▶ 00:00 De Onderbreking en het Evangelie van de Voorhuid ↑ hoofdstukken

Wat ik van plan was te gaan doen, is de draad gewoon weer oppakken daar waar ik hem voor de pauze heb losgelaten. En het is min of meer toeval dat we het net voor de pauze gehad hebben over dat woord pauze: de onderbreking. Dat hadden we natuurlijk met elkaar nog gememoreerd: dat de naam Paulus alles te maken heeft met pauze. Een onderbreking in de geschiedenis. Dat wil zeggen, God zet eventjes als het ware de stopwatch stil wat betreft Israël en die draad wordt nadien weer opgepakt. T.Z.T., dat wil zeggen: te zijner tijd. En in die onderbreking is daar de boodschap van de apostel Paulus met het evangelie van de voorhuid.

Wat ik vanmorgen heb verteld – en ik wil op die toer en in die lijn ook deze middagsamenkomst voortzetten – wat ik naar voren heb gebracht, is dat het kantelpunt Handelingen 13 is. Daar waar Saulus Paulus wordt, daar waar het evangelie voor het eerst naar een pure heiden gaat en waar Israël op een zijspoor gezet wordt. En wat we ook hebben gezien is dat Paulus daarbij niet meer een boodschap predikt... Hij richt zich wel tot Israël, maar niet met de boodschap dat Israël in die dagen tot geloof zou komen. Integendeel, Israël zou niet tot geloof komen en het Koninkrijk zou in die dagen niet openbaar worden. Dat was wat Petrus en de zijnen wel hadden gepredikt in aanvang.

Goed, er zijn nogal wat schriftplaatsen die ik beslist nog even genoemd wil hebben. Eigenlijk is het onmogelijk om in een tweetal bijeenkomsten, ook al duren ze dan allebei een uur, om dit even heel fatsoenlijk en onderbouwd en zoveel mogelijk daarbij alles in de juiste orde brengend, om dat allemaal zo te vertellen. Dat is heel lastig, maar ik denk toch dat het goed mogelijk moet zijn. Maar dan moeten we nu de draad oppakken en weer verder gaan.

▶ 02:25 Handelingen 22: de Reden van de Vijandschap Tegen Paulus ↑ hoofdstukken

We gaan naar Handelingen 22. Daar verhaalt Paulus over wat hem is overkomen. Hij staat daar in Jeruzalem, waar een enorme oproer was ontstaan over het loutere feit dat Paulus daar aanwezig was. Er was een rel ontstaan omdat de beschuldiging werd geuit dat hij Grieken in de tempel had gebracht. Hij wordt gevangen genomen en mag zich verantwoorden. De soldaten waren eraan te pas gekomen en dan staat hij daar op het tempelplein, op een verhoging, op de trappen. Hij spreekt een hele menigte van zijn broeders, zijn volksgenoten, toe in de Hebreeuwse taal, want Paulus was ook een Hebraïer. Dat staat ook vermeld aan het begin van het hoofdstuk.

Paulus vertelt over wat hem is overkomen en dat hij ooit net zo was als zij: een vijand van de boodschap van Jezus van Nazareth. Maar hij had letterlijk en figuurlijk het licht gezien. In vers 17 staat: "En het overkwam mij, toen ik te Jeruzalem was teruggekeerd..." Dat vinden we ook in Handelingen 9:26. Inmiddels had Paulus overigens alweer drie jaar in de woestijn van Arabië vertoefd, waar de Heer hem was verschenen. Hij was toen eerst naar Damaskus gegaan en vervolgens naar Jeruzalem teruggekeerd. Dat vertelt Paulus nu. Hij zegt in vers 17: "Het overkwam mij, toen ik te Jeruzalem was teruggekeerd en in de tempel aanbad, dat ik in zinsverrukking geraakte." Wat we daar precies onder hebben te verstaan weet ik niet, maar het is heel grappig, want er staat het woordje 'extase'. Ons woord extase is eigenlijk een Grieks woord, maar dat is het woord dat hier gebruikt wordt. Hem overkwam iets waardoor hij in extase raakte en een boodschap hoorde.

Dat hij Hem zag, was in feite een visionaire ervaring. Hij zag Hem, die tot hem zei: "Haast u en vertrek spoedig uit Jeruzalem, want zij zullen van u geen getuigenis over Mij aannemen." Moet u nagaan. Paulus – hier heette hij nog steeds Saulus – was geroepen op de weg naar Damaskus en was vervolgens drie jaar in Arabië geweest. Nu komt hij weer terug in Jeruzalem. Hij wist dat hij was uitverkoren om de naam van Jezus Christus bekend te gaan maken, maar hij krijgt nu op voorhand al te horen dat Jeruzalem hem niet zou geloven. Dat was in wezen op zich niet eens zo spectaculair, want wanneer was het ook alweer dat de naam Saulus voor het eerst in het boek Handelingen ter sprake kwam? Dat was bij de steniging van Stefanus. Saulus was degene die de mantels bewaarde van hen die Stefanus stenigden. Daarmee had de godsdienstige leiding van de stad, het Sanhedrin, al afstand genomen van de boodschap. Maar wat Saulus van Tarsus hier nu ook te horen krijgt terwijl hij in zinsverrukking is en een visioen ziet, is: "Ze zullen het getuigenis niet aannemen." En daarom wordt hem ook gezegd: "Haast u en vertrek spoedig uit Jeruzalem."

Paulus zegt dan in die extatische toestand terug: "Here, zij weten zelf dat ik het was die hen die in U geloofden liet gevangen zetten en in de synagogen liet geselen. En toen het bloed van Uw getuige Stefanus vergoten werd..." Weet u trouwens dat het woordje dat hier gebruikt wordt 'martier' is? Dat heeft te maken met martelaar. Stefanus was een martelaar, eigenlijk gewoon een getuige. Paulus vervolgt: "...toen het bloed van Uw martelaar Stefanus vergoten werd, werkte ik daaraan met volle instemming mee en bewaarde de kleren van hen die hem doodden." Maar Hij – met de hoofdletter, de Heer die hem verscheen – zei tot hem: "Ga heen, want Ik zal u uitzenden, ver weg, naar de heidenen, naar de niet-joden, naar de natiën."

Paulus heeft hier zijn verhaal kunnen doen tot hier aan toe. Maar let op wat er vervolgens staat: "Zij – het volk in Jeruzalem dat was samengestroomd – hoorden hem aan tot dit woord toe, maar toen verhieven zij hun stem en riepen: Weg van de aarde met zo iemand, want hij behoort niet te blijven leven!" Realiseert u zich wat hier aan de hand is en waarom zij hem aanhoorden tot dit woord aan toe? Paulus verklaart hier dat hij, toen hij in Jeruzalem was, ooit al te horen had gekregen: "Jeruzalem zal niet naar je luisteren. Zij zullen Mijn boodschap niet accepteren. Maak dat je wegkomt, blijf hier niet in Jeruzalem, maar Ik stuur je naar de heidenen."

Dat verklaart de vijandschap daar in Jeruzalem tegen Paulus. De reden van de vijandschap is: God heeft op dat moment geen goed bericht voor Israël. Uiteindelijk wel natuurlijk, maar op dat moment was er geen goed bericht voor Israël. Paulus had geen evangelie van de besnijdenis. Het evangelie van de besnijdenis was het goede bericht dat, als jullie tot geloof komen, de Messias zal terugkeren en Zijn koninkrijk openbaar zal worden op deze aarde en over de hele volkerenwereld. Dat was het goede bericht dat aan Israël gegeven werd. Alleen, Israël kwam niet tot geloof. Paulus kreeg een heidensevangelie toevertrouwd: het evangelie van de voorhuid. Dat betekent: Jeruzalem laat je achter je. Die geloven niet en ze zullen ook niet gaan geloven; ga naar de heidenen.

Dat verklaart de enorme weerstand en vijandschap daar in Jeruzalem. Daarmee werd namelijk aangegeven dat Jeruzalem en Israël voor een tijd terzijde worden gesteld. Ze zijn blind, waar we het vanmorgen over hadden, en nu gaat het evangelie naar de heidenen. Naar degenen die de wet niet hadden, die de sabbat niet vierden, die de hoogtijden niet kenden en niet koosjer leefden. Dat was wat hen zo triggerde en hen zo jaloers, maar dan in de negatieve zin, na-ijverig maakte. In wezen werd daarmee namelijk gezegd: Israël, met al zijn godsdienst en al zijn voorrechten, wordt aan de kant geschoven; dat moet je achter je laten en je gaat nu naar de heidenen toe. Dat is het evangelie van de voorhuid. Petrus verkondigde het evangelie van de besnijdenis, maar Paulus wist inmiddels: Israël komt niet tot geloof, zij zullen het getuigenis niet aannemen. Dat stond niet pas vast in Handelingen 28; nee, dat was Paulus al duidelijk vanaf de aanvang.

Dat is ook de unieke betekenis van het evangelie van de voorhuid, een heidensevangelie. Het betekent dat Israël op dit moment, in deze onderbreking of pauze gedurende deze dagen van duizend jaar, geen bevoorrechte positie heeft. Integendeel. Paulus had geen goed bericht voor Israël, maar voor de natiën. Dat maakte dat het volk hem tot dusver had willen aanhoren. Ze hadden hem bereidwillig aangehoord, maar toen hij vertelde dat hij Jeruzalem achter zich zou moeten laten omdat het getuigenis niet geaccepteerd zou worden en dat hij daarom vanwege het ongeloof van Israël naar de natiën ging, konden ze dat niet verdragen. Als hij nou nog gewoon alleen maar had verteld dat hij een goed bericht voor Israël had, maar dat hij het nu ook aan de natiën ging vertellen, dan was dat geen probleem geweest. Nee, dit was juist het feit dat hij naar de heidenen gezonden was en gezonden werd; dat betekende dat hij Israël nu achter zich liet.

Omdat Israël feitelijk een ongelovig volk was en ook niet hersteld zou worden. Ja, dan kom je bij nog een ander punt.

Kijk, ik vertelde al dat Paulus zich richt, dat hij, als hij ergens komt — of we dat nu zien in Thessalonica, in Berea of in Korinthe — naar de synagoge toe ging. Maar niet om hen te vertellen dat Israël hersteld zou worden, maar om zijn broeders naar het vlees, om enigen uit hen te redden.

Dat was de heerlijkheid van zijn bediening als apostel van de heidenen: om enigen uit zijn broeders naar het vlees te bereiken met het evangelie. Niet het gehele volk, maar enigen uit hen. En dat verklaart ook de tekenen.

▶ 13:34 De Ware Betekenis van de Tekenen en Vreemde Talen ↑ hoofdstukken

Want mensen, het kwam juist gedurende de lunchpauze nog even aan de orde dat ook Paulus wondertekenen deed. Daarover lezen we in het boek Handelingen, maar hij heeft het er ook over in zijn brieven, zoals de Korinthebrief. Neem bijvoorbeeld het teken van de talen in 1 Korinthe 14. Dat is een hoofdstuk dat volgt op 1 Korinthe 13, het hoofdstuk van geloof, hoop en liefde.

Paulus had daar al geschreven dat die drie zouden blijven, maar hij had ook gezegd dat die tongen, dat teken van talen, zal verdwijnen. De tongen zullen verstommen en die gaven van kennis zullen verdwijnen, maar wat zal blijven is geloof, hoop en liefde. Dat is een onderwerp apart, maar ik stip het even aan om aan te geven dat Paulus in deze hoofdstukken spreekt over dat wonderteken van de talen: dat spreken in tongen, zoals dat heet.

Ik houd zelf niet zo van dat woord 'tongen'. Weet u waarom? Omdat het de gedachte suggereert alsof het om een brabbeltaal zou gaan. Nee, het gaat om werkelijke, bestaande talen. Dat teken functioneerde in die dagen nog. Waarom? Omdat de natie Israël er nog was. Was dat teken dan bedoeld om Israël tot geloof te brengen? Nee, bij Paulus niet meer, en ik zal u dat ook aantonen.

Want in de wet staat geschreven — Paulus legt dat uit vanuit de Tenach, meer specifiek uit Jesaja 28 voor degenen die het willen nakijken: "Door lieden van een andere taal en door lippen van vreemden zal Ik tot dit volk spreken." Dat wil zeggen: door mensen die geen Hebreeuws spreken. Dat teken van de vreemde talen, dat tongenteken, was bedoeld als een teken voor Israël. God zou door mensen die niet-Hebreeuws spraken tot Israël spreken in een taal die ze niet eens begrepen. Maar juist dat was de betekenis van het teken.

Hij zou tot dit volk spreken, en dan staat erbij — en dat werd in Jesaja al geprofeteerd: "En toch zullen zij naar Mij niet luisteren, zegt de Heere." Dat teken had voor Paulus dus niet eens meer de betekenis dat Israël tot geloof moest komen. Nee, het was juist de boodschap aan Israël: jullie zullen niet tot geloof komen en het heil gaat nu naar de heidenen. Vreemde talen, vreemde tongen, buitenlanders; mensen van wie jullie dachten dat ze er helemaal niets van begrepen hadden en die nergens recht op hadden, zij gaan nu aan jullie het Woord van God overbrengen.

Het gaat dus niet meer vanuit Israël naar de heidenen, nee, de heidenen zullen het nu aan Israël gaan vertellen. Dat is pijnlijk als je denkt dat jij hét volk bent. Dit is tevens een verklaring van: jullie zullen het niet begrijpen en jullie zullen er niet naar luisteren. Daarom zegt Paulus ook in het vervolg, in vers 21 en 22: "Derhalve zijn de tongen een teken niet voor hen die geloven, maar voor de ongelovigen." En dan wel speciaal voor het ongelovige volk, dit volk Israël. Ziet u? Ook de tekenen hebben inderdaad een betekenis, maar juist om het ongeloof van Israël aan de kaak te stellen en te demonstreren.

▶ 17:53 Handelingen 28: Paulus in Rome en het Ongeloof van Israël ↑ hoofdstukken

We hadden het natuurlijk al eerder over dit hoofdstuk gehad, maar daar gaan we nu specifiek naartoe. In vers 23 begin ik te lezen. Paulus is inmiddels in Rome aangekomen. Hij was namelijk gevangen gezet in Jeruzalem; die hele geschiedenis begint eigenlijk al in Handelingen 21 en 22. Zoals ik eerder al voorlas, wilde het volk in Jeruzalem hem aanhoren tot dat ene woord. Daarna komt Paulus in gevangenschap terecht en heeft hij twee jaar lang vastgezeten in Caesarea. Daar heeft hij gesproken voor de stadhouders Felix en Festus en voor koning Agrippa. Uiteindelijk is hij met de boot naar Rome gestuurd, maar daar hebben we het zo meteen ook nog even over. In Rome komt hij aan onder begeleiding van een soldaat, omdat hij voor de keizer zou moeten verschijnen. Maar ook daar in Rome heeft hij weer een bespreking met de Joodse leiders, de leiders van de synagoge. Er was een grote Joodse gemeenschap in Rome en we lezen dan in vers 23 dat zij een dag met hem hadden afgesproken. De leiders van de synagoge in Rome kwamen met verscheidenen tot hem in zijn verblijf, aan wie hij met nadruk het Koninkrijk Gods voorstelde.

Wat is dat Koninkrijk en wat is daarmee aan de hand? Het is niet alleen zo dat het Koninkrijk openbaar wordt, maar ook dat het zich zou verbergen. Er staat in sommige vertalingen dat hij "poogde" hen te overtuigen, maar dat woordje staat er trouwens niet, hoor. Paulus poogde hen niet te overtuigen; hij overtuigde hen. Dat wil zeggen: hij legde het overtuigende bewijs aan de dag. Dat zij zich vervolgens niet lieten overtuigen, is wat anders. Hij leverde het bewijs aangaande Jezus uit de Wet van Mozes en de Profeten, van de vroege morgen tot de avond aan toe. Dat was nog eens een studiedag! Het waren niet twee keer een uurtje; nee, van de vroege ochtend tot de avond heeft Paulus daar Bijbelstudie gegeven. Hij heeft de Torah en de Tenach geopend, het allemaal laten zien en simpelweg overtuigend het bewijs geleverd dat Jezus inderdaad de beloofde Messias is.

Maar slechts enkelen geloven, want dan lees je in vers 24: "En sommigen gaven wel gehoor aan hetgeen gezegd werd, maar anderen bleven ongelovig." Het merendeel had trouwens die dag al verstek laten gaan; die geloofden sowieso niet. Maar ook van degenen die daar in dat huis aanwezig zijn, geven sommigen wel gehoor aan wat er gezegd wordt, terwijl anderen ongelovig blijven. Ja, je ogen moeten er ook maar voor geopend worden, zo is het natuurlijk ook nog eens een keer. En dan lees je dat Paulus zegt... en zonder het eens geworden te zijn, gingen zij uiteen. Het is niet leuk om een hele dag zo duidelijk vanuit de Bijbel te bewijzen hoe de vork aan de steel zit en zo helder te laten zien wat de Schriften zeggen, om dan toch deze reactie te krijgen. Zonder het eens geworden te zijn, gingen zij uiteen.

Maar Paulus had nog wel een veelzeggende afscheidsboodschap voor hen. Nadat Paulus dit ene woord gesproken had, zei hij: "Terecht heeft de Heilige Geest door de profeet Jesaja tot uw vaderen gesproken." Paulus was op een massieve weerstand gestuit. Er was uiteindelijk maar een enkeling die geloof hechtte en zich liet overtuigen vanuit de Schrift. Hij reageert daarop door Jesaja te citeren — u kunt dat overigens teruglezen in Jesaja 6: "Ga heen tot dit volk en zeg: Met het gehoor zullen jullie horen, maar jullie zullen het geenszins verstaan; en ziende zult gij het zien, maar ge zult het geenszins opmerken. Want het hart van dit volk is vet geworden en hun oren zijn hardhorend geworden." In het boek Jesaja wordt ook verklaard waarom dat zo is. Het hart was vet geworden, wat wil zeggen dat ze zich te goed hadden gedaan aan de tradities van mensen, waardoor ze feitelijk hardhorend waren geworden. Ze waren immuun geworden voor het Woord van God. Waardoor? Door de leringen van mensen.

Dat is altijd zo. Het is een vergif waardoor mensen niet meer in staat zijn om gewoon te luisteren, om 'clean' te luisteren. Vanmorgen hadden we het er ook nog even over met een paar mensen: dat het zo moeilijk lijkt te zijn om gewoon te lezen wat er staat. Gewoon lezen wat er staat! Maar de theologie en de leringen van mensen maken er iets anders van. Die zeggen: "Ja, dat staat er wel, maar dat moet je anders zien." Er wordt een slag aan gegeven, een draai; het wordt gemanipuleerd en in een bepaald sjabloon gebracht. Iedereen wordt het wijs gemaakt, en als je daarvan afwijkt en zegt dat je het gewoon gelooft zoals het er staat, dan ben je natuurlijk de ketter. Men zegt dat het te makkelijk is, maar het is simpelweg niet moeilijk. Dat geldt voor het Evangelie: het is niet moeilijk, maar je moet bereid zijn om gewoon te luisteren. Niet naar wat men zegt over hoe de Bijbel gelezen moet worden, maar door het Woord zelf aan het woord te laten. De Schrift open: wat zegt het?

"Het hart van dit volk is vet geworden en hun oren zijn hardhorend geworden en hun ogen hebben ze toegesloten, opdat zij ook niets zien met hun ogen." Ik denk dan inderdaad met name aan wat er in het boek Handelingen zo overtuigend is gebeurd: al die wondertekenen van de apostelen. Dat hadden ze gezien met hun eigen ogen. En toch! Hun leer en hun theologie lieten het niet toe om het te aanvaarden. Dat blokkeerde hen compleet. Ze verstonden het dus ook niet met hun oren. Dan kun je wel een mooie begeleidende boodschap met toelichting ontvangen, maar het landt niet. Ik vertelde vanmorgen over die man die bij de Schone Poort genezen was, die verlamde man. Ze hebben het met hun eigen ogen gezien; die man was van zijn moederschoot aan verlamd en had daar zijn hele leven gelegen. Ze hebben hem zien dansen en springen, zo de tempel in. Petrus gaat dat vervolgens toelichten — waarom dit gebeurd is en welke betekenis erachter zit — maar ze hoorden het niet. Ze hadden het gezien, maar ze zagen het niet echt. Ze hoorden de toelichting wel, maar ze verstonden het domweg niet. Hun oren waren gewoon verstopt. Er staat bij: "Met hun oren horen ze niet en met hun hart verstaan ze niet, en zij zich ook niet bekeren en Ik hen zou genezen."

Realiseert u zich wat hier staat aan het einde van het boek Handelingen? Inmiddels zijn we bij het slot aangekomen, maar dit resultaat had zich al veel eerder afgetekend. De boodschap die aanvankelijk werd verkondigd, was: "Kom tot bekering, natie Israël! Kom tot bekering, gij Joden! Als jullie dat doen, dan zal de Messias terugkeren. Dan zal Israël genezen en hersteld worden." Welnu, we krijgen in de loop van het boek en bij het slot te horen — en dit is eigenlijk het slotakkoord — dat dit een anticlimax is. Israël zou zich niet bekeren. Israël geloofde het niet, ze bekeerden zich niet en de Here zou hen dan ook niet genezen of herstellen. Het herstel van Israël is feitelijk het grote onderwerp van het boek Handelingen. Weet u nog, in Handelingen 1, als de discipelen bij de Here Jezus komen op de Olijfberg? "Heer, herstelt Gij in deze tijd het Koninkrijk voor Israël?" Wel, het antwoord is aan het einde van het boek duidelijk. Daar wordt het nog eens heel expliciet gezegd: Israël geloofde niet en is niet tot bekering gekomen.

▶ 27:54 Het Heil Gods aan de Heidenen Gezonden: Horen, Niet Zien ↑ hoofdstukken

Vervolgens zegt Paulus in vers 28, als laatste op deze studiedag daar in Rome: "Het zij u dan bekend dat dit heil Gods aan de heidenen gezonden is." Oei, dat is pijnlijk! Ook zij krijgen dit te horen. Dit heil, dat voor jullie bestemd was, wordt van jullie weggenomen; het wordt nu gezonden naar de natiën, naar de heidenen.

Terwijl ik het zeg, zeg ik het eigenlijk niet helemaal goed. Er staat namelijk niet dat het aan de heidenen gezonden is, maar het staat in de verleden tijd. In bijna alle vertalingen staat dit fout, maar het staat hier heel duidelijk: "Het zij u bekend dat dit heil Gods aan de heidenen gezonden werd." In het verleden al. Dit is dus niet pas vanaf Handelingen 28, en dit is een van de redenen waarom het zo'n misverstand is om de bediening van Paulus in tweeën te knippen en te zeggen dat het verhaal pas in Handelingen 28 anders wordt. Nee, dat heil Gods werd al eerder aan de heidenen gezonden. Dat is niet pas in Handelingen 28, maar dat is al vanaf het moment dat Saulus Paulus werd. Vanaf het moment dat hij zich richtte tot de heidenen, was het gezonden aan de heidenen en was het geen evangelie van de besnijdenis meer. De boodschap van bekering en herstel van Israël was niet meer aan de orde. Het werd gezonden.

Het is trouwens opvallend dat we de Griekse uitdrukking die we hier vinden, twee keer tegenkomen. Eén keer hier in Handelingen 28 en één keer in Lukas 1 vers 26. In Lukas 1 vers 26 hebben de vertalers het wel correct weergegeven; daar staat inderdaad "gezonden werd". Niet "gezonden is", alsof het op dat moment gebeurde. Nee, het werd gezonden, veel eerder al. Toen Saulus Paulus werd, toen de stopwatch werd ingedrukt en de pauze inging.

En dan staat erbij: "Het zij u dan bekend dat dit heil Gods aan de heidenen gezonden werd" — eerder dus al, in het verleden — "en zij zullen horen." Ja, en dan denk ik: niet zien! Het heil Gods werd ooit gezonden aan Israël en zij hebben de tekenen te zien gekregen. Inmiddels is dat een afgesloten hoofdstuk en nu gaat de boodschap naar de heidenen. Maar het is niet de boodschap van het Koninkrijk dat openbaar of zichtbaar wordt. Nee, er valt niets te zien; er valt alleen wat te horen.

Ik had daar van de week nog een gesprekje over met mijn jongste zoon aan tafel. Ik weet niet of zijn oren nu gespitst worden; hij neemt het me waarschijnlijk niet in dank af, maar goed, dat hoor ik straks wel weer. Het ging even over de vraag waarom er in de Bijbelse tijd van die merkwaardige dingen gebeurden. Dat vond hij toch wel vreemd. Hij twijfelde soms aan de Bijbel, want daar lees je dat God tot mensen sprak, blinden werden genezen en lammen ineens konden lopen. Waarom gebeurt dat nu niet? Waarom zien we die dingen nu niet?

God verbergt Zich vandaag, en dat had Hij ook van tevoren aangekondigd. Hij verbergt Zich. Deze tijdsperiode waarin wij nu leven, heet ook de bedeling of de huishouding van de verborgenheid. God verbergt Zich, het Koninkrijk is verborgen en de Koning is verborgen. Hij laat wel van Zich horen, jazeker, maar Hij laat Zich niet zien. Dat is typerend voor deze tijd. Het heil Gods, dat ooit gepredikt werd en ook zichtbaar gemanifesteerd was gedurende de Handelingentijd ten behoeve van Israël, is nu naar de heidenen gezonden en zij zullen horen. Horen, niet zien. Want daarmee is de bedeling, de huishouding waarin we nu leven, getypeerd: niet zien, maar horen. Geloof.

▶ 32:44 Handelingen 27: de Schipbreuk als Uitbeelding van Gods Plan ↑ hoofdstukken

Dan gaan we ten slotte nog naar een geschiedenis waarin ik dat ook graag wil illustreren, en dat vinden we in Handelingen 27. Dat is een heel lang hoofdstuk en we hebben al een keer eerder – maar dat is misschien alweer een jaar of anderhalf jaar geleden – bij dat hoofdstuk wat uitgebreider stilgestaan, maar ik noem het nu nog een keer. Ik roep het in uw herinnering op. Waarom? Omdat het namelijk een schitterende illustratie is van de dingen waar we het nu over hebben.

Het thema van het boek Handelingen is: "Heere, herstelt Gij in deze tijd het koninkrijk voor Israël?" Het antwoord is: "Ja, mits Israël zich bekeert." Maar Israël bekeert zich niet en dan roept God Saulus van Tarsus in het buitenland – ook al zo typerend – te midden van de heidenen. Daar gaat een stoppeltje, de pauze breekt aan. Israël wordt op een zijspoor gezet. Jeruzalem moet Paulus achterlaten en nu richt hij zich tot de heidenen. Hij heeft een geweldige boodschap voor de natiën en de verzoening van de wereld, maar voor Israël valt het doek tijdelijk. Ja, er valt met recht een doek, want ze kunnen niks meer zien.

Je vindt dat niet alleen expliciet zo uitgelegd, maar zelfs de geschiedenis beeldt het uit. De meeste mensen gaan daaraan voorbij, maar daarom vind ik het zo mooi om daarop te attenderen. Het is prachtig om te laten zien dat al die geschiedenissen die we aantreffen een betekenis hebben. Bijvoorbeeld dat Paulus naar Rome gaat per boot. Ja, dat was een hele onstuimige reis. Maar waarom wordt dat zo uitgebreid verhaald? Omdat het zo illustratief is voor wat er in dat boek Handelingen naar voren gebracht wordt. Het is gewoon een plaatje, een strip waarbij je ziet uitgebeeld wat al verteld was. Het is een uitbeelding van dat wat al uitgelegd was.

Die hele geschiedenis van de schipbreuk is een prachtig en spannend verhaal. Paulus komt op die boot terecht en dan waarswt hij hen. Ik moet even kort het verhaal vertellen, dan zal ik straks nog wat over de betekenis zeggen. Paulus komt daar op een boot, een graanschip uit Alexandrië. Het was eigenlijk vanaf de aanvang al heel onstuimig en ze werden iedere keer tegengehouden door de wind; het was een reis die erg tegenzat. Dan komen ze op een gegeven ogenblik bij het eiland Kreta aan. Eigenlijk hadden ze daar moeten blijven bij Schone Havens, maar daar konden ze niet meer overwinteren. Paulus kondigt dan aan: "De Heer heeft me laten zien dat dit schip en de lading grote averij zal oplopen. Dat zal gaan gebeuren." Maar hij zegt tevens: "Dat schip gaat ten onder in de zee en de hele lading, daar blijft niks van over, maar jullie allemaal – al die 276 man – zullen behouden aankomen." Dat is dus een slecht bericht voor die boot en voor de lading, maar een geweldig goed bericht voor de hele bemanning.

Terwijl ik dat zo vertel, zie je daarmee precies geïllustreerd waar het in het boek Handelingen over gaat en wat Paulus' boodschap voor Israël is. Laten we even focussen op dat graanschip uit Alexandrië. Dat is al heel typerend. Graan in de Bijbel staat voor het Woord. De korenaar die in de aarde valt, weet u wel? Brood. Welnu, Israël, dat graanschip uit Alexandrië, verwijst naar Israël dat vanuit Egypte geroepen was. Alexandrië ligt immers in Egypte. Dat volk kreeg de woorden Gods toevertrouwd. Dat graanschip is een uitbeelding van Israël en de lading, dat graan, is een uitbeelding van de woorden Gods. Ja, ze kwamen uit Alexandrië zoals Israël ook ooit uit Egypte 'geboren' is. Als ik het zo zeg, dan zeg ik het helemaal Bijbels, want wist u dat dit zo letterlijk in de profeten genoemd wordt? Dat Israël geboren is uit de moeder Egypte.

Het is een heel mooi verhaal. De profeten zeggen er nog bij – ik zeg het even tussen twee haakjes hoor – dat de navelstreng niet was doorgeknipt. Israël bleef maar verlangen naar het voedsel van Egypte; de vleespotten en de komkommers van Egypte. Ja, daar zat nog wel wat meer achter, maar laten we het eventjes hierbij houden, want u krijgt al genoeg te horen. Dat graanschip uit Alexandrië is een uitbeelding van Israël dat vanuit Egypte geroepen was en dat de woorden van God toevertrouwd kreeg.

Maar de tijd van behouden vaart was al verstreken. Dat lees je in Handelingen 27. Ze konden al niet eens meer overwinteren, want de haven was niet geschikt om daar te blijven. Maar ze konden eigenlijk ook niet verder, want na 'de Vasten' – vanaf half september – voer men niet meer op de Middellandse Zee, zeker niet met een vrachtschip. Dat staat in vers 9. De Vasten, dat wil zeggen de Grote Verzoendag, Jom Kippoer, was al voorbij. Na Jom Kippoer moet je je niet meer op de vaart begeven. Dat de tijd van een behouden vaart al verstreken was, wordt erbij gezegd en dat is ook zo typerend. Want Israëls deadline is bij Paulus' aantreden bereikt. Sinds Saulus geroepen is, is de deadline voorbij. Met recht: Jom Kippoer, de Grote Verzoendag voor Israël, is voorbij. Die zal nu op dit moment niet gaan aanbreken. U zegt: "Ja, volgend jaar is het weer Jom Kippoer, dan komt het alsnog." Jom Kippoer komt wel weer terug, maar nu, in die tijd, was het zo: de tijd voor Israël was verstreken. Ik bedoel daarmee te zeggen dat Israël zich niet meer kon bekeren.

Dat is wat Paulus aan Israël ook vertelt. Iedere keer als hij in de synagoge komt, dan zegt hij dat die tijd verstreken is. Wat hij eigenlijk tegen de Joden in de synagoge vertelde, was een heidens evangelie. Daar had Paulus zoveel problemen mee, overal, want dat wekte zoveel nijd, zoveel na-ijver en zoveel jaloezie op. Maar Paulus zegt: "Ja, maar juist daarom is Hij ook naar de heidenen gegaan, om enigen uit hen tot na-ijver op te wekken."

Goed, de tijd van behouden vaart was verstreken. Wat doet Paulus daar op dat graanschip? Het was een kolossaal schip voor die dagen, want er bevonden zich 276 man op die boot. Paulus voorzegt dat het schip en de lading grote averij zal oplopen. De Heer had hem dat bekendgemaakt en hij vertelt dat. Inmiddels kunt u in feite het plaatje zelf verder inkleuren, want het is nu niet zo moeilijk meer. Paulus voorzegt namelijk dat Israël en haar bagage – dat wil zeggen dat wat ze had meegekregen, haar voorrechten – ten onder zouden gaan in de zee, in de volkenzee. Paulus had een slecht bericht voor die boot en voor de lading. Hij zegt: "Dat gaat ten onder." En inderdaad, dat is ook gebeurd. Israël kwam niet tot geloof en sterker nog: het zou verdwijnen. Een aantal jaren later verdween Israël inderdaad van de kaart. De Joodse natie was voorbij, Jeruzalem verwoest, de tempel in vlammen opgegaan en het volk, de Joden, zijn verstrooid onder alle natiën. Ze zijn ten onder gegaan in de volkenzee. Dat had Paulus vanaf de aanvang al gezegd: "Zo zal het gaan."

Maar – en dat is dan het laatste waar ik op wil wijzen – Paulus' goede bericht was: "Allen zullen behouden aankomen." Dat is ook zo typerend. Terwijl ik dit naar voren breng, ziet u in dit plaatje in Handelingen 27 van die scheepsreis en de schipbreuk een schitterende illustratie van waar het in het boek Handelingen om gaat. Hoe dramatisch het ook mag zijn voor Israël.

En hoe dramatisch het ook afgelopen is met Israël; ze geloofden niet en hebben de boodschap afgewezen tot op de dag van vandaag, totdat de Heer hun ogen weer gaat openen. Ze zullen voor een tijdlang blind zijn, ja, maar niet voor altijd. In diezelfde eeuw nog, in het jaar 70, is Israël echter ten onder gegaan. Dat was het slechte bericht voor de besnijdenis, voor Israël, maar dat was slechts de bodem waar het goede bericht juist op gebaseerd is. Hun verwerping is de verzoening der wereld.

Dat is de blijde boodschap die Paulus in stad en land en op alle werelddelen heeft verkondigd. Hij is in Europa geweest, hij is in Azië geweest, en overal bracht hij deze boodschap van de verzoening der wereld: de Redder van alle mensen. Allen zullen behouden aankomen, zonder enige mensenhulp; die goddelijke garantie had hij ontvangen. Dat is precies de boodschap die hij mocht brengen. Dat is het evangelie waar het allemaal om gaat, beste mensen. Het is een versmade boodschap tot op de dag van vandaag, ook – of juist – voor godsdienstige mensen. Het is de beste boodschap die je kunt hebben: dat je tegen iedereen kunt vertellen dat God hun Redder is. Wie je ook bent, of je het nu gelooft of niet: God is jouw Redder. De prijs is voor jou betaald, je bent van Hem. Je bent voor Zijn rekening en Hij gaat alle dingen welmaken. Puur om niets!

Dat is werkelijk een blijde boodschap. En ik zou zeggen: als je het kent... waarom heeft de Heer je nou uitgekozen dat je dit nu al mag weten? Gewoon om dit ook aan andere mensen te vertellen. Ja, het is een goed bericht, maar wat betekent dat? Een bericht is iets om door te geven. Het is goed nieuws en mensen snakken daarnaar. We hadden het er al eerder over vandaag: er wordt zoveel slecht nieuws over je heen gestort. Je hoeft de krant maar open te slaan of het journaal aan te zetten op de televisie, naast alles wat je sowieso al te horen krijgt. Zoveel deprimerende verhalen... Als je afgaat op wat je ziet of wat je misschien privé meemaakt in je leven, daar word je niet vrolijk van, hoor.

Maar weet u wat werkelijk een goed bericht is? Dat er een God is die van deze hele wereld houdt, wie jij ook bent, en die alles tot een goed einde gaat brengen. Puur om niets! Dat is het evangelie, dat is het goede bericht. Dat is wat Paulus heeft verteld. Los van de natie Israël is dat de boodschap voor elk mens. Dat is het evangelie van de voorhuid dat aan Paulus bekendgemaakt was en dat hij mocht vertellen.

En dat heeft hij daar op die boot ook gedaan. Hij zei: "Dat schip gaat ten onder, van de lading blijft niets over, het verdwijnt in de zee, maar geen nood: ik heb een heel goed bericht. Het allerbeste nieuws wat je maar kunt bedenken: God houdt van jou en Hij gaat jou redden. Hij is jouw Redder, puur om niet." Nou, deze dingen wilde ik vandaag zo graag eens vertellen. Ik had graag ook nog wat over de Hebreeënbrief verteld, maar ik dacht: laat ik dat er nu maar niet bij pakken.

▶ 46:47 Samenvatting: de Eenheid in de Bediening van Paulus ↑ hoofdstukken

Wat ik vandaag heb willen vertellen, en dat is de samenvatting: de brieven van Paulus vormen een eenheid. U hoeft zich geen zorgen te maken over de vraag of iets nou voor of na Handelingen 28 geschreven is. Er wordt soms gedacht: "Ja, dat is aan de Corinthiërs geschreven, maar dat was niet voor ons." Nee, heel Paulus’ bediening is gebaseerd op de verwerping van Israël en tegelijkertijd op de boodschap voor alle mensen. Het evangelie van de voorhuid maakt daarin geen enkel verschil, of het nu van voor of na Handelingen 28 dateert.

Dat maakt het dus — en dat is het goede bericht waar ik op deze studiedag mee kan afsluiten — dat houdt het ook werkelijk simpel. Eenvoudig. Paulus’ bediening is voortschrijdend, dat wil zeggen dat er ontwikkeling zit in de dingen die hij doorgeeft, maar ze vormt een eenheid. Eén. Simpel, eenvoudig. Bij die leermeester zitten wij in de klas en dan laten we ons voorlichten, en dan kun je zulke geweldige dingen ontdekken. Ik stel voor dat we met elkaar ter afsluiting nog een lied zingen.