▶ 00:00 Aanleiding: Wat Bedoelt de Bijbel met Roeping? ↑ hoofdstukken

Ook van mijn kant een hele goede middag en ik ben blij dat ik hier weer eens een keer in uw midden mag zijn. De eerste keer van dit jaar, dat was de eerste zondag van 2016, stond ik hier ook en toen hebben we nagedacht over Prediker 1. Na afloop ontstonden er, naar ik hoop, nog wat gesprekken en toen waren er een aantal onder u – ik zal geen namen noemen, Marijke – die mij benaderden.

Ik weet eigenlijk niet eens meer de directe aanleiding, maar dat ging over de vraag wat nou eigenlijk precies roeping is en wat de Bijbel met dat begrip bedoelt. En in hoeverre het uitoefenen van een beroep of een taak nou ook werkelijk te maken heeft met dat begrip roeping en met God die roept. Toen heb ik meteen al aangekondigd – en dat stond daarmee dus voor mijzelf al vast – dat de eerstvolgende keer bij deze gelegenheid over dit onderwerp gesproken zou worden.

"Die roept, die is getrouw." Dat is een tekst uit 1 Korinthe 1. Ik wil dat vanmiddag en vanavond ook gebruiken als opstap; dat Bijbelhoofdstuk om wat meer in de diepte te gaan en dit begrip eens zo uit te spitten. Wat bedoelt de Bijbel nou met dat begrip roeping? Want het is mij gebleken dat daar nogal wat verschillende kanten aan zitten.

Ik zal vanmiddag ook nogal wat verschillende schriftplaatsen in dat verband noemen. Het is trouwens de apostel Paulus die dat begrip ook veruit het meest bezigt, wat brieven betreft. We zullen ons vanmiddag of helemaal, of vrijwel uitsluitend, ook tot die brieven beperken. Dat is al een heel vol bordje, mag ik wel zeggen. Maar we bladeren nogal wat en ik maak het u altijd erg makkelijk daarin, want u kunt gewoon meelezen vanaf het scherm. Maar ik geef er altijd de tip bij – en ik zie zo als ik rondkijk dat u daar ook wel gehoor aan geeft – om gewoon mee te lezen in uw Bijbeltje. Dat is altijd ook voor het verstaan van het verband wel zo handig en begrijpelijk.

▶ 02:37 Paulus als Geroepene Door de Wil van God ↑ hoofdstukken

Laten we maar gewoon beginnen bij het begin. En in dit geval ook met recht het begin, want dat zijn de eerste woorden van de Korinthebrief, de eerste brief aan de Korinthiërs waar meteen dat begrip roeping al wordt gebezigd. In 1 Korinthe 1 stelt Paulus zichzelf voor. Ik noem het nu 1 Korinthe 1 omdat dat begrip roeping juist in dit hoofdstuk nogal een rol speelt, maar ik had ook de Romeinenbrief kunnen nemen en diverse andere brieven waar Paulus ook zo aanvangt door zich meteen te introduceren als een geroepene. Want zo doet hij dat. Hij begint met zijn naam, de naam van de auteur, want dat is het eerste wat je wilt weten als je een brief leest, nietwaar? Door wie is het geschreven? En je wilt uiteraard ook weten aan wie het gericht is. Dat wordt trouwens even later in de aanhef van de brief ook gezegd, maar in de eerste plaats: wie is degene die dit geschreven heeft en hoe benoemt hij zich?

Het is heel opvallend dat hij dat zo aanduidt. Als je er even over doordenkt, dan is het eigenlijk ook niet zo verwonderlijk. Want als er één persoon in de Bijbel bekend is van wie we weten dat hij op een heel radicale en op een heel bijzondere, hemelse wijze geroepen is, dan is het deze figuur wel, hoewel hij toen nog de naam Saulus droeg. "Paulus", zo begint de brief: Paulus! Dat is de naam die hij heeft gekregen, of de naam die Lucas hem geeft sinds hij zich voor het eerst naar de natiën begeeft. In Handelingen 13 vers 9 lees je dat: "Saulus, anders gezegd Paulus". Dat is wanneer hij op het eiland Cyprus is en zich direct richt tot de goyim, tot de natiën, tot een niet-Jood. Vanaf dat moment wordt hij consequent ook zo genoemd. Paulus, een naam waar heel veel in gelegen is, maar het gaat mij nu niet zozeer om die naam, maar uiteraard om dat vetgedrukte woord hier: het feit dat hij een geroepene is.

Trouwens, zoals de vertalers het opvatten — ik heb het niet in andere vertalingen vergeleken — verstaat men het zo dat Paulus zich introduceert als een geroepen apostel, waarbij dat woordje "geroepen" iets zegt over zijn apostelschap. Hij is een geroepen apostel. Maar dat hoeft helemaal niet. Dat is trouwens in Romeinen 1 vers 1 ook het geval. Het kan ook gewoon zijn: "Paulus, een geroepene en een apostel". Oftewel een afgevaardigde, want het woord apostel betekent gewoon iemand die met een missie eropuit gestuurd is; iemand die afgevaardigd is met de autoriteit van zijn zender. Dat is het idee van een afvaardiging. Maar hij is geroepen. Hij is een geroepene en, letterlijk in de zin van het woord, dus ook iemand die bij name geroepen is. Ik kom daar straks trouwens nog op terug.

Deze geschiedenis is heel bekend. In het boek Handelingen wordt die geschiedenis maar liefst drie keer verhaald: dat hij geroepen werd. Eerst in Handelingen 9, waar Lucas de geschiedenis vermeldt dat hij geroepen werd op de weg naar Damascus. Later in Handelingen 22, als Paulus in Jeruzalem is en vertelt over wie hij is en wat hem overkomen is, wordt die geschiedenis door Paulus zelf uitgebreid weer verteld. En later, als hij voor Agrippa staat, wordt de geschiedenis van zijn roeping opnieuw herhaald, iedere keer weer met andere bijzonderheden. Maar goed, het feit dat hij geroepen is, kan ons historisch gezien niet ontgaan; het wordt notabene in dat historische verslag van het boek Handelingen drie keer verhaald.

Een geroepene, een afgevaardigde van Christus Jezus. Hij is geroepen door Jezus Christus en een afgevaardigde van Christus Jezus. Dat is zo’n typische Paulinische term. Andere briefschrijvers en de andere apostelen noemen Hem consequent Jezus Christus. Paulus spreekt ook wel over Jezus Christus, maar de term "Christus Jezus" vinden we zo’n honderd keer in zijn brieven terug, en allemaal bij Paulus. Het is echt een typische Paulinische uitdrukking waarbij "Christus" voorop staat en "Jezus" daar als tweede naam aan gekoppeld is. Eigenlijk is Christus geen naam, maar een ambt. Het betekent: Hij is de Gezalfde. Het is ook heel bijzonder hoe de aanduiding van de wijze waarop Paulus Hem kende, luidt. Hij maakte namelijk kennis met Christus vanuit de hemel toen hij geroepen werd. Dat wil zeggen: de Verheerlijkte, de Opgestane uit de doden, want dat is waar die term Christus mee verwant is. En wie is die Christus? Wel, dat is de Jezus die hier op aarde rondwandelde. "Wie zijt Gij, Heer?" "Ik ben Jezus, die jij vervolgt." Maar hij kende Hem in de eerste plaats als Christus. Dat staat voor Paulus voorop. Zo kende hij Hem: als de hemelse, de verheerlijkte Heer, en dat is de Jezus die hier op aarde wandelde. Voor de apostelen zoals Jakobus, Petrus en Johannes was het precies omgekeerd. Zij kenden Jezus in Zijn omwandeling op aarde, die vervolgens stierf, opstond uit de doden en verheerlijkt werd. Zij kenden Hem als Jezus, die later de Christus werd. Bij Paulus is het precies omgekeerd. Vandaar dat die term "Christus Jezus" zo specifiek bij hem hoort.

