▶ 00:00 De Actualiteit van Genderneutraliteit en Identiteit ↑ hoofdstukken

Een hele goede morgen. Vrienden en vriendinnen, zeg ik nu eens; niet zo genderneutraal natuurlijk. Maar dat is precies het onderwerp waar we het vanmorgen over gaan hebben. Overigens, ik ben blij dat ik vanmorgen weer eens in jullie midden mag zijn. Het was precies een jaar geleden dat ik hier ook was. Nou ja, hier – dat was toen nog op de oude locatie.

Het zou me niet verbazen als u zich nu de vraag stelt: "Wacht even, genderneutraal? Ik kan me zo voorstellen dat dat niet in mijn concordantie staat." En welk Bijbelgedeelte zou daarvoor nu behandeld worden? Nou, maakt u zich geen zorgen: inderdaad, het begrip 'genderneutraal' vinden we niet letterlijk in de Bijbel, maar er ligt wel degelijk Bijbels licht op. En dat is wat we vanmorgen graag willen laten schijnen.

Zeg maar eens dat het onderwerp niet actueel zou zijn. Ik heb zomaar wat plaatjes uit de actualiteit bij elkaar verzameld, bij elkaar geharkt... En daar hoefde ik helemaal niet veel moeite voor te doen om ze zo even te verzamelen uit alleen al het afgelopen jaar. Elk plaatje zou weer een aparte toelichting verdienen, maar dat wil ik u besparen. Sommigen liggen zo erg voor de hand, zoals de genderneutrale toiletten. Overigens, wat betreft het woord 'gender', even voor de goede orde: gender is eigenlijk het Engelse woord voor geslacht. Maar tegenwoordig wordt het op zijn Engels uitgesproken omdat men daarmee bedoelt te zeggen dat het niet zozeer het biologische geslacht is, de sekse, maar dat het te maken heeft met de identiteitsbeleving, de geslachtsbeleving. En daarom gebruikt men tegenwoordig bij voorkeur – we zijn in Den Haag politiek correct – het woord 'gender'.

Ja, er zijn van die begrippen als LHBT. Wat u hier ziet, is een afkorting die tegenwoordig vaak nog weer langer gemaakt wordt, want er is geen einde aan alle varianten die je erop kunt bedenken. Maar LHBT is de afkorting voor Lesbisch, Homo, Biseksueel en Transgender – op zijn Nederlands dan. Dat zijn allemaal van die begrippen die tegenwoordig heel actueel geworden zijn. Wat dacht u van het homohuwelijk, dat natuurlijk al wat langer een item is? En nog niet zo lang geleden – en dat verbaast u misschien een klein beetje als u nu die foto ziet van Emile Ratelband – bracht hij het onderwerp ook weer ter sprake. Dat werd misschien heel bizar, maar dat was omdat hij van mening is: "Ik ben 69, maar in mijn beleving ben ik 49." En nu eist hij van de wet dat het zo geregeld wordt dat hij ook als 49-jarige gerekend wordt.

Bij de rechter kon hij niet echt verhaal maken, maar zijn argument was dit: "Als mensen tegenwoordig kunnen bepalen dat ze, ook al zijn ze man, eigenlijk een vrouw zijn – gewoon omdat ze dat zo voelen en beleven – waarom kan ik dat met mijn leeftijd dan niet? Ik mag dan volgens de jaren 69 zijn, maar ik beleef dat heel anders. Waarom kan dat dan niet zo geregeld worden?" En zeg maar eens dat hij daar op zich geen punt mee heeft. Want ja, wat staat er dan nog vast?

Kijk, daar hebben we natuurlijk ook het grote probleem. Want tot enkele decennia terug was een begrip als seksuele identiteit een natuurlijk gegeven. Dat stond gewoon vast op het moment dat je geboren was: je geslacht. Je bent een jongetje of je bent een meisje. Dat was met recht 'natuurlijk', in de zin van door de natuur gegeven, maar ook in de zin van vanzelfsprekend; daar hoefde je het verder niet meer over te hebben. Dat is inmiddels een benadering die achter ons ligt. Misschien hier niet, maar in het algemeen in de samenleving zijn we daarvan verwijderd geraakt.

De laatste decennia, ongeveer vanaf de jaren zestig, is dat heel erg opgekomen. Seksuele identiteit is een hele zoektocht geworden. Want wat ben jij nu eigenlijk? Ben je mannelijk? Ben je vrouwelijk? Of ben je überhaupt het een of het ander? En in welke mate dan? Want ook dat kan nog weer verschuiven. En daarmee is ook nog niet eens gezegd waar je oriëntatie zou horen te liggen. Ik bedoel, van oudsher en van origine was het gewoon zo: het mannelijke is aangelegd op het vrouwelijke. Dat is geen ethiek, dat is natuurkunde. Dat is zoals het ontworpen is en waarvoor het ook gemaakt is: het mannelijke voor het vrouwelijke en het vrouwelijke voor het mannelijke. Maar dat is allemaal niet meer vanzelfsprekend en dus ook niet 'natuurlijk' meer; het is een punt dat voortdurend ter discussie staat.

