▶ 00:00 Inleiding en de Opstanding als Verwekking ↑ hoofdstukken

Een hele goede morgen, dames en heren, vrienden. Opnieuw ben ik weer in uw midden, en dat in een maand tijd voor de derde keer, of in vijf weken tijd geloof ik. Het valt niet mee om van broeder Piet af te komen, hè? Maar ik geloof dat het nu weer eventjes wat langer duurt voordat ik weer hier in Den Haag ben.

Opnieuw gaan wij ons bezighouden – maar u wist natuurlijk niet beter – met Psalm 2. En u ziet: het is deel 3. Het was een mooie gelegenheid om eens één specifieke psalm wat meer uit te diepen, omdat die zich er wat minder voor leent om dat in één keer te doen; dan moet je teveel details onbesproken laten en die ontglippen dan onze aandacht.

Psalm 2, u weet het: die profetische psalm. Die psalm die spreekt van Hem die zou komen, de Zoon van David. Het is een psalm van David en het spreekt over de Zoon van David. Deze psalm wordt nogal eens in het Nieuwe Testament aangehaald. Het spreekt van de Messias, letterlijk ook, want kijkt u maar in vers 2. Daar wordt gesproken over JAHWEH en Zijn Gezalfde. Maar daar staat gewoon: en Zijn Mashiach, Zijn Messias, Zijn Christus. Ik zeg drie keer hetzelfde, alleen in verschillende talen: Hebreeuws, Grieks en Nederlands.

Misschien is het goed om toch nog eventjes – het is voor de derde keer, dus ik val in herhaling, maar voor degenen die bijvoorbeeld voor het eerst zijn en dat niet hebben meegekregen – een overzicht te geven. De psalm valt eigenlijk in drie delen uiteen. De eerste drie verzen zijn een oproep van de natiën en dat is gericht tegen JAHWEH en tegen Zijn Gezalfde. Vervolgens, van vers 4 tot en met vers 9, volgt Gods antwoord op dat wat de natiën zich hebben voorgenomen. Zij verzamelen zich; het is echt een wereldwijd gebeuren dat nog steeds wacht op de toekomst. Het is een definitieve vervulling, namelijk dat alle natiën zich zullen verenigen en naar Israël zullen optrekken om daar het koninkrijk van de Zoon te elimineren, want dat is precies wat ze van plan zijn te doen. Maar daar maakt God korte metten mee en de verzen 4 tot en met 9 spreken daarover. Tenslotte worden in de verzen 10 tot 12 de natiën juist opgeroepen om verstandig te zijn voor JAHWEH en Zijn Gezalfde.

Ik ben blij dat jullie het allemaal al van tevoren met spandoeken en al hebben aangekondigd, want ik kijk eens daar: dat spandoek, dat is Psalm 2 vers 10, namelijk: "En nu dan, koningen, handelt verstandig." Dat wordt tegen hen gezegd: "Laat u onderwijzen, rechters van de aarde." Mooi zoals jullie dat hebben voorbereid, hartelijk dank daarvoor.

De vorige keer hebben we één vers eruit gelicht en dat is eigenlijk het middelste vers, het centrum: vers 7. Daarin is de Messias zelf aan het woord en dan zegt Hij: "Ik verhaal van het besluit van JAHWEH. Hij – JAHWEH dus – sprak tot mij: Mijn Zoon ben je, mijn erfgenaam ben je, vandaag heb ik jou verwekt." We hebben wat stilgestaan bij dat zoonschap, dat unieke zoonschap van Jezus Christus. Hij is met recht de eniggeboren Zoon van God. Hij is de enige van al die miljarden mensen die letterlijk kan zeggen dat Hij zonder tussenkomst van een menselijke vader verwekt is door God.

Maar wat blijkt? Ook dat is nog eens dubbelzinnig, want dat 'verwekt door God' heeft op twee momenten plaatsgevonden. Namelijk eerst ooit bij Maria: de Geest, de kracht van de Allerhoogste kwam over Maria en zo zou dat Heilige wat uit haar voortgebracht werd om die reden Gods Zoon genoemd worden. Dat is één ding, maar dat 'vandaag' blijkt in laatste instantie – of eigenlijk moet ik zeggen: in eerste instantie definitief – betrekking te hebben op het feit dat Hij uit de doden is opgewekt. Dat 'vandaag' slaat op de dag van Zijn opstanding, toen God Hem uit de doden opwekte. Dat is volkomen duidelijk; het boek Handelingen laat dat ook zien. En het is ook heel logisch. Ik heb dat de vorige keer wat breder aangetoond, dat ga ik niet nog een keer herhalen, dat begrijpt u.

▶ 05:51 De Autoriteit van de Zoon over de Naties en de Einden Der Aarde ↑ hoofdstukken

Dat betekent dat wij ons nu gaan bezighouden met het vervolg van deze psalm, vanaf vers 8 tot en met vers 12, want dat gedeelte is nog onbesproken gebleven. Dan staat er dit: "Vraag van Mij" – en hier is God weer aan het woord – "Vraag van Mij en Ik geef jou natiën tot je lotbezit, de einden van de aarde tot je bezitting."

Eigenlijk is God hier nog steeds aan het woord als we even terugkijken naar vers 7, want daar zegt de Messias: "Ik verhaal van de bepaling van JAHWEH; Hij sprak tot mij: Mijn Zoon ben je, vandaag heb ik je verwekt." Dat is dus de dag van de opstanding. En dan gaat God verder: "Vraag van Mij en Ik geef jou natiën tot je lotbezit, de einden van de aarde tot je bezitting." Feitelijk, als je dit leest zoals het zich aandient, gaat het hier dus over een uitspraak die God gedaan heeft tot Zijn Zoon op de dag van de opstanding, namelijk "vandaag". Hij zei niet alleen: "Vandaag heb Ik jou uit de doden opgewekt," maar Hij heeft Hem ook nog iets anders gezegd: "Vraag van Mij en Ik geef jou natiën tot je lotbezit, de einden van de aarde tot je bezitting."

Vers 7 verwees naar de dag van Christus’ opstanding; vers 8 spreekt van de toekomst als Christus Zijn autoriteit zal opeisen. Kijk, dit is op de dag van de opstanding al tegen de Zoon gezegd. Toen is Hem feitelijk al de autoriteit gegeven over hemel en aarde. De Bijbelkenners onder u weten dat ik nu zinspeel op de laatste verzen van Matthäus 28, waarin de Heer Jezus vlak voor Zijn heengaan op de Olijfberg zegt: "Mij is gegeven alle macht in hemel en op aarde." Dat betekent dus dat aan Hem de autoriteit is verleend over het hele universum, in de hemel en op de aarde. Alleen moet ik erbij zeggen: die autoriteit oefent Hij nog niet uit. Het is één ding dat Hij die macht heeft en gesteld is tot Koning, maar dat is wat anders dan dat Hij daadwerkelijk al regeert. Hij is gekroond met eer en heerlijkheid – dat is trouwens Psalm 8 – maar Hij heerst nog niet. De Hebreeënbriefschrijver zegt in hoofdstuk 2 over het toekomend aardrijk dat dit aan Hem is onderworpen. Niet het tegenwoordige aardrijk, nee, het toekomende. Maar er komt een moment dat Hij zal vragen en dan zal God Hem ook de natiën tot Zijn lotbezit geven. Dat is Zijn deel.

En dan "de einden der aarde", waarvan sommigen zeggen dat het een archaïsche uitdrukking is of duidt op een verouderd wereldbeeld, wat onzin is. Als je de Bijbelse definities kent, dan begrijp je het meteen. Vanaf Genesis 1 weten we al dat God het droge "aarde" noemde. De aarde is in de Bijbel niet een planeet; de aarde is gewoon het land waarop wij lopen. God noemde het droge aarde en de wateren zeeën. Zo staat het er. Dat is de Bijbelse definitie, zodat je meteen weet dat zo’n uitdrukking als "de einden der aarde" helemaal niet duidt op een platte schijf waar je vanaf kon vallen, zoals men weleens geconcludeerd heeft. Dat is helemaal niet de gedachte. De aarde is gewoon het land waarop we lopen, en de einden der aarde zijn dus de kuststroken. Wij zitten hier zo ongeveer aan het einde van de aarde: gewoon daar waar het droge ophoudt en de zee begint. Dat is het idee. Dus er is niks moeilijks aan: tot aan de kusten aan toe, waar dan ook, dat zal God Hem tot Zijn bezitting geven.

Nogmaals, dit is een autoriteit die Hij heeft. Hij is gesteld tot Koning op de dag van Zijn opstanding, gekroond met eer en heerlijkheid, zonder dat Hij nu al die heerschappij ook uitoefent. Ik ben daar erg mee bezig en ik heb de vorige keer geloof ik ook al even aangegeven dat ik elders over Psalm 110 spreek. Daar wordt ook gezegd dat God tegen de Zoon zegt: "Zet je aan Mijn rechterhand, totdat Ik jouw vijanden gesteld heb tot een voetbank voor je voeten." En dán gaat Hij regeren. Nou, dat is de situatie nu. Hij zit nu aan Gods rechterhand; Hij is opgestaan, gekroond met eer en heerlijkheid, maar Hij wacht tot het moment daar is. En God heeft daar inderdaad een dag voor uitgekozen. Een dag bepaald, staat er in Handelingen 17, wanneer dat zijn beslag gaat krijgen. Ook gefaseerd allemaal, maar niettemin gaat dat gebeuren.

Eigenlijk is het een beetje vergelijkbaar met David zelf, die ooit ook weliswaar gezalfd was tot koning, maar het zou nog een hele tijd duren alvorens hij daadwerkelijk in Jeruzalem zou gaan heersen en daadwerkelijk zijn koningschap zou uitoefenen. Dat zijn twee verschillende dingen. Het ene is de jure, zo zeggen ze dat, en het andere is de facto. Koning is Hij rechtens, maar uiteindelijk gaat Hij dat straks pas uitoefenen. Dat zal gebeuren: niet alleen daar in het gebied rond Sion, niet alleen het land, maar alle einden der aarde en de natiën. Dat is het moment waarover hier gesproken wordt.

▶ 12:20 Verbrijzeling met de Ijzeren Knots en de Verborgenheid van de Wegrukking ↑ hoofdstukken

En jij, dat is dus de Christus, jij zult hen vermorzelen met een ijzeren knots. Als pottenbakkerswerk zul je hen verbrijzelen. U moet zich even voorstellen: dit is nog steeds beschreven in de setting van de tegenstand van de natiën. Daar begon het mee: de volkeren die zich keren tegen de Gezalfde. Nou, daar zal de Gezalfde wel raad mee weten. Hij zal dat absoluut compleet neerslaan en Hij zal triomferen. God had al gezegd: wie in de hemel zetelt, lacht, want Hij spot met hen. Hij zegt: "Ikzelf wijd mijn Koning over Sion, mijn heilige berg." Wat denken jullie wel? De Verenigde Naties kunnen hoog springen of laag springen, en ze kunnen alle legermachten en militaire apparaten in gang zetten, maar daar lacht God om. En wij lachen met God mee. Vandaar ook: je zult hen vermorzelen met een ijzeren knots.

Paulus zou zeggen: hierin is een grote verborgenheid gelegen. En ik zeg dit met het oog op Christus en de Ecclesia. Paulus doet die uitspraak in Efeze 5 als hij een tekst in Genesis 2 leest over Adam en Eva. Hij zegt dat het 'één vlees zijn' daar wel staat, maar dat het feitelijk een verborgenheid is. Een grote verborgenheid die spreekt van Christus en de Ecclesia, de gemeente. En dat is hier ook het geval.

Ik neem u even mee naar Openbaring 12. Dat is riskant wat ik nu doe, want dit heeft nogal een toelichting nodig, maar ik ga het even kort doen. In Openbaring 12 wordt in beeld iets neergezet van wat wij de eindtijd noemen. Daar wordt een vrouw beschreven die een mannelijke zoon voortbrengt. Die vrouw is Israël; ik zal dat straks ook laten zien, dat dit heel logisch is. Die vrouw baart een zoon en dat staat in vers 5: "En zij baarde een zoon, mannelijk," wat wil zeggen: bestemd voor de heerschappij, dat is de Bijbelse gedachte. En dan staat erbij: "die op het punt staat te hoeden al de natiën met een ijzeren knots." Dat is een directe referentie naar Psalm 2. Hier wordt naar het boek van de Psalmen verwezen. Hij is het die op het punt staat te hoeden al de natiën met een ijzeren knots.

En dan staat erbij: "en haar kind wordt weggerukt naar God toe en naar zijn troon." Je zou zeggen dat die mannelijke zoon heel simpel de Christus is, en dat is ook zo. Maar ik moet erbij zeggen: dat is dan wel inclusief Zijn Ecclesia. Want die mannelijke zoon wordt weggerukt. Traditioneel zegt men dat dit over de hemelvaart gaat, maar de hemelvaart was helemaal niet een wegrukking voor een plotseling gevaar. Want dat is hier de context; hij wordt weggerukt naar God en Zijn troon omdat hij door de draak bedreigd wordt. Dat is de beschrijving.

En de vrouw vluchtte, nadat het gebeurd is, in de woestijn waar zij ook een plaats heeft, gereedgemaakt van Godswege, opdat zij haar daar zullen voeden 1260 dagen. Kijk, dat is die periode die je zo vaak in de profetie tegenkomt, namelijk die drieënhalf jaar waarin een grote verdrukking zal zijn. Maar daar zal het volk Israël gevlucht zijn — althans een deel daarvan — en op een plek in de woestijn van Godswege bewaard worden. Ik denk eerlijk gezegd dat dat Petra zal zijn, daar in de woestijn van Edom, tussen Eilat en de Dode Zee. Daar ligt eigenlijk al een stad helemaal klaar en daar zal die vrouw een veilig heenkomen vinden. Nadat dus die mannelijke zoon wordt weggerukt, vlucht de vrouw naar de woestijn en daar wordt ze 1260 dagen beschermd. Ze heeft daar een onderduikadres in de woestijn en daar wordt ze ook van Godswege gevoed, zoals Israël ooit in de woestijn ook gevoed werd en zelfs gewoon voeding vanuit de hemel kreeg: manna.

Waarom zeg ik dit? Omdat hier sprake is dat voordat die vrouw vlucht naar de woestijn vanwege de grote verdrukking die over Israël zal komen, die mannelijke zoon zal worden weggerukt tot God en Zijn troon. En ik geloof — en ik weet dat ik daarmee natuurlijk wel wat aanraak, maar ik houd het even bij deze meditatie — dat die Ecclesia, of die mannelijke zoon, Christus is. Jawel, maar dan inclusief Zijn lichaam, de gemeente. Die wordt weggerukt tot God en Zijn troon en dan pakt God de draad weer op met Israël, die vlucht naar de woestijn. Je vindt dat hier eigenlijk keurig op een rijtje gezet.

Ik wil eigenlijk dit zeggen: die mannelijke zoon die in Psalm 2 genoemd wordt, dat is niet alleen maar Jezus Christus. Nee, het is Christus het Hoofd, inclusief dat lichaam. Daar kun je last van hebben, van dat lichaam, maar daar ben je één mee. Trouwens, dat geldt bij een geboorte ook. Hoe gaat dat bij een geboorte? Normaal gesproken komt eerst het hoofd en daarna het lichaam. Nou, dat is hier ook het geval. En als het geheel compleet is, het hoofd en lichaam, dan wordt dat weggerukt tot God en Zijn troon. Paulus spreekt daar ook over. En daarna zal de vrouw vluchten naar de woestijn. Dat is veel te kort wat ik nu zeg, maar daar wil ik het even bij laten. Ik wilde dit alleen gezegd hebben om aan te geven dat die Zoon waarvan sprake is in Psalm 2, niet alleen maar Jezus Christus is, maar inclusief Zijn lichaam.

Goed, als u het niet erg vindt, ga ik toch weer verder. Maar ik wilde die mooie heenwijzing naar ons aandeel niet onvermeld laten. "Je zult hen vermorzelen met een ijzeren knots. Als pottenbakkerswerk zul je hen verbrijzelen." Met andere woorden: daar blijft van die tegenstand niets heel. Je leest in Daniël 2 ook weer over een droom van een opeenvolging van vier koninkrijken: van de Babyloniërs, van de Meden en de Perzen, van de Grieken en dan dat laatste wereldrijk dat op een gegeven ogenblik getroffen wordt. U weet het, dan krijg je die voeten van leem en ijzer. Dat is een bekend beeld, die reus op lemen voeten. En dan leest u over een steen die van een berg rolt en die treft dat beeld bij de voeten. Dat beeld wordt dan verpulverd.

In de eindtijd zal er een confederatie zijn van tien koningen. Die voeten hebben tien tenen en dat heeft er allemaal mee te maken. In elk geval zal er in de eindtijd een laatste wereldrijk zijn, en in de dagen van die koningen zal de God van de hemel een koninkrijk oprichten dat tot in de aeonen niet te gronde zal gaan, en waarvan de heerschappij op geen ander volk meer zal overgaan. Het zal al die koninkrijken verbrijzelen en daaraan een einde maken, maar zelf zal het bestaan tot in de aeonen. Met andere woorden: er zijn allemaal wereldrijken geweest met Babel als hoofdstad — de laatste komt nog — maar die moeten allemaal het veld ruimen. Hoe machtig die rijken ook zijn geweest, het gaat hier allemaal over wereldrijken, maar ze moeten het veld ruimen. Ze verdwijnen namelijk op het moment dat God een koninkrijk gaat oprichten en dat geeft Hij aan Zijn volk Israël. Feitelijk is het zo dat het laatste wereldrijk, het definitieve dat in de aeonen zal blijven bestaan, een Israëlitisch wereldrijk is. Niet van de Babyloniërs, niet van de Meden, niet van de Perzen, niet van de Grieken. Nee, het zal gegeven worden aan Israël, aan dat volk waarvan de heerschappij op geen ander volk meer zal overgaan. Dat betekent dus dat het laatste wereldrijk een Israëlitisch wereldrijk zal zijn. Logisch, dus ook met Sion en Jeruzalem als hoofdstad. En het zal — en daarom heb ik het hier nu even vermeld — al die andere koninkrijken verbrijzelen.

Het zal al die koninkrijken verbrijzelen. Aan alle gedachtenis daaraan wordt een einde gemaakt. Verbrijzelen en daaraan een einde maken, maar zelf zal het bestaan tot in de aeonen. Niet alleen de duizend jaren die nog gaan komen, het millennium, maar ook daarna nog, zodat dat heel concreet allemaal in de Schrift zijn vervulling krijgt.

Dus daar moet je heel reëel over denken. Dat is niet zomaar wat wazigs; nee, het is heel concreet zoals de Schrift daarover spreekt. Zoals heel de Schrift daar weliswaar soms in beeldtaal en in symboliek over spreekt, maar niettemin is het heel concreet.

▶ 23:01 Handel Verstandig, Dien Yahweh en Jubel in Siddering ↑ hoofdstukken

En nu, dat is vers 10 die u daar ook in het raam ziet hangen, op dat spandoek. En nu koningen, wees verstandig. Richters van de aarde, jullie die rechtspreken – het gerechtshof of wie daar ook maar wordt aangesproken – laat je gezeggen. Gebruik je verstand. Wees intelligent en kies niet alleen eieren voor je geld, maar wees reëel. Jullie opstand houdt geen stand. Die revolutie die jullie ontketenen om dat koninkrijk ten einde te brengen, gaat niet lukken. Integendeel, want God heeft dit bepaald. Daarom: gebruik je verstand, want zo zal het gaan. Wees verstandig, richters van de aarde, laat je gezeggen.

Dient Yahweh in vreze en jubelt uitbundig in siddering. Ik vind het een mooie en ook wel opmerkelijke combinatie. Aan de ene kant die vreze en siddering, wat te maken heeft met het diepe ontzag dat er is. Hier is niet zomaar iemand aan het woord die macht claimt. Er zijn schepselen, mensen en volkeren genoeg die de heerschappij willen, maar hier is de Schepper aan het woord. Degene die het allemaal bedacht en gecreëerd heeft, heeft een plan en Hij is degene die dat ook realiseert. Vandaar dat een mens daar heilig ontzag voor zou hebben en zou sidderen.

Dat heb je soms al als je geconfronteerd wordt met de elementen van de schepping: van water, vuur en wind. Je merkt dan hoe klein je als creatuurtje wordt en hoe machtig groot de Schepper is. Dat gevoel van kleinheid en nietigheid, het besef dat je slechts een stofje in de wind bent, kan je al bekruipen in de schepping. Maar laat staan hoe groot de Schepper Zelf dan wel niet moet zijn. Hier is Hij niet alleen aan het woord als de Schepper, maar ook als degene die een plan heeft voor de volkerenwereld; niet alleen individueel, maar ook collectief voor de natiën. God heeft een plan en een tijdpad, dus wees verstandig en heb daar ontzag voor. God trekt aan het langste eind. Het klinkt misschien wat plat, maar zo is het gewoon.

In siddering – het is heel gepast als een mens daar verschrikkelijk klein door wordt. Verbeeld je helemaal niets ten opzichte van die grote God. Maar er is nog iets anders: die combinatie van enerzijds vreze en siddering en anderzijds dat uitbundig jubelen. Het is niet alleen een reden om heel klein te worden en in heilig ontzag neer te buigen. Het is ook een reden om uitbundig te jubelen, want deze God heeft het beste plan en Hij gaat Zijn koninkrijk zo fantastisch bouwen. Dat zal een koninkrijk zijn in recht en gerechtigheid. Het komt op deze aarde goed; er komt een koninkrijk van echte vrede waarbij rechtvaardigheid zal heersen. De aarde wordt met recht paradijselijk.

Dat laatste millennium, die duizend jaar, is niet voor niets de sabbatdag waarin God rusten zal in Zijn schepping. Na zes millennia van menselijk zwoegen, waarin de mens van alles gepoogd heeft, zegt God: 'Nu is het Mijn dag. Dit is de sabbat, nu is er rust.' Dit is de vrede die ik geef en dat zal een verademing zijn. God heeft dat bepaald, dus doe niet zo dom of stupide om daartegen in te gaan. Het is tegelijkertijd iets om naar uit te kijken en uitbundig over te jubelen als het eenmaal aanbreekt. Reken maar dat dat gevierd gaat worden; dat is gewoon één groot feest. De Bijbel noemt dat hele millennium, die zevende dag – die trouwens ook een derde dag is – een bruiloft. Een bruiloftsfeest waarin water in wijn verandert. Denk er maar eens over na.

Jubelt uitbundig in siddering. In Psalm 99 wordt dat ook zo mooi beschreven. In de psalmen 96 tot en met 99 wordt dat koninkrijk bejubeld. Dat gaat komen. Ik vind het geweldig om je nu, aan het einde van ongeveer zes millennia, te realiseren dat dit gaat gebeuren. Dit gaat nu aanbreken; de tijd is nabij. Yahweh is dan Koning, zodat de volkeren beven. Vroeger zongen we dit in de kerk en ik kan het zo in de berijming nazingen, maar ik zal het maar niet doen. De tekst luidt: 'Dat de volk'ren beven, Hij troont op de cherubs, de aarde siddere.' Je ziet ook hier weer dat enorme ontzag voor God. Hij is niet ons vriendje, Hij is dé God en wij zijn klei in de hand van de Pottenbakker.

Dat was ook de vergelijking: Hij zal hen stukslaan als pottenbakkersleem. Dat is wat we zijn als creatuur. Het mooie is dat Hij van pottenbakkerswerk dat mislukt is, weer iets nieuws maakt. Dat wordt in de Bijbel ook beschreven: van een vat dat onteerd is, maakt Hij een vat ter ere. Bij God gaat er nooit iets mis. God is wel een Pottenbakker, maar Hij maakt er geen potje van. Hij is een Creator en Hij is met recht creatief: een Kunstenaar en een Bouwmeester. In Psalm 99 vers 2 staat: 'Yahweh is groot in Sion.' Ziet u dat er altijd naar die stad verwezen wordt, heel letterlijk en concreet? Hij is verheven boven alle volkeren. Vandaar dat Hij in dat verband ook altijd de Allerhoogste genoemd wordt, een Triomfator. 'Dat zij Uw grote en geduchte naam loven.' Want heilig – dat wil zeggen volstrekt uniek en apart gezet – is Hij. Met niets en niemand te vergelijken.

Het is met recht een geduchte naam; een mens heeft daarvoor te duchten. God is vandaag nog steeds verborgen en Hij laat mensen spotten zonder dat er ogenschijnlijk iets gebeurt. Dat is karakteristiek voor deze tijd van verborgenheid, zodat je Hem zelfs weg kunt redeneren. Maar die tijd is bijna ten einde. Er zullen dan geen atheïsten meer zijn, dat kan ik u nu al verzekeren. Want dan wordt God openbaar. Dan treedt er een hele nieuwe situatie op en wordt dit allemaal werkelijkheid.

▶ 32:18 Kus de Zoon en Schuil Veilig bij Hem ↑ hoofdstukken

Kust de Zoon, staat er dan. Opdat Hij niet zal toornen en jullie onderweg vergaan. Nog steeds die context van die opstand en nu de oproep aan de natiën. En dan: kust de Zoon. Dat is een opmerkelijke uitspraak. Er zitten taaltechnisch nog wat haken en ogen aan, maar ik zal u daar niet mee vermoeien. Maar het idee is eigenlijk... het is bij ons wel leuk — ik weet niet of u zich dat wel eens gerealiseerd hebt — maar ons woord 'verzoenen' heeft ook alles te maken met een zoen. Verzoenen wil zeggen: je geeft elkaar weer een kus. De vijandschap is dan over en dan is er dus opnieuw weer sprake van vrede en vriendschap. Kust de Zoon! Verzoen je met de Zoon. Geef je vijandschap nou op, wees verstandig, kust Hem! Want de Zoon is de Erfgenaam van God; God geeft het allemaal aan Hem. Kus de Zoon, verzoen je met Hem. Dat is eigenlijk ook een heel nieuwtestamentisch taalgebruik, als ik het zo formuleer. Opdat Hij niet zal toornen — dat wil zeggen: weet ook wat het teweegbrengt als je dat niet doet — en jullie onderweg vergaan. Want ja, dat is de situatie in die aeon.

Want spoedig zal Zijn toorn doen verteren. Ik moet er iets bij zeggen, want ik ben het niet eens met de NBG-weergave die een heel verkeerde indruk wekt. In de NBG staat: 'zeer licht ontbrandt zijn toorn', maar dat is niet wat er staat, alsof God lichtontvlambaar is of zo. Nee, het idee is: verzoen je nou met Hem, kust de Zoon! Hier worden de natiën en hun leiders — hun koningen, de richters — aangesproken met de oproep: onderwerp je nou aan Hem. Want als je dat niet doet, dan is het spoedig inderdaad voorbij. Niet omdat God lichtontvlambaar is, nee, de situatie is dat God dit bepaald heeft en nu wordt er aangekondigd dat spoedig Zijn toorn zal doen verteren. Dat wil zeggen: dan is het inderdaad voorbij, dan is de termijn voor jullie voorbij. Het idee is niet dat God lichtontvlambaar is; het idee is dat God een dag bepaald heeft. "Dan is mijn Koninkrijk gevestigd en houd daar nou rekening mee, want spoedig is dit gerealiseerd." Dat is de gedachte.

En dan eindigt de psalm met een zaligspreking, zoals dat dan deftig heet. Maar 'zalig' betekent eigenlijk gewoon 'gelukkig'. Gelukkig allen die toevlucht nemen bij Hem. In de vertaling staat: "Welzalig allen die bij Hem schuilen." Maar schuilen, dat is het inderdaad ook, want het Hebreeuwse woord dat hier gebruikt wordt, betekent vluchten naar een plaats waar je veilig bent. Ik heb u zojuist aan de hand van Openbaring 12 al iets verteld over wat er straks ook met Israël gaat gebeuren. Hun is letterlijk van Godswege een onderduikadres gegeven en God heeft die plaats al helemaal gereserveerd. Daar gaat Zijn volk straks veilig onderkomen. Dat is dus heel letterlijk: een plaats waar zij kunnen schuilen bij de rots, want Petra betekent eigenlijk gewoon 'rots'. Sela, dat kom je in de psalmen ook heel vaak tegen; dat is de Hebreeuwse versie dan weer.

Een paar voorbeelden: Psalm 91 gaat trouwens ook weer over die periode en daar staat: "Met zijn vlerken beschermt Hij u". Er wordt over God gesproken als een hen. "Met zijn vlerken beschermt Hij u en onder zijn vleugelen vindt u een toevlucht; zijn trouw is een schild en een pantser." Letterlijk zal dat zo ook zijn als dat volk van Israël straks in die grote verdrukking daar een veilig onderkomen heeft gevonden. Dan zullen ze volstrekt veilig zijn tegen alle aanvallen die op hen worden gericht, tegen alle pijlen die op hen zullen worden afgevuurd. Zij vinden bij Hem een toevlucht. Zijn trouw is een schild en een pantser; daar ben je absoluut veilig bij.

Psalm 118, dat is ook mooi. Kijk, je kunt zeggen dat zo'n waarheid een heel concrete betekenis heeft in een specifieke periode waarin mensen kunnen vluchten — dat het volk Israël zal vluchten naar de woestijn — maar in het algemeen geldt voor ons allemaal: het is beter bij JAHWEH te schuilen dan op mensen te vertrouwen. Het is ook 'beter' in de zin van veel verstandiger, want bij mensen vind je uiteindelijk geen onderduikadres. Daar kun je niet schuilen; die kunnen dat nooit garanderen. Waar vindt een mens vrede? Waar vindt een mens werkelijk een plaats waar je verborgen, maar ook geborgen bent? Dat is bij Hem. Daarom: vertrouw gewoon op wat Hij gezegd heeft, dan zit je altijd goed. Dat is geweldig, dat is echt geweldig.

En ten slotte Nahum, een kleine profeet, maar ook hij spreekt van dezelfde periode waar Psalm 2 en Psalm 91 over spreken. Hij zegt: "JAHWEH is goed." Weet u wat er in het Hebreeuws staat? Tof. JAHWEH is tof. Hij is echt goed. Inderdaad, God doet soms kwaad, maar het is altijd noodzakelijk kwaad. Dat doet Hij juist omdat Hij goed is. Zoals een chirurg ook soms kwaad doet en gaat snijden, en eigenlijk een mens verwondt. Dat is kwaad doen. Het schiet me nu te binnen, maar ik wil het toch nog even zeggen: er staat in Psalm 2 over dat stukslaan als pottenbakkerswerk. In het Hebreeuws staat daar eigenlijk dat God kwaad doet. Want het woord voor 'kwaad' in het Hebreeuws is ra, en dat betekent letterlijk verbrijzelen of stukslaan. Het idee van kwaad is: iets kapotmaken, stukslaan.

Is dat slecht? Is dat moreel slecht? Nee, helemaal niet, dat hoeft niet per se. Als God kwaad doet, dan is dat niet in tegenspraak met het feit dat Hij goed is. Zoals ik net dat voorbeeld gaf van een chirurg. Die snijdt ook; dan zeggen we: dat is verwonden. In andere contexten is dat gewoon onrecht en moreel verwerpelijk. Maar als iemand het doet met een bepaald oogmerk, dan is dat juist goed, het beste wat je kunt doen. Wel, dat is het kwaad wat God doet. God doet inderdaad kwaad, maar het is altijd noodzakelijk, juist omdat Hij goed is. Trouwens, het kwade is er; God heeft het kwaad een plaats gegeven omdat Hij Zijn goedheid gaat demonstreren. Er is geen kennis van goed zonder kennis van kwaad. Maar goed, dat is een heel uitgebreid onderwerp.

Het is voldoende om nu even gezegd te hebben: "JAHWEH is goed, een sterkte ten dage van benauwdheid." Nou, die gaat straks nog komen: de dag van benauwdheid voor Jakob. En Hij kent hen die bij Hem schuilen. Als je bij Hem je toevlucht zoekt, dan kom je er nooit bedrogen mee uit. Dat zal straks waar zijn, maar feitelijk is dat vandaag natuurlijk net zo. Het advies dat daar gegeven wordt aan die koningen en de richters in de dagen van de toekomst, is het advies dat we elkaar ook gewoon kunnen geven: bij Hem zit je goed. Als je werkelijk veiligheid en vrede wilt hebben, dan moet je gewoon bij Hem luisteren en bij Hem je toevlucht zoeken. Want daar vind je vrede en daar vind je rust. Dan begint ook die jubel waar we het over hadden; de vreugde en de blijdschap worden dan ontketend. Dat is wat God voor ons in petto heeft. Ik stel voor dat we het daar voor vanmorgen bij laten. Ik heb een lied in gedachten — het is een opwekkingsnummer: 'U bent mijn schuilplaats'.