Standvastig – Waarin?
29-07-2007 - Geplaatst door Andre Piettoespraak gehouden op 29 juli 2007 in Zoetermeer
We “staan in genade” schrijft Paulus. Waar het op aankomt in het leven van een gelovige is daarin te blijven staan. Oftewel standvastig te blijven “in geloof”, d.w.z. niet in werken. Werken heeft te maken het doen van een opdracht. Geloof daarentegen heeft te maken met het be-amen van een belofte. Gód is het die rechtvaardigt. Hij is het ook die heiligt. Dat is de basis. Alleen door daarop te staan, worden we “overvloedig in het werk van de Heer”. Inderdaad: van de Heer. Want het is alles Zijn werk!
Powered by RedCircle
📝 Samenvatting & Transcriptie van deze lezing
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
- Standvastig: een Reis Door de Brieven van Paulus
- Rechtvaardiging Door Geloof: Vertrouwen in Gods Onvoorwaardelijke Beloften
- Staan in Genade en Roemen in de Hoop (romeinen 5)
- Het Fundament van het Evangelie: de Opstanding van Christus
- De Prikkel van de Dood en het Eigenlijke Doel van de Wet
- De Volbrachte Overwinning: Leven Vanuit Genade en Dankzegging
- Word Standvastig: Overvloedig in het Werk van de Heer
- De Hoop van het Evangelie: de Verzoening van het Al (kolossenzen 1)
- Wandelen in Hem: Geworteld en Overvloeiend in Dankzegging
Standvastig: een Reis Door de Brieven van Paulus ↑ hoofdstukken
Ik ben blij dat ik u hier weer mag aantreffen. Ik had nooit gedacht – en Ronald gaf het ook al even aan – dat we elkaar in zulke grote getale weer zouden mogen zien en begroeten. In het hart van de vakantietijd zou je zeggen dat de meeste mensen lekker weggaan, de zon opzoeken en naar het zuiden trekken. Maar ik kan u vertellen dat wij dat ook gaan doen. In zekere zin gaan we namelijk ook naar het zuiden; ik wil u vanmorgen meenemen naar een groot aantal schriftplaatsen.
We beperken ons deze morgen tot de brieven van Paulus. Dat is natuurlijk niet zonder opzet, want hij is juist de apostel die aan ons is gegeven. Hij is de apostel en de leermeester van de natiën, zoals dat in de Bijbel ook genoemd wordt. Deze apostel spreekt over deze tijd; de tijd waarin God een gemeente voor Zich verzamelt en een volk uitroept uit deze wereld, allemaal in het verborgenen. Juist deze apostel spreekt over het werk dat God vandaag doet in genade, en daar wil ik vanmorgen uw aandacht voor vragen.
Ik ga het hebben over 'standvastig', zoals u dat ook op het scherm ziet afgebeeld. In het woord 'standvastig' zitten twee woorden: het woordje 'staan' en het woordje 'vast'. Dat zijn twee verschillende dingen. Je kunt wel staan, maar dat wil nog niet zeggen dat je ook vast staat. Het kan zijn dat je bij het minste of geringste, of bij zwaardere stormen, toch omvergaat. Wij hebben dat zelf een aantal jaren geleden meegemaakt met een schutting in de tuin. Op een zondag in januari waren we weggegaan terwijl het nogal hard waaide. Toen we terugkwamen, lag de schutting – die eerst nog gewoon stond – plat op de grond. Toen moesten we aan het werk.
Standvastig, ja, maar de grote vraag is: standvastig waarin? Ik ga u vanmorgen bepalen bij het belang van de boodschap van genade. Ik neem u mee naar een aantal plaatsen, inderdaad ergens in het zuiden: we komen langs Rome, we gaan naar Corinthe, naar Kolosse en naar Efeze. Dat wordt een geweldige reis, echt waar. En weet u waarom het zo'n geweldige reis wordt? Omdat het zonlicht gaat stralen: het zonlicht van Gods genade dat uitbundig straalt. We zullen ons vanmorgen bepalen bij de rijkdom, maar vooral ook bij het enorme belang om te staan en te blijven staan in genade.
Rechtvaardiging Door Geloof: Vertrouwen in Gods Onvoorwaardelijke Beloften ↑ hoofdstukken
Laten we eens beginnen bij het begin. Nog niet over standvastig, maar gewoon eens over het woordje ‘staan’. We hoeven daar helemaal niet over te filosoferen, want het is de apostel Paulus die het ons zelf aanreikt. In de brief die Paulus heeft geschreven aan de gemeente te Rome, zegt hij in hoofdstuk 5 – nadat hij al vier prachtige hoofdstukken heeft geschreven – in vers 1, als een soort conclusie uit het voorgaande: "Wij dan, gerechtvaardigd uit het geloof..." Niet uit werken, maar uit geloof.
Als u dat leest in het Nieuwe Testament, ‘geloof’, dan moet u niet denken aan religie. Want religie is namelijk juist geen geloof. Religie is werken, maar geloof in de Bijbel – en met name in de brieven die we vanmorgen onder ogen zullen zien, namelijk de brieven van de apostel Paulus die in het bijzonder die boodschap van genade en genade alleen mocht vergronden onder de natiën – wanneer hij het heeft over geloof, dan heeft hij het over vertrouwen. Dat staat tegenover werken. Ik ga niet eens moeite doen om dat vanmorgen te bewijzen, maar er zijn een heleboel schriftplaatsen die ik zou kunnen laten zien waarin naar voren wordt gebracht dat als Paulus spreekt over geloof, hij het juist níet over werken heeft.
Weet u wat het verschil is? Het is heel eenvoudig. De apostel demonstreert het trouwens ook regelmatig, juist ook in het hoofdstuk dat aan dit hoofdstuk voorafgaat: Romeinen 4. Dan gaat hij het hebben over Abraham. Abraham, die ooit door God geroepen was uit de natiën, uit Ur der Kaldeeën, en die een belofte van God kreeg. Als God die belofte had gedaan – u weet het toch? – kreeg Abraham vele beloften, maar het hart van de belofte begon al toen hij geroepen werd. Toen had God al tegen hem gezegd: "Je zult een vader worden van vele volkeren, en in jouw zaad – dat wil zeggen in jouw nageslacht – zullen alle volkeren van de aarde worden gezegend." Dat was een onvoorwaardelijke belofte, en Abraham geloofde God.
God heeft die aanzegging, die toezegging aan Abraham gedaan. Ik vind het zo prachtig als je dat leest in Genesis 15: Abraham wordt op een nacht naar buiten geroepen en hij moet naar boven kijken. Hij ziet die geweldige sterrenhemel – we hebben er zojuist ook nog over gezongen – die sterrenhemel die ontelbaar is. En dan zegt God tegen hem: "Zo zal jouw nageslacht zijn." En dan staan er die woorden: "En Abraham geloofde God en het werd hem tot gerechtigheid gerekend." Dat betekent dat God Abraham rekende als een rechtvaardige. Wat is in de Bijbel een rechtvaardige? Dat is niet iemand die zijn best doet, dat is niet iemand die presteert. Dat is iemand die zijn vertrouwen stelt in dat wat God zegt en belooft.
Dit was een onvoorwaardelijke belofte, en dat is de basis van wat in de Bijbel ‘evangelie’ heet. Je leest in de Bijbel over verschillende benamingen van evangelie, maar evangelie is altijd een goed bericht. Maar waarom is het zo'n goed bericht? Wel, omdat er niets aan stuk kan gaan, omdat God belooft en onvoorwaardelijk belooft. Abraham was zo iemand, daarom heet hij ook de vader van de gelovigen. Hij staat model voor wat geloof is: Abraham geloofde God. En daarom werd hij onvoorwaardelijk gerekend.
Kijk, een belofte geloof je. Ja, wat kun je anders met een belofte? Als ik aan mijn kinderen beloof: "Jullie krijgen volgende week een Nintendo Wii" – dat is erg populair tegenwoordig, de oren worden gespitst. Ja, ze hebben het niet meer over "wills"... Maar stel, u zegt: "Jullie krijgen dat." Dat is een belofte. Maar als ik zeg: "Jongens, jullie krijgen een Nintendo Wii op voorwaarde dat jullie deze week lief zijn, dat ik niet boos op jullie hoef te worden en jullie je kamer elke dag keurig opruimen", dan is dat geen belofte. Juist aan een ‘belofte maken’ hangt dan een prijskaartje. Dat is een belofte met allemaal voorwaarden, en dan moeten ze hun best doen om dat te bereiken. Dan moeten ze presteren; daar staat wat tegenover.
In de Bijbel is geloof altijd vertrouwen in een belofte. Terwijl werken nu juist te maken heeft met een opdracht: je moet dat doen. Dat heeft te maken met de wet. Je moet dat doen en áls je dat en dat en dat doet, dan is dat het resultaat. Dat is werken. Maar in de Bijbel is het zo dat er iemand rechtvaardig is puur op grond van geloof. Dat wil zeggen: op grond van een belofte, het vertrouwen in een belofte die onvoorwaardelijk is.
We moeten verder gaan, want Paulus doet dat bij uitstek ook: wij zijn gerechtvaardigd uit geloof. Dat wil zeggen: vertrouwen. Vertrouwen op een God die belooft. En wij hebben vrede met God. We kunnen zo omhoog kijken en God in de ogen zien; er is niets tussen Hem en ons in. Er is niets wat ons ooit zou kunnen scheiden van de liefde Gods, welke is in Christus Jezus. Wat je gedrag ook is, wat je ook doet: als je je vertrouwen hebt gevestigd op Hem die onvoorwaardelijk belooft, dan ben je inderdaad rechtvaardig. Dan ben je dat, daar hoef je niets voor te doen. Dat kun je ook niet kwijtraken doordat je dingen doet die je eigenlijk niet zou moeten doen. Dan ben je puur om niets rechtvaardig.
Ik weet dat mensen zeggen: "Dat is een gevaarlijke boodschap." Dat is ook zo, maar het is de waarheid. Daarom herinner ik mij een boekje dat ik ooit in de kast heb gehad, dat heette: 'Genade is een risico'. Dat is ook zo. Mensen zeggen dat genade een gevaarlijke boodschap is, want mensen zouden er misbruik van kunnen maken. Ja, maar daarom is het nog wel de waarheid. Het feit dat mensen misbruik maken van een boodschap, doet toch aan de waarheid niets af? Het is de waarheid en daarom vertel ik het. Ik weet dat alleen deze boodschap werkelijk vermag om een mens vrede en blijdschap te geven. Het is deze boodschap die spreekt van rechtvaardiging: wij hebben vrede met God door onze Heer Jezus Christus, die door God uit de doden is opgewekt. We gaan verder.
Staan in Genade en Roemen in de Hoop (romeinen 5) ↑ hoofdstukken
Want dan zegt Paulus in vers 2: "door wie wij..." – dat wil zeggen door de Heer Jezus Christus – "...door wie wij ook de toegang hebben verkregen in het geloof" (niet door werken dus) "tot deze genade waarin wij staan." Dat is de eerste keer dat ik u erop wijs waar Paulus daarover spreekt. Dat we staan. Ja, waarin staan we nou? Paulus schrijft het hier: we staan in genade. Alleen in genade kun je trouwens ook staan. Normaal is de positie van een mens niet dat hij staat, maar dat hij ligt, omdat hij gevallen is. Daarom ligt hij. Dat is ook een aanduiding van de dood; iemand die dood is, die ligt. Maar als je uit de doden wordt opgewekt, dan sta je. Dan ben je namelijk opgestaan.
Wij staan. En hoe is dat? Dat is niet iets van prestatie, uiteraard niet. Als je ligt en je helemaal niets meer kunt doen, dan is het puur genade als je überhaupt kunt staan. Dat komt omdat je opgericht bent. Wij staan in genade. En daarom is het ook zo dat we vervolgens staan en roemen in de hoop, in de verwachting namelijk om de heerlijkheid vast te zien. Als we omhoog kijken, dan is er niets wat er tussen Hem en ons in staat, want we hebben vrede met God. God heeft die vrede gemaakt.
En bovendien, als we in de toekomst kijken, dan zien we een en al heerlijkheid, die steeds grootser, weidser en machtiger wordt. God heeft nog zo enorm veel te geven aan ons. Wij roemen in de hoop op de heerlijkheid van God. En weet u wat het is? Waarom kunnen we dat? Omdat we staan in genade. Er is niets wat dat kan aantasten, niets. Uw gedrag niet, uw prestaties niet, en je hoeft het ook niet te bereiken. Het is iets wat je gewoon krijgt, want dat is wat genade is: je ontvangt het om niet.
Paulus wijst dan op dat voorbeeld van Abraham in Romeinen 4. Dat zijn net de verzen die hieraan voorafgaan, wat ik zojuist projecteerde. Dan lees je van Abraham dat hij aan de belofte van God niet heeft getwijfeld door ongeloof, doch hij werd versterkt in zijn geloof en hij gaf God de eer. De grootste eer die je God kunt bewijzen, is niet je uitsloven voor Hem of heel erg vroom worden. Mensen denken vaak dat geloof daarmee te maken heeft: je uitsloven voor Hem of jezelf verbeteren. Maar dat is allemaal 'werken' waar de godsdienst in de wereld mee in de weer is. Er iets aan doen, werken... maar dat is nu juist geen evangelie.
Abraham had een belofte van God gekregen, heel nuttig en heel concreet. Abraham was een oude man geworden; hij was helemaal niet meer in staat om kinderen te verwekken en zijn vrouw Sara was sowieso onvruchtbaar. Dus dat was een hopeloze toestand. Maar Abraham had de belofte gekregen dat uit zijn lendenen een zoon voort zou komen, en ook nog wel uit Sara. Hoe kan dat? Dat is een mens toch niet gegeven; dat ligt buiten je mogelijkheden. Maar als God het belooft, wat gebeurt er dan? Abraham heeft geloofd in God. Hij heeft niet getwijfeld door ongeloof, maar hij werd versterkt in zijn geloof en hij gaf God de eer.
De grootste eer die je God kunt bewijzen, is Hem op Zijn woord te geloven. Dat is trouwens ook wat geloof is. Het Hebreeuwse woord voor geloven is 'amen'. Ons woord 'amen' komt uit het Hebreeuws. Dat is wat geloof is: 'amen' zeggen. Het is vast, het is zeker, het is waar. Beamen dus. Abraham had de zekerheid dat Hij bij machte was – want we hebben het over God, de God die de hemel en de aarde gemaakt heeft, de zon, de maan en de sterren, de bloemen en alles wat daarin is. Hij heeft het allemaal gemaakt. Zou Hij niet bij machte zijn om te doen wat Hij zegt? Abraham was in de volle zekerheid dat Hij bij machte was hetgeen Hij beloofd had ook te volbrengen. Nou, en in die genade...
Het Fundament van het Evangelie: de Opstanding van Christus ↑ hoofdstukken
Hij schrijft in 1 Korinthe 15, een prachtig hoofdstuk waar Paulus uitgebreid ingaat op de waarheid van de opstanding en de betekenis die dat alles heeft. De consequenties van het feit dat tweeduizend jaar geleden de steen werd weggerold voor het graf en dat toen de dood werd overwonnen. En dat het onvergankelijke leven toen op die morgen, die eerste dag van de week, aan het licht kwam.
Dan schrijft Paulus in vers 1 van 1 Korinthe 15: 'Ik maak u bekend, broeders, het Evangelie, dat ik u verkondigd heb en dat gij ook ontvangen hebt, waarin gij ook staat.' Die Korinthiërs stonden in die boodschap, stonden er ook voor. Ik moet erbij zeggen: ze waren niet standvastig, maar dat is waar ik straks nog even op terugkom. Want – laat ik het meteen maar eventjes zeggen – hij schrijft namelijk even later in dit hoofdstuk dat er mensen waren in Korinthe die gehoor hadden gegeven aan andere leringen. Aan een wind van leer. Andere geluiden waar ze hun oor naar hadden laten hangen.
En die hadden gezegd... nou, ik lees het even voor uit 1 Korinthe 15: 'Indien nu van Christus gepredikt wordt, dat Hij uit de doden is opgewekt, hoe komen sommigen onder u ertoe te zeggen, dat er geen opstanding der doden is?' Dat was hun boodschap toch? Of was het Paulus' boodschap? Dus er waren er die dat beweerden, of die dat in ieder geval opwierpen of suggereerden: dat er geen opstanding der doden zou zijn. En dan wordt Paulus furieus en laat hij zien hoe enorm desastreus dat is voor de hele boodschap. Want het is namelijk één geheel.
Hij zegt even later in datzelfde hoofdstuk: 'Immers, indien er geen doden opgewekt worden, dan is Christus ook niet opgewekt.' Kijk, als doden in het algemeen niet worden opgewekt, dan is Christus in het verleden ook niet opgewekt. 'Maar indien Christus niet is opgewekt, dan is uw geloof zonder vrucht.' Dan zijt gij ook nog in uw zonden. Hij zegt ook dat uw geloof dan ijdel is, leeg is. De boodschap is gewoon gebaseerd op juist het feit – een historisch feit – dat Hij inderdaad is opgewekt. Die steen is weggewendeld, het graf was leeg. Dat is de boodschap: de dood is overwonnen.
Nou, als dat de boodschap is en er wordt door sommigen gesuggereerd of beweerd of misschien wel geleerd dat er geen opstanding zal zijn, dan betekent dat dat de hele boodschap in elkaar stort. Er blijft niets van over. Tegen die achtergrond moet u dat lezen in 1 Korinthe 15 als Paulus dat aanstipt. Hij zegt: 'Ik maak u bekend, broeders, het Evangelie dat ik u verkondigd heb, dat gij ook ontvangen hebt, waarin gij ook staat.' En hij gaat dat uitleggen. Hij zegt dat Christus is gestorven naar de Schriften, dat Hij is begraven naar de Schriften en dat Hij is opgewekt naar de Schriften. Het is allemaal in overeenstemming met wat God tevoren al had laten optekenen in zoveel geschriften en gedurende zoveel eeuwen in wat wij het Oude Testament noemen, de Hebreeuwse Bijbel.
Maar dan zegt hij: 'ja, waarin gij ook staat', maar ze waren niet standvastig daarin. En dan zegt hij in vers 2: 'waardoor gij ook behouden wordt'. Het is namelijk die boodschap waarin de behoudenis is gelegen: 'indien gij het zo vasthoudt, als ik het u verkondigd heb, tenzij gij tevergeefs tot geloof zoudt gekomen zijn'. Kijk, als het niet waar zou zijn wat Paulus had verkondigd, de boodschap van het Evangelie, als dat niet waar zou zijn... nou, hij zegt: dan kun je die behoudenis ook wel op je buik schrijven. En dat is ook zo. Dan betekent het dat er helemaal geen hoop is. Dat betekent dat er ook helemaal niets is om je in te beroemen of om vreugde in te hebben. Daar is dan helemaal geen sprake van een goed bericht. Daarom wijst hij erop dat het zo belangrijk is om juist daaraan vast te houden.
En nu ga ik een hele sprong maken over het hoofdstuk heen en dan gaan we naar het einde van 1 Korinthe 15. Dan schrijft hij in vers 56... nadat Paulus geweldige dingen heeft opgetekend over de opstanding van Christus. Dat Christus de eersteling is. Hij is de Eerste die opstond uit het graf, maar er volgt een grote oogst. En de eersten die daarin zullen delen, de eerstelingsvrucht zeg maar, dat zijn zij die van Christus zijn als Hij straks zal verschijnen. Zij die van Christus zijn, die hun geloof hebben gevestigd in Hem, wel, die zullen dan het eerst worden opgewekt. Maar daar blijft het niet bij, want 'allen die in Adam sterven, die zullen in Christus worden levend gemaakt'. Het gaat om de hele mensheid en al die miljarden mensen die nu stervelingen zijn. Of het leven nu kort of lang is, dat maakt niet uit; alle mensen zijn stervelingen. We gaan dood, de dood heerst in ons. Maar, zegt hij dan: 'in Adam sterven allen, in Christus worden allen levend gemaakt'. Zonder enige uitzondering.
Kijk, over onvoorwaardelijke beloften gesproken. Dat is niet iets wat gesteld wordt van: 'ja, dat is zo, maar je moet wel...'. Kijk, dat heeft men er in het christendom van gemaakt. Ik zeg expres 'christendom', weet u waarom? Omdat men in wezen van het Evangelie weer iets koopbaars heeft gemaakt. Men heeft van het Evangelie weer iets gemaakt wat je zou moeten verdienen en de genade wordt daarin tenietgedaan. De clou van de boodschap is juist dat God zegt: net zo onvoorwaardelijk als het is dat elk mens als nakomeling van Adam doodgaat en een sterveling is – dat is een universele waarheid – zo universeel is ook de waarheid dat in Christus, in Hem die de dood heeft overwonnen, heel de mensheid levend gemaakt zal worden. Zonder enige uitzondering. Dat is deze prediking.
Het is niet moeilijk, het is zo simpel. Ik hoor nog wel eens een keertje, zelfs van mensen die geloven dat dit waar is, zeggen: 'ja, je moet uitkijken met deze boodschap' en bovendien: 'het is erg moeilijk'. Dan moet ik altijd hard lachen, want het is namelijk niet simpeler dan dat te vertellen. Het is niet moeilijk om te vertellen dat er een God is die alles in de hand heeft, die een machtig plan heeft en dat, net zo goed als dat alle mensen doodgaan, in Christus ook alle mensen zullen worden levend gemaakt. Dat is toch niet moeilijk? Heel simpel. En het is een geweldig goed bericht en dat is nu juist het Evangelie puur op dit punt. Nou, dat soort dingen heeft Paulus in 1 Korinthe 15 allemaal opgetekend. En als u nieuwsgierig geworden bent, dan leest u dat gewoon allemaal als u thuiskomt. Nou, dat kan ik u zeer aanbevelen. Als u het mij vraagt, is 1 Korinthe 15 het mooiste hoofdstuk van de hele Bijbel. Dat zeg ik nu, maar ik zeg het vaker. Dan zegt Paulus...
De Prikkel van de Dood en het Eigenlijke Doel van de Wet ↑ hoofdstukken
Dat is min of meer al de conclusie: de prikkel van de dood. Die prikkel wordt elders vertaald met een angel. De pijnlijke, scherpe punt – de prikkel van de dood – dat is de zonde. Het is namelijk niet alleen maar zo dat wij stervelingen zijn en dat wij doodgaan, maar het meest pijnlijke, die scherpe punt van de dood, is dat het per definitie ook de zonde met zich meebrengt. Zonde en dood zijn begrippen die onlosmakelijk aan elkaar gekoppeld zijn. De zonde heerst in de dood. Het pijnlijke, scherpe punt van de dood is dat het onherroepelijk altijd de zonde met zich meebrengt.
En dan staat er nog bij: "...en de kracht van de zonde is de wet." Wat geeft de zonde kracht? Het antwoord is de wet. Ik had het zojuist over religie, maar religie gaat er juist altijd vanuit dat de mensen een wet wordt gegeven met het oogmerk dat de mens beter zou worden. Maar dat is nooit zo. Dat is na te lezen in de geschriften van de apostel Paulus, die juist over deze dingen nogal het een en ander te melden heeft. Hij zegt dat het precies andersom is: als je de zonde kracht wilt geven, wilt bekrachtigen of wilt aanzetten, dan moet je de wet gaan prediken. Dan moet je vertellen wat de mensen moeten doen of wat ze vooral niet mogen doen. Dat is de wet.
Dat begon al in de hof van Eden. Toen gaf God een wet, een voorschrift aan Adam: van alle bomen van Eden mag je eten, maar van die ene niet. En wat gebeurde er? De kracht van de zonde werd zichtbaar. Maar wist God dat dan niet? Ja, natuurlijk wist God dat. Dan heb je weer zo'n probleem dat zich aandient. Mensen zeggen dat het daar ooit in de hof van Eden is misgegaan en dat God toen is overgeschakeld op een minder plan, op een 'Plan B'. Nou, dat kunt u wel gerust vergeten. God wist welk maaksel wij zijn en Hij had met opzet een voorschrift gegeven, want Hij wist wat een mens daarmee zou doen.
Wilt u weten waarom? In Romeinen 5 schrijft Paulus hierover. Ter toelichting op wat er is opgetekend in 1 Korinthe 15, zegt hij dat de wet er ooit is bijgekomen. Sinds Adam tot aan Mozes toe, duizenden jaren lang, heeft de mens het moeten doen met een aantal beloften die God gegeven had – summiere beloften, maar wel duidelijk. En toen riep God een volk, Israël, uit Egypte en aan dat volk heeft Hij Zijn wet gegeven. Nu zou je denken – en dat is de traditionele verklaring die overal gegeven wordt – dat God Zijn wet aan Israël gaf opdat het volk beter zou worden, opdat het meer aan Hem gewijd zou zijn en omdat het Hem lief zou hebben.
Maar weet u wat Paulus schrijft? "De wet is er ooit bijgekomen..." In de NBG-vertaling wordt het gewoon weggemoffeld; daar staat "zodat de overtreding toenam." Dat suggereert nog een klein beetje dat de overtreding wel toenam, maar dat het niet de bedoeling was. Nee, het geval ligt veel sterker en de Statenvertaling vertaalt het correct: "opdat de overtreding zou toenemen." Dat was de reden waarom God de wet gaf: niet opdat de overtreding en de zonde minder zouden worden, maar opdat de overtreding méér zou worden. Zo werkt de wet.
Als je kinderen hebt, dan weet je dat het zo is. Als je vertelt wat ze niet mogen doen, wat gebeurt er dan? Ze zullen het juist willen doen. Dat is de wet; een universeel principe. Mensen weten het ook wel, maar op de een of andere manier valt het kwartje niet. Men denkt dat als je de wet maar aanhoudt en predikt, de mensen wel in het gareel gaan wandelen. Maar weet u wat u dan krijgt? Als u al heiligheid krijgt, dan krijgt u schijnheiligheid. Dan krijg je heiligheid aan de buitenkant, voor de ogen van de mensen, maar aan de binnenkant wordt het juist erger.
De wet is erbij gekomen, schrijft Paulus, opdat de overtreding zou toenemen. Maar was dat dan Gods bedoeling? Ja, maar niet als Zijn eigenlijke einddoel. Want Zijn eigenlijke bedoeling was dit – lees het goed: "waar evenwel de zonde toenam, daar is de genade meer dan overvloedig geworden." Kijk, en daar hebben we de reden waarom God dat allemaal ooit zo heeft ingezet. Waarom God ooit de wet heeft gegeven. Dat was inderdaad opdat er zonde zou komen, dat is waar, maar waarom dan? Wel, opdat Hij Zijn genade zou kunnen bewijzen. Want daarom, en daaraan is alles gelegen. Dat was Gods doel. God wilde Zijn hart bekendmaken en Zijn genade demonstreren. Hij wilde tonen wie Hij was en is, en Zijn liefde bekendmaken. Toen Hij ooit aan Israël de wet gaf en de overtreding toenam, was dat alleen maar opdat de genade meer dan overvloedig zou worden.
De Volbrachte Overwinning: Leven Vanuit Genade en Dankzegging ↑ hoofdstukken
Ik ga eventjes terug naar 1 Korinthe 15 vers 56. Paulus schrijft daar: "De prikkel des doods is de zonde en de kracht der zonde is de wet." En dan vers 57: "Maar Gode zij dank..." Als je dat in het Grieks leest, is dat heel mooi. Er staat namelijk het woordje charis. En misschien weet u het niet, maar charis betekent genade. "Gode zij dank" – dat dank is hetzelfde woord als genade. Genade en dankzegging zijn in wezen ook hetzelfde. Je zou kunnen zeggen dat dankzegging de echo is van Gods genade. Daar waar een mens genade ontvangt, is het effect daarvan dat je gaat danken. In hoeverre ken je de genade? Wel, dat is evenredig aan de mate waarin je God gaat danken.
Paulus schrijft: "Gode zij dank, die ons de overwinning geeft door onze Here Jezus Christus." Overwinning over wat? Over datgene waar hij het in het voorgaande vers over had: over de dood, over de zonde en over de wet. Let op de tegenwoordige tijd: God geeft de overwinning. Hij geeft de overwinning over de dood, want de Here Jezus Christus is ook opgestaan uit die dood. Hij geeft de overwinning ook over de zonde, nu reeds. Weet u waarom? Niet doordat wij ons best doen en ons gaan fixeren op het overwinnen van de zonde, door te strijden en te vechten tegen de zonde. Hoeveel mensen tobben daar niet mee? Serieuze christenen die daar altijd maar mee bezig zijn. Elke dag staan ze op en dan vragen ze God om kracht om te strijden tegen de zonde, want tja, we zijn zondaars, u weet het wel.
Maar lees dan die geweldige lichtstralen die je tegemoet komen als je deze dingen leest in wat Paulus heeft opgetekend. Dat machtige evangelie waarin hij schrijft over de overwinning. Het gaat niet om strijden tegen de zonde; wij rekenen onszelf niet eens meer als zondaars. Als we in Hem geloven, dan zijn we gerechtvaardigd. We waren zondaars, maar God zegt dat we rechtvaardig zijn. En je rekent jezelf als een rechtvaardige. En dus dank je Hem gewoon voor het feit dat je gerechtvaardigd bent en dat Hij aan jou doet wat Hij nodig vindt. Hij geeft je vrede. Ja, dat is genade en daaruit mag jij leven.
Het is niet strijden om te overwinnen; nee, Hij geeft ons op voorhand al de overwinning. Kijk, dan ben je echt meer dan een overwinnaar. Een gewone overwinnaar moet strijden om de overwinning te behalen, maar je bent meer dan een overwinnaar wanneer je de overwinning hebt zonder dat je ervoor hoeft te strijden. Je hebt hem namelijk ontvangen. De overwinning is behaald, de triomf is er. Hij, de Eersteling, heeft het graf overwonnen en in Hem zijn we meer dan overwinnaars. De dood is overwonnen en in Hem zijn wij rechtvaardig en geheiligd. En wij danken God daarvoor, gewoon bij voorbaat al.
Elke morgen als je uit bed stapt, moet je je been goed uit bed zetten. Wat bedoel ik daarmee? Nou, je moet dat been zetten in de genade. De eerste stap die je zet, zet je in genade. Gewoon op voorhand. Dan sta je in de overwinning die Hij geeft. Je bent geheiligd, je bent rechtvaardig. Dat is onaantastbaar, daar kan niemand aan komen en geen enkele wanprestatie kan dat ongedaan maken. Dan leef je onbezwaard. En dus dank je Hem dan. Je moet eens opletten wat er gebeurt als je in die overwinning gaat wandelen. Precies wat Paulus ook schrijft: "Gode zij dank!" Want de volheid van genade wordt dan werkzaam in je leven en dat komt openbaar in vrede, in vreugde en inderdaad in de overwinning die Hij geeft.
Word Standvastig: Overvloedig in het Werk van de Heer ↑ hoofdstukken
En dan zegt hij in vers 58: "Daarom, mijn geliefde broeders..." Ja, daarin staat: "Wees standvastig", maar er staat letterlijk: "Word standvastig". Ik gaf u zojuist al even aan: ze stonden weliswaar in dat Evangelie, maar ze waren niet standvastig. Ze lieten zich maar al te gemakkelijk afbrengen van die boodschap. Maar sta in die boodschap; dat wil zeggen: blijf er ook in staan. Word standvastig. Waarin? Sta en laat je daar niet van afbrengen: in genade, en genade alleen.
Te allen tijde overvloedig in het werk des Heren. Let op wat hier staat, want hier kun je ook zo gemakkelijk de fout mee ingaan. "In het werk des Heren" – dat is oud-Nederlands en betekent gewoon "in het werk van de Heer". De tweede naamval. Weet u wat ik wil zeggen? Het staat er niet als "het werk vóór de Heer". Nee, het is het werk ván de Heer. Weet u wat het verschil is? Het werk vóór de Heer, dat is het werk dat u doet voor Hem. Maar het werk ván de Heer, dat is het werk dat Hij doet. In jou, door jou, maar het is Zijn werk. Het werk des Heren is het werk dat Hij in de overwinning heeft en waarin Hij blijft staan. Het heeft te maken met het feit dat je gelooft dat Hij alles doet. Hij hééft alles gedaan en voor zover er nu nog iets te doen is, ook in ons leven, dan is het Zijn werk.
Eigenlijk moet ik het heel zwart-wit zeggen: óf je werkt voor de Heer, óf je bent overvloedig in het werk van de Heer. Maar in dat laatste geval is het het werk dat Hij doet. En in Zijn werk heb ik heel veel vertrouwen. Ik geloof dat God bij machte is zoveel te doen, ook nu, gewoon in ons leven. Hij is bij machte, zo staat het in de Bijbel, om ons hart te vullen en te laten overvloeien. Gelooft u dat? Dat kan een mens niet eens. Een mens kan zichzelf helemaal geen vreugde geven, weet u dat? Of vrede. Ja, je kunt dat wel spelen en faken, maar je kunt vreugde en vrede niet zelf in je leven bewerken. Maar Hij wel.
En weet u hoe Hij dat doet? Dat is genade. Genade is namelijk, als je het goed hoort, niets anders dan vreugde. Hij geeft, Hij geeft. Je hebt de overwinning, je bent een overwinnaar. Je bent zelfs meer dan overwinnaar door Hem die ons heeft liefgehad, zoals Paulus zegt in Romeinen 8. En hij zegt – ik lees het nog een keer: "Daarom, mijn geliefde broeders, wordt standvastig, onwankelbaar, te allen tijde overvloedig in het werk van de Heer, wetende dat uw arbeid niet vergeefs is in de Here."
Dan is het niet ijdel. Alles wat een mens vanuit zichzelf doet, is ijdel. In ditzelfde hoofdstuk, 1 Korinthe 15, zegt Paulus dat ook. Hij wijst dan even op zijn verleden: "Door de genade van God ben ik wat ik ben." Hij zegt: "Ik ben ooit een vervolger van de gemeente geweest, maar Zijn genade aan mij is niet tevergeefs geweest, want ik heb meer gearbeid dan zij allen." Hij heeft het dan over zijn collega-apostelen, over de twaalf. En dan zegt hij er direct achteraan: "Maar niet ik, maar de genade Gods die met mij is." Want God bewerkte dat in Paulus' leven: te allen tijde overvloedig in het werk des Heren. We gaan nog even verder.
De Hoop van het Evangelie: de Verzoening van het Al (kolossenzen 1) ↑ hoofdstukken
Dan gaan we weer eventjes verder reizen, en wel naar Kolosse. We zijn inmiddels in Klein-Azië en daar schrijft Paulus in het eerste hoofdstuk: "...om u heilig en onbesmet en onberispelijk voor Zich te stellen." Ik ben nu eigenlijk midden in de zin gaan lezen, want Paulus had het erover dat God ons heilig en onbesmet en onberispelijk voor Zich stelt. Dat doet Híj namelijk. Heb je het weer? Hoe doet Hij dat? Wel, dat is Zijn werk. Heiliging en het onberispelijk voor Zich stellen in deze wereld, dat is Zijn werk aan ons.
En dan zegt hij er ook bij: "...indien gij slechts welgegrond en standvastig blijft in het geloof." En dus zeg ik er weer bij: niet werken! Standvastig zijn in het geloof en u niet laten afbrengen van de hoop van het evangelie. Weten wat het probleem is? Op het moment dat je dat geloof loslaat en denkt dat het van de mens afhankelijk zou zijn, dan moet je zelf aan het werk. Dan wordt het zelfheiliging, maar dat is helemaal geen ware heiliging. Paulus schrijft hier dat je vast zou staan in die boodschap van genade, zodat God zo ook Zijn werk aan je kan doen en je heilig en onbesmet en onberispelijk voor Zich stelt. Dat is helemaal Zijn werk. Dat je gegrond en standvastig blijft in dat geloof dat Hij het doet – of vindt – in de belofte van wat Hij werkt.
"...En u niet laat afbrengen van de hoop van het evangelie, dat gij gehoord hebt en dat verkondigd wordt in de ganse schepping onder de hemel, waarvan ik, Paulus, een dienaar geworden ben." De hoop van het evangelie. Wat zou hij daarmee bedoelen? Een idee? Nou, je zou het in zijn verband moeten lezen. Ik ben nu gaan lezen in vers 22, maar twee verzen daarvoor had Paulus daar al over gesproken. Zal ik het even voorlezen? Kolosse 1 vers 20. Daar schreef hij over dat God door Hem – dat wil zeggen door de Heer Jezus Christus – vrede makend door het bloed van het kruis, alle dingen weder met Zich gaat verzoenen. Door Hem, dat wil zeggen door de Heer Jezus Christus, hetzij wat op de aarde, hetzij wat in de hemelen is.
In deze passage heeft Paulus het over 'het al'. Het gaat helemaal terug naar het verleden: dat God door de Heer Jezus Christus, de Zoon van Zijn liefde, het gans heelal heeft tot stand gebracht. In en door Hem is alles gebeurd. En dan zegt hij een paar verzen later dat door het bloed van het kruis – doordat ooit dat kruis van Golgotha in deze wereld stond – God heeft bewezen dat Hij van deze wereld houdt. Ze sloegen Zijn Zoon aan het kruis, maar drie dagen later wekte God Hem uit de doden op om aan diezelfde wereld, aan de moordenaars van Zijn Zoon, het leven te geven. Kijk, dat is liefde! De wereld vermoordde Zijn Zoon en drie dagen later wekt God Zijn Zoon op. Waarom? Om die wereld het leven te geven. En daarom staat er ook: door het bloed van het kruis gaat God vrede maken. Dat wil zeggen: in die vijandige wereld gaat Hij alles met Zich verzoenen.
Hoe doet Hij dat? Wel, door hun hart als het ware te doen smelten. Door te bewijzen dat Hij werkelijk liefde is en dat geen haat zo groot of sterk of diep en hardgrondig kan zijn, of het wordt wel overwonnen door Gods liefde. En zo gaat God die vijandige wereld met Zich verzoenen. Hij zal aan de wereld, aan elke creatuur – hoe ze ook tegenover Hem staan, vervreemd of vijandig – het bewijs leveren en ze zullen erdoor worden overwonnen door de overmacht van Zijn liefde, zodat Hij inderdaad daardoor vrede maakt. Het al, dat wil zeggen het gans heelal, hoe vijandig of vervreemd zij ook naar Hem toe waren: Hij zal ze met Zich verzoenen. Er zal volkomen vrede zijn tussen God en deze schepping en heel de schepping zal daarvan vervuld worden. Let op: het al.
Weet u, daar is een heel naar woord aan gekoppeld. Aan dit woord, aan deze zin. Een naar woord voor velen. Hebt u wel eens gehoord van het woord 'alverzoening'? Nou, ik wel. En dat is voor sommigen iets vreselijks. Ik heb een boekje van een hele geleerde man in de kast staan en dat heeft als titel 'Alverzoening'. Op de achterkant van dat boekje staat dat alverzoening de gruwelijkste – ik zeg het nu even vrij in mijn eigen woorden – de meest geraffineerde en gevaarlijke dwaalleer is die de christelijke leer bedreigt. U bent gewaarschuwd!
Maar Paulus schrijft het! Dat woord alverzoening is hieraan ontleend, aan Kolosse 1 vers 20. Dat is gewoon een Bijbels begrip. Paulus zegt: dat is juist de boodschap, dat is de hoop van het evangelie! Dat de ganse schepping, het al, verzoend zal worden en vrede zal hebben met hun Schepper, door de Heer Jezus Christus, door wie God het bewijs heeft geleverd van Zijn liefde. En dat is de verwachting die we hebben en die we verkondigen: dat het gans heelal zal worden overwonnen door Gods liefde en niets is daarvan uitgezonderd. Puur om niet. Nu hebben we het over een belofte die onvoorwaardelijk is.
Het is onvoorstelbaar dat mensen, juist in het conservatieve christendom die vasthouden aan de orthodoxie, aan de ware leer, zeggen: dit is de afschuwelijkste dwaalleer. Maar als je dan leest wat Paulus zegt in vers 23: "...indien gij slechts welgegrond en standvastig blijft in het geloof en u niet laat afbrengen van de hoop van het evangelie." En dan te zien dat in de christelijke wereld en in de kerkgeschiedenis juist deze boodschap van 'om niet' en van de hoop van het evangelie die onvoorwaardelijk is, dat men die heeft weggezet en neergezet als een dwaling, een ketterij waar je je nooit mee zou moeten inlaten. En Paulus zegt: laat je er niet van afbrengen! En Paulus heeft er wat voor over gehad hoor. Want hij zegt dat gij het gehoord hebt en dat het verkondigd wordt in de ganse schepping onder de hemel, en waarvan ik, Paulus, een dienaar geworden ben. Paulus heeft alles ervoor gedaan om juist deze boodschap van genade te vertellen aan iedereen die het maar horen wil, wat men er ook van zei. Hij zegt: laat je er niet van afbrengen. Blijf welgegrond en standvastig daarin blijven.
Wandelen in Hem: Geworteld en Overvloeiend in Dankzegging ↑ hoofdstukken
Tenslotte nog Kolosse 2, een hoofdstukje later dus. Hij zegt tegen die mensen in Kolosse die tot geloof waren gekomen in dat machtige bericht: "Nu gij Christus Jezus, de Heer, aanvaard hebt, wandelt ook in Hem." In wezen is het vaak zo dat mensen het nog wel inzien en zeggen: "Maar ja, als je dan tot geloof komt in genade en God geeft dat allemaal om niet, dan zou het vervolgens de bedoeling zijn dat we gaan werken voor de Heer." Het begint met genade, maar dan moet je wel wat voortdrukken en vervolgens ga je leven onder de wet. Dan ga je keurig leven en je richten op het betrachten van de 'regel der dankbaarheid' – kent u die uitdrukking? Dat je in Zijn geboden zou wandelen en Zijn wet zou gaan onderhouden.
Maar Paulus zegt: zoals je ooit begonnen bent, wandel dan ook daarin, in diezelfde boodschap. Nu gij Christus Jezus, de Heer, aanvaard hebt, wandelt daar ook in. Het begint bij genade en daar eindigt het mee – zo moet ik het wel zeggen. Daar ga je namelijk ook mee verder. Je begint met genade en vervolgens leef je ook hier op deze aarde elke dag uit genade, om niet, om wat Hij geeft.
Geworteld en dan opgebouwd worden. Juist daar haal je al je voedsel vandaan. Je komt daar ook vast in te staan, als een boom die zijn wortels uitbreidt in de grond. Dat wordt alleen maar sterker, juist wanneer het te maken krijgt met wind. Ik hoef hier niks te vertellen over hoe dat werkt, er zitten hier een aantal Boskoopse kwekers. Maar hoe meer wind zo’n boom ondergaat en hoe meer stormen hij moet trotseren, hoe sterker dat wortelgestel zal worden, hoe steviger hij in de grond komt te staan.
Paulus schrijft hierover: "geworteld en opgebouwd wordend in Hem, bevestigd worden in het geloof, zoals u geleerd is, overvloeiende in dankzegging." Hier zie je in wezen de samenvatting van wat ik vanmorgen aan u zo kortweg heb willen doorgeven. In de eerste plaats dat we leven uit een boodschap van genade en daarin niet alleen maar beginnen, maar daarin ook vervolgens ons leven uitleven. Daarin vast te staan om daarin geworteld te worden en vastgesteld te worden in het geloof. Niet zoals u dat geleerd is... dat wil zeggen: niet zoals dat geleerd wordt in de christenheid. Nee, zoals dat geleerd wordt in het Nieuwe Testament, zoals dat staat opgetekend in de Bijbel: overvloeiende in dankzegging. Want dat is namelijk het effect dat je gaat leren: leven uit die genade. En dus...
UltimateGoodNews