▶ 00:00 Lichtdragers in een Donkere Wereld ↑ hoofdstukken

Inmiddels hebben wij al een aantal bijeenkomsten dit weekend gehad; dat zeg ik er maar even bij voor degenen die hier nu zomaar binnengevallen zijn. U haakt dus aan bij een thema dat we inmiddels al van diverse kanten hebben benaderd, en dat moet u ons maar niet kwalijk nemen. We hebben genoten van dat licht der Schriften waar we zojuist ook over zongen. Iedere keer is daarbij toch het thema – en als rode draad komt dat ook iedere samenkomst weer uit de verf – dat we aan de ene kant in een donkere wereld leven, een duistere aion.

Het is een wereld waarin ook de god van deze aion, dat wil zeggen de overste van de macht van de lucht, alles beheerst. Hij verblindt mensen, waardoor er duisternis in de wereld is. Dat mag allemaal waar zijn, maar in die duisternis schijnt het licht van God. En dat gebeurt op allerlei wijzen, zoals het plaatje dat ook liet zien: de wereld mag dan duister zijn, maar daar vonkelen sterren. Hoe komt dat? Wel, omdat God Zijn Woord heeft gegeven. En er zijn er die Hij roept – dat zullen we straks ook zien – degenen aan wie Hij inderdaad vandaag ook het geloof geeft.

(Oh, heel goed dat je dat even zegt. Maar u kon mij toch aardig beluisteren, denk ik? Maar goed, nu nog beter. Wat zei ik ook alweer? Wat was de laatste zin?) Die donkere wereld, daar had ik het over. In die donkere wereld zijn er lichtdragers. Dat wil zeggen: zij die het licht hebben vernomen. En hoe werkt dat met licht? Dat gaat schijnen, dat gaat stralen; dat is een automatisme, dus logisch, daar is licht voor.

Het is eigenlijk een geweldig onderwerp om bij bepaald te worden. Gisteravond hebben we ons ook wat beziggehouden – trouwens, gisterochtend ook – over wat het betekent dat deze wereld duister is. Dat contrast moet je kennen om inderdaad dat licht des te meer te waarderen. Gisteravond hadden we het over de duisternis waarin de wereld wandelt en hoe dat in de praktijk ook allemaal tot uiting komt. Maar des te mooier en geweldiger is het om te beseffen wat het betekent om in het licht te wandelen.

Het feit dat je dat licht mag gaan reflecteren en dat dat ons verandert, waardoor je gaat schijnen... dat is allemaal Zijn werk, en dat is nog het allermooiste. Dat is het mooiste wat altijd weer uit de verf komt wanneer echt dat goede bericht van Hem klinkt. Hij krijgt daarvoor alle credits. Ik bedoel: wij zijn daarin een werktuig, wij zijn daarin lijdend voorwerp. Dat wil zeggen: Hij doet dat aan ons, in ons en door ons. Maar Hij is het; Hij krijgt daarvoor de eer. En afijn, dat heeft zo in diverse bijeenkomsten al geklonken.

▶ 03:14 Wat Brengt het Goede Bericht aan het Licht? ↑ hoofdstukken

Vanmorgen wil ik u meenemen naar 2 Timotheüs 1 en daarbij antwoord geven op deze vraag: wat brengt het goede bericht aan het licht? Of wat is het nou dat het goede bericht aan het licht brengt? Dat wordt direct in dat gedeelte ook beantwoord. Dus ik hoef dat helemaal niet zelf te zeggen; ik hoef u er alleen maar op te wijzen. Dat is het allermooiste als je een doorgeefluik mag zijn. Je vertelt gewoon wat er staat geschreven, zwart op wit: hier, daar en overal. En je wordt daarin bevestigd – take it or leave it, or believe it.

Weliswaar gaat het hier niet zozeer over dat contrast van de duisternis, althans dat wordt niet zozeer expliciet genoemd. Hoewel ik erbij moet zeggen: bedenk even dat als we naar 2 Timotheüs 1 gaan, we gaan naar Paulus’ laatste brief die hij heeft geschreven en die we in de Bijbel hebben, vlak voor zijn executie. We lezen dat zo in de loop van de brief – ik ga dat nu verder ook niet laten zien, dat doet ook niet zo ter zake – maar ook om even de donkere omgeving, de donkere context van deze brief daarmee toch wel te schilderen. Want dat is heel evident. Paulus’ executie stond voor de deur. Paulus schrijft dat dan ook aan zijn jongere medewerker Timotheüs, aan wie hij als het ware het stokje doorgeeft als zijn geestelijke erfgenaam.

Hij memoreert dat in het gebied waar hij zo actief was geweest en vele jaren ook het evangelie gepredikt, geleerd en onderwezen heeft. We weten dat ook vanuit het boek Handelingen. Dan zegt hij – dat is trouwens ook in 2 Timotheüs 1: "allen die in Azië zijn, die hebben mij verlaten." Nou, dat is een domper. Een grote teleurstelling voor deze apostel. Hij was ook een mens van vlees en bloed. Er was heel veel tegenstand en deze brief is geschreven juist in die donkere omstandigheden. Paulus waarschuwt Timotheüs – en dat is over duisternis en een donkere context gesproken – hij waarschuwt: Timotheüs, het wordt alleen maar erger.

