▶ 00:01 Het Schrikbewind van Atalja over het Koningshuis van David ↑ hoofdstukken

Een hele goede morgen, beste vrienden, broeders en zusters, dames en heren, jongens en meisjes. Ik wil u vanmorgen heel graag eens meenemen naar de geschiedenis die zojuist is voorgelezen. En ik verbeeld me dat hij niet zo heel erg bekend is. Bij sommigen misschien wel, maar bij de meesten dunkt mij van niet. We vinden deze geschiedenis maar liefst twee keer trouwens in de Bijbel, dus daar ligt het toch niet aan? De langere versie vinden we in 2 Kronieken 22 en 23, en de kortere versie hebben we zojuist, althans een deel daaruit, gelezen. We zullen ook wat verzen moeten overslaan, want ja, zoveel tijd is me nou vanmorgen ook weer niet gegeven.

Om u even een indruk te geven van wanneer dit zich nu precies afspeelde: dit speelde zich af in Jeruzalem, maar dat had u waarschijnlijk al begrepen. Bij het paleis van de koning en ook bij het huis des HEREN, het tempelplein. Dat is de locatie, en dan moet u zich ongeveer voorstellen dat dat zo'n 2800 jaar geleden heeft plaatsgevonden. Ruim 800 jaar voor Christus. Dat was ongeveer in de tijd van Elia en Elisa; iets daarna, maar niet zo heel veel tijd daarna. Dus dan weet u ongeveer waar u deze geschiedenis ook moet plaatsen.

Nou, laten we het maar gewoon eens vanaf het begin lezen. Daar staat: "Toen Atalja, de moeder van Achazja..." — want het is een beetje verwarrend en dat is het moeilijke als je zo'n geschiedenis leest en je valt er zomaar in; je leest zoveel namen en dat was dan weer de broer van die en dat was de zoon van die, en dan gaat het allemaal een beetje duizelen. Maar ik zal het u zo ordelijk mogelijk vertellen. "Toen Atalja, de moeder van Achazja, zag dat haar zoon dood was..." Eerst even iets over die Atalja. Atalja, dat was niet zo'n fraaie tante hoor. Maar dat kun je haar misschien moeilijk kwalijk nemen als je weet uit welk nest zij kwam. Want zij was de dochter van de — nou, ik wou zeggen illustere, maar zeg maar gerust beruchte — Achab en vooral de beruchte Izebel. Daarover is in deze plaats wel eens vaker gesproken, zo herinner ik mij. Achab en Izebel, dat was dus in de tijd van Elia en Elisa.

Zij kwam uit het koningshuis van Israël, dat wil zeggen uit het tienstammenrijk. En zij was getrouwd met een koning uit een ander koningshuis, namelijk met koning Joram. En die was koning van het tweestammenrijk van Juda. Dus je had het koningshuis van Israël en het koningshuis van Juda. Zij was getrouwd met Joram, die overleed al vrij spoedig. Dat wil zeggen: hij kwam om. Want dat is in die geschiedenis allemaal erg bloederig, moet ik zeggen. Welke geschiedenis je ook neemt, er wordt wel heel dikwijls een bloedbad aangericht. De zoon van deze Joram heette Achazja en daarover lees je dus hier in vers 1. Atalja zag dat haar zoon dood was, dat was dus die Achazja. Die heeft trouwens maar een paar maanden geregeerd. Hij was ook omgekomen, omgebracht moet ik zeggen.

En dan lees je dat Atalja haar kans schoon zag. Want op dat moment was zij de enige overgebleven, dat wil zeggen de koningin-moeder, en dat liet ze blijken ook. En ze maakte het wel heel erg bont. Zelfs zo bont als haar moeder Izebel — en die was toch ook wat dat betreft in het slechte niet voor een kleintje vervaard — nog nooit gedaan heeft. Wat zij deed, dat lees je dan in het vervolg van dat eerste vers: "Ze maakte zich op." Dat klinkt nog heel erg onschuldig natuurlijk. "Ze maakte zich op", hè? Je denkt: ze staat voor de spiegel of zo en maakt zich een beetje mooi. Nou, ze maakte zich op, maar eigenlijk maakte ze af. Maar zo vrolijk is het eigenlijk niet; erg veel redenen om hier woordgrapjes over te maken heb je niet. Want wat er staat — ze maakte zich op — dat wil zeggen: ze maakte zich gereed en ze bracht het gehele koninklijke geslacht om. Dat wil zeggen: wat nog overgebleven was van het koningshuis van David.

Want er was al eerder een bloedbad aangericht en waar het hier om gaat, dat blijkt uit het vervolg: de zonen van koning Achazja, dus haar kleinkinderen, brengt zij om. Dat is wat ze doet: haar kleinkinderen ombrengen. De kleinzonen welteverstaan, want er staat "de zonen van de koning", lees je elders. En u moet zich realiseren hoe dramatisch dat is. Niet alleen maar omdat daar een bloedbad wordt aangericht, maar het betekent dat er een einde is gekomen, zoals het hier staat, aan de dynastie, aan het koningshuis van David. Dat wat er nog overgebleven was van het huis van David, dat bracht zij om.

▶ 05:33 De Schijnbare Mislukking van Gods Eed aan David ↑ hoofdstukken

Einde verhaal koningshuis van David. En dat is een drama. Waarom? Omdat God toch Zijn belofte had gegeven, wat zeg ik, Zijn eed had gezworen aan dat huis van David. Aan dat er ooit de Zoon van David zou komen, een nakomeling van David aan wie de heerschappij definitief gegeven zou worden, niet alleen over Israël, maar zelfs over de hele volkerenwereld. En dat was nu afgesneden, totaal. Het gehele koninklijke geslacht bracht zij om.

En je moet je een klein beetje proberen voor te stellen wat dat betekend heeft in die dagen voor een gelovige Israëliet. Iemand die zijn Hebreeuwse Bijbeltje kende en iemand die wist van de belofte die God verbonden had aan het koningshuis van David. Het was over! Hoe donker die tijd is geweest. Kijk, wij weten achteraf meer, maar je moet je even verplaatsen in die tijd. Zo duister. Wat kon er nog over zijn van Gods belofte? Dat was gewoon voorbij. Het huis van David was een vervallen hut geworden. Ik citeer uit Handelingen 15 vers 16, in een iets ander verband, maar in wezen is dat het verhaal. Het huis van David, het koningshuis, dat was een bouwval geworden. Gewoon een vervallen hut. Niets is daarvan overgebleven. De dynastie is over. Uit.

Of zal ik het nog anders zeggen met de woorden die we vinden in Jesaja 11? Daar lees je over – in de Statenvertaling staat het zo weergegeven – de afgehouwen tronk van Isaï. Isaï is de vader van David, zoals u weet. Wel, u moet zich voorstellen: de stamboom, want dat is eigenlijk een dynastie, een stamboom, nou, die was gewoon omgehakt. Dat was een tronk geworden. Er was niets meer van over. Ja, ik weet, er staat meer in beide Bijbelgedeelten die ik nu citeer, maar ik wil u eerst even schilderen hoe enorm duister en hoe dramatisch de situatie is zoals die hier in vers 1 van 2 Koningen 11 beschreven wordt. Het huis van David was compleet geworden tot een vervallen hut en de stamboom van David, die dynastie, was over, was afgekapt, omgehakt. Het was alleen nog maar een stronk, meer niet.

En dan moeten we ons realiseren wat God ooit gezegd had. Je leest in Psalm 89 – want ik had het zojuist over een eedzwering – en dat staat ook letterlijk zo in Psalm 89. Daar lees je: "Eenmaal heb Ik bij mijn heiligheid gezworen." Van Gods wege wordt dit zo gezegd. God zweert niet vaak hoor, want Zijn ja is ja en Zijn nee is nee. Hij doet gewoon wat Hij zegt. Maar vier of vijf keren in de Bijbel lees je dat God een eed zweert. Dan zweert Hij bij de hoogste Naam die er is, namelijk bij Zichzelf. En dan lees je: "Eenmaal heb Ik bij mijn heiligheid gezworen." En dan staat er: "Hoe zou Ik tegenover David liegen? Zijn nakroost zal voor altoos bestaan en zijn troon zal zijn als de zon voor Mij en als de maan." Zo gaat het dan nog verder. Het gaat er maar even om dat God aan David een eed heeft gezworen dat zijn zaad voor altoos zou bestaan. En hier in 2 Koningen 11 komt daar een einde aan.

Of zal ik het nog anders zeggen? De vraag is dus: hoe dan? Hoe zit het met die belofte? Hoe zit het met die eedzwering dan wel? Of wat dacht je van 1 Koningen 11 vers 36? We hebben het nu over 2 Koningen 11, maar als je nog een boek teruggaat, dan lees je dat aan David was gezegd dat mijn knecht David altijd een lamp voor Mijn aangezicht zal hebben in Jeruzalem, de stad die Ik Mij verkoren heb om Mijn naam daar te vestigen. David zou altijd een lamp voor Gods aangezicht hebben, dat wil zeggen: de fakkel van Gods belofte, het licht dat Hij aan David gaf van Zijn woord, dat zou altijd worden overgedragen. Hij zou altijd een lamp voor Gods aangezicht hebben. En in 2 Koningen 11 lezen we: het is over. Het gehele koninklijke huis van David is omgebracht. Geen prins is meer over.

Totdat... Er blijkt namelijk – dat wist men toen niet, maar jarenlang is dit een situatie geweest waar Israëlieten die trouw waren aan de Torah en trouw waren aan de belofte die God had gegeven, zich vertwijfeld hebben afgevraagd: "Hoe gaat God Zijn belofte vervullen?" En dan is het heel mooi wat je leest in vers 2. Want het blijkt namelijk anders te zijn. Want er is een uitzondering.

▶ 11:33 De Redding Door Jehoseba en de Verborgen Zoon in het Heiligdom ↑ hoofdstukken

Maar Jehoseba – dat hangt er natuurlijk vanaf welke vertaling u heeft: Jozebat of Joseba. Maar goed, we noemen haar gewoon zoals zij hier in de vertaling wordt geïntroduceerd: Jehoseba, de dochter van koning Joram en de zuster van Achazja. En voor degenen die er nog helemaal bij zijn: die weten dus dat dit ook de dochter was van Atalja. Ja? Nou, ik zie nog niet heel veel herkenning... Ik heb me er wat meer mee beziggehouden dan u, dat begrijp ik ook wel. Maar neem dat echt van mij aan: als het u niet helemaal duidelijk is, dan wil ik het u bij de deur straks nog wel even uitleggen. Maar zij was dus ook de dochter van Atalja, in ieder geval de dochter van Joram. Ingewikkelder zullen we het maar niet maken.

In ieder geval gaat zij iets doen. Jehoseba, dat is een prachtige naam. We hadden het zojuist immers over die eed. Want weet u wat Jehoseba betekent? Die naam wil zeggen: de HEERE, of Yahweh, zweert een eed. En het is alsof het in haar naam al is verankerd, dat wat zij zou gaan doen. Namelijk dat God Zijn woord gestand doet en, al lijkt de situatie compleet hopeloos, God vervult dat wat Hij zegt. Deze Jehoseba – haar naam betekent 'de HEERE zweert een eed' – en Hij doet ook wat Hij zegt. Met recht.

Dat woordje 'Shewa', ik moet het er ook nog even bijzeggen, want dat is wel handig als u nog wat verder luistert en we het getal zeven nog tegenkomen. Dat woordje 'Shewa', dat betekent een eed. Maar het heeft ook – en dat is zo mooi van het Hebreeuws, de taal die van de andere kant komt, de taal van God – de gedachte van het getal zeven in zich, en ook nog van volheid. Zeven is inderdaad het getal van de volheid, van een volle reeks. Zeven dagen, zeven kleuren. Die zevens spelen een grote rol in dit hoofdstuk: het zevende jaar, de sabbat ook. Maar als de HEERE Zijn eed zweert, dan weet je eigenlijk ook meteen wanneer Hij Zijn belofte, Zijn eedzwering, gaat vervullen: dat moet iets met de zeven te maken hebben.

Goed, Jehoseba, de dochter van koning Joram en de zuster van Achazja. Wat doet ze? Zij nam Joas, dat was dus de zoon van Achazja. Alle zonen van Achazja – dat zijn er kennelijk heel wat geweest – zijn omgebracht. Alle prinsen, alle zonen van de koning. Want ik zal het nog even verder lezen: ze nam Joas, de zoon van Achazja, en bracht hem met zijn voedster heimelijk weg. Het was een heel klein kind, een ventje van nog geen jaar, misschien een jaar oud. Een baby dus nog, die kreeg nog de borst. En wat deed die Jehoseba? Zij nam die kleine prins – al de broers waren immers omgekomen, want dat staat er – en bracht hem met zijn voedster heimelijk weg uit de kring van de prinsen, letterlijk 'de zonen van de koning', die gedood werden.

Dus alle zonen van de koning worden omgebracht en Jehoseba – want het was gewoon een neefje van haar, zij was de tante van Joas – brengt hem in veiligheid. Die kleine Joas. En niemand wist ervan. Terwijl Atalja in de illusie verkeerde dat alle zonen van David, dat het hele koningshuis was omgebracht, heeft Jehoseba dat kleine ventje samen met de voedster in veiligheid gebracht. Joas overleeft! Het hele huis van David mag dan omgekomen zijn, maar God gaat de vervallen hut van David weer opbouwen. Dat is Handelingen 15, en ook Amos trouwens. Of er komt een scheutje uit de tronk van Isaï. Dat wil zeggen dat terwijl die hele stamboom gewoon omgehakt is, er daar een scheutje – zo'n jonge scheut, ja met recht een jonge scheut – uit de wortelen, uit die tronk tevoorschijn komt. En daar gaat God Zijn belofte vervullen.

Ik hoop toch dat het duidelijk is dat als je eenmaal werkelijk het goede bericht kent van de Heer Jezus Christus, je hier meteen de boodschap in herkent van dé Zoon van David. Dit was trouwens in die dagen ook dé zoon van David; er waren er niet meer, ze waren allemaal omgekomen. Maar is er Eén die de dood heeft overleefd? Voelt u de dubbele bodem? Er is er Eén die overleeft, Eén die is overgebleven. En dan lees je: zij brengt hem in veiligheid, heimelijk staat er, naar de bergplaats. Letterlijk staat er gewoon 'de kamer voor de bedden', en zij verborgen hem voor Atalja, zodat hij niet ter dood gebracht werd.

En dat lezen we dan in het vervolg: naar de bergplaats, naar de kamer van de bedden, namelijk in het heiligdom. Deze Jehoseba was getrouwd met een hogepriester – daar kom ik ook nog over te spreken – en zij brengt hem in veiligheid in het tempelcomplex, in het heiligdom. En daar, in een beddenkamer, wordt de koning, die prins, die zoon van David, heimelijk ondergebracht. Zodat iedereen in de illusie verkeerde dat het koningshuis van David over en uit was, terwijl in werkelijkheid dé Zoon van David was ontkomen. Hij had overleefd en waar bevond hij zich? In het paleis? Nee, niet in het paleis. In het heiligdom.

En ik zeg dit ook weer met die dubbele bodem. Waar bevindt de Zoon van David Zich vandaag? Terwijl we al eeuwen – wat zeg ik, al millennia – niets meer hebben vernomen van de dynastie van David? Het koningshuis van David, die hele troon is al sinds eeuwen, sinds duizenden jaren vacant. Die is leeg. Ja. En dan vraag je je af: waar is de Zoon van David aan wie God Zijn belofte heeft gegeven? Het antwoord is: in het heiligdom. Niemand ziet het, niemand weet dat ook nog. Dat is ook helemaal niet de bedoeling zelfs. Maar Hij bevindt Zich in het heiligdom en dan moet ik daar wijzen natuurlijk naar het hemelse heiligdom, zoals de Hebreeënbrief dat noemt. In het hemelse heiligdom is hij in veiligheid gebracht. De Zoon van David, hij heeft overleefd en daar bevindt hij zich.

En dan vind ik het zo mooi als er dan nog bij vermeld wordt dat hij bewaard werd in de kamer van de bedden. Dat drukt rust uit. Die Zoon van David bevindt zich niet in een paleis. Eigenlijk is hij geen koning, maar hij wordt geacht nu in het vertrek te slapen, te verblijven waar de priesters zich bevonden. Eigenlijk was die prins een priester geworden – u begrijpt het, tussen aanhalingstekens. En normaal gesproken lees je van priesters altijd dat ze staan, ze doen hun werk. Ja, maar die moesten ook uitrusten. Hij bevond zich in de kamer van de bedden, in rust.

Dit is natuurlijk een historische vermelding; zo is het gegaan in die dagen. Maar als je eenmaal het complete plaatje kent en je kent werkelijk Hem op wie het betrekking heeft, dan zie je nog veel meer. Want dan ineens realiseer je je: ja, het gaat hier over de Zoon van David die momenteel verborgen is in het hemelse heiligdom. Jawel, in rust. Hij is daar gezeten, Hij staat niet. Hij heeft het werk volbracht. Hij is inderdaad in rust. En dan mag de situatie er een van paniek zijn en iedereen mag zich dan vertwijfeld afvragen hoe het dan zit met de vervulling van Gods belofte. Jawel, maar Hij weet hoe het zal aflopen. Ik bedoel de Zoon van David momenteel in het hemelse heiligdom: het werk is volbracht, Hij is in rust. Hij bevindt Zich in de kamer der bedden.

En dan staat er: hij bleef – in vers 3 staat dat – zes jaar bij haar verborgen in het huis des HEEREN. Niemand wist daar iets van. Misschien een kleine kring van intimi; ik kan me nauwelijks aan die indruk onttrekken. Want het valt toch niet mee om zo'n klein ventje, zo'n baby en later een peuter, daar helemaal volstrekt geheim op te voeden. Maar in ieder geval wordt het in een paar woorden zo hier beschreven: hij wordt daar verborgen gehouden. 'Top secret' was dit. Ja, met recht, want hij was bestemd voor de top.

Maar hij wordt hier geheim gehouden, verborgen gehouden. En dan staat er: hij bleef zes jaar bij haar verborgen in het huis des HEREN, terwijl Atalja over het land regeerde en dacht dat haar taak in wezen gedaan was. Dat was in die zin om haar positie veilig te stellen, want het was natuurlijk een feeks van een mens. Ze heeft ook die jaren een schrikbewind gevoerd.

Maar zij dacht: van dat koningshuis heb ik niks meer te vrezen, ik kan nu verder regeren. Ze was een zeer goddeloze en heidense koningin. Terwijl Atalja over het land regeerde, bleef hij daar zes jaar verborgen. Niemand wist ervan, maar hij was daar nu in dat heiligdom. Daar komt een einde aan, want dat wordt al gesuggereerd in deze formulering. Hij bleef daar zes jaar bij haar verborgen en dan breekt het zevende jaar aan, want dat staat er in vers 4.

▶ 22:59 Het Zevende Jaar: de Koning Treedt Naar Buiten en Wordt Gekroond ↑ hoofdstukken

Maar in het zevende jaar ontbood Jojada – ik zei het al even, Jojada was de hogepriester. Hij was getrouwd, zo weten we uit 2 Kronieken 22, met Jehoseba. Hij was dus de oom van die kleine Joas en daarmee ook de schoonzoon van Atalja. Een koninklijke familie en een priesterlijke familie waren dus verzwagerd; daar kwam het eigenlijk op neer. Maar dit is wel echt een schoolvoorbeeld van een slechte verhouding met je schoonmoeder. Ja, ik moet natuurlijk uitkijken waar mijn schoonmoeder hier zit... nee hoor, wij hebben het heel erg goed.

Maar goed, het zevende jaar was aangebroken. In 2 Kronieken 23 lees je nog iets bijzonders wat hier niet vermeld wordt: hij greep moed in het zevende jaar. Op de een of andere manier denk ik dat Jojada wist dat als hij het wilde doen, hij het nu in het zevende jaar moest doen. Nu is de tijd vol. Er zullen misschien nog andere omstandigheden geweest zijn waarin hij aanleiding vond om nu een punt te zetten achter de hele periode van de regering van Atalja. Maar in het zevende jaar onderneemt Jojada actie om het koningshuis van David weer in ere te herstellen en die zoon van David uit de verborgenheid te brengen.

Ik moet echt verder gaan. Je leest: hij ontbood de oversten over honderd van de lijfwacht en van de garde en hij liet hen bij zich komen in het huis des HEREN. Hij sloot met hen een verbond en nam hun een eed af in het huis des HEREN, en daarop toonde hij hun de zoon des konings. Je ziet dat Jojada nu actie onderneemt en daarvoor de Levieten en de hoofdmannen bij elkaar brengt om hen te instrueren. U moet het thuis maar eens nakijken als u dat precies wilt weten. In de verzen 5 tot en met 11 geeft Jojada instructies aan de Levieten en strijdbare mannen om het koningshuis van David in ere te herstellen.

We gaan er even wat sneller doorheen. In vers 12 lees je: 'Toen bracht hij de zoon des konings naar buiten, hij zette hem de kroon op en gaf hem de Getuigenis.' Wat er aan de hand is, is dit: het punt is weer aangebroken. Het is het zevende jaar en bovendien wordt deze actie ondernomen op de zevende dag, de sabbat. Waarom in het zevende jaar, op de zevende dag, op de sabbat? Wel, ik kan u vertellen dat dit – afgezien van historische redenen – uiteindelijk natuurlijk slaat op de Zoon van David die inderdaad zal gaan verschijnen. Hij zal uit het heiligdom komen, in de openbaarheid treden, geopenbaard worden en gekroond worden. Wanneer? Op de dag des Heren.

Maar als ik het zo zeg, dan zeg ik het eigenlijk dubbelzinnig. Want de dag des Heren is feitelijk de sabbat. Voor een Jood is de dag des Heren de sabbat, de zevende dag. Dat is na zes dagen van duizend jaren. Sinds Adam zijn er zes dagen van duizend jaar gepasseerd en dan zegt God: 'Na zes dagen is het genoeg.' Zes dagen heeft de mens gearbeid en nu is het Mijn dag. De sabbat, die zevende dag van duizend jaren, gaat aanbreken. We leven in hele spannende tijden. Van Adam tot Abraham is tweeduizend jaar, van Abraham tot Christus was tweeduizend jaar en inmiddels zijn we weer bijna tweeduizend jaar verder. De zevende dag, de dag des Heren, de wereld-sabbat, gaat bijna aanbreken. Het moment is daar dat de Priester en de Koning uit het heiligdom zullen komen.

In de verzen die hieraan voorafgegaan zijn, lees je dat er actie wordt ondernomen. Op die dag is het volk bijeen – waarschijnlijk is het ook nog een feestdag geweest, misschien het Loofhuttenfeest. In elk geval was er veel volk verzameld en toen bracht Jojada de hogepriester de zoon van de koning naar buiten. Hij zette hem de kroon op en gaf hem de Getuigenis. Dat wil zeggen: het speciale koningsdocument, Deuteronomium 18, dat specifiek bestemd was voor de koning. Hij wordt gekroond. Dat kleine ventje dat doodgewaand werd, blijkt inmiddels een jongen van zeven jaar te zijn. Hij wordt gekroond, de zoon van David. Zo maakten zij hem koning en zij zalfden hem; ze maakten hem tot een gezalfde, een Mashiach. Ze klapten in de handen en riepen: 'Leve de koning!' Eigenlijk betekent dat hier gewoon: 'De koning leeft!' Iedereen dacht dat hij dood was, maar in werkelijkheid leefde hij! Hij was verborgen gehouden in het heiligdom en toen de zeven aanbrak – u begrijpt wat ik bedoel – werd hij gekroond en tot koning uitgeroepen.

In vers 13 lees je dat Atalja het geroep van de garde en van het volk hoorde. Ze dachten: wat is hier toch aan de hand? Dat paleis lag vlakbij het heiligdom. Toen zij dat allemaal hoorde – in eerste instantie was er niet zoveel aan de hand, maar dit was toch wel heel apart – ging zij naar het volk in het huis des HEREN. En zie, daar stond de koning bij de zuil, volgens het gebruik. De zuil is een begrip dat bij ons in huis elke dag tientallen keren genoemd wordt. De tempel van Salomo had namelijk twee koperen zuilen. De zuidelijke zuil heette Boaz en de noordelijke zuil heette Jachin. Elke dag praten wij erover, over Boaz en Jachin. Daar is een heleboel over te vertellen, maar waar het om gaat, is dat die zuilen daar staan voor dat heiligdom.

Eigenlijk staan die zuilen ook model. Ze zijn het monumentale getuigenis van de ingang, maar ook de uitgang van het heiligdom. Van Hem die ooit vanuit de vernedering aan de linkerkant, het zuiden, binnenging in het hemels heiligdom – de eerste komst – en die als Koning-Priester zal uitkomen uit het heiligdom: de verhoging rechts, het noorden. Hij zal naar buiten komen en gekroond worden. Dat is de betekenis van die zuil. Dan zal Hij Zijn koninkrijk vestigen. Jachin betekent: 'God grondvest'. Kijk, daar gebeurt het; daar werd hij gekroond. Zie, daar stond de koning bij de zuil volgens het gebruik, terwijl de oversten met de trompetten bij de koning waren en al het volk des lands zich verheugde en blies op de trompetten. Het bazuingeschal klonk op die dag met groot gejuich.

Waar denkt u dan aan als u dat hoort? Ja, aan het moment dat we de Heer tegemoet gaan misschien, maar ik denk nu nog even aan wat er een aantal jaren later gaat gebeuren: dat de Zoon van David echt uit het heiligdom zal komen. De Koning-Priester naar de ordening van Melchizedek. Dan zal Hij gekroond worden en zal Hij, die doodgewaand werd, de levende Koning blijken te zijn. Dat is natuurlijk tot groot verdriet van Atalja. Want wat er vervolgens gebeurt: Atalja verscheurde haar klederen en riep: 'Verraad, verraad!' Nu zag ze dat het met haar bewind, maar ook met haarzelf gedaan was. En dat klopt ook, want koningin Atalja wordt gedood. Het hoofdstuk gaat nog verder, maar dat moet ik overslaan: er wordt ook een nieuw verbond gesloten en de afgodendienst wordt afgeschaft. Aan het einde van het hoofdstuk lees je hoe het volk zich verheugt.

▶ 32:54 Samenvatting: een Profetisch Model van het Vrederijk ↑ hoofdstukken

Nou, nu moet ik het echt gaan samenvatten. Want wat er nu aan de hand is... Als u straks thuiskomt en u wordt gevraagd: "Waar had hij het nou eigenlijk over?", dan wil ik toch wel graag dat u het in elk geval in een goede orde kunt terugvertellen. Waar het hier in deze geschiedenis om gaat, is dat de dynastie van David ten einde is. Hopeloos is het ermee gesteld. Slechts één zoon van David overleeft. Ja, topgeheim inderdaad. Want wat is er aan de hand? Hij wordt verborgen gehouden in het heiligdom.

En als ik het zo samenvat, dan is dit dubbelzinnig. Want het slaat op Joas, de zoon van David, maar het slaat net zo goed op de Zoon van David die ook als enige overleefde en die nu verborgen gehouden wordt in het hemels heiligdom. En hoe hopeloos de situatie dan ook moge lijken, dat is zij niet. Het gaat allemaal volgens plan. En weet u wat er dan gebeurt? Hij houdt dan ook nog verblijf in de rustplaats. Ik houd ervan om daaraan te denken: Hij is daar gezeten, in rust. Want Gods plan faalt nimmer; het werk is volbracht.

En wat er gaat gebeuren als de tijd daar is, als de zeven aanbreekt... In het zevende jaar, op de sabbat, wordt de prins openbaar en gekroond. De koning leeft! Een groot gejuich en bazuingeschal zal klinken. En het is ook het einde van een vreselijke jaarweek. Dat zeg ik voor de profetische fijnproevers. Ja, een jaarweek; een zevental jaren dat nog zal aanbreken. Daaraan komt een einde en de wetteloze wordt gedood. Het is puur een profetische waarheid.

Zodat wat je leest in 2 Koningen 11 als historie, in werkelijkheid veel meer blijkt te zijn. Het is een model van wat er in de toekomst gaat gebeuren. Zo mooi zit de Bijbel, Gods Woord, in elkaar. En dan lees je dat er een nieuw verbond wordt gesloten. Een nieuw verbond; één van de grote beloften die God ook aan Zijn volk heeft gegeven. Niet meer een wet die op hun schouders gelegd wordt als een last, maar dan gaat Hij de wet in hun hart schrijven, zodat ze niet gebukt gaan onder de wet, maar leven vanuit Zijn Woord. Dat doet Hij allemaal.

En dan lees je: blijdschap en vrede in Israël. En Jeruzalem zal daar dan gaan heersen. Het is een prachtig plaatje van het vrederijk dat gaat aanbreken. En ik stel voor dat we daar een heel mooi lied over gaan zingen. Over die Zoon van David.