▶ 00:00 Het Unieke Karakter van Paulus' Evangelie ↑ hoofdstukken

In deze laatste bijeenkomst, lieve mensen, vrienden, wil ik eigenlijk niets meer toevoegen aan het eigenlijke thema dat we dit weekend hebben besproken over 'wakker en alert'. We hebben daar vanuit verschillende aanvliegroutes tegen het onderwerp aangekeken: deze tijd en hoe we de dingen moeten inschatten. Vanmorgen was het eigenlijk ook een wat merkwaardig gedeelte, want toen ging het juist over iemand die helemaal niet wakker en alert was. En toch klonk zo’n geweldig goed bericht juist in zo’n geschiedenis door. Ik hoop dat dat zo ook bij jullie is overgekomen, want dat schept een enorme verwachting.

Wat ik vanmiddag gewoon kort samenvattend nog eens graag wil onderstrepen, dat is het unieke evangelie dat wij mogen kennen. En dat meen ik echt zo enorm serieus. Want maar weinigen zijn zich ervan bewust, zelfs als je het evangelie kent zoals de apostel Paulus dat mocht herauten... Dan nog zijn er velen die niet echt scherp in de gaten hebben hoe uniek het is en hoe eigenlijk alles om ons heen — en dan met name ook in de christelijke wereld — eigenlijk daarin een contrast vormt en er werkelijk in tegenspraak mee is.

Ik wil het doen aan de hand van een paar verzen die we ook in de Thessalonikaanse brief aantreffen, in het tweede hoofdstuk. Daar spreekt Paulus uitvoerig over de verwachting en over de wegrukking, maar ook over de mens der wetteloosheid die zich straks gaat openbaren in de tempel. Maar voordat hij kan verschijnen en voordat hij zich kan onthullen, moet daar eerst nog een afstandneming plaatsvinden. Ook de weerhouder, de Ecclesia die vandaag nog op aarde is, moet worden weggenomen, weggerukt. In dat verband zegt hij aan het einde van dat betoog in vers 13, en daar wil ik graag op aansluiten: "Wij echter zijn God verschuldigd altijd te danken omtrent jullie broeders, geliefd door de Heer."

Als je dan zoiets hebt beleefd als de afgelopen dagen; je bent hier onder elkaar en ik heb het vandaag nog diverse mensen op verschillende manieren horen zeggen hoe heerlijk het is om eventjes helemaal uit de dagelijkse sleur genomen te zijn. Om je dan een aantal dagen zo bewust te mogen zijn van de rijkdom van het Woord, maar ook om dat te mogen delen met vele anderen, want we zijn hier toch met een hele grote club bij elkaar. Dat is heerlijk. Het is geweldig om je daarin te verblijden en bovenal ook om, wat Paulus hier zegt, God altijd te danken. Want Hij geeft ons deze mogelijkheden om dit te doen in alle rust, in alle vrijheid en op deze locatie, om dit zo te organiseren. Dat is een voorrecht dat je gewoon ten deel valt en wie anders dan Hij is daarin te bedanken?

Wij echter zijn God verschuldigd altijd te danken omtrent jullie broeders, geliefd door de Heer. Waarom? Hij motiveert dat ook in het bijzonder, omdat God jullie — schrijft hij dan specifiek hier aan de Thessalonikers...

▶ 04:21 Uitgekozen als Eersteling van de Oogst ↑ hoofdstukken

...opdat God jullie uitkiest als eerste vrucht van de oogst tot redding. Over die redding hebben we het natuurlijk gehad in verband met die Ecclesia die straks van de aarde zal worden weggenomen, wordt geëvacueerd, gered zal worden voor die toekomende toorn die over deze aarde zal worden uitgestort. En daarvan worden wij als eerste—krijgen we daar deel aan die redding. En Paulus zegt: het is God die jullie uitkiest. Ik weet, voor sommige mensen... die houden niet van het gegeven dat God uitkiest. Waarom? Omdat ze vooral denken: ja, God kiest sommige mensen uit en die zijn dan van God en die komen dan in de hemel, en de rest gaat verloren. En met die gedachten zijn er velen... ook hier. Ik bedoel, we zitten hier in Maarn. Is dit een Bijbelbelt? Nou ja, het ligt ertegenaan. Maar in ieder geval, waar heel sterk de nadruk altijd ligt op uitverkiezing en voorbestemming, en mensen krijgen de rillingen over het lijf. Het is een beetje aardige beeldspraak, terwijl we hier in de warmte zitten. Maar dat je zo bang wordt van dat idee: God kiest uit. Ben ik wel uitverkoren? Komt het met mij wel goed?

En daar heeft uitverkiezing niets mee te maken. God kiest uit. Ja, waarom? Nou, zoals hier ook staat: omdat God jullie uitkiest als eerste vrucht van de oogst. Vanmorgen kwam het al op een andere manier even aan de orde dat God heel de mensheid heeft bestemd voor het leven. Voor rechtvaardiging, voor redding. Heel de mensheid, dat is nu juist het Evangelie. God bestemt heel de mensheid tot redding en dat heet predestinatie. Voorbestemming, predestinatie, en dat is de waarheid. Dat is ook het geweldige Evangelie en dat heeft niets te maken met prestaties, want dat had God al lang in kannen en kruiken — als ik het zo mag zeggen — voor onze geboorte. Sterker nog, voordat de aionen gingen lopen, voordat deze schepping tot stand was gekomen, had God dat plan, dat voornemen. En dat gaat Hij vervullen. En dat staat volledig los van wat wij vinden, wat wij denken, wat wij presteren of aan wanprestaties leveren. Dat is genade om niet.

God heeft heel de mensheid daartoe bestemd. Maar er zijn soorten en maten. Je hebt wonderen en je hebt bovenwonderen. Je hebt redding en mensen die als eersteling daaraan deel mogen hebben. En die krijgen de hoogste bestemming. En waar hebben zij dat dan verdiend? Nee, ook niet. Ook dat valt hen ten deel. Maar wat een voorrecht! En dat zeg ik gewoon ook concreet nu: om in een wereld die tast in het duister, geen weet heeft van God, geen weet heeft van hun oorsprong, geen weet heeft van de bestemming, geen weet heeft van de rijkdom of van het Woord... niente, helemaal niks. Wat een voorrecht is het als jij, als ik, als u, of als wij gewoon gemeenschappelijk dat wel mogen weten. Waarom heb je dit verdiend? Hoe is het ooit tot je gekomen? Ik heb er heel mooie verhalen van gehoord. Toevallig, heel toevallig kwam ik daarmee, met die boodschap, in aanraking. Ik klikte eventjes op internet of ik zocht even op Google iets en toen vond ik dat. Ik zocht iets anders, maar ik vond dat. Ook dat kwam ik dan tegen. Ja, maar dat is met recht wat ik ook bedoel: het valt je toe, toeval. Er is er één die jouw lot beschikt en als je dat mag kennen, als dat je ten deel valt... dat is toch een godsgeschenk?

