GoedBericht.nl logo
UltimateGoodNews

Waarom Moest Christus Sterven? (3 & 4)

12-05-2007 - Geplaatst door Andre Piet
studiedag 12 mei 2007 in Rijnsburg

Enkele van de klassieke antwoorden op bovenstaande vraag zijn:
* om de straf op onze zonden te dragen.
* de schuld van de mens moest betaald worden.
* God is rechtvaardig en eiste genoegdoening.

Tijdens deze studies zal worden uitgelegd waarom deze antwoorden niet naar de Schrift zijn. En vooral: hoe het dan wel zit. De antwoorden zullen u verrassen!

Powered by RedCircle

Powered by RedCircle

📝 Samenvatting & Transcriptie: Waarom Moest Christus Sterven? (deel 3)

Samenvatting van deze toespraak

In deze studie wordt behandeld waarom Christus moest sterven, namelijk om door Zijn dood de dood zélf te overwinnen. De traditionele theologische opvatting dat Jezus aan het kruis een schuld of straf aan God betaalde, wordt weerlegd aan de hand van de Schrift. In plaats daarvan wordt aangetoond dat de losprijs is betaald aan de machten die de mensheid gevangen hielden: de dood en de zonde. Tevens wordt benadrukt dat het kruis van Golgotha de noodzakelijke slachting was, maar niet het offer zelf. Het werkelijke offer was Zijn opstanding en verhoging, die als een lieflijke reuk tot God opsteeg. Door deze weg van dood en opstanding is de mensheid volkomen vrijgekocht en in vrijheid gesteld.

“Die prijs is betaald aan degene die ons gevangen hield om ons vrij te kopen en ons daardoor te bevrijden.”

De Dood Overwinnen als Eersteling ↑ hoofdstukken

Ik heb gezegd dat de mooiste antwoorden nog moeten komen, hoewel we eigenlijk ook al met een heel mooi en belangwekkend antwoord bezig zijn. We waren gebleven bij antwoord 6, weet u het nog? De vraag is: waarom moest Christus sterven? Het antwoord is: om de dood te overwinnen. Je kunt immers alleen maar opstaan uit de dood als je zelf eerst sterft.

Er kwam een vraag: ja, maar God kan toch ook gewoon de doden levend maken? Dat is ook zo, want God is de God die de doden levend maakt. Maar Christus zou de eersteling zijn die nieuw leven aan het licht bracht. Daarom is Hij ook de Messias, opdat Hij – ik geloof dat ik het al eerder heb gezegd in Colossensen 1 – in alles de eerste zou zijn. De eersteling, de voorste.

We waren bij Hebreeën 12. Waarom moest Christus sterven? De laatste tekst die we hebben gezien, is degene die u hier op het projectiescherm ziet. Hij stierf om de vreugde welke voor Hem lag, en daarom heeft Hij het kruis op Zich genomen en de schande niet geacht. Inmiddels is Hij gezeten ter rechterzijde van de troon van God, de genadetroon. Dat is het verzoendeksel, om de terminologie van de Hebreeënbrief te gebruiken. Hij bevindt zich in het heiligdom, in het binnenste heiligdom achter het voorhangsel, verbergende Zijn aangezicht. Dan gaan we nu naar...

Hebreeën 2: Bevrijding uit de Slavernij van de Dood ↑ hoofdstukken

Hebreeën 2 werpt heel veel licht op de vraag van vandaag. De Hebreeënbrief is eigenlijk één groot commentaar op de betekenis van de offerdienst en van heel Israëls eredienst: de tempeldienst en het priesterschap. Het gaat buitengewoon diep in op allerlei passages in het Oude Testament, op de figuur van Melchizedek, enzovoort. Hebreeën 2 geeft ook antwoord op de vraag waar we het over hebben.

In Hebreeën 2 vers 14 staat: "Daar nu de kinderen..." – de kinderen Israëls, de kinderen der Hebreeën. Want de Hebreeënbrief is rechtstreeks gericht aan Hebreeën, dat blijkt ook uit de brief zelf heel duidelijk. "Daar nu de kinderen aan bloed en vlees deel hebben..." Je kunt natuurlijk zeggen dat wij ook mensenkinderen zijn en dat wij ook deel hebben aan bloed en vlees. Dat is ook waar, maar specifiek in dit verband gaat het eerst over de kinderen van Israël.

"Daar nu de kinderen aan bloed en vlees deel hebben, heeft ook Hij op gelijke wijze daaraan deel gekregen." Dat wil zeggen: Hij werd dus ook een mens van bloed en vlees. Sterfelijk. Inderdaad, Hij zegt in Johannes 10: "Niemand neemt Mijn leven," maar dat wil niet zeggen dat Hij niet sterfelijk was. Maar de uren moesten gekomen zijn, wilde men Zijn leven kunnen nemen. Ik aarzel even of ik nog op die tekst in Johannes 10 inga; misschien dat we dat reserveren voor de eventuele vragenbeantwoording die nog staat te komen. Nee, ik doe dat nu dus niet.

Even terug naar Hebreeën 2 vers 14: "Daar nu de kinderen aan bloed en vlees deel hebben, heeft ook Hij op gelijke wijze daaraan deel gekregen, opdat Hij door Zijn dood hem die de macht van de dood had, de duivel, zou onttronen." Let op hoe het hier staat. De NBG-vertaling is hier fout; ik heb het meteen gecorrigeerd. Er staat namelijk in de NBG-vertaling: "opdat Hij door Zijn dood hem die de macht over de dood had, de duivel, zou onttronen." Maar de duivel had niet de macht over de dood. De duivel heeft de macht van de dood. Dat wil zeggen: hij kan doodmaken. Dat is zijn beroep; hij is toch de mensenmoorder van den beginne? Maar hij heeft niet de macht over de dood, al zou hij dat wel willen. Hij heeft de macht van de dood. Dat wil zeggen dat hij de dood gebruikt als een wapen, maar hij heeft niet de macht over de dood. Hij kan namelijk niet levend maken.

En dat is nou precies wat Hij wel kan: "die door Zijn dood hem die de macht van de dood had, de duivel, zou onttronen." Ja, dat is inderdaad door Zijn dood gebeurd. Door te sterven kon Hij opstaan; zonder dood geen opstanding. Zonder lijden geen heerlijkheid, maar ook zonder dood geen opstanding. En door Zijn dood heeft Hij hem die de macht van de dood had, de duivel, onttroond.

Er staat nog bij in vers 15: "En allen zou bevrijden die gedurende hun ganse leven door angst voor de dood tot slavernij gedoemd waren." Dit is een prachtig plaatje – tussen aanhalingstekens – van de mensheid. Van u en ik, van de hele mensheid. Onder de dood besloten. Gevangen in de slavernij van de dood en daarmee ook van de zonde, want u weet: de zonde heerst in de dood. Dat is de mens, dat is de mensheid: in slavernij van de dood.

Maar Hij stierf, staat er. Hij heeft deel gekregen aan bloed en vlees. Waarom? Om te sterven inderdaad. Maar hoezo? Wel, opdat Hij door Zijn dood hem die de macht van de dood heeft, zou onttronen. Zou tenietdoen, buiten werking zou stellen. Oftewel: het gaat hier gewoon over de opstanding. Daarom dus om hem die de macht van de dood had te onttronen en daarmee dus ook te bevrijden allen die hun ganse leven door angst voor de dood tot slavernij gedoemd waren.

We zijn allemaal slaven van de dood. En we worden bevrijd. Hoe worden wij bevrijd? Wel, door die weggewentelde steen en doordat we weten: de dood is overwonnen. Wij zijn dus geen slaven van de dood meer. Nee, wij weten van bevrijding. Wij weten van die opening, van die deur zeg maar, die deur der hoop. Goed, inmiddels hebben we een heel aantal schriftplaatsen daarvan gezien. Waarom moest Christus sterven? Antwoord: om op te kunnen staan uit de dood, oftewel om de dood te overwinnen. Nu komen we op nog een ander punt.

Golgotha Was de Slachting, de Opstanding Is het Offer ↑ hoofdstukken

Ik heb eerder deze dag, naar aanleiding van de klassieke opvattingen en de klassieke leer omtrent de dood van Christus, er al even op gewezen dat men met stelligheid zegt dat het kruis van Golgotha het offer zou zijn. Ik heb het zo vaak gehoord in mijn leven en ik heb eigenlijk ook altijd zo gedacht; het lijkt een vanzelfsprekendheid. En dit is nu zo’n heel mooi voorbeeld van iets wat, als je er logisch over nadenkt, eigenlijk heel vreemd is. Het roept ook de vraag op: waarom wijst er nou nooit eens een keertje iemand op, of waarom wordt er maar zo zelden op gewezen dat het anders is?

Kijk, een dier wordt geslacht. Ik heb het nu over de hele offerdienst zoals die eigenlijk al vanaf Adam plaatsvond. Het was immers Abel die al een dierlijk offer bracht, en zo lees je dat ook van Noach. Kortom, er werden dieren geslacht, maar de slachting van dat dier was niet het offer. Zo’n dier werd geslacht ópdat het geofferd zou worden. Dat is een heel groot verschil.

Ik noem dit nu ook als antwoord 7 op de vraag: waarom moest Christus sterven? Wel, Hij moest sterven, Hij moest geslacht worden om vervolgens geofferd te worden. Het offer was niet Golgotha; dat was de slachting. Daarna vond het offer plaats, dat wil zeggen: toen werd Hij verhoogd. Een altaar is immers ook niets anders dan een verhoging. Daarna werd Hij verhoogd en steeg Hij op tot God als een welriekende reuk. Die welriekende reuk was niet Golgotha, want dat was de dood. Toen werd Hij tot zonde gemaakt en werd Hij als een zondoffer buiten de legerplaats gekruisigd. Ja, Hij stierf de dood van een zondoffer, maar dat was niet de lieflijke reuk.

De lieflijke reuk is niet gelegen in de slachting, maar juist in het offer daarna. Ik kan het niet genoeg benadrukken. Het is zo simpel en het werpt zo enorm veel licht op de hele offerdienst. Ik zal het laten zien.

Het Offer Wordt Omhooggevoerd (anagagon) ↑ hoofdstukken

Laat ik eens beginnen bij Hebreeën 13. Dan moet ik wijzen op het feit dat de vertalingen ons niet altijd ter wille zijn en daarbij ook heel vaak de boel versluieren. Maar in Hebreeën 13 vers 20 vinden we deze waarheid, die ik zojuist onder woorden breng, prachtig terug. Ik lees het voor; het is de afsluiting van de brief. En daar schrijft de schrijver een woord dat letterlijk 'omhoogvoeren' of 'omhoogleiden' betekent. Ana is 'omhoog', en agagon is 'voeren' of 'leiden'. Zo wordt het ook letterlijk vertaald, bijvoorbeeld in Lukas 4 vers 5, waar we het woord anagagoon tegenkomen. Daar wordt het vertaald met: "Hij voerde Hem op een hoogte." Het gaat daar over de verzoeking van de Heer Jezus en dat Hem daar op een berg alle koninkrijken der aarde worden getoond, meen ik in dat verband. Voerde op een hoogte. In Handelingen 16 vers 34 komen we dat woord ook tegen en dan wordt het in de NBG gewoon vertaald met: "bracht hen naar boven." Dat is inderdaad het hele idee: omhoogvoeren.

Anagagoon is dus omhoogvoeren. En ik zal u vertellen, het is zelfs een term die wordt gebruikt juist ook in verband met de offerdienst. Zal ik u dat laten zien? In Handelingen 7 komen we dat woord ook tegen. Daar gaat het over de woestijnreis en dat Israël daar een gouden kalf maakte. Dan staat er in vers 41 van Handelingen 7: "En zij maakten een kalf in die dagen en brachten een offerande aan de afgod." Ziet u? Hier wordt het gebruikt in verband met de offercultus. Dan is het helemaal duidelijk, want wat gebeurt er bij een offer? Ja, een offer wordt gebracht. Dat wil zeggen: een offer wordt omhooggevoerd. Het stijgt omhoog. Het is een term in verband met de offerdienst. Heel logisch, want het wordt niet alleen maar op een verhoging gebracht, maar vervolgens stijgt dat offer, dat dier dat geslacht is, op tot Gode. Dat is de uitdrukking die in dat verband gebruikt wordt: "Gode tot een welriekende reuk," of "tot een aangename geur voor God," afhankelijk van de vertaling die u gebruikt.

Ziet u? Dat anagagoon is omhoogvoeren. Laten we dan even teruggaan naar die tekst in Hebreeën. Daar staat dus: "De God nu van de vrede, die onze Heer Jezus, de grote Herder van de schapen, in het bloed van een eeuwig verbond heeft teruggebracht uit de doden." Dan worden we meteen teruggebracht naar de slachting, het bloed dat Hij gaf, dat de grondslag is voor dat nieuwe verbond. Dat verbond dat in de toekomende eeuw met Israël gesloten zal worden; dat nieuwe verbond, dat verbond der eeuw dus. Onvoorwaardelijk, want dat is karakteristiek voor het nieuwe verbond: het is onvoorwaardelijk. God belooft alleen maar. Hij zegt iedere keer: "Ik zal, ik zal, ik zal." Niets van de mens meer erbij. "Ik zal uw zonden en ongerechtigheden geenszins meer gedenken. Ik zal mijn wetten in uw hart schrijven. Ik zal u tot een God zijn." Niets wordt er gezegd van wat de mens zou moeten doen. Niets. Welnu, de grondslag daarvan is gelegd toen de Heer Jezus Christus stierf. Dat bloed, ja, maar...

Maar eventjes in gedachte houdend wat dat anagagoon betekent: dat is omhoogvoeren. Wel, Hij is vervolgens, nadat Hij Zijn bloed heeft gegeven, omhooggevoerd uit de doden. Hij steeg uit het graf. Er zijn twee versies van dat lied; we hadden het er in de pauze grappig genoeg al eventjes over. Dat lied van: "Daar juicht een toon, daar klinkt een stem." Er zijn twee versies van dat lied. De ene zegt: "Hij steeg uit ’t graf door eigen kracht, want Hij is God, bekleed met macht." Die versie is niet naar de Schrift. Maar de andere versie is ook in omloop onder ons, ik weet eigenlijk niet in hoeverre die bekend is, maar die luidt: "Hij steeg uit ’t graf door ’s Vaders kracht, want Die is God, bekleed met macht." Ja, dat is een heel groot verschil.

Want ook die vraag kwam nog even aan de orde in de pauze en ik kan dat meteen eventjes meenemen. Want weet u wat het is? De Heer Jezus stond op, inderdaad, maar Hij werd opgewekt. Ik moet het eigenlijk omgekeerd zeggen natuurlijk, want het is ook omgekeerd. Mensen halen dat altijd weer door elkaar, hè? Dat opwekken en opstaan. Maar het zijn twee verschillende dingen. De Heer Jezus werd opgewekt door Zijn God. We hebben het vanmorgen al een heel aantal keren gelezen in het boek Handelingen: God heeft Hem gewekt of opgewekt, dat is hetzelfde woord. Maar omdat Hij gewekt werd, stond Hij op. Zo is het met u vanmorgen toch ook gegaan? Eerst werd u gewekt en vervolgens sta je op. Toch niet omgekeerd, hè? Ja, dan ben je aan het slaapwandelen.

In Efeziërs 5 staat: "Ontwaakt, gij die slaapt, en sta op uit de dood." U zegt: "Ja, maar dat is een heel ander woord." Nee, ontwaken is daar hetzelfde woord, hetzelfde als wekken, hetzelfde grondwoord. Eerst ontwaak je, vervolgens sta je op. De Heer Jezus was dood, Hij werd gewekt door Zijn Vader en vervolgens stond Hij op uit het graf. Maar dat wordt hier dus genoemd een 'omhoogvoeren'. Waarom? Nou, vanwege die offerterminologie. De Heer Jezus werd geslacht, Hij heeft Zijn bloed gegeven en vervolgens is Hij omhooggevoerd uit de doden. Dat is het offer. Eerst geslacht, daarna omhooggevoerd vanuit de dood tot aan de hoogste hoogte. Ja, toch?

Hij steeg uit het graf, maar daar is het niet bij gebleven. God heeft Hem verhoogd. Dat is niet alleen Zijn opstanding, maar Hij heeft Hem de naam gegeven boven alle namen. Hij is gezeten boven alle overheid en macht, boven alles gesteld. Dat is nog eens verhoging! Ja, "in etappes" wordt hier gezegd, maar dat weet ik weer niet zo, want ik geloof uiteindelijk dat het allemaal op één dag plaatsvond, ook Zijn hemelvaart. We hebben het er volgens mij wel eens een keertje over gehad op een studiedag, zoveel jaren geleden, over die hemelvaart. Want hetzelfde verhaal is namelijk ook te vertellen in verband met de hemelvaart. De Heer Jezus voer ten hemel, jawel, maar de Bijbel zegt ook zo vaak: Hij werd opgenomen. Het ene is het actieve, het andere het passieve. Waarom voer Hij op naar de hemel? Omdat Hij opgenomen werd. Waarom stond Jezus Christus op uit het graf? Wel, Hij was gewekt door de levende God. Dáárom.

En fijn, dus dat is in verband met de offerdienst. Hebreeën 9 ligt iets minder voor de hand, daar zal je niet zo snel over struikelen. Trouwens, dat is bij die voorgaande tekst ook al niet zo, daar moet je echt op gewezen worden, want nogmaals: de vertalingen zijn ons daar vaak niet zo ter wille. Maar lees nou eens vers 14: "Hoeveel te meer zal het bloed van Christus..." Het bloed van Christus. Dan denken we inderdaad meteen aan Zijn slachting. Maar denk niet alleen aan Zijn slachting; denk vooral aan het Slachtoffer. De Heer Jezus Christus is het Slachtoffer. De slachting wijst op Golgotha; het offer wijst op toen Hij werd omhooggevoerd uit de doden. Dat is hier ook: "Hoeveel te meer zal het bloed van Christus, die door de aeonische Geest" – de eeuwige Geest, ik kom er straks op terug – "Zichzelf als een smetteloos offer aan God gebracht heeft, ons bewustzijn reinigen van dode werken om de levende God te dienen."

Kijk, het gaat hier over de Heer Jezus die inderdaad geslacht is en vervolgens heeft Hij de Geest gekregen. Hij werd gewekt. Hij ontving de Geest toen Hij opstond uit de dood. Dat heeft u misschien nooit zo opgevat, maar zo gaat het altijd. Een mens leeft omdat hij de geest krijgt. Dat geldt gewoon voor het gewone leven dat wij kennen; we hebben de geest gekregen. Maar dat geldt ook in verband met de opstanding. Een mens staat op omdat hij de Geest, maar dan met een hoofdletter, krijgt. Zo is het met de Heer Jezus ook gegaan. U gelooft het niet? Handelingen 2 vers 33. U wilt de bonnetjes? U krijgt de bonnetjes.

U krijgt de bonnetjes. Nu Hij dan... ook weer Petrus op het tempelplein; we hebben al vaak daaraan gerefereerd vandaag. Nu Hij dan door de rechterhand Gods verhoogd is en de belofte van de Heilige Geest van de Vader ontvangen heeft – en dan gaat de zin verder – heeft Hij die vervolgens uitgestort. Hier gaat het erover dat de Heer Jezus Zelf in Zijn verhoging de belofte van de Heilige Geest ontvangen heeft. Hij kreeg de Geest. Geest is namelijk leven; Geest is gewoon een synoniem voor leven. Als je de Geest krijgt, dan leef je. Omgekeerd natuurlijk net zo: als je de geest geeft, dan ben je dood. Geest is leven.

Ga nu even terug... oh wacht, nee, ik hoef niet eens terug, want het staat nog in ditzelfde plaatje. Hij heeft door die Geest van de eeuw – de Geest die eigenlijk ook behoort bij de toekomende eeuw, waarin dat onvergankelijke leven zal doorbreken – Zichzelf vervolgens als een smetteloos offer aan God gebracht. En nu reinigt Hij ons bewustzijn van dode werken om de levende God te dienen. Want het gaat nu over het offer. Geen dood meer; nee, het is alles leven. Het oude is voorbijgegaan, er wordt niet meer mee gerekend; het is gepasseerd, voorbij, het is 'overgesprongen'. Ons bewustzijn wordt nu ook gereinigd van dode werken. We zijn georiënteerd, gericht op de levende God, en de zonde en de dood spelen geen rol meer. Dat is het idee. Dat is waar we toe geroepen zijn. Onvoorwaardelijk, ja.

Dus om vervolgens de levende God te dienen. Als de dood voorbij is, blijft leven over. Echt leven. Niet meer sterven zoals we dat hier kennen, maar echt leven. En geen dode werken meer, maar alleen maar het dienen van de levende God. Even naar Efeze 5, we moeten namelijk doorgaan. 'Wandelt in de liefde', schrijft Paulus daar, 'in de liefde zoals Christus u heeft liefgehad'. Ik moet er even op wijzen: het staat hier in de aorist. Voor de vaste bezoekers is dat geen verrassing als ik zeg: aorist betekent 'zonder horizon'. Ongeacht verleden of toekomst; het feit wordt gesteld. Het is niet: Hij heeft liefgehad, zo van: 'Nou, mooi, maar nu niet meer.' Dat het voltooid zou zijn? Nee.

Christus heeft u lief en heeft Zich voor ons overgegeven. Oh, dat staat ook in de aorist. Hij geeft Zich over als een offergave en slachtoffer Gode tot een welriekende reuk. En dat is de Heere Jezus Christus ook vandaag in Zijn opstanding. De zonde is voorbij. Hij is nu dan ook met recht smetteloos. En door de Geest offert Hij Zich aan God en is Hij inderdaad dat slachtoffer. Hij is dat Lam waarvan Openbaring 5 spreekt, waar Johannes Hem ziet bij die troon en in verband met die boekrol. Dan is het Johannes die... ja, er wordt tegen hem gezegd: 'Ween niet, want kijk daar naar de Leeuw van Juda.' En als hij dan zijn ogen opslaat, dan ziet hij een Lam, staande als geslacht. Dat staat er.

Een lam dat geslacht is, staat niet, hè? Moet ik dat uitleggen? Een lam dat geslacht is, ligt. Dat is dood. Maar wat Johannes ziet, is een Lam dat geslacht is, maar het stáát. Hoe komt dat? Het is opgestaan. En dat verwijst dus inderdaad precies naar de offerdienst. Daar spreekt die deur van, die levende deur, die 'deur der hoop' in verband met de paasgaven. Maar in de hele offerdienst gaat het daarover: over wat er na de slachting gebeurde. Want dan gaat het echt gebeuren. Toen is Hij een offergave en een slachtoffer geworden, Gode tot een welriekende reuk, in het leven wat Hij aan het licht bracht toen Hij verrees uit het graf. Dat is een lieflijke reuk, dat begrijpen we toch? Golgotha was dat niet, maar de opstanding en al die heerlijkheid erna, dat is de lieflijke reuk waarin God volkomen verheerlijkt wordt.

Antwoord 8.

Antwoord 8: Vrijgekocht Door een Losprijs ↑ hoofdstukken

Op de vraag waarom Christus moest sterven – dit is een uiterst belangrijk punt in verband met de vraag die we ons vanaf het begin al stellen – is ook de benadering van belang die ons altijd is overgeleverd. Dat is de benadering waar we mee geïndoctrineerd zijn, zal ik maar zeggen. Dat is misschien niet zo'n aardig woord, maar ik durf het wel te gebruiken, want het is een enorm misverstand dat de boel vertroebelt rondom het feit dat Hij stierf om ons vrij te kopen.

Dat is namelijk het antwoord. Dat kan ik gewoon vanuit de Bijbel laten zien, maar dat punt van de prijsbetaling moet even heel helder en scherp gesteld worden. Dat Christus de prijs betaald heeft, staat niet ter discussie. Integendeel, Hij stierf juist om de prijs te betalen. Of nee, ik zeg het verkeerd: het feit dat Hij stierf, wás Zijn prijsbetaling. Ik ga dat straks nog laten aantonen, maar ik leid het nu alvast even in. De vraag is echter: aan wie? Dat is de grote vraag.

Als men zegt dat Hij stierf om de schuld te betalen, dan heb ik u al het fatale daarvan laten zien. Als de schuld namelijk betaald is, dan is er niet zoiets als vergeving. Dat is heel zwart-wit. Het is niet zo dat ik u vraag in welke smaak u het wilt hebben; het is ofwel dat de prijs of de schuld is betaald, maar dan hoeft er niets vergeven te worden, ofwel de schuld wordt vergeven en kwijtgescholden, maar dan is er geen sprake van een betaling.

Dat komt nu aan de orde. Want de Bijbel leert dat er een prijs betaald is, dat is waar, maar niet een prijs aan God. Het is niet zo alsof God een rekening indiende die op het kruis aan Hem werd voldaan. Zo wordt het echter altijd voorgesteld: dat Christus daar de schuld die wij hadden aan God heeft betaald. Ik zeg u dat dit niet de wijze is waarop de Schrift het voorstelt, en ik kan dat ook bikkelhard vanuit de Schrift laten zien. Let op.

Vergeving Betekent Letterlijk Loslaten (aphesis) ↑ hoofdstukken

Colossenzen 1. Ik neem u eerst even mee naar de termen zoals ze in het Nieuwe Testament gebruikt worden. In Colossenzen 1 heeft Paulus het over de Zoon van Zijn liefde, de Zoon van Gods liefde. En dan staat er in vers 14: "In wie wij de verlossing hebben." In het Grieks staat daar het woordje apolutrosis en dat betekent gewoon vrijkoping. Dat is het woord: vrijkoping. En weet u wat vrijkoping is? Dat is gewoon bevrijden na het betalen van losgeld. Wij kennen het begrip losgeld alleen nog maar uit het criminele circuit, maar in de oudheid was losgeld een veel gewoner fenomeen, juist ook vanwege de slavernij. Een slaaf kon worden vrijgekocht en dan werd er een prijs betaald; er werd losgeld betaald. Iemand hield zo’n slaaf vast, die was het eigendom van iemand, die was eigenlijk een gevangene, een lijfeigene. En die kon worden vrijgekocht. Welnu, dat is de term die Paulus gebruikt in Colossenzen 1 vers 14. En niet alleen daar, maar die uitdrukking komt heel wat keren meer voor: Christus, in wie wij de vrijkoping hebben, de vergeving der zonden.

Vergeving. Dat is het woordje aphesis. En weet u wat dat letterlijk betekent? Loslaten. Eigenlijk aflaten of loslaten. Aflaten, ja, maar dan als werkwoord, niet als zelfstandig naamwoord. Want anders gaan we in gedachten weer terug naar Tetzel en het kopen van aflaten; dan zitten we weer helemaal terug in die theologie van het betalen voor je zaligheid, het betalen van schuld. Nee, dat is het juist niet. Maar laten we het op 'loslaten' houden, want dat is wat het woord betekent. Het wordt meestal vertaald met 'vergeving', maar wat is vergeven? Vergeven is gewoon loslaten. Letterlijk komt het woord zelfs twee keer voor in Lukas 4 vers 19, en daar wordt het in beide gevallen niet met 'vergeving' weergegeven. Jezus is daar in de synagoge van Nazareth en haalt de profetie van Jesaja aan. Hij leest dit voor uit de boekrol: "Om aan gevangenen loslating te verkondigen." Ja, vergeving had hij hier niet gekund, of moeilijk gekund. Je kunt het wel zo weergeven, maar dan moet je weten wat vergeving is, namelijk gewoon loslaten. Vandaar dat de vertalers zo vriendelijk zijn geweest om het meteen zo weer te geven: "Om aan gevangenen loslating..." Aphesis. Hetzelfde woord dat Paulus dus gebruikt in Colossenzen 1.

Weet u, tussen twee haakjes – even een keer helemaal buiten de orde: weet u hoe vaak Paulus spreekt over vergeving in zijn brieven? Die jongen die daar zit, Martin, mag het niet zeggen. Twee keer. Ik herinner me dat toen ik dat ooit hoorde, of ik weet niet of ik de ontdekking zelf deed vanuit de concordantie: hé, Paulus gebruikt het maar twee keer! Ja, twee keer, meer niet. Waar heeft hij het dan de rest van zijn brieven over? Nou, niet daarover dus. Hij had zoveel meer te vertellen. Maar dat is gewoon een concordantiefeit, zal ik maar zeggen.

Goed, aphesis, loslaten. Dat is wat vergeving is: loslaten. Het komt in dat gedeelte nog een keer voor, want ik lees de zin nu eventjes af: "...om aan gevangenen loslating te verkondigen en aan blinden het gezicht, om verbrokenen heen te zenden in loslating." Nou, hier wordt het weergegeven met 'in vrijheid', maar dat is natuurlijk hetzelfde idee. "Om te verkondigen het aangename jaar des Heren." En een dag van wraak staat er in Jesaja daar nog bij. Maar goed, u weet het hè? Het is het aangename jaar des Heren en het is een dag van wraak. Dat houdt God namelijk altijd zo kort mogelijk. Ja, het moet gebeuren, maar het is zo kort. Een ogenblik duurt Zijn toorn, een leven lang Zijn goedertierenheid. Dat staat in Psalm 31.

Nou ja zeg, hoe doen we dit? Annuleren. Ik moet zeker weer wat betalen... dit is eigenlijk gewoon getimed. Ik had vroeger zo'n sticker – ik weet niet of ik hem nog op mijn auto gehad heb – maar ik had zo'n sticker voor en achterop de auto die luidde: "Wat er ook gebeurt, je moet altijd doen alsof het de bedoeling was." Dat vond ik een hele mooie. Later ben ik tot het inzicht gekomen dat ik helemaal niet hoef te doen alsof. Wat er ook gebeurt, is altijd de bedoeling, of in ieder geval heeft het allemaal een bedoeling. Maar dit was niet mijn bedoeling... maar het was wel de bedoeling, ja. Goed.

"Om aan gevangenen loslating te verkondigen en blinden het gezicht..." Waarom ik deze schriftplaats natuurlijk noem? Om u even duidelijk te maken: het gaat hier dus over vergeving, maar vergeving is loslaten, heenzenden in vrijheid. En dan begrijp je ook meteen de connectie met verlossing. Het komt allemaal niet zo uit de verf met de vertaling. Wat is nou verlossing? Verlossen is een veel bredere term, maar in ieder geval brengt het niet de gedachte met zich mee die het Griekse woord heeft, die Paulus erin legt toen hij het woord optekende. Hij sprak over vrijkoping. Daar denken u en ik niet direct aan wanneer we het woord verlossing lezen. Niet noodzakelijk, laat ik het zo zeggen. Maar hij spreekt over vrijkoping en vervolgens over "in wie wij de vergeving", dat wil zeggen de loslating, de bevrijding hebben.

In Efeziërs 1 staat namelijk vrijwel hetzelfde. Colossenzen 1 vers 14 gaat over "in wie wij de verlossing hebben, de vergeving der zonden". Hier staat in Efeziërs 1 vers 7 – ik heb nu dus alle schriftplaatsen genoemd waar Paulus spreekt over vergeving – "In Hem...". Het gaat hier over de schatkamer van God. Efeziërs 1, geweldig! Rijkdom op rijkdom wordt daar gestapeld. Alles wat ons eigendom is, is in Hem. Dat is ook het voortdurende refrein in dat hoofdstuk: "In Hem". "In Hem hebben wij de verlossing, de vrijkoping door Zijn bloed, de vergeving, oftewel de bevrijding, de loslating van de overtredingen."

Nou ja, overtredingen... dan denk je al heel gauw: je bent door het rood gereden, dat is een overtreding. Maar dat is in het Grieks weer een ander woord. Het gaat hier over misstappen. Het is hetzelfde woord dat Paulus ook gebruikt in verband met Israël: "Door hun val" – dat wil zeggen hun misstap – "is het heil naar de heidenen gekomen." Dat woord wordt hier gebruikt. In Hem hebben wij de vrijkoping door Zijn bloed, de bevrijding van de overtredingen naar de rijkdom van Zijn genade.

We gaan even verder, want er zijn meer schriftplaatsen die dat zo laten zien. Die uitdrukking 'vrijkoping' komt, zoals ik geloof ik al even zei maar nu nog even herhaal om het te onderstrepen, heel dikwijls voor in het Nieuwe Testament. Er is een prijs betaald. Waarom? Om ons te bevrijden. 1 Timotheüs 2 is een geweldige schriftplaats. Ik zeg wel eens: dit is Paulus' mission statement. Hij heeft er meerdere; in hoofdstuk 4 vind je er nog eentje, maar dit vind ik ook een mooie hoor. Het blijkt wel uit vers 7, daar zegt hij: "Ik ben daartoe gesteld als een verkondiger en apostel."

Goed, vers 5. Ik lees even vanaf dat vers: "Want er is één God. Er is ook één middelaar van God en mensen, de mens Christus Jezus, die Zich gegeven heeft tot een losprijs voor allen." En daarvan wordt getuigd te juister tijd. Eigenlijk staat er – ik ga er nu niet te diep op in maar ik wil er toch even op wijzen – eigenlijk staat er: "Een getuigenis op eigen tijden." Dat wil zeggen: daar zal van getuigd worden op eigene tijden. Ieder zal, allen zullen daarvan getuigenis geven op de geëigende tijden. Ja, dat vind ik veel mooier nog dan "hiervan wordt getuigd te juister tijd". Ik zou zeggen: dit moet altijd verteld worden. Nee, maar het gaat erom dat allen hier eens te gelegener tijd getuigenis van zullen afleggen.

Dat de prijs voor hen betaald is. Hier wordt het gezegd: die Zich gegeven heeft tot een losprijs voor allen en daarvan wordt getuigd te juister tijd. En ik ben daartoe als een verkondiger en apostel gesteld – ik spreek de waarheid, geen leugen – als een leermeester van de natieën in geloof en waarheid.

Dus Paulus zegt hiervan: wat is nu de boodschap die ik breng? Wel, er is één God en één middelaar. En die middelaar heeft Zich gegeven tot een losprijs voor allen. That's it. Dat is de boodschap. De prijs is betaald voor allen. Voor u, voor mij, voor al die miljarden mensen die hier geleefd hebben, die nog leven en die nog geboren moeten worden. De prijs is voor hen betaald.

Dat wil zeggen: een losprijs. Niet een prijs om de schuld te betalen aan God. Let maar op, want laten we de vraag eens stellen.

Aan Wie Wordt het Losgeld Betaald? ↑ hoofdstukken

Aan wie wordt het losgeld betaald? We doen even alsof het een catechismus is. Aan wie wordt het losgeld betaald? Het antwoord is: aan degene die gevangen houdt. Wie dat ook is. In het criminele circuit wordt dat principe natuurlijk misbruikt, maar denk ook aan iemand die een gevangene beheert of iemand die een slaaf heeft. In die sfeer ligt de connectie in het Nieuwe Testament vooral: bij iemand die slaven heeft. Een slaaf heeft een lijfeigenaar. Om hem los te kopen, moet er een prijs voor betaald worden. Dus degene die gevangen houdt, die ontvangt het losgeld. Dat is niet zo moeilijk, toch?

Nee, maar je kunt het wel ingewikkeld maken hoor. Hoe wilt u het hebben? De mensheid is in slavernij. Als u Romeinen 6 eens leest – we gaan het nu niet doen, maar als u thuiskomt, of misschien morgen, want straks bent u misschien nog een beetje te vol van alles wat u vandaag gehoord heeft en al die bijbelschriftplaatsen. Maar u zou Romeinen 6 eens moeten lezen. Daar gaat het er uitgebreid over dat we slaven waren van de zonde en dat we nu Zijn eigendom geworden zijn. Waarom? Omdat er een prijs is betaald. Gij zijt gekocht en betaald; verheerlijk dan God met uw lichaam.

De mensheid is in slavernij van de dood. Oftewel de zonde – dat zijn broertje en zusje, want als het één komt, komt het ander ook. Net zo goed als wanneer het leven komt, de zonde weggedaan is. Goed, de mensheid is dus in slavernij van de dood. En toen Christus stierf, betaalde Hij de prijs om de mensheid van de dood te verlossen. Toch? Christus stierf om op te staan uit de dood en daarmee de mensheid het leven te geven. Maar de mens was namelijk gevangen in de dood, en de Heer Jezus heeft de prijs betaald aan degene die ons gevangen hield. U vraagt: "Aan wie hield ons nou gevangen?" Nou, ik kan verschillende antwoorden geven. Je kunt zeggen: dat was de duivel, hem die de macht van de dood had en die ons gevangen hield. Je kunt ook gewoon zeggen – dat is ook de terminologie van Paulus in Romeinen 6 – dat de zonde en de dood onze heer waren. Wij waren het eigendom van de zonde en van de dood, die daar gepersonifieerd worden voorgesteld.

Welnu, die hielden ons gevangen. In ieder geval met de dood is het heel duidelijk: de Heer Jezus heeft de prijs aan de dood betaald. Hoe dan? Nou, door te sterven. Door te sterven betaalde Hij de prijs aan de dood. En zo kon Hij ons verlossen, want door de dood heen stond Hij op uit de dood en zijn wij van datgene wat ons gevangen hield bevrijd. De prijs wordt betaald aan degene die ons gevangen houdt. Het was niet God; God hield ons niet gevangen. Nee, de dood en de zonde hielden ons gevangen en de Heer Jezus betaalde de prijs aan hem die de macht van de dood had. Door te sterven – dat was de prijs die Hij betaalde. Maar juist door die prijs te betalen, bracht Hij bevrijding en opende Hij die deur. Door die bloedstorting is er een deur geopend. Een deur van hoop. Ziet u? Daardoor is er bevrijding. En Hij gaf Zijn leven, inderdaad, om ons te bevrijden. Dat is vrijkoping.

In Openbaring 5 vers 9 staat: "En zij zongen een nieuw gezang." Het gaat hier over die vierentwintig oudsten. Over de identiteit van die lui, als ik dat een beetje oneerbiedig mag zeggen, zullen we het nu niet hebben. Zij zongen een nieuw gezang, zeggende: "Gij zijt waardig de boekrol te nemen en haar zegels te openen, want Gij zijt geslacht en Gij hebt hen voor God gekocht met Uw bloed, uit elke stam en taal en volk en natie." Is er een prijs betaald? Ja, wis en waarachtig. Is die prijs aan God betaald? Nee, absoluut niet. Die prijs is betaald aan degene die ons gevangen hield om ons vrij te kopen en ons daardoor te bevrijden. Waarom? Wel, voor God. Niet een prijs aan God werd betaald, maar een prijs werd betaald voor God, ten behoeve van Hem.

Het was in wezen God Zelf die in Zijn Zoon die prijs betaalde. Het was niet zo dat God een rekening neerlegde en Christus die prijs aan God betaalde. Nee, Hij heeft het losgeld betaald, Hij heeft Zichzelf gegeven tot een losprijs. Hij stierf, en hoe stierf Hij? Die dood. Dus Hij heeft de hoogste prijs die je zich maar laat denken betaald. En zo zijn wij vrijgekocht voor God, met Zijn bloed dus. Ziet u dat het hele idee van betaling heel bijbels is, maar niet van schuldbetaling aan God? Het punt is: er wordt vrijgekocht van degene die ons gevangen hield. Een totaal ander concept is dat. Waardoor ineens het licht van het kruis, in de zin van God die vergeeft en die voorbijziet aan de zonde, weer gaat stralen. Anders vindt er helemaal geen vergeving en kwijtschelding plaats, maar is Hij gewoon een ordinaire boekhouder.

Nou, het werd toch gezegd? God is gewoon een boekhouder. Je zegt van: "Oké, schuld gemaakt, maar dat moet allemaal wel terugbetaald worden, anders heb Ik geen verlof om liefdevol met de mensheid om te gaan." Alsof God verlof nodig heeft om ons lief te hebben. Alsof God niet kan vergeven. "Hij kan niet vergeven, nee, dat is niet rechtvaardig." Hoezo? Is het onrechtvaardig om te vergeven dan? Kan Hij dat niet als Hij de opperste God is? En is het dan zo rechtvaardig om kwaad te zijn op een ander? Begrijpt u? Dat is niet logisch en wat nog erger is: het is niet bijbels. Kijk, en dat moet dan toch gezegd worden.

Hebreeën 9. Oh, ik zie dat het inmiddels vijf voor half drie is. Zal ik dit toch nog eventjes doen? Ja? Oké. U zit hier toch niet als een boekhouder, hè? Ik zal straks wel op mijn kop krijgen van Petra, dat ik die boekhouder zo negatief vind.

Zonder Bloedstorting Geen Bevrijding ↑ hoofdstukken

Ja, Hebreeën 9. Daar gaan we nog even naartoe. Dat moeten we zeker nog even noemen, want het is een heel belangrijke tekst die in dat verband altijd gebruikt wordt. Dit is misschien wel de kroongetuige voor de leer dat God eerst bloed moet zien. Ik stel het nu zo voor, maar zo wordt het ook vaak gezegd. Calvijn heeft het expliciet zo naar voren gebracht: God moet eerst bloed zien, anders kan Hij niet vergeven. Wat een idee van Gods liefde.

Maar God bewijst juist Zijn liefde door middel van die bloedstorting. Het is niet zo dat Hij bloedstorting eist zodat Hij kan vergeven; nee, Hij bewijst Zijn vergeving juist door die bloedstorting. Inderdaad, nagenoeg alles wordt volgens de wet met bloed gereinigd, en zonder bloedstorting geschiedt er geen vergeving. En wat hadden we ook alweer gezien? Vergeving, dat is bevrijding, loslating. Dat is precies het verhaal: God bevrijdt ons. Hij leidt ons uit, Hij doet de deur open naar dat nieuwe leven. Hoe doet Hij dat? Wel, door de weg van de bloedstorting. Het is en gaat nooit anders in de Bijbel. Zonder bloedstorting geschiedt er inderdaad geen bevrijding, geen loslating. Zo bewijst God dat en zo geeft God dat ook. Dat is de route die Hij daarvoor gekozen heeft.

1 Korintiërs 15 is de laatste tekst die ik nog even noem voordat we gaan pauzeren. Het loopt een klein beetje uit, maar goed. In 1 Korintiërs 15 schrijft Paulus — we zijn de dag daarmee begonnen en daar wijs ik nu nog een keer op: "Want voor alles heb ik u overgegeven hetgeen ik zelf ontvangen heb: Christus is gestorven voor onze zonden naar de Schriften." Er staat niet: voor de straf van onze zonden. Zo wordt dat vaak gelezen, maar Christus is niet gestorven om de straf op onze zonden te dragen; Hij is gestorven voor onze zonden. Waarom? Om ons te bevrijden van die zonden natuurlijk. Niet om ons te bevrijden van de straf van de zonden, maar om ons te bevrijden van de zonden zelf. Christus is gestorven voor onze zonden naar de Schriften, en Hij is begraven en ten derde dage opgewekt naar de Schriften.

Nu lees ik even verder in vers 17. Dan zal ik u laten zien dat het inderdaad waar is wat ik zojuist al liet zien vanuit de Schrift, maar hier worden we erin bevestigd. Vers 17 zegt: "En indien Christus niet is opgewekt, dan is uw geloof zonder vrucht." Want u weet, de vrucht zit juist in dat nieuwe leven. "Dan is uw geloof zonder vrucht en dan zijt gij nog in uw zonden." Hij stierf voor onze zonden, jawel, maar de bevrijding van de zonden is juist doordat Hij door de dood nieuw leven aan het licht bracht. Dat is de bevrijding. Zou Hij niet zijn opgewekt, dan zijt gij nog in uw zonden. Zie je dat?

Ja, nou, daar gaan we straks over verder. We gaan weer een half uurtje pauzeren, en dat wil zeggen tot drie uur.

📝 Samenvatting & Transcriptie: Waarom Moest Christus Sterven? (deel 4)

Samenvatting van deze toespraak

De Bijbelstudie behandelt de laatste twee antwoorden op de vraag waarom Christus moest sterven: om Gods liefde te bewijzen en om het heelal met God te verzoenen. Er wordt benadrukt dat het kruis geen betaling was van een schuld aan een toornige God, maar juist het ultieme bewijs van Gods onvoorwaardelijke liefde voor een vijandige wereld. God verzoent de kosmos met Zichzelf door de zonde teniet te doen via de allergrootste zonde die ooit is begaan op Golgotha. Uiteindelijk zal deze bewezen genade alle vijandschap in de schepping laten smelten en resulteren in volledige vrede.

“God vergeeft niet 'vanwege' het kruis, maar 'ondanks' het kruis.”

Vraag Vooraf: Leven Afleggen Om het Weder te Ontvangen ↑ hoofdstukken

En we hebben nog twee antwoorden te gaan. Het toppunt, als u het mij vraagt. De basis is gelegd. Ik ben op diverse dingen nog aangesproken en ik weet een aantal inmiddels niet meer waarvan ik had gezegd: "Ja, daar zal ik het nog even over hebben."

Eén ding herinner ik me nog wel en dat is dat ik naar aanleiding van wat ik had gezegd over dat de Heer Jezus is opgewekt door Zijn Vader en Hij vervolgens opstond. Maar toen werd ik gewezen op een tekst — en dit is even niet op de PowerPoint, maar ik zoek het even op in mijn Bijbeltje. Toen werd ik gewezen op Johannes 10. Ik ben blij dat ik kritische luisteraars heb.

In Johannes 10 staat in vers 16 waar de Heer Jezus spreekt over Zichzelf als de goede herder: "Het zal worden één kudde en één herder." En dan zegt Hij in vers 18: "Niemand ontneemt het Mij, maar Ik leg het uit Mijzelf af. Ik heb macht" — letterlijk volmacht, dat wil zeggen de macht die je ontvangen hebt — "Ik heb volmacht het af te leggen en het weder te nemen. Dit gebod heb ik van Mijn Vader ontvangen."

"Hè," zo werd er gezegd, "jij zei dat de Zoon van God opgewekt is door God, terwijl de Heere Jezus hier zegt: 'Ik heb macht het weer zelf te nemen.' Johannes 10 vers 18, hoe zit dat?"

Opnieuw moet ik zeggen dat de vertaling hier de boosdoener is. U zegt misschien: "Dat is flauw," maar ga het nou eens na. In Johannes 10 staat twee keer hetzelfde Griekse woord: het woord lambano. En de ene keer wordt het vertaald met 'nemen' en de andere keer wordt het in hetzelfde vers vertaald met 'ontvangen'. Kijk maar na. Er staat namelijk "ontvangen". Dus niet "nemen", dat is weer vertaald vanuit de traditie. Er staat: "Niemand ontneemt het van Mij, maar Ik leg het uit Mezelf af. Ik heb volmacht" — dat wil dus al zeggen dat Ik het gekregen heb — "Ik heb volmacht om het af te leggen en volmacht om het weder te ontvangen. Dit gebod heb ik van Mijn Vader ontvangen."

Twee keer hetzelfde woord. De ene keer vertaalt men het met 'nemen', de andere keer met 'ontvangen'. Dan zou men consequent ook moeten zeggen: "Dit gebod heb ik van Mijn Vader genomen." Nee, Hij heeft het van Zijn Vader ontvangen. Juist "ontvangen", dat is het woord.

Dit onderstreept trouwens — ik realiseer het me ineens heel sterk — antwoord 6. Waar de vraag gesteld werd (want het is de enige vraag die we ons vandaag stellen): waarom moest Christus sterven? Wel, waarom moest Hij Zijn leven afleggen? Om het weder te ontvangen. Ja, nu heb ik mijn eigen verspreking gecorrigeerd. Precies, alles met de bedoeling hè; zelfs een verspreking is de bedoeling. Goed, dus Hij legde Zijn leven af. Waarom? Om het weder te ontvangen. Dat is het woord dat gebruikt wordt, niet "te nemen". Hij werd opgewekt door Zijn Vader.

Goed, dat was even vooraf. Er was nog een punt dat ik wilde bespreken, maar ik weet even niet meer wat het was. Misschien dat dat nog in de laatste drie kwartier aan de orde komt. Overigens de beloofde vragenbeantwoording: ik ben bang dat dat een beetje problematisch wordt. Of we moeten er een vijfde samenkomst aan vastplakken. Nee, ik weet niet of dat kan in verband met de festiviteiten die er nog verder in het gebouw plaatsvinden, dus laten we dat maar niet doen. Maar goed, we zien wel. De laatste twee antwoorden.

Antwoord 9: de Liefde Gods Bewijzen aan Vijanden ↑ hoofdstukken

Waarom moest Christus sterven? Dat is een geweldig antwoord, maar het is een antwoord dat je pas echt gaat verstaan wanneer dat hele Romeinse rechtsidee en dat verhaal van de boekhouder die zijn rekening op orde wil hebben en een rekening neerlegt, wordt weggenomen omdat het de zaak compleet vertroebelt. Nee, het antwoord is: om de liefde Gods te bewijzen. Laat ik beginnen bij Johannes 15. Daar zegt de Heer Jezus tegen zijn vrienden, tegen zijn discipelen: "Niemand heeft grotere liefde dan dat hij zijn leven inzet voor zijn vrienden. Gij zijt mijn vrienden, indien gij doet wat ik u gebied." Het is niet bedoeld in de zin van 'je moet wel', maar 'aangezien gij doet wat ik zeg'. Zij luisterden naar wat Hij sprak. "Gij zijt mijn vrienden." Het gaat er nu om dat de Heer Jezus zegt dat niemand grotere liefde heeft dan dat hij zijn leven inzet voor zijn vrienden. Dat is waar. Als je vrienden hebt, hoe bewijs je die liefde dan aan hen? Dat kan niet sterker, krachtiger of ultiemer dan wanneer je je leven daarvoor inzet. Je kunt een grote prijs betalen of van alles doen, maar als je zelfs bereid bent te sterven, dan bewijs je pas echt liefde voor je vrienden, nietwaar?

Waarom zou je sterven voor je vrienden? Dat antwoord worden we geacht in Johannes 15 al te kennen. We hebben het net gelezen in Johannes 10: "Ik leg mijn leven af om het weder te ontvangen." En dat heeft Hij gedaan; Hij legde zijn leven af uit liefde. Maar ik ga het u nog sterker vertellen, of liever gezegd: Paulus gaat het in Romeinen 5 nog sterker vertellen. Niemand heeft grotere liefde dan dat hij zijn leven inzet voor zijn vrienden; dat is waar, maar het kan nog sterker. Want God, de Heer Jezus, zette zijn leven niet alleen in voor zijn vrienden, maar als we heel fundamenteel kijken, dan zegt Paulus in Romeinen 5: "Want niet licht zal iemand voor een rechtvaardige sterven; maar misschien heeft iemand nog de moed voor een goede te sterven. God echter bewijst zijn liefde jegens ons, doordat Christus, toen wij nog zondaren waren, voor ons gestorven is." Christus gaf zijn leven niet voor goede mensen; Hij gaf zijn leven voor zondaren, voor mensen die er geen aanspraak op konden maken en het niet verdienden.

Paulus gaat in het vervolg zelfs nog verder met een tekst die ik straks laat zien, namelijk dat wij zijn vijanden zijn. Dat wij vijanden van God zijn. Dat is de mensheid in het algemeen. Dat is trouwens het onderwerp dat we vorig jaar vooral in 'The Picture' hadden staan: dat een mens een vijand van God is. Eerder op de dag hadden we het er in de pauze ook over dat de mensheid God eigenlijk altijd maar aanklaagt en Hem van alles kwalijk neemt. Waarom dit? Waarom dat? Dat is wat je hoort als je mensen ontmoet die het over God hebben; ze vragen zich af hoe God dit in vredesnaam allemaal kan laten gebeuren. De mens is vijandig ten opzichte van God omdat de mens God wantrouwt. De mens denkt dat God het niet allemaal goed in handen heeft of dat Hij geen goede intenties heeft. Al die stemmen zullen echter eens verstommen als het bewijs geleverd is dat God inderdaad zijn liefde bewijst.

Die liefde is bewezen op het kruis van Golgotha, waar God niet een rekening presenteerde en waar God niet toornde, maar waarbij God zijn Zoon overgaf aan zijn haters. Alsof Hij zei: "Ga je gang. Al vermoorden jullie mijn Zoon, Ik ga jullie allemaal het leven geven, juist via die weg." Is dat verzoening? Is dat liefde of niet? Zelfs als je je daar virtueel of denkbeeldig mee bezighoudt: hoe kun je een krachtiger bewijs van liefde geven dan juist zo? Als je de moordenaars van je Zoon het onvergankelijke leven gaat geven, om niet, zonder dat er een prijskaartje aan hangt! En als er al een prijskaartje aan hing, dan is dat die prijs waar we het over hadden die Hij juist betaald heeft. Er wordt geen schuld betaald aan God. Ik zou zeggen: laat die stemmen alsjeblieft verstommen, want het vertroebelt het beeld en keert het helemaal om. God vergeeft het. Hij zegt: "Al doe je dat, Ik ga jullie het leven geven." Dat is de liefde Gods die Hij bewezen heeft. God bewijst zijn liefde tegen ons doordat Christus, toen wij nog zondaren waren, voor ons gestorven is. De liefde Gods en niets anders.

In 2 Korintiërs 5 schrijft Paulus dit ook. De liefde van Christus — of de liefde Gods welke is in Christus Jezus, zoals hij in Romeinen 8 toevoegt — dringt ons. Hoezo dan? Als je gewoon logisch denkt, vraag je je af waarom die liefde ons dan dringt. Wel, omdat wij tot het inzicht zijn gekomen dat Eén voor allen is gestorven. Sommigen zeggen 'voor een heleboel' of 'voor velen', maar Paulus zegt dat wij tot het inzicht gekomen zijn dat Eén voor allen is gestorven. Waarom stierf Hij? We hadden al gezien dat je niet zomaar voor een ander sterft. Je geeft je leven voor een ander als die ander daardoor het leven zou kunnen behouden. Dat is precies waarom Hij stierf; Hij stierf juist om het leven te geven aan de wereld. Eén stierf voor allen, ongeacht wie zij zijn. Sterker nog: juist omdat het vijanden zijn.

Het kruis is eigenlijk het embleem van de vijandschap die de mens aan de dag legde. Als je wilt zien wie de mens is, dan moet je naar het kruis kijken. Daar zie je wat de mens doet en waartoe de mens in staat is. Het is zoals Petrus en de apostelen in Handelingen altijd gepredikt hebben: "Jullie hebben Hem aan het hout gehangen." Dat gold voor zijn volk, maar je kunt het net zo goed van de wereld zeggen. De wereld is door Hem geworden, maar de wereld heeft Hem niet gekend. Dat is de wereld: ze hebben alleen maar hun vijandschap bewezen door Hem aan een hout te hangen en aan het kruis te nagelen. Welnu, Hij stierf voor die allen. Hij stierf door die allen, dat wil zeggen dat zij Hem ter dood brachten. Hij droeg de zonde die zij Hem aandeden; Hij droeg en verdroeg het, maar Hij stierf ook voor die allen. Eén is voor allen gestorven, dus zijn zij allen gestorven. Dat wil zeggen dat het oude nu is voorbijgegaan. Dat is wat Paulus vervolgens in vers 17 naar voren brengt. Dus zijn zij allen gestorven, en voor allen is Hij gestorven, opdat...

We hebben het over de vraag waarom Christus stierf en hier ziet u weer zo'n expliciet antwoord: voor allen is Hij gestorven, opdat zij die leven — namelijk die het leven hebben ontvangen — niet meer voor zichzelf zouden leven, maar voor Hem die voor hen gestorven is en opgewekt. Dat hoort bij elkaar, want Hij stierf om te worden opgewekt en zo het leven te geven. Als wij dat leven hebben ontvangen — wij hebben gelovende het leven in zijn naam, zoals Johannes schrijft — dan ontvangen we de Geest als zegel. Geest is leven. Als je dat evangelie ontvangt, dan ontvang je Hem die het leven is. Dat woord is leven; dat woord ontvang je en daarmee de Geest waarmee je wordt verzegeld. Dit is dus opdat zij die leven, en zij die dit leven in beginsel al hebben ontvangen en de Geest als eerste gaven hebben gekregen, niet meer voor zichzelf zouden leven maar voor Hem die voor hen gestorven is en opgewekt.

Dat is wat de liefde — niet voor Christus, maar de liefde van Christus — uitwerkt als je daar zicht op krijgt. Als je de liefde Gods leert kennen die bewezen is aan het kruis van Golgotha. Als je dat gaat zien, dan zal dit de realiteit zijn: dat zij die leven, niet meer voor zichzelf zouden leven, maar voor Hem die voor hen gestorven is en opgewekt.

Zonder dat er iets moet. Dat vind ik het mooie, want liefde werkt namelijk niet zo. Als je iemand liefhebt, dan heb je daar alles voor over. Dan richt je je daarop. Niet omdat het moet; je hebt iemand lief. Je kunt niet iemand liefhebben op commando. Zo werkt dat niet, want anders krijg je gefeinsde liefde. Maar echte liefde? Je kunt alleen maar God werkelijk leren liefhebben wanneer je Hem ook werkelijk vertrouwt.

Als je tot het inzicht bent gekomen dat Eén voor allen is gestorven zonder enige voorwaarden, en als je overtuigd bent van het feit dat die God, die het gans heelal gemaakt heeft, werkelijk liefde is — van begin tot het eind, in al Zijn wegen — dan ga je Hem liefhebben. En moet je eens kijken wat dat losmaakt en wat dat bewerkt. Men gelooft daar vaak niet in; dat is mijn idee daarover. Daarom predikt men weer wet: dit moet en dat moet. Ik geloof echter in liefde en genade.

We lezen even verder in Hebreeën 2. Daar wordt het niet de liefde genoemd, maar de genade Gods. De schrijver schrijft: "Wij zien Jezus, die voor een korte tijd beneden de engelen gesteld was vanwege het lijden des doods..." Mensen vragen vaak: "Hoezo beneden de engelen gesteld?" Het antwoord staat er pal achteraan: gewoon vanwege het lijden des doods. Engelen sterven namelijk niet. Dus was Hij, toen Hij stierf of dat lijden des doods onderging, beneden de engelen gesteld. Bijbelstudie kan zo simpel zijn.

Goed. "Wij zien Jezus, die voor een korte tijd beneden de engelen gesteld was vanwege het lijden des doods, opdat Hij door de genade Gods voor eenieder de dood zou smaken." En we zien Hem nu met heerlijkheid en eer gekroond. Het grootste gedeelte van deze zin is een tussenzin; eigenlijk staat er: "Wij zien Jezus met heerlijkheid en eer gekroond." Maar let even op die tussenzinnen: "opdat Hij door de genade van God..." — God geeft immers om niet — "...voor eenieder de dood heeft gesmaakt." Het is niet alleen maar dat Hij gestorven is; nee, Hij heeft de dood geproefd. Wat dat lijden van de dood inhield, heeft Hij als geen ander gesmaakt, ondergaan, gedragen en verdragen.

Antwoord 10: het Ganse Heelal met Zichzelf Verzoenen ↑ hoofdstukken

En dan komen we inmiddels toe aan antwoord 10 op de vraag: "Waarom moest Christus sterven?" Het antwoord luidt: om het heelal met God te verzoenen. Dit antwoord sluit heel erg nauw aan bij het vorige antwoord. Want wat is het punt bij verzoenen? We hebben daar een hele studiedag aan gewijd, maar er bestaan zoveel misverstanden over. Dan heb ik het nog niet eens over het misverstand waar we het al eerder op de dag over hadden, namelijk dat God een vijand zou zijn van de mensheid en dat God verzoend moest worden. "Eerst moest God genoegdoening ontvangen," zei Calvijn, "en zo was Hij geen vijand meer en is Hij veranderd." Wat een karikatuur is dat! Echt, dat is zo'n vreselijke karikatuur.

Bij verzoening gaat het inderdaad om vijandschap. Een vijand verzoen je. Deze wereld is vijandig. En wat is het bewijs daarvan? Het kruis van Golgotha. Dat is wat de wereld voor Hem over had. De wereld is vijandig tegenover God. Welnu, door datzelfde bloed of door diezelfde kruisdood zal het heelal met God worden verzoend.

Ik zet even voort in 2 Korintiërs 5. We hadden het net ook al even over 2 Korintiërs 5. Ik sla nu een paar verzen over en dan ga ik weer verder met lezen in vers 18: "En dit alles is uit God." Ja, wat niet? Alles is uit God. Dus met andere woorden: alle roem is uitgesloten. "Dit alles is uit God die door Christus ons met Zich verzoend heeft." Niet: Zich met ons verzoend heeft. Bent u er? Ja, ik zie sommigen kijken. Er staat dat Hij ons met Zich verzoend heeft, niet dat Hij Zich met ons verzoend heeft. Dat is niet naar de Schrift, lieve mensen. Dit alles is uit God die door Christus ons met Zichzelf verzoend heeft en ons de bediening van de verzoening gegeven heeft.

Op de precieze bewoordingen ga ik nu maar eventjes niet in. Het gaat even om de cruciale punten in dit gedeelte. De bediening van verzoening die Paulus ten uitvoer bracht – dat woord van verzoening was hem toevertrouwd – waaruit bestaat die? Wel, dat God in Christus de wereld – niet een selecte groep, maar de wereld – met Zichzelf verzoenende was. Er staat dus niet: Zich met de wereld verzoenende. Dat leest men erin, maar dat staat er dus uitdrukkelijk niet. Niet God was vijandig, de wereld was vijandig.

"Welke immers hierin bestaat dat God in Christus de wereld met Zichzelf verzoenende was door hun overtredingen niet toe te rekenen." Weet u wat ze altijd zeggen? Bij het kruis van Golgotha, daar werden de overtredingen en alle zonden en alle misdaad en alle schulden die de mens had, aan Christus toegerekend, zodat er een rekening vereffend werd. Maar het is precies omgekeerd! God was de wereld met Zich verzoenende door hun overtredingen niet toe te rekenen. Hij deed daar niets tegen. Het was niet dat God daar een rekening presenteerde. Daar werd niet de schuld vereffend, daar werd de schuld alleen maar vergroot. Nooit was de schuld van de wereld zo groot als juist toen bij het kruis van Golgotha. Daar werd geen schuld betaald, daar werd een schuld torenhoog gemaakt.

En wat deed God? Hij rekende het niet toe. Al spijkerden ze Zijn Zoon aan het kruis, Hij rekende het niet toe. Zo bewijs je verzoening. God was in Christus de wereld met Zichzelf verzoenende door hun overtredingen – hier staat ook weer dat woordje 'misstappen', door hun 'offenses' staat er in de Concordant Version, hun krenkingen – niet toe te rekenen. Wat men Hem ook aandeed.

En dat Hij ons het woord van de verzoening heeft toevertrouwd. En wij zijn dus gezanten van Christus, alsof God door onze mond u vermaande of op het hart bindt eigenlijk en bijroept: "In naam van Christus vragen we u: laat u met God verzoenen." Want de mens is de vijand. God is geen vijand, maar God bewijst Zijn liefde. En het woord van de verzoening is juist de prediking van het kruis van Golgotha. Daar rekende God niet de overtredingen toe. Het bewijs? Drie dagen later. Want daar stond Iemand op om diezelfde wereld die Zijn Zoon aan het kruis nagelde, hen het leven te geven. Ongeacht wie je bent en ongeacht wat je reactie is.

Nou, is dat verzoening of niet? En weet u wat een gelovige is? Dat is iemand die zegt: "Amen, zo is dat." Zonder iets van ons erbij. God zegt: "Ik reken niets van al die krenkingen en die overtredingen toe. Niets, niets, niets." Dus niet een schuldbetaling. Juist niet! Er werd niets toegerekend.

Het Geheim van het Zondoffer: Zonde Tenietdoen Door de Zonde ↑ hoofdstukken

En dan staat er in vers 21: "Hem die geen zonde gekend heeft, heeft Hij voor ons tot zonde gemaakt." Ja, weet u wat het eigenlijk is? Het Hebreeuwse woord voor zonde is hetzelfde als het woord voor zondoffer. Ik zeg het eigenlijk nog niet helemaal goed, want er bestaat niet zoiets als een apart woord voor zondoffer. Wat vertaald wordt met zondoffer, is in het Hebreeuws gewoon 'zonde'. Trouwens, zelfs in het Griekse Nieuwe Testament zien we datzelfde verschijnsel. In Hebreeën 13 komen we ook een keertje het woordje 'zondoffer' tegen, terwijl er in de grondtekst gewoon het woordje voor 'zonde' staat. De Heer Jezus is tot zonde gemaakt.

Het is mooi wat er in de pauze net gezegd werd over het beeld van zonde in de Bijbel. Er zijn heel wat beelden, maar een van die beelden van zonde is scharlaken. Juist: "al waren uw zonden als scharlaken". Maar weet u wat nou zo mooi is van scharlaken? Dat is een unieke stof. Scharlaken wordt namelijk gereinigd door scharlaken; er is maar één stof die scharlaken kan reinigen, en dat is scharlaken zelf. Ik vind dat prachtig. God doet de zonde teniet door de zonde. Het woord zondoffer is in de grondtekst dus simpelweg 'zonde'. God doet de zonde teniet door de zonde. We hadden het er al eerder over bij de vorige Bijbelstudie: God doet de dood ook teniet door de dood. Hoe was de formule ook alweer? Negatief maal negatief is positief. Dat is zo: Hij doet de zonde teniet door de zonde, zoals scharlaken alleen gereinigd kan worden door scharlaken. De grootste zonde die ooit begaan werd in de hele wereldgeschiedenis was Golgotha. Dat is de grootste zonde die ooit begaan werd, maar precies zo doet God juist de zonde teniet. Dat vind ik nou echt een goddelijke 'truc'. Daar moet je echt God voor zijn om dat zo te bedenken. Dat is geweldig: Hij doet de zonde teniet door de zonde.

Ik ga even verder met de tekst: "opdat wij zouden worden de gerechtigheid Gods in Hem." Die gerechtigheid bij de zonde is hetzelfde als het zondoffer. Hij werd tot zonde gemaakt en zo doet God de zonde teniet. En dan komen we weer terecht bij de opstanding, bij het nieuwe leven dat aan het licht is gekomen. Want Hij werd opgewekt tot onze rechtvaardiging; dat is die gerechtigheid Gods. Dus Hij werd tot zonde gemaakt — de grootste zonde die ooit begaan werd, Golgotha — maar zo doet God de zonde teniet. En waar zien we dat? Wel, op de derde dag na Zijn dood zien we dat aan het licht treden. Nieuw leven verscheen, waarbij het oude totaal voorbijgegaan is en iets nieuws, het nieuwe, is gekomen. En in dat nieuwe is gerechtigheid: opgewekt tot onze rechtvaardiging.

Tenslotte kom ik bij Kolossenzen 1, want dat is de schriftplaats waarin dat letterlijk zo staat: dat God door het kruis het heelal met Zich zal verzoenen. Er staat in vers 19: "want het heeft de ganse volheid behaagd in Hem woning te maken." Het gaat hier over de volheid der Godheid, zo blijkt uit het navolgende. Ook hier staat er in de grondtekst weer een aorist: het behaagde de ganse volheid van de Godheid in Hem woning te maken. En dan vers 20: "en door Hem vrede gemaakt hebbende..." Ah, dat vind ik zo jammer dat men het zo vertaald heeft. Want weet u wat er echt staat? Ook dat is weer die aorist, maar er staat letterlijk: "vredemakende door het bloed zijns kruises". Het al. Alle dingen. Er staat gewoon 'ta panta': het al, het heelal. Om het heelal weder met Zich te verzoenen door Hem, hetzij wat op de aarde, hetzij wat in de hemelen is. Ook u, die eertijds vervreemd en vijandig gezind waart. Hier zie je trouwens dat verzoening betrekking heeft op vijanden, mensen die vijandig en vervreemd zijn. Die verzoen je. "Ook u die eertijds vervreemd en vijandig gezind waart, blijkens uw boze werken, die verzoent Hij thans weer weder." Daar is de verzoening werkzaam.

Waar het om gaat, is dat hier staat dat God door het bloed van het kruis het totale heelal verzoent. Dat woord 'ta panta' komt in Kolossenzen 1 in het voorgaande gedeelte een stuk of zes, zeven, acht, misschien wel negen keer voor, en iedere keer gaat het daarbij over de ganse schepping. "Het al is door Hem geworden." De ganse schepping. Iedere keer staat het er zo bij, en dan is de climax vers 20: dat door Hem ook het heelal verzoend zal worden. Er staat niet "door Hem vrede gemaakt hebbende", alsof het al verleden tijd is. Nee, God máákt vrede door het bloed van het kruis. God is daarmee bezig. Dat is nog niet voltooid zolang er nog vijanden zijn. Zolang mensen niet overtuigd zijn van de liefde Gods en dus vijandig tegenover Hem staan, is dit nog niet bereikt. God maakt vrede door het bloed van het kruis.

Het kruis is het bewijs van Gods liefde, en op dat kruis zal uiteindelijk alle vijandschap stuklopen. Dat kruis is namelijk het bewijs dat God de overtredingen niet toerekent, maar dat Hij ondanks dat kruis leven geeft en onvergankelijkheid schenkt aan het ganse mensdom. Wat zeg ik? Aan het ganse heelal. Aan welk schepsel ook, hier op aarde of in de hemel, dat maakt niet uit. Dat is wat er staat. God maakt vrede door juist die boodschap van het bloed van het kruis. Dat kruis bewijst: God rekent het niet toe, wie je ook bent of wat je Hem ook aandoet. Dat levert het bewijs van Gods liefde, en dat zal alle harten doen smelten. Ik vind het machtig dat God dat inderdaad zo doet. Hij levert het bewijs van Zijn liefde en zo gaat Hij dus — dat wil ik nog even benadrukken — het al, het ganse heelal weder met Zich verzoenen, ongeacht of dat in de hemel of op de aarde is. Zo zal dus het ganse heelal gevuld worden met Zijn liefde, waar onmiskenbaar het bewijs voor geleverd is.

Is dat niet geweldig wat God doet? Kijk, als ik u vandaag tien antwoorden heb gegeven over de redenen waarom Christus gestorven is, dan hoop ik dat het u inmiddels bij antwoord 10 duidelijk is geworden dat er op Golgotha niet een rekening vereffend werd. Er werd geen schuld betaald. God vergeeft niet 'vanwege' het kruis, maar 'ondanks' het kruis. Ondanks het kruis vergeeft God, en het bewijs daarvoor leverde Hij toen op de derde dag de Zoon van God als eersteling opstond.

Resumé: Tien Bijbelse Redenen Waarom Christus Gestorven Is ↑ hoofdstukken

We resumeren nog even: waarom moest Christus sterven? Ik heb daarop tien antwoorden gegeven. Sommige antwoorden vindt u misschien niet zo voor de hand liggend; ik heb zelfs de opmerking gehoord dat sommige antwoorden een beetje flauw zouden zijn. Maar ik heb u laten zien dat het geen flauwe antwoorden zijn, want ze zijn stuk voor stuk rechtstreeks aan de Bijbel ontleend. Waarom moest Christus sterven? Het eerste antwoord dat we zagen is: Hij was ter dood veroordeeld. Ik zeg niet dat dit direct het meeste licht op het hele verhaal werpt, maar het is wel het begin. Het tweede antwoord is: om de Schriften te vervullen. U zegt wellicht: "Dat vind ik een flauw antwoord", maar het zal je gedacht zijn; de Schrift zegt het nog heel wat keren hoor. Daarom moest Christus sterven: om de Schriften te vervullen.

Het derde antwoord: de termijn was vervuld. Het vierde: om het ware Pascha te zijn. Het vijfde antwoord is om Zich ten schuldoffer te stellen, om de schuld te dragen. Niet de straf op de schuld, maar om de schuld te dragen. Het zesde antwoord: om de dood te overwinnen. Daarom moest Hij sterven. Waarom moest Christus sterven? Het zevende antwoord is om daarna, nadat Hij geslacht is, geofferd te worden. Want daar ging het over; het gaat niet om de slachting op zich, maar om het offer dat daardoor gebracht zou worden.

Antwoord acht is om ons vrij te kopen. Dit is misschien wel een van de meest centrale punten van deze dag en ik hoop dat dit ook in ieder geval duidelijk is geworden. Ik hoop dat het kwartje echt gevallen is over die prijs die betaald is. Dat was geen schuld die aan God betaald werd, maar het was een losprijs waardoor we voor God gekocht werden. Het negende antwoord is om de liefde van God te bewijzen, en dat is eigenlijk de basis voor antwoord tien: om zodoende het heelal met God te verzoenen.

Hij bewees de liefde Gods, en als dat kwartje bij elk schepsel gaat vallen – en dat gaat gebeuren hoor – dan is het bewijs geleverd. Er is namelijk geen beter bewijs denkbaar; het bewijs is geleverd. Er komt een moment dat alle schepselen in de hemel, op de aarde en onder de aarde tot die erkenning zullen komen en tot lof van God de Vader zullen belijden om het heelal met God te verzoenen. Dan zal er geen wanklank meer klinken en geen gebalde vuist meer tegen God worden geheven, maar dan zal het inderdaad vrede zijn, naar alle kanten toe. Niet alleen verticaal, maar ook horizontaal, want dat is namelijk wat de liefde Gods uitwerkt. Inmiddels zie ik dat het vijf over half vier is.

Vragenronde: Opstanding, Tuchtiging en Agapè-liefde ↑ hoofdstukken

En ik had gepland om tot half vier deze studiedag te hebben. Nou zou het natuurlijk kunnen dat er nog... Want ja, ik zei al: we zijn geen boekhouders. We zitten hier gewoon als geïnteresseerden in de Bijbel en het is weekend. Het zou kunnen dat er nog één of twee vragen zijn. Dat moet je nog even noemen, dat zou heel makkelijk kunnen. Kort, dan zeg ik: ga uw gang, Harry.

Nou, ik zou zeggen: nee. Maar ik zie jou met een open bijbeltje en dat suggereert mij dat jij hier een tekst voor ogen hebt die dat zou zeggen. Klopt dat? "Jezus antwoordde en zei: Breek deze tempel af en binnen drie dagen zal ik hem doen herrijzen." Je hoorde dat zij er zesenveertig jaar over hebben gebouwd, maar Hij zegt dat Hij hem binnen drie dagen zal doen herrijzen. De tempel doen herrijzen.

Ik had het al eventjes over dat... want ik zal het maar even ter overweging geven. Ik heb deze connectie nog niet eerder zo gelegd. Maar we zagen natuurlijk al in Johannes 10 dat Hij volmacht had ontvangen om zijn leven te geven en om het weer te ontvangen. Vervolgens is het wel zo: Hij is opgewekt door de Vader, door God, maar Hij stond vervolgens op. Zijn herrijzenis. Precies, juist, ik kan het niet mooier zeggen. Hij werd opgewekt. Ik denk dat het antwoord zou zijn: Hij werd opgewekt, maar Hij herrees zelf. Hij stond zelf op. Hij zei: "Ik ben de opstanding en het leven." Ik ben het opstandingsleven daarmee ook. Dat is waar. Het hele leven van de opstanding is in Hem belichaamd.

God wekte Hem op. We hebben het vanmorgen in het boek Handelingen wel vijf, zes, zeven keer gelezen: dat God Hem opwekte. Dat is waar. Maar vervolgens lezen we ook in de Bijbel dat Jezus is opgestaan. Dus God wekte Hem op en vervolgens stond Hij op. Meer durf ik er op dit moment niet over te zeggen. Het zou heel goed kunnen dat Harry niet helemaal tevreden is, maar meer durf ik er niet over te zeggen. Zal ik er dan ook maar niet meer over zeggen? Want dan ga ik woorden verspillen. Het heeft met de opstanding te maken, ja. Er staat "doen herrijzen", maar dat zou ik nog eens even moeten nakijken. Zullen we deze vraag dan even in de wachtrij zetten? Dan kunnen we daar misschien via het internet nog eens een keertje over stoeien. Is er nog iets?

Yes. O, dit is een goeie. Maar hoe lang heb je? Ik zal even de vraag herhalen: "Als je zonden vergeven zijn, wat gebeurt er dan nog bij het oordeel?" Dat was de vraag, toch? Oké, nou, het woord oordeel zou ik in dit verband niet willen gebruiken, want ik lees dat wie in de Zoon gelooft, niet in het oordeel komt. Maar je leest wel in verband met ons dat we voor de rechterstoel moeten verschijnen. Ik houd niet zo van dat woord, want er staat geen rechterstoel; het is gewoon een erepodium, een bama, een verhoging. We zullen voor het erepodium staan. Ja precies, in het Duits staat het daar ook zo, maar dan wordt het ook gecorrigeerd.

Weet u wat het is? Er staat in Hebreeën 12 — het is een van de samenvattingen van het boek Spreuken — dat wie de Heer liefheeft, door Hem getuchtigd wordt. Tuchtiging is namelijk niet tégen de zoon of tegen je kind, maar het is juist ter correctie, ter opvoeding, zodat het kind daardoor leert. Straf is in de Bijbel in wezen ook positief. Het gaat er namelijk om dat je dingen leert, en daarvoor moet je gecorrigeerd worden. Het kan zeer pijnlijk zijn, maar wat dan nog? Als dat leidt naar het doel waarvoor je gesteld bent, dan is dat alleen maar goed. Het zou helemaal niet goed zijn als een ander die straf voor ons zou dragen.

We zijn zo doordrengd van het idee dat straf vergelding is, dat God zijn gram moet halen. Terwijl we niet inzien dat Gods toorn altijd... zoals ik dat ooit van een theoloog leerde (je kunt er zo af en toe wel eens wat van leren hoor), die zei: "Gods toorn is altijd gekrenkte liefde." Het is zijn liefde die Hem inderdaad beweegt om te corrigeren en te tuchtigen, en om dingen weer recht te zetten. Zo gaat het met een operatie toch ook?

Wat je zonden betreft: God ziet voorbij aan die krenkingen. Als er dingen nog rechtgezet moeten worden, dan wordt dat straks aangevuld. Maar dat is in het leven toch ook zo? Er is van alles misgegaan in je leven, je hebt gezondigd enzovoorts. Je komt tot kennis van Hem, je gelooft het evangelie. Je weet dat God eraan voorbijziet. Maar wil dat zeggen dat alle gevolgen van wat er ooit gebeurd is en wat je ooit misdaan hebt al meteen weggedaan zijn? Nee, dat hoeft helemaal niet. Daar kun je soms je hele leven nog mee zitten. Dat is niet hetzelfde.

Dat wordt een moeilijke vraag, want ik weet dat Michiel me altijd bestookt met hele moeilijke vragen. En we weten dat het probleem met Michiel is: als je antwoord geeft op één vraag, komen er altijd weer tien nieuwe vragen voor terug. Dus ik aarzel om jou inderdaad het woord te geven. Ja, inderdaad. Oké. Maar makkelijker kan je het zelf ook beantwoorden.

Aangezien jullie doen wat ik zeg... datzelfde woord... Ja, ik begrijp wat je bedoelt. Kijk, maar dat is ook zo. Het heeft in ieder geval niet te maken met de liefde van God. Het zijn geen voorwaarden, maar het zijn meer de wijzen waarop God werkt. God opent ons de ogen waardoor we de waarheid van zijn Woord ontdekken. Daardoor leren we Hem kennen en kunnen we vervolgens dat Woord ook doorgeven. Is dat geloof nu de voorwaarde om zijn evangelie te verkondigen? Je zou kunnen zeggen van wel, dat is een voorwaarde. Maar is het daardoor ook voorwaardelijke liefde? Nee, ik denk dat je die link niet moet leggen. De boodschap is juist: God houdt van de mens.

Ik zal u nog even dit zeggen: nog niet zo heel lang geleden was er op een evangelische site... het was op een grote bijeenkomst, ik weet niet meer precies welke het was. Maar daar was een spreker die zei: "God heeft niet onvoorwaardelijk lief." Ik was blij dat het hoge woord er eindelijk uit was, want ik had altijd al gedacht dat ze dat meenden. Maar hij zei het in ieder geval: "God heeft niet onvoorwaardelijk lief."

Maar weet je wat het punt is? Het woord voor liefde in het Grieks, dat woordje agapè, dat is onvoorwaardelijke liefde. Dat is nu juist onderscheidend. Het Grieks kent verschillende woorden voor liefde, maar het woord voor onvoorwaardelijke liefde waar geen prijskaartje aan hangt, dat is juist agapè. En God heeft onvoorwaardelijk lief: zijn hele schepping, wie dan ook.

Yes. Peter nog? Ja... precies. Nou, en dat moet ook niet. Ik ben blij dat er geen plaatsvervanging voor nodig is. Sterker nog, het gaat er juist om dat je die correctie zelf mag ondergaan. Dat is genade; die zou je zelfs niet moeten willen missen. Bij vriendschap is het weer een ander woordje: filio. Dat heeft te maken met filos, ja precies. Dat is een ander woord.

Ja, ik denk dat we het hier maar bij moeten laten. Ik stel voor dat we nog een lied zingen met elkaar.

🎧 Waarom Moest Christus Sterven? (deel 3)
Delen: