GoedBericht.nl logo
UltimateGoodNews

na de wegrukking (1) de grote verdrukking

29-09-2024 - Geplaatst door Andre Piet
GB-conferentie in Maarn, 28 september 2024

Tijdens de eerdere conferentie stond het thema ‘de wegrukking’ (van de ekklesia) centraal. Dit keer zoomen we vooral in op de gebeurtenissen op aarde in de jaren daarna. Te beginnen met een afgodsbeeld dat op het tempelplein in Jeruzalem zal worden geplaatst. Het is het begin van de grote verdrukking binnen het Joodse land, terwijl daarbuiten een gevlucht Joods overblijfsel in de woestijn voor drie en half jaar een veilig onderkomen zal vinden. Deze periode zal worden beëindigd met de verschijning van Israëls Messias op de Olijfberg. Maar hoe zal dat dan verder gaan?
Onderwerpen die binnen afzienbare tijd wel eens hoogst actueel zouden kunnen gaan worden…


De geluidskwaliteit van de video’s laat helaas veel te wensen over, maar de mp3’s zijn (hoewel niet optimaal) gelukkig redelijk goed te beluisteren. Excuus voor het ongemak.

Powered by RedCircle

📝 Samenvatting & Transcriptie van deze lezing

Samenvatting van deze toespraak

Deze studie behandelt de gebeurtenissen op aarde direct na de wegrukking van de gemeente, met de focus op de grote verdrukking. Vanuit het profetische woord wordt aangetoond hoe het gelovig overblijfsel van Israël zal vluchten naar een door God bereide veilige plek in de woestijn. Dit vluchten begint op het moment dat de gruwel der verwoesting op de heilige plaats in Jeruzalem wordt opgericht en de offerdienst wordt gestaakt. Hoewel deze periode een unieke en ongekende benauwdheid met zich meebrengt, toont de Schrift aan dat Gods plan veilig en doelgericht verloopt. Zelfs in deze zware tijd zal God een nieuw getuigenis op aarde laten ontstaan.

“De grote verdrukking is als term vrij bekend; deze komt in de Bijbel op diverse plaatsen voor. Het gaat echter niet zomaar over een grote verdrukking, maar over dé grote verdrukking.”

Introductie: de Gebeurtenissen Na de Wegrukking ↑ hoofdstukken

Het wordt tijd om met de eerste studie te gaan beginnen. Het is mooi zoals we dat nu hebben ingepland. Het algehele thema van deze dag is 'Na de Wegrukking' en eigenlijk komt het erop neer dat we nu beginnen waar we een jaar geleden mee eindigden. Het hele onderwerp van de vorige keer was immers de wegrukking, de term die ontleend is aan 1 Thessalonika 4. Daar lezen we over dat ene moment waar we op wachten: dat de bazuin zal klinken, de doden die in Christus ontslapen zijn zullen opstaan en de levenden tezamen met hen de Heer tegemoet zullen gaan. We worden dan weggerist of weggerukt – vandaar dus 'de wegrukking' – of 'weggevoerd', zoals de NBG-vertaling het zegt.

Vorig jaar hebben we tijdens al die bijeenkomsten dat onderwerp vanuit verschillende perspectieven besproken. Wanneer je dat redelijk en behoorlijk intensief hebt gedaan, wat is dan het logische vervolg? Dat is natuurlijk stilstaan bij wat er na de wegrukking gaat gebeuren. Daarbij zullen we vandaag met name stilstaan bij de gebeurtenissen die volgens het profetisch woord hier op aarde zullen plaatsvinden.

Dat is overigens direct een probleem waar je al gauw tegenaan loopt. Dat gebeurt eigenlijk per definitie als je het over dit soort grootse Bijbelse onderwerpen hebt: het onderwerp is zo ontzaglijk groot omdat de Schrift er simpelweg zoveel over te vertellen heeft. Daarom is het noodzakelijk dat we ons vandaag, ondanks het feit dat we een hele dag en vier bijeenkomsten tot onze beschikking hebben, toch echt uiterst moeten beperken. Ik heb zojuist al laten zien welke onderwerpen we hebben uitgekozen om vandaag voor het voetlicht te werpen.

Ik begin deze morgen met de grote verdrukking, want dat is precies wat er gaat beginnen na de wegrukking. We zullen daarbij met name focussen op wat er vervolgens hier op aarde zal gaan gebeuren. De grote verdrukking is als term vrij bekend; deze komt in de Bijbel op diverse plaatsen voor. Het gaat echter niet zomaar over een grote verdrukking, maar over dé grote verdrukking. Waarom die zo specifiek wordt aangeduid, zullen we in de loop van deze bijeenkomst vanzelf zien. Het leek mij een goed idee om te beginnen bij de schriftplaats die een jaar geleden ook al uitgebreid aan de orde is gekomen. In Openbaring 12 wordt namelijk de link gelegd tussen de wegrukking aan de ene kant, waar het voorheen over ging, en dat wat er vervolgens zal gaan plaatsvinden aan de andere kant.

Openbaring 12: de Vrouw, de Draak en de Mannelijke Zoon ↑ hoofdstukken

Laten we naar die schriftplaats toegaan: Openbaring 12. Ik haak aan bij vers 4. Het is een teken dat Johannes ziet in de hemel. Hij begint in hoofdstuk 12 te zeggen dat hij een teken zag, en wat hij dan optekent is duidelijk een visioen met een draak, een vrouw en een kind dat geboren wordt. Voor een deel wordt dit elders in het boek uitgelegd, maar niet alles. In vers 4 staat dat de draak voor de vrouw stond. Zonder dat nu allemaal uitgebreid uit de doeken te doen: in ditzelfde hoofdstuk wordt al verteld wie die draak is. Je krijgt zelfs allerlei benamingen in de verschillende verzen van dit hoofdstuk. De oude slang wordt hij ook wel genoemd, of Satan, of de diabolos – de duivel. Allerlei namen, maar dat is dus die draak. Geen aardige benaming natuurlijk, maar hij stond voor de vrouw, en dat is hier een aanduiding van het gelovig Israël.

Dat gelovig Israël baart een zoon, een kind. Er staat: en de draak stond voor de vrouw die baren zou om, zodra zij haar kind gebaard had, dit te verslinden. Daarmee wordt in ieder geval een heel acuut gevaar geschilderd voor de vrouw. Voor degenen aan wie het misschien helemaal ontgaat: als je vooral het begin van het hoofdstuk ziet, zie je waarmee die vrouw geassocieerd wordt: met twaalf sterren, de zon en de maan. Dat is allemaal Bijbelse symboliek en dat verwijst naar het volk van Israël. Ooit kreeg Jozef een droom en toen droomde hij ook over twaalf sterren en over de zon en de maan. Dan is het meteen onmiskenbaar duidelijk dat dit gaat over het hele huis van Jakob, oftewel het volk van Israël. Dus die vrouw duidt op of verwijst naar het volk van Israël, en meer specifiek een gelovig volk.

Zij baart een kind en die draak is er dus op uit om met name en primair dat kind te verslinden. En dat kind, dat is hier... nou ja, laten we het meteen maar lezen: zij baarde een mannelijke zoon. Dat is op zich vrij raar als je het zo zegt, want een zoon is toch per definitie mannelijk? Waarom moet dat er dan bij? Om aan te geven en te benadrukken dat het hier gaat om iemand die ook daadwerkelijk mannelijke functies uitoefent, namelijk om te heersen. Zij baarde een mannelijke zoon die alle natiën zal hoeden met een ijzeren staf. Heel het boek Openbaring is gebaseerd op de profetie die eraan voorafgaat; eigenlijk op alle profetieën die we in de Bijbel aantreffen, met name ook in wat wij het Oude Testament noemen. Ik bedoel, als hier staat 'een mannelijke zoon die alle natiën zal hoeden met een ijzeren staf', en u hebt een Bijbel met schriftverwijzingen, dan zult u zien dat hier een verwijzing staat naar Psalm 2:9. Want daar is deze term aan ontleend. De Messias is degene die van Godswege alle natiën zal onderwerpen en zal hoeden met een ijzeren staf, met ijzeren discipline.

Die mannelijke zoon is dus de Christus. Ik moet er meteen bij zeggen dat die mannelijke zoon – en dat is natuurlijk een heel belangrijke aanwijzing waar we het vorig jaar veel uitgebreider over hebben gehad – niet alleen maar één iemand is, Christus Jezus. Volgens het onderwijs van de apostel Paulus is de Christus een volk. In feite is die vrouw een volk, maar die mannelijke zoon is ook een volk, namelijk van hoofd en lichaam. Ik vind het eigenlijk wel treffend dat dit in dit verband helemaal klopt: bij de bevalling is het normaal dat eerst het hoofd komt en daarna het lichaam. En die mannelijke zoon hier is niet alleen maar Christus Jezus, het hoofd, maar ook en dus inclusief zijn lichaam, de ekklesia. Het volk dat in onze dagen, eigenlijk al tweeduizend jaar, wordt uitgeroepen en dat verbonden is met Hem. Eén lichaam met Hem.

Zijn positie is de onze. En het einde van de ekklesia hier op aarde is dat ze wordt weggerukt. Dat is precies ook wat er staat: haar kind werd weggerukt. Hier staat hetzelfde woord als wat we aantreffen in 1 Tessalonicenzen 4:17. Dat wij worden weggerukt is eigenlijk de allereerste fase, het allereerste moment van Christus' parousia. Ik bedoel: Hij is nu afwezig, Hij is nu verborgen, en straks gaat Hij openbaar worden. In de eerste plaats voor zijn ekklesia, om die te verzamelen. En die gaat naar boven, de Heer tegemoet in de wolken. Over die gebeurtenis gaat het hier. In de algemene uitleg zegt men vaak dat dit gaat over de hemelvaart in het verleden, maar dat gaat om allerlei redenen niet op. Het gaat hier echt over een acuut gevaar.

Die mannelijke zoon wordt weggerukt met een doel, namelijk om hem te beschermen, omdat hij elders een belangrijke functie moet gaan uitoefenen. Bij de hemelvaart tweeduizend jaar geleden, toen de Heer vanaf de Olijfberg vertrok en het aardse toneel verliet, ging dat in alle rust. Dat was geen acuut gevaar. Maar in verband met de wegrukking – dat wil zeggen, als de ekklesia van deze aarde wordt weggenomen – is het echt een wegrukking vanwege de dingen die aanstaande zijn en die over de aarde gaan plaatsvinden. En er blijkt nog iets uit: de wegrukking gaat hier pal vooraf aan de vlucht van de vrouw, Israël, naar de woestijn. Nou, daar moeten we het dus maar eens goed over gaan hebben.

Eerst nog even dit: dat kind wordt weggerukt naar God en zijn troon. Dat is dus naar boven, naar zijn troon daar in de hemel. Ik vind het trouwens ook wel van belang – juist omdat er nogal wat misverstanden over bestaan – dat de wegrukking vooral dient om aan te geven dat we bewaard zullen worden. Of die mannelijke zoon, de ekklesia, bewaard wordt voor toekomstig lijden. Maar dat is niet het idee. Het idee is niet enkel dat zij beschermd wordt of dat zij voor dat lijden, de verdrukking en de moeite die op deze wereld zullen plaatsvinden, gespaard wordt. Want dan zou je de vraag kunnen stellen: waarom geldt dat dan niet voor de gelovigen die vervolgens wel op aarde zullen zijn?

Nee, dat kind, die mannelijke zoon, wordt weggerukt vanwege een functie. Het moet naar boven; het wordt geëvacueerd omdat het de troon gaat bezetten. En dat zie je ook in Openbaring 12: dan wordt er grote schoonmaak gehouden in de hemel. De draak en al zijn consorten worden uit de hemel gekieperd. Ik heb daar nog een mooi woord voor: geduveld. Dat is een heel bijpassend woord. Dan wordt het Koninkrijk feitelijk in de hemel gevestigd en wordt de draak met al zijn gevolg op de aarde geworpen. En dan breekt de hel hier op aarde los. U zegt: die hel bestaat niet. Nou, u begrijpt wat ik bedoel. Daar wordt dus dat Koninkrijk eerst gevestigd. Die mannelijke zoon heeft een buitengewoon belangrijke functie, namelijk om de heerschappij, het Koninkrijk, in de hemel te vestigen.

De Vlucht Naar een Bereide Plaats in de Woestijn ↑ hoofdstukken

Pal daarop, na die geboorte – de mannelijke zoon is geboren, het gezelschap is compleet en wordt vervolgens weggerukt tot God en Zijn troon – staat er: "En de vrouw (Israël, of meer specifiek een gelovig overblijfsel) vluchtte naar de woestijn, waar zij een plaats heeft door God bereid." Nu zijn we echt aankomen bij ons onderwerp, namelijk de grote verdrukking. Waarom? Wel, die vrouw vlucht naar een plek om daar een onderduikadres te vinden. Dat onderduikadres is haar van Godswege al bereid.

Ik heb er een kaartje bij gezet. Wellicht dat Gerard daar vandaag nog wat over zal zeggen; dat denk ik wel. Er is een plaats in de woestijn, in het gebied van Edom, en die plaats heet Bozra. Sommige mensen zeggen dat het exact hetzelfde is als de stad Petra, maar daar blijf ik even van af. In ieder geval wordt Bozra expliciet genoemd, en Bozra betekent 'schaapskooi'. Het is dus een plek waar de kudde verzameld wordt. Houd die gedachte even vast, want het is een mooi beeld. In dat gebied van Edom is dus een plaats die van Godswege is bereid, waar die vrouw naartoe vlucht en waar zij onderhouden wordt. Zij vindt daar een onderduikadres.

Er staat dan bij: "Opdat zij haar daar 1260 dagen zouden voeden." U zegt misschien: "Hè, maar in mijn Bijbeltje staat het niet precies zo." Dat zou zomaar kunnen kloppen. Ik heb het in dit geval gecursiveerd om aan te geven dat ik hier afwijk van de NBG-vertaling. De meeste vertalingen hebben dit een beetje 'weggemoffeld'. Meestal staat er dat zij daar 1260 dagen "onderhouden zou worden". Maar er staat hier een meervoudsvorm: er staat eigenlijk dat zij haar daar 1260 dagen zouden voeden. Dat roept de vraag op: wie zijn die 'zij'? Er was sprake van de draak, er was sprake van de vrouw die de mannelijke zoon voortbrengt, maar wie zijn dan die 'zij'? Waar komt dat meervoud vandaan? Dat is eigenlijk heel cryptisch.

In de tekst zelf vind je daarop niet direct een antwoord. Maar voor degene die het verstaat en begrijpt dat de mannelijke zoon niet één individu is, maar een gezelschap, wordt het duidelijk. Het is namelijk het gezelschap dat de mannelijke zoon vertegenwoordigt: hoofd en lichaam, de ekklesia. Ik vind dat een heel mooie gedachte. Het wordt hier verder niet toegelicht, maar de tekst zegt dat de vrouw daar door een gezelschap wordt gevoed. Welk gezelschap? Dan moet dat wel verwijzen naar de gemeenschap die in deze context al genoemd was, namelijk de mannelijke zoon. Dat is mijn conclusie en ik vind hem helemaal niet gek. Als u denkt dat het anders is, ben ik benieuwd naar de andere verklaring, want ik zou niet weten naar welk ander gezelschap het zou kunnen verwijzen dan juist naar de mannelijke zoon: Christus en Zijn gemeente.

Laten we dat nog even uitwerken. Wanneer die mannelijke zoon is weggerukt voor de heerschappij in de hemelen – wat al lastig genoeg is om je een voorstelling van te vormen – is het idee erachter simpel: heerschappij. De hemel wordt gereinigd en gezuiverd, en daar wordt het Koninkrijk gevestigd. Hoe je je dat precies moet voorstellen, weet ik niet, maar het gegeven zelf is helder. Een van de dingen die je je dan afvraagt, is: wat gaan we daar dan onder andere doen? Nou, ik denk dus dat wij op de een of andere wijze betrokken zijn bij het onderhouden en voeden van die vrouw die daar in de woestijn een plek heeft gekregen. U kunt zich afvragen hoe ik me dat voorstel. Ik kan u op een kaartje laten zien waar dat ongeveer is, maar een plaatje van hoe dat precies in zijn werk gaat, heb ik niet. We moeten het doen met de tekst en de gegevens. Ik vind dit een heel bijzondere insteek.

Dan moeten we het natuurlijk ook hebben over die 1260 dagen. Daar zullen we het in de loop van deze dag nog vaak over hebben, in ieder geval over de lengte van die periode. Deze periode wordt op verschillende manieren benoemd. Je kunt het tellen in dagen, maar je kunt dezelfde periode ook vatten in 42 maanden. Of je kunt zeggen dat het gaat om drieënhalf jaar: "een tijd, tijden en een halve tijd". Linksom of rechtsom kom je telkens op dezelfde periode uit. Het gaat om een periode van pakweg drieënhalf jaar waarin de vrouw – dat volk Israël – een onderkomen vindt en gevoed zal worden.

Eigenlijk is dat geen vreemde gedachte. We kennen dit uit de geschiedenis, want toen Israël op weg was naar het beloofde land, verbleven zij ook in de woestijn. Ook toen werden zij van Godswege gevoed en bovendien gedurende een veel langere tijd bewaard. Maar hier gaat het om 1260 dagen waarin ze bewaard en gevoed wordt. Daar is ze veilig. Als je doorleest in dit hoofdstuk, zie je hoeveel pogingen er worden gedaan om de vrouw in de woestijn te treffen. De draak is daar druk mee bezig, maar niets lukt hem. Die vrouw is daar simpelweg veilig. Dus niet alleen de mannelijke zoon is veilig doordat hij is weggerukt naar God en Zijn troon, maar ook de vrouw die gevlucht is naar de woestijn, is daar veilig en wordt keurig onderhouden. Op die plek is zij veilig; daarbuiten is het kennelijk niet pluis. De reden dat de vrouw naar de woestijn vlucht, is immers dat het daarbuiten helemaal niet goed toeven is. En wat is daar dan aan de hand? Dat is de grote verdrukking.

Matthëus 24: de Gruwel Der Verwoesting op de Heilige Plaats ↑ hoofdstukken

We moeten in dit verband zeker ook naar een andere schriftplaats gaan, namelijk Matteüs 24. Waarom? Omdat er in Matteüs 24 ook sprake is van een vlucht, en wel naar de bergen van Judea, of de woestijn in het algemeen. Matteüs 24 is het hoofdstuk waarin de Heere Jezus op de Olijfberg zit. Het is een paar dagen voordat Hij overgeleverd wordt om gekruisigd te worden, dus vlak voor Zijn sterven. Hij zit daar op de Olijfberg en geeft antwoord op de vragen van Zijn discipelen over wat er gaat gebeuren met de stad en de tempel die zij daar voor hun ogen zien. Er is een prachtig uitzicht vanaf de Olijfberg op de stad, en dan steekt Hij van wal en geeft Hij een uitgebreid antwoord.

Ik begin te lezen in vers 15. Ik vind het iedere keer een beetje lastig om in zo'n schriftgedeelte in te breken zonder al te veel over de context te zeggen, maar ik wil me graag aan de tijd houden. Er staat dit: "Wanneer jullie dan de gruwel van de verwoesting, waarvan door de profeet Daniël gesproken is, op de heilige plaats zien staan..." Hier zie je dat ook weer. De Heere Jezus spreekt over dingen die gaan gebeuren, maar Hij zegt: "Wacht even, Ik ben niet de eerste die erover spreekt." Daniël, de profeet, heeft hier pakweg vijfhonderd jaar eerder al over geschreven. Een "gruwel" is in de Bijbel gewoon een afgodsbeeld of een afgod in het algemeen. Jezus verwijst hier naar Daniël 12, het laatste hoofdstuk van het boek Daniël. Daar lees je inderdaad over een gruwel die verwoesting brengt. Er wordt daar trouwens ook gesproken over een periode van 1290 dagen die daarop volgt, maar dat is diezelfde periode.

Waar het om gaat is dat er in de eindtijd, na de wegrukking van de mannelijke zoon, een gruwel – een afgodsbeeld – zal worden geplaatst op de heilige plaats. Dat wil zeggen: op het tempelplein in Jeruzalem. Als je Daniël 11 of Daniël 12 erbij neemt, zie je dat de offerdienst gewelddadig zal worden gestaakt. In plaats van de offerdienst die daar dan plaatsvond, zal er een afgodsbeeld worden neergezet. Dat markeert het moment waarop de grote verdrukking gaat beginnen. Dit is heel belangrijk, omdat dit moment precies aangeeft wanneer die verdrukking aanvangt.

Het betekent overigens dat er weer een tempel komt. Voor de meesten hier zal dat geen geheim zijn, maar als je de Schriften gelooft, dan weet je dat God een geweldig plan heeft met Israël en Jeruzalem. Er komt weer een tempel en de offerdienst zal starten. Hoe die tempel er precies uit komt te zien, is momenteel nog een grote vraag in Israël. Er zijn op dit moment Israëlische ministers die druk doende zijn om daar met vaart op zijn minst een grootschalige synagoge neer te zetten. Een paar weken geleden stond dat nog in de krant en het geeft veel tumult. Het is vanuit de Schrift onmiskenbaar dat er een moment komt waarop de offerdienst daar weer wordt gestaakt. Maar voordat die gestaakt kan worden, moet er natuurlijk eerst weer een offerdienst zijn.

In feite zegt de Bijbel niet zozeer dat er een tempel herbouwd wordt, maar de Bijbel zegt simpelweg dat er een offerdienst zal zijn. Daarmee wordt impliciet verondersteld dat er weer zoiets als een tempel en een offerdienst is. Maar die zal worden gestaakt. In de plaats van een offer dat daar wordt gebracht, zal er een afgodsbeeld worden neergezet. Dat is verschrikkelijk. Dat is waar de Heere Jezus het hier over heeft: "Wanneer jullie de gruwel van de verwoesting, waarvan door de profeet Daniël gesproken is, op de heilige plaats zien staan..." En dan zegt Hij er nog bij: "Wie het leest, geve er acht op." Dat wil zeggen: weet waar het over gaat. Schrift met Schrift vergelijken. De Bijbel is – niet iedereen is het daarmee eens, maar ik zeg het graag – een puzzelboek. Al die gegevens passen in elkaar omdat ze bij elkaar horen. Onze taak bij Bijbelstudie is om de Schriften te verstaan en de ene profetie te laten uitleggen door de andere profetie.

"Wie het leest, geve er acht op." En dan zegt de Heere Jezus: "Laten dan wie in Judea zijn – het gebied waar Jeruzalem ligt – vluchten naar de bergen." Hier hebben we het over dezelfde vlucht als waar we zojuist over lazen in Openbaring 12: de vrouw die vlucht naar de woestijn. Hier wordt ook gezegd dat je dan moet vluchten. En vanaf wanneer ga je vluchten? Vanaf het moment dat je dat afgodsbeeld op de heilige plaats ziet staan. Dan is er echt een enorme haast bij geboden, want er staat bij: "Wie op het dak is, ga niet naar beneden om zijn huisraad mee te nemen, en wie in het veld is, kere niet terug om zijn kleed mee te nemen." De gedachte daarachter ligt nogal voor de hand: elke seconde telt. Je moet echt maken dat je wegkomt, want het is zomaar te laat. Met andere woorden: ook al ben je een heleboel vergeten of heb je niets bij je, vlucht naar de bergen. Vlucht naar die plaats in de woestijn die van Godswege bereid is.

En dan staat er nog: "Wee de zwangeren en de zogenden in die dagen." Dat "wee" is hier geen aanklacht, zo van: "Je had niet zwanger moeten zijn." Daar gaat het niet om. Het is een uiting van medeleven in de nood. Wat zal het erg zijn voor degenen die dan zwanger zijn of een kind te zogen hebben, want dat zal een buitengewoon zware tijd zijn die dan aanvangt. De Heere zegt er nog bij: "Bid dat uw vlucht niet in de winter valle en niet op een sabbat." In beide gevallen is het immers heel moeilijk of bezwaarlijk om te reizen. In Israël is reizen op een sabbat sowieso lastig; er is geen openbaar vervoer. Maar er zijn ook religieuze redenen. Je moet je voorstellen dat God straks weer een nieuw getuigenis begint. Messiasbelijdende Joden zullen dan de Joodse gewoonten weer hebben en de sabbat onderhouden. Vandaar dat hier staat: "Bid dat uw vlucht niet op een sabbat valle."

Want er zal een grote verdrukking zijn. Daar hadden we het dus over. En hoezo "dé" grote verdrukking? Er zijn immers al zo vaak grote verdrukkingen geweest. Laten we wel wezen, we hebben het over het Midden-Oosten. Als we momenteel naar het Midden-Oosten kijken – en dan hebben we het even niet over Jeruzalem en Judea, maar kijken we naar het noorden of naar de Gazastrook – dan voltrekken zich daar enorme rampen. Als je daar zwanger bent of een kind zoogt, dan zijn dat verschrikkelijke tijden. Zulke oorlogssituaties zijn in zekere zin van alle tijden. Wij zitten hier nu "hoog en droog", het is hier allemaal nog zo vredig, maar ga maar eens na hoe het elders in de wereld is.

Dé Grote Verdrukking: een Unieke Tijd van Benauwdheid ↑ hoofdstukken

Maar hier gaat het over een verdrukking van een buitencategorie. Want kijk maar wat er staat: "Want er zal een grote verdrukking zijn, zoals er niet geweest is van het begin der wereld tot nu toe en ook nooit meer wezen zal." Of de Heer het hier specifiek heeft over een verdrukking voor het volk? Ik denk het wel. Maar het geeft in ieder geval aan dat het een verdrukking is die uniek is. Waarom? Wel, het is er nog nooit geweest en bovendien zal het ook nooit meer zijn. Vandaar dus met recht: dé grote verdrukking.

Dat bepaalt ons ook bij de ernst. Ik bedoel, het is een goed bericht dat we hier op de conferentie bespreken, maar laten we wel wezen: dat is niet omdat we onze ogen willen sluiten voor verschrikkingen en moeite. De Bijbel is heel duidelijk over de dingen die over deze wereld zullen gaan; in de eerste plaats over Israël, maar ook over de volkerenwereld. Dat is dramatisch. Die hele transitie naar de toekomende aion is een enorm intensieve. Het loutere feit dat het zo geformuleerd wordt, is toch wel heel veelzeggend.

Ik weet dat er al veel pogingen zijn gedaan om dit een beetje weg te moffelen. Van: "Nou, dat kan nooit meer zo erg zijn, want we hebben al een keertje een Holocaust meegemaakt. Denk je nou werkelijk dat er ook nog eens een verdrukking komt die alles overtreft? Dat kan toch niet." Maar het gaat er niet om of je dat wil of omdat jij dat ziet zitten. Natuurlijk zie je dat niet zitten. Het gaat erom: als de Schrift het zegt, dan gebeurt het domweg. Ik vind dat hard klinken, maar feiten zijn altijd hard. Daar zijn feiten voor. Maar dat geldt ook voor de dingen die geprofeteerd zijn; het is niet altijd fijn. Toch moet ik erbij zeggen dat Godsweg, hoe diep die ook gaat, altijd de beste is. Houd dat dus ook vast. Degenen die het dan in geloof zullen verduren, zullen dat ook vooral vasthouden.

Woorden van gelijke strekking vinden we trouwens ook in Daniël 12, waar ik zojuist ook al aan refereerde. Daar staat: "Te dien tijde zal Michaël opstaan, de grote vorst die de zonen van uw volk terzijde staat." Ik kan het niet nalaten om erop te wijzen dat in dit geval Michaël zal opstaan. Dat is die aartsengel die ook het signaal zal geven tot de wegrukking. Er is er maar één hoor, en dat is dus Michaël. Hij zal het signaal geven, als bij de stem van de aartsengel en als de bazuin klinkt. Dat is in feite het startsein van de wegrukking. Op het moment dat hij dat startsein geeft, zal Michaël ook opstaan; het is het moment dat hij in actie gaat komen ten behoeve van zijn volk. Dat staat er ook bij: "Te dien tijde zal Michaël opstaan, de grote vorst die de zonen van uw volk terzijde staat." Met andere woorden: die aartsengel, die eerste engel, heeft de functie om in de hemelse gewesten de belangen van dat volk te behartigen.

En dan komt het: "Er zal een tijd van grote benauwdheid zijn." Termen van die aard zijn vergelijkbaar met wat je leest in Matteüs 24. Er zal een tijd van grote benauwdheid zijn zoals er niet geweest is sinds er volkeren bestaan tot op die tijd toe. Maar in die tijd zal uw volk ontkomen, al wie in het boek geschreven wordt bevonden. Dat verwijst dan ook naar de opstanding die in diezelfde dagen of kort daarop zal plaatsvinden. Maar het gaat mij vooral even om die vetgedrukte woorden en de kapitaalletters: een tijd van grote benauwdheid, dus met recht de grote verdrukking.

Die is nog steeds toekomstig en heeft vooral te maken met het volk van Israël daar in het land. Er staat zelfs bij dat indien die dagen niet ingekort werden, er geen vlees behouden zou worden. Doch ter wille van de uitverkorenen, het uitverkoren volk, zullen die dagen worden ingekort. Daar zijn verschillende verklaringen voor waarom dat ingekort wordt. Persoonlijk zie ik het zo: die dagen van die verdrukking werden reeds ingekort voor het uitverkoren volk. Hoezo dan? Wel, we hebben het zojuist gehoord: die termijn is beperkt. Die is met recht 42 maanden. Bij herhaling wordt die termijn zo genoemd, al is het in verschillende benamingen. Dus voor het uitverkoren volk zullen die dagen beperkt en ingekort zijn tot een beperkte termijn. En dat is ook noodzakelijk, want anders zou geen vlees behouden worden. Ter wille van het uitverkoren volk zullen die dagen worden ingekort.

Openbaring 11: de Vertreden Stad en de Twee Getuigen ↑ hoofdstukken

Nou, dan wil ik tenslotte nog naar Openbaring 11 gaan, omdat we daar ook lezen over de heilige stad die vertreden wordt en over de twee getuigen. Ik kan het eigenlijk niet anders dan alleen even aanstippen. Het is een jaar of twee geleden, geloof ik, dat ik op Urk een drie- of viertal Bijbelstudies heb gegeven over deze passage. Het staat me nog levendig voor de geest hoeveel er in die pakweg tien à twaalf verzen gezegd wordt over de twee getuigen. Dus als u vindt dat ik wel heel erg kort door de bocht ga: ja, dat is ook zo, maar het moet wel even genoemd worden.

In vers 1 wordt aan Johannes een riet gegeven, een staf gelijk, om mee te meten. Er staat: 'Sta op en meet de tempel van God en het altaar en hen die daarin aanbidden.' Dit is interessant omdat het precies bevestigt waar we het net over hadden: er komt weer een tempel op de heilige plaats. Johannes is op Patmos verplaatst in de dag van de Heer; hij heeft een soort tijdreis gemaakt en krijgt in die dag de opdracht om naar die tempel te kijken en deze te meten, inclusief het altaar en hen die daarin aanbidden. De tempel is het eigenlijke tempelhuis, en het altaar en hen die daarin aanbidden, dat gaat over de voorhof, het terrein waar het brandofferaltaar staat. Hij moet dus het hele tempelplein gaan meten.

Maar dan staat er: 'Laat de hof die buiten de tempel is erbuiten, en meet die niet, want die is aan de natiën gegeven.' Het gaat hier over een gebied dat zich buiten het tempelplein bevindt en aan de natiën is gegeven. Ik geloof dus dat de tempel aan de ene kant staat met daarin het altaar, maar er is ook nog een hof – niet een voorhof, maar een hof, een omheinde ruimte. In het Grieks staat daar het woordje aule, waar ons woord aula vandaan komt. Eigenlijk is het helemaal niet moeilijk: er komt straks een tempel op de heilige plaats, maar de tempel zal niet het hele gebied beslaan. Een groot gedeelte daarvan is wat de Arabieren noemen de Haram al-Sharif, het terrein van die gouden rotskoepel en de omgeving daarvan. Die is namelijk aan de natiën gegeven. Dit is heel interessant, want het betekent dus dat het tempelgebied buiten die hof ligt. Ik stip het even aan, maar ik hoor een aantal van u nu denken: 'Hè, dat is apart.' En dat is het ook, maar houdt u dat even vast.

De natiën, de volkeren – de heidenen, zoals de NBG-vertaling zegt – zullen de heilige stad vertreden. We hadden gezien dat vanaf het moment dat daar op de heilige plaats een gruwel wordt opgericht, er een enorme verdrukking ontstaat. De heilige stad zal dan inderdaad worden vertreden. Hoe lang dat duurt? Er staat bij: tweeënveertig maanden. Ik zal u vertellen dat dit exact dezelfde termijn is als die een hoofdstuk later genoemd wordt in verband met de vrouw die vlucht naar de woestijn en daar bewaard wordt. Het interessante is echter dat het ene wordt geformuleerd in termen van dagen, terwijl het vertreden van de stad wordt gemeten in nachten, of eigenlijk wordt gemeten door de maan. In het ene geval bepaalt de zon, de dag, de tijdeenheid; in het andere geval is dat de maan. Dat is niet voor niets, want als het gaat om het negatieve, het vertreden van de stad en het goddeloze, dan is het de vorst van de duisternis. Dat is waar de maan een beeld van is. Het is ook dezelfde termijn waarover ik vanmiddag in de derde bijeenkomst mag spreken in verband met de beesten: zowel het beest uit de zee als het beest uit het land zal optreden gedurende tweeënveertig maanden. Dan zal de heilige stad vertreden worden en zal er een gruwel zijn. Dat is een vreselijke tijd. Degenen die tijdig zijn uitgeweken en in de woestijn zijn ondergedoken, hebben niets te vrezen. Maar allen die niet tijdig gevlucht zijn en degenen die later gelovig zijn geworden vanwege die twee getuigen... daar moet ik het nu dus even over hebben.

'En Ik zal mijn twee getuigen last geven', staat er dan, 'om, met een zak bekleed, te profeteren.' In zak en as dus. Op dat tempelplein zullen de twee getuigen gaan optreden in diezelfde termijn, maar dan wordt het gemeten in termen van dagen. Als de stad vertreden wordt, spreekt de Schrift over tweeënveertig maanden, maar als het gaat over profeten die getuigen van Gods woord, wordt het gemeten in dagen. Deze twee getuigen zijn trouwens onaantastbaar, wat een doorn in het oog is van de hele wereld. Ze zijn onaantastbaar, wat ook blijkt uit de rest van dit hoofdstuk. Maar het geeft aan hoe enorm die tijd zal zijn. Er zal een enorme druk zijn in de stad, terwijl aan de andere kant in de woestijn een volk een veilig onderkomen vindt. In het land zal er een enorme druk zijn en de stad zal vertreden worden, maar tegelijkertijd zal God daar weer Zijn woord laten prediken. Hier wil ik het inderdaad bij laten.

Samenvatting: een Nieuw Getuigenis in een Zware Tijd ↑ hoofdstukken

Want de rest komt vanzelf ook nog wel aan de orde. Weet u, daar komt het eigenlijk op neer: op het moment dat de ekklesia is geëvacueerd naar God en zijn troon, ontstaat er op deze aarde een enorme druk. Er gaat een gruwel op de heilige plaats neergezet worden, een afgodsbeeld op het tempelplein. Maar er zal ook weer een nieuw getuigenis ontstaan.

En dat begint, logischerwijs, met twee getuigen die van Godswege zullen prediken en die trouwens ook een internationale impact zullen hebben. Later leest u namelijk dat wanneer die twee getuigen na drieënhalf jaar worden omgebracht, de mensen uit de volkeren elkaar allemaal cadeautjes geven omdat ze zo hartstikke blij zijn dat deze getuigen eindelijk uit de weg zijn geruimd. Daarmee is maar gezegd: dat zijn geen rustige tijden. Vandaar ook met recht de grote verdrukking.

Maar ook in die grote verdrukking laat God zijn woord horen. Er ontstaat een heel nieuw getuigenis en die twee getuigen zullen er zijn voor velen die daardoor ook gelovig worden en werkelijk kennis krijgen van de Messias. Nou, daar moet ik het maar bij laten, want ook mijn termijn is nu vervuld. Het wordt tijd voor de tweede getuige. Ja, het wordt tijd voor de tweede getuige, maar daar gaan we eerst nog even een half uurtje op wachten.

🎧 na de wegrukking (1) de grote verdrukking
Delen: