▶ 00:00 Het Misverstand Rondom "gestorven voor Onze Zonden" ↑ hoofdstukken

Ook van mijn kant een hele goede morgen toegewenst, beste vrienden. Ik wil vanmorgen graag met u nadenken over het thema dat u hier op het scherm ziet geprojecteerd: "Gestorven voor onze zonden". Dat is zo’n hele bekende frase. We hebben hem zojuist gelezen en ik zal hem straks trouwens nog een keertje lezen. Het is een van die uitdrukkingen die misschien heel bekend voorkomen voor degenen die in deze samenkomsten komen of, in het algemeen, als u grootgebracht bent bij de Bijbel. Maar zoals dat zo vaak gaat met uitdrukkingen die vaak gebruikt worden: ze kunnen versleten raken, zodat je feitelijk niet echt meer begrijpt of verstaat wat nu eigenlijk de betekenis ervan is. Wat betekent dat nou eigenlijk: gestorven voor onze zonden?

Ik herinner me een gesprek van een aantal jaren geleden met een collega die zelf een rooms-katholieke achtergrond had, maar daar helemaal afstand van had genomen. Hij had het over deze uitdrukking en zei: "Dan zeggen ze – en dan had hij het over de christenen – dat Jezus is gestorven voor onze zonden. Ik begrijp daar helemaal niets van. Als ze nou zouden zeggen dat Jezus is gestorven dóór onze zonden, dan begrijp ik dat. Ik bedoel: het was een misdaad dat ze Jezus ooit aan het kruis brachten, dus dan waren het de misdaden, de zonden van de mensen, die Hem deden sterven. Dan stierf Hij door onze zonden. Maar gestorven vóór onze zonden? Nee, daar begrijp je helemaal niets van."

Toch moeten we eerst eens vaststellen dat het een uitdrukking is die heel fundamenteel is. Voor Paulus in elk geval. Ik wil u er nog eens op wijzen wat er staat in 1 Korinthe 15 vers 3. Dat schrijft hij aan de Korinthiërs om aan te geven waar het nu allemaal om begonnen is: het ABC van de boodschap die hij bracht in de heidenwereld. Hij zegt: "Want vóór alle dingen" – dus voordat ik ook nog maar andere dingen aan jullie heb verteld – "heb ik u overgegeven hetgeen ik zelf ook ontvangen heb." En dan noemt hij als eerste: "Christus is gestorven voor onze zonden, naar de Schriften." En daar staat nog achteraan, want je moet dat als één geheel lezen: "en Hij is begraven en ten derden dage opgewekt naar de Schriften." Daar volgt nog veel meer, maar feitelijk is dit met recht het ABC van het evangelie. A: Christus is gestorven voor onze zonden, naar de Schriften. B: Hij is begraven. En C: Hij is opgewekt naar de Schriften ten derden dage. Dat is het evangelie, de blijde boodschap, het goede bericht of hoe u het maar noemen wilt; het beste nieuws in een notendop.

Kijk, om nog even terug te komen op die uitdrukking: Christus is gestorven voor onze zonden. Hoe wordt dat meestal uitgelegd? Ik weet haast wel zeker dat als ik dat hier zou vragen – ik doe dat nu niet, ik ga niemand voor het blok zetten, dat wil ik u niet aandoen – maar als ik ernaar zou navragen, dan krijg je vaak hetzelfde te horen. Ik heb het voor mezelf ook wel eens uitgetest en ik begrijp het ook, want ik heb zelf immers ook die christelijke achtergrond; ik ben er ook zo mee grootgebracht. Als je dan vraagt wat het betekent dat Christus is gestorven voor onze zonden, dan krijg je te horen: "Ja, Christus stierf om ons te verlossen van de straf op de zonde. Wij hadden een schuld die we zelf niet konden betalen. God moest straffen, want Hij is rechtvaardig, en om die straf te dragen is Christus gestorven. Hij heeft onze straf, die wij verdiend hadden, gedragen." Dat zou dan de betekenis zijn van die uitdrukking: Hij stierf om ons te verlossen van de straf op de zonde.

