▶ 00:00 Terugblik: Zeven Historische Feiten van Samen met Christus ↑ hoofdstukken

Zo’n lied met elkaar zingen helpt enorm, al was het maar om degenen die hier tot dusver nog niet bij geweest zijn even eraan te herinneren wat we allemaal zo hebben besproken en wat de leidende gedachte is, de rode draad die door het hele weekend heen loopt. Want dit lied bracht dat, denk ik, perfect onder woorden. Met name dan dat refrein: dat we in Christus, of beter met Christus, verbonden zijn. En dat wil zeggen: al die zeven historische feiten die we zo op een rijtje al eerder hebben gezet: van met Hem gekruisigd, met Hem gestorven, met Hem begraven, met Hem opgewekt en levend gemaakt. Maar ook met Hem gezeten, nu in het hemelse, waar we het morgen trouwens over zullen gaan hebben. En verborgen met Hem zijn. En straks ook met Hem geopenbaard zullen worden in heerlijkheid.

Nou, die laatste drie dingen, dat is het onderwerp voor de dag van morgen. Maar over al die andere dingen hebben we het al uitgebreid gehad aan de hand van allerlei schriftgedeelten. We zijn gisteren begonnen met 2 Korinthiërs 5, met Galaten 2 zijn we verdergegaan en toen Galaten 6. Vanmorgen hebben we uitgebreid stilgestaan bij Romeinen 6, waar Paulus al die dingen zo naar voren brengt. Want het is typisch een waarheid die de apostel van de natiën onder woorden mocht brengen, en dat heeft ook een reden. En dat zal morgen, ik denk wat beter nog uit de verf komen waarom juist hij dat ook zo heeft mogen doorgeven.

Het feit dat Jezus Christus is gekruisigd, is gestorven, begraven, enzovoorts, dat deed Hij ten behoeve van ons, maar dan niet plaatsvervangend. Dat is ook iets wat we erg sterk benadrukt hebben: niet plaatsvervangend. Het idee is niet: Hij stierf opdat wij niet zouden hoeven sterven. Het idee is juist: Hij stierf opdat wij met Hem zouden sterven en Hij ons mee zou nemen, uiteindelijk natuurlijk in dat nieuwe leven en de heerlijkheid die dat met zich meebrengt. Nou, dat is dat 'samen met Christus'. Dat houdt heel veel in. Goed, dit is de derde bijeenkomst.

▶ 02:38 Kolossenzen 2: Algenoegzaamheid en Compleet in Hem ↑ hoofdstukken

En nu neem ik u vanavond mee naar Kolosse 2, morgen naar Kolossenzen 3, maar we beperken ons nu tot Kolosse 2 en daar hebben we onze handen al vol aan. Ik geloof dat ik een stuk of dertig dia's heb, dus zet u alvast schrap. Het was een beetje lastig om op het goede moment in te haken om niet teveel van de draad van het betoog van Paulus te missen. Het leek mij handig om bij vers 9 te beginnen. Hoewel ik er een beetje snel doorheen ga, die eerste verzen, is dat de aanloop die je even nodig hebt om te begrijpen waar hij het over heeft. Hij begint met 'want', zodat je meteen ook weet: aha, hij legt hier iets uit. Wat hij uitlegt, ligt nogal voor de hand. Dat is wat hij in het voorgaande vers, vers 8 dus, naar voren had gebracht.

Daar schrijft hij dit aan die Kolossensen: "Kijkt uit dat niemand jullie als buit meevoert door de filosofie en lege verleiding, ijdele verleiding, overeenkomstig – daar moet nog iets gecorrigeerd worden, ziet u – overeenkomstig de traditie van de mensen, overleveringen. Overeenkomstig de elementen van de wereld." Die zijn we ook al eerder tegengekomen. Het ABC van de wereld, dat is het eigenlijk. De principes, de leidende principes waar deze wereld – ook de godsdienstige wereld, de filosofische wereld, de traditionele wereld – door geregeerd en geleid wordt. En hij zegt er dan bij: "En niet in overeenstemming of niet overeenkomstig Christus." En dat is de grote clou.

Hij zegt dus: je kunt wel meegevoerd worden door filosofie. Dat was in de dagen van Paulus het geval, per slot van rekening was dat de Griekse wereld die bekendstaat om haar filosofie. Maar het is vandaag natuurlijk niet anders. Filosofie, tradities, overleveringen van mensen die zich kunnen bogen op zoveel eeuwen aan informatie die is overgedragen. Knappe denkers, en Paulus zegt dat het heel gemakkelijk te begrijpen is waarom je daarin meegevoerd kunt worden. Per slot van rekening schrijft Paulus dit aan gelovige mensen; aan mensen die dat bericht, dat goede bericht dat hij onder de natiën mocht bekendmaken, geloofden. Ze hadden het niet van hem vernomen, maar via een Epafras, maar dat doet verder niet ter zake. Zij hadden dat vernomen, maar nu was daar het gevaar dat ze zeiden: "Nou hebben we weliswaar Christus leren kennen, prachtig, geweldig, die blijde tijding, maar die Griekse filosofen waren toch ook geen domme jongens? En wat dacht je van al die tradities van mensen, ook in allerlei religieuze tradities? Daar kunnen we toch ook een graantje van meepikken?"

Hoe verleidelijk is die gedachte? Om te zeggen: "Christus is geweldig, maar al dat andere moet je toch ook niet zomaar laten liggen?" En wat Paulus dan zegt is: "Doe dat nou niet, laat je daar niet in meevoeren." De reden is heel simpel, hij zegt: "Want in hem – namelijk Christus – daar woont al de volheid van de Godheid lichamelijk." Dat wil zeggen: alles wat God te bieden heeft. Ik denk dat het nog meer inhoudt dan wat ik nu zeg, maar in ieder geval is de gedachte dat de volheid in hem woont. Met andere woorden: buiten hem is er niets wezenlijks. Trouwens, dat had hij al een hoofdstuk eerder ook gezegd, dat alle schatten van wijsheid en kennis in hem verborgen zijn. Hoezo zoeken in andere dingen?

Hij zegt erbij: "Jullie zijn compleet in hem." Daarmee is eigenlijk ook de gedachte afgesneden dat je het ook elders zou moeten zoeken omdat daar ook nog zoveel is. Dat veronderstelt immers dat je nog niet genoeg hebt. Het hele punt is: Christus is – nu gebruik ik een ouderwets, archaïsch woord dat u nog kent van gisteren – Hij is algenoegzaam. Hij is genoegzaam, dat wil zeggen: in hem is genoeg. Het is zelfs meer dan genoeg en algenoeg. Er is niets van wezenlijke waarde aan wijsheid en kennis buiten hem om. Dus al die ideeën dat je je ook zou moeten verdiepen of dat dat heel nuttig zou zijn in de filosofieën die in deze wereld in tel zijn, dat is een drogreden. Paulus noemt het ook letterlijk een drogreden waardoor je heel gemakkelijk wordt meegevoerd. In de praktijk zeg je daarmee eigenlijk: "Christus is niet genoeg." En Paulus zegt: "Hij is wel genoeg en bovendien: jullie zijn compleet in hem." Hij die bovendien het hoofd is van alle overheid en autoriteit. Dat is weliswaar verborgen, maar niettemin is hij daar boven alles gezeten. Ik kom er straks nog even op terug.

▶ 08:38 De Ware Besnijdenis: Afleggen van het Vlees en Leven uit de Dood ↑ hoofdstukken

In Hem werden jullie ook besneden in een besnijdenis. Ik zei al, die Kolossers liepen het gevaar dat ze meegenomen werden door Joodse riten. Het is niet helemaal te reconstrueren wat dat voor stromingen geweest zijn, maar dat doet eigenlijk ook niets ter zake. In ieder geval werden rituelen, ook de besnijdenis, gepromoot. Want ja, per slot van rekening, de argumentatie is zelfs heel gemakkelijk te bedenken. Zelfs als het niet gegeven zou worden, kun je het bedenken. Namelijk: de besnijdenis is toch ooit gegeven door God aan Abraham? Dus zou dat dan niet van waarde ook voor ons kunnen zijn? Dat zou toch alleen maar een verrijking zijn? Hoort u het? Hoe gemakkelijk en hoe logisch zelfs ook zo’n gedachtegang klinkt.

Maar nu zegt Paulus het zo: in Hem werden jullie ook besneden. Nou ja, zegt hij, in een besnijdenis, maar dan bedoelt hij de besnijdenis als een type. Het is namelijk niet als ritueel, maar de echte besnijdenis. Het embleem van de besnijdenis – die hoef ik verder niet uit te leggen, maar dat is zo’n eikel en dat is wat eigenlijk de besnijdenis is: de voorhuid wordt blootgelegd. Maar waar is het een type van? Nou, dat is op allerlei manieren. Het mes wordt in het vlees gezet. Niet zomaar vlees, maar in het vlees gezet. Als ik het zo zeg, dan denk ik dat het meteen ook duidelijk is: het vlees als aanduiding van de mens in zijn uiterlijke verschijning. Wel, daar wordt eigenlijk een streep door gehaald, of nog sterker: het mes erin gezet.

Het is ook een embleem van vruchtbaarheid. Dat is niet zo gek. Abraham, die een verstorvene was, aan hem wordt dan op hoge leeftijd de belofte nog eens gegeven dat via hem alle volken van de aarde gezegend zouden worden en dat zijn nageslacht talrijk zou zijn. Een verstorvene... God zou leven voortbrengen uit zo’n verstorven man en vrouw. Leven uit de dood is een embleem van vruchtbaarheid, dat is ook wat de besnijding dus is: leven uit de dood.

En dan wil ik er ook nog even aan herinneren – maar terwijl ik het doe, realiseer ik me dat dat misschien meer vragen op kan roepen dan antwoorden, maar ik wil het toch even gezegd hebben: bij andere gelegenheden heb ik weleens uitgelegd dat de Heer Jezus gedurende de tijd van Pesach is geboren, een aantal dagen daarvoor, op de 10e Nisan. En Hij werd besneden op de 17e Nisan, op de 17e Aviv, dat is hetzelfde. Maar het bijzondere daarvan, van die datum, is dat Hij zoveel jaar later, op de dag dat Hij ooit is besneden, ook opstond uit de doden. Zodat in feite de dag dat Hij opstond uit de doden feitelijk de verjaardag was van Zijn besnijdenis. Is dat niet bijzonder? Ja, ik kan dat nu even niet zo 1-2-3 uitleggen hoe dat precies zit, maar ik wil het gewoon even melden. En dan moet u daar zelf nog eens een keertje achteraan gaan. Op de website van Goed Bericht staat er nog veel meer over. Het is boeiend genoeg.

Nou ja, in ieder geval: in Hem, zegt Paulus aan jullie, werden jullie ook besneden in een besnijding. Nou ja, zegt hij, niet één met mensenhanden. Maar dat is ook niet de echte besnijdenis. Dat geldt trouwens voor elk ritueel. Een ritueel is maar een veruitwendiging, iets wat je kan zien, maar het beeldt iets veel grootser uit: een geestelijke waarheid. Waar het werkelijk om gaat, zoals we vanmorgen ook memoreerden, is dat die doop in water die Johannes vervulde of die hij praktiseerde, uiteindelijk slechts een beeld was. Dat waren Johannes' eigen woorden, van de echte doop die Christus zou brengen.

Nou, dit ook. Hij zegt: het gaat niet om een besnijdenis van mensenhanden. Geen ritueel in het uitkleden van het lichaam van het vlees. Ik zei al, het mes wordt in het vlees gezet in de besnijdenis van Christus. Dat wil zeggen: dat is Zijn dood en Zijn opstanding. Het mes werd gezet in het vlees, ja, dat is de dood. Maar het is tevens ook leven uit de dood. Dat zit allemaal begrepen in dat ritueel van de besnijdenis. De besnijdenis van Christus, dat duidt niet eens zozeer aan de besnijdenis waar Hij ooit mee besneden werd op de achtste dag. Dat was de besnijdenis van Jezus. En dat dat op dezelfde datum was als dat Hij opstond, ja, dat is bijzonder genoeg. Daarom leg ik die connectie ook. Maar de besnijdenis van Christus hier, dat is die besnijdenis van Zijn dood en vooral van Zijn opstanding. Dat is dat echte nieuwe leven wat zichtbaar werd.

Samen met Hem begraven wordend in de dood. Maar die herinnert u zich nog? Want daar hebben we het vanmorgen nog over gehad: Romeinen 6. Een van de verzen, Romeinen 6 vers 4, waar Paulus dat ook al naar voren bracht. U ziet het, die waarheden, als je ze op de ene plaats gemist hebt, dan kom je dat toch weer op een andere plek tegen. Dit is een manier van spreken die zo eigen is aan Paulus' onderwijs. We zijn met Hem verbonden. We zijn ook met Hem begraven geworden in de dood. Dat is dood, dat is graf, de onderdompeling. We zijn met Hem, samen met Hem – dat is het thema ook van dit weekend – samen met Hem begraven. Hij werd begraven en wij met Hem. Namelijk in de doop, maar dan uiteraard ook: dat is geen ritueel. De echte doop, dat is Zijn dood. Ook dat hebben we vanmorgen gezien, dus ik ga er snel aan voorbij.

Waarin jullie ook werden opgewekt? Opgewekt... dat 'waarin' kan ook gelezen worden als 'in wie'. Dat is niet helemaal duidelijk. Beide is mogelijk te lezen in het Grieks. Als je leest 'waarin', dan slaat het op de doop en als je leest 'in wie', dan is het in Christus. Maar ik hoop dat duidelijk is dat het in de praktijk geen verschil maakt. In de praktijk, onder de streep, komt het dan toch weer op hetzelfde neer. We zijn namelijk... Hij werd opgewekt uit de doden, wel, en wij ook met Hem. Waarin jullie ook werden opgewekt.

Ja, hoe dan wel? Nou, niet door een ritueel, maar door geloof. Hoe zijn wij zo verbonden met Hem? Wel, door geloof. Door je vertrouwen te stellen op Hem. Je vertrouwen stellen op Hem is ook een eenmaking met Hem. Ik moet erbij zeggen – maar dat is het onderwerp trouwens voor morgenmiddag, dat krijgt u ook hoor – het is gewoon een geschenk. Hij geeft je geloof op Zijn tijd. Dat is echt Gods naderingsgeschenk. Maar goed, hoe gaat dat dan in zijn werk? Door geloof. Door geloof van die inwerking van God die Hem opwekte, Christus dus, uit de doden.

Weet u nog waar we het vanmorgen over hadden? Over dat Jezus Christus werd opgewekt door de heerlijkheid van de Vader. En toen was er iemand die heel goed had opgelet en naar me toe kwam: "Weet je dat in de Statenvertaling het anders staat?" Er staat in de Statenvertaling niet dat Hij werd opgewekt door de majesteit of door de heerlijkheid van de Vader, maar tot die heerlijkheid van de Vader. Zo was het toch? Niet dat er staat 'werd opgewekt door de majesteit of door de heerlijkheid van de Vader', maar 'tot' die heerlijkheid van de Vader. En terecht werd toen gezegd: "Ja maar, als het zo staat, dan is het heel wat anders." Hij werd opgewekt tot heerlijkheid van de Vader, dat is heel wat anders dan dat Hij opgewekt wordt door de heerlijkheid van de Vader. En als dat het geval zou zijn zoals de Statenvertaling het weergeeft, ja, dan viel mijn stelling in duigen.

Nou, we hebben het nagekeken en er staat echt het Griekse woord dia: door de heerlijkheid van de Vader. Dus het kan niet missen. En als je het trouwens daar zou missen, dan zie je hier ook nog eens wie Hem opwekte uit de doden. Hij stond niet op uit eigen kracht. Nee, het was God die Hem opwekte uit de doden. En dat is wat wij geloven. Dat is erg essentieel. God wekte Hem op uit de doden. Terwijl al die andere doden bleven liggen, wekte God Hem als eersteling op.

Ook jullie, doden zijnde voor de misstappen – voor de zonden of overtredingen, maar eigenlijk de misstappen. Dat 'doden zijnde', dat begrijpen we inmiddels wel. Dat is inmiddels bekende kost, in die zin dat wij met Hem verbonden zijn en wij dus doden zijn. Hij stierf en wij stierven met Hem. In die zin zijn wij dus doden voor de zonde, voor de misstappen.

En bovendien: de voorhuid van jullie vlees. Ja, dit is wel echt een beetje technisch, maar de voorhuid van jullie vlees is gewoon een aanduiding voor de onbesnedenheid. Als je de NBG-vertaling hebt, dan zie je dat er ook staat: de onbesnedenheid naar het vlees. U moet zich realiseren dat de Kolossers qua afkomst gewoon natiën waren. Zo spreekt hij hen ook aan. Dat wil zeggen: ze stonden gewoon buiten. Ze hoorden niet bij het volk van Israël en ze waren buitenstaanders. Ze waren vreemdelingen van de verbonden, et cetera. Ze hadden dus eigenlijk niets te maken met die unieke relatie die God had met het volk.

Paulus zegt: allemaal tot je dienst. Dat was dan inderdaad de situatie. Jullie zijn doden voor de zonde; jullie waren ook doden voor de voorhuid van jullie vlees. Jullie stonden buiten. Maar Hij – God – maakt samen met Hem levend, genade bewijzend aan ons met alle misstappen. Dat wil zeggen: God is het die Christus levend maakt. Of 'levend maakte', dat staat hier weer in een tijdloze vorm. Dat is een tijdloos feit. Hij maakt Hem levend en samen met Hem maakt Hij ons ook levend. Dat is de clou. Christus stierf voor ons om ons mee te nemen en dus zijn wij ook door geloof met Hem verbonden in dat nieuwe leven en wandelen wij zo.

Zo ziet God ons. Dat is eigenlijk het punt: zo ziet God ons. Of we dat voelen doet niet ter zake, of we dat zo beleven doet feitelijk ook niet ter zake. Maar dat is wat het is. Zo ziet God ons, zoals we zojuist trouwens in het eerste lied ook zongen: dat God ons in de Zoon heeft gerechtvaardigd. Hij is rechtvaardig en in Hem zijn wij ook rechtvaardig, volmaakt. Geen zondaren meer. Ja, wat wil je nog meer? Dus dat betekent dat hier allemaal van die volmaakte mensen zitten, en zo kijken we ook naar elkaar.

Zo kennen wij dan van nu aan – dat was 2 Korinthiërs 5 – van nu aan niemand meer naar het vlees, maar als een nieuwe schepping. Dat is de nieuwe identiteit die we hebben verkregen. Ik moet er trouwens bij zeggen, maar dat had u wel in de gaten: die Kolossense brief gaat in op bepaalde ontwikkelingen die daar in die ecclesia van Kolosse speelden. Soms, met name in dat tweede hoofdstuk, zijn er bepaalde passages – en die hebben we juist vanavond te pakken – die soms wat moeilijk zijn. Die moet je echt een paar keer lezen, hoor. Dat geldt voor deze verzen ook; dan moet je begrijpen waar het over gaat. Ik excuseer me maar even dat ik bepaalde dingen nu eenmaal niet te uitgebreid kan bespreken.

Maar er wordt hier dan nog iets gezegd: dat Hij, God, genade bewijst aan ons met alle misstappen. Dat wil zeggen: alle misstappen rekent Hij niet toe. Hij bewijst genade. Hij geeft ons vreugde om niet.

▶ 22:18 Het Tegengetuigend Handschrift van de Wet Uitgewist ↑ hoofdstukken

Bovendien is ook het handschrift dat tegen ons getuigde, uitgewist. Paulus gebruikt daar een Grieks woord voor, cheirographon. Letterlijk betekent dat een handschrift, maar het idee erachter is een schuldbekentenis. Als iemand een schuld had en die ook bekende, dan schreef hij dat op. Dat was een handschrift. Dat idee is hier ook het geval. Die schuldbekentenis, dat is dat handschrift dat tegen ons getuigde, dat tegen ons was. Dat is de wet.

Hoezo is dat handschrift de wet? Dat is misschien een beetje lastig voor ons om zo direct op te pakken, terwijl we hier in maart 2019 zitten en een brief lezen van pakweg negentieneneenhalve eeuw geleden. Waarom is dat handschrift die wet? Kijk, Israël had ooit die wet gekregen, maar ze hadden zich toen ook verplicht om die wet na te komen. "Alles wat de Heer gebiedt, dat zullen wij doen", hadden ze gezegd. Met andere woorden: daarmee had men eigenlijk een bekentenis gedaan. Dat betekende dus dat het een handschrift was geworden dat tegen hen pleitte en getuigde.

Paulus spreekt hier over die wet met de officiële besluiten. Dat verwijst weer naar de besluiten die ooit in Jeruzalem waren genomen, waarin ook nog steeds dat verschil gemaakt werd tussen Israël en de naties. Ik ga er nu even aan voorbij, maar die wet, zegt Paulus, was tegen ons — in ieder geval tegen Israël. Israël had zich verplicht om de wet te houden, maar heeft het niet gedaan. Daarmee was die wet een handschrift dat eigenlijk tegen ons was; het pleitte tegen ons. Wij hadden de verplichting ons eraan te houden en we hebben het niet gedaan, en daarmee werd die wet een vloek.

Welnu, zegt Paulus, dat is uitgewist. Ik kan dat in detail gaan vertellen, maar dat wil ik nu even niet doen. Ik wil wel gezegd hebben: als God een norm stelt en een mens verplicht zich daaraan te houden... hoe zeggen we dat? Belofte maakt schuld. Op het moment dat je zegt dat je iets doet, een gelofte doet, dan word je daar ook aan gehouden. Maar dan pleit dat tegen je. Wel, die wet was een handschrift en Paulus zegt: dat is uitgewist. Hij heeft het uit het midden weggenomen door het aan het kruis te nagelen.

Kijk, en nu zijn we er weer: we zijn gestorven en daarmee is alles wat tegen ons was, ten einde. Wij zijn gestorven. Het is vastgenageld aan het kruis: dat ego, dat "ik" en alles wat er aan mij kleefde of alles wat mij te verwijten viel. Ook die wet, dat handschrift, alles... ik ben gestorven, gekruisigd. Gekruisigd, gestorven en begraven; dat ligt achter mij. Dat is het idee: alles wat te verwijten viel, dat handschrift, is vastgenageld aan het kruis.

▶ 25:59 De Overheden Ontwapend en Openlijk Tentoongesteld ↑ hoofdstukken

Dat is het kruis. En dan staat er in vers 15: Hij kleedt de overheden en de autoriteiten uit. Hij kleedt ze uit in de zin van ontwapenen. Zoals je een soldaat uitkleedt en hem daarmee ook ontwapent. Hij kleedt de overheden en de autoriteiten uit en Hij stelt hen in vrijmoedigheid tentoon, daarin ook over hen triomferend.

Weet u waar het over gaat? Wat is die triomf? In het voorgaande vers ging het over dat handschrift dat is vastgenageld aan het kruis. Alles wat tegen ons zou kunnen zijn, dat is ten einde, dat is over, dat is aan het kruis vastgenageld. En nu vervolgens is daar die triomf.

Dat heeft alles te maken met die weggewentelde steen. Wat zeg ik? Met de verzegelde steen. Als ik het zo zeg, dan begrijpt u het meteen ook; dan wordt het ineens heel concreet. Want wat was die steen? Die grote steen voor dat graf was verzegeld. Verzegeld door wie? Door de overheden en de autoriteiten. Jazeker. Je zou kunnen zeggen: de religieuze overheden. Het Sanhedrin; op hun aanraden was het allemaal zo gebeurd. En de Romeinse wacht. Maar dat zegel, dat was het zegel van de Romeinse overheid, de keizer. Vergis u niet.

En wat gebeurde er op de derde dag? Toen is Hij, die eerder was vastgenageld aan het kruis, opgestaan. De steen is weggewendeld. Dat zegel van de overheden en machten is verbroken. Daarmee zette Hij de overheden gewoon openlijk te kijk. Het idee bij zo’n zegel was dat als het verbroken zou worden, degene die dat zou doen des doods schuldig was. Maar wat er in werkelijkheid gebeurde: Degene die dat zegel verbrak, overwon op dat moment juist de dood!

Nou, dan zet je die overheden inderdaad te kijk. En dat heeft Hij gedaan. Hij kleedt de overheden en de autoriteiten uit; Hij heeft hen ontwapend. Hij stelt hen in vrijmoedigheid tentoon. Hij is trouwens wel in de verborgenheid gegaan, want het graf is leeg, maar Hem hebben ze niet meer gezien. Ik bedoel de overheden en de machten. Hij is daarna nog aan honderden mensen verschenen, maar niet aan hen. Dat had Hij trouwens ook gezegd: de wereld zou Hem niet meer zien, maar jullie zullen Hem wel zien. Dat wordt dus heel concreet in dit vijftiende vers. We gaan verder.

▶ 28:53 Schaduwbeelden, Judaïseren en het Lichaam van Christus ↑ hoofdstukken

Laat dan niemand jullie oordelen in eten en drinken of op het stuk van een feestdag, nieuwe maan of sabbatten. En dan wordt het ineens weer heel erg concreet. Die voorgaande verzen, dat was uitleg. En oké, daar moet je eventjes heel goed bij zijn wat Paulus precies bedoelde, maar hier wordt het opnieuw weer heel duidelijk. Dat kruis maakte een einde aan alles wat ons te verwijten viel. Maar ook vervolgens: Hij heeft de overheden ontwapend. Ook dat is helder, dus duidelijk. Dat is die weggewentelde steen. In Hem zijn wij betrokken in die triomf. Wij zijn met Hem levend gemaakt. Dus die wet die daar was, dat is voor ons geen... Dat handschrift dat tegen ons getuigde, dat tegen ons was, wel, dat is ten einde.

En daarom zegt Paulus: laat dan niemand jullie oordelen in eten en drinken of op het stuk van een feestdag, nieuwe maan of sabbat. Kijk, nu begrijp je ook trouwens meteen waar hij het een paar verzen eerder over had: over dat laten meeslepen door filosofie en door tradities van mensen. In ieder geval heeft dat te maken met de aanbeveling of een leer waarbij men zei: ook die rituelen van koosjer eten en drinken, maar ook het onderhouden van de feestdagen of van de hoogtijden, van de nieuwe maan of van de sabbatten, dat zijn allemaal van die Joodse elementen. Dat zijn van die ideeën uit het judaïsme, uit het jodendom. Vergis je niet, dat is een stroming geweest die in die dagen enorm sterk is geweest. Paulus had daar een spoor van Ecclesia's achtergelaten die ontstaan waren door dat goede bericht dat hij had gepredikt. Maar in die Ecclesia kwamen iedere keer — en je ziet dat met name in de Galatenbrief, maar ook in andere brieven — mensen die daar kwamen prediken en zeiden: "Ja, maar dat zou wel erg makkelijk wezen. Jullie hebben nu die genade, maar nu ook die wet, want daar word je alleen maar completer en rijker van." Het eind van het liedje is dat men elkaar ging beoordelen, zoals hier staat, op eten, drinken, hoogtijden, nieuwe maan en sabbatten. Hij kan nog even verdergaan; dat is allemaal judaïseren.

Later kreeg je daar nog weer een variant op en dat is christianiseren, kerstenen. Uiteindelijk is dat christianiseren feitelijk nog erger. Ik bedoel in die zin dat judaïseren zich nog beriep op allerlei dingen van het Oude Testament. Het christianiseren, dat kerkelijk denken, vindt weliswaar zijn wortels in dat judaïsme, maar het is tegelijkertijd ook een afdwaling daarvan. Men heeft bijvoorbeeld gezegd — dat is ook een stukje orthodoxie van de christelijke zijde: "In plaats van de besnijdenis is de doop gekomen." Of: "In plaats van de sabbat is de zondag gekomen." Of: "In plaats van eten en drinken hebben wij het vasten uitgevonden." In plaats van hoogtijden, in plaats van Jom Kippoer, hebben wij kerst, Christmas. Of in plaats van Pesach hebben wij Pasen. In plaats van Shavuot, het wekenfeest, hebben wij Pinkster. Al die judaïstische elementen heeft men gechristianiseerd. Maar de link met het judaïsme is onmiskenbaar. Nu noem ik de hoogtijden en bepaalde rituelen, maar wat dacht je van de hele kerkbouw en van priesterschap en offers en alles? Alles heeft men gekopieerd uit het judaïsme. Zodat de stroming die in de dagen van de apostel Paulus zo actueel was, namelijk dat van het judaïseren van christenen, van gelovigen uit de natiën die helemaal niet die achtergrond hadden maar die men wilde verjoodsen — dat is wat judaïseren betekent — een stroming is die vandaag trouwens ook weer enorm is opgekomen. Vooral de laatste decennia is dat enorm in opkomst.

Na de dagen van de apostel kreeg je inderdaad dat christianiseren, waarbij de gelovigen uit de natiën ook weer geritualiseerd werden en rituelen moesten doen. Toen kreeg je ook al deze elementen weer terug. Alleen een variant ervan, geen betere, dat moet ik er ook bij zeggen. Maar de boodschap blijft dan hetzelfde: jullie zijn compleet in Christus. Laat je niet aanleunen dat je iets zou moeten doen op het gebied van eten of drinken, of op het stuk van een feestdag, of een nieuwe maan, of sabbatten. Whatever. Noem maar op. Laat je door al die rituelen niet inpakken. Laat je niet imponeren door de gedachte dat je eigenlijk minder bent als je dat niet zou doen, of dat je eigenlijk nog incompleet zou zijn zonder dat alles. Paulus zegt: je bént compleet in Hem. Dat ben je. En je bent besneden. Je bent trouwens ook gedoopt. En trouwens, wat ben je niet? Je hebt alles in Hem. In Hem heb je alles; zonder Hem heb je niets. Maar in Hem heb je alles en laat je dat nooit, never nooit afpakken. Daar is heel wat mee in het geding, dat begrijpt u wel. Hier is zoveel mee in het spel. We zijn compleet in Hem. Ja, en dat is de boodschap. Dat is vandaag nog net zo actueel als toen. Laat je niet meeslepen door allerlei andere filosofieën of tradities van mensen.

Paulus zegt ervan over die dingen die hij zojuist had genoemd, van de sabbat en dergelijke en de rituelen in verband met eten en drinken: al die dingen zijn een schaduw van het komende. In zichzelf zijn ze ook duister; dat had geen betekenis. Dat geldt trouwens voor de offerdienst ook, dat is allemaal heel bloederig. En toch, in zichzelf is het duister. Maar waarom had God ze gegeven? Wel, wat is een schaduw nog meer? Een schaduw in zichzelf is duister, maar de contouren verraden licht. En je ziet in deze schaduw dat daar Iemand komt. Het is een schaduw... Paulus zegt het ook: die dingen van de sabbat enzovoort zijn een voorafschaduwing, een schaduw van hetgeen zou komen. Dat geldt voor de sabbat en noem maar op. Dat is buitengewoon boeiend. Maar het is een schaduw. En Paulus zegt: "Maar de werkelijkheid is van Christus." Nou ja, dat staat in de NBG-vertaling dan. Dat klinkt een beetje onaardig, maar zo bedoel ik het niet, want het is inderdaad een schaduw van hetgeen komen zou. Inderdaad, de werkelijkheid, het echte, dat is Christus. Dit is slechts een schaduw. Maar in dit geval zie je: wat komen gaat, dat zie je niet, maar als het eenmaal gekomen is, dan is de schaduw slechts een schaduw natuurlijk. Ik bedoel of je nu het lichaam ziet of alleen maar een schaduw van dat lichaam.

Het boeiende is trouwens dat hier niet gesproken wordt over "de werkelijkheid is van Christus", zoals de meeste vertalingen zeggen, maar dat er letterlijk staat dat het het lichaam is van Christus. En ik neem dat ook letterlijk. Dat wil zeggen, het lichaam van Christus is hier dan ook gewoon, zoals elders ook in deze brief, de Ecclesia, de gemeente. De gemeente, de Ecclesia, is Zijn lichaam. En weet je wat dan naar voren komt? Wat hier tussen de regels dan feitelijk vermeld wordt, is: het lichaam van Christus is niet onderworpen aan de schaduwen. Nee, ze zijn het onderwerp van de schaduwen! Wij zijn niet onderworpen aan die dingen die aan Israël ooit gegeven werden, daar zijn we niet aan onderworpen. Nee, wij zijn het onderwerp daarvan. Nu zegt u: "Het onderwerp is toch Christus?" Jawel, maar wij zijn in Christus en met Christus verbonden, zodat wij ook het onderwerp zijn, wel degelijk ook van die schaduwen. Misschien dat het morgen trouwens nog eventjes aan de orde zal komen in de ochtendsamenkomst. Maar ja, dit is een onderwerp, mensen, daar kunnen we ook nog wel een paar weekenden aan wijden. Hoe al die schaduwen inderdaad spreken van de Christus die zou komen, maar dan wel de Christus inclusief degenen die vandaag bij Hem gevoegd zijn: de Ecclesia waar God zo'n geweldig plan mee heeft. Vergeet dat niet. Want je zou zeggen: "Tja, wat stellen we nou voor?"

▶ 39:33 Diskwalificatie Door Gewilde Nederigheid en Ritualisme ↑ hoofdstukken

"Laat niemand jullie diskwalificeren." Dat is eigenlijk wat er staat: de prijs doen missen. En dat gebeurt in gewilde nederigheid en ritualisme van de boodschappers. Ik ben me ervan bewust dat dit op diverse zinsneden afwijkt van de standaardvertalingen, maar dit is eigenlijk wel wat er staat. In de NBG-vertaling wordt gesproken over "engelenverering", maar u ziet het hier trouwens ook in deze interlineair: het gaat over de godsdienstige praktijk. Maar wat is een godsdienstige praktijk? Dat is ritualisme van de boodschappers. Het idee is niet het vereren van engelen of van geestelijke wezens. Nee, die boodschappers brachten rituelen met zich mee. Sterker nog, zij predikten, zij boodschapten rituelen.

En dan wordt het trouwens ook heel erg compleet, want hij zegt: laat niemand jullie diskwalificeren, want dat is altijd wat ze doen. Op het moment dat er mensen komen met boodschappers, met rituelen van: "Dat beveel ik je aan, en als je nou echt helemaal compleet wilt zijn... oké, je bent rechtvaardig, maar als je helemaal compleet wilt zijn, dan moet je dat ook doen." Dat betekent impliciet ook dat degenen die dat niet doen, de prijs missen natuurlijk. Zij worden daardoor gediskwalificeerd.

En Paulus zegt: het is gewilde nederigheid om zulke dingen te doen en je daaraan te onderwerpen. Gewilde nederigheid. Je bent je dan niet bewust van je positie, namelijk dat je compleet bent in Hem die het hoofd is van alle overheid en gezag. Wij zijn in Hem en we staan daar dus volledig boven. Laat je niet inpakken door dat soort boodschappers en ritualisme van de boodschappers. En die boodschappers, dat zijn dus zij die hun toehoorders willen ritualiseren.

U hebt verschillende termen gehoord. Judaïseren betekent verjoodsen. Christianiseren wil zeggen kerstenen, oftewel christelijke gebruiken introduceren en je daarin meenemen. Want ja, als je dat niet doet, als je niet gekerstend bent en je niet houdt aan al dat soort christelijke gebruiken, dan ben je geen christen. Of ritualiseren, dat wil zeggen: rituelen opleggen en je die laten ondergaan, waardoor je geritualiseerd wordt.

Rituelen zijn erg interessant. Voordat we deze samenkomst begonnen, hadden we het er nog even over. Toen ging het over een kerkdienst; dat je dan een paar uur in zo'n kerkdienst bent en dan zie je liturgische praktijken. Je ziet toga's met allerlei kleuren. Er valt een heleboel te zien: een mooie doopjurk, dooppraktijken en mooie gebrandschilderde ramen. Ach, er valt zoveel te zien! En feitelijk is dat veel interessanter dan zo'n clubje als dit, toch? Wat valt hier nou te zien? O, u zegt: "In de PowerPoint." Ja, oké, maar dat is ook alleen maar tekst.

Maar dat is nu juist wel heel kenmerkend: er valt vandaag niks te zien. Dat zullen we morgen ook nog wel hebben: alles is verborgen. Er valt wel wat te horen, dat wel, maar alles wat van belang is, is niet te zien. Christus is trouwens ook niet te zien; Hij is daar verborgen. Ik moet er altijd aan denken, dan heb je zo'n prachtig beeld in het Oude Testament: dan lees je over de hogepriester die in het heiligdom is. Je zag hem daar natuurlijk niet. Israël zag die hogepriester niet als hij in het heiligdom was, maar ze hoorden hem wel. Want aan de zoom van zijn kleed had hij granaatappelen en ook belletjes. Dus die hogepriester zag je niet, maar je hoorde hem wel; hij deed van zich horen.

Nou, dat is precies de positie van Christus vandaag. Hij is in het heiligdom, in de hemel, verborgen achter het voorhangsel. Dat is waar wij trouwens met Hem zijn. Maar Hij laat wel van zich horen, ja, en daarmee moeten we het doen. Het is alles verborgen, maar de verleiding van dat ritualisme is daarom ook wel heel begrijpelijk. Want ja, daar valt wat te zien en vaak ook wat te voelen. Het heeft allemaal te maken met het appelleren aan de zintuigen en daarmee ook aan de gewaarwordingen en de gevoelens. Ik bedoel dat niet eens minderwaardig, maar het is ziels, terwijl het om geestelijke dingen gaat en om de dingen die we moeten onderscheiden.

Laat niemand jullie diskwalificeren in gewilde nederigheid en ritualisme van de boodschappers, "in welke dingen hij intredend zogenaamd heeft gezien", terwijl hij opgeblazen wordt door het denken van zijn vlees. Paulus had daar niet al te veel respect voor, u hoort en leest het ook wel. Hij spreekt daar niet echt zo over dat hij daar zijn petje voor afneemt. Integendeel, hij zegt: het lijkt wel heel veel, maar het is gewilde nederigheid en in werkelijkheid zijn ze gewoon opgeblazen in het denken van hun vlees. De mens wordt opgehemeld en dat wat hij doet, enzovoort. Maar in de praktijk betekent dat dat waar het werkelijk om gaat, wordt vernederd. Want je bent dan niet meer compleet in Hem. Er staat dan nog bij: "in welke dingen hij intredend...", dan wordt hij opgeblazen door het denken van zijn vlees. En als zulke mensen dat dan doen, zeker als dat ook nog mensen zijn die zich binnen de Ecclesia bevinden, zegt Paulus wat er dan feitelijk aan de hand is.

▶ 46:27 Vasthouden aan het Hoofd: Contacten en Banden in de Ecclesia ↑ hoofdstukken

Hij houdt zich niet aan het hoofd. En wie dat hoofd is? Je zou dat even terug moeten kijken, maar Paulus had dat al lang uitgelegd in hoofdstuk 1. Dat hoofd, dat is Christus. Het lichaam is de Ecclesia en dat is één. Die waarheid van hoofd en lichaam is in feite dezelfde waarheid als waar we het hele weekend over hebben, namelijk dat we samen met hem verbonden zijn. Zijn positie is onze positie. Waar het hoofd is, daar is het lichaam. Dat kun je niet delen, dat kun je niet splijten, dat is één. Het hoofd is inderdaad boven, en je zou je houden aan dat hoofd en aan wat dat hoofd ingeeft.

Als ik even doorlees — want dat is heel boeiend — gaat het nog over diegene, over die boodschappers die zich niet houden aan het hoofd. En dan staat erbij: vanwaaruit het hele lichaam (ik lees: het lichaam van Christus) door contacten en banden wordt voorzien. In de NBG-vertaling staat: "door pezen en banden ondersteund". Ik vind dat jammer. Waarom? Omdat het niks betekent. Nou ja, het is hooguit misschien poëtisch, maar zelfs dat ontgaat me; dat zegt ook niet zoveel. Het betekent niks totdat je het leest zoals Paulus het formuleert: het hele lichaam dat wordt voorzien door contacten en banden.

Dat woord "contacten" is interessant. Dat is een Grieks woord dat wij kennen vanuit een andere route, namelijk het woordje haptonomie. Dat betekent eigenlijk, dat heeft te maken met aanraking. Haptonomie heeft ook te maken met een bepaalde manier van omgaan met het lichaam, maar in ieder geval is aanraking daarbij essentieel en dat is precies ook de betekenis van dat Griekse woord wat wij in "hapto" kennen. Dat is het woord wat hier staat en vandaar ook dat het dus aanraking of contact is. Een aanraking is contact, toch? Als je ergens mee in aanraking komt, dan kom je daarmee in contact.

Maar dat wordt ineens heel concreet, want de vraag is hoe dat hoofd daarboven, Christus, het lichaam voorziet. Dat staat hier: door contacten en banden. We zijn tezamen verbonden en we vormen een eenheid. Het is maar geen los zand; we zijn tezamen verbonden. Niet in een of ander register van een boek, zo van: dat zijn allemaal leden die allemaal bij de club horen. Of mensen die allemaal een bepaald ritueel hebben ondergaan waar we een groot kasboek van hebben. Nee, het is een geestelijke eenheid, maar wel heel concreet. Dat hoofd is boven en wij vormen een eenheid. We zijn gesmeed tot een eenheid en hij zorgt voor dat lichaam.

Hij voorziet het hele lichaam en dat doet hij natuurlijk door het voedsel te geven. Feitelijk is dat ook wat het hoofd doet. Dit hoofd en uw hoofd bestuurt het hele lichaam, maar zorgt er ook voor dat alles in dat lichaam geregeld wordt. Die lichaamsdelen hoeven dat niet zelf te regelen; dat wordt allemaal centraal geregeld. Zie je hoe mooi dat geregeld is in de Ecclesia? Maar je moet wel weten wie het hoofd is natuurlijk. Dat is niet de paus en er is ook niet een synode. Het hoofd, dat is daarboven, dat is Christus. En de leden van het lichaam, dat zijn zij die geloven. Die vormen een geestelijke eenheid, zijn samen gedoopt tot in één lichaam, en zij worden ook voorzien van voedsel en alles wat ze nodig hebben. Daar lopen lijnen en hoe voorziet hij dat hele lichaam? Wel, door contacten en banden.

Dat is toch mooi? Hoe worden we nu voorzien? Gewoon doordat wij contact hebben met elkaar en dat we met elkaar dingen delen en doorgeven, en dat we een band met elkaar hebben. Dat is in feite ook de reden waarom we bij elkaar komen, in welke setting dan ook. Gelovigen zoeken elkaar op omdat ze bij elkaar horen en een eenheid vormen. En als ze bij elkaar zijn, dan heet dat per definitie — al zijn het er maar twee of drie — een Ecclesia. Zo voorziet de Christus, het hoofd, gewoon dat hele lichaam: mensen hebben contacten met elkaar en geven elkaar dat woord ook door.

Mensen zeggen wel eens: dat heb je tegenwoordig met internet, dan heb je ook contact en een netwerk. Dat is waar. Het is een geweldig voorrecht wat we vandaag kunnen, zonder ergens fysiek te zijn, dat je gewoon toch contact kunt hebben en toch de wezenlijke waarde kunt beleven. Ik hoor het zo vaak mensen zeggen en trouwens, ik beleef het zelf ook. De wezenlijke waarde van bij elkaar komen, in welk verband of welke setting dan ook, is niet eens zozeer — ja, dat klinkt misschien wat diskwalificerend voor mezelf — dat je dan het woord doorgeeft. Want daar kun je van zeggen: dat kan ik ook via een mp3'tje in de auto of via het internet doen. Nee, het is juist de ontmoeting.

In feite is de echte waarde van de samenkomst, zeker in onze dagen, de ontmoeting. In vroege tijden kon je nog zeggen dat je bij elkaar moest komen om het woord te horen, maar dat is nu niet meer zo. Nu kun je gewoon op een andere wijze het woord tot je nemen, maar je hebt niet wat mijn tante de "meet and greet" noemde. Eigenlijk is dat wat de samenkomst doet: de meet and greet, de ontmoeting met elkaar, het elkaar gewoon een hart onder de riem steken. Je ontmoet elkaar, en oké, dan is het het woord wat samenbindt dat je bij elkaar brengt, maar het is juist de ontmoeting met andere mensen. Dat je elkaar inderdaad ontmoet, begroet en elkaar een hart onder de riem kan steken.

Hoe dat dan vervolgens weer werkt, dat is wonderlijk. Maar om eventjes weer terug te komen bij de tekst: dat hoofd voorziet het hele lichaam door contacten en banden. Dat is van belang. Als je die contacten en banden loslaat, dan ga je de connectie met dat lichaam missen. En trouwens, dan gaan ze jouw bijdrage ook weer missen. Dat werkt naar twee kanten. Contact is tussen twee mensen; jij geeft wat aan die ander en de ander geeft wat aan jou. Dat is zoals eenheid en liefde werken. Je zoekt elkaar op, dat is het.

Het hele lichaam wordt door contacten en banden voorzien van wat nodig is voor de groei. Er staat: "en verenigd wordend, groeiend in de groei van God." Dat betekent natuurlijk niet dat God groeit, maar dat God voorziet in groei. Het is de groei van hem, die van hem afkomstig is. Zo groeien we, niet alleen in kennis maar ook gewoon in besef, en wordt dat ook een levende realiteit. Dat is de grote waarde daarvan. Paulus zegt er in vers 20 nog bij: "Indien jullie samen, samen met Christus..."

▶ 55:38 Gestorven aan de Elementen Der Wereld: Vrij van Dogma's ↑ hoofdstukken

Heb je weer het thema: samen met Christus. Sterven aan de elementen van de wereld, dat 'ABC' waar we het al eerder over hadden. Paulus gebruikt die term diverse keren, in verschillende brieven ook. Indien jullie samen sterven aan de elementen, het ABC van de wereld, dat wil zeggen: als dat allemaal nou voorbij is, waarom worden jullie dan, alsof jullie in de wereld leven, gedogmatiseerd? Daar hebben we weer zo'n term: judaïseren, ritualiseren, christianiseren, dogmatiseren. Er wordt wat 'gezeerd' en geprakticeerd.

Maar ik vind deze ook mooi; we hadden er nu al een paar te pakken. Gisteren zagen we in Galaten 2 dat, voor zover we nog in het vlees zijn, dat niet 'echt' is. Voor de gelovige is dat niet meer zo; we zijn in Hem, in Christus. Maar voor zover we nu nog in het vlees zijn... Vanmorgen hebben we dat ook gezien, maar ik was er eentje even kwijt. Hier hebben we er nog eens een. Ik vind deze ook prachtig hoor: "Waarom worden jullie dan alsof jullie in de wereld leven?" Waarmee Paulus dus zegt: jullie leven helemaal niet in de wereld! Nou ja, dan zeg ik er weer bij: voor zover we dan in de wereld leven, is dat voor spek en bonen. Dat doet niet ter zake en het telt ook niet mee. Dus waarom zou je nou, alsof je nog wel bij die wereld hoorde, je nog daarheen laten dogmatiseren?

Dogma heeft ook te maken met besluiten over je laten nemen: ritualiseren, dat soort dingen die je moet doen of waar je je aan moet houden. Een dogma is een besluit waar je je aan hebt te houden. Waarom worden jullie, alsof jullie in de wereld leven, gedogmatiseerd? We zullen trouwens morgen ook zien: het is echt waar, we leven niet in de wereld. Dat lijkt wel zo, maar dat zijn we niet echt. God ziet het heel anders hoor; Hij ziet ons daarboven met Hem. Dat is onze positie, zo ziet God dat. En waar het nu om gaat, is dat we gaan leren te rekenen zoals God rekent: "Dáár ben ik." Dan ga je totaal anders kijken en dan ga je totaal anders denken. Dan word je ook niet meer, alsof je in de wereld leeft, gedogmatiseerd.

Wat betekent dat dogmatiseren? "Dat zou je niet aanraken, ook dat zou je niet proeven en ook daarmee zou je niet in aanraking komen." De NBG-vertaling zegt het eigenlijk misschien nog wel mooier: "Raak niet, smaak niet, roer niet aan." Weet je, al dat bange... ook die angst die je trouwens niet alleen vanuit de godsdienstige wereld wordt aangepraat. De angst die je wordt aangepraat: "O nee, dat is gevaarlijk, daar moet je voor uitkijken." Ik krijg elke week een paar van dat soort mailtjes waarbij je eigenlijk angst ingeboezemd wordt, alsof je in de wereld denkt: "O, daar moet je voor uitkijken, daar moet je bang voor zijn." Hoezo? We zijn verbonden met Hem die boven alle overheid en gezag is. Bang daarvoor? Kom toch op zeg! Wat is dat belachelijk als ik er even goed over nadenk. Het is belachelijk dat je je daarin laat meevoeren. Weet je dan niet met wie je van doen hebt? Wij zijn gesteld tot heerschappij, straks in de komende aeonen. We zijn met Christus verbonden daar aan Gods rechterhand. Hoezo dan bang zijn voor de dingen die er komen, alsof Hij niet in staat zou zijn om ons te beschermen en om ons te geven wat we nodig hebben?

Kijk, dat is de houding van triomf. Daar staan we gewoon letterlijk boven. Nou, u zegt: letterlijk klopt niet. Oké, maar geestelijk staan wij daar volstrekt boven. Dat kan ik u echt aanbevelen. En Paulus zegt er nog bij over al die dingen van "raak niet, smaak niet, roer niet aan": "O, dat is zo gevaarlijk, daar moet je voor uitkijken, dat is occult, of daar zit een complot achter." Of nou ja, ik kreeg van de week nog – ik weet niet wat ik nu overhoop haal, want dat levert ongetwijfeld weer een paar e-mailtjes op – dat we besproeid worden van boven door allerlei giffen en gassen en dat we daarom heel erg moeten uitkijken. Allemaal die bangmakerij. Paulus zegt hier vooral over de godsdienstige elementen van dat niet aanraken, want ja, je moet wel koosjer blijven... Maar we zijn compleet in Hem. Paulus heeft het daarmee gewoon allemaal meteen weggezet: dat zijn allemaal dingen die door verbruik vergaan, in overeenstemming met instructies en leringen van mensen.

Met andere woorden: ach, weet je, in feite zijn het ook allemaal hypes. Dat zijn van die dingen die door mensen gepromoot worden van: dat moet je doen, of dat mag je juist niet doen. Zo word je gediskwalificeerd als je het niet doet, of je wordt opgehemeld als je het wel doet, en je wordt erin meegevoerd. Maar Paulus zegt: ach, het zijn allemaal leringen van mensen. En die gaan allemaal teloor door het verbruik. Hoe staat de NBG-vertaling? "Die door het gebruik teloor gaan." Zoals het gaat met leringen van mensen: nu wordt het vandaag verteld en morgen... Trouwens, dat geldt voor zoveel dingen die in de media allemaal wijsgemaakt worden en over een jaar of wat wordt het volstrekt als achterhaald en belachelijk gemaakt. Kijk, dat zijn leringen van mensen. Als je nou gewoon op voorhand daar al van uitgaat, dan bespaart je dat een heleboel omrijden. Daar sta je gewoon boven.

Paulus zegt: dat zijn leringen van mensen. Dat zijn allemaal dingen die volstrekt oninteressant zijn voor ons. We zijn compleet in Hem en daarom zoeken wij het ook elders. En waar dan? Boven. En dat is precies waar Kolosse 2 eindigt en hoofdstuk 3 begint. Daar gaan wij morgen verder: "Zoek dan de dingen die boven zijn." Er is zoveel dat interessanter is, kan ik u vertellen. Daar zijn de echte dingen; de dingen die er werkelijk toe doen en die tellen. Zullen we het daarbij laten?