En ja, wij zijn als gelovigen een Ecclesia, een uitroepsel. En dat is een enorm voorrecht. En hoe komt dat wel? Dat is omdat God ons daartoe heeft uitgekozen als eerste vrucht van de oogst. De rest volgt. Heel de mensheid, sterker nog, heel de schepping heeft God tot heerlijkheid bestemd. En wij mogen daarin de eerstelingen zijn. Eigenlijk ook deel uitmakend van dé Eersteling, Christus Jezus. Hij het Hoofd, wij het lichaam. Ongekend. Sterker nog, wij hebben een deel dat nog ver uitgaat boven — ik bedoel dat ook letterlijk, zelfs ruimtelijk — boven Israël. Dat is een verschil van hemel en aarde nog. En waarom? Wij zijn geen Israël, nee. Maar nu, via een omweg, is het eerst bij de natiën terechtgekomen, terwijl het eerst bij Israël zou moeten terechtkomen. Maar u weet hoe dat gaat altijd met het eerstgeboorterecht. Dat gaat altijd precies naar diegene waarvan je verwacht dat het niet zal gebeuren. Kijk maar in het boek Genesis. Zo werkt dat. Dat is Gods voorkeur. Dat is de wijze waarop Hij handelt. En dat dat nu bij ons ten deel valt... wat ik eigenlijk daarmee bedoel te zeggen is: mensen, dit is zoiets groots.

Heerlijk als je dat mag weten. God bestemt alle mensen tot redding en gelovigen zijn degenen die dat mogen weten, daar 'amen' op mogen zeggen. En ook dat is geen prestatie, want God heeft dan je ogen daarvoor geopend. En dan ben je uitgekozen als een eersteling. En er staat bij: "in heiliging van geest en in geloof van waarheid". In feite komt het erop neer: God heiligt onze geest. Hij zet ons apart, gaat ermee aan de slag, om het zo te zeggen. Ja, hoe? Wel, doordat we vertrouwen in de waarheid. Dat wat waar is, wat waarachtig is, wat staat geschreven. Zijn Woord, waarvan Paulus dus de heraut is. En dan zegt hij in vers 14...

▶ 10:41 Het Evangelie: een Mededeling, Geen Aanbod ↑ hoofdstukken

Daartoe roept Hij jullie ook door het goede bericht, het evangelie, want dat is hetzelfde: door het goede bericht van ons. Met andere woorden: God roept. En hoe roept Hij? Volgens de Duitse gasten zelfs... dag Janno. Nog meer? Uit Canada? Nee, Amerika... Florida. Dat is wel helemaal een verrassing. Moet ik er wel bij zeggen: het is een beetje morsig na de maaltijd. Gerno en Iris uit Duitsland, hartelijk welkom. Ja, we zijn bijna klaar, sorry! Gerno en Iris zijn heel druk bezig met Duits concordant vertaalwerk; dat is geweldig wat zij mogen doen. Nu zijn ze een weekje in Nederland te gast, samen met vrienden van hen uit Florida, dus het wordt een internationaal samenzijn hier. Mooi zeg.

Maar om weer ter zake te komen: God roept. En hoe roept Hij? Wel, Hij zegt: door dat evangelie van ons. Dat wil zeggen, zoals Paulus dat predikte. En let op, dat is echt uniek. Weet u wat men van het evangelie gemaakt heeft? Dat zeg ik niet om te katten of om een grote groep minachtend weg te zetten, maar wel om duidelijk te laten zien wat het contrast is. Men heeft van het evangelie, wat een goed bericht is, een mededeling gemaakt. En de mededeling is heel simpel: God is jouw redder. Dat kun je tegen iedereen zeggen, want het is een bericht, een mededeling. Het kan natuurlijk heel goed zijn dat je het niet gelooft. Sterker nog, de meeste mensen geloven het niet of ze houden hun schouders op. Maar mijn ervaring is dat als je dit vertelt, de meeste mensen in de wereld zeggen: "Als dat waar zou zijn, dan zou dat wel heel erg mooi zijn." Er is echter één groep die altijd heel erg boos wordt als je zegt: "God is jouw redder." Dan krijg je een hele vijandige reactie: "Dat kan niet!" Weet u wat voor mensen dat zijn? Dat zijn de christenen. Ja, sorry, dat is echt zo. Dat is geen beschuldiging, dat is een vaststelling. Vertel het maar eens een keer.

Ik zeg dit juist om het contrast te laten zien. Weet u wat men van het evangelie gemaakt heeft? Van een bericht, een mededeling dat God jouw redder is, heeft men een aanbod gemaakt. Zo wordt dat in de theologie ook genoemd: het aanbod van genade. Dat betekent dat het een cadeau is, maar dan krijg je altijd het verhaal – van charismatisch tot evangelisch, tot rooms-katholiek of anglicaans, het maakt niet uit – dat het een aanbod is, maar dat jíj het wel moet aannemen. Daarmee heb je het bericht, de mededeling, tenietgedaan. Want dan is het geen mededeling meer, maar een aanbod. Dan is er geen goed bericht meer. Als God een redder is voor alle mensen, dan is het een aanbod. Maar Hij ís een redder van alle mensen. Er zijn mensen die dat geloven en er zijn mensen die dat niet geloven. Is Hij dan méér je redder als je het gelooft? Nee, maar dan is het wel zo dat je het nu al mag beleven en de rijkdom daarvan mag ervaren. De boodschap zelf is niet kapot te krijgen.

Dat is zo geweldig uniek. Paulus zegt: "Ja, God roept." Hij zegt tegen de Thessalonicenzen: "Daartoe roept Hij ook jullie door het goede bericht van ons." Paulus heeft dit mogen herauten over de genade Gods die reddend is verschenen aan alle mensen. Heerlijk, zo rijk. Door die boodschap roept Hij. Als dat woord bij je binnenkomt, zijn er mensen die zeggen: "Wauw, geweldig, wat een rijkdom!" En er zijn mensen die zeggen: "Meneer, dat is veel te gemakkelijk." Dat zijn heel vaak mensen – en daar doe ik niets aan af – die heel godvrezend zijn. Ik wil nog even aanhalen wat ik vanmorgen ook aanstipte: van Paulus lees je dat hij een voortdurend hartzeer heeft voor zijn volk. Hij getuigt van zijn volksgenoten, die hij zo goed kende en met wie hij was opgegroeid, dat ze een ijver voor God hebben in het onderzoeken van de Bijbel en daar altijd dag en nacht mee in de weer zijn. Hij zegt: "Ik getuig ervan, maar ze hebben zich niet onderworpen aan de gerechtigheid van God." Waarom? Ze wilden hun eigen gerechtigheid ophouden. Je moet er zelf ook iets voor doen. Dat kan een Joodse variant zijn, een boeddhistische variant of een christelijke variant, maar altijd wordt de genade vermengd met iets van de mens. Dan is er echter geen genade meer. Het is zwart-wit.

Het evangelie zoals Paulus dat mocht herauten is: God wil dat alle mensen gered worden en tot kennis van de waarheid komen. Want er is één God – denk goed aan: er is één God, niet drie – en er is één middelaar van God en mensen, de mens Christus Jezus, die Zichzelf gegeven heeft als een losprijs voor allen. Daarvan wordt getuigd op de juiste tijd. In 1 Timoteüs 2 zegt Paulus: "Hiervan ben ik een heraut en een apostel; ik spreek de waarheid, ik lieg niet." Dit is de boodschap, dit is het getuigenis. Door dat getuigenis roept God mensen uit. Die Ecclesia is niet zo heel groot. De meeste mensen moeten hier niets van hebben. Is dat pijnlijk? Ja, het is heel pijnlijk om op te merken dat juist zij van wie je zou denken dat zij de waarheid omarmen, in de praktijk juist de boodschap verwerpen. Dat is pijnlijk.

Tegelijkertijd moet ik dit erbij zeggen: er zijn eerstelingen. En weet u wat het mooie van een eersteling is? Er komen er nog meer. Sterker nog, de rest volgt ook, ieder in zijn eigen rangorde. Maar er is één nadeel aan een eersteling, en daar wil ik u even bij bepalen – niet om u teleur te stellen, maar om teleurstelling te voorkomen: als je een eersteling bent, dan ben je eenzaam. Dat is eigen aan het feit. Je gaat van hier naar daar en dan kom je bij elkaar, zoals hier in Maarn, en dan denk ik: nou, dat is best wel een groot aantal dat we dit zo met elkaar mogen delen. Maar dat is heel relatief. Als je een eersteling bent, dan zoek je andere mensen. Er zijn mensen die helemaal uit België komen en zeggen: "Er is niemand met wie we dit kunnen delen." Dat geeft soms een heel eenzaam gevoel. Dan heb je zo'n rijke boodschap, het is goud, maar je raakt het aan de straatstenen niet kwijt. Dat is soms heel frustrerend, maar het hoort er allemaal bij. Dat is eigen aan deze boodschap.

"Daartoe roept Hij jullie ook door het goede bericht van ons," zegt Paulus, "tot verkrijging van de heerlijkheid van onze Heer Jezus Christus." Laten we welwezen: bij alles wat we nu hebben opgemerkt over de toekomst die ons wacht en wat God nog voornemens is – niet alleen met de Ecclesia daarboven, maar ook met Israël hier op aarde in de volkerenwereld – God heeft een geweldig plan. Wij, de Ecclesia, het lichaam van Christus, worden nu verzameld en die gaan de heerlijkheid verkrijgen van onze Heer Jezus Christus. Wat ik nu zeg, voel je in elke vezel van je lichaam: dit is wel heel groot. Maar begrijpen doen we het niet; dit gaat zo ver.

Alles wat de Heer Jezus Christus heeft verkregen als de Heer van allen en het hoofd over alles, dat is de glorie die aan ons ook ten deel valt. Ook weer: ten deel vallen is genade. Dat je daar deel aan mag krijgen. Wat Hij ontvangt... Hij is gezet in de hemelse gewesten en Paulus zegt dat wij met Hem te midden van de hemelingen, te midden van de hemelsen, ook geplaatst zijn.

En als Hij straks geopenbaard gaat worden in heerlijkheid, dan zullen wij met Hem verschijnen in heerlijkheid. Alsjeblieft. Dat is tot verkrijging van de heerlijkheid van onze Heer Jezus Christus. Zijn heerlijkheid, dat is de onze. Ook daarvan geldt weer: het is om niet, je krijgt het zomaar.

▶ 21:47 Sta Onwankelbaar Vast op het Fundament van de Schriften ↑ hoofdstukken

En dan zegt Paulus in vers 15: "Zo dan broeders..." En dat is ook waar ik eigenlijk dit samenzijn van dit weekend mee wil afsluiten. Want ja, je hebt veel gehoord en we hebben veel onderlinge gesprekken gehad over van alles en nog wat. En dan ga je weer van hier. Je hoort dat woord, je bent er blij mee, en weet u waar het dan op aankomt? Je staat daarop, je bent er blij mee, je zegt er "amen" op, en dan kom je weer gewoon in het dagelijkse leven. Morgen weer op je werk of whatever — ik weet niet precies wat uw plannen zijn. En dan?

Nou, de Vader zegt: staat vast. Je staat erop, blijf daar dan staan. Het is heel opmerkelijk hoe vaak Paulus dat in zijn brieven zegt. In 1 Korinthiërs 15 lees je dat ook. Daar zegt hij dat hij hen vertrouwd heeft gemaakt met de waarheid dat God Christus Jezus uit de doden heeft opgewekt. En hij zegt: ja, jullie staan daarin, maar jullie laten je er gewoon heel gemakkelijk van afbrengen. En dan sluit hij een heel lang hoofdstuk af: "Zo dan mijn broeders, wees onwankelbaar, sta vast." Niet alleen maar: blijf daarin staan, maar ook: laat je er niet van afbrengen.

Er komt zoveel op je af, en dat is een van de dingen die we dit weekend hebben vastgesteld: wakker en alert! Er is zoveel misleiding. Er worden zoveel beweringen gedaan. De waan van de dag, de social media, de tv, het internet... alles wat er tegen je aan verteld wordt. Dat probeert je allemaal hiervan af te brengen. Daarom is het zo belangrijk elkaar daarop aan te sporen. En dat doet Paulus hier ook: staat vast. Blijf daarin staan. In wat dan wel? Houd je aan de overleveringen.

Overleveringen, dat zijn niet de tradities van de kerk of van de een of andere godsdienst — tradities van mensen. Nee, houd je aan de overleveringen waarin jullie werden onderwezen, zegt Paulus tegen de Thessalonicenzen. Een paar weken eerder was hij in Thessalonika geweest. Hij had ze veel verteld. Hij had ze veel overgeleverd, wat hij zelf ook had gekregen van de Heer. Hij heeft het hun overgeleverd en hij zegt: sta daarin vast. Houd daaraan vast. Laat je er niet van afbrengen, wat men ook zegt.

Natuurlijk nuchter, waakzaam en alert. Wees ervan bewust dat er tegenspraak gaat komen. Wees ervan bewust dat je heel gemakkelijk weer af laat drijven, want ja, we zijn allemaal maar mensen. Het kan ook heel subtiel gaan. Als je sociaal bent ingesteld, dan voeg je je graag bij wat de mensen zeggen en wat de mensen denken. Je wilt niet te veel afwijken. Dat is zo begrijpelijk. Sommige mensen zijn daar wel gevoeliger voor dan anderen. Als je sowieso al een eenling bent en solitair door het leven gaat, dan vind je het niet zo moeilijk om gewoon je eigen weg te gaan. Maar voor heel veel mensen is het heel lastig om als eenling, als eersteling, door het leven te gaan. Dat er zo weinig mensen zijn met wie je die connectie, die communicatie hebt.

Ja, maar blijf erin staan. Blijf je daarin verheugen en houd daaraan vast: de overlevering waarin jullie zijn onderwezen. En Paulus zegt: hetzij door het woord dat gesproken is, hetzij door onze brief die was opgetekend. En dat geldt voor ons ook. Kijk naar dat wat er staat geschreven. Nou Thijs, we houden hem toch even omhoog: gewoon dat woord dat is doorgegeven, de Schriften, dat wat zwart op wit staat. Ik heb het niet over bijbelvertalingen, zelfs niet over een concordante vertaling — want ik weet dat er ook mensen zijn die daar "amen" op zeggen. Nee, terug naar de bron, naar het origineel. Wat staat er geschreven? Dat willen we weten. Hoe heeft God het ooit aan Paulus bekendgemaakt en hoe heeft hij het vervolgens opgetekend, geschreven en doorgegeven? Sta daarop vast. Dat is solide, dat is als een rots.

En dat is wat ik zo graag aan jullie kwijt wil aan het einde van deze dagen. Ik vond het heerlijk om dit samenzijn zo te beleven en ik weet dat er velen zijn die daar van harte "amen" op zeggen. En als God ons de tijd en gelegenheid geeft, dan gaan we daar gewoon nog mee verder, tot de dag aanbreekt. Ondertussen staan we vast in dat getuigenis, in dat wat ons is gegeven. En weet je, dan ben je ook onaantastbaar. Dan kan je niks gebeuren. Waarom niet? Het kan heel moeilijk zijn. Er kunnen heel veel afwijzingen op je afkomen. De weg kan diep zijn, maar niks kan je werkelijk overkomen, want dan ben je inderdaad beveiligd. Dat woord geeft je vrede, dat geeft je vreugde, dat geeft je hoop. Dat woord geeft je alles wat je nodig hebt. Wat wil je nog meer?

Zullen we het daarbij laten? Dit wilde ik inderdaad nog kwijt, zo wil ik het gezegd hebben. Blijf staan op dat fundament. Je Rots, die wankelt niet. Sta daarop en laat je niet gek maken door wat dan ook. Wakker en alert!