▶ 00:00 Paulus' Bewijsvoering Vanuit de Schriften ↑ hoofdstukken

Ook van mijn kant een hele goede morgen allemaal. Wij gaan verder met het thema dat we twee weken geleden ook hebben besproken onder dezelfde titel: 'Zoals Voorzegd'. Dit is min of meer ontleend aan woorden die we vinden in 1 Korinthe 15. Er was nog zoveel meer over te melden dan ik de vorige keer kon doen, dus we hebben er een deel 2 aan geplakt. Het is misschien goed om het geheugen even op te frissen, want lang niet iedereen die hier nu is, was er toen ook bij. Trouwens, het was inmiddels — als ik het goed zeg — drie weken geleden dat we hier bij elkaar waren.

Paulus bewees — dat is een van de dingen die ik toen naar voren heb gebracht — dat Jezus de beloofde Christus is. We hebben ons vooral op hem geconcentreerd, maar ik moet erbij zeggen dat wat hij deed, de andere apostelen in feite net zo deden: overal vanuit de Schriften bewijzen dat Jezus de beloofde Christus is. De nadruk ligt hier op het feit dat Paulus dat altijd, waar hij ook kwam, vanuit de Schriften bewees. Dat wil zeggen: de Bijbel, de Tenach of de boeken van wat wij noemen het Oude Testament gingen open en aan de hand daarvan bewees hij dat Jezus — Yeshua zo u wilt — de beloofde Messias is.

We hebben gezien dat hij dat deed in Antiochië; we hebben die Schriftplaatsen toen ook besproken in Handelingen 13. Later, als hij in Thessalonika is, wordt dat beschreven in Handelingen 17. Daar zie je dezelfde procedure; dat deed hij in de synagoge. Maar bij nader inzien deed hij dat in Athene op de Areopagus ook. Hoewel hij daar niet strikt genomen naar de Schrift verwees, refereerde hij er niettemin wel aan. En later, als hij in Caesarea is en hij staat daar voor koning Agrippa — in Handelingen 26 wordt dat beschreven — dan doet hij dat ook. Hij bewees vanuit de Schriften en hij appelleerde daar ook altijd zijn gehoor op.

Wat daarbij ook opvallend is, en dat is iets wat grote nadruk heeft gehad: die bewijsvoering vanuit de Schriften maakt integraal onderdeel uit van de prediking van het Evangelie. Ik bedoel dit: daar waar het goede bericht, de blijde boodschap verteld wordt, wordt dat altijd gedaan zoals dat in de Bijbel beschreven wordt. Door het Oude Testament te openen en aan de hand daarvan te laten zien hoe in het Nieuwe Testament daar de vervulling van te vinden is. Dat is een standaardprocedure bij de prediking van het Evangelie. Dat hangt er niet zomaar even bij of is niet zomaar ter aanvulling; nee, het maakt er standaard deel van uit.

We hebben dat gezien aan de hand van 1 Korinthe 15. Ik wil daar graag nog eventjes op wijzen om dat goed helder voor de geest te krijgen. Er staat in 1 Korinthe 15 vers 1: "Ik maak jullie bekend, broeders, het Evangelie dat ik aan jullie evangeliseerde." In feite is dat hetzelfde woord, vandaar ook dat ik het zo weergeef. Het goede bericht dat ik aan jullie als goed bericht bracht. Evangeliseren is precies wat het woord eigenlijk uitdrukt. Jullie ontvingen het — dat wil zeggen: Paulus bracht het, zij ontvingen het en zij geloofden het — en zij stonden daar ook in. Nou ja, nog niet echt standvastig, dat moesten ze nog worden, maar niettemin: ze stonden erin.

Dan zegt hij in vers 3 hoe hij dat deed: "Want," zegt hij, "ik leverde aan jullie in de eerste plaats — dus primair — over hetgeen ik ook ontving." Daar begon het mee. Er is een heleboel meer te melden, maar in de eerste plaats leverde hij aan die Korinthiërs, Jood en Griek, over wat hij ook zelf had ontvangen. Paulus had dat persoonlijk ontvangen; hij had dat niet van de twaalf vernomen, nee, rechtstreeks was hij door Christus geroepen en bovendien ook onderwezen. Hij leverde aan hen over hetgeen hij ook zelf had ontvangen.

Namelijk — en dan noemt hij drie dingen, echt het ABC met recht: dat Christus stierf, was één ding. Eigenlijk begon Paulus' Evangelie waar Jezus' leven eindigde. Alles wat daaraan voorafgaat, hoort niet bij het primaire onderwijs. Het begint bij het feit dat Christus stierf, namelijk ten behoeve van onze zonden. Niet om de straf op de zonde te dragen — dat staat er niet — maar om ons te bevrijden van de zonde, namelijk door nieuw leven te geven. Want dat is eigenlijk wat er gebeurt: Hij stierf om op te kunnen staan, maar door op te staan bracht Hij nieuw leven aan het licht en daarmee wordt de mens bevrijd van zijn zonde. Nou ja, dat is een onderwerp apart, maar let even op: dat Christus stierf "naar de Schriften", in overeenstemming met de Schriften.

Wat niet eens per se betekent dat het de vervulling is van directe profetie, maar het is in overeenstemming met de Schriften. Dat wil zeggen: ook alle typen, allerlei heenwijzingen, aanwijzingen in data, gebeurtenissen, personages, rituelen, noem maar op; het is allemaal in overeenstemming daarmee. En dan gaat hij verder: "en dat Hij werd begraven, en werd opgewekt." Stierf, begraven werd, opgewekt de derde dag. ABC, dat is het eerste wat Paulus overleverde: "naar de Schriften". Tot twee keer toe zegt hij dat hij dat ABC van het Evangelie bracht, maar niet alleen die feiten, maar dat het was "naar de Schriften". Nou, we hebben dus gezien dat Paulus dat zo deed. Dat is de procedure in het Nieuwe Testament.

▶ 07:02 Tien Voorzeggingen over de Identiteit van de Messias ↑ hoofdstukken

In dit tweede deel gaan we kijken naar de vraag welke voorzeggingen daarbij een hoofdrol speelden. Hoe deed Paulus dat precies en naar welke schriftplaatsen verwees hij dan? Het is één ding om vast te stellen dat hij het op die manier deed, maar waar verwees hij dan naar? Daarbij moet ik direct opmerken welke voorzeggingen een hoofdrol speelden, want in de strikte zin van het woord is het zo dat heel de Schrift getuigt van Christus. En dat is nogal veel. Heel het Oude Testament, de Tenach of de Hebreeuwse Bijbel, verwijst daarnaar; direct in profetieën en voorzeggingen, of indirect via allerlei andere aanwijzingen.

We houden het echter beperkt. Dat wil zeggen dat we vanmorgen vooral gaan zien hoe dat in het Nieuwe Testament verteld wordt. Naar welke schriftplaatsen wordt daar bijvoorbeeld verwezen en welke spelen daarbij een hoofdrol? Ik wil een tiental voorzeggingen aangaande de Messias noemen – eigenlijk zijn het nog meer schriftplaatsen, maar het gaat om tien voorzeggingen. We kijken daarbij vooral naar wat die voorzeggingen zeggen over de identiteit van de Messias. In de vierduizend jaar die voorafgingen aan de komst van Christus was er in het Oude Testament al een overvloedig getuigenis van Hem die zou komen. Dat begon al ooit bij het eerste mensenpaar, waar gesproken werd over het zaad van de vrouw dat zou komen en de kop van de slang zou vermorselen. Daarna spitste het zich steeds verder toe.

Het profiel van de Messias werd steeds duidelijker en helderder: wie Hij zou zijn en alles wat er over Zijn identiteit al gemeld werd, zodat men van tevoren wist aan welke kenmerken de Messias zou voldoen. Het Evangelie is in feite de boodschap dat de belofte inmiddels, in ieder geval de basis ervan, is vervuld. Zoals gezegd wil ik dat doen aan de hand van twee handen vol voorzeggingen aangaande de Messias. Ik moet dat heel kort doen, want eigenlijk is het zo... hoelang komen we hier al wel niet bij elkaar? Jij weet dat altijd precies te vertellen: dertien jaar. Dat is een mooi getal. Al dertien jaar hebben we hier twee keer per maand onze bijeenkomsten.

Al tientallen keren hebben we gesproken over allerlei oudtestamentische passages die spreken van de Messias: profetieën, psalmen, maar ook allerlei personages en typen. Eigenlijk is dat feitelijk altijd het onderwerp. Want hoe spreekt het hele Oude Testament? We openen dus niet alleen het Nieuwe Testament, maar juist omdat je het Nieuwe Testament leest, word je verwezen naar het Oude Testament waarop het is gebaseerd. Wat we vanmorgen doen, is dan ook min of meer een samenvatting. Laten we het eens op een rijtje zetten: hoe spreekt het Oude Testament, de Hebreeuwse Bijbel, over wie de Messias zou zijn? En waarom is Jezus Christus daar inderdaad de vervulling van?

▶ 11:03 De Afstamming: Juda, David en Bethlehem ↑ hoofdstukken

Nou, laten we eens bij het begin beginnen. Dat is inderdaad bij het begin, want dit is Genesis 49 om precies te zijn, het eerste Bijbelboek. Ik had het net al even over wat dan genoemd wordt de moederbelofte, over die aanzegging van het zaad van de vrouw. In de tussentijd wordt dat trouwens nog aangevuld over Abraham en de zoon van Abraham die geofferd wordt, en over Jozef, noem maar op. Maar het gaat mij vooral om directe voorzeggingen, niet over allerlei aanwijzingen, want dat is te veel; dat is zo overvloedig, heel de Schrift staat er vol van.

Maar een van de dingen die al heel snel duidelijk worden over wie de Messias zou zijn, is dat hij zou komen uit het zaad van Abraham. Oké, dat is al een toespitsing: dus niet zomaar uit één van de natiën, uit de zeventig volkeren. Nee, uit één volk, dat wil zeggen het nageslacht van Abraham. En dat wordt dan vervolgens nog duidelijker: uit het nageslacht van Isaak, en het spitst zich nog meer toe uit het nageslacht van Jakob. Dan blijkt dat van die twaalf zonen één stam daarvoor gereserveerd is aan wie de scepter zou toekomen. In Genesis 49 vers 10 lees je: "De scepter zal van Juda niet wijken." Dat wil zeggen de rechten op de troon; die zouden toekomen aan Juda. In eerste instantie leek het even dat het naar Benjamin ging, bij koning Saul, maar dat was al gauw voorbijgaand. Om even in de termen te blijven: dat was een zandlopertje. Hij werd gezalfd met een kruik, en dan zie je al van: "O, dat is waarschijnlijk niet blijvend, een aardevat." Maar toen werd David gezalfd met een hoorn, een beeld van koningschap en ook blijvend koningschap.

Afijn, Jakob zegt op zijn sterfbed, als hij de zonen laat passeren, over Juda: "De scepter zal van Juda niet wijken." Hij wordt in diezelfde profetie vergeleken met een leeuw; de leeuw is de koning der dieren, daar komt het koningschap aan toe. Moet je nagaan, het zou nog bijna duizend jaar duren voordat de scepter daadwerkelijk bij Juda terecht zou komen. David was de eerste koning uit de stam van Juda, maar de scepter zou van Juda niet wijken. Dat wil zeggen dat de rechten op de troon aan die stam zouden toekomen. "Noch de heersersstaf tussen zijn voeten, totdat Silo komt." Silo is een aanwijzing die te maken heeft met shalom, met rust en met de rustaanbrenger; een van de aanduidingen van de Messias. Totdat Silo komt, en wie is hij? "Hem zullen de volkeren gehoorzaam zijn." Dus hij zou niet alleen de scepter zwaaien over Israël, maar over de volkeren zelfs.

Dit is een geweldige Messiaanse profetie: de Messias aan wie de volkeren gehoorzaam zouden zijn, is degene die uit de stam van Juda zou voortkomen. Zo zie je hoe al in het boek Genesis de identiteit van de Messias, van de beloofde man die God had aangekondigd, wordt vastgesteld. Daar wordt naar verwezen in Hebreeën 7 – ik laat dat iedere keer ook even onderaan zien zodat je een link ziet tussen de profetie en hoe dat in het Nieuwe Testament een rol speelt. Ik heb het er maar uitdrukkelijk bij gezegd, want er zijn vele, vele andere Schriftplaatsen, maar dit is voor degenen die het willen controleren, wat ik altijd heel hartelijk aanbeveel.

Hij zou een nakomeling van David zijn. Dat is een heel heldere, want dat tekent zich af. David kwam uit de stam van Juda, jazeker, maar de Messias zou inderdaad een nakomeling zijn van David, trouwens ook van Salomo via die lijn. Hoeveel Schriftplaatsen wil je daarvoor hebben? De dingen die ik nu vertel, zeker die eerste gegevens, zijn ook in het Jodendom algemeen bekend. Elke Jood weet: als de Messias komt, zal hij uit de stam van Juda en meer specifiek uit de koninklijke lijn van David voortkomen. Ik noem hier Jesaja 9, al was het maar omdat het een profetie is die rond deze dagen heel vaak wordt voorgelezen. Jesaja is trouwens wel een kroongetuige als het gaat om wie de Messias zou zijn. Hij leefde zes à zeven eeuwen voor de geboorte van dit kind, maar niettemin is hij zo helder in het beschrijven daarvan.

"Een kind is ons geboren," staat er dan. Dat is Bethlehem. "Een zoon is ons gegeven." Ik denk niet dat dat zomaar twee parallelle zinnen zijn. Het blijkt dat hier in deze drie zinsdelen eigenlijk ook drie fasen in de tijd van de Messias worden aangeduid. "Een kind is ons geboren" verwijst naar Bethlehem. "Een zoon werd ons gegeven" verwijst in het bijzonder naar de hof van Arimathea toen de Zoon werd verwekt uit de doden. Ik ga dat nu verder niet uitgebreid toelichten, maar het is wel prachtig. Een kind is ons geboren: Bethlehem. Een zoon werd ons gegeven in de hof van Arimathea toen de steen werd weggewenteld, toen de dood werd overwonnen. En: "De heerschappij rust op zijn schouder." Dat is weer een fase verder, want dat is nu nog niet de situatie. Dat de heerschappij op zijn schouder rust, is wat in de toekomst zal aanbreken en gerealiseerd zal worden als hij daadwerkelijk als koning zal verschijnen en als koning zal heersen.

Laten we het gewoon maar lezen, want er staat even verder – ik sla even een paar zinnen over: "Toenemend zal zijn heerschappij zijn." Als hij eenmaal zijn koninkrijk zal vestigen in de stad van David, letterlijk in Jeruzalem daar in het Midden-Oosten, daar zal het koninkrijk beginnen en worden uitgebreid. "Toenemend zal zijn heerschappij zijn en eindeloos de vrede op de troon van David en over zijn koninkrijk." Er staat nog bij dat de ijver van JAHWEH der Heerscharen dit zal doen. Daar ben ik trouwens ook heel erg blij om: dat Hij dat gaat doen en dat niet mensen dat moeten opknappen. Dan zou ik er geen enkel vertrouwen in hebben als het toch van de wereld, van de mens of van de kerk zou moeten afhangen. Nee, de ijver van Hem! Hij vervult wat Hij belooft en Hij is daarbij totaal niet afhankelijk van wat de mens daaraan bijdraagt. Een mens kan daar niks aan toe doen en een mens kan er niks aan afdoen. Dat is dus een mededeling, een bericht, een goed bericht.

Let op: op de troon van David zal hij zitten. Dat kind dat geboren wordt en die Zoon die werd gegeven, is degene die op de troon van David zit, dat wil zeggen een telg uit de Davidische dynastie, uit het koningshuis van David. Hij zou – ook dat ligt in de lijn, want als hij uit de koningsstam van Juda komt en uit de dynastie van David, dan ligt het ook voor de hand dat hij geboren zou worden in Bethlehem. Dat is ook duidelijk vanuit het Oude Testament. U weet wel, dat stadje dat niet zo ver van Jeruzalem verwijderd is, waar ooit Rachel stierf in de velden van Efrata. Toen kreeg ze een kind, ik zeg het er zomaar even bij. Je moet hieraan denken als ik Efrata of Bethlehem zeg: dat was die plaats die volgens mij voor het eerst vermeld wordt – ik steek mijn hand er niet voor in het vuur, maar ik dacht dat het zo was – als er gesproken wordt over Rachel die stierf. Zij stierf bij de bevalling van haar jongste zoon Benjamin. Of liever: zij noemde hem Ben-Oni, de zoon van mijn smart, maar Jakob corrigeert haar feitelijk en zegt: "Nee, het is niet de zoon van mijn smart."

Dat mag dan zo zijn. Natuurlijk zei hij: "Hij stierf." Maar het is... Hij wordt Benjamin: zoon van de rechterhand. Het is een plaatje van de Messias die geboren werd in de velden van Efrata, die eerst Ben-Oni was, de zoon van smart, maar door zijn vader gesteld tot de zoon van de rechterhand.

Het was diezelfde stad waar nog weer eeuwen later Boas, die man die geweldig van vermogen was, Ruth trof. Zij waren uiteindelijk de stamouders van David. Jazeker.

En Micha, je kent de profetie. Ik noem hem hier Micha 5, één van die Hebreeuwse profeten: "En jij, Betlehem Efrata, al ben je klein onder de geslachten van Juda..." Het stelt niet veel voor, dat plaatsje. "Al ben je klein onder de geslachten van Juda, uit u zal Mij voortkomen..." Dat wil zeggen: dat wat daar geboren wordt, dat komt uit Mij voort. "...die een heerser zal zijn over Israël en wiens oorsprong is van ouds."

Alsjeblieft, de Messias uit Juda, uit de dynastie van David, ook geboren wordend op dezelfde plaats waar de oude David vandaan kwam: geboren in Betlehem.

▶ 22:22 Gods Zoon en de Volheid van de Tijd ↑ hoofdstukken

Maar meer dan dat: Hij is niet alleen de Zoon van David, maar Hij is de Zoon van God. Gods Zoon. Dit is een heel uitgebreid onderwerp wat ik nu aanraak, ook de wijze waarop dat in het Oude Testament al wordt voorzegd. Hij zou Gods Zoon zijn. Dan ga ik nog maar voorbij aan allerlei aanwijzingen, niet eens directe vervullingen, zoals bijvoorbeeld in Jesaja waar al staat: "De maagd (of de jonge vrouw) zal zwanger worden."

Maar wat dacht u van deze: Psalm 2. Psalm 2 is ook zo’n typische psalm die echt... voor mij zijn alle honderdvijftig psalmen Messiaans, maar Psalm 2 springt eruit, al was het alleen maar omdat er in het Nieuwe Testament heel dikwijls aan gerefereerd wordt. U weet wel, die psalm begint met: "Wat woelen de volkeren en wat zinnen de natiën op ijdelheid?" Maar Hij die in de hemel zetelt, die lacht. Wat denken ze wel waar ze mee bezig zijn? En dan zegt Hij: "Ik toch heb Mijn Koning gesteld over Sion." Ik heb Mijn plan en dat gaat vervuld worden. God heeft de tijd. Wij niet, wij zijn onderworpen aan de tijd, maar God heeft de tijd en staat boven de tijd. Het is een creatie die helemaal ten dienste van Hem staat. En op Zijn tijd — ik zeg erbij: op de zevende dag — zegt Hij: "En nu is het rust. Nu hebben jullie zesduizend jaar, zes dagen, geploeterd en getopt, en nu breekt de zevende dag aan. Nu is het Mijn dag."

In Psalm 2 wordt over de zoon van David gesproken, maar Hij is de Zoon van God. Aan de ene kant is er Zijn geslachtslijn, gewoon genealogisch gezien. Dat zien we in Mattheüs en Lucas teruggevoerd op David, heel duidelijk. Maar Hij is de Zoon van God. En dat stond ook al in Psalm 2, waarin God vanzelfsprekend wordt ingevoerd en zegt: "Mijn Zoon ben Je, Ik heb Je heden verwekt." Dat 'heden' slaat trouwens in de eerste plaats — dat is een beetje lastig om duidelijk te maken — maar in ieder geval slaat het én op Zijn geboorte in Bethlehem (eigenlijk op Zijn verwekking uit Maria, God heeft Hem verwekt uit Maria) en vervolgens is het ten volle vervuld toen Hij verwekt werd uit de doden. Hij is de Zoon van God. Niet alleen maar een nakomeling van David, maar de Zoon van God. Letterlijk, niets in symbolische zin, want tegen Maria werd al gezegd: "Van dat heilige wat uit u voort zal komen, zal Gods Zoon genoemd worden." Maria heeft zich daar al vragen over gesteld, maar het is dus letterlijk zo.

Goed. Nummer vijf over voorzeggingen aangaande de Messias: Hij kwam toen de tijd, de termijn, was vervuld. Dat is ook een hele bijzondere. Dus uit welke lijn Hij zou voortkomen, wie Hij zou zijn, wat Zijn oorsprong en afkomst was, waar Hij geboren zou worden en in welke condities... maar er wordt ook gezegd wanneer Hij zou komen. Die is ook spectaculair. We hebben daar in de afgelopen dertien jaar al diverse keren bij stilgestaan, maar recentelijk nog toen we het hadden over de zeventig jaarweken in Daniël 9. Die is zo geweldig. U kent die profetie waarin gesproken wordt over de herbouw van de stad Jeruzalem. En dan staat er: "Nu zijn er zeventig jaarweken, zeventig cycli van sabbatsjaren." Dat zijn vijfhonderd jaren in totaal. Die zijn bestemd, en dan staat er: "Na de negenenzestig weken zal de Messias worden uitgeroeid zonder dat Hij iets zal hebben." Met andere woorden: de Messias die zou komen, zou na die negenenzestig weken — in de zeventigste week dus — worden uitgeroeid, Hij zou sterven. Waarmee gezegd is wanneer de Messias kwam of zou komen, maar ook wat er met Hem zou gebeuren en wat Hem zou overkomen. Dat is geweldig.

En dan wordt er trouwens daarna gezegd over de tempel die toen eerst nog werd herbouwd; in de dagen dat Daniël dit optekende werd die tempel herbouwd. Na die vijfhonderd jaren zou de tempel worden verwoest, maar vóór de verwoesting van de tempel zou de Messias worden uitgeroeid. Met andere woorden: de Messias zou komen vóór de verwoesting van de tweede tempel. En dat is een hele concrete profetie, zodat ook als bijvoorbeeld Paulus in Galaten 4 vers 4 vermeldt: "God zond Zijn Zoon in de volheid van de tijd," dat wil zeggen dat de tijd vol was, compleet was, de termijn was verstreken. En nu móést Hij komen. Vandaar ook dat er in de tijd van het begin van de jaartelling in het jodendom een enorme Messiaanse verwachting was. Nu was de tijd aangebroken die van de Messias zou zijn. Daar zijn talloze aanwijzingen voor, en terecht. Ook in dat opzicht voldoet de Messias compleet aan wie Hij zou zijn en wanneer Hij ook zou komen.

▶ 29:02 Miskend, Doorstoken en Begraven bij de Rijken ↑ hoofdstukken

Een ander kenmerk, ook enorm belangrijk, wil ik zelfs nog wat uitsplitsen. Ik wil een paar feiten vermelden vanuit de Schriften waarin dat zo duidelijk wordt voorzegd. Wanneer de Messias zou komen, zou Hij miskend en verworpen worden door Zijn eigen volk. Men zou Hem niet kennen of herkennen. Dat is natuurlijk moeilijk te begrijpen, en toch zijn de aanwijzingen overvloedig aanwezig.

In Psalm 118, weer zo’n messiaanse psalm, staat in vers 22: "De steen die de bouwlieden verwierpen, is tot een hoofd in de hoek geworden." Die bouwlieden, dat gaat over degenen die het huis van Israël bouwden; de leidslieden van Israël. De steen die de bouwlieden verwierpen, is tot een hoeksteen geworden. En dan staat erbij: "Van JAHWEH is dit geschied, het is wonderbaarlijk in onze ogen." Dat we zeggen: het is verborgen, we begrijpen het niet, we tasten in het duister hoe het kan. Het was eigenlijk een verborgenheid wat er zou gebeuren als de steen verschijnt. 'De steen' – eben – is een aanduiding van de Messias, de hoeksteen waar alles op gebaseerd is, de Rots der eeuwen. Hij zou door de bouwlieden worden verworpen. Ik heb expres een aantal schriftplaatsen hierbij vermeld, want al deze schriftplaatsen verwijzen naar deze psalm. In Matthäus 21 verwijst de Heer Jezus daar Zelf ook naar: "En hebben jullie dat niet gelezen? Dat de steen die door de bouwlieden is afgewezen en verworpen, terzijde gelegd, die stelt niks voor." Nee, maar die heeft van Godswege een plaats gekregen in de hoek. Dat wil zeggen: het is het fundament, de belangrijkste steen waar het hele bouwwerk op gebaseerd is. Ja, het is wonderlijk in onze ogen. Hoe kan dat?

Nog een profetie. Al in Zacharia 12 lees je over het moment dat de Messias zal verschijnen, eigenlijk als de uitbeelding van God Zelf. Dan zullen zij Hem zien, maar dan zullen ze ook over Hem rouwklagen. Waarom? Laat ik het voorlezen. Ook dit is trouwens een profetie die vele malen wordt aangehaald in het Nieuwe Testament. Door Zacharia wordt al eeuwen van tevoren gezegd, als er gesproken wordt over de Messias die verschijnt: "Zij zullen Mij zien die zij doorstoken hebben en rouwklagen over Hem als een rouwklacht over de enige zoon en bitter verdriet over Hem hebben als bitter verdriet om de eerstgeborene." Dat wil zeggen: Israël zal in aanraking komen met haar eigen Messias. Waarom zal dat zo enorm confronterend zijn? Omdat men oog in oog komt te staan met degene die zij eerder hebben verworpen en zelfs hebben doorstoken. En daarom zullen zij ook bitter verdriet over die daad hebben.

Waarbij je feitelijk ook weer een herhaling krijgt van de geschiedenis, want waar doet het direct aan denken? De geschiedenis van Jozef natuurlijk, die ook verworpen was door zijn broeders, door het huis van Jakob verworpen was en dan ergens in de vreemde terechtkomt. Daar neemt hij een hoge positie in en uiteindelijk, door verdrukkingen heen, komt het huis van Jakob bij hem; al die broers buigen neer voor Jozef, de redder der wereld. En zo kan ik doorgaan hoor. Wat blijkt namelijk? Je zou de rede van Stefanus eens moeten lezen in Handelingen 7, waarin Stefanus op een schitterende wijze met zevenmijlslaarzen door de geschiedenis van Israël heen gaat als hij daar voor het Sanhedrin staat. Hij laat iedere keer weer zien hoe Israël altijd degenen die door God tot hen gezonden waren, verworpen heeft. Dat begon al bij Mozes, die tot zijn broeders kwam en miskend werd. Vervolgens vertrekt Mozes, komt in de vreemde terecht en uiteindelijk, na verloop van tijd, komt hij toch weer terug en leidt alsnog zijn volk naar het beloofde land. Ik zou haast zeggen: breng me de bek niet open, het is eigenlijk standaard in het hele Oude Testament, dat soort geschiedenissen en verhalen. Dat zijn aanwijzingen. Dit is een voorzegging. Hier wordt gezegd dat degene die zij uiteindelijk zullen zien, de representatie van God Zelf is. Jawel, maar het is degene die zij aanvankelijk hadden verworpen en doorstoken.

Dan wil ik er nog eentje noemen die echt niet in het rijtje mag ontbreken: Jesaja 53. Ik verwijs er nu maar kort naar. Jesaja 53 is zo’n profetie over de Knecht van JAHWEH die zou komen. In feite is Jesaja 53 de belijdenis van het volk. Als Hij straks zal komen als de Messias, waar ik zojuist naar verwees, dan zullen ze de woorden van Jesaja 53 in hun mond nemen en zeggen: "Nochtans, onze ziekten heeft Hij op zich genomen." Letterlijk. Toen Hij rondging onder het volk, genas Hij alle zieken. Dat is een kenmerk ook van de Messias. "Onze ziekte heeft Hij op zich genomen." Lees het maar eens na in Matthäus 8 vers 17. Daar staat het ook bij, want Hij had alle ziekten die tot Hem kwamen genezen, opdat vervuld zou worden wat hier geschreven staat. Ik sla wat over: "Wij echter hielden Hem voor een geplaagde, een door God geslagene en verdrukte. Maar om de overtreding van mijn volk is de plaag op Hem geweest. En als een lam werd Hij ter slachting geleid, en als een schaap dat stom is voor zijn scheerders." De verklaring die het jodendom hier altijd aan gegeven heeft, was in eerste instantie dat dit de Messias moet zijn. Maar men heeft Jesaja 53 al sinds eeuwen uit de hele liturgische lezing verwijderd. De profetie verwijst namelijk te onmiskenbaar naar de Messias. Men zegt nu dat deze profetie over de Knecht des Heren over Israël zelf gaat; dat Israël die Knecht is die verworpen is. Dat kan helemaal niet. "Die ons", dat is juist het volk. "En om de overtreding van mijn volk is de plaag op Hem geweest." Die "Hem", dat is niet het volk. Nee, die "Hem" is juist degene die afgewezen en verworpen is door het volk. Miskend en verworpen door Zijn volk.

Hij zou ook, terwijl Hij verworpen werd en gedood werd, bij de rijken in Zijn dood zijn. Ik vermeld dit er even bij omdat het essentieel is. Wanneer we het hebben over alle gebeurtenissen die in het Oude Testament al voorzegd worden en die vervuld zijn in het leven van de Heer Jezus, dan is dat te veel om op te noemen. Maar ik noem deze er even bij omdat de begrafenis van Christus door Paulus ook vermeld wordt als iets dat heel essentieel is, omdat het daar geschreven staat. Daarom wijs ik er nu even op. Er staat in Jesaja 53 vers 9 – en je moet de klemtoon goed leggen: "En men stelde zijn graf bij de goddelozen, maar bij de rijke was hij in zijn dood." Kijk, Hij stierf de dood van een crimineel. Hij werd gekruisigd en dus zou Hij gewoon een onwaardige begrafenis krijgen, of in ieder geval ergens in een graf gedumpt worden bij de goddelozen, bij de misdadigers. Daar stelde men Zijn graf. Jawel, maar het ging anders: bij de rijke was Hij in Zijn dood. Want ene Jozef van Arimathea, wie hij verder ook geweest moge zijn... we lezen dat hij een raadsheer was. Een hooggeplaatst persoon, jawel, maar hij was ook zeer rijk. Ik herinner me dat jij, Ton, ooit vertelde over Jozef van Arimathea. Waarom had hij ook alweer dat graf beschikbaar gesteld? Dat was nou even... ja. Hij had ruzie. Dat is een mooi verhaal dat Ton ooit eens een keertje deelde. Dit is even verzonnen hoor, maar Jozef van Arimathea kwam thuis en zei tegen zijn vrouw dat hij het nieuwe graf in de mooie tuin nu beschikbaar had gesteld voor Jezus.

▶ 39:53 Opgewekt uit de Doden en Ten Hoogste Verheven ↑ hoofdstukken

Christus werd ook opgewekt naar de Schriften. We zijn nu inmiddels bij nummer 8 gekomen, en dit is misschien wel het allerbelangrijkste: Hij is opgewekt naar de Schriften. Want waarom stierf Hij? Hij stierf om opgewekt te kunnen worden uit de doden en om nieuw leven aan het licht te brengen. Hij is opgewekt naar de Schriften. Als ik dan toch in Jesaja 53 ben, laten we daar even blijven. Maar ja, wat zou je allemaal niet kunnen noemen? Hoe vaak wordt er niet verwezen naar oudtestamentische Schriftplaatsen in de prediking in het Nieuwe Testament? Kijk alleen al in het boek Handelingen; daar wordt verwezen naar de psalmen, zoals Psalm 16, Psalm 2, Psalm 118 en vele andere, als het gaat om de opstanding van Christus.

In Jesaja 53 staat nog dit: "wanneer Hij Zijn ziel tot schuldoffer gesteld zal hebben". Een schuldoffer is een offerdier; niet alle offers, maar een schuldoffer is een offer dat geslacht wordt. Nu zou je zeggen: als je geslacht bent, dan is dat de dood. Maar de tekst zegt dat wanneer Hij Zijn ziel tot schuldoffer gesteld zal hebben, Hij "zaad zal zien". Dat betekent koningschap en nieuw leven nadat Hij gestorven is. Dat is waar het juist over gaat: wanneer Hij Zijn ziel tot schuldoffer gesteld zal hebben, zal Hij zaad zien. Hij werd namelijk geslacht op de dag van het Pascha — nog weer een aanwijzing erbij — de dag dat het paaslam geslacht werd, stierf Hij aan het kruis. Maar drie dagen later, op de dag na de sabbat, was het de dag van de eerstelingschoof. Dat was precies de dag dat Hij als eersteling verrees uit het graf. Dat was de dag dat Hij zaad zou zien en vrucht zou dragen. Zoals we weten: de graankorrel moet eerst in de aarde vallen om te sterven, om vervolgens veel vrucht voort te brengen. Dat is wat Hij doet.

God Zelf zal Zijn dagen verlengen in de meest extreme zin, namelijk in een eindeloos leven. Het is een leven dat de dood met recht achter zich heeft en een eindeloos leven voor zich. Hij zal Zijn dagen verlengen en het verlangen van JAHWEH zal door Zijn hand voorspoedig zijn. Dat wil zeggen dat wat God Zich voorgenomen heeft, gerealiseerd wordt via de hand van de Messias, die eerst Zijn leven, Zijn ziel, gesteld had tot een schuldoffer. Hij zou vrucht zien, Zijn dagen zouden worden verlengd en via Hem — Hij die stierf en was begraven bij de rijken in Zijn dood — is Hij vervolgens opgewekt uit de doden. Hij brengt nieuw leven aan het licht, een eindeloos leven. Door Zijn hand zal het welbehagen des HEREN voorspoedig zijn. Hij gaat realiseren wat God voornemens is. Opgewekt naar de Schriften.

Een volgend punt is dat Hij zou worden verhoogd en verheerlijkt, wat al in zich heeft dat Hij eerst vernederd zou zijn. Ik noem hier Jesaja 52, dat direct voorafgaat aan Jesaja 53. Daar staat dit: "Zie, mijn Knecht zal voorspoedig zijn. Ja, Hij zal verhoogd, ja ten hoogste verheven zijn." En zoals velen zich over U ontzet hebben, omdat Hij zozeer misvormd was — niet meer menselijk was Zijn verschijning. Ik denk dat dit vooral verwijst naar wat men Hem heeft aangedaan op de dag dat Hij werd overgeleverd en gekruisigd werd. Zozeer misvormd; niet meer menselijk was Zijn verschijning en men heeft zich over Hem ontzet. Maar zo zal Hij ook vele volkeren doen opspringen. Ziet u, mijn Knecht die voorspoedig zou zijn en die verhoogd, ja ten hoogste verheven is, dat is dezelfde als Degene die eerst zozeer verworpen was en misvormd. Men had Hem totaal niet aangezien, maar men zal Hem in verbijstering en verbazing zien. Zo zal Hij vele volkeren doen opspringen. Dit is uiteindelijk een profetie die over de toekomst gaat. Het betekent dat Hij is vernederd, maar ook verhoogd en verheerlijkt.

Weet u nog dat we eerder dit jaar, ergens in februari, maart of april, een drietal keren hebben gesproken over Psalm 110? Dat is ook een psalm van David, en die psalm speelt een enorme rol in het Nieuwe Testament. U ziet het hier in het rijtje, maar dat rijtje had ik nog drie of vier keer langer kunnen maken, zo vaak wordt er verwezen naar deze psalm. Het is een psalm van David, maar het gaat niet over David; het gaat over Degene die David "mijn Heer" noemt. Een psalm van David: "JAHWEH zegt met nadruk tot mijn Heer: Zit aan mijn rechterhand, totdat Ik uw vijanden stel tot een voetenbank voor uw voeten." Wat hier staat is dat tegen de Messias, een Zoon van David, wordt gezegd: ga aan Mijn rechterhand zitten totdat Ik je vijanden ga stellen tot de voetbank voor je voeten. Met andere woorden, de Messias zou eerst vernederd worden en vervolgens wordt Hij verhoogd aan Gods rechterhand. Daar is Hij nu verborgen in de hemel en daar verblijft Hij totdat de heerschappij alsnog op Zijn schouder terecht zal komen en Israël en heel de volkerenwereld onderworpen zullen worden.

Zo krijgt u een plaatje van de Messias en wie Hij was: verworpen, miskend door Zijn volk, gedood en begraven, maar vervolgens opgewekt en verhoogd aan Gods rechterhand. Daar verblijft Hij tot een zekere tijd, namelijk totdat de vijanden gesteld worden tot de voetbank voor Zijn voeten. De termijn wordt hier niet vermeld, maar op andere plaatsen wel. Dan zal Hij heersen en dan zal Zijn identiteit ook onmiskenbaar zijn; iedereen zal het dan weten. Nu is het allemaal nog verborgen. Hij is die Messias, Hij is verhoogd en Hij is verheerlijkt, maar het is nu nog verborgen. "Thans zien wij nog niet dat Hem alle dingen onderworpen zijn," zegt de schrijver van de Hebreeënbrief. En dat brengt me dan op het laatste punt.

▶ 47:41 De Verborgen Koning en het Bewijs van Gods Woord ↑ hoofdstukken

Hij is verborgen in de tussentijd. Ik noem het de tussentijd omdat Zijn eerste komst moet worden gecompleteerd. Hij kwam, maar waar is Hij nu? Hij is verborgen, maar Hij keert terug na twee dagen. Als u begrijpt wat ik bedoel: na twee dagen zou Hij terugkeren en alsnog de plannen en alle beloften realiseren. Hij is het die het aangezicht van God Zelf is. In Jesaja 8 staat dat Yahweh Zijn aangezicht verbergt voor Israël. Dat is nu het geval. De hemel is van koper en God laat al tweeduizend jaar niets van Zich zien. Het is allemaal verborgen, ook voor Zijn eigen volk. De Messias wordt nog steeds niet gekend, totdat Hij Zijn aangezicht zal onthullen. Dat is de openbaring: dat Hij, die nu verborgen is, dan openbaar zal worden.

Hij verblijft nu als de Hogepriester in het heiligdom. We hebben een hele brief die daarover gaat, namelijk de Hebreeënbrief. Eigenlijk wordt daarin dertien hoofdstukken lang naar voren gebracht dat Hij nu aan Gods rechterhand is. Dat komt omdat Hij die Priester is die op de Grote Verzoendag in het heiligdom is. De bok is geslacht en nu is Hij in het heiligdom. Straks komt Hij uit het heiligdom en dan gaat Hij Zijn volk zegenen, en dan zal alsnog het volk delen in de grote verzoening. Maar nu is Hij verborgen in het heiligdom. Hij is de Koning, maar Hij functioneert nu als de Priester aan Gods rechterhand in het heiligdom.

Dit zijn wat cryptische aanwijzingen, maar dat heb je als je het hebt over wat verborgen is. Toch ga ik hiermee een beetje mijn boekje te buiten, want ik had het over directe voorzeggingen, maar het feit dat Hij nu aan Gods rechterhand is, wordt op zoveel plaatsen geïllustreerd. Al die plaatsen bij elkaar zijn zo magistraal en tekenen in alle glorie wie de Messias nu is. Ik verwijs naar Jozef in Egypte, naar Mozes in Midian en naar David in Adullam. Ik geef toe dat wat ik nu zeg erg cryptisch is, maar om even bij David te blijven: David was gezalfd tot koning en zou dat daadwerkelijk worden, maar er zat een hele tijd tussen waarin hij de verworpen koning was. Hij had een stel 'gaaiers' om zich heen in de spelonk van Adullam. Dat waren mensen die al wisten dat hij de koning zou worden, wat natuurlijk heel riskant was, want er was eigenlijk geen enkele zichtbare aanwijzing voor dat deze David die zij volgden daadwerkelijk de troon zou bestijgen.

Kijk, dat is nu ook zo. Feitelijk is wat we doen 'dwaas': we geloven in Iemand die we helemaal niet zien. Er valt ook helemaal niets te zien. Maar God heeft Zijn belofte aan Hem verbonden en Hij heeft het ook bewezen. Als u vraagt of wij nu iets zien, dan is het antwoord: nee, helemaal niets. We moeten het volledig hebben van dit Woord. Meer hebben we niet, maar meer hebben we ook niet nodig. Hier kunnen we volstrekt blind op varen. Dat vind ik het geweldige van de profetie: de profetie is Gods bewijs van wie Hij is. Er kan er maar één vertellen hoe de toekomst is, en dat is God. Daarom is voorzeggen ook Zijn keurmerk, het watermerk. Geen mens kan de toekomst voorzien, maar door profetie bewijst God Zijn Woord. Hij voorzegt, en al die voorzeggingen over de Messias zijn even zovele bewijzen van wie God is. Dat is wat Hij heeft beloofd en dat is ook wat Hij heeft vervuld, precies zoals tevoren gezegd.

We staan op een rotsgrond, op een fundament waar je werkelijk op kunt vertrouwen. Over al dat soort geschiedenissen hebben we in het verleden al gesproken en ook in de komende jaren — voor zover God ons die tijd nog geeft — gaan we het daar nog veel meer over hebben. Het zijn schitterende dingen. Het Oude Testament is een schatkamer, echt een goudmijn, en steeds weer ontdek je daarin nieuwe dingen die allemaal verborgen liggen en die allemaal wijzen op de Messias. En wij, die vandaag mogen geloven omdat onze ogen daarvoor geopend zijn — wat een genadegave van God is — mogen dat zien en ons daarin verblijden.

En het allermooiste is dit: zo vast en zeker als God Zijn beloften vervulde aangaande de eerste komst van Christus, zo zeker vervult Hij ook de resterende beloften aangaande de toekomst. Het is vandaag maar een greep geweest; ik heb tien voorzeggingen op een rijtje gezet, tien hoofdmomenten, maar in werkelijkheid zijn er duizenden aanwijzingen van beloften die God vervulde in de eerste komst van Christus. Zo zeker vervult Hij ook de resterende beloften aangaande de toekomst, zodat we werkelijk in een donkere wereld een licht hebben dat ons voorlicht en ons een kompas geeft. Daardoor zien we uit naar die toekomst en kunnen we de tijd duiden. Wij weten dat het niet lang meer duurt. Waarom? Gewoon omdat het gesproken is. God heeft Zijn belofte gegeven en die gaat Hij absoluut zeker vervullen. Dat was de rotsgrond en het fundament in het jaar dat achter ons ligt, maar in de toekomst is dat niet anders. Wat er ook verandert, alle vlees is als gras; het gras verdort, de bloem valt af en de schoonheid gaat verloren, maar het Woord van Yahweh houdt stand, de eeuwen en de aionen door. Daar kun je op staan en daar kun je op rusten. Wat heb je nog meer nodig? Laten we het daarbij laten.