De vraag die zich dan aandringt is: wat is er nu veranderd in die laatste veertig, vijftig, zestig jaar? En mag dat inderdaad 'verlichting' heten? Want dat is toch eigenlijk zoals het tegenwoordig geponeerd wordt: "Wij weten tegenwoordig meer over hoe de mens en de seksualiteit in elkaar steken. We zijn nu zo verlicht en ook verruimd in ons denken dat we die dingen niet meer als vanzelfsprekend zien." Is dat verlichting of is het juist verduistering? Dat laatste kun je natuurlijk net zo goed verdedigen: dat we de verschillen niet meer zien. Dat dingen die vroeger natuurlijk en vanzelfsprekend waren, nu allemaal een zoektocht zijn geworden.

En vergis u niet, we benaderen het vanmorgen vanuit de Schrift, maar dit zijn onderwerpen die een enorme praktische impact hebben. Jonge mensen worden eigenlijk in de eerste jaren van hun leven al opgezadeld met vragen die er vroeger helemaal niet waren. Ik zeg niet dat er toen geen problemen waren met seksuele identiteit, maar over wat 'normaal' was... ja, dat was de kwestie niet.

▶ 07:52 Romeinen 1 en het Ontkennen van de Schepper ↑ hoofdstukken

Wat ik vanmorgen graag wil doen is deze vragen bespreken aan de hand van Romeinen 1. Want daar kom je dan al heel gemakkelijk en snel terecht. In deze brief zet Paulus op een hele fundamentele wijze de waarheid van het evangelie van God uiteen. Dat is de uitdrukking die hij daarvoor ook gebruikt in het eerste en het tweede vers. Daartoe is hij gesteld: om het goede bericht, de blijde tijding aangaande en van God te vertellen. En dat doet hij dan ook van de grond af aan. Dat wil zeggen, hij laat fundamenteel zien wat dat alles betekent. In het eerste hoofdstuk laat hij ook zien dat de hele wereld weet, dus elk schepsel, elk mens weet van het bestaan van God.

Het is een beetje lastig om nu precies op het goede vers aan te sluiten, want eigenlijk zou ik dat moeten doen in vers 18, maar omwille van de tijd laat ik een paar verzen later inhaken. Dus in vers 20, en dan staat er dit: "Want hetgeen van Hem niet gezien kan worden vanaf de schepping der wereld" — het gaat over God, het is eigenlijk sinds mensenheugenis al zo — "namelijk zijn onwaarneembaar vermogen." En voor de goede orde, maar dat weten de meesten van jullie wel: hieronder staat dan die interlineair waarbij je vooral op die tweede regel moet letten. Trouwens, ik zie dat de onderste regel is weggevallen. Nou ja, dan moeten we allemaal hier gaan zitten. Hier ziet u het wel goed. In ieder geval, als ik het op mijn website zet, dan kunnen jullie het allemaal wel weer zien, voor de controle zeg maar.

Want ik ga ervan uit dat als ik deze dingen zo naar voren breng, dat jullie thuis, als je daar zo je vragen over hebt van: is dat wel zo? — dat het dan het allermooiste is om inderdaad met precisie te kijken: hoe is dat in het origineel dan opgetekend? Het gaat hier over God die niet gezien kan worden, namelijk zijn onwaarneembaar vermogen. Ja logisch, het is onwaarneembaar en dus wordt het niet gezien. Zijn vermogen, zijn kracht, maar ook al die goddelijke attributen van zijn almacht, zijn alwetendheid, überhaupt dat Hij er is. Ik bedoel dat: God kan niet gezien worden. Hij wordt bij herhaling iedere keer ook benoemd en bezongen als de onwaarneembare, de onzichtbare of de onzienlijke God. Als Hij namelijk gezien zou kunnen worden, dan zou Hij deel uitmaken van de schepping. Want alles wat we zien, dat is schepping. Maar Hij is de Schepper en Hij gaat dat te boven.

Hij is de Schepper en alles wat van Hem niet gezien kan worden, namelijk zijn onwaarneembaar vermogen en goddelijkheid, die kennen wij niettemin. Want, zo staat er, dat wordt uit zijn creaties, uit dat wat Hij voortbracht en gecreëerd heeft, met verstand doorzien. En dat heet dan intelligent design. Ik bedoel, je ziet een... Kijk, hoe simpel kan een probleem niet opgelost worden? Ik dacht: dit gaat heel technisch worden, maar nee, dat valt reuze mee. Dankjewel trouwens. Ik bedoel dit: je ziet een horloge en dan weet je dat daar intelligentie achter zit. Dat is gemaakt, daar is enorm goed over nagedacht. Daar zit namelijk een ontwerp in wat absoluut intelligentie verraadt. En al ken je dan helemaal niet die horlogemaker, je weet: er is een horlogemaker. Er is iemand, of een hele groep van mensen, die dit bedacht hebben.

Zodat weliswaar in de schepping wij God niet zien, maar in die schepping weten wij gewoon, als je begiftigd bent met intelligentie — een dier kan dat niet onderscheiden, maar een mens die begiftigd is met verstand weet: God is er. Hij moet er zijn. Dit is namelijk creatie en dus is er een Creator; dat is intelligentie. Dat is het gegeven en de conclusie die absoluut noodzakelijk is. Zodat elk mens weet van het bestaan van God, gewoon omdat je verstand hebt.

En dat is trouwens ook het nadeel dat ik bij vers 20 begonnen ben. Wat er namelijk in de wereld gebeurt — en dat is wat Paulus in vers 18 en 19 naar voren had gebracht — is dat de waarheid voortdurend in deze wereld ten onder gehouden wordt. Onderdrukt wordt. Deze waarheid die zo klaarblijkelijk en zo evident is en zich voortdurend aan je opdringt, wordt met alle kracht en geweld ten onder gehouden. De waarheid namelijk van God. In het algemeen wordt er naar de waarheid niet gevraagd, en dat is eigenlijk ook een van de grote onderwerpen in dit hele gedeelte. Dus weliswaar weet elk mens dit, maar deze waarheid wordt niet erkend en met alle geweld en met alle kracht en met alle vermogens wordt dit onderdrukt.

Maar niettemin vergelijk ik het heel graag met een bal die je onder water houdt. Dat kun je doen, maar daar moet je moeite voor doen. De waarheid komt altijd automatisch, als vanzelf, toch weer boven. Elk mens weet: ja, Hij is er. Ook al wordt er zoveel moeite gedaan om dat te ontkennen. Zodat de mensen, dus zodat deze wereld, geen verontschuldiging heeft. Immers... en een aantal verzen ga ik nu vrij snel doorheen om uiteindelijk natuurlijk bij mijn onderwerp te komen.

▶ 15:15 Verduistering Door het Onderdrukken van de Waarheid ↑ hoofdstukken

Immers, hoewel zij God kennen – dus weten dat Hij er is – verheerlijken of danken zij Hem niet als God. Men weet dus dat Hij er is, maar omdat die waarheid onderdrukt wordt, heeft het in de praktijk voor hen geen consequentie en geven ze Hem niet de eer die Hem toekomt, namelijk als de Schepper, als de Ontwerper en als de Bedenker. Zij verheerlijken Hem niet als degene die werkelijk God is en zij geven Hem ook de dank niet. Als Hij degene is die alles geeft – we zingen het ook in een lied: alles wat wij hebben en alles wat we zijn, dat hebben we ontvangen – dan is de logica daarvan dat je Hem daarvoor ook erkentelijk bent. Je dankt Hem daarvoor. Aangezien je alles van Hem hebt ontvangen, dank je Hem; dat is de Bijbelse en mijns inziens ook de algemene logica ervan. Je dankt Hem in alles, want het is een gift, een geschenk van Hem. Hij is de grote God die de dingen een plek geeft en in het algemeen ook alles geeft. Je hoort Hem daarvoor erkentelijk te zijn.

Dat is wat er wordt bedoeld met Hem niet verheerlijken of danken als God. De uitdrukking "als God" vind ik erg mooi. We hebben dat bij eerdere gelegenheden wel vaker overwogen: het woord God is in het Grieks Theos. Dat is afgeleid van het werkwoord voor stellen of plaatsen. God is dus de Plaatser, degene die alles een plek geeft. Wat er ook plaatsvindt, Hij is degene die het een plaats geeft. Niets wat plaatsvindt – of laat ik het positief zeggen: alles wat plaatsvindt – vindt plaats omdat Hij het een plaats geeft. Als je Hem werkelijk kent als God, dan verheerlijk en dank je Hem ook als zodanig.

Hier gaat het echter over degenen die Hem weliswaar kennen, maar dat juist niet doen. De consequentie daarvan is dat hun redeneringen worden vereideld; dat wil zeggen dat ze zinloos worden. Hun onintelligent hart wordt verduisterd. Want het is natuurlijk dom om de meest basale waarheid, namelijk dat Hij er is, te onderdrukken. Dat is dom, ook al heet dat wetenschap. De afspraak in de wetenschap is dat we alleen bestuderen wat zich aan ons voordoet en daar rekening mee houden. Jawel, maar dat betekent dus dat je het onwaarneembare, waarvan je weet dat het er is, op voorhand al uitsluit. Dat betekent dat je het allerbelangrijkste element, de allerbelangrijkste waarheid, op voorhand al hebt buitengesloten.

De consequentie is niet alleen maar dat de redeneringen ijdel worden. We weten allemaal dat een redenering valide of geldig is als de premissen, de aannames, ook correct zijn. Als de aanname niet juist is, dan moet je de som weer helemaal overdoen, want dan kan de conclusie ook niet goed zijn. De redeneringen worden ijdel, maar hun hart wordt bovendien ook nog eens verduisterd. Het wordt donker van binnen en ook koud. Dit is een ongelooflijk scherpe vaststelling van Paulus. In feite staat het in dit 21ste vers zo kernachtig geformuleerd.

De mens is erop gemaakt om God te eren, te danken en Hem te erkennen. Dat is ook het licht. Want als je weet dat er een God is die alles een plek geeft, dan gaat er ineens licht in je hart en in je ogen schijnen. Dan ga je stralen, want je weet dat niets voor niets gebeurt. Er is een God en Hij heeft de hele schepping, ieder creatuur, gemaakt. Als Hij het gemaakt heeft, dan heeft Hij het ook lief. Hij heeft het niet zomaar gemaakt; er is een plan. Aangezien Hij werkelijk God is, heeft Hij alles in de hand en is Hij bij machte om dat allemaal tot een goed einde te brengen. Kijk, dat is licht. Een mens verlangt daarnaar en zoekt daarnaar.

Vorige week sprak ik in Zoetermeer en toen hadden we het ook over dit vers; dat komt zo uit. We hebben toen overwogen dat het onderwerp "licht in duisternis" was. We zien juist in deze tijd van het jaar dat het zo donker en koud is. Wat doet de mens dan? Dan zoek je lichtjes en die hang je overal op. Waarom? Omdat dat de natuurlijke neiging van de mens is. Je verlangt in de duisternis naar licht en in de kou naar warmte. Er is maar één werkelijke waarheid, en dat is wat Paulus hier zegt: één grote waarheid die fundamenteel is en die werkelijk licht is, namelijk de erkenning dat Hij God is. Hij is er en Hij is degene die alles een plek geeft. Dat is licht.

Sluit je dat buiten? Ja, dan wordt het donker. Dan doe je het licht uit. Er staat hier ook bij: "bewerende wijs te zijn". Je kunt dat natuurlijk wel verkopen als wetenschap en wijsheid, maar in werkelijkheid word je op die manier dwaas gemaakt. Het licht gaat uit en het wordt koud. Wat gebeurt er als het licht uitgaat? Dan zie je de dingen niet meer, of je ziet de dingen niet meer zitten. Maar je ziet dan ook de verschillen niet meer. En nu komen we echt op ons onderwerp, want lees nu eens even verder.

▶ 21:35 De Dwaling: de Schepper Vervangen Door het Schepsel ↑ hoofdstukken

Dit heeft nog alles te maken met de voorgaande verzen, maar het is tegelijkertijd een schakel naar wat gaat komen. De wereld – degenen die beweren wijs te zijn, maar in werkelijkheid dwaas gemaakt zijn en bij wie het licht is uitgegaan – zij veranderen de heerlijkheid van de onvergankelijke God, die dus geen deel uitmaakt van deze vergankelijke schepping. Want dat is het meest kenmerkende van deze schepping: alles vergaat, alles gaat voorbij. Maar Hij is de onvergankelijke God, en wat zij doen is de heerlijkheid van de onvergankelijke God veranderen in een gelijkende afbeelding van een vergankelijk mens of van vogels, viervoeters en kruipende dieren.

Je zou kunnen zeggen: dit is het heidendom. Dit is ook de religieuze uiting op het moment dat je God verwerpt. Wanneer je de Schepper wegredeneert, betekent dit dat er iets anders de plaats van die Schepper moet gaan innemen; er ontstaat namelijk een gat. Als je de Schepper niet meer hebt, wat geeft het leven dan nog wel zin en inhoud? Waar zijn we dan wel op gericht? Dan ben je per definitie genoodzaakt om je, als de Schepper weggeredeneerd is, te richten op iets binnen de schepping. Dat kan dan een mens zijn, of vogels, viervoeters of kruipende dieren.

Ga maar eens na: in de oudheid, eigenlijk tot voor kort, was dit ook de godsdienstige uiting. Mensen maken een tempel, een huis, een heiligdom, en daar maken ze inderdaad afbeeldingen van mensen en van vogels en van viervoeters. Die worden dan vereerd. Laten we wel wezen: vaak was dat ook met de gedachte dat zij een uitbeelding zijn van waar het werkelijk om gaat. Hier wordt gesproken over een vergankelijk mens en over andere creaturen, maar we hadden het zojuist in de aankondiging nog even over de hemellichamen, waar we volgende week over zullen spreken. Dat kun je ook zo zien: de zon wordt dan de uitbeelding van God, of de maan of de hemellichamen besturen ons bestaan en geven daar richting aan.

In ieder geval heb je de Schepper dan vervangen door het schepsel, ongeacht welk schepsel dat is. Het onvergankelijke maakt plaats voor iets vergankelijks. En nu komt het, want let op dat eerste woord: "Daarom". Dus om deze gang van zaken, om het feit dat men de Schepper wegredeneert en zich noodzakelijkerwijs moet gaan oriënteren op de schepping of op een schepsel van welke aard dan ook. Op het moment dat je de Schepper vervangt, betekent dit dat je je levensvulling, je criteria, je fundamenten en datgene wat zin geeft, moet ontlenen aan de schepping zelf. Als je je als schepsel niet meer richt op de andere kant, op de Schepper, dan ga je je richten op de verkeerde kant. Dat is uiteraard ook dubbelzinnig: je gaat je richten op je eigen soort. Je moet wel, want de andere kant heb je in de praktijk weggeredeneerd, zelfs als je Hem in theorie nog wel erkent maar er verder helemaal geen rekening mee houdt.

Let op: "Daarom" – dus om de reden dat men de onvergankelijke God vervangen heeft door een vergankelijk schepsel – daarom heeft God hen overgeleverd in de begeerten van hun harten. Ik wilde er al even op wijzen dat hier staat "in" en niet "aan", zoals het in de NBG-vertaling staat. Ik wil dit eventjes visueel maken: je kunt iets overleveren aan, maar je kunt het ook overleveren in. Als het idee zou zijn dat God, vanwege die afdwaling waarbij de mens in zijn denken de Schepper heeft vervangen door het schepsel, nu zegt: "Zo, nu lever ik je over aan de begeerten van jullie harten" – dat wil zeggen: aan wat jullie zelf verlangen en begeren – dan is dat niet de juiste gedachte. De gedachte is dat God het loslaat. De mens is dan in feite overgeleverd aan zijn eigen begeerten en God zegt: "Ga je gang," en laat dat los. Het is dus niet iets actiefs waarbij God hen overlevert aan die begeerten, maar wanneer het licht uitgaat, laat God hen begaan. Hij levert hen over in de begeerten van hun harten.

Dat is ook waar we in vers 18 over lezen: de toorn van God openbaart zich van de hemel over alle goddeloosheid en onrechtvaardigheid van mensen die de waarheid in ongerechtigheid ten onder houden. De toorn van God openbaart zich niet over mensen, maar over goddeloosheid. En waarin openbaart zich dat dan? Wel, in het feit dat God zo'n wereld die zich zo opstelt, loslaat. Hij doet daar niets meer aan. Het feit dat de wereld zegt: "Ja, waar is God nou?", is juist een bewijs van dit fenomeen. Er wordt in dit gedeelte trouwens drie keer gezegd dat God "overlevert in". Met andere woorden: Hij laat de wereld die Hem wegredeneert begaan.

Hij doet dat ook – en hiermee loop ik erg vooruit op wat Paulus in de latere hoofdstukken naar voren brengt – om de mens zich ervan bewust te maken dat hij zonder God niet kan bestaan. Juist in de duisternis en in de kou van je hart moet de ontdekking gedaan worden en moet het besef komen wat jij werkelijk nodig hebt. Ook dat heeft een plek; het is niet voor niets dat God dat doet. Want we weten allemaal dat God nooit de werken van Zijn handen laat varen. Nee, maar Hij laat het soms wel los, uiteraard om het later weer op te pakken. Er is geen creatie die buiten Zijn liefde kan vallen en God laat geen enkel schepsel ooit definitief los; dat is uitgesloten. Want het is Zijn schepsel en Hij zoekt het, ook als het verloren is. Dan zoekt Hij het net zo lang totdat Hij het gevonden heeft. Dat is de Bijbelse waarheid, maar Hij laat het soms wel los.

Dat is wat je hier ziet. Als de mens God wegredeneert, dan levert Hij hen over in de begeerten van hun harten en tot in onreinheid – want het wordt dan ook heel onzuiver – en tot het onteren van hun lichamen onder elkaar. Wat er dus overblijft wanneer je het onvergankelijke en de geestelijke waarheid wegredeneert, is dat de dingen waar juist een enorme fundamentele zeggingskracht van uitgaat, in feite onteerd en onzuiver worden. Om meteen op het onderwerp te komen waar Paulus het hier over heeft:

▶ 30:51 De Fundamentele en Geestelijke Betekenis van Seksualiteit ↑ hoofdstukken

Dat blijkt uit het navolgende. De seksualiteit is in wezen een geestelijke waarheid. Het is eigenlijk de meest fundamentele waarheid die er maar bestaat, namelijk dat God, de Schepper, Zijn schepping liefheeft en nieuw leven daar door opstanding in verwekt. Zodat de schepping – dat is trouwens Romeinen 8 – nu ook zwanger is in blijde verwachting en wacht op de openbaring. Nou ja, die dingen. Want ik zou in werkelijkheid daar natuurlijk veel uitgebreider op in kunnen gaan, maar dat is nu niet het onderwerp.

Het gaat er eigenlijk om – ik veronderstel dat nu even als bekend – dat de waarheid van de seksualiteit een geestelijke waarheid is. Het is niet alleen maar een biologisch gegeven, zo van: zo wordt de wereld in stand gehouden, of zo houdt de wereld zichzelf in stand. Nee, het is een uitdrukking van wie God is en wat Zijn plan is. Dus daar gaan geweldige spraken van uit. Maar op het moment dat je God weggeredeneerd hebt, dan heeft die seksualiteit ook die betekenis niet meer. Dat verwijst dan helemaal niet meer naar de Schepper en de schepping. Het wordt dus allemaal onzuiver, het wordt allemaal plat en onrein. En in feite wordt het ook onteerd, want de echte eer, de sprake die ervan uitgaat, die raak je op die manier dus kwijt. Dat kan op voorhand niet anders, want het verwijst naar de Schepper. En dus ben je genoodzaakt dat de seksualiteit daarmee onteerd wordt. Er staat ook in: "tot in onreinheid van het onteren van hun lichamen onder elkaar." Ze kunnen niet anders. Ze vervangen, staat er dan, de waarheid van God in de leugen en worden eerbiedig vereerd – laat ik dat andere ook nog even bijlezen – en dienen het schepsel naast de Schepper.

Dus wat er gebeurt is: de waarheid wordt vervangen door de leugen, oftewel de Schepper wordt vervangen door het schepsel. Maar – en daar wil ik ook nog even op wijzen, en daarom ben ik blij dat de interlineaire hier nu wel goed zichtbaar is – de Schepper is mannelijk, terwijl het schepsel vrouwelijk is. Ja, ook in de taal, in de Griekse taal, zie je dat heel duidelijk. De Schepper is mannelijk, is een Hij. Dat mag je natuurlijk ook in de moderne theologie niet zeggen, want dat moet ook allemaal genderneutraal. Men begrijpt het niet: God is mannelijk, is een Hij, is een Vader. Dat is juist heel essentieel. Dat is zelfs geen metafoor; het is eigenlijk omgekeerd. Het is niet zo van: wij noemen God mannelijk of een Hij omdat wij dat fenomeen hier kennen als een soort metafoor. Nee, het is omgekeerd. Hij is de Schepper en het mannelijke is een uitbeelding van die waarheid. Dus het origineel ligt bij God, niet hier. Heb je hem?

Nou ja, in ieder geval vindt hier dus een verandering plaats, een vervanging plaats. De Schepper wordt vervangen door het schepsel. Oftewel – en vandaar ook die symbooltjes – wat er gebeurt is dit: dat als je het verschil niet meer ziet tussen de Schepper en het schepsel, dan zie je ook per definitie niet meer het echte verschil tussen mannelijk en vrouwelijk. En dat is ook wat Paulus zegt: om die reden wordt het denken ook verduisterd. En hoe was het ook alweer? God levert hen nu om die reden over aan ontering van de lichamen. En waarom? Omdat de waarheid van God vervangen is. Oftewel, de Schepper maakt plaats voor het schepsel. De Schepper die gezegend is tot in de aeonen. De onvergankelijke namelijk, die de tijden trotseert. En Paulus besluit met een lofprijzing. Dat is de grote God. En nu komen we op nog twee verzen die ik graag wil lezen.

▶ 35:34 Identiteit Is een Scheppingsgegeven, Geen Gevoel ↑ hoofdstukken

Want Paulus legt dit nader uit. Daarom heeft God hen overgeleverd, opnieuw, in hartstochten van oneer. Het gaat hier weer over de seksualiteit, maar dan een seksualiteit die nu ontdaan is van eer. Waarom? Omdat God is uitgesloten, buitengesloten. Daarom heeft God hen overgeleverd in hartstochten van oneer. God doet daar dus ook niets aan. Ja, het is opmerkelijk om erop te wijzen dat God hier niet protesteert of in actie komt om dit te verhinderen; integendeel, Hij levert hen daarin zelfs over.

Wat dan? Want er staat: die van het vrouwelijke geslacht vervangen het natuurlijke gebruik tot wat naast de natuur is. Dat is wat anders dan de meeste vertalingen die spreken over 'de vrouwen'. De nadruk ligt hier op het vrouwelijke geslacht, de vrouwelijke seksen. Want die van het vrouwelijke geslacht – natuurlijk kun je redeneren dat dit vrouwen zijn, jawel, maar het accent ligt op het feit dat zij vrouwelijk zijn, de vrouwelijken – vervangen het natuurlijke gebruik tot wat naast de natuur is, wat dus niet-natuurlijk is. Het ontspoort dus.

Het natuurlijke gebruik is namelijk dat van het mannelijke geslacht, want het vrouwelijke is gemaakt voor het mannelijke. En vice versa, want vers 27 zegt: evenzo ook die van het mannelijke geslacht, loslatend het natuurlijke gebruik van het vrouwelijke geslacht. Ja, hoe moet je dat nou netjes weergeven? Ik heb dat eens aan een elektricien gevraagd en zij gebruiken ook deze beeldspraak over mannelijk en vrouwelijk, male en female. Want we weten het wel: het mannelijke is het gevende, het vrouwelijke is het ontvangende. Het mannelijke is wat inhoud geeft, het vrouwelijke is dat wat leeg is, wat hol is, enzovoort. Je ziet dat in de techniek en de hele biologie is hierop gebaseerd. Ik zei al: dit is in feite geen ethiek, dit is natuurkunde en wat de natuur uitbeeldt.

Wat er gebeurt, is dat die van het mannelijke geslacht het natuurlijke gebruik van het vrouwelijke geslacht loslaten. En ze werden ontbrand in hun hunkering naar elkaar, die van het mannelijke geslacht in die van het mannelijke geslacht. Dan krijg je dit dus. Maar dat is niet logisch, dat is niet natuurlijk; daar is het ook niet voor gemaakt.

Overigens, voor de goede orde, want ik weet dat ik hiermee een gevoelig onderwerp aanraak: we lezen gewoon de Bijbel en ik geef wat toelichting op wat er nu precies staat geschreven. Maar in de praktijk, en dat voelen we allemaal wel aan, zit hier zoveel aan vast. Paulus heeft het hier echter niet over homofilie; hij heeft het over homoseksualiteit. Dat is een heel groot verschil. Ik zal u nog sterker vertellen, en ik daag u uit om het tegendeel te bewijzen: de Bijbel wijdt geen woord aan het fenomeen homofilie. Dat wil zeggen: de neiging om zich aangetrokken te voelen tot hetzelfde geslacht. De Bijbel zegt daar niets over. De Bijbel praat nooit over die neiging, maar praat over homoseksualiteit. In dit geval over hen die van het mannelijke geslacht ontbrand zijn en dan met het mannelijke geslacht seks hebben. Dat geldt net zo goed voor het vrouwelijke geslacht, waar het voorgaande vers over ging. Die oriëntatie en dat praktiseren, en dat als normaal beschouwen, daarover heeft Paulus het. Niet over het gevoel.

Dit heeft natuurlijk van oudsher nogal wat voeten in de aarde gehad. Mensen voelen zich schuldig omdat ze bepaalde neigingen bij zichzelf herkennen en denken: "Hé, dit is niet normaal, moet ik me daar schuldig over voelen?" Vanuit de Schrift is daar niets kwalijks van te zeggen; ik zou niet weten wat. Nu noemen we dat dan 'uit de kast komen', want dan zegt men: "Ja, het feit dat je die bepaalde neiging bij jezelf herkent..." Maar bepaalt dat je identiteit? Mijn seksuele identiteit is: ik ben een man. Ik ben mannelijk. Dat is je identiteit, niet het gevoel dat je hebt en niet je beleving. Dat kan soms moeilijk zijn en dat kan ontspoord zijn, om welke reden dan ook in de vroege jeugd, maar dat is niet wat je identiteit bepaalt.

Je seksuele identiteit is dat zoals je ter wereld kwam: mannelijk of vrouwelijk. Dat is trouwens ongelooflijk belangrijk om als ankerpunt te zien. Want op het moment dat je je identiteit baseert op je gevoel... goed, dan kun je ook zeggen dat ik een moordenaar ben, want ik heb ooit weleens de neiging gehad om iemand te vermoorden. Dan ben ik een dief, want ik heb ooit weleens de neiging gehad om iets te jatten. Nee, dat is niet wat je identiteit bepaalt. Je identiteit wordt bepaald door dat wat je bent, zoals je gemaakt bent. En dat geldt ook voor je seksuele identiteit waar we het vanmorgen over hebben: die wordt bepaald door zoals je gemaakt bent en waar dat een uitbeelding van is, namelijk naar de Man, naar God de Schepper.

Afijn, als dat licht uitgaat, dan zie je de verschillen niet meer. En wat er dan gebeurt is dat je overgeleverd bent. Ze werden ontbrand in hunkering naar elkaar, die van het mannelijke geslacht in die van het mannelijke geslacht. Het staat eigenlijk heel plastisch uitgedrukt als je het goed leest. En dan staat erbij: de onfatsoenlijkheid bedrijvend, waar geen eer meer in is gelegen. Onfatsoenlijkheid is niet slechts een idee of een ethiek van de maatschappij, maar ook dat heeft een norm. Het is dus ook weer niet een gevoel van "ik vind dat helemaal niet zo horen". Het is geen etiket; het is abnormaal gedrag. Dat wil zeggen: het wijkt af van de norm. En er staat dan bij...

▶ 43:13 De Noodzakelijke Vergelding en Wandelen in Gods Licht ↑ hoofdstukken

En dat is dan het laatste, want ik zie dat het tijd wordt om af te sluiten, maar in werkelijkheid gaat Paulus nog veel verder. Maar eerst wat hij nu zegt: met die hele praktijk die hij zojuist beschreven heeft van vrouwen die het natuurlijk gebruik hebben losgelaten en mannen die het natuurlijk gebruik hebben losgelaten en zich zo eigenlijk richten op dezelfde kant — niet meer op de andere kant maar op dezelfde kant, oftewel homoseksualiteit — krijgen zij daarin de noodzakelijke vergelding van hun afdwaling in zichzelf terug.

Dat is een hele mond vol, maar dat betekent dit, en let nu even goed op: wat is hun dwaling? Hun dwaling is niet die homoseks die hier beschreven wordt. Dat is niet de afdwaling. De afdwaling was de vervanging van de Schepper in het schepsel. Dat was de dwaling. De noodzakelijke vergelding, de consequentie van dat denken, is dat je het verschil niet meer ziet tussen beide geslachten, waardoor je ontspoord raakt in je denken. Dat is de noodzakelijke vergelding.

Het is opmerkelijk dat Paulus dit ook als eerste fenomeen beschrijft: als je God loslaat, dan is dat de consequentie. Als het licht uitgaat, dan zie je dat meteen al in de wijze waarop mensen in de seksualiteit ontsporen. Je ziet dat zich voltrekken in alle samenlevingen waar dat fenomeen plaatsvindt. We hadden zojuist even een terugblik op wat we in de laatste dertig, veertig, vijftig jaar hebben gezien, maar het is zo sterk: God is buitengesloten en we zijn met recht 'van God los'. De logische consequentie, de noodzakelijke vergelding daarvan, is dat mensen het verschil niet meer zien tussen man en vrouw, tussen mannelijk en vrouwelijk, en die identiteiten door elkaar gaan halen. Men raakt ook verkeerd georiënteerd, gedesoriënteerd. Want je weet niet meer in welke richting je moet denken en wat normaal is.

Laat ik daar dan mee afsluiten. Het is zo'n zegen als je denken vastheid heeft. Als je ergens aan vast kunt houden dat ook ergens op gebaseerd is, zodat je in het licht mag wandelen. Dat je de verschillen mag zien, dat je mag weten dat die dingen betekenis hebben. Het mannelijke en het vrouwelijke, het spreekt allemaal van de Schepper en Zijn plan. Hoe Hij de schepping liefheeft en Zijn liefde geeft, gemeenschap met haar heeft, waardoor de schepping ook in blijde verwachting is. Kijk, dat geeft zo'n glans aan het hele fenomeen van seksualiteit en wat dat met zich meebrengt: de creatie van nieuw leven. Dat is 'blijde verwachting'.

Daarom is dat ook wandelen in het licht. Ik denk dat we juist in deze tijd waarin je elke keer weer... Ik gaf het in het tweede diaatje al even aan met al die plaatjes waarin de actualiteit beschreven wordt. Je wordt doodgegooid met dit soort ontsporingen in het denken, waarbij je mensen ziet waarvan je denkt: wat is normaal? Nou, dat weten we dus niet meer. Maar als je dan weet dat er een norm is. Er is een norm. Waarom? Omdat er een God is en Hij bepaalt. Daarom zijn wij er. Hij heeft ons bedacht en als we willen weten wat normaal is, dan zullen we toch bij Hem moeten wezen. Hij heeft Zijn licht laten schijnen en in dat licht, ja, daarin mogen wij wandelen.

Ik stel voor dat we een lied gaan zingen.