Erger in de zin van niet alleen in de wereld; deze donkere aion wordt alleen maar nog, voor zover dat mogelijk is, donkerder. Maar ook – en dat is misschien wel de meest tragische ondertoon in deze brief – dat in de Christenheid zij die uitkomen voor het getuigenis van het evangelie, zelfs zij... Het zal zelfs zo zijn, zegt Paulus al tegen Timotheüs, dat ze de gezonde leer niet meer zullen verdragen. Die tijd komt, zegt hij tegen Timotheüs. Dus juist daar waar je zou verwachten dat het zal klinken, zegt Paulus: reken er niet op.

In zijn dagen was het al zo dat allen die in Azië waren hem verlaten hadden. Hij zegt: reken er maar op dat die ontwikkeling zich alleen maar meer zal voltrekken. In die zin zou je echt kunnen verdedigen dat dit een zeer pessimistische brief is. Maar dan moet je de brief ook niet al te goed lezen hoor! Want ja, het licht spat er vanaf, als ik het zo mag zeggen. En de vreugde en ook de vrede die Paulus daar in de gevangenis heeft, zo vlak voorafgaand aan toch hele heftige gebeurtenissen... Paulus is vol vrede. Laten we dan beginnen bij vers 7.

▶ 07:15 Geen Geest van Beduchtheid, maar van Vermogen ↑ hoofdstukken

En dat brengt, denk ik, perfect onder woorden wat ik nu ook bedoel te zeggen. Want daar zegt hij: "de God", zoals Paulus dat altijd zo benoemt. Trouwens, dat is in het algemeen het Grieks als het gaat over dé God: degene die echt God is, dé God. Hij zegt dat Die ons niet een geest van beduchtheid geeft. Andere vertalingen spreken over timiditeit—dat we timide en bang zijn—en in de NBG-vertaling staat "lafhartigheid". We durven dan eigenlijk niet de ene stap voor de andere te zetten. Hij zegt: "Ja, maar dat is niet de geest die God ons gegeven heeft."

Je hebt ook van die mensen, ik bedoel christenen, die zeggen: "De wereld is gevaarlijk, je moet uitkijken voor dit en je moet bang zijn voor dat." Allemaal mensen die je daarmee een geest van beduchtheid proberen aan te praten. Zo’n geest heeft de God die wij kennen ons niet gegeven. Wij hoeven niet bang te zijn voor die wereld. Als we al in die termen gaan spreken, dan keren we het liever even om: dan moeten zij bang zijn voor ons! Want ik zal u dit vertellen: licht is sterker dan de duisternis. De duisternis verdrijft niet het licht, maar licht verdrijft wel de duisternis.

God heeft ons niet een geest van beduchtheid gegeven. Maar, zegt hij, van wat dan wel? Nou, van vermogen of van kracht—dynamisch. Dat is dat Griekse woord wat hier staat. Dynamiet, dynamiek; onze Nederlandse woorden komen uit dat Griekse woord voort. Van vermogen: "ik vermag alles". Een geest van vermogen, van echte power, van kracht en van liefde. Want de God... maar dat hebben we inmiddels ook al diverse keren gezien: altijd weer als je het hebt over dé God, dan spreek je over degene die hemel en aarde gemaakt heeft, maar die ook omziet naar zijn schepping en de wereld die hij bedacht en gemaakt heeft, liefheeft.

En dat heeft hij bewezen, ultiem! Juist in het grootste contrast. Juist toen de wereld de vijandschap naar God toe zo openbaarde, juist toen openbaarde God op het hoogst zijn liefde. Toen de wereld Gods Zoon aan het kruis nagelde, toen bewees God: "Zoveel hou ik van jullie." Want die liefde is niet kapot te krijgen. Wel, de God heeft ons niet gegeven een geest van beduchtheid, maar van vermogen, van power en van liefde.

En er staat ook nog bij: "van bezonnenheid" in de NBG-vertaling. Dat is inderdaad de gedachte. Eigenlijk zit daar zelfs iets in van gezond verstand. De Schrift—trouwens heel de schepping—is logisch opgebouwd en God is de Logos; hij is een logische God. En ik vind: als iets niet logisch is... ik bedoel niet dat als je het niet kunt verklaren het niet waar is, dat is onzin. Daarmee zou je veel te veel kwaliteit toekennen aan ons volstrekt beperkte IQ en denkvermogen. Maar God is logisch.

En ik vind het heerlijk om zo in het leven te staan. Je hebt vaak te maken met mensen die denken vanuit die geest van beduchtheid: "Mogen we dit wel, mogen we dat niet?" Paulus is dan zo laconiek: "Alle dingen zijn geoorloofd." Waar hebben we het over? Nee, niet alles is nuttig. En kijk, daar heb je het juist: want als niet alles nuttig is, dan moet je de vraag van het gezond verstand gaan stellen. Bouwt het op? Is het nuttig? Is het tot eer van hem? Worden anderen er beter van? Word ik zelf er eventueel beter van?

Ja, u zegt: "Dat klinkt ook meteen weer zo Nederlands: word ik er beter van?" En dan denken we meteen aan de portemonnee, hè? Nee, dat bedoel ik natuurlijk niet. Ik bedoel: bouwt het op, gewoon in het algemeen? En is het tot ere van hem? Dat zijn vragen van gezond verstand, niet van beduchtheid of van "mag het wel, mag het niet". De God geeft ons niet een geest van beduchtheid, maar van vermogen, van liefde en van gezond verstand. Gewoon heel bezonnen.

