feit — óf het is vals en pure oplichterij.

Paulus zegt: "Als dat zo zou zijn, dan zijn wij valse getuigen." Dat betekent gewoon dat we oplichters zijn. Een getuige moet zich goed realiseren dat dit een juridisch begrip is. Een getuige wordt opgeroepen in de rechtbank om te verklaren iets gezien of gehoord te hebben. Dan moet je een eed of gelofte afleggen en heel plechtig verklaren bij God. In dit geval is dat extra sterk, want Paulus zegt: "Wij getuigen van God dat Hij Hem heeft opgewekt." Hij stelt: ik ben zelf een van die getuigen.

Dat is iets wat we ons goed moeten realiseren. Wij spreken nu over de opstanding; ik vertel hierover en ik ben ervan overtuigd, maar ik ben geen ooggetuige van de opstanding. Paulus was dat wel. Hij noemt in dit hoofdstuk een hele rits mensen die allemaal ooggetuigen waren. Zij hebben oog in oog gestaan met de opgewekte Christus gedurende die veertig dagen. Paulus valt wat buiten die categorie omdat hij pas als allerlaatste aan de beurt kwam, maar ook hij heeft een concrete ontmoeting gehad. Het was zo concreet dat je het bij wijze van spreken op de foto had kunnen vastleggen. Misschien zou de foto overbelicht zijn, dat zou kunnen, maar het was tastbaar en concreet.

Paulus zegt dus: als die bewering van die anderen waar zou zijn, dan is de ijzeren consequentie dat ons verhaal een grote leugen is. Ga niet zeggen: "Ze hebben een mooi verhaal, ook al is het niet echt gebeurd." Dat is larie, dat bestaat niet. Het is ofwel waar, ofwel het is een afschuwelijke, opzettelijke leugen. Dan is het met recht 'fake news': het opzettelijk verspreiden van onwaarheden in de wereld. In dat geval zijn wij valse getuigen van God en plegen wij meineed door opzettelijk een vals getuigenis te spreken. 'Vals getuigenis' is immers een juridisch begrip: "Gij zult geen vals getuigenis spreken." Dat heeft alles te maken met een juridische zetting.

Op het moment dat je getuigt iets gezien of gehoord te hebben en daarvan verklaringen aflegt, wel, als je dat doet en het is niet waar, dan ben je een vals getuige. Dat is crimineel. Dat wordt echt als misdadig aangemerkt, en terecht.

Paulus zegt dus: wij zijn getuigen. Als die bewering van sommigen daar in Korinthe waar zou zijn, dan zijn we valse getuigen. Paulus bewijst dat ook; dat had hij juist in het voorgaande gedaan. Ik begon nu bij vers 12, maar ik had eigenlijk bij vers 1 moeten beginnen ter wille van de opbouw van mijn betoog. Dat ik het op deze manier nu doe, komt omdat Paulus de getuigen al had opgevoerd.

Want ja, hoe gaat dat met een historisch feit? Er zijn dingen die je wetenschappelijk kunt bewijzen, dan herhaal je de proef. Maar bij historische feiten gaat dat natuurlijk niet. Wat dan noodzakelijk is, is dat je getuigen opvoert. En hoe was het ook alweer in de rechtbank? Dat is niet alleen in de Bijbel zo, maar dat is nog steeds zo: een zaak zal vaststaan bij twee of drie getuigen.

Welnu, ik kan u dit vertellen: de opstanding van Jezus Christus is een keihard, historisch bewezen feit. En Paulus draagt de bewijzen aan; hij zegt dat er vele getuigen zijn.

De Stille Getuige: het Onbetwiste Lege Graf ↑ hoofdstukken

In de eerste plaats is daar — en dat is eigenlijk een stille getuige — het lege graf. Ik moet er ook bij zeggen dat het in 1 Korinthe 15 een zogeheten impliciet argument is. Dat wil zeggen: het wordt niet uitdrukkelijk naar voren gebracht; het is onuitgesproken, maar het wordt wel verondersteld. Het is namelijk ook een indirect bewijs. Ik bedoel dit: het loutere feit dat het graf leeg was, betekent nog niet noodzakelijk dat Christus is opgewekt. Maar omgekeerd is het wel zo: als Christus is opgewekt, móet het graf leeg geweest zijn.

Het is trouwens in het algemeen heel boeiend om dit even goed te onderstrepen. Kijk naar het narratief, het verhaal dat in het Joodse land in Jeruzalem de ronde deed. Over complottheorieën gesproken: dat was 'fake news'. De overpriesters hebben de soldaten geld gegeven om een leugen te verspreiden, namelijk de leugen dat de discipelen Jezus' lichaam hebben weggenomen. Diefstal dus. Trouwens, het betekent dus niet alleen dat zij volgens dat verhaal keiharde leugenaars en oplichters waren, maar het betekent ook nog eens dat ze dat door middel van diefstal hebben bewerkt. Dus de bewering dat dit een moreel hoogstaand verhaal is, maar dat het niet echt gebeurd is... nou ja, ik herhaal: dat is gewoon larie en kolder. Het slaat helemaal nergens op.

En dit is trouwens iets wat onbetwist is: het graf was leeg. Niemand heeft dat ooit ontkend. In eerste instantie was het verhaal: "Ja, ze hebben het graf leeggehaald, ze hebben het lichaam van Jezus gestolen", of wat dan ook. Maar wat onbetwist blijft, is dat het graf leeg was. Vriend en vijand zijn het daarover eens; dit is nooit ter discussie gesteld. Trouwens, dat is ook vrij logisch natuurlijk, want als het graf niet leeg was geweest, als de steen gewoon voor het graf had gelegen en dergelijke, dan had het getuigenis uiteraard heel gemakkelijk weerlegd kunnen worden. Maar dit is onbetwist: het graf was leeg. Nou, dat is één ding, dat is een stille getuige.

De Vele Ooggetuigen: Oog in Oog met de Opgewekte Heer ↑ hoofdstukken

Ik zal u vertellen: er zijn vele getuigen. Twee of drie getuigen is in principe al genoeg, maar er zijn er veel meer. Laten we Paulus aan het woord laten en kortweg een aantal gelegenheden aanstippen van die bewijzen. Christus is opgewekt naar de Schriften ten derde dage, en dan staat er in 1 Korinthe 15 vers 5: "en Hij is verschenen aan Kefas en daarna aan de twaalven." Kefas is een andere naam, de Aramese versie van Petrus. Dat Hij is verschenen aan Kefas is wel interessant.

Nu moet ik misschien iets zeggen dat onvriendelijk klinkt, want de eerste getuigen waren dames. Maar ik moet erbij zeggen dat Paulus ze niet noemt. Ik denk dat de reden puur juridisch is. In de Romeinse rechtspraak — en daar kun je van vinden wat je wilt — was het getuigenis van een vrouw niet of slechts zelden rechtsgeldig. Trouwens, er zijn eigenlijk ook nog sporen van die gedachte in het Nieuwe Testament te vinden. Op de dag van de opstanding arriveren die vrouwen eerst bij de discipelen en zeggen dat Hij is opgestaan, maar de discipelen doen het af als emotionele vrouwpraat. Ze hebben hun schouders erover opgehaald. Ik denk dat er echt een juridische reden is dat Paulus deze argumenten niet noemt, omdat je ze op die manier zou kunnen wegzetten. Of dat terecht of onterecht is, daar hebben we het nu niet over, maar Paulus noemt ze niet.

Hij zegt: Hij is verschenen aan Kefas en daarna aan de twaalven. 'De twaalven' is een technische term voor het twaalftal, ook al was er inmiddels één niet meer bij, Judas. In de voetballerij is dat ook zo: een elftal blijft een elftal, ook als er één of twee een rode kaart hebben gekregen. Dan spreken we nog steeds over 'het elftal'. Daarna is Hij verschenen aan meer dan vijfhonderd broeders tegelijk, van wie het merendeel thans nog in leven is. Ik denk dat Paulus dat zegt om aan te geven dat degenen die interesse hebben en de moeite willen nemen, dit gewoon kunnen natrekken. Er zijn er genoeg, plenty. Het merendeel is nog in leven, maar sommigen zijn ontslapen. Oké, dan hebben we er misschien vijftig of honderd minder, maar dat maakt niet uit; je hebt genoeg getuigen.

Dit is wel heel erg bijzonder. Bij welke gelegenheid dit precies is geweest en waar je dat in de evangeliën zou moeten plaatsen, is niet helemaal zeker. Maar ik heb wel een vermoeden, dat ik u ter overweging meegeef: dat dit is geweest bij de berg in Galilea waar Hij hen ontboden had. Al voordat Hij stierf, had Hij hen meer dan eens toegezegd dat Hij hen daar zou ontmoeten. Hoe dan ook, Hij is bij een gelegenheid aan meer dan vijfhonderd broeders tegelijk verschenen.

Vervolgens zegt Paulus dat Hij nog is verschenen aan Jakobus. Er zijn meerdere personen met die naam, maar de enige reële kandidaat hiervoor is de broer des Heren, van wie we weten dat hij eerder niet geloofde. De broers van de Heer Jezus geloofden aanvankelijk niet, maar later lees je dat de Heer aan zijn oudste broer Jakobus is verschenen. Als u het mij vraagt — ook al kan ik dat niet strikt bewijzen, maar het lijkt mij een heel plausibel verhaal — is juist daardoor Jakobus tot inzicht en erkenning gekomen. Jakobus heeft een verschijning gehad van de Messias. Dat is eigenlijk ook heel profetisch natuurlijk, waardoor Jakobus tot overtuiging komt als type van het huis van Jakob.

Hoe dan ook, Hij is verschenen aan Jakobus en daarna aan al de apostelen. Die laatste opmerking is wat eigenaardig, want je zou zeggen dat dezen toch al genoemd waren. Maar dat waren 'de twaalven' en strikt genomen zijn er veel meer apostelen. Als u dat in Lukas 10 nakijkt, ziet u dat er nog tweeënzeventig anderen waren die ook allemaal afgevaardigd en uitgezonden zijn. Dat waren er in totaal dus vierentachtig: de twaalf plus die tweeënzeventig anderen. Dus ik denk dat wanneer we lezen "daarna aan al de apostelen", die kring nog aanzienlijk wijder is geweest.

Dat alles vond plaats gedurende de veertig dagen vanaf de dag van de eerstelingsgolf, toen Hij opstond uit de doden, tot aan Zijn definitieve vertrek vanaf de Olijfberg. In die tijd is Hij zo vaak verschenen en het lijstje is niet eens compleet, want vanuit de evangeliën weten we dat er nog meer verschijningen zijn geweest. Paulus noemt deze getuigen als mensen die allemaal oog in oog hebben gestaan met de opgewekte Heer. Fysiek. Johannes zegt later in zijn brief: "hetgeen wij gezien en wat wij gehoord hebben, wat onze eigen ogen hebben aanschouwd en met onze handen hebben getast zelfs." Het is zo fysiek en zo concreet; het is niet iets abstracts of astraals. Heel concreet. Juist deze week hebben we dat nog gelezen in Lukas 24, dat de Heer Jezus vraagt om een stuk gebakken vis en dat Hij het voor hun ogen opat. Zo concreet was het.

Na de verschijning aan al de apostelen noemt Paulus het allerlaatste. In ieder geval voor Paulus zelf is dat de climax: "het allerlaatst is Hij ook aan mij verschenen." Dat is het absolute hoogtepunt. Eigenlijk valt dit buiten de categorieën, want het gebeurde pas een jaar of wat later. De Heer was inmiddels al lang ten hemel gevaren. Paulus zegt: "ik ben als een ontijdig geborene en ik ben niet waard een apostel te heten, want ik heb de gemeente van God vervolgd." Hij is dus echt een buitencategorie. Wat ik hiermee in ieder geval duidelijk heb gemaakt, is dat er zoveel getuigen zijn, veel meer dan twee of drie. Het zijn allemaal mensen die oog in oog hebben gestaan met de opgewekte Heer. Daarmee staat de zaak vast. Deze bewijzen en deze getuigen vormen niet slechts een stille getuige zoals het lege graf; er waren echt heel veel getuigen. Honderden.

De Smoking Gun: een Volstrekt Unaniem Getuigenis ↑ hoofdstukken

Maar wat ook heel bijzonder is, is dat het getuigenis unaniem is. En daarmee bedoel ik dat het eensluidend is. In al die gezelschappen waren er geen dissonanten. Stel je voor, vanmiddag zegt u: "Nou ja, ik was vanmorgen in Nieuw Buinen en daar sprak Andre Piet." Nou ja, goed, is dat zo? En dan wordt het betwijfeld. "Ja, ik heb het zelf gezien." "Nou, dat geloof ik niet." Dan kun je zeggen: "Nee, er zijn heel wat getuigen." En ik mag aannemen dat iedereen dan, als ze opgetrommeld worden, dat inderdaad kan bevestigen. "Ja, Andre Piet was daar inderdaad." Nou, verder niet zo heel interessant, maar het gaat me even om het punt dat dat getuigenis unaniem zou zijn.

Stel je voor dat er nou één of twee in dit gezelschap zouden zijn die zeggen: "Ja, maar dat geloof ik niet. Dat zeggen zij wel dat hij er was, maar dat is niet zo." Dat zou het getuigenis ontkrachten. Maar op het moment dat er mensen zijn in dat gezelschap van de apostelen – ik noem maar wat, een van de twaalf of een van die vierentachtig of een van die vijfhonderd – die zouden hebben gezegd: "Ja, zij zeggen dat hij er was, maar dat is niet zo", dan was het gedaan. Maar het was unaniem. Allemaal maakten zij deel uit van die gezelschappen waar de Heer aan verscheen. Want alleen dan is dat natuurlijk interessant. Een verschijning alleen aan één iemand is in dit geval even niet aan de orde, maar iedere keer als daar sprake is van een verschijning aan velen of aan een groep, dan moet het getuigenis ook unaniem zijn.

Dat is ook zo bijzonder: het getuigenis was daadwerkelijk unaniem. Geen dissonanten, geen ontkenningen. En dat maakt het juridisch echt spectaculair en overtuigend. Men spreekt dan in het Engels over – ik weet niet helemaal of dat in dit geval de juiste term is – 'the smoking gun'. Dat is zo overtuigend! Zoveel getuigen die bovendien unaniem zijn in dat wat ze zeggen. Wat wil je nog meer?

Dat is trouwens heel boeiend, want vijftig dagen na de opstanding, op de pinksterdag – wat ook weer een Joodse hoogtijdag was – staat Petrus op als woordvoerder, terwijl er zulke wonderlijke dingen in dat huis met die honderdtwintig man gebeurden. Petrus geeft dan min of meer toelichting op dat wat er plaatsvindt. Hij gaat de Schriften openen en dan zegt hij: "Wij zijn getuigen." Hij zegt: "Deze Jezus, die jullie hebben overgeleverd aan wetteloze mensen en die naar de bepaalde raad en voorkennis van God door jullie is gekruisigd en overgeleverd... maar deze Jezus," zegt hij in vers 32, "heeft God opgewekt."

Jullie hebben Hem overgeleverd, jullie hebben Hem gedood, maar God heeft Hem opgewekt. Dat is het grote verschil. Een mens kan doden, maar God kan leven maken. God is de levende God; Hij triomfeert over de dood. Deze Jezus heeft God opgewekt. Dat is geen verhaal, dat is geen idee, dat is geen concept of filosofie of hoe je het ook maar noemen wilt. Nee, het is een historisch feit. Deze Jezus heeft God opgewekt, waarvan wij allen getuigen zijn. Wie die 'allen' precies zijn, daar zou je nog over kunnen discussiëren. In ieder geval zijn het de twaalf waar Paulus eerder aan refereerde, of eventueel – want dat is ook goed te verdedigen – al die honderdtwintig man die daar in dat huis waren. Dat maakt me eigenlijk in dit geval niet uit.

Wat Petrus in dit geval benadrukt is: wij getuigen hiervan. Wij hebben het zelf gezien. Niet één, niet twee, niet drie, maar wij allemaal. Ga ze maar na. Wij allen zijn hier getuigen van, en dat betekent dat het unaniem was. Dat maakt het getuigenis zo ijzersterk, zo kei- en keihard. Ik heb ook getuigenissen gelezen van historici, maar vooral ook van rechters. Die zeggen: "Ik heb me dikwijls met allerlei bewijsmateriaal beziggehouden, maar er is geen historisch getuigenis dat zo vast en solide is als het getuigenis van de opgewekte Christus."

Ik heb ook een heel boeiend boek in de kast staan van een zekere Morison, geschreven ergens in de jaren dertig of veertig. Deze Morison wilde een boek schrijven over de laatste dagen van Jezus. Hij geloofde zelf absoluut niet in de opstanding. Maar toen hij de feiten ging bestuderen, heeft hij zijn hele concept volledig veranderd. Hij heeft het boek uiteindelijk de titel gegeven: Who Moved the Stone? (Wie bewoog de steen?). Met als ijzersterke ondertitel: The Book Refused to Be Written. Ja, zo was het: het boek dat weigerde om geschreven te worden. Hij wilde die oorspronkelijke insteek niet meer, want door kennis te nemen van alles kon hij niet anders dan zijn hele concept omgooien. Het is echt waar: Hij is opgestaan uit de doden. De steen is weggewenteld. Met andere woorden: we hebben de stille getuigen, de vele getuigen en het unanieme getuigenis. Maar dan hebben we nog iets, en dat wil ik ook graag nog even naar voren brengen.

De Onverdachte Getuigen: Sceptici, Tegenstanders en Martelaren ↑ hoofdstukken

Het vierde bewijs is dat het ook onverdachte getuigen waren. Dat kun je op twee manieren opvatten, en in beide gevallen is het zeer belangwekkend om dat in te zien. Een onverdachte getuige is iemand die niet onder verdenking staat. Vooral een getuige die verdacht wordt van bevooroordeeldheid is geen goede getuige. Als je van tevoren al dacht dat het zo zou zijn, dan heb je een vooroordeel, en als er iets in de rechtbank geen goed doet, dan is het juist wel een vooroordeel. Het gaat erom om een rechtvaardig oordeel te vellen.

Neem nu die vrouwen waar we het over hadden, die aanvankelijk door de twaalven werden weggezet als mensen met 'emotionele vrouwpraat'. Van zulke intimi zou je kunnen zeggen dat ze bevooroordeeld waren in de zin dat ze hoopten dat het waar zou zijn, omdat ze zo wanhopig waren dat Jezus was gestorven. Net als de Emmaüsgangers die zeiden: "Wij hoopten nog wel dat Hij het was die Israël zou verlossen," en thans is het reeds de derde dag. Van zulke mensen zou je psychologisch kunnen zeggen dat ze eigenlijk al voorgesorteerd waren om voor een bepaald verhaal ingenomen te worden.

Soms wordt er gesteld dat het een hallucinatie zou zijn; mensen die zo sterk hoopten dat ze Hem zouden zien dat ze het gehallucineerd hebben en vervolgens verklaarden getuige te zijn. Nu ben ik geen psycholoog, maar dat komt niet heel veel voor. Om hele categorieën getuigen daarmee weg te zetten, is niet geloofwaardig. Maar er is een categorie mensen die je zo kunt aanwijzen die daar zeker niet voor in aanmerking komt. De eerste aan wie ik dan denk, is Thomas. Thomas was een scepticus, een cynicus bijna. Iemand die zei: "Mooi praatje." Hij was er de eerste avond niet bij en zei: "Als ik mijn handen niet in de wonden steek, als mijn eigen ogen dat niet zien, dan geloof ik het niet." Acht dagen later was hij in één keer om. Niet doordat hij het hoorde van die anderen, want dat overtuigde hem niet, maar doordat hij het met zijn eigen ogen heeft gezien. Hij, de scepticus, de criticus; iemand van wie je zou kunnen zeggen dat hij een wetenschappelijke instelling had: eerst zien en dan pas geloven.

Ook Jakobus noemde ik al. Dat was in ieder geval aanvankelijk een ongelovige, dus dat is ook een onverdachte getuige. En de sterkste onverdachte getuige is toch wel Paulus zelf. Wat we van hem weten, is dat hij als Saulus van Tarsis de meest verklaarde tegenstander en vervolger van de ekklesia was. Hij moest er niets van hebben. Zelfs jaren later had hij alles onderzocht en nog steeds wilde hij er niets van weten; hij zette alles in werking om het getuigenis in de grond te trappen en om die gemeente te vervolgen, te verwoesten en echt te ruïneren.

En uitgerekend aan hem is de Heer verschenen. Hij heeft daar als het ware een overbelichte foto aan overgehouden. Hij is drie dagen blind geweest van het oogverblindende licht en ik heb hier ooit weleens betoogd en aangetoond dat Paulus er waarschijnlijk een blijvende oogkwaal aan over heeft gehouden. In ieder geval was hij de meest verklaarde tegenstander. Als er één persoon niet voorgesorteerd was om hier een propagandist voor te worden, dan was het Paulus. Hij was bepaald niet bevooroordeeld; integendeel, zijn vooroordeel was juist dat hij hier totaal niets van moest hebben. En uitgerekend hij is 'by far' de grootste getuige geworden van de opstanding van Jezus Christus.

Je zou die 'onverdachte getuige' trouwens ook nog op een andere manier kunnen opvatten, namelijk als een getuige die niet onder verdenking staat van het genieten van voordeel door het getuigenis. Stel je voor dat je iets vertelt en doordat je het vertelt, je er rijker van wordt of eer en roem verkrijgt, dan heb je een perverse reden om dat te vertellen, zoals dat genoemd wordt. Maar dat is nou ook zo boeiend aan dit getuigenis: alle getuigen van de opstanding hadden die perverse reden bepaald niet.

Alle getuigen van de opstanding hebben hun getuigenis moeten bekopen met op zijn minst miskenning, en in heel veel gevallen, zo weten we, met marteling en de dood. Wist u dat het woord 'martelaar' van origine een Grieks woord is dat 'getuige' betekent? Ons woord martelaar betekent eigenlijk een getuige. Zij waren met recht martelaren, getuigen. En hun getuigenis was zo waardevol omdat ze bereid waren voor hun getuigenis zelfs te sterven. Je zou kunnen verdedigen dat er veel mensen zijn die bereid zijn te sterven voor een leugen. Dat kan, maar dan is dat altijd omdat je dénkt dat het waar is. Als je denkt dat iets waar is, kun je daar zo sterk van overtuigd zijn dat je daarvoor sterft. Maar hier hebben we het over mensen die claimden het gezien en gehoord te hebben en zélfs bereid waren daarvoor te sterven.

Later in datzelfde 1 Korinthe 15 zegt Paulus: "Indien wij alleen voor dit leven onze hoop op Christus gebouwd hebben..." Die tekst moet ik even toelichten, want dat 'wij' slaat hier op de apostelen. Dat zijn niet de gelovigen in het algemeen, want Paulus maakt iedere keer een duidelijk onderscheid tussen 'wij' en 'jullie': ons getuigenis, onze prediking en júllie geloof. Het zijn de apostelen, en dat maakt het heel sterk. Want als Paulus zegt: "Indien wij apostelen alleen voor dit leven onze hoop op Christus gebouwd hebben," wat zegt hij dan? "Dan zijn wij de beklagenswaardigste van alle mensen." Waarmee hij aangeeft: wij apostelen hebben geen enkel voordeel in aards opzicht van ons getuigenis. Wij claimen stuk voor stuk, al die apostelen en getuigen: wij hebben het gezien, we hebben het gehoord, we hebben het in vele gevallen met onze handen getast. En wat heeft het ons opgeleverd? Alleen maar ellende. De meeste van hen hebben het met de dood moeten bekopen. Dat maakt hen tot onverdachte getuigen; niet alleen in de zin van onbevooroordeeld, maar ook omdat geen van de getuigen enig voordeel had bij hun getuigenis.

In 1 Korinthe 4 schrijft Paulus, met een licht verwijt naar de Korinthiërs: "Het schijnt mij toe dat God ons, apostelen, de laatste plaats heeft aangewezen als ten dode gedoemden." Hij noemt hen een schouwspel voor de wereld en voor engelen. En dan in vers 11: "Tot op dit ogenblik verduren wij honger, dorst, naaktheid, vuistslagen en een zwervend leven."

De Profetische Getuige: Opgewekt Naar de Schriften ↑ hoofdstukken

De profetische getuige... misschien had ik hem wel als eerste moeten noemen, maar ik heb ervoor gekozen om ermee af te sluiten als getuige. Met de profetische getuige bedoel ik dit: er staat in vers 4 over de Heer Jezus dat Hij is gestorven en begraven, en ten derde dage is opgewekt. En iedere keer staat er dan bij: "naar de Schriften". Dat wil zeggen: naar de boeken, de geschriften, de documenten en de boekrollen van de profeten. Wat wij dan het Oude Testament noemen, de Tanakh, de Hebreeuwse Bijbel. Het is een louter feit dat Christus is opgewekt, en dat dit ten derde dage is gebeurd, is gezien; er zijn vele getuigen van. Maar er waren ook al getuigen tevoren, namelijk in de Schriften. Die zeiden al wat er zou gaan gebeuren.

Want ga maar na: de Christus was voorzegd. De Messias zou komen, en dat werd in allerlei opzichten beschreven. Ik noem even een paar dingen: Zijn afkomst en Zijn geboorteplaats. Hij zou uit de stam van Juda komen, en meer specifiek uit het huis van David. Hij zou geboren worden in de velden van Efratah. Zelfs het tijdstip van Zijn verschijnen was bekend. Ik bedoel, toen de Heer Jezus optrad — en Johannes de Doper ook — zeiden zij: "De tijd is vervuld!" Dat wil zeggen dat de termijn is verstreken; het gaat nu gebeuren. Waarom wist men dat? Men wist dat uit de boeken van Daniël 9, over die zeventig jaarweken. Na negenenzestig weken zou de Messias verschijnen. Het staat er gewoon, en de termijn was verstreken. Dus het was bekend dát Hij zou komen, hóe Hij zou komen — via welke genealogieën en geslachtsregisters — en wannéér Hij zou komen.

Maar ook Zijn hele bediening was voorzegd: wat Hij zou doen, Zijn prediking, maar ook de wijze waarop Hij het zou bewijzen met de vele wondertekenen en genezingen. Ook hoe het volk Hem zou behandelen en hoe Hij als een lam ter slachting zou worden geleid, als een schaap dat stom is voor zijn scheerders, was beschreven. Trouwens, de Heer Jezus stierf op de dag van het Pascha. Hoe helder wil je het hebben? Op de dag dat het lam geslacht werd, op de veertiende van de Aviv, stierf Hij. Hoe profetisch, naar de Schriften! Het getuigenis was dus vooraf al gegeven.

Dat geldt helemaal sterk voor Zijn opstanding uit de doden. In onze vertalingen staat dan altijd "de eerste dag van de week". Ik geloof dat dit waar is — we gaan daar nu niet te diep op in, want daar is nogal wat om te doen — maar dat het inderdaad de eerste dag van de week was. Maar ik moet erbij zeggen: eigenlijk staat daar een uitdrukking die verwijst naar de eerste dag van de sabbatentelling. Dat wil zeggen: de eerste dag van de Omertelling, de eerste dag die uiteindelijk leidde naar de vijftigste dag. Laat ik het zo zeggen: de Heer Jezus verrees als eersteling uit de doden op de dag dat de eerstelingschoof van de gersteoogst voor God bewogen werd, op die hoogtijdag. Hoe duidelijk is het? Dat getuigenis was van tevoren gegeven. Dat Hij zou opstaan... Petrus wijst daar op de Pinksterdag ook op als hij naar de Psalmen toegaat. Wat er allemaal al was voorzegd, het was geprofeteerd. Niet alleen het feit was voorzegd, maar ook de dag zelf waarop het is gebeurd. Dat het op die dag heeft plaatsgevonden, was op zichzelf al profetisch.

Het is dus "naar de Schriften". Alle getuigen die ik heb genoemd — de stille getuige, de vele getuigen, de unanieme getuigen, de onverdachte getuigen — maar dus ook de getuigen vooraf: alles getuigt van Hem die is opgewekt uit de doden. Het is bewezen en duidelijk. Dat maakt dat wij werkelijk op een fundament staan. Het evangelie is werkelijk een goed bericht, een mededeling. Het is geen filosofie of religie; het vertelt niet wat ú moet doen, maar het vertelt wie God is en wat Hij heeft gedaan, namelijk dat Hij de Christus, zoals voorzegd, heeft opgewekt uit de doden. That's it! Dat is het getuigenis met alle consequenties van dien. Hij is de eersteling.

Het Definitieve Bewijs: de Toekomstige Onthulling aan de Wereld ↑ hoofdstukken

En weet u wat ik het allermooiste vind? Er is nog een bewijs, maar dat kan ik op dit moment nog niet opvoeren. Het is het definitieve bewijs, maar dat laat nog even op zich wachten. Namelijk het bewijs dat Hij daadwerkelijk is opgewekt uit de doden voor het oog van de hele wereld. U vraagt zich misschien af: wanneer wordt dat dan definitief voor iedereen bewezen? Welnu, dat moment moet nog komen.

Ik neem u even mee naar Handelingen 10. We zien daar Petrus in het huis van Cornelius. Wat vertelt hij daar? Gewoon wat hij te melden heeft: het evangelie, het goede bericht, de blijde tijding. Hij vertelt dat God heeft gedaan wat Hij had voorzegd. Als u het boek Handelingen erop naslaat, zult u zien dat dit telkens weer het verhaal is. God heeft wat Hij beloofd en voorzegd had, ook daadwerkelijk gedaan. Hij heeft recht gedaan aan Zijn woord en aan Zijn belofte.

In vers 40 van Handelingen 10 zegt Petrus: "Hem, Jezus Christus, heeft God opgewekt ten derde dage en Hij heeft gegeven dat Hij verscheen..." Maar dan staat er direct bij: "Niet aan het gehele volk, doch aan de getuigen die door God tevoren gekozen waren." We hebben gezien dat dit er velen waren, maar niettemin niet het gehele volk. U zegt misschien: "Maar het was toch veel overtuigender geweest als Hij aan het hele volk was verschenen?" Weet u, dat is allemaal onderdeel van het plan, naar de bepaalde raad en voorkennis van God. Zo moest het gebeuren.

Maar het mooie is: dit gáát gebeuren. Denk aan wat er met Jakobus is gebeurd, en met Thomas. De Heer verscheen aan hen terwijl ze ongelovig waren, en Hij bewees overtuigend: "Ik leef, Ik ben opgewekt door Mijn Vader." Dat gebeurde op de dag die God daarvoor had gereserveerd, namelijk op de dag van de eerstelingschoof, als Eersteling uit de doden. En er komt een moment, dat is wat de Schrift ons zegt, dat Hij zal verschijnen aan heel het volk. Dat is bij Zijn terugkeer, bij Zijn onthulling.

De 'apocalyps' betekent letterlijk de onthulling of de openbaring; dat is ook de naam van het laatste Bijbelboek. Op dit moment is Hij verborgen. Er zijn vele getuigen van Zijn opwekking, maar het is nog verborgen voor de wereld. Wij vertellen erover en wij zijn ervan overtuigd, maar wij zijn geen ooggetuigen. Wij verheugen ons erin, zoals Petrus ook zegt: we verheugen ons zonder Hem thans te zien. Alles is nu nog verborgen; ons leven is met Christus verborgen bij God. Er valt aan de wereld nog niets aan te tonen. Het is bewezen voor de getuigen, maar het definitieve bewijs aan ieder mens, dat wacht nog.

Dat gaat gebeuren bij Zijn onthulling. In Openbaring 1 staat: "Zie, Hij komt met de wolken en elk oog zal Hem zien." En dan staat er ook nog bij: "Ook zij die Hem hebben doorstoken." En alle stammen van de aarde – of eigenlijk: van het land – zullen over Hem weeklagen. Dat verwijst trouwens ook weer naar de Schriften, naar de profeet Zacharia. Daar staat dat zij Hem zullen zien die zij hebben doorstoken. Dan zullen ze Hem zien, niet met de wonden, maar met de tekenen in Zijn handen, in Zijn zijde en in Zijn voeten. Als het Lam dat geslacht is. Een lam dat geslacht is, ligt normaal gesproken dood te zijn, maar wij kennen een geslacht Lam dat stáát. Hij is de Leeuw van Juda; Hij is opgewekt en straks gaat Hij verschijnen aan Zijn volk.

Dan zullen ze met verbazing naar Hem kijken, net zoals de broers van Jozef hem ooit zagen en hij zei: "Zie, ik ben Jozef, ik leef!" Op dat moment zullen ze overtuigd zijn. Maar dat moment wacht dus nog. Elk oog zal Hem zien. Uiteindelijk is het zo dat elke creatuur in de hemel, op de aarde en onder de aarde de knieën zal buigen en met de tong zal belijden dat Hij Heer is, volledig overtuigd dat Hij de levende Heer is. Dat definitieve bewijs laat nog even op zich wachten.

Ondertussen staan wij op de Rots der eeuwen, op dat vaste fundament dat niet kan wankelen of wijken. Ik ben zo ontzettend blij dat wij niet alleen een heerlijk getuigenis mogen hebben, maar ook een bewezen en vast getuigenis waarop je kunt staan en bouwen. Een getuigenis dat onwankelbaar is. Ik wil daar eigenlijk ook mee afsluiten, met 1 Korinthe 15 vers 58: "Daarom, mijn geliefde broeders, wordt standvastig, onwankelbaar, steeds overvloedig in het werk van de Heer, in de wetenschap dat uw arbeid niet vergeefs is in de Heer." Amen.

🎧 Christus is opgewekt - de bewijzen!
Delen: