▶ 00:00 Twee Misvattingen over het Toekomstig Oordeel ↑ hoofdstukken

Een hele goede morgen, ook van mijn kant, beste vrienden, dames en heren. Ik zie dat het al enigszins laat is geworden, dus ik stel voor dat we meteen maar de koe bij de horens vatten en het thema gaan aansnijden waar ik u vanmorgen heel graag bij wil bepalen. Paulus, zoals u ziet hier op het scherm afgebeeld: Paulus en het toekomstig oordeel. Dat klinkt misschien niet zo heel erg fijn, maar ik zal u straks toch het een en ander daarover verklappen waardoor u er wellicht heel anders tegenaan gaat kijken dan u tot dusver gedaan hebt.

Nu is het zo dat het begrip 'het oordeel' of 'het gericht' heel verschillende reacties oproept. Dat komt omdat er over dat oordeel, zoals de Bijbel daarover spreekt, twee hele grote misvattingen bestaan. Laat ik als eerste deze noemen: het idee dat verreweg de meeste christenen hebben bij het toekomstige oordeel is dat men denkt aan hel en verdoemenis. Dat noem ik dwaling nummer 1. Dat bedoel ik niet alleen als de eerste die ik nu wil noemen, maar het is ook de meest belangwekkende dwaling en de meest fatale dwaling. Want als je eenmaal dit idee hebt over het toekomstig oordeel, dan begrijp je van de Bijbelse boodschap eigenlijk niets meer.

Want weet u – en dat zal u wellicht niet ontgaan zijn – verreweg de meeste christenen denken dat. Het wordt namelijk zo verteld in de kerken en het is de orthodoxe leer, dat wil zeggen de rechte leer: straks komt Jezus terug. Even heel simpel gedacht, of in ieder geval luidt zo de voorstelling: Jezus komt terug en dan is het of goed, of het is niet goed. En als het niet goed is, dan is het ook echt nooit meer goed. Dan is het hel, verdoemenis of veroordeling, en wat er dan wacht is de eeuwige rampzaligheid. Met eeuwige rampzaligheid bedoelt men 'eeuwig' in de zin van: er komt nooit meer een einde aan.

Als je dat idee hebt, dan weet je niet meer wat Gods oordelen werkelijk zijn. Het is namelijk een karikatuur. Niet alleen van Gods liefde, die uiteindelijk toch loslaat wat Zijn hand ooit begonnen is, die een creatie in het leven roept, die iets bedacht heeft, die een schepping gemaakt heeft en schepselen gevormd heeft, maar die het uiteindelijk helemaal laat varen. Dat is een karikatuur van liefde. Maar het is ook een karikatuur van wat de Bijbel onder gerechtigheid verstaat.

Gerechtigheid heeft namelijk te maken met recht doen en ook met recht zetten. In dit concept van hel en verdoemenis is er helemaal geen enkele balans meer. Bij recht en gerechtigheid denken we inderdaad – zoals ik dat in dat plaatje laat zien, het embleem bij uitstek van wat gerechtigheid is – aan de weegschaal. Er is een balans tussen dat wat gedaan wordt en de vergelding. Maar die balans ontbreekt volledig bij het idee van een hel en verdoemenis. Er is een aards leven dat geleefd is, laten we het houden op enige tientallen jaren, maar er is een eindeloze vergelding. Dat is niet alleen geen balans; het is echt een karikatuur van wat gerechtigheid is. Het is het grootste onrecht dat er bestaat.

En dan te bedenken dat dit de rechte leer is die allerwege verkondigd wordt. Dat is verschrikkelijk. Het verschrikkelijke daarvan is vooral ook daarin gelegen dat als mensen nu horen over Gods gerechtigheid of over het toekomstige oordeel, ze meteen hieraan denken. Hun oren worden feitelijk gestopt. Mensen hebben zich daarvan afgekeerd en dat is ook logisch. Dan wordt er binnen de christenheid natuurlijk gezegd: 'Ja, de wereld wil daar niet naar horen.' Nee, het is ook zo'n grof onrecht wat daarin beleden en gepredikt wordt. Bovendien is het ook geen recht omdat er helemaal niets rechtgezet wordt. Er wordt niets rechtgezet. Er is alleen maar vergelding die totaal disproportioneel is. En dat niet alleen, het komt ook nooit meer goed. Er wordt dus niets rechtgezet en er wordt ook niets terechtgebracht, terwijl dat nu juist het hele fundamentele idee is van gericht: God zet recht. Dat is het eerste dat ik genoemd wilde hebben, omdat als ik deze dingen niet naar voren breng, je ook niet begrijpt wat de Bijbel hierover zegt.

Maar ik wil u op nog iets wijzen en dat is een andere dwaling: het idee – het is per slot van rekening 16 november – dat God een soort Sinterklaas is. Natuurlijk wordt dat zo niet geleerd, maar dat is wel het idee dat velen daarover hebben. Een suikerzoet, soft idee van God. Inderdaad van suikergoed en marsepein: God is lief, God is aardig en God oordeelt niet. Nee, Hij vergeeft alleen maar; dat is Zijn beroep, zeg maar. En wat men daarbij ook zegt: 'Ach, alle mensen komen in Gods Koninkrijk terecht.' Als ik het zo zeg, dan denkt u: 'Hé, maar is dat ook niet wat hier altijd verteld wordt?' Nou, dan bevestigt dat precies dat dit onderwerp eens goed besproken moet worden. Want ook dit is basic, mensen. Waarover hebben we het eigenlijk?

Ik zal u dit vertellen. De Bijbel – en ik heb het nu specifiek over de apostel Paulus, ik heb daar mijn redenen voor waar ik straks wellicht nog op terugkom – de Schrift en de apostel Paulus spreken dikwijls over het toekomstige oordeel. Als ik zeg 'het toekomstige oordeel', ik zal het straks ook laten zien vanuit Handelingen 24, want Paulus gebruikt die term ook. Het toekomstige oordeel gaat mij vanmorgen helemaal niet over op welk moment dat plaatsvindt, want er zijn zelfs diverse momenten waarin God gericht zal oefenen. Waarin Hij zal oordelen over de levenden en vele jaren later, minstens een millennium later, ook over de doden. Maar het gaat me vanmorgen totaal niet over de tijdspanne die daartussen zit en het tijdpad dat God daarin volgt. Dat is een heel ander onderwerp. Het gaat mij nu om het feit aan zich: God oordeelt, God richt. Ik sprokkel vanmorgen gewoon een aantal schriftplaatsen bij elkaar waarin ik dat wil laten zien: hoe de apostel Paulus dat in de praktijk ook verkondigde. Laat ik eerst eens beginnen met Romeinen 2, juist het vers dat vanmorgen niet is voorgelezen.

▶ 08:16 Romeinen 2: Gods Oordeel Is Evangelie ↑ hoofdstukken

U hebt wel begrepen dat die eerste elf verzen die Tjerk zojuist voorlas, ook daarover gaan: over dat toekomende gericht van God. Ik val nu midden in een zin die Paulus daar optekent en dan zegt hij in vers 16: "Ten dage..." En dat gaat hier over de Grote Witte Troon. Nou ja, dat is niet de term die Paulus hier gebruikt in dit verband, maar zo wordt dat elders genoemd. Ik ben daar nogal bij bepaald, want de laatste tijd heb ik daar nog wel eens over nagedacht en er ook studies over gegeven. In Openbaring 20 lees je dat na de duizend jaren alle resterende doden zullen opstaan en zullen worden gericht. De boeken gaan open en alles zal aan het licht komen. Dat is bij die gelegenheid: ten dage dat de God – ik vind het prachtig dat dat bepalende lidwoord erbij staat. We hebben het niet zomaar over iemand, nee, over dé Plaatser. Hij die alles in Zijn hand heeft, die God.

Ten dage dat de God het in de mensen verborgene oordeelt. Dat wil zeggen: alles wordt openbaar. Dat is een van de meest karakteristieke dingen van dat toekomstig oordeel: namelijk dat alles aan het licht zal komen. Niets zal meer verborgen blijken en blijven. Dit is niet zomaar een rechtbank. Stel je voor dat een rechter over alles waar hij een uitspraak over zou moeten doen, gewoon de videobeelden zomaar tevoorschijn zou kunnen brengen en zou zeggen: "Kijk, hier zijn de feiten. Dit zijn de bewijzen. Kijk maar, dit is wat er gebeurd is, dit is wat er aan de hand is." Alles wat verborgen is, wat gedacht is, wat gesproken is – alles zal aan het licht komen.

En weet u wat het bijzondere ook is? Het was mij nog nooit zo opgevallen, maar als je dat onderzoekt in de Schrift, is het enige wat daar bij dat toekomstig oordeel gebeurt – en dat is juist het bijzondere – dat de waarheid openbaar wordt. Er is geen sprake van martelwerktuigen of dat soort ideeën die mensen daar al gauw bij hebben. Nee, de waarheid gaat zijn werk doen. Alles zal aan het licht komen. Nou, over die dag hebben we het: dat het in de mensen verborgene zal worden gericht. Dat alles wat tot dusver niet bekend was, dan aan het licht zal komen. En dan zegt Paulus erbij: "Volgens mijn evangelie."

Dat vond ik heel bijzonder, juist ook om als introductievers naar voren te brengen als we het hebben over dit onderwerp: Paulus en het toekomstig oordeel. Welnu, hij heeft het hier over die dag dat God gericht zal oefenen, dat alles aan het licht zal komen en dat Hij alles wat krom is, gaat rechtzetten. Maar dat is evangelie! Dat is misschien nog wel het meest bijzondere van dit vers, tenminste in mijn beleving. U mag er anders over oordelen, maar hij zegt: "Volgens mijn evangelie." Ja, mijn evangelie. Je weet wel, die boodschap die Paulus van Godswege had ontvangen. Heel persoonlijk. Hij had het niet geleerd van mensen en ook niet ontvangen van mensen. Dat zegt hij bij andere gelegenheden op andere plaatsen in zijn brieven. Maar het was dat evangelie wat hem was toevertrouwd. En dit is evangelie. Gods oordeel, Gods gericht maakt deel uit van dat goede bericht, want dat is wat evangelie betekent: die blijde tijding die aan Paulus was toevertrouwd.

Houd het even goed in gedachte: als we het hebben over het oordeel en over gericht, dan kan dat pijnlijk zijn, maar er wordt ook recht gedaan. Er wordt niet alleen recht gedaan aan de dader, maar ook aan het slachtoffer. Alles zal aan het licht komen en dat is evangelie. Waarom is het evangelie? Als je met die 'dwaling nummer 1' in gedachten zit, dan is dat helemaal geen evangelie. Dan is dat ook helemaal geen witte troon, dan is dat een gitzwarte troon en een gitzwart perspectief. Maar vergis u niet: als God oordeelt, dan is het Zijn liefde die spreekt. Hij gaat rechtzetten. Ik weet het, het is een klassieke tegenstelling die in de theologie altijd is gemaakt: God is liefde enerzijds, maar anderzijds is Hij ook rechtvaardig. En dan gaat men die twee tegen elkaar uitspelen. God, die één is, heeft men daarmee eigenlijk schizofreen gemaakt, alsof Hij aan de ene kant een beetje liefde is en aan de andere kant rechtvaardig.

Terwijl het één is! Hij is liefde, en omdat Hij liefde is, omdat Zijn schepping Hem aan het hart ligt – het is het werk van Zijn handen, Hij heeft het bedacht – gaat Hij ook alles rechtzetten. Waarom? Het is van Hem. Hij heeft daar een positieve bedoeling mee. Dan mag oordeel en gericht soms hard zijn – en we hoeven daarvoor niet eens naar de toekomst te kijken, want we weten dat God in het verleden ook ingegrepen heeft bij meer dan één gelegenheid. Dat ging dikwijls heel kort en snel, want dat is de wijze waarop God opereert als Hij gericht oefent. Het is namelijk niet iets wat Hij graag doet, maar het is noodzakelijk kwaad. Dat kan zeer pijnlijk zijn, maar het is altijd het heil van Zijn schepselen dat Hij op het oog heeft.

Er staat hier nog bij: "Volgens mijn evangelie door Christus Jezus." Hij die door God is opgewekt uit de doden: Christus Jezus. Weet u, Christus Jezus is degene aan wie God het oordeel heeft gegeven. Dat lezen we ook op andere plaatsen. God heeft het oordeel aan Zijn Zoon toevertrouwd en dat betekent – dat vind ik op zich al evangelie – dat het oordeel, het gericht, in handen is van de Redder der wereld. Hij die ooit Zijn leven gaf, Christus Jezus, die Zichzelf gaf tot een losprijs voor allen, zoals we elders lezen. Hij is degene die alles recht gaat zetten. Alleen al als je de identiteit kent van Hem die richt, gerechtigheid oefent en de Rechter is, dan weet je al: het is in goede handen. Dat kan niet missen, het moet goed komen. Hij gaat rechtzetten.

Nou, ik wil u nu een paar voorbeelden geven uit het boek Handelingen, waarin je ook in de praktijk ziet hoe Paulus die boodschap daadwerkelijk heeft verteld. Hij vertelde niet alleen maar dat God liefde is en dat Hij van je houdt. Nee, hij sprak ook daadwerkelijk over Gods oordelen: God gaat de dingen rechtzetten.

▶ 15:55 Handelingen 17: de Oproep tot Omdenken (metanoia) ↑ hoofdstukken

Handelingen 17 is daar een heel fraai voorbeeld van. Paulus is in Athene en wordt uitgenodigd om daar voor een filosofisch ingesteld publiek te vertellen wat hij te melden heeft. Hij spreekt naar aanleiding van een lege sokkel die hij daar op die plaatsen had gezien, met een inscriptie: "aan de onbekende God". Hij zegt: "Wat jullie niet kennen, waar jullie iets voor hebben neergezet voor de onbekende God, die God predik ik jullie. De God die hemel en aarde gemaakt heeft, die aan alle leven en adem en alles geeft. Die God. Die God die jullie niet kennen en die eigenlijk tot op de dag van vandaag zo onbekend is, die predik ik."

Hij zegt dat juist omdat hij Hem predikt, die tijden van onwetendheid inmiddels voorbij zijn. Ik haak nu midden in het verhaal in – dat is dan weer een beetje het nadeel van zo'n thematische studie zoals vanmorgen, of een predicatie, hoe u het maar noemen wilt – maar midden in zijn betoog zegt hij: "God dan verkondigt, met voorbijzien van de tijden der onwetendheid (want wisten zij veel tot dusver), heden aan de mensen dat zij allen – dat wil zeggen iedereen, overal waar ze ook zijn – tot bekering moeten komen."

Ik weet niet wat u denkt bij het woord bekering; dan denk je vooral aan omkeren. Bekering heeft natuurlijk ook een heel sterke godsdienstige betekenis gekregen: je gaat van de ene godsdienst naar de andere over. Maar dat is niet wat bekering hier is. Hier staat in het Grieks dat woordje metanoia. U kent paranoia, maar dit is echt iets heel anders. Dat woordje noia heeft te maken met de denkzin, en metanoia is eigenlijk 'omdenken'. Dat is een term die je tegenwoordig steeds meer hoort en misschien is dat wel het woord wat het beste omschrijft en aangeeft wat bekering of metanoia is. God verkondigt dat mensen zouden omdenken. Als je eenmaal weet wie God is, laat het tot je doordringen zodat je in je denken totaal wordt veranderd.

En dan volgt erop in vers 31: "Omdat Hij een dag heeft bepaald." Waarom omdenken? Hoezo je aanpassen? Hoezo je goed realiseren en tot besef komen? Wel, omdat Hij, God, een dag heeft bepaald. Hij heeft het vastgesteld. God heeft een programma. Ik zei het al, dat is nu niet zozeer het onderwerp, maar God bepaalt de dagen. Hij heeft een dag bepaald waarop Hij de aardbodem rechtvaardig zal oordelen. Er is op deze aardbodem zoveel onrecht, er is zoveel krom en we leven in wat de Bijbel een boze aeon noemt, waar de leugen regeert en de waarheid ten onder wordt gehouden. Er komt een dag dat Hij gaat oordelen. Hier op aarde zal er recht en gerechtigheid gevestigd gaan worden.

Er staat nog bij: dit is evangelie. Let op, dit is evangelie! In een wereld van onrecht is het een blijde tijding dat er een dag komt dat God rechtvaardig gaat oordelen. Natuurlijk is dat pijnlijk voor degenen die de leugen vertellen en de waarheid ten onder houden; daar is het slecht nieuws voor. Je zou zelfs willen zeggen: nee, zelfs voor hen is het goed nieuws, maar het is pijnlijk. Dat is waar. Maar Hij heeft dus een dag bepaald waarop Hij de aardbodem rechtvaardig zal oordelen door een man die Hij aangewezen heeft, waarvan Hij voor allen het bewijs geleverd heeft. Eigenlijk staat er: "geloof verschaffend aan allen". Denk daar eens over na. Hij is het die geloof verschaft aan allen. Dat is een klein kunstje voor God hoor, om iemand te overtuigen. En terwijl ik zeg dat het een klein kunstje is voor God, zou je dat ook nog oneerbiedig kunnen noemen, alsof er voor de Heere iets onmogelijk zou zijn. Maar goed, God heeft het bewijs geleverd door Hem uit de doden op te wekken.

Die man heeft God aangesteld om de aardbodem rechtvaardig te oordelen. Bij die gelegenheid nog alleen de levenden en veel later ook de doden. Kortom, Hij gaat alles op Zijn tijd en op Zijn wijze rechtzetten. Ik neem u nog naar een ander Schriftgedeelte mee, want ik wil wat getuigen opvoeren. In de boodschap van de apostel Paulus speelde dat toekomstige oordeel een grote rol. En als God alles wel gaat maken, dan doet Hij dat ook door recht te zetten. Ik gaf u zojuist een voorbeeld.

▶ 21:35 Handelingen 24: Paulus Confronteert Stadhouder Felix ↑ hoofdstukken

Paulus wordt daar uitgenodigd om op de Areopagus in Athene wat te vertellen. Nu, in Handelingen 24, zijn we inmiddels in Caesarea, een kustplaats in Israël. Paulus is gevangen en moet voor een stadhouder verschijnen, voor een meneer Felix. We lees daar: "Na enige dagen kwam Felix daar met Drusilla." Felix was dus een Romeinse magistraat, een Romeinse stadhouder. Hij kwam daar met Drusilla, zijn vrouw. Nou ja, het was zijn derde vrouw, die hij bovendien nog had afgepakt van haar echtgenoot.

Die Drusilla was een Jodin, zoals u hier ook leest. Zij was de dochter van een Herodes en op zestienjarige leeftijd moet zij een beeldschone dame geweest zijn. Dat was Felix kennelijk ook niet ontgaan. In elk geval heeft hij deze getrouwde vrouw al heel jong geschaakt; hij heeft haar wettige echtgenoot gewoon aan de kant gezet en haar genomen – nummer drie dus. Ik zeg dat er even bij, omdat dat precies de achtergrondkennis is die je nodig hebt om het volgende vers te begrijpen. In elk geval kwam Felix met Drusilla, zijn vrouw die een Jodin was, en hij liet Paulus roepen en hoorde hem over het geloof in Christus Jezus.

Paulus had een geweldige boodschap. Maar Paulus was er één hoor, hij was niet bang. Je zou kunnen denken: Paulus was gevangengenomen, hij zat daar in Caesarea en was afhankelijk van het oordeel van deze stadhouder. Dus wat zou je zeggen als je het tactisch aanpakt? Dan moet je hem toch een beetje tevreden zien te houden. Dat was dus niet de benadering van Paulus. Hij was echt een vent, als ik het zo mag zeggen. Hij sprak de waarheid en vertelt wat hij te melden heeft over wie Christus Jezus is: het geloof in Christus Jezus.

Maar hij confronteert die man ook met de feiten; met wie die Felix is. Felix beging echt grof onrecht, want hij wilde gewoon de Joden, die tegen Paulus hadden samengespannen, te vriend houden. Felix wist – dat was inmiddels zo evident als wat – dat Paulus onschuldig was en vrijgelaten zou moeten worden. Maar dat kon hij niet maken. Dat was dus puur onrecht. Dan lees je dat Paulus met hem sprak; eigenlijk staat er 'argumenteerde'. Hij legde ook de bonnetjes erbij, hij liet het zien. Hij argumenteerde over rechtvaardigheid. Dat was natuurlijk heel confronterend voor Felix, want die was zo onrechtvaardig als... tja, precies.

Hij beging onrecht. Het was misschien niet erg tactisch van Paulus om dat te doen, maar hij confronteerde Felix met wie hij was. Hij sprak over gerechtigheid versus Felix' onrechtvaardigheid. Hij sprak ook over ingetogenheid. Elders wordt dit woord vertaald met 'zelfbeheersing'. Dat staat hier tegenover de Felix met wie Paulus hier van doen had. Deze Felix stond bekend om zijn wreedheden; hij was iemand die zijn lusten botvierde op andere mensen – zijn agressie, maar ook zijn seksuele uitspattingen. Met huwelijkstrouw nam hij het niet nauw. Kortom, Paulus sprak Felix aan over dingen waarvan Felix wist – dat blijkt uit het vervolg – dat het waar was wat Paulus zei.

Paulus sprak ook over het thema dat de titel is van deze prediking: over het toekomstig oordeel. Paulus sprak met Felix over wie Christus Jezus was, maar daarmee ook over rechtvaardigheid, over ingetogenheid en over het toekomstig oordeel. Want één ding is zeker: ook Felix zal eens verschijnen voor God. Voor dé God. Nu mocht Felix dan wel denken dat hij veilig was en het allemaal voor het zeggen had, en dat hij Paulus eigenlijk kon maken en breken, maar vergis je niet. Paulus heeft hem met de feiten geconfronteerd en Felix wist dat het waar was.

Je leest hier helemaal niet dat Paulus met hem heeft gesproken over de liefde van God. Dat wordt uiteraard verondersteld. Als je het over God hebt, heb je het ook over het feit dat Hij houdt van Zijn schepping. Dat is God. Maar wat hier naar voren gebracht werd, is de boodschap die Felix nodig had om hem te confronteren met de feiten over wat rechtvaardig is, over ingetogenheid en over het toekomstige oordeel.

En Felix werd bevreesd. Letterlijk staat er: "zeer bevreesd". Waarom? Omdat Felix zich realiseerde: die man die hier voor me staat, die ik naar de mens gesproken kan maken en breken, die heeft gelijk. Het is de waarheid. Hij spreekt over een God, dé God voor wie ik moet verschijnen. En dan lees je dat hij hem ook iedere keer bij hem laat komen. In elk geval legde Paulus het beslag op zijn geweten; daar komt het op neer, zoals je in het navolgende leest. Maar Felix werd zeer bevreesd.

▶ 27:57 Galaten 6: God Laat Niet met Zich Spotten ↑ hoofdstukken

Galaten 6. Daar gaat het trouwens – dat moet ik er even bij zeggen – niet eens zozeer over het toekomstig oordeel. Maar wat we daar wel zien, is dat we te maken hebben met een God die niet met Zich laat spotten. Laat ik het gewoon lezen. Paulus zegt tegen de Galaten: "Dwaal niet." Dat wil zeggen: vergis je niet. Trek geen verkeerde conclusies uit dat wat je weet. Dwaal niet, en dan zegt hij erbij: "God laat niet met Zich spotten." Met God wordt niet gespot.

Kijk, dit staat dus ook haaks op dat 'Sinterklaas'-idee van God; die lievige en goeiige God, dat hele softe. God laat niet met Zich spotten. God is God. En als Hij jou confronteert met de waarheid, dan heb je te luisteren. En als je niet luistert, dan zul je het voelen. Dit is gewoon Bijbels ABC. Dwaal niet. Denk je nu werkelijk – wie u of wie jij ook bent, want dat geldt voor ons allemaal – denken we nu werkelijk dat God met Zich laat spotten? Hij is de God die jou gemaakt heeft, die mij gemaakt heeft, die alles gemaakt heeft. Hij kent ons, Hij heeft een plan met ons, en als wij onze eigen weg gaan, dan zullen we ook geconfronteerd worden met het feit dat dat een dwaalweg is.

U ziet het hier ook: "Dwaal niet, God laat niet met Zich spotten, want wat een mens zaait, dat zal hij ook oogsten." Dat is gewoon een wetmatigheid. Je zou het navolgende trouwens ook moeten lezen: "Wie op de akker van zijn vlees zaait" – wie denkt dat hij zich helemaal oriënteert op zijn eigen vlees, zijn eigen gedachten, wat hij zelf voortbrengt – wel, dan zal hij uit het vlees ook verderf oogsten. Dan denk ik trouwens niet eens aan straf, maar dat is gewoon een wetmatigheid. Zoals wanneer je een zaadje in de grond stopt en daar iets uit voortkomt, dan zul je daar te zijner tijd ook van oogsten. Zo is het ook hiermee. Wat een mens zaait, dat zal hij oogsten. God laat niet met Zich spotten.

En die waarheid, beste mensen, mogen we nooit vergeten. We hebben te maken met de God die alles rechtzet, maar die nooit met Zich laat spotten en die de mens confronteert met dat wat hij doet. Ik ga nog wel even verder: 1 Korinthe 6.

▶ 30:42 Korinthe 6: de Onrechtvaardigen en het Koninkrijk ↑ hoofdstukken

Ja, dat is eigenlijk trouwens het laatste Bijbelgedeelte wat ik in dit verband wil noemen. Ik zal u dit vertellen: ik heb echt maar een hele kleine selectie gemaakt van schriftplaatsen waarin deze waarheden over dat toekomstig oordeel, over het feit dat God niet met Zich laat spotten, naar voren komen. Ik heb maar een paar schriftplaatsen bij elkaar gebracht, maar ik wil u deze schriftplaats uit 1 Korinthe 6 zeker ook niet onthouden, omdat wat hier staat ook elders genoemd wordt op diverse plekken, ook in de brieven van Paulus.

Hij begint in 1 Korinthe 6 vers 9 met een retorische vraag: "Of weet gij niet?" Weten jullie niet? Zijn jullie er niet mee bekend? Ruud had het eerder vanmorgen over 'basic' kennis. Paulus refereert hier aan basic kennis. Basic is bijvoorbeeld dat je je realiseert: Hij is God. Basic is dat je je realiseert wat hier ook staat. Dit had Paulus hen verteld, dit wisten ze allemaal. Alleen waren ze het misschien vergeten en Paulus herinnert hen dus aan iets wat hij ze allang had verteld.

Weten jullie niet dat... ja, dit is dus het ABC van de boodschap. Wat is een 'onrechtvaardige'? Een onrechtvaardige in de Bijbel is hetzelfde als iemand die niet gelooft. Want het omgekeerde is namelijk ook zo: een rechtvaardige is iemand die gelooft. God rekent geloof tot gerechtigheid. Dat is het universele Bijbelse principe; dat lees je al voor het eerst in Genesis 15. Abraham geloofde God en Abraham was daardoor gerechtvaardigd. Dat wil zeggen: voor God was Abraham een rechtvaardige. Niet omdat hij iets gedaan had, maar alleen omdat hij God op Zijn Woord had genomen. U belooft dat, dus zo zal mijn nageslacht zijn. U belooft dat, dus zo zal het zijn. Dat is wat voor God gerechtigheid is, een rechtvaardige. En als hier dan staat: "Of weten jullie niet dat onrechtvaardigen...", dan is dat in Bijbels taalgebruik hetzelfde als iemand die niet gelooft. "Of weten jullie niet dat onrechtvaardigen het Koninkrijk Gods niet beërven zullen?"

Besef goed wat hier staat. Ik gaf het zojuist al even aan, maar in Galaten 5 zie je exact hetzelfde en later in de Efezebrief, in Efeze 5, wijst Paulus daar weer op. Kennelijk hoorde dit allemaal bij het ABC, de 'basics' van zijn verkondiging: onrechtvaardigen zullen het Koninkrijk van God niet beërven of geen lotsdeel in dat Koninkrijk hebben. U zegt: "Maar wat krijgen we nou zeg? Komen niet allen daar dan?" Nou, het loutere feit dat we zulke vragen hebben, geeft aan dat wij dit soort dingen gemakkelijk zomaar vergeten. Weten we het niet? Vaak niet meer, nee. En daarom moeten we daarop gewezen worden. Vandaar dus dat ik deze dingen ook graag eens voor het voetlicht breng. Dit is niet zomaar iets; dit is van belang om te begrijpen.

Je kunt dit ook begrijpen als je even doorbladert naar hoofdstuk 15 van de Korinthebrief, daar komt Paulus hierop terug. Althans, dan licht hij dat ook toe. Ik zal het eventjes wat schematisch voorstellen. De Bijbelse boodschap is dat het Koninkrijk van God straks gevestigd gaat worden. Wij leven nu in die zwarte, boze aeon, maar daar gaat een einde aan komen. Christus zal terugkeren naar deze aarde op een dag die God daarvoor heeft bepaald en dan zal er grote schoonmaak in deze wereld worden gehouden. Het onrecht zal buigen en Hij gaat de wereld richten in gerechtigheid. Dan zal er een periode aanbreken, de toekomende aeon. Eerst de duizend jaren waarin de satan gebonden zal zijn — nogmaals, ik ga dat nu niet allemaal uit de doeken doen, ik wil u alleen maar laten zien dat er een periode gaat komen waarin Christus zal heersen. Dat is het Koninkrijk van God en van Christus, waarin Christus zal heersen in de toekomende aeonen. Eerst de duizend jaren, dan lees je over die Grote Witte Troon die daarop volgt in Openbaring 21 en 22, waar die laatste aeon ook beschreven wordt van dat Jeruzalem dat uit de hemel neerdaalt. Een geweldig tijdperk, nog veel grootser en overtreffender in heerlijkheid.

Ik zal u dit vertellen: de Bijbel is er volkomen helder in. Niet alleen Paulus, maar ook Jakobus en vooral Johannes en Petrus. In deze perioden, deze aeonen, deze toekomende aeonen waarin Gods Koninkrijk middels Christus, de gestelde Koning, zijn beslag zal krijgen, zullen in die tijd alleen rechtvaardigen deel daaraan hebben. De onrechtvaardigen zullen aan deze aeonen, aan dat Koninkrijk van God, geen deel hebben. We weten dat Christus zal heersen in de toekomende aeonen. Ik ken een heleboel liederen die zeggen dat Hij heerst "voor eeuwig en eeuwig". Ja, dat klopt trouwens wel, maar dan moet je wel weten wat 'eeuwig' is natuurlijk. Men denkt dan vaak dat Hij eindeloos heerst. Nee, Christus heerst "totdat". Hij zal heersen totdat Hij de dood tenietdoet. Hij zal de dood tenietdoen, dat wil zeggen: aan het einde van Zijn heerschappij zal Hij degenen die nog niet levend gemaakt zijn — de doden, de onrechtvaardigen, zij die niet van Christus zijn — dan alsnog levend maken. Dan is er geen dood meer. Dan zijn allen levend gemaakt en dan zal God worden "alles in allen". Dan zal ook elke knie hebben gebogen en dan zal ieder tot besef zijn gekomen wie Hij is.

Maar let even op, want ik wil even bij het onderwerp blijven. Het is van belang om te begrijpen dat het Koninkrijk van God, die toekomende aeonen waarin God via Zijn Koning zal heersen, namelijk via Christus, aeonen zijn waar alleen gelovigen deel aan hebben, niet de ongelovigen. Daarom zegt Paulus ook: "Weten jullie niet dat onrechtvaardigen het Koninkrijk Gods niet beërven zullen?" Dat moet je weten. Dat hoorde bij het ABC van zijn boodschap. Zoals het tot het ABC van zijn boodschap hoort dat de dood tenietgedaan wordt en dat Hij alles gaat rechtzetten en alles terecht gaat brengen, zo is het ook het ABC van zijn boodschap dat gedurende de heerschappij van Christus alleen rechtvaardigen daaraan deel zullen hebben. Ja, ik heb de Bijbel niet geschreven, maar zo staat het er. En ik moet zeggen: ik vind het ook geweldig dat God zo te werk gaat, in recht.

Dan lees ik even verder. Paulus zegt dan ook: "Dwaalt niet." In Korinthe deed men dat. Ik ga er nu eventjes snel doorheen, maar er staat: hoereerders, afgodendienaars — want hij gaat nu uitleggen wat een ongelovige in de praktijk inhoudt — hoereerders, afgodendienaars, overspelers, schandjongens, knapenschenders, dieven, geldgierigen, dronkaards, lasteraars, oplichters... nou ja, we kunnen nog even doorgaan, want het lijstje elders is nog langer trouwens. Maar dan weten we in ieder geval waar we het over hebben: die zullen het Koninkrijk van God niet beërven. Ziet u dat hier exact hetzelfde weer staat? Dit zijn woorden van de apostel Paulus over het toekomstig oordeel. En dan zegt hij nog in vers 11...

▶ 39:35 Het Werk van God: Gewassen, Geheiligd en Gerechtvaardigd ↑ hoofdstukken

En sommigen van u zijn dat ook geweest. Dat is helemaal geen enkel probleem; ik bedoel, deze hele wereld leeft in deze dingen — nou ja, leven tussen aanhalingstekens dan. Maar het evangelie klinkt, dat wil zeggen: de blijde boodschap van wie God is. En die boodschap is zo krachtig dat het mensen ook trekt. En niet alleen dat: het trekt mensen, het roept mensen, waardoor ze ook worden schoongewassen. "Maar gij hebt u laten afwassen", dat staat er niet. Er staat: jullie worden schoongebaad of schoongewassen. Hier wordt gewoon het feit gesteld. Dat is wat — let op — het is ook iets wat aan ons gedaan wordt. We wassen onszelf niet. Het staat er trouwens ook niet als: "jullie hebben je laten afwassen", alsof wij Hem daarvoor toegang geven. Nee, het evangelie is een kracht Gods en dat verandert mensen. Dat evangelie, het woord van God, is ook een waterbad: het waterbad van het woord.

En wat doet het waterbad? Ja, dat wast ons. Dat reinigt ons. Dat is heel logisch. En hoe weet je nou of iemand een gelovige is? Nou, iemand wordt gewassen. Wordt gewassen. Dat is geen verleden tijd; het is een feit dat zich nu voltrekt. Jullie worden gewassen. Jullie worden geheiligd. Niet: "gij zijt geheiligd", alsof dat nu al volmaakt is of inmiddels gerealiseerd is. Nee, jullie worden geheiligd. Ook hier weer: dat is werk dat Hij doet. Dat is zo belangrijk om te beseffen. De Heer is het die roept. Hij is het die ook wast — een mens wast door Zijn woord. Hij is het die een mens ook heiligt, apart zet. Dat is Zijn werk; dat doen wij zelf niet. Wij heiligen onszelf niet; dat is wat schijnheiliging is, als je zelf aan het werk gaat. Nee, als Hij het werk doet, Zijn woord het werk doet, dan heiligt Hij.

En er staat ook nog bij: "maar gij zijt gerechtvaardigd". Nu wil ik u nog wel vertellen, want daar staat eigenlijk dit — u ziet het trouwens ook in die interlinear die ik eronder heb staan, nou ja, voor zover u dat kunt lezen — maar in ieder geval, daar staat letterlijk: jullie werden gerechtvaardigd. Dit staat dus in de verleden tijd. Die andere dingen waren "jullie worden gewassen" en "jullie worden geheiligd", maar dit is: jullie werden gerechtvaardigd. Dat is iets wat in het verleden plaatsvond, zegt Paulus tegen die Korinthiërs. Jullie geloofden, jullie hoorden het evangelie en jullie zeiden: "Wauw, dit is de waarheid!" Ja, en wat er dan gebeurt als het echt is, is dat Hij je ook gaat wassen. Dat doet Hij. En als het echt is, dan is Hij het ook die heiligt.

Op het moment dat je gelooft, dan ben je gerechtvaardigd. Hij zegt: jullie werden gerechtvaardigd en nu worden jullie vervolgens schoongewassen en geheiligd. Dat is allemaal een kenmerk van een rechtvaardige, van een gelovige. Een gelovige, dat is iemand die ooit gerechtvaardigd werd gewoon omdat hij geloofde, en vervolgens ook geheiligd wordt. Dat is een kenmerk; dat is wat Hij doet. Als God een goed werk begint door iemand te roepen, dan volmaakt Hij dat ook. Dan heiligt Hij ook iemand en dan wast Hij ook iemand. Dat is toch geweldig? En ieder op zijn tijd.

Er staat ook bij: door de naam van de Here Jezus Christus. Eigenlijk staat er in beide gevallen "door de Geest van onze God", met een ander voorzetsel, namelijk "in". Het is niet alleen het middel waardoor dat gebeurt, maar het is de sfeer: in die naam van de Heer, Jezus Christus. In de naam van Hem die God tot Heer en tot Christus gemaakt heeft door Hem op te wekken uit de doden. Over Hem hebben we het. Hij wiens naam Jezus is: Yahweh Redt. In Zijn naam... Als je alleen al realiseert wat Zijn naam is, namelijk: Hij is Yahweh Redder, Jezus. Hij is Heer en Christus, Hij is de Kurios; Hij bezit alle dingen en Hij is ook de garantie dat alles succesvol tot een goed einde gebracht wordt. Die naam zorgt ervoor dat een mens gerechtvaardigd wordt, geheiligd wordt en afgewassen wordt.

En wij die nu geloven — ik ga er nu even gemakshalve vanuit dat u daarvan zegt: dit is de waarheid. Maar één ding weet ik zeker: u zult ook, of jij, ook al haal je je schouders hierover op... Ik weet dat er een moment komt dat ook jij je knieën gaat buigen en zult zeggen: zo was het, zo is het. De naam van de Here Jezus Christus en dat wat Hij doet door Zijn woord, door Zijn geest. Kijk, het is die naam van de Here Jezus Christus die de essentie vormt van dat evangelie, van dat goede bericht. Hij is het die ons nu roept. Hij is het die ons nu ook wast. Hij is het die alles tot een goed einde gaat brengen. Hij zorgt er ook voor dat uiteindelijk elke knie gaat buigen en elke tong Hem zal erkennen. En omdat Hij leeft — en ik stel voor dat we dat lied ook met elkaar gaan zingen — omdat Hij leeft is er die geweldige toekomst. Hij heeft de toekomst.