En toch ga ik u vanmorgen uitleggen dat dit niet de betekenis is. Ik ga u niet uitgebreid uitleggen waarom dit niet klopt, want dat lijkt me niet de snelste manier om iets duidelijk te maken, maar ik zal u wel vertellen dat aan deze uitleg sowieso al een aantal haken en ogen zitten. Het hele idee dat God straf- of toornig was, of móest straffen en dat Christus dat plaatsvervangend gedragen heeft, dat kunt u niet terugvinden in de Bijbel. Het is ook niet zo dat God een plaatsvervanger zocht, of een bliksemafleider die ons zou verlossen van de straf op de zonde. Nee, dat is het idee helemaal niet. Ik ga u vanmorgen vertellen dat de uitdrukking "Christus is gestorven voor onze zonden" betekent: Hij stierf om ons te verlossen, niet van de straf op de zonde, maar om ons te verlossen van de zonde zélf. Dat is iets heel anders. Dat wil ik u laten zien aan de hand van een illustratie van een aantal schriftplaatsen.

▶ 06:08 Gered van de Zonde Zelf, Niet van de Straf ↑ hoofdstukken

Laten we eens bij het begin beginnen, met recht het begin van het Nieuwe Testament. Er staat in Matteüs 1, als aan Jozef duidelijk wordt gemaakt dat zijn verloofde zwanger is, in vers 21 door de boodschapper: "Zij – daar gaat het over Maria – zij zal een zoon baren en jij, Jozef, zult Hem de naam Jezus geven." Jezus betekent: Yahweh is Redder. En dan staat erachter waarom Hij die naam zou ontvangen: "Want Hij is het die Zijn volk zal redden van hun zonden." Dat is trouwens een citaat uit het boek van de Psalmen. Hij is het. Hij is degene van wie de Schriften, de Hebreeuwse profeten, al hadden gesproken: Degene die het volk Israël zou verlossen van hun zonden.

Daarom heet Hij Jezus. Niet om hen te verlossen van de straf op de zonde of te bevrijden van de schuld. Weet u wat God daarmee doet? Ik kan het wel heel kort zeggen: die schuld hoeft niet betaald te worden, dat lees ik nergens in de Bijbel. De schuld vergeeft God gewoon, om niet, puur uit Zijn genade. Dat hoeft niet betaald te worden. Nee, er staat: Hij zou Jezus heten om Zijn volk te redden van hun zonden.

Later, na de kruisiging en de opstanding van de Heer Jezus Christus, lees je in Handelingen dat Petrus op het tempelplein een toespraak houdt naar aanleiding van een machtige gebeurtenis: een verlamde die genezen was. Aan het einde van die toespraak zegt hij: "God heeft in de eerste plaats voor u" – en hij spreekt zijn Joodse broeders aan, het volk Israël – "Zijn Knecht doen opstaan" – namelijk uit de doden – "en Hem tot u gezonden om u te zegenen." Wat betekent dat, om u te zegenen? Dat staat er direct achter: "Door een ieder van u af te brengen" – of letterlijk staat er: "om te doen keren" – "van zijn boosheden."

Dat is wat de naam Jezus behelst en betekent. Hij is het die Zijn volk in de eerste plaats – niet exclusief, dat zal ik u straks ook laten zien, maar in de eerste plaats Israël – zou verlossen van hun zonden. Hier wordt dat ook zo gezegd: Hij heeft Zijn Knecht Jezus doen opstaan en Hem tot u gezonden om u te zegenen, door u af te brengen van uw boosheden. Dat is Zijn werk. Hij is de Verlosser, degeen die verlost van de zonden.

We gaan verder naar Paulus. Weet u trouwens dat de uitdrukking "de vergeving van zonden" maar twee keer in de brieven van Paulus voorkomt? Eén keer in Kolosse 1 en één keer in Efeze 1. In al zijn andere brieven komen we die uitdrukking niet meer tegen. Dat wil zeggen dat we heel goed moeten opletten wat er precies staat als we de betekenis ervan willen begrijpen. In Kolosse 1 wordt gesproken over de Zoon van Gods liefde, en dan zegt Paulus in vers 14: "In wie wij – in Hem, de Zoon van Gods liefde – de verlossing hebben."

Hier moet ik iets bij zeggen. Voor "verlossing" staat er letterlijk het woord "vrijkoping". Wij hebben de vrijkoping in Hem. Dat wil zeggen dat Hij een losprijs heeft betaald. Even tussen haakjes: in de Bijbel lees je niet dat Hij de schuld betaalde; er staat dat Hij de losprijs betaalde. Wij waren gevangen, slaven van de dood en slaven van de zonde. We zijn allemaal stervelingen en zondaren, daar zitten we aan vast. Welnu, Jezus is gekomen om ons daarvan te verlossen en Hij heeft een prijs betaald. In 1 Timotheüs 2 vers 6 staat: "Christus Jezus heeft Zichzelf gegeven tot een losprijs voor allen." Inderdaad, Hij werd in de eerste plaats voor Zijn volk Israël opgewekt, maar Hij heeft de prijs betaald voor alle mensen.

Dat wil zeggen dat alle mensen gekocht en betaald zijn. Ze waren gevangen en Hij stierf. Waarom stierf Hij? Zijn sterven aan het hout was de prijs die Hij betaalde, die hoge prijs. Maar Hij stierf als een losprijs om vrij te kopen. Hij stierf om op te staan uit de doden en zo aan de mensheid, aan allen, het leven te geven. Hij betaalde de losprijs voor allen, en dat is waar Paulus in Kolosse 1 over spreekt: "In wie wij de vrijkoping hebben."

En weet u wat die vrijkoping betekent? Dat staat erachter: "De vergeving van de zonden." Maar wat betekent dat nou precies? Als je de term zo neemt zoals in de meeste vertalingen, dan denk je: wij hebben zonden gedaan en die worden vergeven. Ons verleden wordt ons niet meer aangerekend. Dat zou je denken bij vergeving, maar ik wil u laten zien dat vergeving veel meer is dan dat. Het begrip is groot genoeg om dat in te sluiten, maar het is veel rijker.

Laten we eens inzoomen op die uitdrukking "vergeving". In het Grieks is dat het woord aphesis. Als je dat woord opsplitst in de onderdelen waaruit het is samengesteld, dan betekent het letterlijk: vanaf-laten. Het interessante is dat we deze uitdrukking vaker tegenkomen in het Nieuwe Testament. Eén keer is heel boeiend, in Lukas 4. Dat is de geschiedenis waarin Jezus in Nazareth komt, de stad waarin Hij opgegroeid is. Op een sabbat neemt Hij het woord in de synagoge en leest voor uit de boekrol van Jesaja: "De Geest des Heren is op Mij, daarom... om aan gevangenen loslating te verkondigen."

Ik heb het woord "loslating" hier benadrukt, omdat dit precies hetzelfde woord aphesis is dat in Kolosse 1 wordt gebruikt. Alleen wordt het daar vertaald met "vergeving" en hier met "loslating". Dat is heel terecht, want er wordt gesproken over gevangenen. Wat is de blijde boodschap voor gevangenen? Dat ze worden losgelaten, vrijgelaten. Jezus leest verder: "en om aan blinden het gezicht te geven" – dat ze weer zullen zien. En dan komt het woord aphesis nog een keer voor: "om verbrokenen heen te zenden in vrijheid".

"Verbrokenen" is een interessant woord; letterlijk staat daar een woord waar ons woord "trauma" vandaan komt. De getraumatiseerden, de verbrijzelden, de verdrukten. God heeft een blijde boodschap voor alle mensen, ongeacht wie je bent. Hier wordt gesproken over die verbrokenen die in vrijheid worden gezonden. Dat woord "vrijheid" is ook weer aphesis. Dat moet u goed in gedachten houden wanneer u in Kolosse 1 leest over de "vergeving van zonden". Wij denken dan dat de schuld is weggedaan of dat ons verleden niet meer wordt aangerekend, maar het is veel meer. Vergeving van zonden is – en nu gaan we terug naar Kolosse 1 – niet minder dan loslating, vrijlating, in vrijheid gesteld worden. Met recht dus: vanaf-laten, loslaten.

En dan begrijp je ook het hele verband. Want Paulus had gezegd in wie wij de vrijkoping hebben. Dat wil zeggen: Hij betaalde de prijs, het kruis van Golgotha. Waarom? Wel, Hij stierf om op te kunnen staan en om daarmee te bevrijden van de zonde en van de dood.

En dan staat er achter die vrijkoping: wat is dat? Nou, dat is niets anders dan de loslating of de vrijlating of de bevrijding van de zonde. Ziet u dat het woord veel grootser is, veel omvattender dan alleen maar vergeving? Want bij vergeving, nogmaals, denken we alleen maar aan het verleden, alsof het verleden ons niet meer wordt aangerekend.

Nee, we worden bevrijd van de zonde! Dat is wat Hij deed en wat Hij doet. Dat is wat die vrijkoping inhoudt. Goed.

▶ 17:20 Dood voor de Zonde en Bevrijd van Religieuze Kramp ↑ hoofdstukken

Dan gaan we weer even verder naar een ander Bijbelgedeelte: Romeinen 6. Een heel mooi gedeelte dat ook gaat over de reden waarom Christus stierf. Het is zo fundamenteel. In vers 9 van dat hoofdstuk staat: "Wij weten..." – en dat is een kwestie van wetenschap, dat heeft niets met voelen te maken – "wij weten dat Christus, de Gezalfde, de Opgestaande, nu Hij uit de doden is opgewekt, niet meer sterft." De dood voert geen heerschappij meer over Hem. Dat wil zeggen: Hij is opgestaan uit de doden, de dood ligt achter Hem en Hij heeft onvergankelijk leven aan het licht gebracht. Omdat de dood achter Hem ligt, is het slechts leven wat Hij aan het licht bracht en wat voor Hem ligt. De dood voert geen heerschappij meer over Hem. Hij is eens voor altijd gestorven en nu leeft Hij ook eens voor altijd.

Let dan op wat er vervolgens staat: "Want wat zijn dood betreft, is Hij voor de zonde eens voor altijd gestorven." Hier wordt het woord 'zonde' in het enkelvoud gebruikt, omdat de zonden hier als een totaliteit worden gezien. Hij is voor de zonde eens voor altijd gestorven. Dat is finito, dat is voorbij. "En wat zijn leven betreft, leeft Hij voor God." Dit gaat over Christus: Hij stierf eens voor altijd, werd opgewekt uit de doden en Hij leeft voor God.

Nu komt de vraag: wat betekent dat voor ons? Laten we gewoon verder lezen. Paulus zegt in vers 11: "Zo moet het ook voor u vaststaan." Letterlijk staat daar een woord dat te maken heeft met logica: reken ermee. Sommige vertalingen geven het weer met 'zo moet het voor u vaststaan', en dat is inderdaad ook de gedachte. Zo moet het ook voor u vaststaan dat gij wel dood zijt voor de zonde, maar levend voor God in Christus Jezus. Dat wil zeggen: Hij stierf voor de zonde, maar dat betekent dat Hij stierf voor ons. Wij stierven met Hem. Hij stierf om een nieuw leven te geven. Het oude is voorbijgegaan; het telt niet meer en wordt niet meer meegerekend.

Weet u wat dat betekent? Dat betekent dat God ons volmaakt ziet in Hem, ongeacht wat wij doen. Daar kun je niets aan bijdragen met je gedrag en je kunt er ook niets aan afdoen. Het is namelijk een feit. Zo ziet God ons in Hem. Wij mensen beoordelen elkaar meestal op basis van het verleden, nietwaar? Als je zegt dat je iemand een aardige jongen vindt, bedoel je daarmee dat hij in het verleden al vaker aardig heeft gedaan. Dat geldt ook in negatieve zin: als je iemand niet leuk vindt, beoordeel je diegene op zijn of haar verleden. Maar God doet het anders. God beoordeelt ons niet op basis van ons verleden, maar precies vanaf de andere kant: vanuit de toekomst. Hij ziet ons nu al zoals wij voor altijd zullen zijn. Hij ziet ons nu al volmaakt in Zijn Zoon. Dat wat wij zullen zijn, zo ziet Hij ons nu al. Dat kan niet ongedaan gemaakt worden. Daarom is dit ook gewoon een bericht, en wel een heel goed bericht: zo ziet God ons, onaantastbaar.

Zo mogen we ook onszelf en elkaar rekenen. De zonde is voorbij; daar strijden we niet tegen. Ik weet dat het vaak genoeg gezegd wordt dat we moeten strijden tegen de zonde. In kerken en gemeenten wordt altijd verteld dat Hij is gestorven voor onze zonden om ons daarvan te verlossen. Maar wat doen we vervolgens? Niets anders dan tot onze laatste snik strijden tegen en tobben over de zonde. Soms – en ik weet dat er christenen zijn die het ruitelijk toegeven en er zelfs trots op zijn dat ze altijd maar bezig zijn met de zonde – denkt men dat het goed is om je constant bewust te zijn van je zonde. Men zegt zelfs dat de prediking bedoeld is om de mens zondebewust te maken. Maar ik zal u dit vertellen: Jezus Christus is gekomen om ons bewustzijn te reinigen, om het schoon te maken van zonde, zodat die niet meer telt. Ja, dat kan erin hakken, maar het is wel de waarheid.

Je kunt natuurlijk bezig zijn met zondigen door er maar op los te leven. Dan denken wij: wat is nu een slaaf van de zonde? Dat is iemand die vastzit aan de zonde. Maar er bestaat ook een religieuze variant van het 'slaaf der zonden' zijn: dat is altijd maar bezig zijn met niet-zondigen. Dan ben je ook een slaaf van de zonde. Als je voortdurend bezig bent om niet te zondigen – wat Paulus in deze hoofdstukken van de Romeinenbrief 'leven onder de wet' noemt: gij zult niet dit, gij zult niet dat – dan kom je in een kramp. Je komt echt in een kramp als je zo leeft. Dat is trouwens geen leven. Je bent dan altijd bezig met niet-zondigen, maar waar houd je je dan feitelijk mee bezig? Waar denk je dan aan? Juist, aan zondigen. Dat is precies wat godsdienst is en waarom de wereld daarop afknapt. Men heeft het wel over verlost zijn van de zonde en over een evangelie, maar in de praktijk betekent het dikwijls niets. Want men tobt als geen ander over de zonde, meer nog dan de wereldling. Hoezo verlost van zonde? Zo verlost zien ze er niet uit.

Het is eigenlijk krankzinnig als je erover nadent dat de prediking dikwijls haaks staat op wat het ABC van het evangelie is: Hij kwam om ons te verlossen van de zonde. En vervolgens zijn we altijd maar bezig met die zonde. De geweldige waarheid van de Bijbel is dat wij volmaakt zijn in Christus Jezus, en zo rekenen wij onszelf. We hebben met de zonde helemaal niets meer van doen. Wat wij mogen doen? Gewoon onbekommerd leven voor Hem. "Don't worry, be happy" – ik weet wel zeker dat die uitdrukking uit de Bijbel komt. Wij leven onbekommerd voor God, omdat het grote probleem van zonde en dood overwonnen is. Dat ligt achter ons en wij leven inderdaad voor Hem.

U zegt misschien: "Maar wij blijven toch zondaren tot onze laatste snik?" Nou, volgens de dominee misschien wel – sorry dat ik het een beetje onaardig zeg – maar niet volgens Paulus. Weet u wat Paulus zegt in Romeinen 5 vers 8? "God echter bewijst zijn liefde jegens ons doordat Christus, toen wij nog zondaren waren, voor ons gestorven is." Wij zijn rechtvaardig en zo rekenen wij ook. En als u vraagt hoe je dan omgaat met de zonde, is het antwoord: niet. Daar hebben we niets mee te maken. Dat ligt achter ons. Wij leven voor God, wij zijn volmaakt en we danken Hem daarvoor. Als we 's morgens opstaan – dat is een mooi beeld – dan staan we op in een nieuwe dag, in een nieuw leven. Hij is degene die wat van ons leven maakt. Wij hoeven niet te bidden: "Bewaar mij voor de zonde" of "Verlos mij van de zonde". Wij zijn verlost van de zonde; dat staat voor ons vast en zo mogen wij leven. Dat is maar makkelijk, precies dat probeer ik u duidelijk te maken. En dat zeg ik niet als grapje: het is inderdaad heel makkelijk om zo te mogen leven.

▶ 27:43 Eén voor Allen Gestorven voor een Nieuw Leven ↑ hoofdstukken

De laatste schriftplaats die ik tenslotte ook wil citeren, is waar Paulus over schrijft in 2 Korinthe 5. Want de liefde van Christus dringt ons. Ik zet voor mezelf altijd een vette streep onder dat woordje 'van' Christus. Het is niet de liefde die wij hebben voor Christus; nee, het is zijn liefde voor ons. En die dringt ons. De liefde van Christus dringt ons. Waarom? Wel, Paulus legt dat uit. Hij zegt daar dat wij tot het inzicht gekomen zijn dat één voor allen gestorven is. Ik zei u al eerder: de losprijs is betaald voor allen. Ook dat ligt gevoelig, dat weet ik. Maar het is niettemin gewoon de eenvoudige Bijbelse waarheid. En ik ben er zo blij mee. De prijs is betaald voor alle mensen. Alle mensen zijn zijn eigendom.

Maar let nu even op het betoog van de apostel Paulus hier. Hij zegt: één is voor allen gestorven, dus zijn allen gestorven. Dat wil zeggen: 'it's all included', zoals de Engelsen zeggen. Het is all-inclusive. Hij sluit alles en iedereen in. Hij stierf en daarmee stierven u en ik. Waarom? Wel, om een compleet nieuw leven te geven. Want er staat vervolgens in 2 Korinthe 5: 'En voor allen is Hij gestorven, opdat zij die leven' — dat wil zeggen dat zij dat nieuwe leven van Hem hebben ontvangen — 'niet meer voor zichzelf zouden leven, maar voor Hem die voor hen gestorven is en opgewekt'.

Kijk, dat betekent bevrijding van zonden. Hij is gestorven voor onze zonde. Waarom? Omdat we niet meer zouden leven in de zonde. Zonde betekent niets anders dan je doel missen. En weet u wat het doel van ons leven is? Het staat hier gewoon keurig door Paulus vermeld. Hij zegt: 'opdat we niet meer voor onszelf zouden leven, maar voor Hem die voor hen gestorven is en opgewekt'. En dan kijken we omhoog, want Hij is het doel van ons leven en de hele betekenis van ons leven. Ik heb deze week eerder in een bijeenkomst verteld — een aantal van u waren daar ook — over leven en loven. Het zit nog vers in mijn geheugen om dat nog eens naar voren te brengen. Het geweldige is dat leven en loven twee woorden zijn die alles met elkaar te maken hebben. Als je Hem looft, gericht bent op Hem en Hem de eer geeft, dan leef je ook werkelijk. Leven en loven, die woorden zijn eigenlijk hetzelfde; alleen de klank is anders. Wel, wij leven. Wat betekent dat? Wij loven Hem. Wij zijn gericht op Hem. En zo ook mogen wij zijn heerlijkheid in het licht stellen. Wel, dat is de bedoeling van ons leven.

Met de zonde hebben we niets meer van doen. De schuld is vergeven en dat betekent dat wij onbekommerd voor Hem leven. Dat is waar Paulus over spreekt. Hij stierf voor onze zonde om ons een nieuw leven te geven. Bevrijd van de zonde, bevrijd van zorgen, om voor Hem te leven en daarmee ook te beseffen wat Hij allemaal geeft. We zijn ons maar nauwelijks bewust wat voor enorme rijkdom wij hebben. We zijn zo schathemelrijk! De ellende is alleen: we weten het niet. En dat is, over zonde gesproken, echt zonde. Iemand zal maar een paar miljoen euro op jouw rekening hebben overgemaakt en je weet het niet. En jij maar wakker liggen over de rekeningen die nog betaald moeten worden aan allerlei instellingen, er wakker van liggen en er ruzie over maken thuis... Dat is zonde. Dat is met recht zonde!

Wij zijn zo schatrijk. Waar het om gaat, is dat we het ook begrijpen, gaan verstaan en ook gaan leven als schatrijke mensen. Daar spreekt Paulus over. Dat is ook een blijde boodschap. Dat nieuwe leven is niet iets voor als we straks eenmaal opgestaan zijn en een nieuw lichaam hebben ontvangen. Nee, dat nieuwe leven is wat we nu mogen leven. We zijn nu al bevrijd van de zonde. De dood en de zonde liggen achter ons. En we kijken omhoog en zo gaan we ook stralen en schitteren.

▶ 33:09 Samenvatting: het Duister als Decor voor Gods Liefde ↑ hoofdstukken

Nou, nu mag ik het gaan samenvatten. Dat doe ik altijd graag even om een herkansing te geven aan de mensen die tot dusver niet zo goed hebben opgelet. Want ja, als u straks moet gaan zeggen waar het vanmorgen over ging... Ik herinner me – of het echt gebeurd is weet ik niet – een verhaal over een jochie dat naar de kerk was geweest en weer thuis kwam. Zijn moeder vroeg: "Waar heeft de dominee het over gehad?" Het jochie zegt: "Over de zonde." "Nou, wat heeft de dominee daar dan over gezegd?" "Nou, hij was erop tegen."

Dat heb ik u vanmorgen niet verteld. Trouwens, nee, het is niet alleen dat God erop tegen is; Hij bevrijdt ons ervan. Dat is andere koek. Hij is gestorven voor onze zonden en ik probeer dat duidelijk te maken in dit plaatje. Je hebt aan de ene kant die neergaande lijn van zonde en dood. Wij zijn zondaren, wij zijn stervelingen en wij zitten daar vast. Het kruis van Golgotha maakt daar echter een einde aan. Vervolgens is daar die opgaande lijn, sinds de derde dag dat Hij opstond uit de doden. Hij heeft dat zwarte, de zonde en de dood, achter Zich gelaten en vervolgens leven aan het licht gebracht. We zijn gerechtvaardigd in Hem en hebben een perspectief dat zo groot is, ja, oneindig.

U moet weten dat dat zwarte uiteindelijk alleen maar een functie had om als achtergrond te dienen, om het licht van Zijn heerlijkheid te laten schijnen. Ik hecht eraan om dat toch te zeggen, want ook deze week heb ik daar weer veel over gehoord en u ongetwijfeld ook. God wordt weer ter verantwoording geroepen over van alles en nog wat: hoe Hij dan toch in deze wereld zoveel leed toelaat. Nietwaar? Daarover is natuurlijk genoeg te zeggen, maar laat ik u dit zeggen, puur vanuit de Bijbel: zonde, dood en de ijdelheid van dit bestaan hebben uiteindelijk slechts een decorfunctie. Het is de donkere achtergrond waartegen God juist het licht van Zijn liefde en Zijn heerlijkheid gaat etaleren.

Weet u waarom? Hoe wij kunnen weten – laat ik het anders zeggen – hoe wij kunnen weten dat God zo van ons houdt? We hebben het zojuist gelezen: God bewijst Zijn liefde daarin, dat Christus voor ons stierf toen wij nog zondaren waren. Zo bewijst Hij Zijn liefde. Wij hadden nooit geweten hoeveel God van ons houdt als daar niet een kruis in deze wereld had gestaan waar iemand smartelijk stierf. Juist daardoor kon God Zijn liefde bewijzen.

Uiteindelijk is dat het grote antwoord op de vraag waarom er lijden is, waarom de dood er is en waarom al die verschrikkingen plaatsvinden. Er is één God, mensen, en er gaat niets mis. Die God gaat alles veranderen. Hij laat het licht van Zijn heerlijkheid stralen: zo uitbundig, steeds grootser, oneindig en onvergankelijk.

Ik stel voor dat we daar ook een lied over gaan zingen. "De Heer is mijn licht en Zijn liefde is mijn steun. Zijn eeuwige armen waar ik veilig op leun." Het is een oud lied, maar de tekst staat nog als een huis, als u het mij vraagt. "Hij trok me uit het duister, Zijn bloed dat kocht mij vrij. Mijn ziel rust in Jezus, mijn redder is Hij." En wat verder volgt? Dat is helemaal goed gekomen.

▶ 40:08 Afsluitend Dankgebed ↑ hoofdstukken

Ik stel voor dat we met elkaar nog onze hemelse Vader danken.

Trouwe God en Vader, we willen U zo hartelijk dankzeggen dat we een Redder kennen. Iemand, de grote God van hemel en aarde, die omziet naar Zijn schepping en alles tot een goed einde gaat brengen. Ook al spreekt alles tegen en al lijken onze ogen het tegendeel te zeggen: de waarheid is dat U van deze wereld houdt en dat U alles gebruikt om van de min een plus te maken. En we danken U, hemelse Vader, dat we ons vanmorgen bezig mochten houden met de rijkdom van Uw Woord – met recht rijkdom.

Heer, open de ogen van ons hart, zodat we steeds meer daarvan gaan zien en ontdekken en zo ook beleven wat het betekent dat U Redder bent. Dat U verlost, niet pas straks, maar nu. Dat we werkelijk bevrijd zijn van de zonde. Dat U ons volmaakt en gerechtvaardigd ziet en dat daar niets bij is van onszelf; dat we er ook niets aan af kunnen doen door ons gedrag.

Heer, het is de waarheid. Precies zoals Paulus dat schreef: zo laat het ook voor u vaststaan dat wij dood zijn voor de zonde en dat we mogen leven. Puur leven voor U, die alles wel maakt, die ons zo'n geweldig perspectief geeft, die voor ons zorgt, die ons als volmaakt ziet en ook behandelt. En Heer, dat U ons zo ook zegent en dat we zo ook een zegenkanaal voor anderen weer mogen zijn.

Heer, we danken U dat we Hem mogen kennen die de liefde van God heeft bewezen op dat kruis van Golgotha. Daar werd de prijs betaald. Niet slechts voor ons, niet ook alleen maar voor Israël of voor de gemeente die nu in deze dagen wordt uitgeroepen, maar voor de hele mensheid. En eens zal dat blijken en zal alles loven en juichen tot eer van God de Vader.

Niets is voor niets geweest, ook dat zwarte, dat donkere niet. Niet dat verleden, de zonde, de dood; het heeft allemaal een plaats in Uw plan om uiteindelijk dat licht van Uw heerlijkheid te laten triomferen. En Heer, we danken U dat we daar weet van mogen hebben, dat we werkelijk een blijde boodschap mogen kennen. Dat we daaruit mogen leven en zo ook mogen leven tot eer en heerlijkheid van Uw grote naam. Amen.