Psalm 2 – heden verwekt
29-07-2025 - Geplaatst door Andre PietEllertshaar
Weinig psalmen die zo dikwijls in het Nieuwe Testament worden aangehaald als Psalm 2. De Messias is niet slechts de Zoon van David, maar meer nog: de Zoon van God. Verwekt door de Allerhoogste. Tweemaal zelfs…
correctie:
het Griekse TROMBOS is niet verwant aan trauma, maar aan tremor = beving (vergl. het engelse tremble)
Powered by RedCircle
📝 Samenvatting & Transcriptie van deze lezing
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
- Introductie: de Top 5 Messiaanse Psalmen
- De Chiastische Structuur van Psalm 2
- Vers 1-3: het Eindtijdelijke Verzet van de Natiën
- Vers 4-6: de Hemel Lacht Om de Menselijke Rebellie
- Vers 7: Heden Heb Ik U Verwekt (geboorte en Opstanding)
- Vers 8-9: de Zoon Vestigt Zijn Heerschappij
- Daniël 2 en het Onwankelbare Koninkrijk
- Vers 10-12: Kus de Zoon en Dien Yahweh met Vreze
- Conclusie: Gelukkig Zijn Allen Die bij Hem Schuilen
Introductie: de Top 5 Messiaanse Psalmen ↑ hoofdstukken
Een hele goede morgen allemaal. Vrienden hier in Ellertshaar, wat een voorrecht om hier opnieuw te mogen zijn. Vorig jaar mocht ik hier ook spreken, een aantal keren zelfs, en dit keer is mij wederom het voorrecht toebedeeld om jullie twee keer lastig te vallen. Wat is dat? Je mag gewoon rustig door, hoor.
Er is weer een heel mooi onderwerp uitgekozen voor deze week. Ik heb het als titel meegegeven... gisteren in de bespreking was het thema iets anders geformuleerd: 'De Psalmen in het Nieuwe Testament'. Klopt dat? Was dat wat er op dat stencil stond? Iets van die woorden was dat geloof ik. Dat is inderdaad de gedachte, maar zelf had ik het thema 'de top 5' gegeven. Nou, dat klinkt wel hip ja, dat is het woord dat ik eigenlijk zocht. Maar hoezo de top 5 Messiaanse Psalmen?
Ik ga vanmorgen de aftrap geven in een serie van vijf besprekingen die ikzelf doe, maar ook morgen Martin, en dan vervolgens donderdag – oei, ikzelf weer – en aanstaande zaterdag Erwin, en dan zondag sluit Gerard het af met de 110e Psalm. Ik begin dus met Psalm 2. En wat bedoelen we eigenlijk met die top 5 van Messiaanse Psalmen? Hoezo Messiaanse Psalmen? Nou, eigenlijk strikt genomen zijn er, als u het mij vraagt, wel 150 Messiaanse Psalmen. Dat betekent dus dat elke Psalm Messiaans is. In feite begint het al bij Psalm 1: 'Welzalig de man die niet wandelt...' en wat hij is en de vrucht die hij voortbrengt. Ja, die man, dat kan niet missen: dat gaat uiteindelijk over die Ene, namelijk de Heer Jezus Christus. Oftewel, de Messias.
Met andere woorden: eigenlijk vanaf de eerste Psalm – en Psalm 2 ligt helemaal in die lijn, en ga zo maar door – kom je altijd weer uit bij de Heer Jezus Christus. Heel de Schrift spreekt immers van Hem die komen zou. Ik bedoel dan nu ook speciaal wat wij het Oude Testament noemen, de Hebreeuwse Bijbel. Als de Heer Jezus op de dag van Zijn opstanding een gesprek heeft met de Emmaüsgangers, dan lees je ook dat Hij met hen de Schriften opende. En te beginnen bij Mozes en al de profeten en al de Geschriften – en de Psalmen staan er ook nog bij – wijst Hij hen hoe heel de Schrift betrekking had op Hem, het lijden dat over de Christus komen zou en al de heerlijkheid daarna. Met andere woorden: heel de Bijbel is Messiaans. In die zin dat het verwijst naar Hem die komen zou en door wie God Zijn plannen gaat realiseren.
Wat bedoel ik hier in dit geval dan met Messiaanse Psalmen? Vooral die Psalmen die verwijzen naar de Messias. En hoezo dan de 'top 5'? Wat leg je dan als criterium aan? Wel, het zijn die Psalmen die het meest worden aangehaald in het Nieuwe Testament. Ik heb het zelf niet nagezocht, maar ik heb het eventjes op internet nagekeken. ChatGPT is daarbij zeer handig, want dat voorkomt dat je een heleboel telwerk moet gaan doen. In ieder geval kwam het erop neer dat Psalm 110, die aanstaande zondag door Gerard besproken gaat worden, maar liefst twintig keer wordt aangehaald in het Nieuwe Testament.
Waarbij trouwens de wijze waarop je dat zou moeten definiëren ook nog wat lastig is. Want telt u alleen de directe aanhalingen, waarbij er echt een citaat gegeven wordt? Of telt u ook alle keren dat er aan gerefereerd wordt zonder dat het expliciet genoemd wordt? Dan worden het er inderdaad nog vele malen meer. Psalm 2 staat ook op nummer twee als je het zo aanlegt. En dan krijg je Psalm 118 – waarbij ik eigenlijk moet zeggen dat Psalm 118 in die zin ook deze week besproken zou moeten worden, maar die hebben we geskipt. Psalm 8 wordt morgen door Martin besproken en Psalm 22 aanstaande zaterdag door Erwin. Er staat dan nog '6 of 3 plus', wat wil zeggen dat er minimaal drie aanhalingen zijn en waarschijnlijk nog veel meer keren dat eraan gerefereerd wordt.
Je zou de top 5 Messiaanse Psalmen ook nog iets anders kunnen definiëren. Aanstaande donderdag ga ik het hebben over Psalm 16, want die komt daar ook nog bij kijken. Die hoort eigenlijk ook wel in dat rijtje thuis. Niet zozeer omdat die zo vaak wordt aangehaald, maar wel omdat deze Psalm, áls die aangehaald wordt, een hele prominente plek krijgt. Dat zal aanstaande donderdag nog wel aan de orde komen bij het boek Handelingen 2 en Handelingen 13. En Psalm 40 ook. Wat dus blijkt, is dat het hele Psalmenboek – of ik zeg het eigenlijk verkeerd: de boeken der Psalmen, want het zijn vijf boeken in totaal – allemaal verwijzen naar de Messias.
De Chiastische Structuur van Psalm 2 ↑ hoofdstukken
Goed, vanmorgen gaan we naar Psalm 2. Dat dit een psalm van David is, weten we vooral uit het Nieuwe Testament. Laat ik eerst iets zeggen over de opbouw van deze psalm. Het zijn in totaal twaalf verzen en we zullen er behoorlijk vlot doorheen moeten gaan om in elk geval een goed overzicht te krijgen.
De psalm heeft wat men met een mooi woord noemt een chiastische structuur. Dat wil zeggen dat het begin en het einde met elkaar overeenkomen en dat het tweede deel overeenkomt met het voorlaatste deel. Het woord 'chiastisch' heeft te maken met de Griekse letter Chi, onze letter 'X', waarbij de uiteinden parallel lopen en alles naar het centrale middenpunt wijst. Alles in de tekst wijst naar dat ene centrale punt.
Dat zie je ook heel duidelijk in deze psalm. Het begint met de oproep van de natiën tegen JAHWEH en Zijn Gezalfde. Laat ik meteen alvast verklappen dat het woord 'Gezalfde' dat hier gebruikt wordt, het Hebreeuwse woord Messias of Mashiach is. In het Grieks is dat Christus en het betekent simpelweg: Hij die gezalfd is. Het eerste deel is dus een oproep van de natiën tegen JAHWEH en Zijn Gezalfde, maar het laatste deel is een oproep aan de natiën, en dan juist vóór JAHWEH en Zijn Gezalfde. Je ziet hoe die delen parallel lopen; niet doordat ze exact hetzelfde zeggen, maar doordat dezelfde groepen worden aangesproken of genoemd.
Vervolgens krijg je een tweede deel waarin JAHWEH Zelf aan het woord is. In het derde deel, dat daar weer parallel mee loopt, is de Gezalfde aan het woord. Zo zie je dat de psalm een heel duidelijke kop en staart heeft en zeer strak is gestructureerd. Wat centraal staat, is JAHWEH die aan het woord is en Zijn Gezalfde, Zijn Zoon. Om uiteindelijk bij de afsluiting in vers 12 uit te komen en daar ongeveer een uurtje voor uit te trekken, moeten we maar gewoon bij het begin beginnen.
Vers 1-3: het Eindtijdelijke Verzet van de Natiën ↑ hoofdstukken
En dan staat er in vers 1 – en het is trouwens een vrij bekend woord – Psalm 2 in het algemeen is een van de bekendere psalmen. Het haalt het niet bij Psalm 23 natuurlijk, maar toch. Het begint met de woorden: "Waarom woelen de volkeren en zinnen de natiën op ijdelheid?" Voor het gemak ben ik in het algemeen uitgegaan van de NBG-vertaling, al wijk ik daar soms iets vanaf, wat ik dan nog zal toelichten. Waarom woelen de volkeren? In andere vertalingen staat dat zij rumoerig samenkomen. De gedachte is dat die volken beraadslagen en bijeenkomen. Hoewel de eindvervulling in de toekomst ligt, is het Messiaans. Waar het hier over gaat, is de Messias die in Zijn koninkrijk zal heersen en de volkeren die dat niet accepteren. Zij gaan beraadslagen en samenkomen in de Verenigde Naties; dat is eigenlijk de gedachte.
Hoewel het trouwens – en daar wijs ik op de dia ook al eventjes op – volgens de Bijbel zelf ook voorvervullingen had. In Handelingen 4 lees je dat als Herodes en Pilatus samenspannen tegen de Messias, dat in feite al een vervulling is. Niet de definitieve, de laatste, de echte complete vervulling, maar niettemin wel degelijk een vervulling van wat hier staat. Eigenlijk is het zo dat als je het op de keper beschouwt vanaf het moment dat er natiën zijn – dus vanaf de dagen na de zondvloed tot nu toe, dit hele wereldtijdperk dat bijna op zijn eind loopt – de natiën niet anders doen dan woelen en vooral zinnen op ijdelheid. Ze zijn bezig met lege dingen. Het woord 'ijdelheid' hier is hetzelfde grondwoord als 'Abel', wat 'leeg' of 'lucht' betekent. Ze maken heel veel rumoer en veel lawaai – veel geschreeuw en weinig wol – maar het maakt toch indruk.
Het gaat hier inderdaad over een toekomstig gebeuren. Ik ga ervan uit – en velen met mij – dat dit allemaal niet zo heel lang meer gaat duren. Deze aion loopt op zijn eind; het is eigenlijk nog maar een hele korte tijd voordat dit daadwerkelijk waar gaat worden. Maar moet je je voorstellen dat alle natiën – want het gaat hier over de volkeren en de hele wereld – bij elkaar komen en dingen gaan bedenken. Dan lees je in vers 2: "De koningen der aarde scharen zich in slagorde." Dat is een militaire bezigheid; heel strategisch stellen ze zich op. En de machthebbers spannen samen. Het is dus niet alleen maar dat ze als Verenigde Naties bij elkaar komen voor beraadslagingen, maar ze scharen zich daadwerkelijk in slagorde. Het is een militaire operatie tegen JAHWEH en Zijn Messias. Ik heb hier op de dia het woord Messias cursief gedaan om aan te geven dat hier de Gezalfde wordt bedoeld. Het gaat over de Heer Jezus Christus; dit is letterlijk een Messiaanse psalm. JAHWEH is het grote onderwerp. Het verzet is gericht tegen JAHWEH en Degene die Hij heeft gezalfd en aangesteld.
Dit moet je gewoon letterlijk lezen. Het zal letterlijk worden vervuld als straks de Messias Zich in Jeruzalem zal hebben gevestigd. Wat weten we vanuit de Bijbelse profetie? Kort door de bocht: de Heer zal terugkeren op de Olijfberg, die zal scheuren, Hij zal Zijn volk uitredden en verzamelen, en Hij zal Zijn koninkrijk vestigen in Jeruzalem. Maar wat er dan gebeurt, is dat de volkeren ook nog moeten worden onderworpen. Dat is een proces in het boek Openbaring, in de periode van de zeven bazuinen en de zeven schalen. Aan het einde van die periode, voordat de hele wereld is onderworpen aan de Koning, vind je de grote slag die we allemaal kennen als Harmagedon. Dat is de berg van Megiddo in het noorden van Israël, vlak boven Nazareth en Haifa. Daar heb je een enorme, vruchtbare vlakte die in het verleden al heel vaak heeft gediend als militair terrein.
In Openbaring 16 lees je dat de volkeren inderdaad verzameld worden. Zij denken trouwens zichzelf te verzamelen en zelf in actie te komen, maar in werkelijkheid worden ze verzameld als schoven op de dorsvloer. De Heer Zelf is in feite hiermee bezig. Zij denken eigenwillig te opereren, maar in werkelijkheid heeft God gewoon de touwtjes in handen. Dat is een hele geruststellende gedachte. In die tijd zal de Messias Zich inderdaad gevestigd hebben in Jeruzalem, de stad van de Grote Koning. Hij zal Zijn heerschappij aanvangen, maar de volkeren zijn het daar totaal niet mee eens. Zij scharen zich in slagorde tegen JAHWEH en Zijn Messias, die dan concreet op aarde zal zijn en zal regeren. Het is een nieuwe situatie waar we ons nu nog moeilijk een voorstelling van kunnen vormen. Er zal dan geen atheïst meer zijn, want de volkeren scharen zich tegen JAHWEH. Ze zijn echt tegen dat wat volstrekt helder en evident is: dat God Zelf aan het werk is en Zijn Koning heeft gevestigd. Ze zijn het er alleen niet mee eens en proberen die 'vreemde indringer' – want dat is hoe ze Hem zien – te verdrijven. De Koning die nu nog verborgen is, zal dan verschenen zijn en Zijn koninkrijk vestigen, en men zal dat dan niet accepteren in die dagen van toorn.
Men schaart zich dus in slagorde onder het motto: "Laat ons hun banden verscheuren en hun touwen van ons werpen." Men wil zich gewoon ontdoen van Hem die Zich als Koning heeft gepresenteerd en geopenbaard. Het is een enorm verzet tegen die Koning en Zijn koninkrijk. Ik weet niet hoe u dit beluistert of u het een beetje voor u ziet, maar je kunt je de situatie enigszins voorstellen, hoewel het een heel andere tijd is. Je kunt je voorstellen dat heel de wereld bij wijze van spreken toekijkt en dat de headlines in de media zullen zijn: "Dat koninkrijkje dat daar begonnen is en die vreemde indringer, de Messias die daar de macht heeft bezet... daar moeten we ons van ontdoen. Dat is een vreemde heerschappij en daar moeten wij niets van hebben." Dat is de houding van de Verenigde Naties onder het motto: "Laat ons hun banden verscheuren en hun touwen van ons werpen."
Vers 4-6: de Hemel Lacht Om de Menselijke Rebellie ↑ hoofdstukken
En dan de reactie, die vind ik geweldig, want er wordt in de hemel gelachen. Want nou ja, je zou toch zeggen dat als je dit leest, het echt wel heel serieus is, hè? Dat de hele wereldpolitiek en het militaire apparaat zich verzet en samenkomt in die vlakte van Megiddo in het Midden-Oosten. In die zin zien we de contouren nu natuurlijk al wel. De hele wereldpolitiek gaat uiteindelijk allemaal om het Midden-Oosten en heel speciaal nog weer om dat kleine landje; om de stad Jeruzalem. Dat is nu al de situatie, maar dat gaat zich straks met alle ontwikkelingen die er nog gaan komen alleen maar nog veel sterker uitspelen. En hoe serieus en ernstig dat ook is en hoe het ook paniek oproept, daar staat dan zo heel triomfantelijk en laconiek: die in de hemel zetelt, lacht. De Heer spot met hen. Het is dus een lach, het is eigenlijk humor. Zo van: waar zijn ze mee bezig?
Het doet me een beetje denken aan wat je leest in Genesis 11 over het begin van dit wereldtijdperk, wanneer de stad Babel gebouwd wordt en ze een toren maken waarvan de opperste reikt tot in de hemel. Dan lees je — en dat staat er zo leuk, dat is gewoon pure humor — dat de Heer zei: "Laat ons nederdalen om te zien waar ze mee bezig zijn." Nou, dat is natuurlijk de reinste spot. Dat een mens een toren maakt die zo hoog is, met zo’n geweldig uitzicht op het hemelobservatorium en dergelijke, en dat God bij wijze van spreken naar beneden moet komen om te kunnen zien waar ze mee bezig zijn. Dat stelt volstrekt niks voor. Dat is hier ook de gedachte: de Verenigde Naties in slagorde, ze spannen samen en ze verzetten zich en zij zullen daar wel eens een stokje voor steken. Maar dan lacht die in de hemel zetelt.
In het Hebreeuws staat daar het woordje Jitsjak. Dat is de naam Izaäk, exact hetzelfde, en die naam betekent trouwens ook 'lachen'. In feite is wat de Heer doet in de hele geschiedenis van Izaäk ook de draak steken met alle menselijke verwachtingen. Uit de dood, uit een verstorven lichaam van Abraham en Sara — verstorven lichamen, onvruchtbaar, impotent, veel te oud — wekt God leven. "Ja, maar dat kan niet," is dan de gedachte van de mens. Maar de Heer spot daarmee en Hij lacht daarop.
Ik moet zeggen: als die lach ook gaat resoneren in jouw en mijn hart, dan valt er nog een heleboel op zijn plek, ook in het huidige wereldgebeuren. Ik doe niks af van de ernst en van het leed en de moeite, begrijp me goed, maar het is koddig. Het is gewoon, in hemelsperspectief, als je vanuit het venster van de hemel dit beziet, volstrekt belachelijk en lachwekkend waar de mens mee bezig is. Zo kijkt de Heer ertegenaan. Hij lacht. En nou ja, als je dit eenmaal weet en hiervan verneemt, dan lach je gewoon maar mee. De Heer spot met hen.
En dan spreekt Hij, zo staat er vervolgens. Dan spreekt Hij tot hen in zijn toorn en Hij verschrikt hen in zijn gramschap. Ik heb het expres even onderstreept: dàn. Dán gaat Hij spreken. Wat de Heer nu doet, is dat Hij zwijgt. Bij Micha volg ik ergens dat er staat: "Hij zwijgt in zijn liefde." Maar dan gaat Hij spreken. Je leest het al in het boek Prediker: onder de hemel heeft alles zijn tijd en zijn bestemde tijd. Er is een tijd van zwijgen, er is ook een tijd van spreken. Er is een tijd van beminnen, maar er is ook een tijd van haten. Er is ook een tijd van optreden. Straks gaat de dag van toorn — dat is een term die in dat verband wordt gebruikt — aanbreken. Dat wil zeggen dat de Heer grote schoonmaak gaat houden. Door alle beraadslagingen en alle plannen van de wereld gaat Hij dwars doorheen kruisen en er een streep doorheen trekken. Dan gaat Hij spreken in toorn. Dat wil zeggen: verzet je niet, want je zult het tegen Mij opnemen. De Heer laat namelijk niet met zich spotten. Hij lacht, maar Hij laat niet met zich spotten en Hij verschrikt hen in zijn gramschap.
Dan zegt Hij het antwoord op dat wat de wereld beraadslaagt: "Ik heb immers mijn koning gesteld over Sion, mijn heilige berg." Of mijn heiliggebergte, dat zou ook nog kunnen. Want weet je, dat staat al duizenden jaren vast. Niet alleen wie de Messias zou zijn, maar ook waar Hij uit voort zou komen. Die lijn spitst zich steeds meer toe in de Bijbel: eerst uit het geslacht van Abraham, dan vervolgens uit Izaäk, uit Jakob en uiteindelijk uit de stam van Juda. En uit de stam van Juda blijkt Hij te komen uit het huis van David. Je moet je trouwens voorstellen, eventjes voor de goede orde: deze psalm is dus van David. Hij heeft deze psalm gecomponeerd en geschreven. Het zou pas duizend jaar later ongeveer zijn dat de zoon van David waar het hier allemaal over gaat, daadwerkelijk geboren zou worden. Maar al die tijd stond al vast dat God zijn koning zou stellen daar in Sion. Het gebergte van Sion is het heilige gebergte. Vandaar ook dat de Heer Jezus ergens in de Bergrede zegt dat Jeruzalem de stad is van de grote koning. En dit was God, die nog aan het woord is.
Vers 7: Heden Heb Ik U Verwekt (geboorte en Opstanding) ↑ hoofdstukken
Hier vanaf vers 7 is het de Messias zelf die het woord neemt. Hij zegt: "Ik wil gewagen van het besluit van JAHWEH." Of: "Ik wil verhalen van wat JAHWEH de Heer heeft besloten of verordend." Hier is dus de Messias aan het woord en Hij gaat spreken over wat JAHWEH tot Hem sprak. En wat heeft God tegen de Messias gezegd? "Mijn Zoon ben jij, Ik heb u heden verwekt."
Deze zinsnede is zeer opmerkelijk en speelt een grote rol in het Nieuwe Testament, waar het regelmatig wordt aangehaald. Om het kort maar krachtig te zeggen: dit kent een dubbele vervulling. In de eerste plaats zegt de Messias hier dat God Zelf tegen Hem heeft gezegd: "Jij bent mijn Zoon en Ik heb je heden verwekt." Dat is uniek. Geen mens is door God Zelf verwekt; vandaar dat de Heer Jezus de eniggeboren Zoon van God is. God heeft Hem verwekt.
Het eerste waar je dan natuurlijk aan denkt, is wat er in Lukas 1 staat geschreven wanneer de boodschapper bij Maria komt. In vers 35 van dat hoofdstuk antwoordt de engel op haar vraag hoe zij zwanger zou kunnen worden terwijl zij geen gemeenschap heeft met een man. De boodschapper zegt dan: "Heilige Geest zal over jou komen, oftewel de kracht van de Allerhoogste zal u overschaduwen; en daarom zal ook het Heilige dat verwekt wordt, Zoon van God genoemd worden." Waarom is de Heer Jezus de Zoon van God? Omdat Hij door God Zelf, buiten een biologische vader om, is verwekt. Dat is volstrekt uniek.
Mensen zeggen weleens dat dit helemaal niet kan, maar ik vind dat een vreemde gedachte. Natuurlijk is het uniek, maar ga eens na hoe het er biologisch aan toegaat. Als u de verwekking beschouwt, hoe een zaadcel en een eicel samensmelten en hoe daar een kind uit voortkomt, vindt u dat dan geen godswonder? Het is dat we weten dat alle mensen zo zijn ontstaan, maar anders zou je zeggen dat het onmogelijk is. Maar het gebeurt; dat zijn de werken van God. God kan echter afwijken van de gebruikelijke gang van zaken. Vandaar dat Jezus de eniggeboren Zoon is. Hij heeft een adamitische afkomst via Maria, maar Hij is door God Zelf verwekt. Daarom zegt de engel: "Daarom zal dat Heilige wat uit jou voortkomt Zoon van God genaamd worden." Heel letterlijk is Hij de Zoon van God, verwekt door God Zelf bij en uit Maria. Dat is één aspect.
Maar we gaan ook naar een andere passage toe, eveneens door Lukas opgetekend in Handelingen 13. In vers 32 staat Paulus in de synagoge van Antiochië en daar legt hij uit waarom Jezus inderdaad volledig beantwoordt aan het profiel van de Messias. Hij toont aan dat Jezus degene is die beloofd is. Daar komt hij ook bij Psalm 2 uit en behandelt hij de Messiaanse psalmen. Hij zegt: "Wij verkondigen u dat God de belofte die aan de vaderen geschied is, aan ons, hun kinderen, vervuld heeft." In feite is dat ook waarom het een Evangelie heet: God houdt Zich aan Zijn woord. Hij doet recht aan wat Hij al die tijd op zoveel verschillende wijzen heeft aangekondigd. Hij vervult wat Hij belooft, en daarom is het een blijde tijding en een goed bericht.
God heeft de belofte die aan de vaderen geschied is, vervuld aan ons, hun kinderen, door Jezus op te wekken. En dan zegt Paulus: "Gelijk in de tweede Psalm geschreven staat: 'Mijn Zoon ben jij, Ik heb je heden verwekt'." Dit is zeer opmerkelijk. Als je Lukas 1 leest, zeg je dat God Zelf de Heer Jezus heeft verwekt en dat Hij daarom de Zoon van God heet. Maar Paulus zegt hier dat de Heer Jezus niet alleen uit Maria is verwekt. In feite gaat hij daar in dit verband zelfs aan voorbij en zegt: "God heeft Hem uit de doden verwekt." Ook daar is Hij door Gods Heilige Geest op de derde dag uit het graf verwekt of opgewekt – dat is hetzelfde woord. Gewekt uit de doden, opgestaan uit het graf; daar slaat dat 'heden' op.
In feite is de definitieve vervulling van Psalm 2 vers 7 niet alleen wat er ooit gebeurde in de maagd Maria, maar wat er gebeurde op de dag van de opstanding, toen God Zijn Zoon verwekte uit de doden. Daar staat dat 'heden' op. Eigenlijk is dat ook logisch. Op de dag dat de Heer Jezus verwekt werd uit Maria, sprak Hij nog niet tot Zijn Zoon; toen wist Hij dat als mens nog niet. Maar op de dag dat de Heer Jezus opstond uit de doden en door God verwekt werd uit het graf, toen heeft God tegen Hem gezegd: "Ik heb je vandaag verwekt." Eigenlijk wederom, en daarmee werd bevestigd dat Hij de Zoon van God is. Over Messiaanse psalmen gesproken: dit is echt God Zelf. De Messias is niet alleen de Zoon van David; David zegt zelf in Psalm 2 dat de Zoon van David, de Erfgenaam, de Zoon van God is. Heel letterlijk, zelfs in de dubbele zin van het woord. Nu gaan we eigenlijk even een sprong in de tijd maken.
Vers 8-9: de Zoon Vestigt Zijn Heerschappij ↑ hoofdstukken
Zeker als we dit afzetten tegen vers 7, wordt het beeld helder. "Mijn Zoon ben je, vandaag heb ik je verwekt." Dat gaat heel duidelijk over de eerste komst van Christus, zijn verwekking uit Maria en zijn opstanding uit de doden. Maar als we dan in vers 8 lezen, dan staat er: "Vraag Mij..." Ik wil dat graag nog eens onderstrepen: Psalm 2 is een Messiaanse psalm, maar het is ook een profetische psalm die over de eindtijd gaat. De psalm krijgt zijn vervulling wanneer de volkeren samenspannen tegen JAHWEH en zijn Gezalfde. Die Gezalfde zal dan als Koning in Sion zijn en de psalm beschrijft het verzet daartegen en Gods antwoord daarop. Als de Messias aan het woord komt, blikt Hij terug en zegt: "God heeft ooit al tegen mij gezegd: Jij bent mijn Zoon, ik heb jou verwekt." Dat is een terugblik in de tijd, maar het gaat in deze context over de toekomst, over de profetische zetting waarin de Messias Koning zal zijn in Sion.
Er is een opwekkingslied dat dit prachtig verwoordt. Ik weet niet of de schrijver specifiek aan deze psalm gedacht heeft, maar ik geef het u graag mee. Volgens mij is het lied 181, "Majesteit, groot is zijn majesteit". Een zinsdeel daarin zegt: "Vanaf zijn troon vestigt de Zoon zijn heerschappij." Je moet dat echt zo zien als de Bijbel het beschrijft: Hij gaat eerst de dynastie herstellen en zijn plaats innemen in Jeruzalem. Daar zal Hij daadwerkelijk Koning worden, eerst over het Israël dat Hij verzamelen zal, en vervolgens gaat Hij zijn Koninkrijk uitbreiden. Het evangelie van het Koninkrijk zal dan gepredikt worden onder alle natiën. Hij gaat vanaf zijn troon zijn heerschappij vestigen en die wordt steeds groter. Dat is het begin van het Messiaanse Rijk. Dan breekt de tijd van de duizend jaren aan, waarin alle volkeren onderworpen worden en niet meer verleid kunnen worden. De Zoon vestigt inderdaad vanaf zijn troon de heerschappij.
JAHWEH is hier wederom aan het woord en Hij zegt: "Vraag Mij." We zoomen nu telkens in op één vers en dan loop je het risico het grote plaatje uit het oog te verliezen, maar daarom wijs ik er nu op: God Zelf zegt hier tegen de Messias: "Vraag aan Mij" of "Eis het van Mij op." Ik zal natiën geven tot uw erfdeel, tot uw lotbezit, en de einden van de aarde tot uw bezit. Met andere woorden: niet alleen Jeruzalem en niet alleen het beloofde land. Israël wordt hersteld, maar de hele volkerenwereld wordt zijn bezit. Dat gaat heel ver, want er staat: "alle natiën" en "de einden der aarde". Dat wil zeggen tot aan de kusten toe, want "aarde" is in de Bijbel vaak het land; God noemde het droge aarde en de einden der aarde zijn de kuststroken. God zegt: "Ik zal natiën geven tot uw lotbezit en het einde der aarde tot uw bezit," en dat zal straks daadwerkelijk vervuld worden.
Nu is Christus degene die aan Gods rechterhand zit. Daar gaat Gerard zondag over spreken aan de hand van Psalm 110, ook een psalm van David. De Messias is nu gezet aan Gods rechterhand en God zegt tegen Hem: "Wacht daar nu maar, totdat Ik uw vijanden gesteld zal hebben tot een voetbank voor uw voeten." Het grijpt allemaal in elkaar; het is ook waar Martin morgen over spreekt en Erwin net zo. Dat geeft ook weer samenhang. Hoeveel er ook over deze facetten en perspectieven te melden valt, in feite is het simpel: het gaat allemaal over de Messias door wie God zijn plan vervult. Ondanks al het verzet – en juist dat enorme verzet laat zien hoe groot de Messias is en hoe onweerstaanbaar het plan van God is. Juist door het contrast met dat verzet laat God zien wie Hij is en dat zijn plannen altijd bewaarheid worden.
"Vraag Mij," wordt er tegen de Messias gezegd, "Ik zal natiën geven tot uw erfdeel." Dat is nu nog niet zo. Er wordt vaak gezongen – ik haalde net met instemming een opwekkingslied aan, maar er zijn ook veel liederen die ik moeilijk over mijn lippen krijg – dat de Heer nu regeert en dat je het overal om je heen ziet. Dat is eerlijk gezegd onzin. Je ziet het helemaal niet; de volken zijn nog niet onderworpen en de Heer heeft dat ook nog niet opgeëist. Het is Hem beloofd, maar de tijd om zo te regeren is nog niet aangebroken. Sterker nog, ik zou me schamen om dat nu te beweren. Dit is een boze aion en de natiën zijn nog helemaal niet aan Hem onderworpen. De Messias eist dat op dit moment ook nog niet op. Er zijn mensen die zeggen dat wij nu al ons best moeten doen met politiek om dat zichtbaar te maken, maar volgens mij loop je dan flink voor de fanfare uit. De Heer verbergt Zich nu en dat is ook de bedoeling.
"Vraag Mij, Ik zal natiën geven tot uw lotbezit en de einden der aarde tot uw bezit. Gij zult hen verpletteren met een ijzeren knots, hen stukslaan als pottenbakkerswerk." Hier zie je direct de triomf en de macht. Dit is wat God doet tegen alle oppositie. Hij maakt het verzet niet alleen klein, Hij slaat het gewoon stuk. Daar blijft niets van over. Dit wordt gezegd tegen de Messias: "Jij zult die volkeren en die oppositie verpletteren." Dat gaat over de mannelijke Zoon uit Openbaring 12. Ik neem u even mee in dit uitgebreide onderwerp, want ik geloof dat we het er in de wandelgangen ook nog wel over zullen hebben: die mannelijke Zoon, dat is Christus en zijn lichaam. De Heere Jezus Christus is het Hoofd, maar Hij heeft ook een lichaam. Vandaag wordt er een volk verzameld dat één met Hem is.
In Openbaring 12 wordt aan Psalm 2 gerefereerd. Je leest daar over een vrouw – dat is Israël – gekroond met twaalf sterren. Zij baarde een zoon, mannelijk. Dat lijkt dubbelop, maar "mannelijk" wil hier ook zeggen: hij heerst. Er staat dat deze mannelijke zoon aanstonds alle natiën zal hoeden met een ijzeren staf. Dat is geen letterlijk citaat, maar het refereert overduidelijk aan Psalm 2. De mannelijke zoon die de natiën tot zijn bezit krijgt en hen daadwerkelijk zal hoeden als met een ijzeren staf. Dat specifieke taalgebruik verbindt deze gedeelten onlosmakelijk met elkaar.
Hij is degene die alle natiën zal hoeden met een ijzeren staf, en haar kind werd plotseling weggevoerd naar God en Zijn troon. Hier wordt in het Grieks hetzelfde woord gebruikt als in 1 Thessalonica 4, waar je leest over wat Paulus tegen de Thessalonicenzen zegt over de verwachting van de parousia. We zullen weggerukt worden, zegt Paulus dan, om de Heer tegemoet te gaan in de lucht. Dat is hetzelfde woord.
In dit verband staat er in vers 6 dat de vrouw – dat is een volk – naar de woestijn vlucht. Vervolgens wordt er gesproken over die mannelijke zoon die wordt weggerukt zodra de geboorte voltooid is. Eerst het hoofd, dan het lichaam, als u begrijpt wat ik bedoel. De vrouw vlucht naar de woestijn; ook dat is een heel bekend Bijbels thema. Dat wil zeggen dat Israël in tijden van de grote verdrukking zal vluchten naar de woestijn, waar zij een plaats heeft die door God is bereid, opdat zij daar 1260 dagen – dat is 3,5 jaar – onderhouden zou worden.
Waar het om gaat, is dat Israël in de grote verdrukking in de woestijn een onderduikadres zal hebben. Daar wordt ze verzorgd en krijgt ze goddelijke bewaring. Ze zal er met recht verzorgd worden gedurende die tijd. Maar vlak voordat dat gebeurt, zal de mannelijke zoon worden weggerukt tot God en Zijn troon. Ik weet dat er verschillende gedachten over zijn, maar in dit verband kan ik eigenlijk niet ontkomen aan de gedachte dat het gaat over de Heer Jezus Christus inclusief Zijn lichaam. Dat lichaam deelt immers in Zijn positie. Voordat God de draad weer oppakt met Israël, zal dat lichaam worden weggerukt tot God en Zijn troon. Je ziet dan trouwens ook dat dit lichaam een geweldige functie krijgt om te delen in de heerschappij over hemel en aarde.
Even voor de context: de gemeente in Tiatira krijgt ook die belofte. Zie je dat ook als het lichaam? Nee. Nou ja, God is weer heel... Ik denk dat in die heerschappij ook vele anderen zullen delen; ook Israël zal in die heerschappij gaan delen. Maar als het specifiek over die mannelijke zoon gaat... Als je strikt de vraag stelt wie die mannelijke zoon is, dan zeg je: dat is Christus. Want Hij is degene die de heerschappij krijgt over alle volkeren. Dat geloof ik ook, dat is ook zo. Maar Hij deelt die positie met Zijn lichaam.
In verband met die wegvoering wordt heel dikwijls uitgelegd dat deze wegrukking over de hemelvaart gaat, waarbij de Heer Jezus ten hemel voert. Maar dat beantwoordt mijns inziens niet aan het beeld, want dat was helemaal geen wegrukking vanwege een plotseling gevaar. Bovendien ging het ook niet direct vooraf aan de vlucht in de woestijn. Ik laat het hier even bij. Ik geef toe dat het boeiend genoeg is, en wellicht heb ik hiermee weer wat explosieve gesprekstof aan het gezelschap meegegeven. Maar goed, we hebben nog een hele week, dus ik geef het graag ter overweging mee. Ik moet zeggen dat ik van deze gedachte houd, echt waar.
Die mannelijke zoon dus. Laten we nog even kijken naar vers 9: "Gij zult hen verpletteren met een ijzeren knots en in stukken slaan als pottenbakkerswerk." Daarmee is trouwens ook gezegd dat Gods plan hoe dan ook krachtdadig zal worden uitgevoerd straks in Zijn toorn. Het is dan niet de dag van genade waarin God totaal niet optreedt, maar dan wel. Ik vind het trouwens ook heel mooi dat de tegenstand hier pottenbakkerswerk genoemd wordt. Dat geldt trouwens voor ons allemaal; dat is elke creatie van God. Pottenbakkerswerk, klei in de hand van de pottenbakker. Hij vindt daar wel Zijn bestemming mee. Maar in dit geval gaat het inderdaad over dat verpletteren en dat stukslaan. We gaan even door.
Daniël 2 en het Onwankelbare Koninkrijk ↑ hoofdstukken
Ja, dat is ook zo; die gedachte moet ik er ook nog even bij vermelden. Want als de Zoon inderdaad daadwerkelijk de heerschappij gaat opeisen en de volkeren zal ontvangen tot zijn erfdeel, dan wordt datzelfde thema ook in Daniël 2 besproken. U kent dat hoofdstuk ongetwijfeld; de meesten van u in ieder geval wel. Het gaat over dat beeld van de vier koninkrijken: dat gouden hoofd, de zilveren romp, de koperen lendenen en de ijzeren benen. En dan die voeten van ijzer en leem met de tien tenen; dat is eigenlijk de laatste fase, het laatste koninkrijk.
U weet hoe het afliep met dat beeld: vanuit de hoogte, vanaf een berg, raakte een steen los. Die kwam naar beneden en raakte het beeld bij de voeten, waarna het hele beeld instortte. Dat wordt in de tekst vervolgens ook uitgelegd. In vers 44 van Daniël 2 staat: "En in de dagen van die koningen" — van die tien koningen, want ook dat speelt een grote rol in Daniël — "zal de God van de hemel een koninkrijk oprichten."
Mooi hè. In Daniël is Hij straks de God van hemel en aarde, maar nu is Hij de God van de hemel. Het is alsof Hij Zich heeft teruggetrokken en op dit moment geen actieve bemoeienis heeft met deze wereld. De hele wereld weet dat; het is zelfs zodanig dat mensen Hem nu gewoon kunnen ontkennen, ondanks Zijn scheppingswerken. God laat al duizenden jaren niets meer van Zich horen, en dat is ook zo: Hij is de God van de hemel.
Maar straks gaat Hij een koninkrijk oprichten. In de dagen van die koningen zal de God des hemels een koninkrijk oprichten dat tot in de aeonen, de wereldtijdperken, niet te gronde zal gaan en waarvan de heerschappij op geen ander volk meer zal overgaan. Ik denk trouwens dat het hier dan ook gaat over Christus en over Israël. Ja zeker, dat gaat over de heerschappij waarbij Israël een koninkrijk van priesters zal zijn te midden van de gehele volkerenwereld. Eigenlijk is Israël de navel van de aarde; via Israël gaat God de hele wereld voeden en beheersen.
De heerschappij zal op geen ander volk meer overgaan, maar het zal al die koninkrijken verbrijzelen — en daarom wijs ik er nu even op. Al die politieke en militaire krachten, alles wat ze pretenderen te zijn, zal compleet worden stukgeslagen en verbrijzeld. Er wordt een einde aan gemaakt. God zegt in feite: eerst moet er een einde aan die machten komen, voordat Hij Zijn Koninkrijk van een totaal andere orde gaat vestigen. Dat Koninkrijk zal aan de oude rijken een einde maken, maar zelf zal het bestaan tot in de aeonen, de wereldtijdperken. In uw vertaling staat waarschijnlijk "tot in de eeuwigheid" of "alle eeuwigheid", maar er staat letterlijk dat het zal bestaan in de wereldtijdperken. We gaan weer even terug naar Psalm 2.
Vers 10-12: Kus de Zoon en Dien Yahweh met Vreze ↑ hoofdstukken
En nu komen we eigenlijk bij de conclusie van de psalm, bij de laatste verzen. Nu dan — met andere woorden: dit alles vastgesteld hebbend. Dit zijn voorzeggingen. Nu dan, gij koningen, weest verstandig. Gebruik gewoon je verstand. En laat u gezeggen, gij richters der aarde. Ik vind dat wel mooi, want in de Bijbel worden koningen geacht rechters te zijn. Niet minder, maar ook niet meer. Geen machthebbers; het gaat er niet om dat zij geld verzamelen en eigenmachtig legers opbouwen. Nee, gewoon rechtspraak, meer niets. Als er één ding is waarin de koningen hebben gefaald in deze hele aion, dan is het juist daar wel in. Ze zijn immers altijd maar bezig met macht op te bouwen. Maar nu dan: gij koningen, weest verstandig, laat u gezeggen, gij richters der aarde.
Wat is dan het grote advies? Als je dit nu weet — ik bedoel, je hebt oren gekregen om te horen en je hebt verstand — je weet dat Hij God is. Hij heeft zijn koning gesteld over Sion; Hij heeft Hem aangewezen. Het is zijn eigen Zoon. Zo gaat het aflopen, ook al zijn jullie natiën van plan je daar totaal niet aan te conformeren. Zo gaat het aflopen. Als je nu verstandig bent, wat doe je dan? Dan sorteer je daar toch op de feiten voor? Het is ook echt koninkrijkstaal. Er wordt hier eigenlijk niet zozeer gesproken over het feit dat God deze wereld liefheeft en dat Hij alles tot een goed einde brengt. Dat is wel zo, maar dat is hier niet het onderwerp. Dit is echt koninkrijkstaal. Dat wil zeggen: er is een koning die God gesteld heeft over de hele wereld en alle tegenstanders ten spijt gaat Hij zijn plan vervullen.
Het grote, verstandige advies is dus: dient Yahweh. Onderschik je gewoon aan Hem, want Hij is namelijk God. Ik vind dit prachtig en zojuist heeft Bert er al even op gewezen dat ik hierbij stil zou staan: dient Yahweh met vreze en verheugt u met beving. Je herkent hier natuurlijk de uitdrukking 'met vreze en beven', maar wat vooral apart is, is dat hier staat: dient met vreze en verheugt u met beving. Wij associëren 'vreze' doorgaans niet met 'verheugen', maar in de Bijbel is dat wel het geval. Het wordt nog sterker in de Septuagint, de Griekse vertaling van de Hebreeuwse Bijbel. Wanneer het Nieuwe Testament citeert uit de Hebreeuwse Bijbel, gebeurt dat vaak via die Griekse vertaling. Daar staan twee woorden die wij allemaal kennen, of althans de afgeleide vormen daarvan: Phobos en Tromos. Phobos is ons woord fobie en Tromos betekent beven, waar ook ons woord trauma vandaan komt. Wees nu eerlijk: wij hebben niet de neiging om fobie en trauma met vreugde en verheugen te associëren. Integendeel! Maar de Bijbel doet dat wel.
Dat vind ik mooi. Het bepaalt ons ook bij de waarheid over wat die 'vreze' precies inhoudt. De vreze des Heren betekent niet dat je bang voor Hem bent, maar dat je ontzag voor Hem hebt. Je kunt dat echt ervaren. Ik weet niet hoe jullie dat beleven, maar denk aan bepaalde natuurervaringen met donder en bliksem, of als je in de bergen bent en ontzagwekkende vergezichten ziet. Ik heb het ook altijd als ik naar de sterrenhemel kijk. Dan word je zo verschrikkelijk klein, zo nietig. En dat is precies ook de bedoeling. Niet alleen dat je beseft hoe groot de schepping is, maar zoals mijn vader altijd placht te zeggen: als de schepping al zo groots en indrukwekkend is, hoe groot moet de Schepper dan wel niet wezen? Als de bliksem en al die natuurverschijnselen je echt kunnen laten shaken, hoe groot is die Schepper dan? En dan te bedenken dat voor die God niets te groot is, maar dat ook niets zijn oog ontgaat; niets is voor Hem te klein. Hij heeft alles in zijn hand, Hij beschikt alles en geeft alles een plaats op zijn tijd en op zijn wijze. Hij brengt ook alles tot een goed einde, want Hij is God, Hij is de enige.
Dan ga je je verheugen. Want die God die zo ontzagwekkend is en altijd zijn plannen realiseert, houdt ook van al zijn werken, van al zijn creatie — trouwens ook van al die vijanden. In feite is dat stuk slaan en die toorn pedagogisch bedoeld. De Bijbel zegt in Psalm 30, ook een psalm van David: een ogenblik duurt zijn toorn, maar een leven lang zijn goedertierenheid. Dat zijn de verhoudingen. Over Gods toorn moet je dus niet gering denken, maar je moet het wel in perspectief en in verhouding zien. Het heeft een doel. God toornt niet om het toornen; het hele idee van een eindeloze helstraf is volstrekt onbijbels. God brengt alles voor iedereen, voor de gehele schepping, op zijn tijd en wijze door toorn en straf en gericht heen tot zijn doel. Wat een God!
En als je daarvoor gaat bibberen... die God ontloop je nooit. Waar zou ik heengaan voor zijn aangezicht? Steeg ik naar de hemel, U bent daar. Je ontkomt nooit aan Hem; Hij vindt jou altijd weer. Dat is een ontzagwekkende gedachte, maar het is vooral een hele blije gedachte. Er is een Schepper van hemel en aarde die mij bedacht en gecreëerd heeft. Die heeft een plan en laat nooit varen het werk van zijn handen. Dat is toch wat? En dat is ontzagwekkend. Als je Hem werkelijk kent, heb je alle reden om je te verblijden. Dient Yahweh met vreze. Die vreze is hier dus heel duidelijk heilig ontzag, en verheugt u met beving. Heerlijk shaken, zeg maar. Dat is het. Wat een God! Ja, dat maakt uitbundig blij. Het is grappig, want 'verheugt u' is eigenlijk een tamelijk magere weergave. Het is uitbundig jubelen. Als je God echt zo leert kennen, dan is dat de vreze van Yahweh — en trouwens ook het begin van wijsheid.
Dan vers 12, het laatste vers: Kust de Zoon, opdat Hij niet zal toornen en jullie onderweg vergaan. 'Kust de Zoon', dat is de oproep aan de koningen der aarde als ze verstandig zijn. Ik moet eraan denken — en ik geef toe dat de associatie vooral in het Nederlands opgaat, maar ik vind hem wel mooi en te mooi om u te onthouden — ons woord 'verzoenen'. Kussen en zoenen, dat is in feite hetzelfde: je verenigen met. Wat Paulus over verzoenen zegt, gaat trouwens nog veel verder, want dan is het niet alleen zo dat een vijand wordt onderschikt, maar dat een vijand tot een vriend wordt gemaakt, een liefhebber. Dat is echt vrede maken. Het is dus niet alleen een kwestie van met de voet in je nek tot onderschikking komen. Erken het: onderschik je aan de Zoon, voeg je naar wat God door Hem gaat doen.
Kust de Zoon, opdat Hij niet toorne en gij onderweg niet te gronde gaat. Want één ding staat absoluut vast: welk koninkrijk of welke politieke entiteit er straks ook mag wezen, allemaal zullen ze het ontgelden tegenover de Koning die God gesteld heeft op Sion. Linksom of rechtsom, als je niet meebeweegt, zul je inderdaad te gronde gaan. Met God valt niet te spotten, dat zegt Paulus ook wel. Zijn plan en zijn wil worden altijd gerealiseerd. En ja, hoe is het ook alweer: wie niet horen wil, moet voelen. Dat is pedagogiek lesje één, geloof ik. Er wordt tegenwoordig misschien wat anders tegenaan gekeken, maar ik geloof het nog steeds. Trouwens, Peter heeft vroeger weleens afgeleid dat 'peda' eigenlijk te maken heeft met slaan. Oei, dat is een tweede bommetje, geloof ik. Hoe dan ook: het geweldige is dat je inderdaad naar Hem mag luisteren.
Als je het verstaat, als je Zijn woord verstaat en je mag Hem kennen, dan is dat geen eigen prestatie. Want Hij heeft jouw oren en ogen geopend, en ook jouw hart. Dat is dus geen mensenwerk; alle roem is uitgesloten, godzijdank. Want er staat nog bij dat je niet te gronde gaat, "want spoedig ontbrandt Zijn toorn".
In de NBG-vertaling staat: "want zeer licht ontbrandt Zijn toorn". Alsof Hij licht vlam vat. Het idee is dat het gaat om spoed: "want spoedig ontbrandt Zijn toorn". Het idee is namelijk dat zodra God aan de Zoon de volken tot Zijn bezit zal geven, het Koninkrijk ook met spoed zal worden gevestigd. Dat wil zeggen: maak er dan maar haast mee, want binnen no time – als de vijgenboom gaat botten, dat is trouwens weer een ander beeld – dan is de zomer nabij. Dat zal allemaal binnen één generatie zijn beslag krijgen, met spoed.
Dus: "want spoedig ontbrandt Zijn toorn". Het is ook maar een dag; het is de dag van de toorn en het jaar van het welbehagen – over verhoudingen gesproken. Maar zo zal de situatie zijn. En dan eindigt de psalm gelukkig, en daarmee eindig ik ook.
Conclusie: Gelukkig Zijn Allen Die bij Hem Schuilen ↑ hoofdstukken
Geluk, welzalig... in het Hebreeuws staat daar het woord 'Asher'. Een van de stammen van Israël heet ook zo: de stam van Asher. Dat betekent gewoon 'gelukkig'. Ik heb niet zoveel moeite met het woordje 'zalig', maar het roept allerlei associaties op, vooral als je een Rooms-katholieke achtergrond hebt. Maar het betekent gewoon gelukkig. Wie is er nu gelukkig? Dat was ook al zo in Psalm 1: "Gelukkig de man". Er staat van zo’n man: "Al wat hij onderneemt, dat gelukt hem."
Nu ga ik weer een typisch Nederlandse associatie doen, maar hij is heel mooi. Waarom is God gelukkig? Zo wordt Hij ook genoemd: de gelukkige God. Dat is omdat alles wat Hij Zich voorneemt en onderneemt, Hem ook gelukt. Daar is geen misverstand over. Trouwens, een gelukkig mens is hij of zij die de gelukkige God kent. Dan ben je pas echt gelukkig. Als je weet: Hij is God en Hij is gelukkig in alles wat Hij Zich heeft voorgenomen en wat Hij wil — namelijk Zijn hele schepping brengen aan Zijn hart — dan gaat Hem dat gelukken. Als dat kwartje echt in je hart gezakt is, dan ben je echt een gelukkig mens.
Gelukkig allen die bij Hem schuilen. Waar moet je anders wezen? Letterlijk is dat schuilen trouwens ook waar. Ik had het net over dat schuiladres in de woestijn straks voor die vrouw, die daar dan ook bewaakt wordt. Dan hebben ze letterlijk een adres waar ze schuilen, in de rots, enzovoort. Maar overdrachtelijk is het universeel waar. Ja, waar moet je wezen? Neem gewoon de toevlucht tot Hem. Bij Hem alleen ben je veilig. Gelukkig allen die bij Hem schuilen. En daar zeg ik dan maar Amen op!
UltimateGoodNews