▶ 12:00 Schaam Je Niet voor het Getuigenis van Onze Heer ↑ hoofdstukken

Schaam je dus niet voor het getuigenis van onze Heer. Het is misschien goed om dat bij dezen alsnog toe te lichten. Gisteren, na de tweede samenkomst, hebben we aan het eind nog een lied gezongen aan de hand van Romeinen 1 vers 16. U herinnert zich dat wellicht nog: "Want nee, ik schaam mij het evangelie niet." Toen kwam er naderhand iemand naar me toe en hebben we daar nog een gesprekje over gehad. Ze zei: "Maar daar staat toch eigenlijk niet 'ik schaam mij het evangelie niet'? Er staat eigenlijk: 'het evangelie beschaamt mij niet'."

Dat is een interessant punt. Het ene heeft iets van: "Kom maar op!", een soort bravoure. Maar als je zegt: "het evangelie beschaamt mij niet", dan wijst dat juist op de kracht en het vermogen van het evangelie dat mij niet beschaamt. In werkelijkheid is het nog iets complexer. We hebben het er dit weekend toevallig al verschillende keren over gehad dat Griekse werkwoordsvormen actief of passief zijn, zoals in het Nederlands. Het is iets actiefs: óf je schaamt je niet, óf je wordt niet beschaamd. Het Grieks heeft echter nog een andere vorm, de middenvorm, en daar zit zowel het actief- als het passievelement in.

Wanneer er in Romeinen 1 vers 16 staat: "Ik schaam mij het evangelie niet", dan is dat die middenvorm. Dat wil zeggen: het evangelie beschaamt mij niet én ik schaam mij het evangelie niet. Beide is namelijk waar, en ook in die volgorde. Omdat het evangelie mij niet beschaamt en ik dat weet, schaam ik mij het evangelie niet. Dus als u mij het pistool op de borst zou zetten en zou vragen waar ik voor kies, dan zeg ik: het beschaamt mij niet. Het andere vloeit daar namelijk logischerwijs uit voort.

Enfin, dat zegt Paulus hier ook. Hij zegt dat je je niet moet schamen voor het getuigenis van onze Heer, want dat beschaamt ons niet. Hij voegt eraan toe: "noch voor de gevangene van Hem". Wie zou dat zijn? Dat is hijzelf natuurlijk. Schaam je niet voor Hém en voor de gevangene van Hem. Dat klinkt trouwens ook door in dat bepaalde lidwoord 'dé' en het enkelvoud: dé gevangene. Dat is Paulus.

Paulus was zich er heel erg bewust van — we zullen dat aan het slot van deze ochtend ook zien — waartoe God hem geroepen heeft: als heraut, als afgevaardigde en als leraar van natiën. Maar hij was nu gevangen en in de wereld miskend. In het jodendom waar hij uit voortkwam werd hij miskend; sterker nog, daarom was hij een gevangene. Hij was immers in Jeruzalem, in het hol van de leeuw, terechtgekomen en daar gevangengezet. Zo kwam hij uiteindelijk via een omweg in Rome terecht. Hij is die gevangene.

Bovendien was hij zwaar miskend in al die gemeentes die ooit door zijn prediking waren ontstaan. Aan het eind van zijn leven stelt Paulus dat vast en dan zegt hij tegen Timotheüs dat het niet eens meer de massa is die hij aanspreekt, maar de enkeling. Het is ook een persoonlijke brief; het had geen zin meer om nog een brief aan een gemeenschap te schrijven, want die hadden hem toch al verlaten. Maar juist in contrast daarmee zegt Paulus: schaam je niet voor het getuigenis van onze Heer, ook al wordt het nog zo miskend. Hij steekt Timotheüs een hart onder de riem, want God heeft ons niet gegeven een geest van beduchtheid.

Hoe donkerder de wereld is... daar kun je je over beklagen, maar het heeft ook een groot voordeel: het licht, zelfs een klein licht, wordt daardoor des te duidelijker gezien. Zo denk ik er ook graag aan. We leven nu in 2017 en we zullen ons vanmiddag opnieuw realiseren: de tijd is nabij. We leven in een donkere wereld, ja, maar er is ook nog nooit een tijd geweest waarin het licht van Gods Woord zo duidelijk klinkt. Het is misschien niet massaal, maar wel heel toegankelijk. De Schriften zijn voor iedereen bereikbaar. Er is nooit een tijd geweest waarin de Schriften zo helder hun licht vertoonden als juist in deze tijd. Daar verblijden wij ons in, dat is echt geweldig.

Paulus zegt: schaam je niet voor dat getuigenis van onze Heer, noch voor de gevangene van Hem, hoe miskend dat ook is. Aan Paulus waren zulke geweldige verborgenheden bekendgemaakt en hij wilde die in het licht stellen. Het blijft verborgen en de wereld is donker, dat verandert er niet door. Maar hij zegt tegen Timotheüs: schaam je niet voor de gevangene van Hem, maar lijd samen kwaad in het goede bericht.

Als u aan mij zou vragen of er een nadeel verbonden is aan het kennen van het goede bericht, dan zeg ik: jazeker. Dat moet je ook goed bedenken. Je hoeft niet te rekenen op groot applaus of op de rode loper die ze voor je uitleggen. Integendeel. Juist in de omgeving waar je zou verwachten dat men zegt: "O, wat geweldig, staat dat in de Schrift?", is miskenning vaak je deel. Als je spreekt over het getuigenis van onze Heer en over wat Paulus heeft mogen optekenen in zijn brieven, en miskenning valt je ten deel, dan lijd je daarom kwaad.

Nu moet ik erbij zeggen: we moeten hier ook weer niet overdrijven. Als we hier al kwaad lijden — en dat doe je, want als je uitkomt voor het goede bericht, ga er dan maar op voorhand vanuit dat miskenning je deel is — dan leven we natuurlijk in een tijd waarin democratie en tolerantie hoog aangeschreven staan. Hoe je daar ook over denkt, het biedt ons in ieder geval het voordeel dat we voor dit zwaar miskende getuigenis kunnen uitkomen zonder dat je kop eraf gehakt wordt. Dus als wij zeggen: "Ik vertel het maar niet, want je wordt met de nek aangekeken", dan is dat weliswaar kwaad lijden, maar het is nog een hele vriendelijke vorm. Het is goed om ons dat te realiseren.

Paulus zat letterlijk in de gevangenis en zou binnenkort geëxecuteerd worden. Hij zegt in hoofdstuk 4 dat het tijdstip van zijn verscheiden voor de deur staat. Kijk, dat is pas echt kwaad lijden in fysieke zin. Maar hij zegt het omdat licht en duisternis elkaar nu eenmaal niet verdragen: lijd samen kwaad in het goede bericht. Dat is niet zo moeilijk naar het vermogen van God. Hij heeft dat getuigenis gegeven en Hij geeft met dat getuigenis een kracht die alles overtreft. Als je daarin staat, dan kun je alles aan. Dat is geweldig: het vermogen of de kracht van God. We lezen verder in vers 9.

▶ 20:54 Gered en Geroepen Naar Gods Eigen Voornemen ↑ hoofdstukken

Die ons redt. Het gaat dus over God, die ons redt en roept. Ik ga daar nog iets bij vertellen over het Grieks, over die Griekse tekst die Paulus ooit optekende. Dit is een Nederlandse vertaling. In de Nederlandse vertaling wordt dit meestal als voltooid tegenwoordige tijd weergegeven, dat wil zeggen als: Hij heeft ons gered of Hij heeft ons behouden, Hij heeft ons geroepen. Op zich is daar natuurlijk niets mis mee, want zo is het ook wel. Maar Paulus schrijft het hier in een tijdloze werkwoordsvorm. Dat kennen wij niet zo goed in het Nederlands, wel een beetje, maar niet echt goed. Dat wil zeggen: het gaat er niet zozeer om dat dit in het verleden heeft plaatsgevonden, ook niet dat het in het heden of in de toekomst is, maar Hij stelt gewoon het feit vast. Die God die redt en Hij roept, ongeacht wanneer. Dat is eigenlijk de gedachte, tenzij dat uit de context anders moet blijken. Maar hier is het vooral het algemene: de God die vermogen geeft, die ons redt en roept.

Wat doet Hij dus? Hij redt en Hij roept in een heilige roeping. 'Heilig' wil letterlijk zeggen... dat zijn van die woorden die je vaak even moet decoderen. Want daar zit een zweem van vroomheid omheen die we weliswaar vaak gebruiken, maar wat betekent dat? Het is gewoon apart gezet. Een roeping die een aparte roeping is, maar het is ook een roeping die ons apart zet. Dus in dubbele zin een heilige, een apart gezette roeping. Hij redt en Hij roept in een heilige roeping, en Hij is degene die dat doet. Want als je dan doorleest: 'niet naar de werken van ons, maar naar Zijn eigen voornemen en genade'.

We worden wereldwijzer. Dit is heel karakteristiek voor Gods handelen, voor de redding die Hij laat proclameren en voor de wijze waarop Hij roept. Het is niet naar of in overeenstemming met onze werken. Paulus kon erover meespreken. Hij schreef in een eerdere brief aan Timotheüs: 'Ik was ooit een lasteraar, een belediger van de Ecclesia.' Er was niemand in de hele wereld die zo vijandig was tegen het getuigenis van Christus als Paulus, of toen nog Saulus. Niemand. En juist hij werd overweldigd door Gods genade, ook als een demonstratie van genade. Hij had Christus niet gezocht; Christus zocht hem. Hij werd op de weg naar Damaskus gewoon in zijn kladden gegrepen en overweldigd met hemels licht.

Dat had dus niets te maken met werken, maar dat is ook logisch. In het algemeen is Paulus daarin een model, een voorbeeld. Het is karakteristiek voor de wijze waarop God redt en roept, want het is niet naar onze werken. Het heeft niets te maken met onze verdiensten, niet in de positieve zin van wat we gepresteerd hebben en ook niet in de negatieve zin. Onze werken staan er volkomen los van. Dat is een van de geweldige dingen van het evangelie: het heeft niets te maken met wie wij zijn. Dat is trouwens ook de reden waarom veel mensen deze boodschap naar de mens gesproken miskennen, want er valt geen eer aan te behalen. Het is niet zo dat je erop kunt bogen van: 'Ja, maar ik heb dat gedaan, ik heb voor Hem gekozen.' Nee, Hij roept en Hij redt. Het zijn niet onze werken en het zijn niet onze prestaties.

En dat is ook logisch, want Hij zegt: 'Het is naar Zijn eigen voornemen.' Zijn eigen voornemen, dat van God dus. Daar gaat het over. God heeft dus een plan, een voornemen. Dat ligt al ver voor onze geboorte; Hij heeft ons conform Zijn eigen voornemen geroepen. God heeft een plan, een plan trouwens waar heel de schepping in deelt. Hemel en aarde, ieder creatuur heeft een plek in dat plan. Over alomvattend gesproken: niets valt daarbuiten.

Maar wij, die nu al geroepen zijn en bij wie het woord al in onze oren en in ons hart is terechtgekomen, bij ons doet Hij dat: Hij roept. U weet het hè, dat had Paulus al eens eerder geschreven in Romeinen 8: degenen die Hij tevoren bestemd heeft, die roept Hij; en die Hij roept, die rechtvaardigt Hij; en die Hij rechtvaardigt, die verheerlijkt Hij. Kortom: waar is de mens in dat alles? Hij doet dat. Daar kan dus ook nooit iets misgaan. Het heeft niets met onze prestaties of met onze werken te maken.

Hij heeft een voornemen en Hij heeft ook een plan dat er in deze donkere aion een volk uitgeroepen wordt, dat er mensen uitgekozen worden. Dat is puur Zijn plan, Zijn voornemen. Dat zijn degenen die vandaag inderdaad dat licht mogen kennen in hun hart en dat licht mogen verspreiden. Tot die ekklesia mogen zij behoren, dat uitroepsel. De rest volgt nog. Maar dit is een voorrecht. We spreken dan over een wonder boven wonder. Het is een wonder dat God de hele wereld redt, maar het is helemaal een wonder als je vandaag al dit mag kennen en weten, en dat licht mag omdragen. Dat is helemaal niet vanzelfsprekend.

'Niet naar de werken van ons maar naar Zijn eigen voornemen en genade.' Het is dus genade, het is om niet. Er staat niets tegenover. 'Gegeven wordende aan ons in Christus Jezus.' Dat wil zeggen: het ligt allemaal verankerd in Hem. Het is die typische manier van Paulus om dat te formuleren: Christus Jezus. De Verheerlijkte die daar nu boven is, namelijk degene die hier op aarde ooit als Jezus rondwandelde. Voorop staat dat Hij nu de Verheerlijkte is. Die genade is ons gegeven in Christus Jezus. Weet u wanneer? Dat staat er ook nog bij.

▶ 27:46 Genade Gegeven Vóór Eonische Tijden ↑ hoofdstukken

Voor eeuwige tijden. Of ja, in de MBG-vertaling staat dan "eeuwige tijden" en in de Statenvertaling staat "voor tijden der eeuwen". Er staat eigenlijk letterlijk: "vóór eonische tijden". Dat is een prachtige uitdrukking. Als je zulke termen serieus neemt, dan exploderen er hele theologieën. Over dynamisch gesproken: dynamiet, daar blijft niets van over.

Men zegt vaak: "U weet het hè, je hebt de tijd en je hebt de eeuwigheid." De Bijbel kent dat onderscheid echter niet. De Bijbel spreekt over eonische tijden. Men denkt bij eeuwigheid aan iets wat zonder begin en zonder einde is, maar "eonisch" of "eeuwig" heeft in de Bijbel te maken met een wereldtijdperk. We hoeven dat vanmorgen niet zo breed uit te meten, maar je stuit er hier gewoon op. Ik vind het een geweldige term. Voor-eeuwige tijden, dat wil dus zeggen dat er tijden van eeuwen zijn. Eonische tijden. En het leuke ervan is: er zijn dus meerdere eonische tijden. Het is meervoud. Een eonische tijd wordt weer opgevolgd door een andere eonische tijd, en nog weer een andere. Een tijd van een eeuw of een tijd van een aeon.

Maar het mooie is ook nog eens dat voordat die eonische tijden gingen lopen, die genade in Christus Jezus ons al gegeven was. Dus voordat de wereldtijdperken — voordat die klok, als ik het zo mag zeggen, ging lopen — was ons al iets gegeven. Dan lijkt het me zelfs een eufemisme, een verzachtende uitdrukking die de zwaarte tekortdoet, als ik zeg dat het voor onze geboorte was. Mensen, het was eonen geleden! Voordat de wereldtijdperken begonnen, was ons dat al gegeven. Waarom? Wel, God heeft een plan, een voornemen, en dat voert Hij gewoon uit. Denkt u nou werkelijk dat je daar met je eigen werken iets aan af of toe kunt doen? Dan zou het geen genade meer zijn. Ziet u hoe geweldig dit is: vóór eonische tijden.

Mensen kunnen dat begrip vaak sowieso al niet pruimen, omdat men "eeuwig" tegenover "tijd" stelt. Nee, in de Bijbel is dat niet zo. Als men hoort over een "eeuwige tijd", dan denkt men dat het eindeloos is. Integendeel, het is een tijd van een aeon. Weet u, dit is zo essentieel. Dit is niet zomaar een kwestie van een Grieks woordje begrijpen. Ik ga het misschien zwaar aanzetten, maar beoordeelt u het zelf: als je dit niet ziet, of als dit verduisterd wordt, dan wordt het evangelie daarmee bedekt. Je kunt het evangelie dan zelfs niet meer begrijpen.

Er moet een meesterbrein in het spel zijn om dit klaar te spelen: om in de christenheid een concept te introduceren van een eindeloze eeuwigheid voor een begrip als "aeon", dat in de Bijbel onmiskenbaar iets is wat een begin en een einde heeft. Om daar een eindeloosheid van te maken... weet u waarom dat is? Dat is niet alleen omdat je het plan dan niet meer begrijpt, maar je kunt het evangelie niet meer zien. Omdat, als de Bijbel spreekt over — ik noem maar wat — een eeuwige dood, een eeuwige straf of een eeuwige toorn, en je denkt in de termen zoals ons dat vanaf de kansels en vanuit de instituten geleerd is... termen die zelfs niet ter discussie gesteld mogen worden, want een eeuwigheid duurt toch eindeloos? Men denkt dat er aan een aeon geen begin en geen einde komt. Maar dat betekent dus dat er aan de dood, aan de toorn en aan de straf van God ook geen einde komt. Weg evangelie! Je houdt niets meer over.

Want het evangelie is juist de boodschap dat de dood tenietgedaan wordt. We zullen dat in het volgende vers zien. Gods toorn en straf dienen juist een doel; ze zijn ingegeven door Zijn liefde, juist om alles op zijn plek te zetten. Ziet u dat dit niet zomaar een theologisch dingetje is of een grammaticale, Griekse kwestie die alleen voor nerds interessant is? Nee, dit is het evangelie! Het staat of valt ermee. Als een aeon een eeuwigheid zou zijn zonder begin en zonder einde, dan is het evangelie niet waar. Dat kan dan niet.

Daarom zie je ook hoe die god van deze aeon, waar we het gisteren over hadden, er alles aan gelegen is om zulke concepten goed in te peperen en als fundament onder leerstellingen en dogma's te leggen. Het zorgt ervoor dat mensen verblind worden. Ze kunnen het evangelie niet meer zien — niet vanwege hun intelligentie, hun IQ of hun redeneervermogen, maar ze kunnen het daardoor simpelweg niet meer waarnemen.

Nou ja, dat zijn zomaar van die overwegingen bij het feit dat Paulus spreekt over de genade die ons is gegeven naar Gods voornemen voor eonische tijden. Zo'n term moet je echt heel goed doordenken; het is enorm krachtig. Je gaat vooral de waarde ervan zien door het contrast met wat men ervan gemaakt heeft. Fataal, echt fataal. We lezen verder: "...naar zijn eigen voornemen." Ik moet de hele zin nog even lezen: "...en genade, gegeven wordende aan ons in Christus Jezus voor eonische, voor eeuwige tijden, maar nu geopenbaard wordend" — als je de rest van de zin leest — "namelijk door het goede bericht."

▶ 34:38 De Redder Verschijnt en Doet de Dood Teniet ↑ hoofdstukken

Het wordt nu geopenbaard door de verschijning van de Redder van ons, Christus Jezus. Dus het lag allemaal in het voornemen van God, voor de tijden der eeuwen. Het lag er allemaal vast; die genade was ons al gegeven in Christus Jezus. Gegarandeerd. Het feit lag er. Die redding en die roeping hebben logischerwijs dus ook niets met onze werken te maken. Dat is dan ook nogal wiedes en allemaal echt inderdaad logisch, maar het wordt nu geopenbaard, namelijk door de verschijning van de Redder van ons. En wie is die Redder? Wel, dat is God, geopenbaard in Christus Jezus. En er staat bij: die de dood tenietdoet.

Nou moet ik daar weer even iets bij zeggen, want ik haak dan weer aan bij wat ik zojuist zei over die tijdloze werkwoordsvorm, de aorist. Want als u nu in de NBG-vertaling kijkt, en ik denk ook in de Statenvertaling, dan wordt het meestal weergegeven als een voltooid tegenwoordige tijd, namelijk: die de dood tenietgedaan hééft. En dat is niet waar. Ik moet dat natuurlijk even toelichten voordat u nu gaat opstaan. Christus Jezus heeft de dood niet tenietgedaan; Christus Jezus heeft de dood overwonnen. Dat is waar, dat lees je ook in de Schrift: Hij heeft de dood overwonnen. Hij doét de dood teniet, maar Hij heeft de dood nog niet tenietgedaan.

Kun je dat bewijzen? Ja, dat kan ik bewijzen. Ik heb het nu niet op een sheet staan, maar schrijf hem op: 1 Korinthe 15. Dat is het hoofdstuk bij uitstek waar gesproken wordt over hoe God een einde maakt aan de dood. Daar gaat Paulus dat hele feit van de opstanding van Christus Jezus en de levendmaking van Hem in perspectief plaatsen. Hij, Christus Jezus, is de Eersteling. Ooit, tweeduizend jaar geleden op de dag van de eerstelingsschoof, de dag dat de gersteoogst officieel begon, stond Hij als de Eersteling op, daags na de Sabbat. En dan zegt Paulus: "Ja, Christus als Eersteling", maar hij zegt ook: "Zoals in Adam allen sterven, zo zullen in Christus ook allen worden levend gemaakt." Maar, zegt hij, ieder in zijn eigen rangorde, in zijn eigen afdeling.

Christus als Eersteling is verleden tijd, daags na de Sabbat. Vervolgens komt de volgende fase in de levendmaking: die van Christus zijn in Zijn parousia. Dat gebeurt trouwens ook weer op diverse momenten, dat doet er nu even niet toe, maar in Zijn parousia worden zij die van Christus zijn levend gemaakt. En dan vervolgens het einde. Er staat bij dat wanneer Hij alle macht, overheid en tegenstand tenietgedaan heeft, Hij het Koninkrijk overdraagt aan Zijn God en Vader. Want, zo staat er, Hij moet als Koning heersen totdát.

Heb je ook weer zoiets? Er zijn tal van passages waar je in onze Bijbelvertalingen leest — en we hebben er ook liederen over — dat Christus heerst tot in alle eeuwigheid. Nou, dat is onzin. Sorry, dat is niet waar. Christus heerst tot in de aionen. Dat staat in de Schrift, maar niet tot in eeuwigheid. Dan zie je hoe belangrijk het is om aion en eeuwigheid van elkaar te onderscheiden; dat zijn totaal verschillende ideeën en begrippen. Hij moet heersen totdat Hij al Zijn vijanden onderschikt zal hebben. En dan staat erbij in 1 Korinthe 15 vers 26: "De laatste vijand die Hij tenietdoet, is de dood." Dat is de laatste vijand.

Dus als je nu vraagt: heeft Christus Jezus, zoals in de meeste vertalingen staat, de dood al tenietgedaan? Of heeft Hij die al van zijn kracht beroofd of buiten werking gesteld? Nee. Sterker nog, Paulus benadrukt dat dit pas de laatste vijand is. Dat duurt nog wel even hoor, dat duurt nog aionen. Gods programma is nog lang niet afgelopen en er zijn nog wereldtijdperken te gaan. Pas aan het einde van die tijdperken, aan het einde van Zijn heerschappij, dan zal Hij de dood tenietdoen. Weet u wat dat betekent? Dat er geen dood meer is. Ja, dat is een open deur intrappen, maar het is zozeer de waarheid dat de meeste mensen het niet begrijpen, ook weer vanwege die verkeerde concepten. Men is verblind en men kán het ook niet begrijpen. Dus je moet het ze niet kwalijk nemen. Dat Christus Jezus de dood tenietdoet is zo'n eenvoudige waarheid; een klein kind kan het begrijpen. Het betekent gewoon dat er geen dood meer is. Echt geen dood meer is.

En wat betekent dat dan? Hoe doet Hij de dood teniet? Er staat hier ook bij: "maar leven en onvergankelijkheid aan het licht brengt." Ook hier weer in die aorist-vorm, dat wil zeggen dat het gewoon als feit wordt gesteld. Hij doet de dood teniet. Raad eens wat? Door allen levend te maken. Want in Christus zullen allen worden levend gemaakt. Zoals alle mensen stervende zijn, zo zullen alle mensen ook in Christus levend worden gemaakt, ieder in zijn eigen rangorde. Christus als Eersteling, vervolgens die van Christus zijn in Zijn parousia, en uiteindelijk, als de dood als laatste vijand aan het einde van Christus' heerschappij tenietgedaan wordt... ja, wat betekent dat? Hoe doet Hij dat? Nou, door de rest, degenen die nog niet levend gemaakt zijn, levend te maken. En als allen levend gemaakt zijn, dan is er geen dood meer.

Hoe doet Hij de dood teniet? Simpeler kan het niet en het loochent zich ook niet: door allen die dan nog dood zijn levend te maken. Ik moet erbij zeggen, voor degenen die inmiddels wat meer weten van profetische begrippen: als Hij ook de tweede dood tenietdoet... De tweede dood is ook gewoon dood hoor. Hij doet de dood teniet door allen die dan nog dood zijn — voor de eerste of de tweede keer — levend te maken. Dan is dit waar geworden: Christus Jezus, de Redder van ons, die de dood tenietdoet. Hoe? Wel, door leven en onvergankelijkheid aan het licht te brengen. Kortom: door alle mensen levend te maken. Zo doet Hij de dood teniet.

De geweldige waarheid daarvan is dat dit echt een goed bericht is voor iedereen. Ik kan tegen elke sterveling zeggen — want we zijn toch allemaal stervelingen in een vergankelijk lichaam op weg naar de dood — voor elke sterveling geldt: je bent in Adam een sterveling, maar in Christus zal jij, u, wij allemaal, al die miljarden mensen, levend worden gemaakt. Geen misverstand over mogelijk. Dat is een mededeling, dat is een bericht. Gods liefde zal jou vinden en het leven zal overwinnen. Dat is niet 'op voorwaarde dat'. Er zijn geen voorwaarden, dat is een feit. Dat is het evangelie.

En als dit nu binnenkomt... wauw, wat geweldig! Dat zou een aanwijzing kunnen zijn dat God je roept, dat je Zijn woord hoort. Het bepaalt je bij wat Hij doet en wat Hij garandeert en belooft. Wat een licht! Dit is echt het licht van het leven. Het geweldige van dit goede bericht is dat het puur om niet is. Het heeft niets te maken met onze werken of met onze prestatie. God heeft een plan, een voornemen, en elk creatuur, elk mensenkind is daarin opgenomen. Niemand valt buiten de boot en dat is wat we mogen uittoeteren: je bent bestemd voor het leven en de dood wordt tenietgedaan. Absoluut. En je gelooft het niet? Ja, je zal er toch aan moeten geloven. En als je dat nu niet doet... nou, geen probleem. Zo laconiek kunnen we dan ook wel weer zijn. Natuurlijk willen we dit graag kwijt, want een goed bericht wil je graag vertellen. Er werd vanmorgen aan tafel gezegd dat Ed en Elisabeth opa en oma waren geworden... nou weet ik het ineens niet meer precies...

Oh, nu mag ik het... Ik wou zeggen: nou zit ik het alsnog al publiek te maken. En ze zegt: "Vertel het niet!" Ja, hoe dom kan een spreker zijn eigenlijk? Maar ik vind het wel een mooi voorbeeld eigenlijk.

Een goed bericht wil verteld worden. En mijn ervaring is dat als je echt wilt dat iets snel verteld wordt, je moet zeggen: "Niet doorvertellen, dit blijft onder ons." Dat is meestal de beste garantie dat het zich als een olievlek heel snel verspreidt. Maar dat is het: het wil verteld worden, het moet eruit. Het is zo mooi om te vertellen. En als je opa en oma geworden bent, of vader, ja, dan wil je dat vertellen natuurlijk. Dat is eigen aan een goed bericht.

Daarom geloof ik ook absoluut niet in dat verhaal dat me als kind heel vaak werd verteld: "Ja, je moet wel het evangelie vertellen." Dat is onzin. Als je het evangelie kent en het is voor jou een evangelie, dan wíl je het vertellen. En als je het niet wilt vertellen, dan heb ik één tip: hou je mond en stel je op de hoogte van wat werkelijk het goede bericht is.

De Heer Jezus zegt het al: wie van dit water des levens drinkt, het zal in hem worden tot een fontein; het zal stromen van levend water. Dat gaat vanzelf, dat moet niet. Zo gaat dat, zo werkt dat. Dat vind ik heerlijk, dat is het geweldige van licht. Als je licht eronder wilt houden, moet je altijd je best doen. De natuurlijke neiging van licht is: het gaat schijnen. Dáár is licht voor.

Nou, we hebben het dus over onze Redder, Christus Jezus. En Hij doet de dood teniet. In fasen. En uiteindelijk is er geen dood meer. Oftewel, dan is alles levend gemaakt. Echt levend in onvergankelijkheid. Dat wil zeggen dat het de dood definitief achter zich heeft gelaten. Wat een perspectief, man! Dat is de levende God die dat garandeert.

En daar staat van Christus Jezus die de dood teniet doet, en Hij brengt dat ook aan het licht. Hoe? Door het goede bericht, oftewel door het evangelie. Wat doet het evangelie? Wat zegt het evangelie? Dat Christus Jezus de dood teniet doet. Ik zeg er ook bij – en nu ben ik opnieuw weer even scherp: als Christus Jezus niet de dood teniet doet en allen levend maakt, dan is het geen evangelie. Ik kan het positief zeggen, ik kan het negatief zeggen: Hij doet de dood teniet, en dat betekent dat er geen dood overblijft. En dat is wat door het goede bericht allemaal aan het licht gebracht wordt.

Dus dit is tevens een antwoord op de vraag: wat brengt het evangelie aan het licht? Nou, dat Christus Jezus de dood teniet doet en daarmee leven en onvergankelijkheid aan het licht brengt. Dat is wat het evangelie vertelt, en daarom wilde ik dat vanmorgen ook zo graag vertellen.

▶ 47:58 Paulus Geplaatst als Heraut en Leraar Der Natiën ↑ hoofdstukken

En Paulus zegt er nog bij: "en ik werd daartoe geplaatst". U weet het hè, God is de Plaatser; Hij zet mensen op hun plek. Paulus heeft een hele bijzondere roeping en hij werd geplaatst, neergezet. Paulus heeft dat ook echt zo ervaren hoor, dat hij zo werd geplaatst. Hij zegt altijd: "ik ben een apostel van God". Ja, door de wil van God; het is niet mijn keuze geweest.

Hij werd geplaatst als heraut. Wauw, dit moet verteld worden wereldwijd, iedereen moet het weten! Als afgevaardigde, namelijk als apostel, afgevaardigd hoogstpersoonlijk door Christus Jezus Zelf. Hij werd geplaatst als heraut, afgevaardigde en als een leraar van de natiën om dit te onderwijzen.

Terwijl Israël nu tijdelijk terzijde staat – en God gaat de draad met dat volk in de nabije toekomst weer oppakken – wordt er nu licht in de heidenwereld verspreid. En bij wiens onderwijs moeten we wezen? Wel, bij de leraar van de natiën, bij Paulus. Dáár steken we ons licht op. Hij heeft dit bekendgemaakt, uitgebazuind en 'geheraut'. Wat een voorrecht als dat licht binnengekomen is. Ik stel voor, André, dat we daar nu over gaan zingen.