GoedBericht.nl logo
UltimateGoodNews

roemen in de hoop!

27-12-2020 - Geplaatst door Andre Piet
toespraak gehouden op zondag 27 december 2020 in Benthuizen

De positie waarin we als gelovigen geplaatst zijn, is er één van louter genade. Gerechtvaardigd, vrede naar GOD toe en toegang tot Hem en “we roemen in de hoop van de heerlijkheid van GOD”. Een hoop die zo groots is, dat zelfs verdrukkingen deze roem niet vermogen te verstommen.

Powered by RedCircle

📝 Samenvatting & Transcriptie van deze lezing

Samenvatting van deze toespraak

De studie behandelt het thema 'roemen in de hoop' vanuit Romeinen 5, gebouwd op het fundament van Abrahams onvoorwaardelijke vertrouwen in Gods belofte. Omdat God Jezus uit de doden heeft opgewekt voor onze rechtvaardiging, hebben gelovigen vrede en vrije toegang tot God. Deze genade biedt een vast uitzicht op Gods heerlijkheid, een hoop die zelfs in verdrukkingen standhoudt en bevestigd wordt door Zijn overvloedige liefde. Deze zekerheid stelt de gelovige in staat om onder alle omstandigheden in God te blijven roemen.

“Het mooie van de Bijbel is dat daar waar de mens aan het eind van zijn Latijn is – waar hij hoe dan ook komt, want dood ga je toch – daar waar de mens aan zijn eind is, daar begint God. Ons plafond is Zijn vloer.”

Introductie tot het Onderwerp ↑ hoofdstukken

En zoals ik in mijn gebed al aangaf, is het onderwerp voor vanmorgen: roemen in de hoop. Deze uitdrukking is ontleend aan Romeinen 5 en ik vind het een prachtig plaatje dat erbij zit. Het komt uit de Good News Bible en geeft precies aan wat roemen is, maar het geeft ook aan dat er perspectief is; een licht aan de horizon. Dat geeft zo enorm veel reden om te loven en te prijzen en om vrolijk omhoog te kijken.

Ik zei al dat dit gedeelte, of deze uitdrukking, ontleend is aan Romeinen 5. In ieder geval aan één van die verzen, de eerste verzen. Dat betekent dus dat er een hoofdstuk – nee, sterker nog: dat er vier hoofdstukken aan voorafgaan. Maar het is wel handig om nog even aan te sluiten bij het slot van Romeinen 4, om enigszins duidelijkheid te krijgen over wat het betoog is.

De Romeinenbrief is daar een geweldig voorbeeld van: Paulus betoogt. Als hij een punt heeft vastgesteld, dan gaat hij vervolgens verder. Op basis van dat wat hij vastgesteld heeft, gaat hij concluderen en onderbouwt hij dat vervolgens ook weer. Dus ja, daar zit echt een kop en een staart aan en dat is geweldig, hoewel je soms ook moeite moet doen om inderdaad alles te volgen.

Het Voorbeeld van Abrahams Rotsvaste Vertrouwen ↑ hoofdstukken

En daarvoor doe je ook Bijbelstudie tenslotte. Het voorgaande in Romeinen 4 gaat in zijn totaliteit over deze geschiedenis. Het klinkt misschien een beetje vreemd als ik zeg 'deze geschiedenis' en daarbij dit plaatje laat zien, maar als ik dit plaatje zie, dan zeg ik meteen: Abram, Genesis 15.

In Genesis 15 lees je dat Abram — toen nog inderdaad Abram, zo heette hij — naar buiten geroepen wordt. Dat is een vers dat in de brieven van Paulus een hele grote rol speelt. Abram wordt naar buiten geroepen, kinderloos. Hij was inmiddels een man van 70 of 75 jaar oud, zijn vrouw was onvruchtbaar en dan wordt hem gezegd, wanneer hij opgeroepen wordt om omhoog te kijken, dat hij daar in de woestijn een onmetelijk heelal en een geweldige sterrenhemel ziet. En dan zegt God: "Zo zal jouw nageslacht zijn. Zo zal jouw zaad zijn."

Er staat achter: en Abraham geloofde God. Hij beaamde God, staat er eigenlijk. En God rekende hem dit tot gerechtigheid. Dat wil zeggen: Abraham was voor God een rechtvaardige. Waarom? Deed hij iets? Nee, hij deed niets. Werd er iets van hem gevraagd? Nee, er werd niets van hem gevraagd. Abram vertrouwde God toen hij te horen kreeg: "Zo zal jouw nageslacht zijn." Er werd geen voorwaarde gesteld, er werd geen eis gesteld van wat hij moest doen, helemaal niets. Er was een belofte en Abram zei: "Amen, U zegt het, dus zo zal het gebeuren."

Dan ben je voor God een rechtvaardige. Niet omdat je iets doet of omdat je aan voorwaarden voldoet. Nee, een rechtvaardige is iemand die God restloos vertrouwt dat Hij vervult wat Hij belooft. Er hangt dus niets van de mens af; dit kan ook niet misgaan. Alle verplichtingen rusten geheel bij God. Daarom is de openbaring van Gods rechtvaardigheid ook niet dat er een schuld betaald wordt. Het gaat helemaal niet over de schuld van de mens; in feite gaat het over de schuld van God. Op het moment dat God beloofd heeft, heeft Hij een schuld. Hij wordt namelijk geacht die belofte in te lossen. Hij is schuldig om datgene te doen wat Hij belooft. Belofte maakt schuld.

Welnu, de openbaring van Gods rechtvaardigheid is inderdaad dat Hij Zijn belofte vervult. Dat stond toch ook in dat lied wat ik zojuist projecteerde? Dat Gods belofte heerlijk is vervuld. Of was dat weer een andere? In ieder geval, dat is de openbaring van Gods rechtvaardigheid. Abraham was voor God een rechtvaardige omdat hij God vertrouwde.

Paulus gaat daar uitgebreid op in en op wat de implicaties daarvan zijn. Dat was dus al honderden jaren voordat aan Israël — aan het nageslacht van Abraham dus — de wet gegeven werd. Dat was pas 430 jaar later. God had trouwens bij die gelegenheid ook al gezegd hoe dat zou gaan en Hij had zelfs de termijn al genoemd: het zou over 400 jaar zijn dat zijn zaad, dat wat uit hem voortkomt, naar het land toe zal gaan. Dat is op de dag nauwkeurig, staat er later, vervuld. Niet alleen op het jaar, nee, op de dag nauwkeurig is dat vervuld. Kijk, dat noem ik nog eens beloven en doen: een solide betrouwbaarheid.

Jezus Opgewekt Om Onze Rechtvaardiging ↑ hoofdstukken

Kijk, daar gaat het over. En dan haak ik nu aan bij vers 23 van Romeinen 4: "Echter niet alleen vanwege hem, Abraham, werd geschreven: het werd hem gerekend." Dat wil zeggen: tot rechtvaardigheid. God rekende Abraham als een rechtvaardige. Waarom? Omdat hij vertrouwde. En dan zegt Paulus: "Ja, maar het was niet alleen vanwege hem." Het was dus niet louter een postuum eerbetoon aan Abraham omdat hij dat ooit gedaan heeft. Nee, het is een principe. Het is een universeel principe dat degene die God vertrouwt op Zijn onvoorwaardelijke belofte, voor God een rechtvaardige is.

Er staat echter ook bij: "maar ook vanwege ons." Dus niet alleen vanwege Abraham. Het is niet alleen maar een historisch gegeven, maar ook vanwege ons aan wie het gerekend zal worden. In feite is dat wat Paulus in Romeinen 4 duidelijk maakt: het geloof dat Abraham had, is hetzelfde geloof als wat wij hebben. Je leest ook in Galaten 3 dat aan Abraham het evangelie verkondigd was. Het beloofde zaad van Abraham – dat is in feite waar het evangelie over gaat. De nakomeling van Abraham die is gekomen.

Je moet je daarbij ook nog eens realiseren dat er wordt vastgesteld dat Abraham en Sarah 'verstorven' waren. Dat wil zeggen dat ze biologisch gezien, wetenschappelijk gezien en volgens de medici, niet meer in staat waren om nageslacht voort te brengen. Ze waren in dat opzicht dus dood, maar God had gezegd: "Ik beloof leven uit de dood." En Abraham heeft – en ik begrijp dat dit dubbelzinnig klinkt – de opstanding aan den lijve ondervonden. Hij was impotent, maar hij bracht nieuw leven voort. En niet alleen Abraham, maar Sarah ook; uit haar verstorven lichaam kwam nieuw leven voort.

Dat is precies wat het evangelie voor ons ook is: dat God uit de dood, naar Zijn belofte, leven voortbrengt. Leven dat sterker is dan de dood, leven dat de dood achter zich heeft en daarom onvergankelijk is. Hij zegt: "ook vanwege ons die het gerekend zal worden, die geloof vestigen op Hem." Letterlijk staat er: "die geloven op Hem." Als voorzetsel vind ik dat mooi; je kunt dat in het Nederlands het beste uitdrukken door "geloof vestigen op Hem". Je bouwt op Hem, dat is namelijk de solide grondslag. Wij vestigen ons geloof op Hem "die Jezus onze Heer opwekte uit de doden".

God heeft Jezus, die dood was, opgewekt uit de doden. Ik heb er als aantekening bij gezet: Jezus stond dus niet op in eigen kracht, zoals sommige liederen en ook veel theologie beweren. Men zegt dan dat Jezus God was en eigenlijk niet kon sterven. Maar dan mis je juist de hele clou, want Jezus is wel degelijk gestorven. Als Hij God was, had Hij niet eens kunnen sterven en dan hoefde Hij trouwens ook niet door een Ander opgewekt te worden. Nee, Jezus was een mens – absoluut uniek, de eniggeboren Zoon van God – maar Hij werd opgewekt uit de doden.

Die uitdrukking "uit de doden" betekent iets anders dan "uit de dood" of uit de doodstoestand. Het wil zeggen dat er allemaal doden in de graven waren en Jezus Christus werd uit die doden opgewekt. Met achterlating van al die andere doden werd Hij gewekt als eersteling. Hij is de Eerste die uit de doden opgewekt werd om nooit meer te sterven. Daarvóór was dat nooit gebeurd. En Hij is de eersteling, wat wil zeggen dat de rest gaat volgen. De hele mensheid gaat volgen, ieder in zijn eigen rang. Dat zijn geweldige dingen. Dat is wat wij geloven, maar het is in essentie hetzelfde als wat Abraham 4000 jaar geleden geloofde. De setting en de situatie zijn anders, maar de kern is gelijk.

Wij vestigen ons geloof op Hem die Jezus onze Heer opwekte uit de doden. Die "die" slaat uiteraard op Jezus onze Heer: "die werd overgeleverd om onze misstappen, onze overtredingen." Er wordt hier een heel merkwaardig contrast getekend. Jezus werd overgeleverd om onze misstappen; het waren namelijk mensen die Jezus overleverden en doodden. Dit is het menselijke aandeel. Het was door onze misstappen dat Hij werd overgeleverd. Het was één en al onrecht en overtreding dat Hij werd overgeleverd, veroordeeld en vervolgens geëxecuteerd. Hij werd overgeleverd om onze misstappen, maar Hij werd opgewekt om onze rechtvaardiging.

Aan de ene kant heb je dus de mens die Hem overleverde om te sterven, en vervolgens was het God die Hem op de derde dag, naar Zijn belofte, opwekte uit de doden. Kijk, dat is wat een mens niet kan. Een mens kan wel doden, maar slechts God kan uit de doden opwekken. En waarom deed God dat? Hij werd opgewekt om onze rechtvaardiging. Dit is ook meteen de inleiding op Romeinen 5. Het hele verhaal is dat de mensheid nu een verzameling zondaren en doelmissers is, maar er komt een moment dat heel de mensheid uit rechtvaardigen zal bestaan. Jezus Christus is de eersteling uit de doden, de aankondiging van de rest. Zoals Hij werd opgewekt, zo zal heel de mensheid volgen. In Romeinen 5, vanaf vers 12, is dat het grote onderwerp. Door Adam zijn alle mensen gestorven, maar door Christus, die werd opgewekt, zullen alle mensen – ieder in zijn eigen rang – worden opgewekt. Hij werd opgewekt om onze rechtvaardiging.

Gerechtvaardigd uit Geloof: Vrede en Vrije Toegang ↑ hoofdstukken

Inderdaad het betoog over Abraham. En dan staat er vervolgens in Romeinen 5—hier begint eigenlijk een nieuw onderdeel—dat begint met een conclusie. Er staat: "Gerechtvaardigd wordend dan vanuit geloof..." Dat wil zeggen: dit volgt uit, het is een conclusie uit heel het voorgaande betoog. Want wat was namelijk het geval? God rechtvaardigt niet degene die werkt, maar degene die op Hem vertrouwt, die de doden levend maakt. Paulus stelt vast: wij geloven in die God. En dat is net als met Abraham; dus worden wij gerekend tot rechtvaardigen.

Gerechtvaardigd worden vanuit geloof. Dat zijn prachtige zinnen en zaken die Paulus hier naar voren brengt. Juist in die conclusie zit al zoveel inhoud. Als je luistert naar wat hij zegt en bedenkt wat dit allemaal inhoudt, dan word je daar zo blij van. Want hij zegt: wij zijn dus gerechtvaardigd. Dat is wat God doet; Hij verklaart rechtvaardig, zo ziet Hij dat, zo rekent Hij. En hebben wij dus ook vrede naar God toe. Vrede met God, maar letterlijk staat er: we hebben vrede naar God toe. Waarom? Door onze Heer Jezus Christus. Dat moet inmiddels toch wel duidelijk zijn.

Het idee is: hoezo vrede naar God toe? Welnu, als God Jezus Christus opwekte om ons te rechtvaardigen, dan betekent dat dus dat God vóór ons is. Terwijl de mensheid Zijn Zoon aan het kruis nagelde—dat is ons aandeel, dat is collectief wat de wereld Hem aandeed—zegt God: "Jullie doen dat met Mijn Zoon, maar Ik ga wat anders doen. Ik ga Hem opwekken uit de doden, voor jullie." Dat is liefde. Al slaan ze Mijn Zoon aan het kruis, Ik ga Hem vervolgens opwekken om juist daardoor heel de mensheid te rechtvaardigen. Zo kijkt God naar de mensheid. Als je dat weet en daarop vertrouwt, dan heb je vrede naar God toe. Want daar blijkt dus dat er geen vijandschap zo groot, sterk, heftig of vuil is, of Gods liefde is altijd groter. Hij heeft dat bewezen. Hij wekte Zijn Zoon—de Zoon van David, Christus, de beloofde Bezitter—als eersteling op voor ons, voor onze rechtvaardiging.

En dus hebben wij vrede met God. God is voor ons. Dat is ook het thema van Romeinen 8: als God voor ons is, Degene die hemel en aarde in Zijn handen heeft, wat kan er dan tegen ons zijn? Dat kan niet. En dus hebben wij vrede met Hem en kunnen wij Hem recht in de ogen aankijken. God is geen vijand. Integendeel, wij waren vijanden en vervreemden, goddeloos en krachteloos, zoals het in het vervolg van Romeinen 5 staat. Maar God heeft Zijn liefde ultiem bewezen. Wij hebben dus vrede naar God door onze Heer Jezus Christus, door wie wij ook de toegang hebben in het geloof.

Altijd weer is het "door geloof". De toegang. Als je dat Griekse woord splitst in de elementen waaruit het is opgebouwd, dan is het eerste deel het voorzetsel "naartoe", pros, en het tweede deel van het woord is eigenlijk letterlijk "leiding". Het is dus eigenlijk een naartoe-leiding of naartoe geleid worden. Het woord toegang geeft dat aardig weer. Het idee is dit: te weten dat God Jezus Christus opwekte om onze rechtvaardiging—onze, wij mensen—dat maakt niet alleen dat wij vrede met Hem hebben, maar het trekt ons ook naar Hem toe. We hebben de toegang tot Hem. Het is niet zo dat we eerst moeten aankloppen of we op audiëntie mogen komen. Nee, we hebben vrede met die God en we hebben nu ook de toegang tot Hem. Dat is communicatie. We hebben vrede, toegang en omgang met Hem, vrijelijk. Dat betekent dat er geen enkele hindernis is. Er zijn in het leven wel eens hindernissen en hinderlijke dingen, maar naar God toe in ieder geval niet.

De hemel is blauw. U zegt misschien: "Ik dacht dat het wat anders was vandaag." Maar voor ons is de hemel gewoon blauw. Dat is meer een zomerse opmerking: de zon schijnt, de hemel is blauw en weet je wat, God houdt van jou. Door wie wij de toegang hebben in het geloof tot in deze genade. "Deze", dat wil zeggen: de genade waar hij het tot dusver over gehad heeft. Genade wil gewoon zeggen dat het onafhankelijk is van welke prestatie ook. Het is om niet; je krijgt het, of je het nou leuk vindt of niet. Dit is de belofte: je krijgt het en er hangt geen prijskaartje aan. Het is een mededeling. Daarom kun je een mededeling ook alleen maar geloven. Voor een opdracht moet je werken, maar bij een mededeling is het enige wat je ermee kunt: geloven. En de grap is: ook als je het niet gelooft, blijft die mededeling gewoon waar.

En tot in deze genade waarin wij staan. Wij staan. Dat heeft ook alles te maken met de positie; we zijn met Hem opgewekt. We staan, maar het wil ook zeggen dat het solide is. We zijn daarin gevestigd en bevestigd. We staan in die genade. Er is niets tussen God en ons. Integendeel, Hij heeft bewezen niet alleen ons lief te hebben, wij zijn rechtvaardigen voor Hem. We hebben toegang tot Hem en we hebben vrede. Kortom, dat is allemaal genade.

Roemen in de Hoop op Gods Heerlijkheid ↑ hoofdstukken

Waarin wij staan. En nu komt het – dit is top – vers 2: "en wij roemen in hoop." Ja, welke hoop? Maar eerst even dit: roemen wil letterlijk zeggen 'met lof spreken over'. Dit is gewoon een kwestie van het woordenboek opzoeken en weten dat dit is wat roemen is. Je kunt roemen over van alles; dat wil zeggen dat je er lovend over spreekt. Dat kunnen mensen betreffen, dat kunnen onderwerpen betreffen, of dat kun je zelf betreffen. Dan beroem je je op jezelf, maar Paulus zegt elders dat alle roem is uitgesloten. Dat wil zeggen eigenroem; dat is er niet bij. Er is inderdaad geen enkele reden tot eigenroem, het is namelijk genade. Hij belooft het, en wij roemen in God. Ook dat is trouwens waar: wij roemen in God.

Ik ben geneigd om dit aan te vullen met wat er ergens in de Psalmen staat: "Ik roem in God, ik prijs Zijn onfeilbaar woord; ik heb het zelf uit Zijn mond gehoord." Hoe ging die ook weer verder, Hermien? Oh, sorry... dan moet ik hem zingen. Nee, laat maar. Nee, ik zeg het niet tegen jou hoor, sorry. Maar goed, dat is dus roemen.

Maar wij roemen ook in de hoop. Dat vind ik zo geweldig. Dit is echter geen optimisme, hoor. Dat bestaat ook. We hadden van de week een schilder op bezoek en die vertelde over wat de beste garantie was om gefrustreerd te raken. Hij vertelde een verhaal over mensen die de oorlog destijds in Cambodja niet overleefd hadden. Dat waren juist de mensen – zo werd verteld – die de optimisten waren. Want die dachten altijd dat het beter zou worden, en daardoor raakten zij juist gefrustreerd. Daardoor overleefden zij de oorlog niet. Dat gaat dus niet zozeer over hoge verwachtingen op zich, maar als je te hoge verwachtingen hebt van iets wat niet vervuld wordt – waardoor ze 'te hoog' blijken te zijn – dan word je gefrustreerd. Dat geldt trouwens voor zoveel situaties waarin je bepaalde verwachtingen hebt van iets of van mensen; daar zak je doorheen. Er staat in de Psalmen: "Vestig zelfs op prinsen geen vertrouwen." Juist. Sorry, zeg ik dan tegen degenen die in hoogheid gezeten zijn. Maar ja, als daar je hoop op gevestigd wordt, dan raak je teleurgesteld en word je gefrustreerd.

Mag ik nog even iets zijdelings zeggen? Je hoort vaak het verhaal van wereldverbeteraars. Als ze jong zijn, zijn ze vaak 'links' en moet de wereld verbeterd worden. Ze hebben al die idealen, maar als ze ouder worden, merken ze dat het allemaal geen zode aan de dijk zet. Ze raken hun idealen kwijt en uiteindelijk eindig je dan verbitterd en gefrustreerd. Want ja, je had bepaalde verwachtingen en het is niet uitgekomen. Dat is wat er gebeurt als je je verwachtingen stelt op dingen die niet solide en niet betrouwbaar zijn.

Nu hebben we het over: we roemen in hoop. In werkelijke verwachting dus. Niet 'hopen op', nee: verwachten. Dat is een heel verschil. Wij roemen in de hoop, en die hoop heeft uiteraard te maken met de toekomst, met de dingen die nog moeten gaan gebeuren. En wat is die hoop? Paulus vat het zo samen: de samenvatting van onze hoop, onze verwachting, is het uitzicht op de heerlijkheid van God. In hoofdstuk 8:18 gaat Paulus daar ook nog op in wanneer hij zegt dat de schepping 'in hoop' is, in verwachting namelijk van de heerlijkheid van God die geopenbaard gaat worden.

Deze hele schepping gaat vervuld worden door de heerlijkheid van God en wordt daardoor ook totaal vernieuwd. Het is heerlijkheid van goddelijke aard, dus het is een verwachting die bovendien universeel is. Het is het uitzicht dat we hebben dat allesomvattend is: universeel, alles en iedereen betreffend. Alles wordt getransformeerd, verheerlijkt en van goddelijke aard. Dat wil ook zeggen dat het onvergankelijk is; het kan niet meer kapot. In deze schepping is alles sterfelijk en vergankelijk, maar dat waar we naar uitkijken, het uitzicht dat we hebben, is goddelijke heerlijkheid. Het is van dezelfde kwaliteit als het leven dat God aan het licht bracht toen Hij Zijn Zoon uit de doden opwekte. Die heerlijkheid is goddelijke heerlijkheid, en wij roemen in die hoop. God heeft beloofd dat heel Zijn schepping daarin gaat delen. Er kan niets stuk; dat is het geweldige uitzicht.

Dan kun je zeggen: "Ja, maar er gaan nog wel dalen aan vooraf." Jawel, maar het uitzicht, het perspectief 'in the end', is allemaal heerlijkheid. Daar roemen we in, en dat is wat blijft. Alles wat eraan voorafgaat – de dieptepunten, de hobbels, de barricaden die nog genomen moeten worden waar de Bijbel ook over spreekt – jawel, die zijn tijdelijk. Maar die hoop, die heerlijkheid, die is blijvend en onvergankelijk. Daarom roemen we in de hoop. Als er één soort mensen is dat reden heeft om optimistisch te zijn, dan zijn wij het. We steunen namelijk niet op mensen en we verwachten het ook niet van mensen. Want als je het daarvan moet hebben, dan geef ik er geen stuiver voor. Echt niet. Als je het moet hebben van mensen die hun beloften moeten inlossen, of van prinsen, of van politici, of wie dan ook... dan kun je heel cynisch zeggen: "Dood gaan we toch." Nou, alsjeblieft, dat is het dan.

Het mooie van de Bijbel is dat daar waar de mens aan het eind van zijn Latijn is – waar hij hoe dan ook komt, want dood ga je toch – daar waar de mens aan zijn eind is, daar begint God. Ons plafond is Zijn vloer. Kijk, dat is hoop! Dat is hoop en daar roemen we in, want dit is het grootste wat er is. En weet je wat geweldig is? Hopen heeft te maken met uitzicht. Je zou kunnen zeggen: "Wat heb je daaraan? Het moet nog gebeuren." Maar ik zal je dit vertellen: hoop doet leven! Als je echt hoop hebt, dan kún je leven. Zonder hoop kun je eigenlijk niet eens leven, hooguit overleven. Maar dit is iets wat je doet stralen en waardoor je... ja, zwijg daar maar eens over. Als je zo’n geweldige verwachting hebt, houd daar je mond maar eens over. Dat is veel moeilijker dan erover te zwijgen.

De Functie van Verdrukkingen: Beproefdheid en Volharding ↑ hoofdstukken

Maar goed, we roemen in de hoop van de heerlijkheid van God. En dat niet alleen, zegt Paulus, maar we roemen ook in de verdrukkingen. Ik heb die zin heel vaak verkeerd begrepen, eigenlijk tot voor kort. Ik dacht dat hij bedoelde dat de verdrukkingen op zichzelf geweldig zijn, zo van: hoop is geweldig, maar verdrukkingen zijn ook geweldig. Maar toen dacht ik ineens: nee, dat is het niet. Wij roemen niet zomaar in die verwachting, maar we doen dat zelfs ook in de verdrukkingen. Dat wil zeggen dat de verdrukkingen geen einde maken aan ons roemen in de hoop. Sowieso niet aan de hoop zelf, maar ook niet aan ons roemen. Als je die hoop echt kent, dan zal druk of verdrukking – in welke vorm dan ook – dat roemen niet stoppen.

Wij denken bij verdrukking misschien heel gemakkelijk meteen aan vervolging, dat je in de gevangenis wordt geworpen. Dat is natuurlijk druk, maar druk heeft allerlei vormen. Vandaar ook dat meervoud: verdrukkingen. Eigenlijk komt het woord 'verdrukking' helemaal overeen met het Griekse begrip. Je hebt druk van binnenuit, dat is benauwdheid; dan krijg je het benauwd. Maar verdrukking is altijd van buitenaf. Je komt onder druk te staan. Dat kan tijdsdruk zijn of allerlei andere vormen waarbij je minder ruimte krijgt. In feite hebben we dat in 2020 ook gezien. U vraagt zich misschien af of dat verdrukking was? Dat hangt ervan af wat je daaronder verstaat, maar verdrukking betekent simpelweg dat je onder druk komt te staan en minder vrijheid krijgt. Je hebt niet meer de vrijheid omdat je gedwongen wordt tot dingen. Dat is allemaal druk en de meeste mensen zullen dat inderdaad ook als zodanig hebben ervaren.

Het mooie is wat Paulus hier zegt, en hij wist waar hij het over had. Als er iemand is van wiens leven wij weten dat hij altijd met zoveel druk te maken kreeg en voortdurend vervolgd werd, dan was hij het wel. Als je het boek Handelingen leest, zie je eigenlijk niets anders dan een opsomming van allerlei vormen van druk waaronder Paulus kwam te staan. En toch roemde hij in de hoop. Een prachtig voorbeeld waar ik onlangs nog over sprak, is Handelingen 16. Hij werd samen met Silas in de gevangenis geworpen, nadat hij kort daarvoor was gegeseld. En midden in de nacht, zo lees je dan, zongen zij Gods lof. Hij roemde! Dat betekent dat de hoop en de verwachting die in hem waren, niet door de druk teniet werden gedaan. Integendeel, hij roemde ook in de verdrukkingen. Welke vorm van druk dan ook, het maakte geen einde aan de roem.

Paulus verklaart ook waarom dat zo is. Hij zegt: "daar wij weten". Kijk, dit is erg belangrijk. Het is geen kwestie van voelen. Hoop heeft sowieso niet te maken met gevoel, maar met verwachting. Je weet: dit is beloofd, dus dit komt. Voel ik dat? Nee, je voelt het pas als het vervuld wordt. Maar je wéét het. Hij zegt: wij weten ook dat de verdrukking verduren uitwerkt. In de NBG-vertaling staat 'volharding', maar het gaat erom dat je het doorstaat. Het Griekse woord is hupomeno, opgebouwd uit twee elementen: hupo (onder) en meno (blijven). Het is 'eronder blijven staan' en daarmee iets doorstaan. De druk waar je aan wordt overgegeven, wekt volgens Paulus uit dat je het doorstaat. Hoezo? Wel, door de hoop. Als je hoop hebt, kun je de druk doorstaan omdat je weet dat het goed komt. Wat er ook gebeurt, het komt goed. Het is niet aan ons om in te vullen hoe God dat doet; Hij doet het. Dat is het vertrouwen dat je op Hem hebt.

Die verdrukking wekt dus voortdurend verduren uit, omdat de hoop je de kracht geeft om onder de druk te blijven staan en de druk te doorstaan. Het is eigenlijk een ketting: je hebt hoop, vervolgens komt er druk, maar die druk zorgt ervoor dat je de druk kunt doorstaan en verduren. En dan blijkt de beproefdheid. In feite is die druk niets anders dan de lakmoesproef van het roemen in de hoop. Is die roem echt? Dan zal het de verdrukking kunnen doorstaan. Dat is de proef op de som. Is die hoop werkelijk hoop? Dan stelt het een mens in staat om over de dingen heen te kijken en te blijven roemen.

Sterker nog, juist als je door je menselijke kracht heen zakt en de omstandigheden beroerd zijn, word je des te meer gericht op de hoop die Hij geeft. Als het hier allemaal voor de wind gaat, vergeet je die hoop juist sneller. Dat is het bijzondere bij mensen die onder druk komen te staan, zoals in landen waar ze ondergronds moeten leven en met maar een paar mensen mogen samenkomen. Juist dan word je des te meer bepaald bij de verwachting. Je wordt niet zo afgeleid. Dat is het mooie van verdrukking: je kunt toch roemen, zelfs in de verdrukking. Want dan blijkt de echtheid, de beproefdheid. En dat is niets anders dan een bevestiging van de hoop.

Paulus zegt dat die hoop niet beschaamt. De Bijbel vergelijkt de hoop ook met een anker, een heel bekend beeld. De hoop is dat anker. Het mooie van een anker is dat je het niet ziet wanneer het zijn functie vervult. Zo is het ook met de hoop. Je ziet het nog niet, maar het geeft wel vastheid aan je leven. Wanneer de golven heen en weer gaan en er wind is, geeft dat anker onder de oppervlakte vastheid. Het is vast en zeker. Dat is niet zomaar een optimistisch hopen op iets; het is verwachting. Hij heeft gesproken, en dus gaat het vervuld worden. Paulus zegt: "De hoop maakt niet beschaamd." Ik zie nu misschien nog niets – want hoop die gezien wordt, is geen hoop, zoals Romeinen 8 zegt – maar deze hoop maakt niet beschaamd.

Gods Overvloedige Liefde als Anker van Onze Hoop ↑ hoofdstukken

En nu het motief wat Paulus daarvoor geeft. Hij had al gesproken over de uitwerking van hoop en dat het bij machte is of ons in staat stelt om verdrukkingen te doorstaan, waardoor de hoop alleen maar echt blijkt te zijn. En Paulus zegt er dan nog bij: de hoop maakt niet beschaamd. Dat staat erbij. Omdat – dat is de reden dus – de liefde van de God (let op het bepaalde lidwoord: de ene God, die werkelijk God is) is uitgegoten in onze harten. Uitgegoten wil zeggen: overvloedig. Het is niet minimaal; nee, dat is wat je doet: je giet het uit.

Paulus zegt: ja, dat is een prachtig motief. Daar moet je even goed bij stilstaan. Waarom ben je nu zo zeker van je hoop, van de verwachting? Paulus zegt dat de hoop niet beschaamd maakt omdat de liefde van God is uitgegoten in onze harten. Met andere woorden: God houdt van zijn schepping. Hij houdt van mij en van jou. Hij houdt van al die miljarden mensen. Hij houdt van heel de schepping om een hele eenvoudige reden. Ik heb wel eens vaker die vraag gekregen: waarom houdt God van zijn schepping? En dan kun je zeggen: nou ja, misschien vindt Hij mij verschrikkelijk aardig ofzo. Dat moet ik me niet voorstellen, maar goed, noem eens wat.

Nee, er is een hele eenvoudige reden die je, als je daarover doordenkt, zo blij maakt: Hij houdt van mij en Hij houdt van jou omdat je zijn creatie bent. Hij heeft jou bedacht, Hij heeft jou gemaakt en dat doet Hij niet voor Jan Doedels. Dat doet Hij omdat Hij weet, omdat Hij een plan met je heeft. Hij heeft een plan met heel zijn schepping. En het feit dat Hij van ons houdt omdat we het werk van zijn handen zijn, dat laat Hij niet varen. Maar als dat zo is, als Hij inderdaad van ons houdt en Hij is God, dan is dat de reden waarom ik echt reden heb om hoop te hebben. Toch? Paulus zegt dat die hoop niet beschaamd maakt omdat de liefde van God is uitgegoten in onze harten. Hij weet: de ene God houdt van ons en van deze hele wereld. En dat maakt mij hoopvol, want als Hij nu voor mij is, dan betekent dat dat daar een glorieuze toekomst wacht.

De overtuiging van Gods liefde voor zijn schepping is de basis van hoop en verwachting. En ziet u dat hij hier nog niets heeft laten doorkomen van wat u of jij moet doen? Dat is niet aan de orde. Dat vind ik het geweldige: we roemen in genade. Je krijgt het om niets en daarom maakt dat mij zo verschrikkelijk blij. En dat geeft ook dat je zo enorm veel reden hebt om te roemen in verwachting.

Paulus zegt er nog bij – en daar moet ik het maar bij laten, want weliswaar gaat Paulus verder, maar ik moet ook weer een keer een punt zetten – hij zegt er nog bij: door de heilige geest die ons wordt gegeven. En die heilige geest wordt ons gegeven via de woorden die Hij spreekt. Zijn woorden zijn geest en leven; zijn woorden hebben inhoud. En doordat die woorden tot ons komen, komt er geest tot ons en vernemen wij van de liefde van God.

Eigenlijk zou je – misschien moeten we het daar een volgende keer over hebben – door moeten lezen. Dat gedeelte is zo machtig mooi, want Paulus gaat dan ook uitleggen dat die liefde van God bewezen is. Namelijk in de dood van Christus. De dood van Christus is het bewijs van Gods liefde. De wereld – waar ik eigenlijk al mee begon – de wereld doodde Jezus Christus. En God zegt: "Jullie doden Hem? Ik ga Hem opwekken." Waarom? Om aan jullie allemaal het leven te geven. Dus vijandschap, moord enzovoort, het maakt geen einde aan zijn liefde. Het demonstreert de ultieme liefde die overvloedig is. Vandaar ook dat hij schrijft dat zij is uitgegoten in ons. De waarheid van Gods liefde is zo overvloedig, die is niet kapot te krijgen.

Daarom hebben we God lief en roemen we in Hem. We hebben vrede naar Hem toe, we hebben toegang tot Hem en we roemen in de hoop. Geen druk of verdrukkingen kunnen dat ongedaan maken. En weet u, nu is het 27 december, tegen het einde van het jaar. Dan ga je op dit tijdstip terugkijken en je gaat ook kijken naar wat 2021 dan weer zal brengen. Er is een heleboel over te zeggen en eigenlijk ook niks; er is een heleboel over te praten, maar heel weinig over te zeggen. Want hoe was het ook alweer... van het concert des levens... Nee, maar één ding weet ik wel: deze waarheid die Paulus toen ooit optekende, ergens in 57 of 58 van onze jaartelling, deze waarheid is onveranderd. Maar die hoop is zoveel dichterbij gekomen. En met dat uitzicht dat we hebben... ja jongens, dan kan het niet stuk. Dat is echt vrede en werkelijk ook een goed bericht. Waar of niet? En het volk zei: amen.

🎧 roemen in de hoop!
Delen: