▶ 00:00 Introductie: de Wereld van Romeinen 1 ↑ hoofdstukken

In wat voor wereld leven wij eigenlijk? Is dat een vraag die u zich ook wel eens stelt als u weer het nieuws tot u krijgt, of wanneer u uw smartphone opent en kijkt naar de actualiteit en wat er allemaal weer speelt? Ik doel dan inderdaad op de dingen die de afgelopen week hebben plaatsgevonden en in hoge mate het nieuws hebben gestempeld; dan stel je die vraag. En laat ik daarin ook meteen open en eerlijk zijn: ik werd daar ook door getriggerd.

Je leest over Paulus in Handelingen 17 – dat is trouwens een mooi bruggetje om te maken, want over twee weken hebben we een conferentie in Maarn die gaat over Handelingen 17 en de onbekende God. In zekere zin is deze samenkomst ook een soort introductie daartoe. Maar je leest daar over Paulus dat hij in Athene is. Hij had daar rondgekeken en hij zegt dat zelf ook wanneer hij een toespraak gaat geven waarvoor hij was uitgenodigd: "Mijn geest in mij werd geprikkeld door alles wat ik daar in Athene zag." Dat gaf hem de kracht, de spirit en de stimulans om te vertellen wat hij daar inderdaad heeft gebracht.

Zo verging het mij eigenlijk ook. In wat voor wereld leven wij dan? Het antwoord is: de wereld van Romeinen 1. In die wereld... Nou moet ik er wel meteen twee dingen bij zeggen. Ten eerste dat hier een vervolg op komt. U ziet het: Romeinen 1, maar dit is deel 1. Het vervolg zal pas over een maand plaatsvinden.

Maar nog even iets anders: als ik zeg dat we leven in de wereld van Romeinen 1, dan is dat natuurlijk niet voor iedereen zomaar een toegankelijke of begrijpelijke zin. Want hoezo, de wereld van Romeinen 1? Wat bedoel je daarmee? Bedoel je de wereld uit de tijd dat Paulus deze brief schreef? Gaan we het hebben over de omgeving en de wereld waarin hij toen leefde, en gaan we dus terug naar de eerste eeuw van onze jaartelling? Zoiets? Nee, dat is niet wat ik bedoel.

Wat ik bedoel – en dat zal vanzelf duidelijk worden – is de wereld die Paulus beschrijft in Romeinen 1 vanaf vers 18 tot en met vers 32, tot het einde van dat hoofdstuk. De wereld die hij daar beschrijft is een wereld die los is van God. God-los, goddeloos, 'God-de-loos' kun je ook zeggen, het is allemaal hetzelfde: een wereld zonder God. Wat voor wereld is dat dan? Nou, dat wordt daar in geuren en kleuren – en ik moet erbij zeggen: ook in hele donkere kleuren – beschreven.

Daarover gaan we het hebben. Het is veel te veel om dat in één keer te behandelen. We beginnen vandaag bij de echte bespreking vanaf vers 18 en dan komen we uit bij vers 24 of 25. De volgende keer zullen we dat vervolgen. Dat dus even ter introductie. Eerst nog wat over Romeinen 1.

▶ 03:32 Terugblik op de Eerste Zeventien Verzen ↑ hoofdstukken

Ik ga er even aan voorbij dat Paulus deze brief schreef vanuit Korinthe en dat dit ergens halverwege de jaren vijftig van de eerste eeuw zal zijn geweest. Maar dat doet nu even wat minder ter zake. Wij beginnen straks met de bespreking van Romeinen 1 vers 18. Dat betekent dat er zeventien verzen aan de brief voorafgegaan zijn. Het is de langste brief die Paulus geschreven heeft – zestien hoofdstukken – en hij geeft daarin een fundamentele uiteenzetting van de boodschap die hij wereldkundig mocht en zou maken als heraut, maar ook als leermeester.

Het is goed om, voordat we aanhaken bij vers 18, even terug te blikken op wat hij tot dusver heeft besproken of neergepend in vers 1 tot en met 7. Als u een Telosvertaling heeft, dan ziet u dat ook exact in deze beschrijving weergegeven in de kopjes. Vers 1 tot en met 7, dat is het Evangelie van God. Zo noemt hij het ook. Hij zegt: "Paulus, apostel" – dat wil zeggen: afgevaardigd – "tot het Evangelie van God aangaande zijn Zoon," die Hij... enzovoort. Hij legt dan uit waarom het Evangelie is waartoe hij is afgevaardigd en wat de centrale boodschap daarin is. Het Evangelie van God, prachtig, maar dat parkeren we nu even, want we gaan naar vers 18 toe.

In vers 7 tot en met 15 lees je vervolgens dat Paulus al heel wat keren de uitgesproken wens had om Rome te bezoeken. Hij had daar ook heel veel connecties. Dat blijkt wel uit het laatste hoofdstuk, want er is geen hoofdstuk in de Bijbel waarin zo uitgebreid de groeten worden gedaan aan allerlei mensen die hij daar kennelijk kent. Hij heeft al vele malen het voornemen gehad om Rome te bezoeken, maar iedere keer werd hij daarin verhinderd. In het boek Handelingen lezen we ook over wat die hindernis was. Hij schreef deze brief, heel eigenaardig, in Korinthe. Hij bleef daar anderhalf jaar, eigenlijk ook omdat hij van plan was om naar Rome te gaan. Maar dan ontmoet hij twee mensen, ook Joodse mensen uit Italië: Priscilla en Aquila. Zij waren juist gevlucht en waren in Korinthe. Ze hadden hetzelfde beroep als hij, tentenmakers, en zo hebben ze anderhalf jaar daar in Korinthe gearbeid. Maar dat was niet de aanvankelijke planning van Paulus. Paulus zegt dan ook heel laconiek – wij zeggen dat ook wel: de mens wikt, God beschikt. Je kunt zoveel plannen maken, maar er wordt zomaar een streep doorheen gezet. Zo is het Paulus ook vergaan. Hij ging inderdaad uiteindelijk wel Rome bezoeken, maar op een heel andere wijze dan hij aanvankelijk gepland had. Hij kwam daar wel, maar geboeid. Ook heel boeiend trouwens.

Vers 16 en 17 vormen een heel sterk kerngedeelte, want hij beschrijft daar de kracht van het Evangelie. Want: "ik schaam mij voor het Evangelie niet", of zoals we hier bij meerdere gelegenheden hebben gememoreerd: je zou ook kunnen lezen "het Evangelie beschaamt mij niet". Waarom wilde hij Rome bezoeken? Omdat hij daar graag het Evangelie van God wilde brengen. En dan zegt hij: "Hoezo dan wel?" Iedere keer moet u maar opletten in dit eerste hoofdstuk; hij gebruikt voortdurend dat woordje 'want' in de verzen 15, 16, 17, 18, 19 en 20. Iedere keer 'want, want, want'. Je zou dus iedere keer de vraag kunnen stellen: hoezo dan? Nou, want... En dan vervolgens weer: ja, hoezo dat dan?

Het is net een kind. Petra en ik passen tegenwoordig heel vaak op onze kleinzoon. Het is zo leuk als kinderen vragen stellen. Je geeft een antwoord en ze zeggen: "Maar waarom dan? Waar dan?" Ze willen alles weten. Dat is erg leuk. Kent u dat verhaal van die vader die ook iedere keer vragen kreeg van zijn kind? "Papa, waarom is dat dan?" Dat kind moet trouwens al wat ouder geweest zijn dan onze kleinzoon – dat is nummer twee, maar die babbelt ook al lekker. In ieder geval, die vader zei iedere keer op de vraag "Papa, wat is dat en waarom?": "Dat weet ik niet. Dat weet ik ook niet." De moeder die dat allemaal zo aanhoorde, werd het een beetje zat en zei: "Laat hem nou toch ophouden joh!" Waarop die vader reageerde: "Laat hem toch, daar leert hij van." Dan leert hij in ieder geval dat je bij een mens vaak helemaal niet aan moet kloppen om te willen weten hoe de vork in de steel zit.

Als je het vanuit het oogpunt van de logica bekijkt, is het een heel duidelijk plateau waar hij iedere keer feiten toelicht bij wat hij in het voorgaande had gezegd. De kracht van het Evangelie, het niet-beschamen... Waarom? Omdat het is wat het claimt te zijn. Dat wil zeggen wat het woord Evangelie betekent: een goed bericht, een blijde tijding. Dat kun je verwerpen, maar je kunt nooit ontkennen dat het een blijde tijding is. Dat brengt hij dus naar voren.

Dan komen we bij vers 18 tot 32, het onderwerp van deze keer en in ieder geval ook de volgende keer. Je weet bij mij nooit zeker of er niet nog een keer op volgt, maar dat zien we wel. Een wereld zonder God, want dat is echt waar het dan over gaat. Vers 1 tot en met 17 is de introductie tot wat hij vanaf vers 18 gaat betogen: hoe donker letterlijk, maar zeker ook figuurlijk en geestelijk, die wereld zonder God is.

▶ 10:24 De Passieve Openbaring van Gods Toorn in het Heden ↑ hoofdstukken

En dan kom ik aan in vers 18, en dat begint met een woord dat u eigenlijk al had kunnen voorspellen als u het voorgaande hebt beluisterd. "Want de toorn van God openbaart zich van de hemel." We moeten hier meteen heel goed opletten, want het begint dus met 'want'. Paulus had zojuist in het voorgaande gezegd – en ik vond het daarom een beetje moeilijk om hier meteen aan te haken, omdat je iedere keer blijft teruggrijpen naar wat voorafging – dat in dat Evangelie de rechtvaardigheid van God wordt geopenbaard. Daar hebben we het onlangs nog over gehad: wat is het Evangelie? Dat is dat God recht doet aan dat wat Hij zegt. Dat is de openbaring van Gods rechtvaardigheid. Hij heeft Zijn Zoon al van het begin af aan aangekondigd als een mededeling, als een profetie en een voorzegging. God is rechtvaardig omdat Hij gelooft in Zijn eigen Woord. Hij gelooft in Zijn Woord als geen ander en daarom is Hij de Rechtvaardige. Maar het is een universeel principe: degene die in Zijn Woord gelooft, dat is een rechtvaardige. Dat geldt voor God Zelf, maar het geldt ook voor een mens. Als een mens 'amen' zegt op wat God zegt, dan rekent God je als een rechtvaardige. Dan ga je uit van wat Hij zegt. God rekent geloof tot rechtvaardigheid.

Dan komt in feite de vraag: hoe zit dat dan? Het antwoord luidt: "Want de toorn van God wordt onthuld over alle onrechtvaardigheid van mensen." Kijk, als God geloof rekent tot rechtvaardigheid – en dit is pure logica – dan betekent dat dus dat onrechtvaardigheid gelijkstaat aan ongeloof. Het is het niet beamen en niet erkennen van wat Hij zegt. Dat is de logica, en daar gaat het hier ook over: de toorn van God openbaart zich van de hemel. Ik zei al dat we hier even goed de puntjes op de i moeten zetten, want anders zou je zomaar weer een foute afslag maken.

Er staat hier 'openbaart zich' in de tegenwoordige tijd. In het Grieks, en in het Nederlands trouwens ook, is dat een voortgaande handeling. Er staat niet 'zal worden geopenbaard' of 'heeft zich geopenbaard', maar 'openbaart zich'. Het is zich aan het openbaren of aan het onthullen. Dat is eigenlijk het woord 'apocalypse' wat hier gebruikt wordt. De toorn van God openbaart zich van de hemel. Dat dit in de tegenwoordige tijd staat, zou zomaar vragen bij ons kunnen oproepen: openbaart God dan nu Zijn toorn? Is dat niet iets wat Hij in de toekomst gaat doen, in de 'dag van toorn'? Dat is trouwens een uitdrukking die ook gebruikt wordt in het tweede hoofdstuk. Daar gaat het heel duidelijk over de toekomst waarin God Zijn toorn zal bewijzen om de dingen te corrigeren. Gods toorn is altijd een uiting van Zijn ongenoegen, om het even plechtig te zeggen, maar Hij openbaart dat juist om de dingen recht te zetten. Dat doet Hij dan ook in de dag van toorn, inderdaad zeer hardhandig. In feite beschrijft het boek Openbaring met al die bazuinen de dag van toorn; dat staat er letterlijk. Dan zullen er tal van grote rampen en gerichten plaatsvinden.

Maar dat is actieve toorn. Houd dat even vast: de dag van toorn betekent actieve rampen en gerichten. Nu openbaart Gods toorn zich ook, maar niet actief; juist passief. In de toekomst gaat Hij ingrijpen, maar in de tegenwoordige tijd grijpt Hij niet in. Sterker nog: Hij keert Zich af, Hij laat begaan. Hij laat de wereld begaan. Dat zullen we ook later nog zien, want er wordt drie keer een werkwoord gebruikt dat 'overgeven' of 'overleveren' betekent. Waarin blijkt Gods toorn nu? Hierin: dat Hij de wereld aan haar lot overlaat. Tijdelijk en pedagogisch, want u weet: God laat nooit varen de werken van Zijn handen. Maar niettemin laat Hij de mensheid nu proefondervindelijk ondergaan wat het is om Hem te verwerpen. Hij laat de wereld dan begaan. Dat is dus passief. In de toekomst gaat Hij ingrijpen en maatregelen nemen; dan wordt Hij ook zichtbaar. Dat is een totaal ander perspectief en een heel andere tijd. Dan grijpt Hij in, maar nu grijpt Hij juist niet in. Hij keert Zich af en, even plat gezegd, het komt erop neer: 'Zoek het nu maar even zelf uit. Jullie denken dat het zo moet? Ga je gang, dan zul je ondervinden wat dat betekent.' Hij geeft hen over aan een verwerpelijk denken; ze denken verwerpelijk en Hij laat ze daarin los.

Er is nog een andere term die elders in deze brief, maar ook in de Hebreeuwse Bijbel heel bekend is – en we hebben het daar in deze samenkomsten vaker over gehad: God verbergt Zijn aangezicht. Dat is eigenlijk heel typerend voor de tijd waarin wij nu leven. God is de Onzienlijke, maar Zijn aangezicht is Degene door wie Hij Zich uitdrukt, zoals we Hem kennen. Hij is het uitgedrukte beeld van de godszelfstandigheid, Gods Icoon: Zijn aangezicht. Maar Gods aangezicht is verborgen. Waar is de Messias? De Messias kwam, en waar is Hij nu? Hij is verborgen. En doordat God Zich vandaag verbergt, is dat feitelijk een uiting van Zijn toorn. Het is Gods afkeer van de hele gang van zaken nu in deze wereld, niet doordat Hij ingrijpt, maar juist doordat Hij dat niet doet. Ik wil dit heel sterk onderstrepen: in de dag van toorn gaat God ingrijpen en Zich actief bemoeien met deze wereld. In de tegenwoordige tijd openbaart Gods toorn zich ook, maar juist doordat Hij Zich terugtrekt en Zijn aangezicht verbergt. Er zijn vele teksten die daarover spreken: Hij verbergt Zijn aangezicht. In feite is dat de uitdrukking in de praktijk van hetzelfde principe: Hij laat Zich niet zien en de mens mag het nu even zelf uitzoeken.

De toorn van God openbaart zich 'vanaf de hemel', zo staat er letterlijk. Niet op aarde, maar vanaf de hemel. Dat versterkt het idee dat God Zich terugtrekt. Het beantwoordt ook de vraag waarom er in deze wereld zoveel eigenaardigs plaatsvindt. Het lijkt een wereld zonder God en de mens vraagt zich af: 'Waar is God dan? Ik merk niets van Hem.' Ze kunnen er niet onderuit dat Hij er moet zijn – dat weten ze ook wel, al wordt het onderdrukt – maar Hij laat niets van Zich merken. In ieder geval de afgelopen tweeduizend jaar mag de mens in zijn eigen sop gaarkoken, zoals we dat noemen. Waarom grijpt God niet in bij alle dingen die in de wereld gebeuren? Dat gaat Hij doen op Zijn tijd. Nu grijpt Hij niet in, en juist daarin openbaart Hij Zijn toorn. De zin loopt door: de toorn van God openbaart zich over alle goddeloosheid – letterlijk staat er 'oneerbiedigheid', het geen eer bieden en het ontbreken van terecht respect voor wie Hij is – en alle onrechtvaardigheid of ongerechtigheid van mensen. Hier zie je dus ook weer die onrechtvaardigheid terugkomen.

Wat betekent dat? Nou, God rekent geloof tot rechtvaardigheid, en onrechtvaardigheid is dus dat een mens niet herkent wat Hij gesproken heeft en dat niet beaamt. Het Hebreeuwse woord voor geloof is eigenlijk ons woord 'amen'. Dat is een beetje kort door de bocht, maar daar komt het wel op neer.

Maar trouwens, er is nog iets opmerkelijks waar ik even op wil wijzen. Er staat niet dat de toorn van God nu gericht is op mensen als zodanig. Gods toorn komt niet over de mensen, maar over alle goddeloosheid en onrechtvaardigheid van mensen. Ziet u, dat is een groot verschil. Daar waar de mens God miskent en Hem niet de credits geeft die Hem toekomen, is hij daarmee eigenlijk onrechtvaardig.

Leuk hè, ik heb er al heel vaak op gewezen en ook hier zie je dat fenomeen weer: dat het woordje 'en' heel dikwijls de betekenis heeft van 'namelijk'. Die goddeloosheid, dat is namelijk onrechtvaardigheid. Het ene is in feite een uitleg van het ander of een toelichting daarop. En daarop is de toorn van God nu ook gericht.

▶ 21:27 Het Systematisch Onderdrukken van de Waarheid ↑ hoofdstukken

De zin loopt nog verder: de toorn van God openbaart zich over alle goddeloosheid en onrechtvaardigheid van mensen die de waarheid in onrechtvaardigheid ten onder houden. Dat is in feite waar het in dit hele hoofdstuk over gaat. Deze zin moet je daarom heel scherp hebben. Daarom ga ik er ook woord voor woord, zinsdeel voor zinsdeel doorheen om aan te geven wat het verwijt is dat God heeft ten opzichte van de wereld. Dat is dat men de waarheid ten onder houdt. En dat is per definitie onrechtvaardig, want als je weet dat iets waar is en je onderdrukt dat, dan is dat onrechtvaardig.

Het is een systematische onderdrukking van de waarheid; die mag niet gezegd worden. Eigenlijk is dat heel karakteristisch voor de hele wereld. Ga er op voorhand maar vanuit. Mensen zeggen dan: "Dan ben je eigenlijk een complottheoreticus, je gelooft niet wat er in de wereld allemaal verteld wordt." Nee, dat klopt. Als je eenmaal weet hoe dat in elkaar steekt, zoals Paulus dit zegt over de wereld die zonder God is, dan zie je wat daar zo ernstig aan is: dat men de waarheid ten onder houdt. Dat is echt heel actief, want waarheid heeft in zichzelf de neiging – de voor sommigen irritante eigenschap – om openbaar te worden.

Je moet dus altijd heel veel moeite doen om de waarheid te verbergen. Liegen vereist trouwens ook een heel groot geheugen. Dat weet u wel: als je liegt, dan moet je veel onthouden. Iemand die de waarheid spreekt, hoeft maar één ding te onthouden en dat is gewoon wat het is. Dat is geen creatieve bezigheid, maar liegen is iets creatiefs. Dan moet je weten wat de waarheid is, en vervolgens moet je dat ten onder houden of in ieder geval een andere versie daarvan brengen. Maar dat komt dan ook weer aan het licht, en dan moet je daar weer een andere versie voor bedenken. Je blijft dan in die wereld bezig. De waarheid ten onder houden is heel moeilijk. Ik vergelijk het altijd met een strandbal die je onder water probeert te houden. Dat kan, maar het kost verrekte veel moeite om dat te doen. Want die bal... laat hem even los en hij komt naar boven. De waarheid komt altijd aan het licht.

Dat vind ik trouwens een fikse bemoediging, moet ik zeggen. Want hoezeer de waarheid ook wordt onderdrukt – de waarheid in het algemeen, ook in de wetenschap geldt dat, maar natuurlijk vooral de waarheid aangaande God – daar begint het allemaal mee. Als je namelijk die waarheid mist en ten onder houdt, dan komt er verder niets meer. De waarheid mag niet gezegd worden en dan krijg je censuur en ook indoctrinatie. Het moet op een andere manier, er moeten andere versies verteld worden. Je loopt daar voortdurend tegenaan.

Ik moet zeggen, ik heb die ervaring zelf ook opgedaan. Dat klinkt misschien hoogmoedig, maar zo bedoel ik het niet. Ik heb het meegemaakt, dat is alweer erg lang geleden, dat ik sprak in gemeentes. Ik had de ontdekking gedaan dat God de Redder is van alle mensen. Ik bracht dat toen ook naar voren, want onlosmakelijk is daarmee verbonden dat de Bijbel niet zoiets kent als een eindeloze eeuwigheid. De Bijbel spreekt over aionen die een begin en een einde hebben. Ik weet nog heel goed – ik ga geen namen en plaatsen noemen, dat doet niet ter zake – dat ik dat toen in alle voorzichtigheid naar voren heb gebracht. Gewoon met de bonnetjes erbij, het bewijs geleverd. De reactie die ik daarop kreeg, was dat de afspraken die nog stonden, zouden worden geannuleerd. Niet omdat het niet waar was, maar omdat het "zoveel overhoop gooit" en "destructief is voor de eenheid in onze gemeente". Nou, u kent de argumenten wel. Ik ben er niet één keer tegenaan gelopen; dat is echt zo.

Het frappante is: als men nog zou zeggen dat wat je zegt niet klopt, of dat men er nog niet uit is... maar het gaat mij nu even om het fenomeen dat men wéét dat het waar is. Dáár gaat het over. Ik heb het nog niet over mensen die nog in de twijfelfase zitten en zeggen: "Ik denk erover na, het zou best eens kunnen." Nee, ik heb het over mensen die weten dat iets waar is, maar die het desondanks onderdrukken. Vooral de leiding, die de boel bij elkaar moet houden, is daar dikwijls heel erg mee bezig en op gefocust. Die zorgt ervoor dat je tegenwoordig "gecanceld" wordt. Ja, censuur. Dingen worden gecensureerd.

Ik zat van de week nog naar een filmpje te kijken van een Kamercommissie uit januari of februari. Ik noem weer even geen namen of partijnamen, dat doet nu even niet ter zake. Dat ging over abortus. Er was een wet aangenomen – hoe het precies zit weet ik niet – maar in ieder geval dat de termijn tot 22 weken zou zijn dat een abortus mocht plaatsvinden. Dat is uitzonderlijk, geloof ik, zelfs in wereldwijd verband. Maar goed, tot 22 weken is dat toegestaan, dat is dan de wet. Er was een spreker in die commissie en die wilde dat even ter discussie stellen. Hij pakte onder zijn tafel een embryo vandaan – dat wil zeggen: een pop, zoals die gewoon op consultatiebureaus worden getoond. Wat is een baby of een embryo van 22 weken? Het ging nu dus niet om gruwelijke beelden van uit elkaar getrokken armpjes en beentjes, nee, gewoon: wat is een embryo van 22 weken? Daar ging de hele discussie over.

En geloof het of niet, het is gewoon een feit: hem werd het spreken ontnomen. Hij mocht het woord niet langer voeren, want hij mocht dat niet tonen. Het is gewoon een feit. Ook helemaal geen gruwelijk feit of zo, maar men zei: "Ja, maar dat mag niet op camera." Het mocht niet gezegd worden. Het gaat mij nu niet om een discussie over abortus, maar puur om het punt dat de waarheid wordt getoond, maar dat het niet mag. Waarom? Omdat het te confronterend is. Ja, daar is het juist voor! De waarheid is hard. Meestal wordt dat als een negatieve kwalificatie gebruikt, maar het is juist positief. De waarheid is hard, want je kunt erop staan. Het verandert niet. Het is werkelijk als een rots. Maar goed, zo gaat dat dan in de wereld. Ik geef nu een politiek voorbeeld, maar laten we dat terrein verder voor wat het is. Zo gaat het: de waarheid wordt ten onder gehouden. En Paulus gaat dat nu ook weer toelichten.

▶ 30:06 Het Ingeschapen Weten Dat God Bestaat ↑ hoofdstukken

Daarom dat hetgeen van God gekend kan worden in hen openbaar is. Dat zie je ook in de interlineaire vertaling: omdat hetgeen van God gekend kan worden in hen openbaar is. Want God heeft het hun geopenbaard. Ja, wat kan er van God gekend worden? God is inderdaad verborgen; Hij wendt Zich af en toch kan God gekend worden. Wat kan er van God gekend worden? Nou, dat Hij er moet zijn. Dat Hij er is. Dat is wat Paulus hier zegt: hetgeen van God gekend kan worden, namelijk dat Hij er is, dat is in hen openbaar. Dat wil zeggen: ze weten dat. Elk mens weet dat er een God is. Als je begiftigd bent met intelligentie, dan weet je: Hij is er.

Hoe komt het dat een mens dat weet? God heeft het hun geopenbaard. Ik heb vroeger op catechisatie gezeten en toen kreeg ik dat al onderwezen. Dat is volkomen terecht. Men spreekt wel over een ingeschapen godsbesef of een godskennis – tegen die term zou je wat bezwaar kunnen maken, maar een mens weet dat God er is. En als het echt gaat spannen, dan roept hij om God, zelfs als hij zo atheïstisch als de pest is. Dan komt die kennis ineens weer boven; dan komen de waarden weer naar de oppervlakte. Maar ook gewoon met je intelligentie: je weet het gewoon. Je hoeft maar in een bloemetje te kijken of naar de sterren, en je ziet zo'n enorm design dat je gewoon stupide moet zijn – sorry dat ik het zeg – als je beweert dat dit zomaar is ontstaan. Dat is krankzinnig. Dat weten mensen ook wel.

Maar goed, er zijn hele effectieve methoden om dat te onderdrukken. Als je het systematisch onderdrukt, dan heb je hele onderwijsinstituten en universiteiten waar dat gewoon geïndoctrineerd wordt. Mensen worden daar gehersenspoeld, en dan ben je zelfs gek als je gelooft dat er een God is. Zo kan dat dus gaan. Maar elk mens weet dat God er is. Het is in hen openbaar. Waarom? Omdat God het hun heeft geopenbaard. Het is in hen openbaar, dat wil zeggen: ze weten het.

Het aardige is ons woord 'geweten'; dat is eigenlijk het woordje 'medeweten'. Consciëntie. 'Con' betekent 'mede' en 'sciëntie' heeft te maken met 'science', wetenschap. Hoezo medeweten? Nou, er is Er Eén die het weet en Hij deelt die wetenschap met de mens. Dat is inderdaad ingeschapen. Een mens heeft een geweten. Dat heeft niet alleen maar met een moreel besef van goed en kwaad te maken, maar ook dat je gewoon weet dat als je iets van een ander pakt, dat dat fout is. Dat weet je. Dat is dat geweten. Dat geweten kan vervolgens verstoord worden en dichtgeschroeid, zegt de Bijbel ook. Allemaal tot uw dienst. Maar een mens heeft wetenschap, die consciëntie.

Een mens weet ook dat Hij er is. Daar begint het zelfs mee. Een mens weet dat God er is en ze weten dat in hun verstand, in hun geweten. 'In hen' kan hier ook betekenen 'te midden van hen'. De kennis van God is dus, om het even heel plechtig en duur te zeggen, niet esoterisch. U kent de term toch? Je hebt van die esoterische groeperingen die menen een bepaalde kennis te bezitten die alleen voor degenen is die geïntroduceerd of ingewijd zijn. Nou, kennis van God is niet esoterisch; dat wil zeggen: iedereen weet het. Daarom hoef je voor mensen ook nooit te bewijzen dat God er is, want een mens weet dat. Atheïsme is dwaasheid. Dat kan een hele intellectuele variant hebben – die mensen zijn helemaal geïndoctrineerd, dat is waar – maar het is dwaasheid. De Bijbel zegt dat trouwens letterlijk: "De dwaas zegt in zijn hart: Er is geen God." Ja, sorry als u zich beledigd voelt, maar de waarheid kan hard zijn.

▶ 34:43 Gods Onzichtbare Eigenschappen Doorzien in de Schepping ↑ hoofdstukken

Want er staat bij in vers 20: "hetgeen van Hem niet gezien kan worden". Ja, dat lijkt mij duidelijk. Het meeste, namelijk Zijn onwaarneembare kracht. Ik laat die term even voor wat hij is, daar zou wel meer over te zeggen zijn, maar dit moet duidelijk zijn: Zijn vermogen, Zijn dynamiek, eigenlijk Zijn kracht. Dat vermogen is zo eindeloos – zo wordt het trouwens ook dikwijls vertaald – maar het onttrekt zich sowieso aan onze waarneming, want dat kunnen we niet zien. En ook Zijn goddelijkheid, dat wat Hem eigen is als God, dat is niet waarneembaar.

Maar er staat: "hetgeen van Hem niet gezien kan worden, namelijk Zijn onwaarneembare kracht en goddelijkheid, wordt sedert de schepping van de wereld uit Zijn werken met het verstand doorzien." Het is dus niet alleen maar ingeschapen dat de mens het al gewoon op voorhand weet: "Hij moet er zijn", maar het is in feite ook intellectueel. Dat wil zeggen: dat heeft te maken met intelligentie. Want wat is intelligentie? Dat is het vermogen dat je ontwerp en design herkent.

Als je geen verstand hebt... ik bedoel een dier, of ook mensen die dat vermogen van het verstand niet hebben ontvangen; die weten dat niet. Die zien niet dat er een structuur of een design of een ontwerp aan iets ten grondslag ligt. Die herkennen dat niet, die hebben dat vermogen niet. Een mens wel. Een mens heeft verstand, hij is intelligent, en het kenmerk van intelligentie is – dat is een van de definities – dat je ontwerp herkent. Maar als je dat zegt, dan zeg je daarmee ook: er is een Ontwerper. Want een ontwerp zonder ontwerper bestaat niet. Het is ontworpen. Als je zegt dat het een ontwerp is, dan zeg je daarmee dat het is ontworpen, oftewel: er is een Ontwerper.

Je ziet een horloge, bijvoorbeeld – dat voorbeeld geef ik hier vaak – of gewoon iets als een beamer, een computer of een camera. Weet ik veel wie dat in elkaar gezet heeft, maar ik weet: daar zit een enorme intelligentie achter, meer dan wat ik heb gekregen, die dat allemaal zo heeft geconstrueerd. Je herkent dat. Je hoeft hier ook verder geen moeite voor te doen om dit verder toe te lichten, dit is vanzelfsprekend: geen horloge zonder horlogemaker en geen schepping zonder Schepper.

De wereld is geschapen. Er is over de kleinste details zo nagedacht. En de aardigheid is: hoe meer je kennisneemt van de schepping en van de details van het grote – op macroniveau maar ook op microniveau – hoe meer je onder de indruk raakt van het design. Slechts bij een oppervlakkige blik zou je nog kunnen zeggen: "Dat zal wel zomaar zijn ontstaan." Ja, totdat je echt weet waar het over gaat en echt de details ziet. Je wordt steeds meer onder de indruk gebracht van het ontwerp. En daarmee denk je: "Wauw, wat moet Degene die dat gemaakt en bedacht heeft, geweldig groot zijn!" Het wordt uit Zijn werken met het verstand doorzien. Als je intelligentie hebt, dan herken je dat.

Ja, "zodat zij geen verdediging hebben". Dat is eigenlijk het woord. "Geen verontschuldiging" zegt de NBG-vertaling, maar het is gewoon "verdediging". Het is op geen enkele wijze werkelijk te verdedigen om het anders te beweren.

▶ 38:33 Hem als de Ware God Verheerlijken en Danken ↑ hoofdstukken

Immers, vers 21. Degenen die mij kennen, weten dat Romeinen 1 vers 21 een van mijn meest favoriete Bijbelteksten is. Dus met genoegen heb ik nu opnieuw een motief om daarover te spreken. Immers, hoewel zij God kenden... Dat wil zeggen: men weet dat God er is, ook al wordt dat onderdrukt. En al wordt het zo effectief onderdrukt dat je nog gaat geloven dat het waar is ook. Want laat me dit zeggen: ik beweer niet dat iemand die God ontkent, een atheïst, liegt. Dat zeg ik niet. Ik zeg alleen: je bent gehersenspoeld, gewoon door het hele onderwijssysteem. Je kunt buitengewoon intelligent zijn, maar door dat hele denken ben je toch vervreemd geraakt, zodat je zelfs het meest elementaire — Hij is er — niet meer ziet.

Het is basaal; het zijn wat ze bij computers de 'default-instellingen' noemen. Dat is je basisinstelling. De mens weet het in de basis; hij heeft een geweten, hij 'weet mee' met God dat Hij er is. Immers, hoewel zij God kenden, hebben ze Hem niet als God verheerlijkt of gedankt. Dat is de waarheid die onderdrukt wordt: God als God. Dit is zo mooi. Waarom? Het gaat er niet alleen maar om dat je... Kijk, de mensheid in het algemeen is religieus en erkent dat er 'een God' is. Ja, maar een God? Nee, niet een God. Er is één God, en die is werkelijk God.

God als God verheerlijken, dat vraagt om een definitie. Wat bedoel je dan met God? Welnu, het woord dat Paulus hier optekent, is het Griekse Theos. Ons woord 'theologie' is daar direct van afgeleid. Maar het is afgeleid van een werkwoord dat plaatsen of stellen betekent. Theos is dus Degene die plaatst, die alles een plek geeft. God is Degene die alles een plaats geeft. Hoe komt het dat er iets plaatsvindt? Dat komt omdat er Eén is die het een plaats geeft. Als Hij namelijk geen plaats zou geven, dan zou het geen plaats vinden. Hij is de Plaatser van alles. De Plaatser in de ruimte — hierboven, beneden — maar ook in de tijd. Wanneer vindt iets plaats? Alles is in ruimte en tijd. Hij is de Schepper van ruimte en tijd en Hij plaatst de dingen daarin.

In de ruimte ergens. U bent nu hier, in Benthuizen op dit moment, op 14 september 2025. Hoe komt dat? Ik kan wel zeggen dat ik hierheen gereden ben en je kunt er honderdduizenden redeneringen op nahouden, maar het komt gewoon omdat er Eén is die dit laat plaatsvinden, die het een plaats geeft. Nu hebben we natuurlijk vaak heel veel kritiek op God, want wij denken het altijd beter te weten. Maar alleen al dat feit, dat je het beter denkt te weten dan God, betekent dat je Hem niet vereert als God. Dan denk je namelijk dat jij het beter weet. Denk je dat werkelijk? Wij, met onze paar ons grijze hersencellen, denken wij nou werkelijk dat wij het beter weten dan de grote Ontwerper van hemel en aarde? Kom tot je verstand, denk na en wees wijs.

God is Degene die alles een plaats geeft en aangezien Hij alles een plaats geeft, heeft bij Hem ook alles een doel. Bij Hem gaat er dus ook nooit iets mis. Want als er één God is... Zodra er meerdere zouden zijn, is God geen God meer. Dan zou Hij Zijn besluiten moeten delen, Zijn beslissingen of Zijn terrein moeten prijsgeven. Hij zou dingen moeten bespreken en Hij zou niet alles in de hand hebben. Nee, er is één God. Alleen als je één God hebt, kun je God als God verheerlijken. Zodra je twee of drie of nog meer goden hebt, heb je geen God meer. Anders gezegd: er is of één God, of geen God. Op het moment dat je polytheïsme hebt, zoals bijvoorbeeld bij de Perzen die een god van het goede en een god van het kwade hadden, dan heb je een conflict. Dan heeft die goede god het kwade niet in de hand. Dat is niet de God van de Bijbel. Hij beschikt alles. Denkt u werkelijk dat er iets is wat buiten Hem omgaat? Als u dat denkt, vereert u Hem niet als God.

Hij is de Almachtige. Almacht is een kenmerk van het feit dat Hij werkelijk God is, alles weet en alles beschikt. Dit is voor mij zo'n enorme eye-opener geweest toen ik in 1992 de ontdekking deed dat God de Redder is van alle mensen. En over de aeonen; het allermooiste daarvan was dat God werkelijk God is. Dat ook goed en kwaad allemaal door Hem beschikt worden en dat Hij, omdat Hij God is, alles tot een goed einde brengt. Ja natuurlijk, Hij is God! Als je eenmaal deze waarheid kent, dan wordt het licht in je hart.

Ik kan het aantonen aan de hand van dit vers: "Immers, hoewel zij God kenden, hebben ze Hem niet als God verheerlijkt of gedankt." Dat zijn twee dingen die dicht bij elkaar liggen. God als God verheerlijken wil zeggen: Hem prijzen of Zijn heerlijkheid in het licht stellen. Verheerlijken wil niet zeggen dat je God een complimentje geeft, alsof Hij daarop zit te wachten. Nee, je stelt de glorie die Hij heeft in het licht. Je prijst Hem, zoals deze samenkomst ook begon. Waarom? Hij is Degene die alles gemaakt heeft. Waarom heb ik adem? Om Hem te loven. Verheerlijken is Hem prijzen om wie Hij is. Danken ligt daar dicht tegenaan, maar dat is Hem erkentelijk zijn en Hem erkennen om wat Hij geeft. Daar dank je voor; je krijgt iets.

Het is zo mooi als je weet dat Hij Degene is die alles beschikt en die nooit laat varen het werk van Zijn handen. Hij is werkelijk een Vader voor jou, voor mij en voor deze hele wereld. Dan weet ik dat wij alles uit Zijn hand ontvangen. Zoals de catechismus zegt: wij ontvangen het uit Zijn goddelijke hand. Het komt uit Zijn hand; Hij is geen vreemde en niet iemand die ons vijandig gezind is. Het is God onze Vader die het geeft.

Meestal ontstaat er onvrede in ons hart op het moment dat we denken het beter te weten. We denken: "Dit vindt nu plaats, maar het had eigenlijk niet plaats moeten vinden." In feite ben je God dan al aan het wegredeneren. Dan ontstaat er automatisch en logischerwijs onvrede, want je hebt geen vrede met wat er gebeurt en met wat je krijgt. Begrijp me goed, ik bedoel daar helemaal niet mee te zeggen dat er niet heel veel moeite, leed, tranen en pijn is waar je totaal geen plek aan kunt geven. Maar jij hoeft het ook geen plek te geven. Dat is een bevrijding, toch? Mensen gaan naar psychotherapie om iets 'een plek te leren geven'. Ik heb een geweldig goed bericht: er is Er één die het allemaal een plek geeft. Punt. Of je het nu gelooft of niet.

Dat betekent dat ik niet eens meer hoef te begrijpen waarom de dingen gebeuren. Je vertrouwt gewoon Hem die het beschikt en die het een plaats geeft. Ik zeg niet dat dit geen diepe weg is, ik zeg alleen wel hoe fundamenteel het is om Hem als God te verheerlijken en te danken. Ziet u hoe dat direct consequenties heeft voor het bestaan van alledag? Je staat 's morgens op. Hoe kon dat? Je hebt de adem in je mond; die had je in de nacht ook al, terwijl je er helemaal niets van wist. Dan sta je op en je ogen gaan open. Je ziet de dingen weer en je mag opstaan. Hij is Degene die dat allemaal geeft. Geen seconde, geen milliseconde in jouw bestaan kun je buiten Hem om. Hij is het. Daar sorteer ik alvast op voor voor over twee weken.

▶ 49:26 Vereidelde Redeneringen en een Verduisterd Hart ↑ hoofdstukken

Dus het betekent dat wanneer je God niet als God verheerlijkt of dankt, en Hem dus niet als God herkent, je gedachtegangen, je redeneringen en je overleggingen de verkeerde kant opgaan. Er staat letterlijk 'de redenering' en onze 'dialogen'; ons woord dialoog is daarvan afgeleid. Die worden verijdeld en leiden tot niets. Laten we voor de samenkomst nog even kijken naar wat een redenering precies is. In de leer van de logica is een redenering alleen valide, geldig of deugdelijk als de premisse – het uitgangspunt – waar is. Als je uitgangspunt niet klopt, dan zal de conclusie per definitie ook niet deugen. Paulus zegt hier over hun redeneringen, hoe knappe koppen het ook zijn, dat ze worden verijdeld. Dat wil zeggen dat ze zinloos worden en tot niets leiden. Waarom? Omdat ze dom zijn? Nee, helemaal niet. Of omdat hun IQ niet hoog genoeg is? Ook niet. Maar het komt doordat hun uitgangspunt niet waar is. Ze ontkennen God en gaan niet uit van God als God. En dan leidt je hele redeneren, hoe knap ook, tot niets. Het is nul, het is helemaal niënte. Het is gewoon lucht.

Hun redeneringen zijn verijdeld en er staat nog iets bij: het is ook duister geworden in hun onverstandig hart. Want dat is ook nog eens wat er gebeurt. Het is niet alleen zo dat je redeneringen nergens toe leiden, maar het wordt ook nog eens een keertje heel donker van binnen. Het licht gaat gewoon uit. Je hebt geen uitzicht meer en alles wordt zinloos. Als God niet God is, dan betekent dat dat er allerlei dingen kunnen gebeuren die helemaal niet bedoeld zijn, alsof Hij het niet onder controle zou hebben of even de andere kant op kijkt. Dat is een hele deprimerende gedachte, kan ik u vertellen.

Maar als God wél God is, dan is het omgekeerde ook waar. Kijk, hier wordt het negatief gezegd: omdat ze God niet als God hebben verheerlijkt en gedankt, zijn hun redeneringen verijdeld en is het duister geworden in hun onverstandig hart. Je kunt het ook positief omkeren: als je God wel als God verheerlijkt en dankt, dan worden de redeneringen in je gedachtegangen juist wel waar en valide. Dan wordt het licht in je hart, je krijgt uitzicht en je gaat de verschillen ook zien.

Ik zie dat ik hopeloos met de tijd in de knoei kom, maar dan moeten het maar drie studies worden. Ik vind het zo belangrijk om dit goed te onderstrepen: wat de consequenties zijn als God weggeredeneerd wordt en je niet uitgaat van God als God. Redeneringen worden verijdeld en het is duister in het onverstandig hart. Het wordt donker en dan zoek je naar dingen op de verkeerde plek. Waarom zoek je daar? Omdat je uitgangspunt niet juist is. Je moet Moskou niet in Amerika zoeken; dan zoek je gewoon verkeerd. Er is een Plaatser, er is een God, en Hij is degene die de dingen beschikt. Als je dat ziet, dan gaat er een wereld voor je open. Alles wat er gebeurt heeft dan ineens zin en betekenis. Spreuken 16 zegt dat God alles heeft gemaakt voor zijn doel, zelfs de goddeloze voor de dag van het kwaad. Dat is een zware pil, maar slik hem maar gewoon hoor, want het is de waarheid. En ik moet erbij zeggen: het is een geweldige waarheid. God heeft alles gemaakt voor zijn doel en als Hij werkelijk God is, dan is de goede uitkomst uiteindelijk per definitie gegarandeerd.

Het is zoals ik in mijn WhatsApp-profiel heb staan: 'Everything will be okay in the end. If it's not okay, it's not the end.' Zo is het. Maar weet u, dat is geen positief denken à la Emile Ratelband, zo van 'je moet positief denken'. Nee, ik denk positief omdat ik weet dat er Eén is die alles plaatst en die alle minnen tot plussen maakt. Daarom denk ik positief. Het is geen mentale truc, het is de waarheid. Hij is de grond, Hij beschikt de dingen en dus komt alles goed. Dan weet je nog niet precies hoe, en dat Hij dat door zijn Zoon doet is een tweede, maar de basale waarheid is: God is God, met allemaal hoofdletters.

▶ 54:56 De Verlichting als Verduistering en Menselijke Dwaasheid ↑ hoofdstukken

Het staat er nog bij in vers 22: "Bewerende wijs te zijn". Paulus heeft het nog steeds over die wereld die God heeft weggeredeneerd, waar God niet meer het uitgangspunt is. En terwijl ze beweren wijzen te zijn, zijn ze dwaas geworden. Dat vind ik heel illustratief, want ze zijn ook nog eens een keertje heel pretentieus. Kijk eens wat een kennis, wat een bibliotheken en wat een IQ’s er allemaal huizen in die universiteiten en in de academische centra. Dat is een redenering die ik op een andere manier ook nogal eens tegenkom en waar ik tegenaan loop: "Denk jij nou werkelijk dat jij het beter weet dan al die knappe koppen?" Ja, sorry, maar ik weet dat er een God is. Dat weet jij trouwens ook, alleen je hebt je laten wijsmaken dat Hij er niet is. Of in ieder geval: je hebt Hem uitgebannen uit je denken. Daar kom je vanzelf wel achter, maar dat is de waarheid.

Bewerende wijs te zijn, zijn ze dwaas geworden. Men denkt en men pretendeert wijs en verlicht te zijn. Ik vind het ook zo typerend: toen God weggeredeneerd werd in de filosofie, begon het tijdperk van de Verlichting. Juist toen het licht officieel in de gedachtegangen en in de filosofie uitging omdat God werd weggeredeneerd, werd het donker. En hoe noemt men dat? Verlichting. Dat is de officiële term voor dat tijdvak dat toen aanving. Ja, kunstlicht inderdaad, in ieder geval geen echt licht. Dit heeft ook wel iets komisch. Als je kijkt naar dit soort arrogantie, dezelfde arrogantie die je ook in Psalm 2 leest over de dag van de toekomst waarin de volkeren samenspannen, dan staat er: "Die in de hemel woont, lacht." Het is eigenlijk een mop; het slaat nergens op. Ik houd wel van die hoge manier van kijken. Wij zetten hoog in hè, Ton? Als je het van bovenaf bekijkt, wordt het gewoon lachwekkend hoe die kleine kleipoppies zich van alles verbeelden en denken heel wat te weten.

Men weet niets. De mens kan veel, dat is technologie en dat is verbazingwekkend, maar men weet niets. Ze weten niet waar we vandaan komen en waarom niet? Omdat ze God hebben weggeredeneerd en het dus allemaal vanzelf ontstaan moet zijn door een knal. Dat is bizar, maar je hebt niets anders als je geen alternatief hebt. Dat zie je in Babel ook: men redeneert God weg. Maar als de mensheid zich dan saamklontert, stelt God inderdaad vast: niets wat zij denken te ondernemen, zal hun onmogelijk zijn. Ze kunnen heel veel. Ik heb dus diep respect voor wat een mens kan, maar zonder God weet een mens niets. Je weet niet waar je vandaan komt, je weet niet waar je naartoe gaat en je weet dus ook niet waar je bent. Navigatie is erg belangrijk; je wilt weten waar je bent, maar om te weten waar je bent, moet je eerst weten waar je vandaan komt.

Ze hebben de heerlijkheid van de onvergankelijke God vervangen, veranderd en verruild voor hetgeen gelijkt op het beeld van een vergankelijk mens. Dat is onvermijdelijk. Want als God weggeredeneerd wordt, dan ontstaat er een vacature. Hoe moet het dan wel gebeurd zijn? Dat moet dan aan het schepsel zelf worden ontleend en zo wordt God een godje. Dat is trouwens ook direct in de christelijke theologie ontstaan. Men weet wel dat er een God is — even los van de ingewikkelde leer van de drie-eenheid — maar God wordt "een" god. Hij beschikt niet over alles; het is ooit in het verleden fout gegaan en nu moet God redden wat er te redden valt. Maar dat is niet de God van de Bijbel. De gedachte dat Hij moet redden wat er te redden valt en dat het ondertussen misgaat, is in feite blasfemie. Je onteert God daarmee.

De mens gaat God vervangen door het beeld van een vergankelijk mens, van vogels, van viervoetige en van kruipende dieren. Het is een neerwaartse lijn: mens, vogel, viervoetig, kruipend. Het wordt steeds lager bij de gronds. In ons moderne wereldbeeld denken wij wijzer geworden te zijn, maar we hebben nu eigenlijk alleen nog abstracte goden. In feite zeggen ze dat deze wereld is ontstaan door tijd en toeval. Geef een miljard jaar en geef toeval het creërende vermogen, en de wereld is wat zij is. Dan heb je in feite tijd en toeval tot god gemaakt; zij zijn verantwoordelijk voor de schepping die er is. Al geloven ze trouwens niet in een schepping, want een schepping veronderstelt een Schepper. De hele evolutieleer is niets anders dan het wegredeneren van God.

En nu komen we op een heel specifiek terrein: ook de staat gaat de rol van God overnemen. Als God weggeredeneerd wordt, wie zorgt er dan voor ons? Zo ontstond het idee van het socialisme en de verzorgingsstaat. De politiek moet alles oplossen. Zijn er problemen? Men kijkt meteen naar de politiek. Er zijn eerdaags weer verkiezingen en de verwachting is dat de politiek alles moet oplossen. In de Bijbel heeft de overheid de taak om een toornende wreekster te zijn over degene die het kwaad bedrijft. Ze moeten boeven vangen, zeg maar. Maar wat moet de politiek vandaag de dag allemaal niet? Ze gaan over je hele leven. Vadertje staat. De Vader is verworpen en dus moet de staat die rol overnemen. Zie je hoe al dat soort gedachtegangen van atheïsme, evolutionisme en socialisme in feite terug te voeren zijn tot godloos denken? Je bent God kwijtgeraakt en dan wordt het donker. En als de staat dan voor je moet zorgen, besef dan dat de staat eigenlijk niemand is. Dus niemand zorgt voor je. Het klinkt misschien kort door de bocht, maar het zijn de onpersoonlijke machten geworden.

▶ 01:01:14 Vooruitblik: het Verlies van Scheppingsorde en Seksualiteit ↑ hoofdstukken

Ja, en dan komen we eigenlijk op een terrein waarbij ik zie dat de tijd om is; ik heb inmiddels een uur gesproken. Het wordt dus tijd om een punt te zetten, zodat we de volgende keer daar de draad weer kunnen oppakken. Die inleiding wil ik echter alvast meegeven, want wat je in het vervolg ook krijgt – en dat moet erbij – is dat mensen het verschil tussen mannelijk en vrouwelijk niet meer gaan zien. Dat heeft direct met elkaar te maken in het navolgende gedeelte van vers 24 tot en met 27.

Daar staat: "Daarom heeft God hen overgegeven in de begeerten van hun harten tot in onreinheid voor het onteren van hun lichamen onder elkaar." Alleen al dit punt laat zien dat de hele seksualiteit in feite wordt platgeslagen. De waarde van de Bijbel is echter juist dat de wijze waarop nieuw leven wordt gecreëerd, een uitdrukking is van wie God is. Hoe de man en de vrouw, de Schepper en de schepping, een beeld zijn van elkaar. Hij heeft de schepping lief en door opstanding – we hebben daar ook een gewoon seksueel woord voor: erectie – wordt nieuw leven gecreëerd, waardoor de schepping de rol vervult van een vrouw, van een zwangere vrouw. Romeinen 8 zegt immers dat de gehele schepping in barensnood is.

Die hele typologie is men kwijtgeraakt. Waarom? Omdat men God is kwijtgeraakt. Daardoor heeft seksualiteit eigenlijk geen enkele diepere betekenis meer. Het moet 'lekker' zijn, zoiets, en je moet er vooral voor zorgen dat er niet al te veel grote ongelukken gebeuren. Maar het is plat. Terwijl het juist heilig is en verwijst naar het geweldige plan dat God van zins is uit te voeren. Men is dat kwijt, evenals het feit dat het mannelijke en het vrouwelijke spreekt van Schepper-schepping. Ziet u dat al die gedachten over de wereld waarin wij nu leven met elkaar samenhangen?

Daar moeten we de volgende keer inderdaad maar eens wat uitgebreider over spreken, want ik vind het een enorme eye-opener. Mag ik nog één opmerking maken? Ik hoorde van de week het verhaal van Charlie Kirk. Ik weet dat hij theologisch ook wat anders georiënteerd is, als ik het zo mag zeggen, maar hij vertelde op universiteitscampussen onder het motto 'prove me wrong' gewoon de waarheid: dat er een God is, dat het Woord waar is en dat Jezus Christus werkelijk uit de doden is opgestaan als een absoluut historisch feit. Het is een van de allergrootste historische feiten. Hij vertelde dat er twee geslachten zijn: mannelijk en vrouwelijk. Ook legde hij uit hoe dat hele linkse denken, waarbij de staat alles moet oplossen, fundamenteel fout is. En wat gebeurt er met zo iemand? Dat is de wereld zonder God: daar moeten mensen monddood gemaakt worden. En als dat niet lukt... nou ja, de rest is inmiddels actuele geschiedenis. Ik werd erg getriggerd door dit voorbeeld om dit onderwerp te bespreken. Het is een onderwerp waar veel bij komt kijken, maar het geweldige is de samenhang van die ene God. Daar gaat het om. Ik onderbreek nu mijn verhaal, want ik had eigenlijk nog wat meer willen zeggen, maar het wordt hoog tijd. Ton!