Goed, daar gaat meteen al een beetje mis, maar dat maakt op zich niet zoveel uit, want ik wil hier niet teveel meer over zeggen. Het enige wat ik nog over dit vers gezegd wil hebben, is dat Paulus er zo uitdrukkelijk bij zegt: "door de wil van God". Ook dat zegt heel veel over zijn persoonlijk relaas. Hij is geroepen en hij is een afgevaardigde van Christus Jezus, maar dat was niet zijn keuze. Nee, het was de wil van God. Zijn wil was het in ieder geval niet; hij werd gewoon overroeld, overdonderd. Hij viel ook meteen toen dat hemelse licht bij klaarlichte dag hem verblindde. Hij viel op zijn aangezicht op de grond, zoals er inderdaad staat in de tweede Timotheüsbrief, waar Paulus zegt dat Gods genade hem heeft overweldigd. Met andere woorden: dat hij geroepen is en dat hij een apostel is, een afgevaardigde van Christus Jezus, dat is Gods wil. Het was niet de wil van wie dan ook, maar van God dus.

En Sostenes, de broeder... maar even dit: het feit dat hij geroepen is. Laten we even naar Galaten 1 gaan, want daar schrijft Paulus ook over zijn roeping. Ik zei al: in het boek Handelingen wordt het drie keer verhaald, maar in zijn brieven verhaalt hij het ook, en wel in de enige keer trouwens.

▶ 11:06 God Behaagde Zijn Zoon in Paulus te Openbaren ↑ hoofdstukken

In Galaten 1 beschrijft Paulus het nog wat uitdrukkelijker en explicieter. Laten we het eens bezien. In Galaten 1 vers 15 schrijft Paulus aan de Galaten, nadat hij had opgemerkt wat een geweldige carrière – een loopbaan, als ik het zo mag zeggen – hij inmiddels had gehad in het jodendom. Hij had het daarin verder gebracht dan vele van zijn tijdgenoten in het jodendom, als een hartstochtelijk ijveraar, een fanaat, een zeloot voor zijn voorvaderlijke overleveringen.

In die toestand ging hij op weg naar Damascus. Maar toen het Hem, die mij van de schoot van mijn moeder aan heeft afgezonderd... Let op, dit verklaart meteen waar hij in 1 Korinthe 1 ook mee aanvangt, namelijk: ik ben een geroepene door de wil van God. Ja, God had hem namelijk al afgezonderd toen hij nog niet eens geboren was. Hij was afgezonderd van de schoot van zijn moeder aan en door Zijn genade geroepen. Dat 'geroepen heeft' wordt hier als een feit neergezet; dat is een speciale werkwoordsvorm in het Grieks, de aorist, en daarmee wordt het feit geponeerd: God was het die mij riep. God roept. Waarom? Omdat het God had behaagd en het Zijn genade was. Ik zei al: hij werd overweldigd door Gods genade. Zo zegt hij dat in 1 Timotheüs 1 – ik zei eerst 2 Timotheüs, maar het is 1 Timotheüs 1. Het was door Gods genade dat hij geroepen werd.

En dan staat er ook nog bij: "...en door Zijn genade geroepen heeft, behaagd had Zijn Zoon in mij te openbaren." Ik heb dat in het verleden heel dikwijls zo opgevat dat God Zijn Zoon aan hem zou openbaren, maar dat is niet zoals het er staat. Er staat: "in mij te openbaren." Ik heb me vaak afgevraagd: waarom is dat? Dat is iets anders. Zijn Zoon openbaren aan hem, dat is duidelijk; dat is waar we het net over hadden toen Hij aan hem verscheen op de weg naar Damascus. Dan wordt Hij geopenbaard aan hem. Maar dat is niet wat hier staat. Er staat: "Zijn Zoon in mij te openbaren, opdat ik Hem onder de natiën verkondigen zou."

Dat betekent feitelijk dat de Zoon van God Zich kenbaar maakt via Paulus. Dat staat hier op een heel sterke wijze en het wordt in deze brief ook bevestigd. Als we even doorbladeren naar hoofdstuk 4, dan lees je dat Paulus de Galaten in herinnering roept hoe hij ooit bij hen ontvangen is. Hij spreekt over de enorme blijdschap die zijn prediking destijds ontketend had en stelt hen de vraag: "Waar is jullie geluk gebleven?" Ze waren inmiddels weer onder een juk geplaatst en religieus geworden, maar hij zegt: "Waar is jullie geluk gebleven? Wat is er over van jullie blijdschap?" Wanneer hij terugblikt op zijn ontvangst in Galatië, zegt hij: "Jullie hadden mij ontvangen als een bode van God, ja, als Christus Jezus."

Als een boodschapper van Godswege, als Christus Jezus Zelf. Christus Jezus heeft Zich dus letterlijk ook in en via Paulus aan hen geopenbaard. Als je even doordenkt, dan is dat ook niet zo gek. Want als Paulus een afgevaardigde is van Christus Jezus, spreekt hij ook namens Christus Jezus. Dus als je wilt weten wat Christus Jezus te melden heeft, wat Zijn boodschap aan de natiën is, dan doet Hij dat niet persoonlijk. Christus Jezus is in de heerlijkheid, maar Hij heeft iemand gegrepen, geroepen, overweldigd en hem afgevaardigd om Hem onder de natiën te prediken en te evangeliseren.

Feitelijk betekent dit dat de verschijning van Paulus niemand anders representeert dan de Zoon van God Zelf, Christus Jezus. Zo hebben de Galaten hem ook ontvangen; dat is heel sterk uitgedrukt. Dus als je wilt weten wat de boodschap van God vandaag is, of wat Christus Jezus vandaag aan de natiën – aan de volken en de wereld – te melden heeft, dan moet je bij Paulus zijn. Want het had God behaagd Zijn Zoon in hem en via hem te openbaren, "opdat ik Hem onder de natiën verkondigen zou". Of letterlijk staat er: "om Hem te evangeliseren." Want dat is het woord dat er eigenlijk gebruikt wordt: als een goed bericht Hem evangeliseren, over Hem vertellen te midden van de natiën. Dat was de reden, het motief en ook het doel waartoe Paulus geroepen werd.

Heel letterlijk. Als we het hebben over roeping, dan bedoelen we dat heel concreet, precies zoals Paulus zich in zijn brieven introduceert: als een geroepene, hoogstpersoonlijk door Christus Jezus Zelf. Hij is het kanaal en het instrument waarvan Christus Jezus Zich bedient om de natiën bekend te maken met wat Hij te vertellen heeft. We kijken verder in 1 Korinthe 1 vers 2.

▶ 18:13 De Ekklesia als Uitroepsel van God ↑ hoofdstukken

Dan komen we weer het begrip roeping tegen. Alleen herkennen we dat natuurlijk niet direct zo als je het leest in 1 Korinthe 1. Iedere keer als u hier zo’n blauw balkje ziet – voor zover u ziet dat het blauw is, op mijn scherm wel in ieder geval – dan betekent het dat we weer even teruggaan naar de uitvalsbasis. We komen iedere keer weer even terug bij 1 Korinthe 1. Via die eerste verzen maken we dan uitstapjes naar andere Schriftgedeelten en andere passages.

Afijn, Paulus, roepende apostel van Christus Jezus door de wil van God. En dan zegt hij: aan de gemeente Gods te Korinthe. Laat ik het er nu meteen maar eventjes bij vermelden: er staat eigenlijk "aan de gemeente Godse Korinthe". Aan de geheiligden in Christus Jezus, de geroepen heiligen, met allen die allerwege – dat wil zeggen: op welke plaats dan ook – de naam van onze Heer Jezus Christus aanroepen. Ongeacht waar dan ook onder de natiën, want dat was het gebied waar Paulus zich toe gezonden wist. Met andere woorden: ongeacht of dat nu in Urk of in Rijnsburg of waar dan ook is. Aan allen die allerwege de naam van onze Heer Jezus Christus aanroepen. In de eerste plaats aan de gemeente te Korinthe, de gemeente van God.

Waarom heb ik dat woord nu onderstreept? Wel, omdat hier in dit woord ook het begrip roeping een rol speelt. Er staat namelijk in het Grieks het woordje – ik neem aan dat de meesten van u dat wel kennen – het begrip Ekklesia. Het is namelijk zo dat bij het woordje Ekklesia een voorzetsel staat, ek, dat "uit" of "vanuit" betekent. En dat Ekklesia heeft dan te maken met het werkwoord Kaleo. Het Griekse woord voor roepen is Kaleo. Dat zit in dit woordje ook. En dat betekent dus dat een Ekklesia, als je dat met Griekse oren beluistert, letterlijk een "uitroepsel" betekent.

Daarmee is nog lang niet alles gezegd over de betekenis van het woord; dit is alleen maar de afleiding van het woord, de etymologie. Waar komt dat woord vandaan? Als je dit met Griekse oren beluistert, dan zeg je bij Ekklesia: een uitroepsel. Het idee daarbij is ook dat er mensen worden uitgeroepen. Feitelijk was het een politiek begrip. Zo wordt het trouwens ook in het boek Handelingen gebezigd als je leest over de volksvergadering in Efeze. Eigenlijk was het het parlement; de plaats waar de besluiten genomen werden voor de samenleving, daar specifiek in Efeze. Elke stad had zijn Ekklesia. De volksvergadering, dat is eigenlijk wat het is. Het is het hoogste orgaan waar de besluiten genomen worden. Feitelijk zegt dat begrip Ekklesia dus ook iets over de status van zo'n vergadering. Vergis u niet, het is niet zomaar een willekeurig samenvoegsel van een paar mensen. Nee, het is de Ekklesia, de volksvergadering, de plaats waar de besluiten genomen worden, waar geregeerd wordt.

Als hier gesproken wordt over de gemeente Gods, dan is het dus de Ekklesia van God. Het uitroepsel van die mensen die uitgeroepen worden. En uitgeroepen waarop? Wel, om vergaderd te worden. Vandaar het idee van Ekklesia: niet alleen dat er mensen worden uitgeroepen, maar dat ze bij elkaar gebracht worden om te regeren. Dat is het idee. En daarmee is ook heel veel gezegd over de bestemming van die Ekklesia: geroepen tot heerschappij. Ik kom er straks trouwens nog op terug.

Trouwens, dan wil ik er nog even iets bij zeggen in dit verband. Als we het hebben over roeping en over uitroepen: God roept uit. Luc begon al even met een ander woord vanmiddag, namelijk het begrip "uitkiezen". Dat is eigenlijk een begrip dat daar heel direct aan gekoppeld is. God kiest uit en Hij roept uit. Het is exclusief, dat wil zeggen: dat is dus niet iedereen. Hij kiest uit; de een wel, de ander niet. Ik weet dat sommige mensen – en als ik dat in Urk zeg, dan zeg ik daarmee helemaal niets te veel denk ik – zeker als je dit met calvinistische oren beluistert, rillingen over hun rug krijgen van dat idee van uitverkiezing. Want dat heeft ook alles weer te maken met het concept dat degenen die uitverkoren zijn, behouden worden, en degenen die niet uitverkoren zijn, bestemd zijn voor, nou ja, de verdoemenis, de hel of meer van dat soort mooie termen. Dat is afschuwelijk natuurlijk.

Maar uitkiezen heeft in de Bijbel altijd te maken – en uitroepen daarmee ook – met het fenomeen dat God mensen selecteert, uitroept en een taak geeft juist om tot zegen te zijn voor de anderen. Dat is zo elementair; als je dat niet begrijpt, dan verdwaal je op voorhand helemaal in de Schrift. Dan neem je meteen de verkeerde afslag en dan komt het nooit meer goed. Trouwens, als ik het zo zeg: wat dacht u? De eerste van wie we dat heel uitdrukkelijk lezen, dat God hem uitkoos, dat was Abram. God koos hem uit, in Genesis 12 lees je dat. En God riep Abram ook trouwens. God had Abram uitgekozen en God had Abram geroepen. Waarom? Niet omdat alle geslachten van de aardbodem – ik zeg het expres even zo – Hem niet interesseerden. Nee, God koos hem uit opdat in hem en zijn zaad alle geslachten van de aardbodem gezegend zouden worden.

Kijk, dat is uitverkiezing en uitroeping. Hij werd letterlijk uitgeroepen. In die zin: hij werd uit Ur der Galdeeën geroepen en hij moest naar een andere locatie gaan. Dus dat was ook letterlijk een uitkiezen en een uitroeping, maar niet omdat de rest van de wereld God niet interesseerde. Integendeel, juist omdat via Abraham en zijn zaad de wereld, alle geslachten van de aardbodem, gezegend worden. Dus uitroepen is exclusief, maar die wil van God en dat evangelie – en dat geldt ook voor Paulus natuurlijk – dat is juist all-inclusive. Dat sluit niemand uit. Dat was al bij Abram zo en dat is trouwens bij Paulus ook zo. Want hoe was het bij Paulus? We lazen het zojuist in Galaten 1. Hij was geroepen opdat hij Hem, Christus Jezus, zou evangeliseren, dat wil zeggen: als goed bericht zou vertellen onder de natiën. En de boodschap is juist: Hij is de Redder der wereld. Dus het evangelie is evangelie omdat het niemand buitensluit. Maar degenen die eraan gehoor geven, dat is wel een exclusief begrip voor hen die geroepen worden.

Maar goed, dat is dan nog een ander ding. Want er staat hier: aan de gemeente Gods. Dat heeft dus te maken met uitroepen, met achterlating dus eigenlijk van de anderen. Om nog even bij Abraham aan te sluiten: Abraham werd uitgeroepen, dat wil zeggen: "ga uit uw land, uit uw maatschap en uw vaders huis". Met andere woorden: dat is met recht uitroepen. Laat die gewoon voor wat ze zijn en Ik heb een speciale taak voor jou. Dat is een voorrecht, maar het is ook een loodzware last. Het is niet zo dat God lievelingetjes heeft in de zin dat de een Hem liever is. God heeft heel Zijn schepping op het oog. Dat is juist wat zulke uitverkorenen ook maar al te goed wisten en ook moesten uitdragen.

De gemeente Gods, ja, dat is dus die Ekklesia. Ik zeg het omdat het alles te maken heeft met roeping. En Paulus zegt er nog bij: aan de geheiligden, dat wil zeggen: degenen die apart gezet zijn. Want dat is wat geheiligd zijn betekent: apart gezet. Hoezo? Wel, in Christus Jezus. Hij is degene die maakt dat wij een hele aparte positie hebben, "appartelingen" worden dus; apart van de rest.

Ook dat is alweer, daar zitten ook exclusieve ideeën in. Een hele aparte, bijzondere bestemming. En dan staat er: "de geroepen heiligen". De brief van Paulus aan de Korintiërs is nu nog maar net begonnen; we zijn nog maar halverwege het tweede vers, maar hij heeft het begrip 'roepen' al drie keer in diverse verbanden gebruikt.

Hijzelf is geroepen. Hij schrijft de brief aan de gemeente Gods. Trouwens, wat ik er nog even bij moet zeggen: niet "de gemeente Gods van Korinte". Hij schreef geen brief aan de gemeente van Korinte, alsof er verschillende gemeenten zouden zijn. Nee, het is de gemeente Gods te Korinte. Die ene gemeente Gods is te Korinte, te Galatië, te Amsterdam, op Urk; op diverse locaties dus, maar het is die ene gemeente.

De gemeente Gods te Korinte, aan de geheiligden in Christus Jezus, de geroepen heiligen. Waarmee dus gezegd is dat, zoals Paulus geroepen is, degenen aan wie hij zich nu richt in deze brief net zo goed geroepenen zijn. Dat is wat hij zegt. Paulus was trouwens ook geheiligd, apart gezet, maar ook geroepen. Hij was een geroepene, maar degenen aan wie hij zich richt waren net zo goed geroepenen. Ja, hoe dan wel? Nou, laten we daar eens eventjes een aantal passages voor lezen.

▶ 30:06 Het Evangelie als Mededeling: de Gekruisigde Christus ↑ hoofdstukken

We gaan eerst naar 1 Korinthe 1. U zegt: "Ja, daar waren we toch?" Jawel, maar nu sla ik een heleboel verzen over en gaan we naar het einde van het hoofdstuk, naar vers 23. Neem me niet kwalijk dat ik middenin die zin begin te lezen. De Joden verlangen tekenen, zegt Paulus, en de Grieken zoeken wijsheid, maar wij prediken – wij proclameren... Proclameren, wij zijn herauten, dat is het woord dat hij hier gebruikt. Het is een proclamatie en feitelijk daarmee ook een mededeling, een bericht. Paulus is een afgevaardigde, niet om mensen te vertellen wat ze moeten doen. Dat is wat religie is, ongeacht van welke snit ook: dit moet je doen of dat mag je niet doen. Dan hebben we het over geboden en verboden. Nee, Paulus is niet een prediker of een verkoper van een godsdienst, ook niet van een filosofie. Hij verkoopt niets. Hij is een heraut om iets bekend te maken: een mededeling. Oftewel iemand die een bericht – in dit geval een goed bericht – vertelt. Dat is wat hij doet.

En wat kun je met een mededeling? Er zijn twee reacties op mogelijk: je gelooft het wel of je gelooft het niet. Een opdracht kun je gehoorzamen. Als ik zeg: "Wil je dat even oprapen?", dan moet je iets doen. Maar als ik zeg: "Ik heb honderd euro op uw bankrekening overgemaakt," dan kun je dat geloven. In dit geval kun je het trouwens maar beter niet geloven, maar het is een mededeling. Dat is gewoon wat het is. Paulus had een bericht waarvan hij zegt – in Romeinen 1 – dat het een kracht Gods is voor ieder die gelooft. Dat wil zeggen: het is een bericht met een enorme power. En wanneer gaat die power werken? Voor degene die het gelooft. Dat is eigenlijk vrij logisch. Je zult pas de blijdschap en de vrede van een goed bericht ondervinden als je het gelooft. Als je een bericht niet gelooft, hoe zou je dan de vreugde daarvan kunnen ervaren? De mededeling is een kracht Gods voor degene die het beaamt. Als dat zo is, verandert ineens alles.

Wij prediken een gekruisigde Christus. Dat is een tegenstelling. Het is dus geen religie of een filosofie die hij bekendmaakt of probeert te slijten; hij doet een mededeling over de gekruisigde Christus. Dat wil zeggen: gekruisigd door de wereld. Ik heb vaker gemerkt dat mensen dit lezen en – mede gebaseerd op wat we aan het einde van ditzelfde hoofdstuk lezen – concluderen dat het uiteindelijk alleen maar gaat om het feit dat Jezus is gekruisigd. Paulus zegt immers: "Ik heb besloten onder u niets anders te weten dan Christus en die gekruisigd." Maar als je dat zo zegt, dan heb je de brief kennelijk nog niet tot het einde gelezen. Want 1 Korinthe 15 bevat juist de hele boodschap: indien Christus niet is opgewekt, dan hebben we niet eens een evangelie. Het evangelie is juist een evangelie omdat Degene die gekruisigd is, van Godswege is opgewekt. Dat is het begin van het evangelie. Hij is gekruisigd, dat is wat de wereld deed, maar Hij is door God opgewekt uit de doden en daarom is Hij de Christus.

Dus als er staat "de gekruisigde Christus", dan is daarmee iets wezenlijks gezegd. Hij is door de wereld gekruisigd, maar van Godswege gemaakt tot Christus. Hoe dan wel? Door Hem op te wekken uit de doden. Daarmee is de essentie van het goede bericht verteld. De wereld sloeg Hem aan het hout en betoonde daarmee haar vijandschap. En God bewees liefde aan die wereld die Zijn Zoon vermoordde: Hij wekte de Zoon op. Waarom? Om aan diezelfde wereld het onvergankelijke leven te geven. Puur om niet. Dat is de mededeling. Hij overwon de dood als Eersteling en daarmee is Hij de garantie dat de dood tenietgedaan zal worden, oftewel dat allen zullen leven. Dat is nogal wat.

Het is een mededeling. Je gelooft het of je gelooft het niet, maar het feit staat vast. Dat is het bericht. Paulus zegt: "Dat is de proclamatie." Wij proclameren deze; voor de wereld een gekruisigde, maar voor ons de Christus. Voor de wereld hield het op bij het kruis, maar daar begint God pas echt. De dood is overwonnen. Dat prediken wij. Voor de Joden is dat een aanstoot, een struikelblok. Want ja, wat moet je dan nog met godsdienst? In die zin valt er niets meer te verdienen. Dit is een mededeling: God houdt van je. Vandaag is het toevallig Valentijnsdag, maar dit heeft daar niets mee te maken. Gods liefde heeft niets te maken met vlinders in de buik; Gods liefde is het feit dat Hij onvoorwaardelijk verklaart van Zijn schepping te houden en dat ook bewijst. Hij zegt: "Ik ben jouw Maker, Ik ben ook jouw Redder. Geloof het of geloof het niet, maar dit is wat Ik jou proclameer." Dat is het bericht, of je dat nu voelt of niet. Liefde is geen gevoel, het is een feit.

Enfin, voor de Joden mag dit een aanstoot zijn en voor de heidenen een dwaasheid. Daar was Paulus wel achter gekomen in Korinthe en eerder in Athene. Als hij over de opstanding begint, nemen ze hem niet serieus. In de filosofie gaat dat zo. De Grieken zoeken wijsheid, maar laten we vers 24 lezen: "Maar voor hen die geroepen zijn..." of "die geroependen zijn". Ziet u wat dit betekent? Geroependen is een exclusief begrip. Niet iedereen is blijkbaar een geroepene. Je zou je kunnen voorstellen dat de roep uitgaat en dat iedereen die het hoort een geroepene is, maar dat is niet wat de Schrift zegt. De geroepenen zijn degenen bij wie het woord resoneert, die werkelijk in het hart worden aangesproken en overtuigd. Dat zijn de geroepenen. Paulus zegt: voor de Joden een aanstoot, voor de natiën in het algemeen een dwaasheid, maar voor hen die geroepenen zijn. De geroepenen vormen een groep waar dat woord ingang heeft gevonden omdat ze van Godswege overtuigd zijn.

Voor hen die geroepen zijn, Joden zowel als Grieken, proclameren wij Christus, de kracht Gods. Dit heeft opnieuw te maken met het feit dat Hij opgewekt is uit de doden. Dat kan ik gemakkelijk aantonen, want als je later in de tweede Korinthebrief leest, in hoofdstuk 13, dan staat daar: "Welnu, Hij is gekruisigd uit zwakheid." Als ergens de zwakheid van de Messias gedemonstreerd werd, dan was het wel aan dat kruis. Vandaar ook dat het voor de wereld een dwaasheid is; dat is het laatste wat ze van Hem gezien hebben: zwakheid. Maar Hij leeft uit de kracht Gods. Hij is niet alleen maar teruggebracht naar dit sterfelijke bestaan, zoals vaker in de Bijbel is gebeurd. Nee, Hij leeft werkelijk.

Dat wil zeggen: Hij heeft de dood achter Zich gelaten. Hij heeft de dood overwonnen. God heeft Hem opgewekt en de dood heeft geen macht meer over Hem. Maar die kracht Gods is juist het feit dat Hij leeft. En de garantie is dat de dood tenietgedaan zal worden.

Welnu, dat is de kracht Gods. De Christus is de kracht Gods en daarmee ook de wijsheid van God. Daarmee zet Hij alle filosofie gewoon te kijk; Hij trekt een lange neus naar de wereld. Wij prediken niet een filosofie, geen godsdienst; nee, wij prediken Iemand.

En wie is die Iemand? Wel, dat is Degene die de wereld kruisigde, maar die God op de derde dag deed opstaan uit de doden. En dat is de kracht Gods en tevens de wijsheid van God. En daar begint wijsheid ook. Goed, we gaan nu even naar een andere passage toe.

▶ 42:18 Romeinen 8: Gods Voornemen en de Gouden Ketting ↑ hoofdstukken

Romeinen 8. Het was niet besproken met Lub, maar je sloeg wel de spijker op de kop, want dit was precies de passage waar ik vanmiddag naartoe wilde gaan. Er is geen ontkomen aan, vind ik. Als je het hebt over de roeping van God, dan ontkom je niet aan Romeinen 8, want daar zegt Paulus zulke geweldige dingen over dit onderwerp.

In Romeinen 8 vers 28 zegt Paulus: "Wij weten nu..." Dat is zo vaak het geval, hè? Het is geen voelen. Nee, wij weten. Soms raak je daarvan buiten zinnen en word je overweldigd door een enorme vreugde, maar dat is niet de clou. Wij weten het; het staat vast in God. "Wij weten nu," zegt Paulus, "dat God alle dingen — het al — doet medewerken ten goede voor hen die God liefhebben." Ook dit is een vers dat gemakkelijk verkeerd uitgelegd kan worden, alsof God de dingen alleen maar ten goede doet medewerken voor degenen die Hem liefhebben. Nee, degenen die God liefhebben, die wéten dat God alle dingen doet medewerken ten goede. Voelt u het verschil? Het is heel anders. Het is niet zo dat God alleen voor hen de dingen doet meewerken; nee, zij die God liefhebben, bezitten de wetenschap dat God álle dingen doet medewerken ten goede.

Als je God kent... Daar wijs ik altijd graag op en dat kan ik ook heel vaak doen, want in het Nieuwe Testament is er bijna duizend keer sprake van 'dé God'. En hier ook weer: voor degenen die Zijn liefhebbenden zijn, in de tegenwoordige tijd. Degenen die 'dé God' liefhebben en Hem dus ook waarderen en Hem als God kennen, die weten dat 'het al' meewerkt ten goede. Alles. Paulus zal dat later in deze brief nog verder uitwerken. Er kan zoveel gebeuren. Wat is de lijst die hij dan noemt? Engelen noch machten, heden noch toekomst, krachten, hoogte noch diepte. Al die dingen, wat er ook gebeurt en al die negatieve dingen ook, ze kunnen niet anders zijn dan positieve dingen. Dat wil zeggen: God doet ze medewerken ten goede. Hij maakt, zoals ik zelf altijd pleeg te zeggen — ik houd van die beeldspraak — van alle minnen plussen. De minnen die wij zien... Kijk, de wereld ziet minnen. Wij zien die minnen ook wel, maar onze perceptie is anders omdat we God liefhebben. We kennen dé God. En als je dé God kent, dan weet je: die minnen, dat zijn geen minnen. Nee, dat zijn plussen die alleen nog niet af zijn. Zie je dat je waarneming dan totaal anders is? En je beleving is ook heel anders wanneer je geen min ziet, maar een plus die nog niet af is. Maar dat kan alleen als je God liefhebt. Alleen dan kun je werkelijk positief denken, want je kent die Ene die het al in handen heeft, die het al liefheeft en die het leven doet triomferen over de dood. Wat kan er dan nog fout gaan? Dan moet alles noodzakelijk — want Hij is God — meewerken ten goede.

Paulus gaat verder: "Wij weten nu dat God alle dingen doet medewerken ten goede voor hen die God liefhebben, die volgens Zijn voornemen geroepenen zijn." Hier heb je weer dat idee dat God een plan heeft, een voornemen. En als God zich iets voorneemt, dan doet Hij dat ook. In dat plan dat Hij heeft, heeft Hij mensen geroepen. Dat werkt Hij vervolgens uit in de tijd, maar in Zijn plan had Hij zich dus al voorgenomen dat zij zouden worden geroepen tot een taak. Universeel, maar volgens Zijn voornemen. Dat is Zijn plan. Dat betekent dus dat de roeping van mensen niet gebaseerd is op onze keuze of onze wil. Nee, het is gebaseerd op Zijn voornemen. Ik zal het straks nog wel duidelijker laten zien, maar hier staat het heel helder: we zijn geroepenen, niet op basis van onze positieve respons of onze keuze. Dat is een Arminiaans of evangelisch misverstand; daar wordt alles gebaseerd op de keuze van de mens. Nee, het is Zijn voornemen. Als je een geroepene bent, dan is dat niet iets van jezelf, maar van Hem. En dat betekent dus ook dat alle eer aan Hem is.

Dan kom je er ook niet onderuit. Paulus wilde eronderuit, maar hij zegt: "Ja, ik ben geroepen door de wil van God." En die overrulet mijn wil. Dat is wat hij zegt. Het was niet zijn keuze. Eigenlijk zegt Paulus: "Trek dat eens veel breder." Paulus zegt ook dat hij een model is, een voorbeeld voor degenen die later zouden geloven. Hij is eigenlijk een demonstratie daarvan: het was niet zijn wil, het was Gods wil. God had een voornemen en hij was al afgezonderd vanaf de schoot van zijn moeder. Ziet u dat het niets te maken heeft met menselijke prestaties of met een cv? Nee, het heeft te maken met Gods voornemen.

Want er staat: "Die Hij tevoren gekend heeft." Iedere keer zet ik hier trouwens een rood horizontaal streepje om daarmee aan te geven dat hier die werkwoordsvorm gebruikt wordt waar ik het zojuist al even over had: de aorist. Dat betekent letterlijk 'zonder horizon'. Ik bedoel dat niet ingewikkeld; ik wil daarmee aangeven dat het een werkwoordsvorm is die wij feitelijk niet zo sterk kennen. Het is geen tegenwoordige tijd en ook geen voltooid tegenwoordige tijd; het feit aan zich staat vast. In vertalingen wordt het meestal weergegeven als een voltooid tegenwoordige tijd: 'heeft gekend', 'heeft tevoren bestemd'. Maar dat is het idee niet. God kent tevoren, ongeacht wanneer; het feit wordt gesteld. Het belang daarvan voor het verstaan wordt later in dit vers, of in het volgende vers, duidelijk.

"Die Hij tevoren kent, bestemt Hij ook tevoren." Dus God is het die voorkennis heeft; Hij kende de dingen. Maar Hij heeft ook een plan, een voornemen en dus een bestemmingsplan. Die Hij tevoren kent, die bestemt Hij vervolgens ook. Ziet u? Dat doet Hij tevoren. Het is eigenlijk niets anders dan het duidelijk maken dat het Zijn voornemen is. Naar Zijn voornemen geroepen. Want "die Hij tevoren kent, die bestemt Hij ook tevoren."

Ik sla nu eventjes een paar regels over van de doelstelling. Die is buitengewoon belangrijk, maar dat voert eigenlijk even buiten het onderwerp van vanmiddag. "Die Hij tevoren kent, die bestemt Hij tevoren." En er staat: "Die Hij tevoren bestemt, dezen roept Hij ook." Iedere keer weer wordt dat feit gesteld, ongeacht wanneer. Die Hij tevoren bestemt, die roept Hij ook. Dus Hij kent tevoren, Hij bestemt tevoren en vervolgens is Hij het die roept. "En die Hij roept, dezen rechtvaardigt Hij ook. En die Hij rechtvaardigt, dezen heeft Hij ook verheerlijkt."

Hier blijkt ook inderdaad dat het niet om een voltooid tegenwoordige tijd gaat. "Heeft Hij verheerlijkt"? Nee, want dat klopt feitelijk nog niet. Zijn de gelovigen nu al verheerlijkt? Nee, die heerlijkheid wacht. In de opstanding zullen we een opstandingslichaam ontvangen, het lichaam van Zijn heerlijkheid. Daarmee zullen wij verheerlijkt worden, maar dat is toekomst. Je kunt zeggen dat we gerechtvaardigd zijn, maar je kunt niet zeggen dat die verheerlijking al volledig heeft plaatsgevonden. Dat is iets van de toekomst; dat zoonschap, de verwachting van ons zoonschap, dat is de verlossing van ons lichaam. Maar het idee in dit hele vers is niet de nadruk op het moment wanneer dat dan plaatsvindt. Het feit wordt gewoon gesteld: Hij kent tevoren, Hij bestemt tevoren en die Hij bestemt, die roept Hij ook.

...die roept Hij en die Hij roept, die rechtvaardigt Hij en die Hij rechtvaardigt, die verheerlijkt Hij. Ongeacht wanneer, dat doet er even niet toe. Het feit dát wordt hier benadrukt. En het feit dat Hij dat doet. En inderdaad, daar kom je niet onderuit.

En dat betekent dus inderdaad – het is een beeld dat ik niet van mezelf heb, maar het is een gouden ketting. En al die schakels in die ketting, daar kom je niet onderuit. Die zijn zo vast beklonken. Het is namelijk alles van Hem. Ziet u? Ik had het ook met opzet iedere keer met vette letters aangegeven: Hij is het die daarin handelend optreedt. Hij is het onderwerp. Dat wil zeggen: Hij is degene die kent, bestemt, roept, rechtvaardigt en verheerlijkt.

Hier: Hij kent tevoren. Hij bestemt tevoren. En de volgende schakel: Hij roept. Hij is het die rechtvaardigt en Hij verheerlijkt. Ja, dat is geweldig. Kijk, dit is evangelie, mensen. Waarom? Alles hangt van Hem af. Het begon met Hem die tevoren kent en het eindigt met dat we verheerlijkt worden. En in al die tussenliggende schakels is Hij degene die actief daarin optreedt en handelt.

Kent, bestemt, roept, rechtvaardigt, verheerlijkt. Dat zijn allemaal dingen die we, als je een geroepene mag zijn, ondergaan. Het overkomt je inderdaad. Het is een geschenk, het is genade. Van God, vandaar inderdaad: genade. Heb ik er nog eentje?

▶ 55:36 Een Heilige Roeping Vóór de Eonische Tijden ↑ hoofdstukken

We gaan naar 2 Timotheüs 1, waar Paulus ook over die roeping spreekt. In vers 9 moet ik even midden in de zin beginnen, maar het gaat daar over God. U kunt het in het voorgaande eventjes nalezen, maar ik begin hier te lezen in vers 9 van wat wel Paulus’ geestelijk testament wordt genoemd, geschreven aan zijn jonge medewerker Timotheüs: "Die ons behouden heeft..." En ik word nu misschien een beetje vervelend, maar hier staat ook weer diezelfde werkwoordsvorm, die 'zonder horizon', zal ik maar zeggen: die ons behoudt en roept met een heilige roeping.

Hier wordt dus ook weer gesproken over 'geroepen', een hele aparte roeping. Een heilige roeping wil zeggen: een roeping waarin je apart gezet wordt. Dat is een roeping van Gods wege. Ik ben geneigd om te zeggen dat dit per definitie het geval is; omdat Hij roept, is het een heilige roeping. Hij is het die ons redt en roept met een heilige roeping. En dan staat erbij – mocht tot dusver de gedachte dat het alles Zijn werk, Zijn voornemen, Zijn plan en Zijn prestatie is, en dus ook Zijn eer, u ontgaan zijn – nou, dan heb ik hier een tekst waarbij dat niet te missen valt. Paulus wordt niet moe om dit te onderstrepen: als een mens behouden is, als een mens geroepen is, dan is dat niet naar onze werken.

Nee, hij gaat het ook uitleggen: het is niet naar onze werken. Maar – en dat wisten we al uit Romeinen 8 vers 28 – het is naar Zijn voornemen. De geroepenen zijn degenen die dat zijn volgens Zijn voornemen. Weet u nog? Dat lazen we zojuist. En hier is het weer hetzelfde. Paulus schrijft dit jaren later aan Timotheüs, zijn medewerker, maar de waarheid is onveranderd gebleven: geroepen, niet naar onze werken. Waarom hebben onze werken daar helemaal geen aandeel in? Onze prestaties hebben er niets mee te maken. Waarom niet? Wel, omdat het Zijn eigen voornemen is. Het was Zijn voornemen voordat wij er waren. Ver voordat wij er waren, had Hij dat voornemen, dat plan al.

Het is niet naar onze werken, maar naar Zijn eigen voornemen en de genade waarmee het nog een keer gezegd en bevestigd wordt. Het is dus geen verdienste; je krijgt het om... ja, het is een vreugde om niet. Dat is wat genade is: genade betekent 'vreugde om niet'. Je krijgt het en het maakt je erg blij. Behoudenis en roeping hebben niets met onze werken te maken; het is Zijn voornemen en de genade die ons in Christus Jezus gegeven is. Maar let op, er staat hier: "vóór eeuwige tijden". Voor dat woordje waar we het al vaker over gehad hebben: voor aeonische tijden.

Die aeonische tijden spelen zo'n grote rol. Ik weet dat men hier in de dogmatiek vaak geen raad mee weet, want daar stelt men 'eeuwigheid' tegenover 'tijd'. Maar Paulus had die ballast niet. Nee, dit spreekt over de aeonen. Voordat de tijden der aeonen begonnen... In de Statenvertaling wordt hier gesproken over de 'tijden der eeuwen'. Aeonische tijden, dat is in de praktijk hetzelfde als de tijden der aeonen. Voordat de aeonen gingen lopen, was dit ons namelijk al gegeven: die behoudenis, die roeping en die genade. Dat was in Christus Jezus. Lag dat al vast? Was dat al een geschenk? Vóór de aeonische tijden. Dus mocht ooit de gedachte opkomen dat dit iets van onszelf is, dan wordt die hier compleet finaal weggemaaid.

Het heeft niets met onze werken te maken. Want waarom niet? Ongeacht onze goede werken of onze kwade werken – voor zover er al goede werken zouden zijn – onze werken kunnen daarin geen rol spelen. Waarom niet? Omdat God een voornemen had. En wanneer was dat dan? Hier wordt niet eens gesproken over de moederschoot in dat verband. In Galaten 1 lazen we dat God Paulus al had afgezonderd vanaf de moederschoot, ja, vanaf de moederschoot apart gezet. Maar dit voornemen dateert van vóórdat de aeonen gingen lopen. Vóór de aeonen. Vóór de nederwerping der wereld, zoals Efeze 1 zegt: "Vóór de nederwerping der wereld heeft Hij ons uitverkoren in Christus Jezus." En hier: voordat de aeonen gingen lopen.

U weet, je hebt aeonische tijden. We leven nu in de boze aeon. Dat zijn aeonische tijden, maar er zijn ook tijden aan de huidige aeon voorafgegaan. Er volgen ook nog aeonische tijden waarin Christus zal heersen, totdat uiteindelijk de laatste vijand tenietgedaan wordt. Dat zal het einde van de aeonische tijden zijn. Je hebt de tijd vóór de aeonische tijden, en ook de aeonische tijden zelf hebben weer hun bestemming. God is het begin en Hij is het einde. Het begint alles met Hem en het eindigt weer in Hem. Dat kan niet anders. Uit Hem zijn alle dingen, door Hem zijn alle dingen en tot Hem zijn alle dingen. Daarom zegt Paulus: "Hem zij de heerlijkheid tot in de aeonen." Wie anders? Als het uit Hem, door Hem en tot Hem is, dan is dit toch pure logica? Het is iets wat een kind kan begrijpen. Het is allemaal Zijn prestatie en het heeft niets, maar dan ook helemaal niets met onze werken te maken. Ik hoop dat ik dat in ieder geval duidelijk daarmee gemaakt heb. Dan heb ik trouwens nog iets... maar we moeten nu wel echt verder gaan.

▶ 01:03:03 De Echo: God Roept en Wij Roepen aan ↑ hoofdstukken

In 1 Korinthe 1 zegt Paulus nog dit – we gaan nu weer even terug naar dat eerste hoofdstuk: "met allen, die allerwege de naam van onze Here Jezus Christus aanroepen." Hun en onze Here; genade zij u en vrede, enzovoort. Maar ik wil nu even stilstaan bij dat woordje 'aanroepen'. We hebben daar weer dat woordje 'roepen' in zitten. In het Grieks is het epikaleomai. Dat epi wil zeggen: 'op'. Dus eigenlijk is aanroepen in het Grieks het oproepen. We kennen dat trouwens ook: een oproep doen. Maar goed, aanroepen is wat meer het Nederlands idioom.

Dus we zagen roepen: God roept. We zagen het uitroepsel, de ecclesia, en hier dan aanroepen. Kijk, God roept, maar dat roept vervolgens met recht ook een respons op; zie het als een echo. God roept, en hoe weet je nou of je een geroepene bent? Wel, als dat woord jou aanspreekt en jij Hem aanroept. God roept. Paulus schrijft aan alle "geroepen heiligen", maar hoe weet hij nou dat zij geroepen heiligen zijn? Dat weet hij omdat ze de naam van onze Heer Jezus Christus aanroepen. God roept, en vervolgens, als dat resoneert, is de respons die het bij de mensen oproept: de mens roept aan.

Ik heb daar heel wat voorbeelden van opgezocht van mensen die bij name geroepen worden. Denk aan Samuël: "Samuël, Samuël!" En wat is dan het antwoord? Bij de derde keer staat hij trouwens op – denk daar maar eens over na – maar in ieder geval staat hij dan op en zegt hij: "Spreek, want uw knecht hoort." Dit was de roep, hij werd geraakt en dit was de respons: de echo van de roep van God. Een gelovige is iemand die gelooft dat Christus hem uit de doden heeft opgewekt en met zijn mond belijdt dat Jezus Heer is.

Kijk naar Maria in Johannes 20. Jezus zegt: "Maria!" En het is net alsof de echo klinkt en zij zegt: "Raboeni!", mijn Meester. Dat is die echo. Er werd geroepen en vervolgens aangeroepen. En dan komen we uiteraard weer terecht bij Saul: "Saul, Saul! Wat vervolg je Mij?" En wat zei hij? "Wie bent U, Heer?" Dat aanroepen is Hem erkennen als Heer. Oké, het was hier natuurlijk nog in de kennismakingssfeer, maar in ieder geval kwam meteen het antwoord: "Ik ben Jezus, die jij vervolgt." Ziet u, het is roepen, maar vervolgens zijn de geroepenen degenen die Hem aanroepen en Hem als de Heer Jezus Christus roepen en kennen. En dan ga ik weer even terug naar 1 Korinthe 1.

▶ 01:06:56 Geroepen tot de Gemeenschap van Zijn Zoon ↑ hoofdstukken

En dan kom ik weer terecht bij vers 9. Als ik me niet vergis, was dat jullie trouwtekst. Oh, ik dacht dat je dat de vorige keer zei? Dat dacht ik wel. Oh, wacht even... Maar daar staat een... Nu begrijp ik waarom ik dat nu verwissel, want daar staat een soortgelijke tekst. Daar staat: God is getrouw. Ja, "Die u roept is getrouw", zo is het. Hier staat bijna hetzelfde: "God is getrouw, door wie jullie zijn geroepen". God is trouw, Hij roept.

En dan staat er: "tot gemeenschap", want nu komt het doel. Met het oog waarop? Wel, tot gemeenschap met Zijn Zoon Jezus Christus, onze Heer. Maar weet u, ik heb niet nagekeken hoe het in andere vertalingen wordt weergegeven, maar "gemeenschap met zijn Zoon" wordt hier feitelijk niet gebruikt. Er staat niet "met", maar "van": tot de gemeenschap van de Zoon van Hem. Dat wil zeggen: wij zijn geroepen om deel te hebben aan de Zoon van God. Het idee is niet dat wij met Hem communiceren, maar dat wij deel uitmaken van Zijn gemeenschap, van Zijn commune.

Gisteren wees iemand me nog op dat woordje. Kijk naar "communiceren", daar zit het woordje "commune" in. Maar de commune is een gemeenschap, een communiteit. Communiceren is feitelijk dus ook deel hebben aan en ook gemeenschap met elkaar oefenen. Ik weet dat het Nederlands natuurlijk wel een hele seksuele bijklank heeft, maar het idee is dat je met elkaar een eenheid vormt. En wij zijn geroepen tot gemeenschap van de Zoon om te delen in Zijn heerlijkheid.

Ik zal het laten zien in 2 Thessalonika 2. Daar lees je dat Paulus zegt: "Daartoe heeft Hij u ook door ons evangelie geroepen." Dat vind ik een hele mooie. Want als je nu vraagt: "Hoe roept God?", wel, zegt Paulus heel simpel, door het goede bericht. Hij zegt: door welke Hij ook roept door het goede bericht van ons. Het goede bericht wat Paulus dus bracht, zo roept Hij. Dat is geen mensenwerk. Ik bedoel, als je het evangelie kent, als je het goede bericht kent en je hebt een mond, dan kun je het vertellen. En dan is het vervolgens God die door dat evangelie roept en mensen raakt en trekt. We zullen straks zingen: "Hij kiest". God is getrouw, Zijn plannen falen niet. Hij kiest de Zijnen uit en Hij roept hen allen.

En hoe doet Hij dat? Wel, vertel het evangelie. En door dat evangelie roept Hij. De degenen die aangesproken worden — zo zeggen wij dat ook, hè? Als je geroepen wordt, dan word je aangesproken. Wel, God spreekt mensen aan en overtuigt hen. Hij geeft hen geloof. Heel simpel: je gelooft wel of je gelooft niet. Als je mag geloven, dan zeg je: "Hij is Heer". Dan roep je Hem aan, dan ben je een geroepene. Dat is allemaal Zijn werk.

"Daartoe heeft Hij u ook geroepen door ons evangelie", staat er. Maar er staat ook bij waarom, met het oog waarop: "tot het verkrijgen van de heerlijkheid van onze Here Jezus Christus". Nou, dat is precies wat Paulus ook zei: Hij heeft ons geroepen tot de gemeenschap van Zijn Zoon. En wat betekent dat? We hebben deel aan Hem, aan Zijn heerlijkheid. Daartoe zijn we geroepen. Dat is een van de grote thema's in Paulus' brieven: we zijn één lichaam met Hem geworden. Zijn positie is de onze. Dat is onvoorstelbaar.

Het is dus ook Zijn roeping. En dat is het laatste vers wat ik in dit verband wil noemen: Efeze 1. Daar buigt Paulus zijn knieën, of in ieder geval, daar bidt hij tot God en dan zegt hij... Zojuist had hij de schatkamer van God opengezet en nu was het zijn gebed om verlichte ogen van het hart. Waarom? Zodat gij weet welke hoop Zijn roeping wekt. Eigenlijk is het: we krijgen deel aan Hem, aan Zijn roeping. God heeft Christus geroepen tot een geweldige taak om hemel en aarde te gaan beheren en te brengen tot volheid. God roept Christus, maar Christus is niet slechts één iemand. Hij is het Hoofd van een gezelschap dat Zijn lichaam is en dat deelt in Zijn heerlijkheid. Het is dus een gemeenschap, een "uit-roepsel", een volksvergadering die voor die taken bestemd is.

Dat is puur om niet. Het heeft niets te maken met prestaties en je vraagt je af hoe het mogelijk is dat Hij ons tot zo'n hoge positie verheft. Ja, dat is Zijn werk, dat is Zijn voornemen. En Hij demonstreert dat juist bij de volkeren — dat is 1 Korinthe 1 — in zwakke mensen en dwaze mensen. Aangenaam kennis te maken! Die roept Hij: het verachte en het dwaze. Dat is juist waar God voor kiest. Waarom? Om juist Zijn kracht en Zijn wijsheid te demonstreren en daarmee ook de verwaandheid van de wereld te kijk te zetten. Zodat je weet welke hoop Zijn roeping wekt en hoe rijk de heerlijkheid is van Zijn erfenis bij de heiligen. En ik wil afsluiten met een woord uit Efeze 4.

▶ 01:13:53 Wandelen Waardig de Roeping ↑ hoofdstukken

Want het werd hoog tijd om inderdaad... Ik had nog veel meer dia's; ik had er al een heel stel verwijderd. Maar zo gaat het meestal. Er zijn ook nog een aantal andere schriftplaatsen over roeping, maar goed, ik denk dat we zo wel weer genoeg stof tot nadenken hebben.

Maar laat ik mogen eindigen met deze woorden uit Efeze 4. Paulus zegt dit. Drie hoofdstukken had hij al geschreven over die geweldige hoop van zijn roeping en dan staat er: "Als gevangene in de Here vermaan ik u dan." Maar dat is niet vermanen; dat is oproepen, bemoedigen. Dat is trouwens ook parakaleo. Dat is weer 'naast roepen'. Oproepen, wat is het? Uitroepen. En hier heb je 'naast roepen'. Dat is eigenlijk het woord dat er gebruikt wordt. "Als gevangene in de Here roep ik jullie ernaast." Dat is eigenlijk wat hij zegt.

Om te wandelen. Daar gaat het nu om: om te wandelen, waardig de roeping waarmee jullie geroepen zijn. Als je nu vraagt wat dat betekent in de praktijk, dan zeg ik: nou, dan zou je even door moeten lezen. Maar het idee is, waar het nu om gaat: je bent geroepen voor een geweldige bestemming. Daarover hebben we nu vanmiddag wat nagedacht. Maar wat is nu de consequentie? Wel, Paulus zegt: om te wandelen, waardig de roeping waarmee jullie geroepen — of waarmee jullie werden geroepen.

En weet u wat het woord 'waardig' is? Wat is nu waardig wandelen? Dat is een wandel waarin je die roeping naar waarde schat. Dat is waardig. Waarbij je die roeping van Hem waardeert. Echt waarderen is toch niets anders dan op waarde weten te schatten. Ik weet dat mensen daar ook daar weer... ik denk dat mensen daar heel gemakkelijk wettisch in zijn, in termen van wat dan waardig is en wat niet waardig is. Alsof dat te maken heeft met de manier waarop je je voeten ergens neerzet of met welke schoenen je aan hebt. Nee, waardig wandelen heeft te maken met je wandel, maar dan gaat het niet om die buitenkant van hoe je wandelt. Het gaat erom of je in die wandel, ongeacht waar je gaat of staat, die roeping altijd naar waarde schat en waardeert wat Hij geeft. Dat is waardig.

Dus dat je je elke dag bewust bent, beseft en realiseert welke geweldige toekomst ons wacht en wat Hij ons om niet geeft; dat je dat waardeert. Dat is waardig de roeping wandelen. En Paulus gaat dan ook uitleggen wat dat betekent. "Met alle nederigheid," ja, dat zegt hij er toch bij? Ik heb het nu even niet voor me liggen, maar met ootmoed. Ja natuurlijk, als je weet dat het allemaal puur om niet is, dan hoef je je helemaal niets te verbeelden, toch? Je krijgt het allemaal al: vreugde, genade. En als je dat ook allemaal waardeert, dan vergemakkelijkt dat onze tred en onze hele wandel in deze wereld. Ook onze omgang met anderen. Dit is zo'n enorme kracht en een waarde in onze wandel. Dit geeft onze wandel werkelijk waarde.

Nou, ik denk dat we er goed aan doen om het hier maar even bij te laten. En ik wilde graag dit lied — ik noemde het zojuist al even — nog met u ter afsluiting zingen. Dan stel ik voor dat we straks nog...