De Losprijs Is Betaald… Hoezo?
28-10-2007 - Geplaatst door Andre Piettoespraak gehouden op 28 oktober 2007 in het NH-hotel te Zoetermeer
Christus betaalde op Golgotha de prijs. Maar wat voor prijs? En aan wie of wat betaalde hij de prijs? Betaalde hij aan God de schuld die mensen hadden? Of betaalde hij de prijs aan de macht die ons mensen gevangen houdt? Een losprijs dus. En waarom dan wel? Kon dat niet anders? Waarom moest Christus sterven? Zeer wezenlijke vragen… en de Bijbel geeft antwoord! Helder en duidelijk.
Powered by RedCircle
📝 Samenvatting & Transcriptie van deze lezing
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
- Inleiding: het Verschil Tussen Schuldbetaling en Losprijs
- Aan Wie Betaalde Christus de Losprijs?
- Bevrijd uit de Slavernij van de Dood (hebreeën 2)
- De Schepping en de Verlossing van Ons Lichaam (romeinen 8)
- Bevrijding van de Zonde in Plaats van Vergeving (kolossenzen 1)
- De Losprijs voor de Gehele Wereld (mattheüs 13 & 20)
- De Kostbare Prijs als het Ultieme Bewijs van Gods Liefde
- De Eerste Vis als Beeld van Opstanding (mattheüs 17)
Inleiding: het Verschil Tussen Schuldbetaling en Losprijs ↑ hoofdstukken
Goedemorgen dames en heren, beste vrienden. De vorige keer heb ik met u nagedacht over een onderwerp waar we eigenlijk nooit over uitgedacht raken, en dat is de betekenis van het kruis van Golgotha. Iedereen die het Nieuwe Testament kent en waarde hecht aan wat daar staat geschreven, realiseert zich wel dat wanneer we het over het kruis van Golgotha hebben, we het hebben over een van de meest fundamentele zaken die in de Bijbelse boodschap tot ons komen. Wat is er immers waardevoller dan dat kruis van Golgotha?
De vraag was toen: heeft God Zich verzoend? Het antwoord was nee. God heeft Zich niet verzoend. God is namelijk nooit een vijand geweest. Wat ik heb duidelijk willen maken is dat God niet Zichzelf verzoend heeft, maar dat Hij de wereld met Zich verzoent. We hebben daar toen een aantal redenen voor aangegeven om de vraag of God Zich verzoend heeft te beantwoorden, en een van die antwoorden was dat de prijs die de Heer Jezus Christus betaald heeft een losprijs was en geen schuldbetaling.
Nu kwamen er nogal wat vragen op mij af dat dit niet helemaal duidelijk uit de verf is gekomen. Hoe zit dat nou? Dat verschil tussen schuldbetaling en losprijs was een van de aspecten die aan de orde kwamen en ik heb het redelijk kort en bondig naar voren gebracht, maar het kwartje — om even in de beeldspraak te blijven — is niet bij iedereen helemaal gevallen. Het leek mij de moeite waard om daar vanmorgen nog eens wat dieper op in te gaan en dat geeft mij bovendien de gelegenheid om het onderwerp sowieso wat meer uit te stallen en in zijn glorie te laten zien.
Laat ik om te beginnen het verschil duidelijk maken tussen wat schuldbetaling enerzijds is en wat een losprijs anderzijds is. Voorbeeld 1: wat is schuldbetaling? We houden het even heel simpel. Deze mevrouw kent u niet, maar ik wel. Dit is namelijk tante Anna. Tante Anna is een heel aardige vrouw, alleen ze heeft een probleem waar wel meer mensen mee kampen: ze komt geld tekort. Ze komt zelfs heel veel geld tekort, ze komt namelijk duizend euro tekort.
Nu heeft tante Anna een groot geluk, en dat is dat zij een rijke buurvrouw heeft: Els heet ze. En wat doet Els? Goed als ze is, leent ze aan tante Anna — die niet haar tante is, maar de buurvrouw dus — duizend euro. Tante Anna is blij, ze is natuurlijk helemaal uit de brand. Maar het probleem is dat Anna het geld niet kan terugbetalen. Want dat is vaak het geval met mensen die schulden hebben: dat is structureel, dat is niet slechts een incident. Je kunt wel lenen, maar dat is meestal niet echt een oplossing.
Afijn, tante Anna kon het geld niet terugbetalen. Maar gelukkig heeft Anna een broer. Hoe hij heet, weet ik niet — misschien heeft hij wel André geheten — een heel aardige jongen. En die is zo goed om voor haar de duizend euro aan Els te betalen. Nu heb ik een vraag: heeft Els de schuld aan Anna vergeven? Is aan Anna de schuld kwijtgescholden? Nee, er is helemaal niets vergeven. Er is ook niets kwijtgescholden. Het antwoord is nee: de schuld is niet vergeven, de schuld is gewoon betaald. Weliswaar niet door haarzelf, maar door een ander. De schuld is betaald, niet vergeven. Dat is een voorbeeld van schuldbetaling. Simpel, duidelijk, iedereen begrijpt het.
Goed. Dan de vraag: wat is een losprijs? Daar heb ik ook een voorbeeld van. Een jongen die Aron heet. Aron is een slaaf en hij is gekocht door een meneer Hardvocht. Waarom hij zo heette, weet ik niet, maar hij deed zijn naam wel eer aan. Want Aron wordt door meneer Hardvocht heel erg kwalijk behandeld; afgebeuld, slecht behandeld, oftewel heel hardvochtig bejegend.
Nu woonde daar in de omgeving van Aron en meneer Hardvocht een meneer Wilhelmus. Dat was een hele aardige man en hij ziet dat. Hij krijgt medelijden met Aron; hij kan dat niet aanzien. En wat doet meneer Wilhelmus? Hij is een vermogende meneer, dat kunt u wel zien. Hij betaalt duizend euro losgeld aan Hardvocht. Meneer Hardvocht wilde duizend euro hebben en dan wilde hij Aron vrijlaten. Dus wat doet meneer Wilhelmus? Hij betaalt duizend euro aan meneer Hardvocht en daarmee is dus het losgeld betaald. Aron is vrijgekocht. Oftewel: Aron is vrij.
Dat zijn twee verschillende vormen van betaling. In beide gevallen wordt er een prijs neergeteld, een prijs betaald. Maar in het ene geval is er sprake van een schuld die betaald wordt, en in het andere geval wordt er iemand vrijgekocht of een losprijs betaald.
Aan Wie Betaalde Christus de Losprijs? ↑ hoofdstukken
Nou, wat is de moraal van deze twee voorbeelden? Wanneer we het Nieuwe Testament kennen, dan weten we allemaal dat de Heer Jezus Christus op Golgotha een prijs betaalde. Op hoeveel plaatsen in het Nieuwe Testament vind je dat wel niet? We gaan er straks ook een heel aantal noemen. Lang niet allemaal, maar een aantal wil ik daarvan noemen.
Maar de vraag is: wat voor prijs betaalde Hij? Of nog anders gevraagd, of nog anders gesteld: aan wie betaalde Hij nou de prijs? Dat Christus Jezus de prijs betaalde op Golgotha, oké, dat is duidelijk. Maar aan wie betaalde Hij die prijs? Of eventueel: aan wat betaalde Hij die prijs? De vraag is: moest Jezus Christus aan God een schuld betalen, of moest Hij aan de gevangenhouder – degene die gevangen houdt – een losprijs betalen?
Ik kan u al verklappen, en ik heb het de vorige keer ook duidelijk gemaakt – of in ieder geval heb ik de statement al gemaakt en heb ik het enigszins toegelicht, maar onvoldoende, dus doen we dat vandaag wat uitgebreider: de Bijbel zegt nergens dat de Heer Jezus Christus een schuld betaalde op Golgotha, of dat Hij aan God de prijs betaalde. Waar de Bijbel over spreekt, is dat de Heer Jezus Christus op Golgotha de losprijs betaalde. En dat is een groot verschil.
Hij betaalde niet een prijs aan God; er hoefde niet een schuld betaald te worden. God hoefde niet betaald te worden. God hoeft niet de rekening vereffend te zien. Hij vergeeft domweg. Net als wat Els ook had kunnen doen in dat eerste voorbeeld. Els had het geld geleend en die wil dat geld gewoon weer terugzien. Maar Els had ook kunnen zeggen: "Ik vergeef het je, buurvrouw. Ik heb toch zat, je hoeft het helemaal niet te betalen." Dan had ze het vergeven, dan had ze het kwijtgescholden. Wel, dat is precies wat de Bijbel leert: dat God de schuld niet toerekent. Dat Hij de krenkingen, de overtredingen niet betaalt en niet toerekent. Nee, Hij vergeeft ze.
Maar als Hij ze vergeeft, dan hoeven ze dus niet betaald te worden. Want het is of het een, of het ander. Of de schuld wordt betaald, maar dan hoeft ze niet vergeven te worden. Of ze wordt vergeven, maar dan hoeft ze ook niet betaald te worden. Zwart-wit.
Waar de Bijbel altijd over spreekt, is dat de Heer Jezus Christus de losprijs betaald heeft. De vraag is: hoezo losprijs? En aan wie betaalde Hij dan die prijs? Waar waren we gevangen van? Ik laat morgen een aantal schriftplaatsen zien waar deze waarheid naar voren komt. En dat is op heel wat meer plaatsen dan je op het eerste gezicht zou denken, alleen is dat soms door de vertalingen niet helemaal goed uit de verf gekomen. Daarom wil ik dat voor het voetlicht krijgen en ook laten zien dat er in de Schrift wel degelijk, ook in dat geval, sprake is van een prijsbetaling en van vrijkoping.
Bevrijd uit de Slavernij van de Dood (hebreeën 2) ↑ hoofdstukken
Hebreeën 2. Het kan zijn dat ik daar de vorige keer ook al even op gewezen heb, maar dan doe ik dat nu opnieuw. Het is goed om daarmee te beginnen. In Hebreeën 2 staat in vers 14: "Daar nu de mensenkinderen aan bloed en vlees deel hebben, heeft ook Hij, de Messias, op gelijke wijze daaraan deel gekregen." Het punt in deze zin is dat de mensen allemaal vlees en bloed zijn, en de Messias heeft op dezelfde wijze aan dat vlees en bloed — of bloed en vlees — deel gekregen.
Er staat ook bij waarom dat zo is: "opdat Hij door zijn dood heen hem die de macht van de dood had...". Als u een MBG-vertaling hebt, dan zou ik u adviseren om een woordje door te krassen. Nou, u moet niks, maar ik zou het doen. Daar staat namelijk: "hem die de macht over de dood had, de duivel, zou onttronen." Dat "over" kunt u echt wel doorkrassen, want de duivel heeft helemaal niet de macht over de dood. Hij heeft in de dood de macht van de dood. De Statenvertaling heeft het correct.
Neem me niet kwalijk, ik noemde net vers 4, maar het is inderdaad vers 14 en 15. In een gegeven vertaling staat dus dat Hij hem die de macht over de dood had, de duivel, zou onttronen, maar de duivel heeft helemaal niet de macht over de dood. De duivel heeft de macht van de dood. Hij kan doodmaken, maar hij kan niet levend maken. Daarom heeft hij de macht van de dood en niet de macht over de dood. Het punt is juist dat hij een mensenmoordenaar is. De dood is zijn wapen en dat gebruikt hij altijd.
Hier staat dat de Heer Jezus Christus aan bloed en vlees deel heeft gekregen; Hij is mens geworden. Dat deed Hij opdat Hij zou kunnen sterven en opdat Hij door zijn dood hem die de macht van de dood had, de duivel, zou onttronen. Alleen door te sterven, door de dood heen te gaan, kon Hij opstaan uit de doden en daarmee de dood overwinnen. Oftewel: degene die de macht van de dood heeft, onttronen. Dat is wat hier staat.
In vers 15 staat er nog bij: "en allen zou bevrijden die gedurende hun ganse leven door angst voor de dood tot slavernij gedoemd waren." Het punt is dat de mens in slavernij is. Alle mensen zijn slaven van de dood, onderworpen aan de dood. Dat is onontkoombaar. Daarmee zijn we trouwens ook stervelingen. De Bijbel leert op andere plaatsen dat we ook zondaren zijn omdat we stervelingen zijn. In feite is dat gewoon synoniem: we missen ons doel. Het doel is dat we zouden leven, maar wij leven niet. Vanaf het moment dat we ter wereld komen, zijn we onderworpen aan de dood. We zijn bezig dood te gaan. We zijn stervelingen, stervende, zegt de Bijbel.
Dat is de slavernij waar de mens in zit: de slavernij van de dood. Dat is trouwens ook het eerste antwoord op de vraag van wie wij slaven zijn en waar wij gevangen van zijn. Hier wordt ook antwoord gegeven op de vraag waarom de Heer Jezus stierf. Wel, Hij stierf opdat Hij de macht van de dood zou onttronen. Alleen door te sterven kon Hij opstaan en daarmee de dood overwinnen. Zijn sterven was de prijs die Hij moest betalen aan de dood. Want die hield ons gevangen — of eventueel hem die de macht van de dood heeft, de duivel. Die hield ons gevangen en aan hem, of aan de dood, moest de prijs betaald worden. Hij moest sterven; dat was de prijs die Hij betaalde.
Opdat Hij, wanneer Hij die prijs zou betalen, ons werkelijk zou vrijkopen. Door te sterven en op te staan maakt Hij ons vrij van de dood, zodat de dood nu werkelijk achter ons ligt en het leven vóór ons. Zie je? Meteen bij de eerste schriftplaatsen hebben we eigenlijk de clou al te pakken, maar ik zal er nog een heel aantal meer noemen.
De Schepping en de Verlossing van Ons Lichaam (romeinen 8) ↑ hoofdstukken
In Romeinen 8 staat in vers 20: "Want de schepping is aan de ijdelheid onderworpen." In de NBG-vertaling staat "aan de vruchteloosheid", maar dat is eigenlijk hetzelfde: de dingen leiden tot niets. Ook dat is in wezen weer het punt dat de hele schepping vergankelijk is. Trouwens, dat staat ook een vers later. De hele schepping is aan de ijdelheid onderworpen en er is een heel Bijbelboek dat daarover gaat: dat alles ijdelheid is. Er was een heel wijze man, de meest wijze man die ooit geleefd heeft, Salomo, die dat doorvorst heeft, die dat doorzien heeft en beschreven heeft. Dat alles ijdelheid is en het najagen van wind.
Goed, de schepping is aan de ijdelheid onderworpen, staat hier. Onderworpen zoals een slaaf onderworpen is aan zijn heer. En er staat bij: niet vrijwillig, maar om Hem – met een hoofdletter – die haar daaraan onderworpen heeft. De hele wereld, de hele schepping is aan de ijdelheid onderworpen en daar heeft ze niet zelf voor gekozen. Dat is om Hem, God, die de schepping aan de ijdelheid heeft onderworpen. En ik ben erg blij dat God dat gedaan heeft. Want als God iets doet, ook al lijkt dit zo negatief – en het is ook negatief hoor – maar als God iets negatiefs doet, dan heeft dat altijd een positief doel. Hij maakt een min alleen maar om er een plus van te maken. Daarom zeg ik graag: er bestaan helemaal geen minnetjes; er bestaan alleen maar plusjes die nog niet af zijn.
Als ik u een goede raad mag geven in het algemeen in het leven... Broer Dirk had het er zojuist ook wel even over dat je in deze wereld ziet dat de wereld aan de problematiek onderworpen is. Allemaal op de een of andere manier, in hevige mate of in minder hevige mate, maar de wereld is aan de ijdelheid onderworpen en aan zoveel negatieve dingen. Maar de Bijbel leert dat hoe negatief het ook is, het in wezen allemaal met hoop is. Want die minnetjes gaat God tot plussen maken. Allemaal! Sterker nog, een plus zou er niet zijn als er ook niet een min zou wezen. Die min is de noodzakelijke achtergrond of de noodzakelijke voorwaarde voor het vormen van een plus.
Ik lees nog even verder. De schepping is aan de ijdelheid onderworpen, niet vrijwillig maar om Hem die haar daaraan onderworpen heeft. En dan staat er ook bij: "in hope echter." Want God doet dat niet zomaar. Nee, het is met verwachting. De schepping is in verwachting; het is een zwangere schepping. In hope echter, omdat ook de schepping zelf van de slavernij van de vergankelijkheid zal bevrijd worden. De slavernij van de vergankelijkheid, daaraan zijn wij onderworpen. Daarin zijn wij gevangen. Gevangen in de ijdelheid en daarmee dus gevangen in de vergankelijkheid. We zijn stervelingen, gevangenen van de dood en daarmee van de zonde. Maar er staat hierbij: in verwachting echter, omdat ook de schepping zelf van de slavernij van de vergankelijkheid zal bevrijd worden tot de vrijheid van de heerlijkheid van de kinderen Gods.
En dan staat er later in vers 23: "En niet alleen zij" – dat wil zeggen: niet alleen de schepping – "maar ook wijzelf, wij die de Geest als eerste gaven ontvangen hebben." Dat wil zeggen... ik zal het straks ook nog laten zien: de Geest is ons als onderpand gegeven, als een eerste aanbetaling. Wij die de Geest als eerste gaven ontvangen hebben, zuchten nu nog steeds bij onszelf in de verwachting van het zoonschap: de verlossing van ons lichaam. Maar dan moet ik er even iets bij aantekenen, want dit heeft namelijk alles te maken met het onderwerp van vandaag. Als er in het Nieuwe Testament "verlossing" staat, dan staat er eigenlijk een woord dat "vrijkoping" betekent. Dat is wat het betekent; u kunt het in alle woordenboeken, lexicons en concordanties gewoon nalezen. Bij dat woordje "verlossing" komt dat niet echt uit de verf. Wel dat er iets losgemaakt wordt, maar het gaat erom dat het niet zomaar losgemaakt wordt, maar dat het wordt losgemaakt juist door een prijs die betaald is. Vandaar dus vrijkoping. Daarom zit daar de gedachte van losgeld ook in.
Verlossing heeft dus alles te maken met een losprijs. Welnu, hier staat dat die verlossing, die vrijkoping van ons lichaam, nog wacht. Weliswaar is de prijs betaald, maar het uiteindelijke resultaat... of zoals dat eerder vanmorgen gezegd is: er is gesproken over D-Day. Dat was de dag dat de prijs betaald werd. Maar de V-Day... daar kan nog een hele tijd tussen zitten. Tussen D-Day en V-Day voordat die bevrijding daadwerkelijk ook openbaar zal worden. Welnu, in ons lichaam zuchten we nog steeds. Wij hebben nog steeds hetzelfde lichaam als wie dan ook. Met de hele schepping zijn wij naar het lichaam aan de ijdelheid onderworpen. Vergankelijk. Wij zuchten bij onszelf in de verwachting van het zoonschap: de verlossing van ons lichaam.
Dat zoonschap heeft te maken met het feit dat we straks een erfenis in ontvangst zullen nemen. Wij zijn de erfgenamen, want dat is wat "zoon" betekent: we zijn erfgenamen. Wel, als wij eenmaal een vernieuwd lichaam zullen hebben in onvergankelijkheid en heerlijkheid, dan is ons lichaam verlost. Als hier gesproken wordt over de verlossing van ons lichaam, betekent dat niet dat we dan van ons lichaam áf zullen zijn, zoals sommigen dat hebben geconcludeerd. Het is niet de verlossing van ons lichaam zodat we dan geen lichaam meer hebben. Nee, ons lichaam zelf wordt verlost. Dat lichaam wordt verlost zodat we een nieuw lichaam zullen hebben dat zal bruisen van leven, dat echt de dood achter zich heeft. Onvergankelijk, heerlijk.
Welnu, de eerste gaven, de aanbetaling ervan, hebben we al. Maar wat het lichaam betreft delen wij ons lot met de hele schepping, namelijk dat we gevangen zijn in de vergankelijkheid. En dat heeft God heel bewust zo gedaan. Niet vrijwillig, lazen we, maar om Hem die haar daaraan onderworpen heeft.
Nog een andere Schriftplaats.
Bevrijding van de Zonde in Plaats van Vergeving (kolossenzen 1) ↑ hoofdstukken
Colossenzen 1. In vers 13 wordt gesproken over de Zoon van Gods liefde; een prachtige passage. Maar het gaat mij vooral om dat veertiende vers. Over de Zoon van Gods liefde staat daar: "In wie wij de verlossing hebben." Houd in gedachten: als er 'verlossing' staat, betekent dat vrijkoping. Het heeft dus te maken met die losprijs die betaald is. "In wie wij de vrijkoping hebben", en dan staat erachter: "de vergeving der zonden."
Daar ben ik de laatste week nogal mee bezig geweest. Ik heb op mijn weblog de afgelopen dagen ook iets over dit onderwerp gepubliceerd en we zullen er ongetwijfeld nog wel vaker op terugkomen. Maar achter dat woord 'vergeving' zit nog een hele theologie. Ik zeg niet dat het per definitie verkeerd is, maar het zet ons toch op een verkeerd spoor. Ik zal u dit vertellen: dat woord 'vergeving' is in het Grieks aphesis. Dat betekent letterlijk 'loslating' of 'bevrijding'. Een van de eerste keren dat dit woord in het Nieuwe Testament voorkomt, is in Lucas 4 vers 19: "om aan gevangenen loslating te verkondigen." Daar wordt het woordje aphesis niet met 'vergeving' vertaald, maar met 'loslating'. Elders wordt het ook vertaald met 'bevrijding'.
In Colossenzen 1 hebben ze het echter vertaald met 'vergeving'. Dat is eigenaardig. Klopt dat wel? En dan te bedenken dat er juist in Colossenzen 1 gesproken wordt over: "In Hem hebben wij de vrijkoping." Wat is die vrijkoping dan? Ja, daar staat het: "de vergeving van de zonden." Nee, mensen, het is: "In Hem hebben wij de vrijkoping." Er is een prijs betaald opdat we vrij zouden worden. Wat is dat dan? De vergeving? Nee, de bevrijding van de zonde. Dat is een groot verschil.
Ik ontken de vergeving niet. Ik heb zojuist nog naar voren gebracht dat God vergeeft; Hij eist geen betaling, Hij vergeeft, Hij rekent niet toe. Maar hier gaat het niet over vergeving, het gaat over bevrijding van zonde. Weet u wat vergeving van zonde is? Dat is dat er bij God iets gebeurt en dat Hij zegt: "Ik reken het niet toe." Bij bevrijding van zonde gebeurt er echter niet iets bij God, maar dan gebeurt er iets met ons: wij worden vrij van de zonde. We waren, zoals Paulus dat schrijft in Romeinen 5 en 6, slaven van de zonde. Maar we zijn in aanraking gekomen met de blijde boodschap. Nu kennen we Hem en nu heeft ons leven zin, inhoud en een doel gekregen. Nu zijn we geen slaven meer van de zonde. Oftewel: we zijn bevrijd van de zonde.
Dat is waar het hier over gaat. Ik durf zelfs te zeggen – maar daar gaan we het nog eens een keer uitgebreid over hebben – dat wanneer het woordje aphesis in het Nieuwe Testament voorkomt, het altijd 'bevrijding' betekent. Ik kan u alvast zeggen dat dit een enorme eye-opener is. Ik noem maar één schriftgedeelte: Hebreeën 9. "Zonder bloedstorting geschiedt er geen vergeving," staat daar. Ook hier staat dit woordje aphesis. Zonder bloedstorting geschiedt er dus geen bevrijding. Dat heeft consequenties. Ik beloof u dat we daar ongetwijfeld nog op terugkomen.
Het gaat er nu eventjes om: in Hem hebben wij de vrijkoping. Dat wil zeggen dat er een prijs is betaald opdat we bevrijd zouden worden van de zonde. De bevrijding van de zonde. Oké.
De Losprijs voor de Gehele Wereld (mattheüs 13 & 20) ↑ hoofdstukken
In Mattheüs 20 spreekt de Heer Jezus zelf, en dan zegt Hij in vers 28: “Gelijk de Zoon des Mensen...” De Zoon van Adam is het eigenlijk, de erfgenaam van Adam, want dat is wat die term echt betekent. De ‘Zoon des Mensen’ is een beetje een nietszeggende term geworden. Want wat betekent dat nu: Zoon des Mensen? Het komt uit het Hebreeuws en u vindt dat bijvoorbeeld ook in de brief aan de Hebreeën of in Psalm 8. Daar wordt gesproken over de Ben-Adam: de erfgenaam van Adam. Dat wat Adam onder zijn voeten gesteld kreeg, wel, dat erft de laatste Adam. De tweede mens hier, de Ben-Adam. De Zoon van Adam die is gekomen niet om Zich te laten dienen, zegt Hij, maar om te dienen en Zijn leven — letterlijk Zijn ziel, oftewel Zijn bloed — te geven als een losprijs voor velen.
Nu is dit een schriftplaats, dat moet ik erbij zeggen, die nog wel eens wordt genoemd in oppositie tegenover de boodschap die we uitdragen, namelijk dat de losprijs betaald is voor allen. Dan zeggen ze: “Nee, niet voor allen. Dat zeg jij wel, maar er staat in Mattheüs 20 dat de losprijs betaald is voor velen.” Dat is een heel groot verschil. Daar heb ik drie antwoorden op. In de eerste plaats staat het zwart-op-wit dat de losprijs voor allen betaald is; ik zal het straks nog laten zien. Het tweede antwoord is: ‘velen’ is geen tegenstelling van ‘allen’. Allen kunnen er ook velen zijn. Als ik het heb over álle mensen, dan zijn dat veel mensen, toch? Zes miljard mensen die er nu alleen al leven, dat vind ik veel hoor. ‘Velen’ is dus geen tegenstelling van ‘allen’. Dat is het tweede antwoord, en dan heb ik nog een derde antwoord, een toetje zeg maar.
Die ‘velen’ waar het hier over gaat, heeft ook te maken met de beperkte bediening die de Heer Jezus hier op aarde had. Ik bedoel dit: Hij zegt ook elders in het Mattheüs-evangelie, een aantal hoofdstukken eerder, dat Hij gezonden is tot de verloren schapen van het huis Israëls. De Heer Jezus had hier op aarde geen bediening voor alle volkeren, maar voor Israël. Met het oog op die bediening zegt Hij ook: “Ik zal Mijn leven geven, Ik als erfgenaam van Adam, Ik zal Mijn ziel geven tot een losprijs voor velen.” Dat wil zeggen: voor het volk van Israël.
Weet u nog dat wij een aantal maanden geleden, een maand of vijf, zes geleden misschien, gesproken hebben over Hosea 3? Over die geschiedenis waarin Hosea een vrouw moest kopen, die prostituee? Ik heb toen ook laten zien dat de naam Hosea exact hetzelfde betekent als de naam Yeshua: Jezus. Hosea moest een vrouw kopen en dan lees je in Hosea 3 — ik roep het nog even in uw herinnering — dat er in vers 1 staat: “De HERE zeide tot mij...” — tot Hosea dus, Yeshua (wiens naam ‘Redder’ betekent) — “Ga weder heen, bemin een vrouw die overspelig is, gelijk de HERE de Israëlieten bemint, die zich tot andere goden wenden.” En dan staat erbij: “Toen kocht ik haar.” Dat wil zeggen: Hosea kocht die vrouw, hij kocht Israël. Dat valt samen met wat we hier in vers 28 van Mattheüs 20 lazen. Hij gaf Zijn leven voor velen. Hier is dat nog het perspectief van: Hij gaf Zijn leven voor die vrouw, voor Israël.
Maar we gaan even verder. Eigenlijk gaan we even terug in het Mattheüs-evangelie, want in Mattheüs 13 vinden we een zevental — sommigen zeggen acht — gelijkenissen. In vers 44 staat een gelijkenis op zich: “Het Koninkrijk der hemelen is gelijk aan een schat, verborgen in een akker, die een mens ontdekte en verborg. En in zijn blijdschap erover gaat hij heen, verkoopt al wat hij heeft en hij koopt die akker.” Het Koninkrijk der hemelen is overigens niet een koninkrijk ín de hemel, maar dat is een koninkrijk waarbij de hemel regeert. Zoals het koninkrijk van Israël het koninkrijk is waarin Israël heerst, zo is het Koninkrijk der hemelen een koninkrijk hier op aarde, maar onder de heerschappij van de hemel. Afijn, hier in het Mattheüs-evangelie wordt al gesproken over een veel wijder perspectief dat later in het Nieuwe Testament door de apostel Paulus zo uitdrukkelijk naar voren gebracht wordt. Hier wordt het nog op een verborgen manier gezegd, maar er wordt bijgezegd wat die akker is. Dat was een paar verzen daarvoor heel uitdrukkelijk al gezegd: de akker is de wereld.
Dat vind ik hier zo mooi. Die mens is niemand anders dan de Zoon des Mensen, die Zijn leven heeft gegeven tot een losprijs. Wel, Hij geeft Zijn leven tot een losprijs. Hij heeft alles wat Hij had verkocht en Hij kocht niet alleen die schat — dat is waar, Hij kocht de schat — maar Hij kocht niet alleen die schat, Hij kocht die héle akker. En er staat bij: de akker is de wereld. De prijs die Hij betaalde was zo universeel geldend, die prijs was zo groot: dat was all-inclusive. Alles kocht Hij. Niet alleen die schat, maar heel die akker. Heel de wereld heeft Hij gekocht.
Deze boodschap heeft in de afgelopen 2000 jaar zo onder vuur gestaan en is zo tegengewerkt. Juist door hen die deze boodschap zouden moeten uitdragen, is het zo bestreden: namelijk dat die prijs is betaald voor allen en dat de hele wereld gekocht is. Daarmee is de wereld Zijn eigendom, want het komt Hem rechtmatig toe en niemand anders. Men zegt wel eens: “Ja, als je gelooft dat Hij de Redder is van alle mensen, waarom moest Christus dan sterven?” Dat is de grootste onzin die je ongeveer kunt uitkramen. Want het punt is nu juist: Hij betaalde zo’n grote prijs dát Hij allen redt. Als Hij niet zo’n grote prijs had betaald, dan had Hij niet allen gered. Maar omdat Hij die prijs betaalde, is Hij de Redder van het al.
Goed, ik kan dat ook nog wat duidelijker laten zien in 1 Timotheüs 2. We hadden het al eerder even over die uitspraak van een losprijs voor velen, waarvan men zegt: “Zie je wel, het is een losprijs voor velen en niet voor allen.” Maar daarmee spreekt men zichzelf en vooral de Schrift tegen, want de Schrift zegt zowel het één als het ander. Hij heeft Zijn leven gegeven, Zijn ziel gegeven tot een losprijs voor velen, en dat is in verband met Israël. Maar Hij heeft Zichzelf ook gegeven tot een losprijs voor allen. Let op wat Paulus zegt in 1 Timotheüs 2; in een paar zinnen geeft hij daarmee zijn missie weer. Hij zegt in vers 5: “Er is één God. Er is ook één middelaar van God en mensen” — want dat is wat een middelaar is: iemand die tussen de één en de ander instaat — “de mens Christus Jezus, die Zich gegeven heeft tot een losprijs voor allen.”
Inderdaad, dat zijn er velen, maar het is ‘allen’. En allen betekent: niemand uitgesloten. Daarvan wordt getuigd op de juiste tijd. “En ik ben daartoe,” zegt Paulus, “als een verkondiger en een apostel gesteld.” Paulus was degene die een heraut was van die boodschap dat er één God is en één middelaar, die Zichzelf gegeven heeft tot een losprijs voor allen, waarmee de hele wereld gekocht en betaald is als Zijn eigendom. U begrijpt toch wel dat wanneer er zo’n grote prijs betaald is, Hij dat never nooit meer laat gaan? Die Zich gegeven heeft tot een losprijs voor allen. Let ook hier weer op, we zien dat nu iedere keer.
Ik heb u nu allemaal schriftplaatsen laten zien waar gesproken wordt over vrijkoping, over een losprijs. Maar nooit met de gedachte dat er een prijs is betaald aan God. Alsof God iets eiste. Alsof God zei: "Eerst moet er een rekening vereffend worden, Ik heb nog wat tegoed."
Nee, dat wat wij schuldig waren, heeft God niet toegerekend. En wat Hij doet: Hij betaalt zelf de prijs. Die prijs wordt niet aan God betaald; God betaalt zelf, door Zijn Zoon te geven, de prijs. En Hij koopt ons vrij van degene en van datgene wat ons gevangen houdt: van de macht van de dood en de zonde. Hij betaalde de prijs aan de macht van de dood door te sterven, om ons zo inderdaad vrij te maken.
Ziet u hoe logisch die gedachte van vrijkoping is? Het gaat mij er niet alleen maar om dat ik u kan laten zien dat het waar is wat ik zeg en dat ik u de 'bonnetjes' overhandig, zodat u zegt: "Ja inderdaad, het klopt", maar dat u ook begrijpt waarom het zo is. Waarom Hij Zijn leven gaf tot een losprijs.
Daar zit trouwens nog iets fantastisch achter. En dat is dat Hij Zichzelf gaf tot een losprijs, opdat wij verlost zouden zijn, bevrijd zouden worden van de dood. Dat begrijpt u. Dat is logisch. Maar weet u wat ik nou misschien nog wel het allermooiste vind?
De Kostbare Prijs als het Ultieme Bewijs van Gods Liefde ↑ hoofdstukken
En daar haak ik eigenlijk meteen ook weer in op wat er eerder deze morgen is gezegd, en dat is dat alles liefde is. Want als het nou waar is dat Hij Zichzelf gegeven heeft tot een losprijs voor allen, dan betekent dat dus dat wij zo kostbaar zijn in Zijn ogen. God houdt van ons en God heeft Zijn liefde bewezen. We hebben dat de vorige keer ook gezien toen we Romeinen 5 lazen, waar staat dat God echter Zijn liefde bewijst, doordat Jezus Christus voor ons stierf toen wij nog goddelozen, toen wij nog zondaren waren.
God bewijst Zijn liefde. Maar hoe kun je liefde bewijzen? Hoe kan ik aan een ander bewijzen dat die ander voor mij kostbaar is? Dat kan op maar één manier, en dat is als daar een hoge prijs voor betaald moet worden. Als er geen hoge prijs betaald hoeft te worden, kan ik ook nooit bewijzen dat die ander kostbaar voor mij is. Dat die ander kostbaar voor mij is, dat kan ik alleen maar bewijzen als er een hoge prijs betaald moet worden — en dan bedoel ik uiteraard niet alleen financieel, meestal juist niet.
Wel, dat is wat God gedaan heeft. God wil Zijn liefde bewijzen en Hij heeft bewezen hoe kostbaar u en ik en deze hele schepping, de hele mensheid voor Hem is door zo'n hoge prijs te betalen. Als je nou wilt weten hoe kostbaar je bent... Misschien sta je voor de spiegel en denk je: nou jongens, dat is niet veel soeps vandaag. Er zijn zoveel mensen die daaraan lijden, die een gering gevoel van eigenwaarde hebben of een minderwaardigheidscomplex en dan naar de psychiater moeten gaan. Maar ik moet u zeggen: er is geen boodschap die zo enorm diep indringt en die een mens zo duidelijk het besef geeft — niet door trucjes, niet door positief denken, maar gewoon het besef geeft — hoe kostbaar je bent als het kijken naar het kruis van Golgotha. En dan te realiseren: zo waardevol ben ik voor God. Zo waardevol!
Ik wil nog een schriftplaats noemen, 1 Petrus 1. Daar zegt Petrus, als apostel van de besnijdenis: "Wetende dat gij niet met vergankelijke dingen, zilver of goud, zijt vrijgekocht van uw ijdele wandel die u van de vaderen overgeleverd is, maar met het kostbare bloed van Christus als van een onberispelijk en vlekkeloos lam." Christus stierf niet alleen maar. Kijk, Hij moest sterven om te kunnen opstaan, maar Hij stierf niet alleen maar; Hij stierf de dood van het kruis. Hij stierf de meest smadelijke, vernederende en pijnlijke dood die je je maar kunt voorstellen. En dat maakt die prijs alleen maar hoger. Hij liet Zich al die vijandschap welgevallen. De wereld nagelde Hem aan een hout. Hij was Zelf onberispelijk, Hij was vlekkeloos, er was niets op Hem aan te merken. En toch liet Hij het Zich welgevallen. Al die schuld heeft Hij gedragen. Dat wat men Hem aandeed, al die zonde, al die overtreding, al dat spotten en al die slagen... Hij heeft het gedragen en verdragen als een onberispelijk en vlekkeloos lam.
Vandaar dat er hier ook staat: dat kostbare bloed. Dat bloed is gegeven. Hij liet Zich kruisigen en daarmee, als dat bloed van Christus al zo kostbaar is, dan is daarmee dus het bewijs geleverd hoe kostbaar wij in Zijn ogen zijn. Een ander bewijs was er niet te leveren. Ik herhaal nog even wat ik zojuist ook al zei, want ik vind het zo belangrijk om dat goed te realiseren: waarom moest er een prijs betaald worden? Waarom moest er zo'n hoge prijs betaald worden? Omdat God het bewijs wilde leveren dat wij zo kostbaar zijn in Zijn ogen. Vergeet het alsjeblieft nooit.
Nog een schriftplaats, Efeze 1, een hele mooie. "In Hem zijt ook gij," vers 13, "nadat gij het woord van de waarheid, het evangelie van uw behoudenis, het evangelie van uw redding hebt gehoord; in Hem zijt gij, toen gij gelovig werdt, ook verzegeld met de Heilige Geest van de belofte." Verzegeld. Eerder zagen we in Romeinen 8 al dat wij de Geest als eerste gave hebben ontvangen. De Geest, dat is het leven, dat is het Woord van het leven. Er wordt hier gesproken over het feit dat we het Woord van de waarheid gehoord hebben. Wel, dat Woord van de waarheid is een woord van redding, het is een woord van leven. En dat Woord van leven is die Geest waarmee we verzegeld zijn. Als je daar door God mee bent aangeraakt, dan raak je dat nooit meer kwijt. Hij verzegelt jou daarmee. En die Geest, dat Woord, die kracht — want Gods Woord is kracht en is leven, is Geest ook — dat Woord heeft al zo'n power in ons leven, in ons sterfelijk lichaam.
Ik lees nog even verder, want er staat: "verzegeld met de Heilige Geest van de belofte", en dan vers 14: "die een onderpand is" — oftewel een aanbetaling — "van onze erfenis, tot verlossing". En ik herhaal maar weer wat ik nu al drie of vier keer gezegd heb: ook hier staat weer dat woordje 'vrijkoping', tot vrijkoping van het volk dat Hij Zich verworven heeft, tot lof van Zijn heerlijkheid. Dus hier wordt gesproken over dat de verlossing — maar dat zagen we ook al in Romeinen 8 — die totale vrijkoping, toekomst is. Dat wil zeggen dat wij de vrijheid zullen ervaren en bevrijd zullen zijn van de slavernij van de vergankelijkheid; dat is toekomst. Maar we hebben nu al een aanbetaling, een onderpand, en dat is Zijn Geest, oftewel Zijn Woord, het Woord van leven.
Dat Woord van leven heeft zo'n kracht. Daarom zegt Paulus ook elders dat wij een schat hebben in aarden vaten. Dat aarden vat is maar een vergankelijk lichaam, onderworpen aan de ijdelheid, jawel, maar in dat aarden vat zit een schat. Iets wat zo kostbaar is... dat is een mooie bijbelstudie om daar eens een keertje nog wat dieper op in te gaan: wat er in aarden vaten zoal in de Bijbel zit of gedaan wordt. Olie, water... wat dacht u anders van die fakkel die een keertje in de aarde... nou, daar moeten we het dan een andere keer nog eens over hebben. Daar zitten heel veel prachtige illustraties aan vast. Maar het gaat er even om dat wij in dit sterfelijke lichaam Zijn Woord dragen, Zijn Geest. En die Geest en dat Woord leiden ons door het leven. Dat geeft ons kracht en uitzicht, want het is ook een aanbetaling. Het is de aanbetaling en een garantie voor wat we straks zullen ontvangen.
En er staat bij: tot lof van Zijn heerlijkheid. Wij hebben die ontdekking eigenlijk al gedaan: dat het in het leven maar om één ding gaat, en dat is de lof van Zijn heerlijkheid. In wezen is al het andere flauwekul, als ik het even zo mag zeggen. Het gaat maar om één ding en dat is het in het licht stellen van Zijn heerlijkheid. Daar gaat God namelijk op uit. Hij wil Zijn heerlijkheid, Zijn glorie en Zijn liefde bewijzen. En wij zijn tot de ontdekking gekomen wat die heerlijkheid is. Wat wij nu in het leven mogen doen, kunnen we ook doen omdat we de ontdekking hebben gedaan. We zijn verzegeld met de Geest van de belofte, zodat wij nu inderdaad al Zijn lof mogen betuigen. Tot lof van Zijn heerlijkheid.
De Eerste Vis als Beeld van Opstanding (mattheüs 17) ↑ hoofdstukken
Ja, Mattheüs 17. Dat is de laatste schriftplaats die ik wil noemen. Ik kan het toch niet nalaten. Ik had nog even gedacht: nou, ik weet niet of ik daar nog aan toekom. Maar dat is een beetje apart hoor. Dat is met recht een toetje. Want dan vind je zo’n eigenaardige geschiedenis in Mattheüs 17, aan het einde van dat hoofdstuk.
En dan lees je dat tegen Petrus gezegd wordt: ga naar de zee. Ik wijs niet eens op de achtergronden, ik wil u alleen maar eventjes attenderen op het gegeven. Hij moest naar de zee gaan en een vishaak uitwerpen. Nu was Petrus bekend met de hele praktijk van vissen, maar hij gooide natuurlijk nooit een haak uit. Hij gooide zijn netten uit. Daar heb je wat meer mee, hè? Maar hij moest nu een haak uitgooien en de eerste vis die bovenkomt, die moet hij grijpen.
En wanneer hij zijn bek opendoet – een hele eigenaardige geschiedenis hoor, dat kan ik u vertellen – wanneer hij zijn bek opendoet, dan zult gij een zilverstuk, een prijs, vinden. Neem dat en geef het hun voor Mij en voor u. Welke prijs hier aan de orde is, dat doet nu even niet ter zake. Andere aspecten laat ik allemaal even liggen. Maar weet u wat ik nou zo mooi vind? De eerste de beste vis die bovenkomt, die draagt de prijs. Die betaalt de prijs.
En waar denk ik dan aan? Waar denkt ú dan aan bij de eerste de beste die boven water komt? Dat is een beeld van opstanding hoor. De eerste die uit het water getrokken wordt. Er is iemand in de Bijbel die zo heet: uit het water getrokken. Mozes. Ja, uit het water getrokken. En dat was met recht doodswater, want die Nijl was eigenlijk één grote begraafplaats en hij was gewoon in de Nijl geworpen. