GoedBericht.nl logo
UltimateGoodNews

Saulus opgezocht

26-04-2026 - Geplaatst door Andre Piet
Benthuizen

Saulus verblijft jarenlang in Tarsus, buiten beeld. Terwijl Petrus de deur opent naar de natiën (Hand. 10–11), bereidt God hem voor op zijn taak. Wanneer daar ook de Grieken binnen het bereik van het evangelie komen, gaat Barnabas hem zoeken en haalt hem op. Samen onderwijzen zij een jaar lang een grote ekklesia. In die stad worden de discipelen voor het eerst door buitenstaanders ‘christianen’ genoemd.

Powered by RedCircle

📝 Samenvatting & Transcriptie van deze lezing

Samenvatting van deze toespraak

Deze studie behandelt de cruciale overgang in het boek Handelingen waarbij de evangelieverkondiging zich uitbreidt naar de natiën, met Antiochië als nieuw centrum. Na de verdrukking rondom Stefanus verspreiden gelovigen zich, waarna de boodschap dat de opgewekte Jezus Heer is rijkelijk geloof wekt onder de Grieken. Barnabas herkent hierin de genade van God en haalt Saulus vanuit Tarsus naar Antiochië om samen de nieuwgevormde gemeente een vol jaar lang vanuit het Woord te onderwijzen. Daarnaast wordt stilgestaan bij het feit dat de leerlingen hier voor het eerst door de buitenwacht christenen werden genoemd.

“Mensen, waar het om gaat, ook als je samenkomt, is dat er onderwijs gegeven wordt. Dat wil zeggen: het Woord gaat open en het Woord gaat spreken.”

Introductie: de Opmaat Naar Antiochië ↑ hoofdstukken

Saulus opgezocht. Dat is het thema voor deze predicatie of Bijbelstudie, hoe je het ook maar noemen wilt. En dat wijkt wat af van de titel die ik had aangekondigd op mijn website, want ik heb het vanmorgen nog veranderd. Weliswaar was de hele studie al geheel voorbereid, inclusief de ondertitel die ook nog ter sprake komt. De huidige titel voldoet wat meer aan waar we het over gaan hebben dan hoe de eerdere luidde.

"Christianen?" Ja, precies. Voor het eerst christianen of voor het eerst christenen genoemd. Dat is inderdaad een uitdrukking die ontleend is aan dit Bijbelgedeelte, maar het heeft minder het accent dan ik aanvankelijk had verwacht. Vandaar dus de verandering.

Maar goed, we gaan het dus hebben over een betrekkelijk klein aantal verzen uit het boek Handelingen, in Handelingen 11. Dan moet je weten dat net daarvoor, in Handelingen 10, de geschiedenis heel uitgebreid beschreven wordt – in Handelingen 11 trouwens ook nog, tot eigenlijk vers 18 als ik me niet vergis. Dat is de geschiedenis dat Petrus op bezoek gaat bij Cornelius, die man daar in Caesarea, en daar eigenlijk, zoals dat dan heet, de deur openzet voor de natiën.

Dat is een belangrijk ijkpunt in het hele boek Handelingen. In feite moet je weten dat dit hieraan voorafgegaan is, omdat het eigenlijk ook weer de opstap is, de opmaat naar de geschiedenis waar we het vanmorgen met elkaar over gaan hebben, namelijk dat Saulus daar in Antiochië arriveert. Laten we gewoon maar het gedeelte lezen. Dit heb ik nu bij dezen gezegd en de rest wat van belang is, dat komt vanzelf voorbij als dat uit de tekst blijkt.

De Verdrukking Na Stefanus en de Verstrooiing ↑ hoofdstukken

En dan staat er in vers 19: "Zij dan, die verstrooid werden sinds de verdrukking welke vanwege Stefanus plaatsvond..." Even voor de goede orde, wellicht voor de meesten ten overvloede: de tekst is uit de NBG genomen, maar waar deze gecursiveerd is, wijk ik daarvan af en is de weergave meestal wat letterlijker. Hoe dan ook, er is hier sprake van een verdrukking – de verdrukking wordt het hier genoemd – die vanwege Stefanus plaatsvond. Dat bepaalt ons weer bij een geschiedenis die nog eerder plaatsvond. Die steniging van Stefanus is echt zo’n grote mijlpaal in het hele relaas van Lukas.

Waarom is dat? Weliswaar had de Joodse overheid, het Sanhedrin, Jezus ooit gekruisigd, maar vervolgens lees je dat vanaf de dag van Pinksteren Israël heel uitdrukkelijk bepaald wordt bij het feit dat Degene die zij onlangs – eigenlijk datzelfde jaar nog – hadden gekruisigd, door God is opgewekt uit de doden. Daarmee heeft God Hem ook officieel aangewezen als Heer en als Christus, als de Messias. Die boodschap klinkt eigenlijk al gedurende een aantal jaren. Als u het mij vraagt drieënhalf jaar. Zoals de Heer drieënhalf jaar hier op aarde heeft gearbeid vanaf Zijn doop tot aan Zijn kruisiging, zo verstrijken er ook drieënhalf jaar vanaf de opstanding van de Heer tot aan de steniging van Stefanus. Er is dus een periode van zeven jaar die in twee gelijke helften valt.

Hoe dan ook, die boodschap, het evangelie dat God die Jezus die zij hadden gekruisigd heeft opgewekt uit de doden, wordt ook verworpen door Israël, en wel heel officieel. Doordat het Sanhedrin dat doet; het gaat hier dus niet over individuele leden of over menigten, maar om de officiële representanten van het volk. Zij hebben de Messias afgewezen en dat is wat die steniging van Stefanus ook heel sterk uitdrukt, omdat het Sanhedrin daar zelf verantwoordelijk voor was. Zij hebben besloten om dat te doen. Het was trouwens illegaal, maar dat is wel vaker gebeurd in die periode.

Het is ook een mijlpaal omdat bij die gelegenheid de naam van Saulus van Tarsus voor het eerst voor het voetlicht treedt. Waarom? Hij was een jonge man die er zorg voor droeg dat de mantels van die hoogwaardige heren van het Sanhedrin bewaard bleven, zodat zij hun gang konden gaan. Je leest er dan ook heel uitdrukkelijk bij dat hij van harte instemming gaf aan het feit dat dit gebeurde. Die Saulus van Tarsus wordt daar genoemd omdat hij die rol daar speelde – heel veelzeggend – maar het is eigenlijk twee hoofdstukken later, in hoofdstuk 9, dat diezelfde Saulus van Tarsus vooral ook actief is geworden. Hij werd de grote, prominente leider van de beweging die zich verzette tegen de Messias Jezus. Hij ging zelfs naar het buitenland; juist op weg naar Damascus werd hij geroepen. Die Saulus gaat vervolgens in het boek Handelingen nog een hele grote rol spelen.

De steniging van Stefanus heeft een verdrukking ingezet. Het is dus niet alleen zo dat die getuige werd gestenigd, maar het leidde ook – dat lees je trouwens ook al eerder in het boek – tot een grote verdrukking van de Messias-belijdenden, als ik ze zo mag noemen. Het luidde een grote verdrukking in en dan staat er: zij werden verstrooid. "Zij dan, die verstrooid werden sinds de verdrukking welke vanwege Stefanus plaatsvond, gingen door tot Fenicië, Cyprus en Antiochië."

Daarmee is gezegd: zij gingen niet naar die gebieden toe om daar zending te bedrijven of om daar iets te vertellen, maar ze werden genoodzaakt. Er was zo’n verdrukking dat vele Messias-belijdende Joden moesten vluchten of de voorkeur eraan gaven om te vertrekken. Ze gingen dus naar de gebieden van Fenicië, Cyprus en Antiochië; in ieder geval buiten Judea en de Joodse landstreek. Dan krijg je dus dit: Fenicië, dat is hier waar het huidige Libanon – ook Zuid-Libanon – gelegen is. Tyrus en Sidon, dat is allemaal Fenicië. Dan wordt Cyprus genoemd – dat hoef ik niet uit te leggen – en Antiochië, de plaats waar we het straks nog uitgebreid over gaan hebben. Dat is de plaats die hier ligt, helemaal in Syrië. Het ligt nog buiten de landsgrenzen van het huidige Libanon.

Toentertijd lag het in het gebied van Syrië, zo wordt het ook later gezegd in dit gedeelte, maar tegenwoordig is het Turks grondgebied. Antiochië ligt trouwens ook een kilometer of zeventig, tachtig van Aleppo; Aleppo dat je natuurlijk vaak in het nieuws hoort in verband met alle toestanden en de oorlogen daar. In die contreien is dat dus allemaal. Ik laat straks de kaart nog een keertje zien om nog wat andere dingen te tonen, zodat u een beetje een beeld heeft van waar dat zich bevindt.

Ze waren hier in Jeruzalem, hier ontstaat dus een verdrukking en ze gaan noordwaarts. Dat ze naar die streken gingen, was niet alleen omdat ze daar buiten het bereik van de verdrukking kwamen, maar ook omdat er op deze locaties Joodse gemeenschappen waren. Van Cyprus weten we dat, en van Antiochië ook; daar waren grote Joodse nederzettingen. Dat zeg ik er ook even bij omdat er in vers 19 vervolgens staat dat ze door deze gebieden trokken "zonder tot iemand het woord te spreken dan alleen tot Joden".

Dat hoeft u niet te verbazen, want dit is eigenlijk heel logisch. Het evangelie van de besnijdenis, zoals de twaalf dat predikten, hield in dat men weliswaar uiteindelijk heel de wereld zou gaan bereiken, maar dat eerst Israël tot erkenning zou komen. Het gaf al heel veel voeten in de aarde – daar gingen de hoofdstukken direct voorafgaand over – wanneer Petrus pas zo’n tien jaar later naar een 'vreemdeling in de poort' gaat. Want die Cornelius was niet eens zomaar een willekeurige heiden; hij was godvrezend en hij gaf aalmoezen aan het volk. Hij hoorde eigenlijk in zekere zin ook nog enigszins bij het volk. Toch gaf het al zo veel voeten in de aarde dat Petrus naar hem toe ging en aan hem het evangelie bracht, omdat de hele mindset was: Israël eerst. En aanvankelijk ook: Israël uitsluitend.

Dat zie je dus hier ook: "zonder tot iemand het woord te spreken dan alleen tot de Joden." Waarom? In Handelingen 10, het hoofdstuk hiervoor, lees je dat Petrus in het huis van Cornelius zegt dat de opgewekte Messias hun geboden heeft "het volk te prediken" en te betuigen dat Hij het is die door God is aangesteld tot Rechter van levenden en doden. Dat is de teneur in het hele boek, en met name in Handelingen 3 – waar we ons in het verleden mee hebben beziggehouden – lees je dat aan Israël gepredikt wordt dat zij alsnog tot geloof zouden komen in hun Messias, en dan zou Hij ook terugkeren. Dat was de verwachting in die dagen.

In die generatie zou het gebeuren: Israël zou tot bekering komen. Dat was hun hele mindset, hun verwachting; daar was de hele prediking op gericht. Israël zou tot bekering komen, dan zou de Messias terugkeren en dan zou vervolgens het evangelie naar alle volkeren gaan, in die volgorde. Dus als hier staat dat ze alleen maar tot de Joden predikten, dan is dat niet zo gek. Dat vinden wij misschien vreemd, maar je moet je goed verplaatsen in wat de oorspronkelijke opdracht ook was.

Nou, dat staat in vers 20, want er gebeurden daar merkwaardige dingen. Toch waren er onder hen enige Cyprische en Cyreense mannen. Dat waren dus Joden uit de diaspora. Diaspora betekent eigenlijk 'verstrooiing'. Ik vind dat eigenlijk wel een mooi beeld; een verstrooiing doet je denken aan een zaaier die het zaad uitstrooit. Die werking heeft het eigenlijk ook wel. Je leest immers over de gelovigen die verstrooid werden naar andere streken. Het werd weliswaar veroorzaakt door verdrukking, maar daardoor ging het zaad van het Woord ontkiemen op andere plekken. In die zin was het dus ook een verstrooiing. Hoe dan ook, het waren Joden uit de diaspora, en dat betekent dus ook dat zij vertrouwd waren met de Griekse wereld en de Griekse taal.

Ik zal dat ook nog even laten zien. Cyprus, daar hadden we het al even over. Cyrene ligt hier, in het huidige Libië. En Antiochië, daar hadden we het ook al even over. Doch er waren onder hen enige Cyprische en Cyreense mannen die te Antiochië gekomen waren. En daar wil ik alsnog even een dikke streep onder zetten.

Antiochië Geïntroduceerd als het Nieuwe Centrum voor de Natiën ↑ hoofdstukken

Antiochië wordt hier voor het eerst in het boek Handelingen genoemd, maar het zal u gedacht zijn wat voor een grote rol deze stad in het vervolg nog gaat spelen. Er zijn inmiddels elf hoofdstukken gepasseerd en nu pas klinkt voor het eerst de naam Antiochië, maar vervolgens zal die in het boek Handelingen nog zestien keer klinken. Eigenlijk wordt Antiochië het nieuwe centrum; voorheen was dat Jeruzalem.

In feite is dit meteen ook weer een introductie tot de apostel Paulus. Ik noem hem meteen al even bij zijn nieuwe naam, die hij trouwens pas in hoofdstuk 13 officieel zou krijgen — dan wordt het Saulus Paulus — maar Antiochië is eigenlijk de uitvalsbasis van al Paulus' zendingsreizen. Ik conformeer me maar eventjes aan die benaming. Het kan wat verkeerde associaties oproepen, maar in feite werd hij gezonden en dus waren het zendingsreizen, dus ik heb daar niet al te veel moeite mee. Je leest iedere keer dat Paulus inderdaad, als hij weer een nieuwe reis gaat ondernemen — we weten van drie, vier zendingsreizen — altijd begint in Antiochië. En als hij dan de reis heeft ondernomen, dan komt hij ook weer terug in Antiochië. Wanneer hij weer een nieuwe reis gaat aanvangen, dan is dat dus vanuit Antiochië.

Nu is dat in Handelingen een beetje een lastig verhaal, want er zijn twee steden met de naam Antiochië; er schijnen er trouwens nog meer te zijn. Dat komt omdat de naam Antiochië is afgeleid van Antiochus, de naam van een hele dynastie van Syrische of Seleucidische koningen. Kent u de naam Antiochus Epiphanes? Die heeft een hele kwalijke rol gespeeld; hij heeft ooit de tempel ontheiligd. Dat was een verschrikkelijk figuur. Maar Antiochus was eigenlijk een familienaam, zoals wij 'Oranje' hebben. Antiochus is dan de naam van de dynastie van een hele rits koningen. En ja, hoe gaat dat: die geven graag aan een nieuwe stad hun eigen naam. Alexander de Grote had daar ook een handje van, dus je hebt verschillende Alexandriës. Dat kwam omdat keizer Alexander graag zijn naam gaf aan de nieuwe stad.

Of Rob Jetten die plannen heeft, dat weet ik niet, dat hij tien nieuwe steden gaat bouwen. Ik dacht trouwens: als hij een stad een naam wil geven, dan moet hij hem 'van Jetje' noemen. Van 'van Jetje geven' hebben we wel eens gehoord. Ik heb van de week instructie gekregen dat ik niet zoveel uitstapjes moet maken, maar goed. Juist onlangs heb ik nog gehoord dat 'van Jetje geven' betekent dat je iemand een flinke stoot geeft. Dat is eigenlijk Bargoens; het komt uit het Jiddisch en die 'jet' heeft met 'jat' te maken. Oh, en nu krijgt u weer andere associaties... oké, excuses. Hoe kom ik hier nou weer op? Nou, via de naam Antiochië.

Maar Antiochië gaat dus een hele grote rol spelen en het is de uitvalsbasis voor de apostel Paulus. Hier gaat een hele nieuwe wereld open, namelijk de bediening naar de natiën toe. Het valt allemaal perfect op zijn plaats. In de tijdlijn is het logisch dat Antiochië hier de rol gaat overnemen van Jeruzalem. Die Cyprische mannen kwamen dus daar in Antiochië en zij gingen ook tot de Grieken spreken en hun de Heer Jezus evangeliseren.

De Grote Doorbraak: het Evangelie Gepredikt aan de Grieken ↑ hoofdstukken

Eerst eventjes de overstap naar de Grieken. Dit is een lastige handschriftenkwestie. Zoals u weet, hebben we niet de oorspronkelijke handschriften; dat wat Lucas zelf heeft opgetekend, de autografa zoals dat met een mooi woord heet, hebben we niet meer. Het zijn kopieën, het zijn handschriften, waarvan sommige heel oud zijn. Nu zijn die handschriften soms wat verschillend. Ongeveer de helft van de handschriften zegt 'de Grieken', terwijl de andere helft 'de Grieksen', de Hellenisten, zegt. In de praktijk geeft dat nogal een verschil. De Grieken, ja, dat zijn gewoon de Grieken. Maar de Grieksen waren de Griekssprekenden.

In het boek Handelingen zie je dat ook; dat waren de Griekssprekende Joden. In het Grieks staat daar 'Hellenisten'. Je leest in Handelingen 6 al dat er een controverse was en er een tweespalt dreigde te ontstaan daar in Jeruzalem tussen de Hebreeën en de Grieksen. De Griekse Joden, de Hellenisten, dat wil zeggen: het komt er gewoon op neer dat het degenen waren die Hebreeuws spraken tegenover degenen die min of meer geassimileerd waren of in ieder geval vanuit de diaspora daar waren. Daar dreigde een tweespalt te ontstaan en daar is toen een stokje voor gestoken. Maar als het 'Grieksen' is, dan duidt het op Griekssprekende Joden. Als het gaat over 'Grieken', dan gaat het over mensen die geen Joden zijn.

Eerlijk gezegd heb ik ooit een keer een serie gegeven over het boek Handelingen, alweer een jaar of tien, elf geleden in Bodegraven – de tijd vliegt, hè Arie? Toen heb ik verdedigd dat hier 'Grieksen' staat, maar ik zal u eerlijk vertellen – en ik hoop niet dat u het me kwalijk neemt – dat ik inmiddels geloof dat het 'Grieken' is. Ik heb de 's' laten vallen. De reden waarom ik denk dat het hier inderdaad om Grieken gaat, is dat er een tegenstelling wordt gemaakt. Ze spraken eerst alleen maar tot de Joden, maar dan kwamen er andere mannen uit Cyprus en Cyrene en zo, en die gingen ook tot de Grieken spreken. Stel je voor dat er hier 'Grieksen' zou staan, dan zouden het ook Joden wezen en dan verdwijnt de tegenstelling. Als die Grieksen ook Joden waren, ja, hoezo, wat is dat dan? 'Ook tot de Grieken', maar als het Grieksen waren, waren dat ook Joden, dus dan verdwijnt de tegenstelling. Vandaar dat ik denk dat hier inderdaad sprake is van een grote move: deze mannen spraken niet alleen tot de Joden, maar ook tot de Grieken. Dus niet alleen tot de Hellenistische Joden, nee, tot niet-Joden.

Dat is in het boek Handelingen wel echt een enorme verandering. Zij evangeliseerden hen de Heer Jezus. Er staat gewoon letterlijk 'evangeliseren', en dat betekent dat zij hen het evangelie vertelden, het goede bericht. Want dat is wat het woord betekent, namelijk dat Jezus Heer is. Wat is het evangelie anders dan de boodschap dat God Jezus uit de doden heeft opgewekt en Hem daarmee tot Heer en Christus heeft gemaakt? Hij is verhoogd aan Zijn rechterhand, en daarom spreken wij niet meer enkel over Jezus; wij spreken over het feit dat Jezus Heer is. Daarom noemen wij Hem Heer Jezus.

Ik zeg dat nu wel, maar in het merendeel van het christendom doet men dat niet. Men spreekt over Jezus en men doelt daarmee vrijwel altijd op Hem die hier op aarde gewandeld heeft. 'Navolging van Christus' betekent dan de navolging van Hem die hier op aarde wandelde. Maar dat is Jezus. God heeft deze Jezus echter tot Heer gemaakt en opgewekt uit de doden, en dat is juist ook het evangelie. Daar begint de hele blijde tijding. Die boodschap werd hier ook aan de Grieken geboodschapt.

Die boodschap wordt van Godswege heel erg bevestigd, want er staat in vers 21: "En de hand van de Heer was met hen. Een groot aantal geloofde het en bekeerde zich tot de Heer." De hand van de Heer was met hen, dat is een bekende uitdrukking die we ook in de Hebreeuwse Bijbel heel vaak tegenkomen. Soms staat er dat de hand van de Heer tegen hen was, dat is minder lucky natuurlijk, maar in dit geval was de hand van de Heer met hen. Dat verklaart de groei waarvan hier sprake is. Een groot aantal geloofde en bekeerde zich tot de Heer. Dat was dus geen menselijke activiteit; dat is de hele gedachte. Het was niet een kwestie van de overtuigingskracht van mensen of een mooi opgezette actie. Helemaal niet. Het was ook niet een of andere beweging van kerkgroei. Nee, de boodschap klonk en de hand van de Heer was met hen, zodat een groot aantal geloofde en zich bekeerde tot de Heer.

Ook hier heb ik het weer even gecursiveerd, en wel waarom: in de NBG-vertaling staat dat men 'tot geloof kwam'. Dat is meestal de uitdrukking: ze kwamen tot geloof. Maar er staat letterlijk dat zij geloofden. Het gelovende. Het is een tegenwoordig deelwoord, maar in ieder geval: het hele idee van 'kwam tot geloof' is dat je eerst komt en dan gelooft, maar dat is het idee niet. Je gelooft gewoon dat wat geëvangeliseerd werd. En ja, dan geloof je het of je gelooft het niet, maar zij geloofden het dus. Zij beaamden die boodschap. Het heeft niks te maken met hun werk, het is zelfs niet eens een keuze: ze geloofden het. Het hele idee van 'tot geloof komen' voegt een gedachte toe die in de Bijbel ontbreekt. Eigenlijk is het standaard zo dat wanneer je in je Bijbelvertaling de uitdrukking 'tot geloof komen' tegenkomt, je er gerust vergif op kunt innemen dat het er anders staat. Daar moet je trouwens mee oppassen; stel je voor dat er nou net één uitzondering is, dan is dat toch een beetje een linke aanbeveling. Maar ik bedoel dit te zeggen: dit is gewoon standaard. Je gelooft het, zonder een tussenstap van eerst 'komen tot' geloof. Dat is helemaal niet de Bijbelse gedachte.

Dan staat er dat zij zich bekeerden tot de Heer. Er staat daar letterlijk niet het woordje 'metanoïa', wat omdenken of tot bezinning komen betekent. Het is hier echt het woord voor omkeren. En dat zijn geen twee acties, alsof ze geloofden en vervolgens besloten zich te bekeren. Nee, helemaal niet. Ze geloofden, en daarmee keerden ze zich namelijk om richting de Heer. Dat is helemaal niet twee, dat is één en hetzelfde. Als je gelooft wat er verteld werd over wie die Heer is en wat God gedaan heeft, ja, dan keer je je dus om. Dat is niet twee, dat is één.

Jeruzalem Hoort het Woord en Vaardigt Barnabas Af ↑ hoofdstukken

En het woord daaromtrent kwam de ekklesia, de gemeente in Jeruzalem, ter ore. Dat wil zeggen dat wat hier nu plaatsvond, een heel nieuwe ontwikkeling was die zelfs in Jeruzalem ter ore kwam; daar kwam het bericht aan. Tot dusver was Jeruzalem natuurlijk het centrum van waaruit niet alleen alles was begonnen, maar van waaruit ook toezicht werd gehouden door de apostelen. Dat was eigenlijk de stad. Maar goed, nu verneemt men daar in Jeruzalem, in de ekklesia, van dit woord, van wat daar gebeurde met die Grieken. En dan lees je: "En zij vaardigden Barnabas af naar Antiochië." Want zij vonden het nodig om hier polshoogte van te nemen. Wat is hier aan de hand? Wat gebeurt hier? Vandaar die afvaardiging.

Barnabas kennen wij wel. Tenminste, als je Handelingen vanaf hoofdstuk 1 begint te lezen, zoals je geacht wordt dat met een boek te doen, dan ben je de naam van Barnabas al een aantal keren tegengekomen. De eerste keer was in Handelingen 4 vers 36 en daar lees je dat hij eigenlijk Jozef heette. Ook heel bijzonder trouwens, ik ga er nu niet dieper op in, maar het was een Leviet en hij was afkomstig uit Cyprus. Apart hè? Het was een Leviet die dus in feite ook geen bezit van land had in Israël, want de stam van Levi had geen land. En dan lees je inderdaad in Handelingen 4 dat hij zijn akker had verkocht. Dat is logisch: hij had afstand genomen van het land. Ik zie dit trouwens ook als een beweging: hij had afstand genomen van het land, daar gaat het even niet om. Het is een typologische inkleuring wat ik nu doe, maar als je de hele strekking begrijpt, dan is dit een heel logische gedachte.

Hij had zijn akker verkocht en later, als Saulus geroepen is op de weg naar Damaskus, gaat deze prediken. Hij is eerst nog naar Arabië gegaan, weten we, en heeft daar drie jaar vertoefd. Vervolgens komt hij dan weer in Damaskus aan, maar daar wordt een moordaanslag op hem beraamd. Hij moet het vege lijf redden en via een mandje, zo lees je elders, verlaat hij de stadsmuren van Damaskus. Dan komt hij aan in Jeruzalem en je zou denken dat ze daar wel heel erg blij zouden zijn met die Saulus, maar ze benaderen hem met argusogen. Want ja, dat was die man die de ekklesia probeerde te vernietigen en te verwoesten. Saulus heeft het daar in Jeruzalem heel moeilijk gehad; hij heeft er maar een week of twee vertoefd. Hij heeft trouwens nog bij Petrus gelogeerd. Dat weten we dan weer uit zijn brieven. Dat is mooi hè? Schrift met Schrift vergelijken, dan word je wijzer.

Maar Saulus is daar dus in Jeruzalem en er wordt opnieuw een moordaanslag op hem beraamd. Barnabas komt daarvan op de hoogte en hij neemt het dan op voor Saulus. Ze nemen hem in bescherming en reizen met hem mee naar Caesarea. Daar zetten ze hem op de boot en dan gaat hij weer terug naar Tarsus. Het was die Barnabas die het opgenomen had voor Saulus; dat is een hele specifieke rol. Dat even gezegd hebbende: ze vaardigden Barnabas af naar Antiochië. En toen deze Barnabas daar aankwam... Hij kreeg die bijnaam trouwens van de apostelen: Barnabas betekent "zoon van de vertroosting". Hij stond in hoog aanzien bij de twaalf. We weten ook nog wat over het huis van zijn moeder in Jeruzalem, dat wordt later ook in Handelingen vermeld. Het zijn heel interessante dingen als je zulke zaken op het spoor komt. Hoe dan ook, die Barnabas komt dan daar aan in Antiochië.

De Onlosmakelijke Band Tussen Genade (charis) en Blijdschap (chara) ↑ hoofdstukken

Toen Barnabas in Antiochië aankwam en de genade van God zag, verheugde hij zich. Het is eigenaardig zoals dat geformuleerd wordt. Er was zojuist gesproken over die Cyreense en Cyprische mannen die ook de Grieken bereikten met het evangelie. Barnabas komt daar aan en hij ziet de genade van God. Wat zag hij dan precies? Welnu, hij zag simpelweg dat het goede bericht ook de Grieken bereikte en daar rijkelijk geloof wekte. Er was een grote schare die geloofde en zich omkeerde tot de Heer. Dat nam hij waar en er staat bij: hij verheugde zich.

Het is jammer, maar in het Nederlands ontgaat je de woordspeling die hier aan de hand is. In het Grieks is er namelijk een hele duidelijke verwantschap tussen het woord voor genade en het woord voor verheugen. Sterker nog, ze komen van exact dezelfde stam. Deze woorden zijn directe verwanten. Het woord voor genade is charis. U heeft dat vast wel vaker gehoord. Charis betekent genade, en genade is dat wat blij maakt. Sommigen geven de voorkeur aan het woord 'gunst'. Er wordt aan jou iets gegeven waar je geen aanspraak op maakt, met als reden dat het je blij maakt. En daarmee ook dankbaar. Het woord voor dankbaar is eucharis, wat eigenlijk 'goede genade' betekent. Je ontvangt een gunst, een genade, en dat maakt je blij en dankbaar. Je krijgt het immers zomaar.

Het woord voor 'verheugen' dat hier staat, is in het Grieks verwant aan chara, wat gewoon blijdschap is. Het ene is dat wat blij maakt; genade maakt blij. Dat vind ik trouwens erg mooi: je weet dat de boodschap van de genade van God klinkt door het effect dat het vervolgens teweegbrengt. Het maakt blij. Dat is karakteristiek voor de genade van God. Barnabas komt daar in Antiochië aan en ziet met eigen ogen de genade van God. En dus werd hij blij, want hij onderkent dat dit de genade van God is. Je zou natuurlijk ook puur observatorisch kunnen vaststellen dat een groot aantal mensen gehoor gaf aan de boodschap van die mannen. "Oké, waarvan akte. Ik ga terug naar Jeruzalem en ik zal het ze vertellen." Nee, wat Barnabas ziet, is dat hij onderkent dat dit de genade van God is die hier aan het werk was. En daarom was hij zo blij.

Toen hij de genade van God zag en zich verheugde, riep hij allen op om naar het voornemen van het hart te blijven bij de Heer. Niet om trouw te zijn 'aan dit' of 'trouw te blijven' in algemene zin, maar om te blijven bij de Heer. Het idee is: dit is onmiskenbaar werk dat de Heer doet en Hij werkt dit ook in het hart. Zij geloofden het namelijk, en geloven is iets wat je met het hart doet. Een ander woord voor geloof is vertrouwen; je stelt je vertrouwen ergens in. Er wordt iets verteld — dat kan iets heel alledaags zijn, zoals de weerman die zegt dat het mooi weer wordt — en je gelooft het. Je aanvaardt en beaamt wat er gezegd wordt. Maar als je spreekt over vertrouwen, dan wordt er iets verteld en zeg je met heel je hart: "Amen, zo is het."

Dat is wat de Heer bewerkt. Er is altijd veel theologische en filosofische discussie over de vraag hoe het komt dat een mens gelooft. Sommigen zeggen: "Daar kies je voor." Dat vind ik een onzinnige gedachte. Je kiest er namelijk niet voor om iets te geloven. Ik kan er niet voor kiezen om in Sinterklaas te geloven; ik geloof het domweg niet. Dan kun je wel zeggen dat ik daarvoor kies, maar dat is niet zo. Je gelooft iets omdat je van iets overtuigd bent. Je wórdt overtuigd, dat onderga je, en dan zeg je "amen" of niet. Dat is iets wat je overkomt.

Het was de Heer die dit in het hart had gewerkt. Barnabas zegt tegen deze mensen: "Blijf daarbij." Hij zegt niet: "Nu ben je hier en nu moet je zien dat je ook verder komt." Nee, blijf daarbij. Hooguit kan het meer diepgang krijgen of meer wortels, maar blijf in ieder geval op die plaats. Blijf daarbij, want dit is het fundament. Een grote ellende is dat mensen de genade van God horen, het prachtig vinden, maar dan zeggen: "Je moet wel verder komen, dat is groei." Vervolgens worden ze opgezadeld met allerlei dingen die ze moeten gaan doen en werken. Men noemt dat vooruitgang, maar dat moet je juist niet hebben. Je moet geen vooruitgang hebben bij iets waar je moet blijven. Zij moesten hierbij blijven, want dit is het fundament en de bron. Het is een onuitputtelijke bron. Dus ik zou zeggen: blijf bij de Heer.

Dat zegt Barnabas hier ook: hij riep hen op om naar het voornemen van het hart te blijven bij de Heer. Waarom zei hij dat? Omdat hij een goed man was, vol van heilige geest en van geloof. Wat bedoelt Lucas daarmee te zeggen? In feite verklaart het één het ander en dat verklaart ook zijn reactie. Waarom reageerde hij zo met vreugde? Waarom gaf hij deze oproep? Omdat hij een goed man was, wat wil zeggen dat hij vol was van heilige geest en daarmee ook vol van geloof.

En dan staat er: "Een aanzienlijke schare werd de Heer toegevoegd." Dit staat in het Grieks in een passieve vorm. Is dat belangrijk? Ja, dat is heel belangrijk. Het onderstreept wat we net bespraken: dat dit een werk van God is. De schare doet dit niet zelf. Er werd een aanzienlijke schare de Heer toegevoegd. Natuurlijk kun je zeggen — en dat is ook zo — dat zij geloofden en dat zij zich omkeerden, maar zij wérden toegevoegd. Je leest eerder in Handelingen al: "En de Heer voegde dagelijks toe aan de kring die gered werd." Bij wie het licht doorbrak en die bevrijd werden van de duisternis, want dat is wat redding is. Een aanzienlijke schare werd de Heer toegevoegd; dit is het werk van God dat hen overkwam. En dan lees je iets eigenaardigs, maar wel heel belangrijk. Het verklaart zelfs de titel van deze hele studie.

Saulus Opgezocht: Barnabas Vertrekt Naar Tarsus ↑ hoofdstukken

En Barnabas vertrok naar Tarsus om Saulus te zoeken. Ik moet even naar het kaartje kijken. Tarsus ligt in Cilicië. Niet Cilicia, want dat ligt in Zuid-Italië. Cilicië is... even andersom nu. Daar staat Tarsus in Cici... heb ik het goed gezegd? Nee, in Zuid-Italië ligt Cici. Ben jij nog een beetje doper en vielerig? Oh, ik word gecorrigeerd door mijn zoon. Mijn zoon vindt me al te droog; die zegt: "Ga jij maar eens doper of vies." Goh, ik blijf niet even gaan, ik weet het echt niet meer. Kijk die twee namen maar eens na, die lijken in ieder geval op elkaar, vindt u niet?

Hoe dan ook, Tarsus was de hoofdstad van dat gebied en dat ligt niet zo ver van Antiochië. Met de auto ben je er in twee à drie uur, maar als je dat te voet moet doen is het een ander verhaal. Hij vertrok naar Tarsus; hij was hier in Antiochië en ging daar naartoe. Dat is een hele bewuste actie, dat doe je niet zomaar eventjes. "Het zou wel leuk zijn als Saulus hier ook was, ik ga er even naartoe" — ja hallo, dat is tweehonderd kilometer verderop die je te voet moet afleggen. Hij vertrok naar Tarsus om Saulus te zoeken, of op te zoeken.

Dat is wel eigenaardig, want dat zou je misschien niet zeggen, maar sinds Handelingen 9 vers 30 — wanneer Saulus vluchtte uit Jeruzalem waar ik het zojuist over had — is er tijd verstreken. Dat vond plaats rond het jaar 37 van onze jaartelling en inmiddels zijn we in het jaar 43 aangekomen. We zijn inmiddels dus weer zeven tot acht jaar verder en al die tijd is Saulus, zoals wij dat dan noemen, van de radar verdwenen. Dat is een hele tijd. We weten daar eigenlijk niet zoveel over. Saulus ging dus weer terug naar Tarsus. Laten we gewoon Tarsus zeggen, dan zeg ik het in ieder geval goed. En Paulus zegt daarover in de Galatenbrief, als hij vertelt over zijn korte verblijf in Jeruzalem: "Daarna ben ik gegaan naar de streken van Syrië en van Cilicië." Cilicië, ja, nu heb ik hem alsnog goed. Het was dus Cilicië, bedankt voor de correctie. Hoe dan ook, Paulus heeft daar ook gepredikt. Het boek Handelingen maakt daar verder geen melding van, maar veronderstelt het alleen.

In ieder geval gaat Barnabas naar Tarsus toe om Saulus op te zoeken. Hij wist dat Saulus zeven jaar geleden naar Tarsus was gegaan en hij kende hem. Hij wilde beslist dat Saulus hier ook bij zou zijn, want deze beweging die daar in Antiochië plaatsvond, paste helemaal bij de Saulus zoals hij hem kende. En dan lees je: "en toen hij hem gevonden had". Probeer dat maar eens uit te zoeken; dit is niet zomaar in een paar dagen gebeurd, dit is een hele onderneming geweest. Hij ging Saulus opzoeken en toen hij hem gevonden had, bracht hij hem naar Antiochië. Hij heeft Saulus er echt van kunnen overtuigen: "Kom mee."

Barnabas wist namelijk dat Saulus' roeping voor de natiën was. Dat was al tegen hem gezegd toen de Heer hem riep. Je leest het in Handelingen: hij was geroepen om naar de natiën te gaan. Barnabas begreep dat wat er hier in Antiochië plaatsvond, helemaal in dat kader staat. Namelijk dat daar mensen waren die aan Grieken, buiten de Joden om, het Evangelie vertelden van de Heer Jezus. Barnabas dacht: "Dat moet Saulus weten." Dus heeft hij Saulus daarvan op de hoogte gesteld en heeft hem gebracht naar Antiochië.

En dan staat er in de geschiedenis dat zij, Barnabas en Saulus, samenwerkten. Ik ga u even iets bijzonders hierover vertellen, want je vindt heel vaak de namen "Barnabas en Saulus" in die volgorde. Kijk het maar na, tot Handelingen 13 aan toe lees je: Barnabas en Saulus. Barnabas is dan nog eigenlijk degene die voorop gaat en Saulus meeneemt. En dan lees je iets heel eigenaardigs als ze een paar jaar later in de geschiedenis op Cyprus komen. Daar is een Romeinse landvoogd met de naam Sergius Paulus. Hé, Paulus! Hij is heel welwillend en wil de boodschap horen, maar er is een Joodse tovenaar, Elimas, die zich daar heftig tegen verzet. En dan wordt Saulus furieus. Hij zegt: "Jij bent blind voor een tijd lang." De natiën willen het horen, maar een Jood verzet zich daartegen en wordt verblind. Ziet u hier meteen weer een heilshistorisch plaatje opdoemen?

Maar dan staat er: "en Saulus, anders gezegd Paulus, die zeide tegen die Elimas..." Vanaf dat moment wordt Saulus consequent Paulus genoemd. Tot die tijd was het altijd Saulus en vanaf dan wordt het consequent altijd Paulus. Hier vindt dus echt een naamsverandering plaats. Ik ga daar verder niet op in, maar ook de samenwerking tussen Barnabas en Saulus wordt ineens anders. Dan is het niet meer "Barnabas en Saulus" of "Barnabas en Paulus", maar altijd "Paulus en Barnabas". Kijk het maar na, het staat er heel wat keren. Lukas tekent dat niet zomaar op; daar vindt dus echt een wezenlijke verandering plaats in de rollen die zij van Godswege toebedeeld krijgen. Hoe dan ook.

Geen Kerkorganisatie, maar een Vol Jaar Onderwijs in het Woord ↑ hoofdstukken

En het geschiedde dat zij, Barnabas en Saulus, een vol jaar in de Ecclesia samen vergaderd waren en een aanzienlijke schare onderwezen. Ja, die vind ik wel mooi hoor. Dan komen ze daar in Antiochië en dan zeggen ze: "Jongens, er moet hier een kerk worden opgezet, we gaan statuten opstellen. Er moet een bestuur worden geïnstalleerd en er moet een kerkgroeiplan worden ontworpen en uiteengezet." U begrijpt, dit bedoel ik spottend, maar hoe totaal anders dit in het boek Handelingen allemaal ging. Hier wordt niks georganiseerd. Hier ontstaan dingen organisch; er wordt een Woord gepredikt, er komen mensen tot geloof in aanzienlijke scharen.

En dan komen Barnabas en Saulus daar in Antiochië en gaan ze samen een jaar lang Bijbelstudie doen. Ik zeg het zo, maar ze hebben een jaar lang onderwijs gegeven. Ja, wat anders? Gewoon het Woord. Bij het Woord begin je, dat is de bron. Het Woord van de genade Gods, het Woord dat zo rijk is. En dat vertelden ze. Dat Woord heeft namelijk alles in zich en meer heb je ook niet nodig. Het is een onuitputtelijke bron. En dan staat er: een vol jaar lang hebben zij onderwezen.

Dat is wat je elders ook leest. "Onderwijzende het Woord van de Heer", staat er in Handelingen 15 vers 35. In hoofdstuk 18 vers 11: "zij onderwezen het Woord van God". Helemaal aan het einde van het boek lees je dat ook, als Paulus in Rome gearriveerd is en daar twee jaar lang in zijn eigen huurwoning verblijft. Dan staat er: "onderwijzende aangaande de Heer Jezus". Juist, dank u wel. Aangaande... ja, dat is wel mooi trouwens, zo staat het er inderdaad: onderwijsgevend aangaande de Heer. Wie is die Heer? Dat is Jezus. Namelijk die Jezus die God tot Christus gemaakt heeft. In die hele betiteling zit het hele Evangelie al besloten zelfs.

Maar dat verdient toelichting; dat zou onderwezen worden. En je leest ook dat als Paulus het Evangelie vertelt, hij altijd zegt: "in overeenstemming met de Schriften". Dat wil zeggen: als hij ergens kwam, deed hij de Bijbel open. Hij liet gewoon het Woord spreken. En ja, dan zeggen mensen weleens: "Ja, maar ik kom hier niet om Bijbelstudie te doen. Ik kom gewoon om achterover te zitten op mijn stoeltje en dan wil ik een preek horen." Ik zeg dit nu omdat ik dit gewoon meer dan eens zo vernomen heb als kritiek. Mensen, waar het om gaat, ook als je samenkomt, is dat er onderwijs gegeven wordt. Dat wil zeggen: het Woord gaat open en het Woord gaat spreken. Het Woord legt zichzelf ook uit. Kijk, hier staat dat, daar staat dat ook... ja, dan moet je nadenken, dan moet je overwegen en dan moet je opzoeken. Dat is wat onderwijs is: leren. En dat is wat Barnabas en Saulus daar een vol jaar hebben gedaan in Antiochië. In de Ecclesia waren ze daar vergaderd en wat deden ze daar met die aanzienlijke schare? Onderwijs geven.

Dat is wat je nodig hebt. Niet een wet opleggen van wat mensen moeten doen of een programma ontwikkelen of, nou ja, wat ik allemaal zei: allemaal dingen eromheen. Dat is helemaal niet nodig. God bouwt Zijn Ecclesia en het Woord zou klinken. Vertel me gewoon wat er staat, dat is alles wat er is. En degene die dat mag doen, ook dat is niks bijzonders; je bent gewoon een dienaar van het Woord. Je bent ook niet een speciaal ambt, je bent in feite gewoon een doorgeefluik. En de woorden, of de kracht of het gezag van een Woord dat doorgegeven wordt – dat geldt dus ook voor wat ik nu vertel – is gewoon doordat u ziet: "Ja inderdaad, het staat er, ik kan het beamen." En dan heeft het autoriteit, omdat je zelf ziet: God heeft het in Zijn Woord zo verteld. Het bewijs wordt geleverd en dat is wat de boodschap of de verkondiging autoriteit verleent. De autoriteit is gelegen in het feit dat het de waarheid is. Je kunt het checken, je kunt het gewoon zien, het wordt bevestigd. Saulus en Barnabas – ik zeg het weer in de verkeerde volgorde: Barnabas en Saulus – die hebben daar een jaar lang in de Ecclesia die daar samen vergaderd was, een aanzienlijke schare onderwezen.

Leerlingen voor het Eerst 'christenen' Genoemd Door de Buitenwacht ↑ hoofdstukken

En het geschiedde dat de leerlingen het eerst te Antiochië christenen genoemd werden. Ja, dat was de aanvankelijke titel van deze toespraak. In de meeste vertalingen staat hier gewoon 'discipelen'. Daar heb ik verder geen kritiek op, ware het niet dat 'disciple' trouwens geen Grieks woord is. Het is een Latijns woord dat via de Vulgata in onze taal terecht is gekomen. Maar een disciple is gewoon een leerling. In het Grieks zie je dat ook heel duidelijk: het is iemand die geleerd wordt. Ik bedoel niet in de zin dat hij een academicus wordt, maar hij wordt onderwezen. Je bent dus een leerling, en in feite zegt dat woord iets over wat je doet, namelijk leren. Wat doet een leerling? Gewoon leren, dat is wat hem tot een leerling maakt. In dit geval zijn het de leerlingen omdat hen onderwijs wordt gegeven door Barnabas en Saulus.

Het is heel opmerkelijk dat in de brieven van Paulus, Petrus en Johannes nooit gesproken wordt over het woordje 'disciple' of discipelen; kijk het maar na. In de evangeliën vind je dat talloze keren en in het boek Handelingen ook talloze keren, maar vervolgens in de brieven nooit meer. Dat is wel opmerkelijk, want met name in de brieven van Paulus gaat het niet zozeer om wat een mens doet – leren – hoe belangrijk dat ook is, wat ik zojuist ook heb geprobeerd duidelijk te maken. Het gaat echter om de positie. Let maar op: als in de brieven de gelovigen worden aangesproken, dan worden ze 'heiligen' of 'geheiligden' genoemd, of 'uitverkorenen' of 'geroepenen'. Dan gaat het eigenlijk over wat God met hen doet, en dat zegt iets over je positie, niet over wat een mens ermee doet. Niet dat het onbelangrijk is, maar daar ligt het accent niet meer op. Vandaar ook dat je die uitdrukking van 'leerlingen' in de brieven verder niet meer tegenkomt.

Lukas merkt dit heel eigenaardig op. Wij zijn allemaal erg vertrouwd met de term 'christenen'. En als je dan vraagt hoe dat zo gekomen is, dan geeft Handelingen 11 vers 26 daarop het antwoord. Dat heeft namelijk voor het eerst plaatsgevonden in Antiochië. Daar werden de leerlingen – die tot dusver altijd gewoon leerlingen werden genoemd omdat het mensen waren die gekenmerkt werden door het feit dat ze onderwezen werden – voor het eerst christenen genoemd. Nou ja, daar is eigenlijk ook wel wat van te zeggen. Er staat in het Grieks 'christianen', wat je in het Engels nog heel sterk terugziet: 'christians'. Wij zeggen dan christenen, maar het zijn eigenlijk christianen. In het Nieuwe Testament komt die uitdrukking meer voor. Er wordt bijvoorbeeld gesproken over de partij van de Herodianen. Je moet dit zo zien: ze wérden zo genoemd. Zij noemden zichzelf niet zo. Het was een naam die de buitenwacht hen gaf. En ook hiervan moet ik zeggen: die naam hebben de gelovigen zichzelf nooit aangemeten. In de brieven worden ze aangesproken als geheiligden, uitverkorenen, geroepenen, et cetera, maar nooit als christenen. Het was een naam die de buitenwacht gaf en meestal zit daar iets in van spot of ironie. Als de buitenwacht je een naam geeft, dan doen ze dat niet voor niets; ze hebben afstand en dan zijn het meestal niet de aardigste namen.

Gereformeerden noemen zich liever geen Gomarianen (ook al zijn ze het wel), en doopsgezinden noemen zich liever geen Arminianen. Iemand die in de evolutie gelooft, noemt zich liever geen Darwiniaan. Hoe gaat dat? Als je tegen de coronamaatregelen was, dan was je een 'wappie'. Maar die naam gaven de buitenstaanders jou; dat was niet echt een erenaam. Op een gegeven moment kan het trouwens wel weer een geuzenaam worden, maar goed. Ik zal u dit vertellen: de buitenwacht zegt soms: 'Dit zijn alverzoeners.' Dat is een naam die ik zelf nooit zal gebruiken. Ben jij een alverzoener? Nee, mijn standaardantwoord is: er is maar één Alverzoener. Er is Eén die het al met Zich verzoent, zegt de Bijbel. Dus hoe kan ik dat zijn? Ik hoor wel bij het 'al' dat verzoend wordt, dat is waar, maar ik ben geen alverzoener.

Zo gaat dat gewoon met die namen. Destijds kwam ik in de kring van de Vergadering van Gelovigen. Die werden door de buitenwacht 'darbisten' genoemd. Er was geen grotere belediging voor vergaderingsmensen dan hen darbisten te noemen; dan werden ze boos hoor, dat weet ik nog. De benaming of betiteling 'christen' vind je maar drie keer in de Schrift. Hier in Handelingen 11 voor het eerst, waar ze zo genoemd worden door de buitenwacht. Dat geeft al de suggestie aan dat ze zichzelf niet zo noemden. Vervolgens in Handelingen 26, waar koning Agrippa Paulus voor zich heeft. Paulus is dan zo overtuigend dat Herodes Agrippa het een beetje benauwd krijgt en zegt: 'Nou, jij wilt me wel heel gauw als christen laten optreden.' Als christiaan dus. Ook daar is het iemand van de buitenwacht die het zelf niet is en dat dan zegt. En dan komt het nog één keer voor in 1 Petrus 4, waar staat: 'Indien je als christen lijdt.' Dat wil zeggen: dan is het een etiket waaronder men lijdt. Het was dus geen erenaam vanwege de spot die er waarschijnlijk in doorklonk, en dat kan alleen maar verklaren waarom zij zichzelf niet zo aanduidden. Waarmee trouwens niet gezegd is dat de term zelf verkeerd is, want 'christiaan' wil gewoon zeggen: je bent van Christus. Nou, dat wil ik best zeggen!

Maar ja, weet je hoe dat gaat? Mensen van de wereld spreken erover. Destijds had je het bekende artiestenechtpaar Gert en Hermien. Zij werden toen gelovig en kwamen daar heel uitdrukkelijk voor uit. 'Daarom ben ik blij' was de titel van hun eerste lp die ze toen uitgaven. Maar ik weet nog dat er toen in de Telegraaf en de Story werd gezegd: 'Gert en Hermien zijn in de Heer.' Strikt genomen is daar niks mis mee, want het klopt, maar meestal klinkt er in dat etiket wat spot door, ook al is het juist. Ik moet u eerlijk zeggen – het zou grappig zijn, maar de tijd ontbreekt me nu want ik ben inmiddels al een uur aan het woord – noemt u zich christen? Van de week kwam Oda Peter ermee; aan haar was gevraagd van welke kerk zij was. Dan heb je altijd een probleem. Ik reageer daar heel laconiek op. De mooiste manier is gewoon om te vertellen wat je gelooft. Maar goed, soms moet je je positioneren. Als zij dat zegt... nee, ik ben buitenkerkelijk. Dat doe ik zelf ook altijd: ik ben buitenkerkelijk. Ik hoor niet bij de kerken, dus ik sta daar buiten. En datzelfde heb ik eigenlijk ook met de term christen. Want 'christen' is tegenwoordig gewoon de naam van iemand die een wereldgodsdienst aanhangt van zo'n 1,3 miljard mensen. Ja, daar hoor ik niet bij hoor. Het is maar net wat je eronder verstaat. Kijk, als je daarmee bedoelt: 'Christus'...

Het verwijzen naar Hem die opgewekt is uit de doden, enzovoort. Ja, dan ben ik een christen. Maar als je daaronder iemand verstaat die tot grote kerken behoorde met een vreselijke doctrine van de Drie-eenheid, de hel enzovoorts, daar hoor ik niet bij. Daar schep ik het liefst meteen afstand van.

Ik zeg heel vaak: ik geloof de Bijbel, maar ik ben buitenkerkelijk. Ik hoor daar gewoon niet bij. Nou ja, ik weet niet hoe u dat hebt, ik vertel nu zo wat dingen, maar het gaat er even om dat mensen jou toch wel een etiketje en een benaming geven. Of je daar nou blij mee bent of niet, je kunt er ook gewoon in meegaan.

In dit geval zal dat voor hen daar in Antiochië ongetwijfeld ook een reden geweest zijn. Jazeker, wij geloven in de Christus, God heeft Hem opgewekt en ziedaar: dat is de geweldige boodschap. Handelingen 11 gaat verder, maar wij niet. Ik heb geen dia's meer en ik voorzag al dat als ik het helemaal tot het einde zou doen, ik tijd tekort zou komen. Dus ik wilde het graag hierbij laten, dit onderwijs.

🎧 Saulus opgezocht
Delen: