▶ 00:00 Terugblik: Geestelijke Eenheid en een Vernieuwd Denken ↑ hoofdstukken

En zo zijn we zomaar gekomen bij die laatste bijeenkomst rondom dit prachtige thema, want het leende zich bijzonder goed, leek mij, om dat op deze wijze een weekend als dit te bespreken: Samen met Christus!

Vrijdag hadden we de eerste bijeenkomst en toen hebben we een bodempje gelegd en zijn we diverse schriftplaatsen langsgegaan. En zo bouw je dat dan op en zo wordt het ook steeds duidelijker hoe een centraal thema dit is in de brieven zoals Paulus die heeft mogen optekenen. Die zijn ook speciaal voor ons, de natiën, en hoe goed is het om daar een oorvol van gekregen te hebben als dat geopend is en dat dat dan landt.

Ik begrijp heel goed: we zijn hier natuurlijk allemaal heel verschillend. Wat vormen wij organisatorisch? Helemaal niks. Wat bindt ons? Gewoon het Woord dat ons bij elkaar brengt. Maar vergis u niet – en daar bent u of ben jij wellicht ook achtergekomen – hoe verschillend we eigenlijk ook zijn in achtergrond. De een heeft helemaal geen kerkelijke achtergrond, de ander is rooms-katholiek en de ander protestants, en dan nog weer allerlei snit; van alles. Waarbij de verschillende mensen ook nog weer allerlei eigen verhalen hebben over hoe je daarmee groot geworden bent.

Het heeft ook te maken met het enorme verschil in besef en ook met wetenschap en kennis van wat er nu eigenlijk staat. Die Bijbel is zo’n hele bibliotheek, zoals ik al zei, en wat weet je daarvan? Ik zal het u vertellen, maar dat is dan mijn probleem als spreker – probleem tussen aanhalingstekens – maar in ieder geval loop je daar tegenaan: wat moet je als bekend veronderstellen? Kijk, bij een schoolklas is het heel simpel, dan begin je gewoon bij klas 1 of bij groep 1 en dan zeg ik: "Nou, dat weten ze" of "Dat weten ze nog niet", en zo bouw je dat dan op.

Maar in zo'n gezelschap werkt het heel anders. Mensen die van toeten noch blazen weten en zomaar hier binnenkomen, of via welke weg dan ook, dan is het lastig om hen te bereiken. Maar ook degenen die al heel erg door de wol geverfd zijn en al jarenlang intensief bezig zijn met de Schriften. En toch vorm je een eenheid, want je hebt dezelfde oriëntatie. Ik moet zeggen, ik vind het altijd weer een belevenis om dat van zoveel kanten te horen: hoe geestelijke eenheid een enorme band creëert. Het is niet iets van mensen, maar het is hetzelfde Woord wat je liefhebt. Dezelfde hoop die je hebt. Dezelfde God die je mag kennen. En ja, dat is die eenheid. Dan valt er geen wanklank en dan is dat gewoon eenheid. Dat is wat geen mens kan maken of kan namaken. Dat zijn geweldige dingen, ondanks, of misschien zelfs wel dankzij de diversiteit. In tal van opzichten maakt dat de diversiteit des te mooier.

Wat we hebben gezien tot dusver is die rode draad die door de brieven loopt, namelijk dat wij als gelovigen in elk geval eengemaakt zijn met Christus. En dan blijkt ook – en dat hebben we vanmorgen ook gezien – dat Paulus in die laatste brieven die hij heeft geschreven vanuit de gevangenis, eigenlijk nog een trapje of een trede hoger gaat, haast letterlijk. Namelijk door het zo te benaderen dat waar de Christus nu is, verborgen in de hemel, wij daar nu ook zijn. We hebben dat vanuit de Kolossensenbrief gezien, Kolossensen 3, waar dat zo prachtig beschreven wordt. Dáár is ons leven, en niet hier. Nou ja, voor zover we dan nog in het vlees leven... we hebben dat soort uitdrukkingen gezien als: "alsof jullie nog in de wereld leven". Nee, het Leven met hoofdletters, dat is dáár. Dat is onze positie; daar worden we gerekend. Dat is het echte wat telt.

En om zo te leren omdenken, want het is een compleet proces. Paulus spreekt in Romeinen 12 over de hervorming; eigenlijk staat er zoiets als de metamorfose van je denken. U weet, een metamorfose gaat meestal ook niet van de ene op de andere dag, toch? Dat is een proces dat je ondergaat. Je krijgt nieuwe dingen te horen. De een is hier, de ander is daar, dat maakt niet uit, maar je zit in dat proces. Dat Woord doet zijn werk en dat verandert je dan ook: je denken, je hele perceptie. En daarmee dan ook je keuzes en je gedrag. Maar dat is allemaal het gevolg. Het is van binnenuit, en dat vind ik prachtig zoals dat dan werkt.

▶ 05:28 Efeze 2: Levend Gemaakt en Gezet in de Hemelse Gewesten ↑ hoofdstukken

Vanmiddag neem ik u mee naar Efeze 2, waar Paulus ook op die grote hoogten treedt. Lees maar met mij mee; ik begin te lezen vanaf vers 4. Door het eerste vers ga ik een beetje snel heen, omdat het eigenlijk slechts een aanloop is voor wat hij in de navolgende verzen zegt. Maar God, die rijk is in ontferming – daar heeft Hij niet een beetje van, daar heeft Hij overvloed aan – in die ontferming blijkt ook Zijn grote liefde, Zijn wereldomvattende liefde. Een liefde die inderdaad grenzeloos is, waar ook niemand buiten kan vallen. Steeg ik ten hemel – dat is de psalmist dan – U bent daar. En al maakte ik het dodenrijk tot mijn sponde, U bent daar. En ging ik wonen aan het uiterste van de zee... Van God kom je nooit af. In Hem leven wij, bewegen wij en zijn wij; aan Hem ademen wij. Alles wat ik heb en alles wat ik ben, dat heb ik en ben ik door Hem en vanwege Hem. Hij omvat zo heel Zijn schepping, ook in Zijn liefde waarmee Hij ons liefheeft. Ook dat is weer zo’n tijdloos feit, zo’n aorist. Dat heeft geen horizon, want dat is wat aorist eigenlijk letterlijk betekent.

Maar ons ook... ons als gelovigen in elk geval ook. Dood waren wij voor de misstappen. Aha, nou hebben we hem weer! Die begrijpen we inmiddels wel na al die schriftplaatsen en al die studies die we inmiddels al hebben gehouden: namelijk dat wij verbonden zijn met Christus en dat wij dus, als het gaat om de misstappen en de zonde enzovoort, dood zijn. Dat ligt achter ons; dat is over en uit. Daar hebben we het ook niet meer over. Dat weten we: God rekent daar niet meer mee. Waar het nu om gaat, is dat wij dat leren, dat we ook zo gaan rekenen en dat gaan beseffen. Dood voor de misstappen maakte Hij ons levend. Ik heb het hier in de verleden tijd, maar het is eigenlijk een tijdloos feit; ook dit is weer zo’n aorist. Hij maakt ons levend. Straks lichamelijk ook, dat wacht nog even, maar zo rekent Hij ons al: samen met de Christus. Hij maakt ons levend samen met de Christus. Dat thema wat we dit weekend hebben besproken komt niet zomaar uit de lucht vallen; daar had ik niet slechts één tekst voor, maar een hele serie schriftplaatsen waar dat zo door Paulus geformuleerd wordt. Samen met Christus, in die zin ook met Hem verbonden en eengemaakt in Zijn dood, en hier ook in Zijn opstanding, in Zijn levend maken. Hij maakte ons levend samen met de Christus. Dat wil zeggen: Hij maakte de Christus levend en daarmee dus ook ons. Paulus zegt er dan ook tussen haakjes bij: "In genade zijn jullie geredden." In genade betekent gewoon: om niet, zonder dat er een prijskaartje aan hangt. Dat is dus echt volkomen om niet. En dat jullie geredden zijn, dat is omdat Hij dat geeft. Hij gaat het straks ook nog uitleggen, maar hier geeft hij tussen haakjes alvast de aanzet.

Er staat – en hij gaat nu nog verder en hoger: Hij wekte ons samen op en deed ons samen zitten. Ook weer die tijdloze vorm: Hij doet ons samen zitten te midden van de hemelsen in Christus Jezus. De gedachte is hier ook weer in wezen heel simpel. Als je de lijn eenmaal pakt, begrijp je eigenlijk het hele verhaal. Als je begrijpt dat je met Hem verbonden bent en met Hem gekruisigd bent, dan begrijp je de rest ook. Want dan ben je namelijk één plant met Hem geworden, vergroeid met Hem, één gerekend met Hem. Dus als Hij werd opgewekt, dan werd ik ook opgewekt. En Hij zit nu daar, te midden van de hemelsen of, in de MBG-vertaling en de meeste andere vertalingen, "in de hemelse gewesten". De gedachte is dan, zoals de vertaling luidt van de MBG: in de hemelse regionen. Eigenlijk staat er gewoon: "te midden van de hemelsen". Dat "hemelsen" kan betekenen: hemelse personen of hemelse plaatsen, zoals de MBG dat dan opvat met gewesten, regionen of gebieden. Te midden van de hemelsen laat ik eigenlijk onbeslist; je kunt beide opvatten en daarom denk ik dat het de beste weergave is. In het Grieks kun je dat ook niet zien. Het is gewoon: te midden van de hemelsen, of dat nu plaatsen, personen of wezens zijn. Christus is daar, zelfs aan de top. Hij is gezeten te midden van de hemelsen, en dan staat er: "gezeten boven alle overheid en macht." Dat is aan het einde van Efeze 1. In het hemelse heeft Hij de hoogste plaats gekregen aan Gods rechterhand. Dat Hij is gaan zitten aan Gods rechterhand was al voorzegd op allerlei wijzen, heel direct door David al in de psalm waar we het al eerder over gehad hebben. Daar staat in de psalmen: "Zit aan Mijn rechterhand," wordt er tegen de Messias gezegd. Totdat – vanmorgen hadden we het er nog over – "Ik Uw vijanden gesteld heb tot een voetbank voor Uw voeten." Maar eerst wordt die Messias vanuit de vernedering vanaf de aarde verhoogd en aan Gods rechterhand gezet. Jawel, zegt Paulus, maar daar zit Hij samen met ons. Dat wil zeggen: wij worden daar al met Hem gerekend. Die plaats die Hij daar heeft, die hebben wij. Zo staat het er: Hij doet ons samen zitten te midden van de hemelsen in Christus Jezus. Dus als ik in Hem ben, en Hij daar zit, dan zit ik daar dus ook. In die zin is dat niet moeilijk te begrijpen.

Dat betekent dus dat ik helemaal één ben met Hem. Wat God met Christus voornemens is, daarin deelt dat lichaam dat nu in deze dagen gevormd wordt, tussen de eerste en tweede komst van Christus. Dat heeft de allerhoogste positie. Weet u waarom? We zijn eerstelingen. Hij is als eerste opgewekt, en wij plukken daar als eerste de vruchten van, nog voor Israël en voor de volkerenwereld. Wij zijn eerstelingen. En u weet hoe het gaat: de eerstelingen krijgen altijd de hoogste plaats, de eerste plaats. Daar zijn de eerstelingen ook voor. Is dat een verdienste? Nee, er mag geen verdienste zijn, maar zo was het altijd. "Het eerstgeborene," zegt God, "dat is voor Mij." De eerste vruchten van de oogst zijn voor Hem; die krijgen de hoogste bestemming. En de eerste haring... ja precies, die is de duurste, toch? Zo gaat dat: het eerste krijgt de hoogste bestemming. In Urk hebben we daar nog... volgende week gaan we daar verder en dan hebben we een serie over de eerstelingen. Toen hebben we ook overwogen dat je het in Urk natuurlijk over vis moet hebben. De eerste haring die wordt aangeleverd is ontzettend duur, maar bovendien gaat die van origine nog naar de koning ook. Dat gold trouwens ook voor het eerste kievitsei – dat mag nu niet meer. Wat ik er maar mee wil zeggen: het zijn de eerstelingen. De eersten die verbonden zijn met Christus. Hij stond op en wij zijn de eerstelingen. Van nature zijn wij geen Israëlieten. Israël staat als volk zelfs terzijde. Nu gaat het naar de natiën en zij die eigenlijk helemaal buiten stonden, die krijgen de allerhoogste positie. Dat is vreemd: wij zijn geen Israëlieten, we staan eigenlijk buiten, maar nu blijkt dat we een positie krijgen boven Israël. Hoe hoog is die positie? Wel, zo hoog als die van Christus zelf. De Messias waar Israël naar uitkijkt is niet alleen Christus Jezus als één persoon; het is een heel volk. Hij is verbonden met een ekklesia; dat is het lichaam. Dus als je leest in het Oude Testament over de Christus...

En wat God via Hem met deze aarde en met het heelal gaat doen, dan gaat het niet alleen over Christus Jezus, maar ook over Zijn lichaam, over die ekklesia. En dus is de ekklesia al verborgen in het Oude Testament. Dus als daar in Psalm 110 staat: ‘Zet U aan Mijn rechterhand’, dan zijn wij daarin verborgen. Dat is toch geweldig?

Nou, dat zijn van die dingen die Paulus allemaal aan het licht brengt. Hij toont het aan en laat op schriftplaatsen zien hoe dat allemaal werkt. Hij deed ons samen zitten te midden van de hemelsen in Christus Jezus, en dan staat erbij waarom dat zo is.

▶ 15:51 Gods Plan en Onze Bestemming in de Komende Aionen ↑ hoofdstukken

En dat heeft alles te maken met wat vervolgens in vers 7 staat: "om te betonen in de komende aeonen". In veel vertalingen staat "in de komende eeuwen" of "wereldtijdperken", maar het is zo belangrijk dat je daar zicht op krijgt, op die aeon. Hoe was het traditioneel? Dan was het altijd van: ja, daar is dit leven en wat er wacht na dit leven is een eindeloze eeuwigheid. En dan is het goed of niet goed; eeuwig wel of eeuwig wee. Totdat je ogen ervoor geopend worden dat de Bijbel niet zoiets kent als een eindeloze eeuwigheid, maar eeuwen — of beter: aeonen, wereldtijdperken in meervoud. Deze zullen trouwens ook een einde hebben; de Bijbel spreekt immers over de voleinding van de aeonen.

God heeft een plan van aeonen. Alleen al in de Efeze-brief wordt op allerlei manieren gesproken over de aeonen die voorbij zijn, de tegenwoordige aeon en de komende aeon. Die duizend jaren, dat millennium dat gaat aanbreken, maar ook dat wat daar nog op volgt. Niet alleen de komende aeon, maar ook de komende aeonen, die uiteindelijk ook hun vervulling gaan vinden als Christus dan het koninkrijk helemaal voltooid zal hebben. En dan is het af. Dan is ook de laatste vijand tenietgedaan en is er geen dood meer. Dan leven allen en dan geeft Christus Jezus een volmaakt koninkrijk terug aan zijn God en Vader. En dan is het God alles in alle. Dan ontbreekt niemand meer, dan is alles vervuld en alles opnieuw volbracht.

Dat is dat fantastische plan van aeonen dat, voordat het begon en voordat dat in werking trad, al helemaal klaar lag naar zijn gemaakt bestek. En weet u wat ik hierin zo geweldig vind? Christus is bestemd om in de komende aeonen zijn koninkrijk te gaan vestigen. Maar dat doet Hij niet alleen, maar met een ekklesia, een volk dat zijn lichaam is. Zijn regerend lichaam. Een volk dat betrokken is in de vestiging van zijn heerschappij. En dat is wat er in de komende wereldtijdperken nog te doen staat. Dus we krijgen nog een flinke klus te doen, zeg maar. Daar zijn we voor bestemd.

We zijn bestemd tot die enorme taak om de hele wereld... Er staat in Efeze 1 vers 10 dat God in de volheid van de tijden, als alle tijden hun vervulling zullen vinden, het al — hemel en aarde — onder één hoofd zal samenvatten. En dan staat er: "in wie wij ook het erfdeel, het losdeel hebben ontvangen". Dat is ook ons lot. Wij zijn verbonden met dat hoofd en alles wordt aan onze voeten — ik aarzel zelfs om het zo te zeggen, maar het is wel zo — aan onze voeten onderworpen, namelijk aan die van Christus: hoofd en lichaam. Als u het niet geloven wilt — ik zie sommige mensen nu ongelovig kijken — kijk het maar eens na aan het einde van Efeze 1. Dat gaan we nu niet doen, maar kijk het maar na, het staat er echt. En er staat trouwens ook bij dat het voorzegd was in Psalm 8; daar staat het al verborgen.

U ziet dat dit een totaal ander verhaal is dan dat van een eindeloze eeuwigheid. Nee, dat kun je gerust schrappen. Er zijn nog wereldtijdperken te gaan en God gaat de mensheid daarin betrekken en redden ook. Die aeonische heerlijkheid — dat is even wennen aan het woord, maar als je het eenmaal begrijpt dan val je daar niet meer over — dat is die heerlijkheid die verband houdt met de eeuwen. Wel, die heerlijkheid is voor ons vandaag weggelegd. Daarin zullen wij delen. En dan staat er: "om te betonen in de komende aeonen de overtreffende rijkdom van zijn genade". Dus die is altijd grootser dan wat het ook zou kunnen zijn, waar het zich ook mee zou willen meten. Die rijkdom van zijn genade overtreft per definitie en altijd, en iedereen. En er staat bij: "in goedgunstigheid over ons in Christus Jezus".

▶ 21:09 Gered Door Genade: Geloof als Gods Roemloos Geschenk ↑ hoofdstukken

Want er staat in vers 8 — in feite staat het er nu weer, want in vers 6 stond het in het slot ook al min of meer tussen haakjes — "want in genade zijn jullie geredden". Genade, dat is dus 'om niet'. Er staat niet zozeer 'door genade', maar 'in genade'. Dat is de sfeer, de ambiance waarin wij zijn gered. In genade zijn jullie geredden. Ik heb het hier ook even als aantekening bij staan: bedenk het goed, wij, die voor het merendeel niet eens tot Israël behoren, maar gewoon uit de natiën komen en totaal geen aanspraak konden maken, juist wij krijgen daarin de hoogste taak toebedeeld. Dat valt je dan ten deel: om deel uit te mogen maken van de eersteling.

En er staat bij: "In genade zijn jullie geredden", en voor het geval dat nog niet duidelijk was: "door geloof en dat niet uit jullie zelf". Dat 'niet uit jullie zelf' slaat op de hele zin die daaraan voorafgaat. Het slaat niet alleen op die redding, maar ook op het geloof. Redding onderga je; daarin ben jij het leidend voorwerp en Hij is de Redder die het doet. Maar nu ga ik u nog wat vertellen: dat geldt niet alleen voor de redding, het geldt ook voor het geloof. Want in genade zijn jullie geredden door geloof, en dat niet uit jullie zelf; Gods naderingsgeschenk is het.

In de NBG-vertaling staat 'Gods gave', en andere vertalingen zeggen het weer anders op een andere plaats. Er staat hier een specifiek Grieks woord dat wijst op een offergave, een naderingsgeschenk. Het idee is dat geloof de wijze is waarop God tot ons komt. Hoe kunnen wij contact hebben met God? Wel, doordat wij Hem geloven. Voor communicatie geldt: 'it takes two to tango'. Hij spreekt en wij luisteren. En als dat woord overkomt, dan is daar gemeenschap en eenheid. Omgekeerd: hoe naderen wij tot God? Doordat wij Hem geloven en Hem op Zijn woord nemen.

Maar dan een andere vraag: hoe komt het dat je gelooft? Laat ik meteen het goede antwoord geven: je gelooft omdat je het gekregen hebt. Geloof is een geschenk. Je bent overtuigd. Als je het zo zegt in het Nederlands, dan begrijp je het ook meteen: je bént overtuigd. In dat 'overtuigd zijn' ben je passief; je wordt overtuigd en dat is de verdienste van degene die overtuigt. Wij zijn daarin het leidend voorwerp. Je ondergaat het, of het overkomt je, zo u wilt. Er is iemand die consequent zegt — ik zie hem nu niet zitten, maar dat vind ik altijd zo mooi — hij zegt niet: "ik ben tot geloof gekomen", maar altijd: "toen het geloof tot mij kwam". Het is even wennen, maar ik denk dat het echt zo is.

In onze vertalingen, zoals in het boek Handelingen, lees je vaak: "en velen kwamen tot geloof". Dat is de wijze waarop wij het weergeven, maar het suggereert alsof het een activiteit is van degene die gelooft. In het Grieks staat er echter iets veel simpelers, gewoon één woord: "en velen geloofden". Wij maken daar in het Nederlands idioom van dat ze 'tot geloof kwamen', maar dat is ongelukkig, want geloven is geen activiteit. Je kunt niet op commando iets geloven. Je kunt hooguit op commando zeggen: "Oké, laat maar zitten", maar geloof — het feit dat je ergens op vertrouwt — kun je niet afdwingen. Dat komt omdat iemand jou heeft overtuigd. Het is Gods geschenk; het komt tot je. En hoe komt dat? Het is niet uit jezelf; het komt doordat God jouw ogen daarvoor opent.

Voor velen is dit overigens een doembeeld, omdat ze dan direct denken aan de Dordtse Leerregels, die vorig jaar vier eeuwen oud waren. Daarin wordt naar voren gebracht dat God aan sommigen geloof geeft. Punt. Dat klopt; God geeft op dit moment aan sommigen geloof. De meeste mensen geloven immers niet en de meesten hebben het sowieso nooit gehoord. Maar weet je wat nou zo geweldig is? Dat is eigenlijk de basis van het Evangelie: God is de Redder van alle mensen. Dat betekent dat Hij redt, en hoe doet Hij dat? Hij brengt je tot de bestemming, Hij geeft je leven. Hij maakt van vijanden of mensen die vervreemd zijn, vrienden en liefhebbers. Hij verzoent hen. Verzoening is Zijn werk.

Dat doet Hij met de hele wereld. Zo staat het ook in Kolossensen 1 vers 20: dat Hij door het bloed van het kruis heel de schepping — hetzij wat in de hemel, hetzij wat op aarde is — tot Zich verzoent. Let wel: de schepping verzoent zich niet tot God, maar wordt tot Hem verzoend. Dat doet Hij. Dat is de kracht en de potentie van het kruis van Christus. Hij brengt iedereen tot die overtuiging, ieder in zijn eigen rangorde. De eerstelingen zijn de mensen die dat nu al mogen zien en die nu al mogen weten: ik heb mijn knie gebogen en ik herken Hem vandaag. Wie dank je daar dan voor? Hem.

En ik dank Hem er ook voor dat Hij uiteindelijk iedereen tot die herkenning brengt. Dat iedereen met zijn hart en met zijn tong — van binnenuit — zal belijden: "Jezus is Heer", tot eer van God de Vader. In de hemel, op de aarde en onder de aarde: iedereen komt tot die hartelijke herkenning. Dan is de redding compleet en heeft iedereen dat geschenk ontvangen. God werkt in fasen, niet allemaal tegelijk. Daarom is het zo'n enorm groot voorrecht als je ogen daar nu al voor geopend zijn. Maar het blijft een geschenk; het is niet uit jullie zelf.

Wat daaraan zo belangrijk is in de praktijk, is dat je jezelf nooit hoeft te verheffen boven een ander. Het is louter genade als je het mag zien. Dank God op je blote knietjes. Petra zei ooit tegen een Joodse man op de Leidse markt — weet je nog? Die man vertelde ze over de geweldige hoop die ze heeft, en hij zei: "Ik wou dat ik dat ook kon geloven." Petra zei toen, omdat ze even niet wist wat ze moest zeggen: "Ja, het is mij ook maar gegeven." Je krijgt het als een geschenk. Die hoop is er voor iedereen.

Dit is geen boodschap waar je je voor hoeft te generen. Het is ook niet afhankelijk van de reactie van een ander; het is gewoon een mededeling: God houdt van jou. En ook al heb je niks met Hem, dat maakt niet uit; Hij houdt van jou en Hij brengt je daar waar Hij je hebben wil. Don't worry. Dan valt het kwartje, of niet. En als het nu niet valt, dan valt het later. "Dat is wel heel onbezorgd," zeg je dan. Jazeker! Dat is vrede, dat is rust. Dat zijn zaken die je als mens niet kunt forceren bij een ander. Heb je wel eens geprobeerd om een ander te laten geloven? Mijn ervaring is dat het altijd averechts werkt als je iemand onder druk zet. Niet doen, het is nergens voor nodig. We hebben een mededeling, een goed bericht. Door geloof nadert God tot ons en naderen wij tot Hem. Het is honderd procent een geschenk.

En daar staat erbij: niet vanuit werken, opdat niemand zich zou beroepen. Daarom. Zodat niemand dus hoeft te denken dat hij beter is of dat het een prestatie is. God heeft jou dat geloof gegeven. Hij heeft je overtuigd. Prijs Hem. Jouw leven heeft nu al betekenis gekregen. Je mag dat nu al zien en dat is een enorm groot voorrecht; ik kan niet anders zeggen.

En ik weet dat er heel veel mensen hier zijn die dat volmondig beamen. Ik sprak net nog een vrouw en die zei dat tegen mij – ze is al heel oud: "Dit is het grote geluk in mijn leven, dat ik dit mag kennen. Dat ik mag weten: Hij is mijn God en Zijn woord is waar. Daar kan ik op staan." Ja, dat is het verschil.

▶ 31:36 Zijn Maaksel: Wandelen in de Door God Voorbereide Werken ↑ hoofdstukken

Want staat er dan in vers 10 ten slotte: want wij zijn zijn maaksel, zijn creatie. Er staat hier trouwens een woord dat ook nog met poëzie te maken heeft: poiema. Dat heeft te maken met een artistieke creatie. Wij zijn zijn maaksel, geformeerd door Hem; Hij maakt ons. We zijn een maaksel van Hem die geschapen worden in Christus Jezus. En dan staat erbij: met het oog op goede werken. En dan zeg je: "O, toch goede werken?" Ja, lees even door: die de God van tevoren gereedmaakt, opdat we daarin zouden wandelen.

Met andere woorden: ook die goede werken zijn Gods prestatie. Als je wat mag betekenen voor anderen, als je wat mag doorgeven, als je mag getuigen van Hem – wat dat dan ook is – als je Hem mag danken in woord, in werk, in je leven en inderdaad liefde aan een ander mag betonen... is dat een prestatie? Nee. Dat heeft Hij gewoon in jouw hart gewerkt. Hij werkt het willen en het werken. En ook allemaal weer met het oog daarop: we zijn zijn creatie, opdat niemand zou roemen.

En ja, wie roemt er? Wie roemt in Hem? En dat is zo'n rust. Dat is zo relaxed. Zo mag je ook inderdaad een instrument zijn in zijn hand. Ja, het is zijn prestatie. Als jij een hamer mag zijn... dan is het trouwens een eer om een hamer in zijn hand te zijn. Dat wel. Maar het is geen prestatie. Dat is een groot verschil. Het is een eer om door Hem gebruikt te worden, maar het is zijn prestatie.

Je hebt jezelf trouwens ook niet gemaakt hoor, toch? Wie heeft zichzelf gemaakt? Hij heeft mij gemaakt. Hij heeft jou gemaakt, Hij heeft alles gemaakt. Dus ja, dat denk ik al: niemand heeft zichzelf gemaakt. Dat is zijn werk. En dat betekent dus dat we daarin mogen wandelen, dat ons leven zo zin en inhoud krijgt.

En weet je wat ik er ook zo mooi aan vind? Dat is het laatste wat ik erover wil zeggen. Als eenmaal dat licht in ons hart heeft geschenen en je ogen zien dat, je ogen zijn ervoor geopend... weet je wat er dan gaat gebeuren? Dan gebeurt er iets waar je niet eens invloed op hebt: dan ga je stralen. Ja, hoe werkt dat? Je ogen zijn een spiegel. Dat licht ontvang je en als een reflex weerspiegel je dat. Dat kun je niet eens tegenhouden. Als dat woord je blij maakt, dan heeft dat zijn effect en gaat dat zijn werk doen. Dan kun je het niet verzwijgen en daar spreek je van. En dat gaat zijn werk in je hart en in je leven doen. Dat is weer zijn werk in jou en door jou.

Maar het is zijn prestatie. En dat is precies ook wat hier staat. Dat zijn allemaal dus dingen die God tevoren maakt. Hij maakt jou gereed, Hij maakt jou klaar zodat je dat kunt doen en dat kunt betekenen. En elke dag die je krijgt, die krijg je opdat Hij jou daarin ook gewoon kan en mag gebruiken. Opdat we daarin zouden wandelen. That's life.

Nou, dat is echt leven hoor. Nu al. Zelfs hier in dit vlees, waar we er eigenlijk voor spek en bonen bij zitten, krijgt het zo'n enorme betekenis en glans en een enorm perspectief. Ja, wat valt daar eigenlijk nog aan toe te voegen? We zijn verbonden met Hem, samen met Hem. En weet u wat ik denk? Dat we heel verstandig gaan doen met elkaar en ter afsluiting nog een lied gaan zingen. Andreas?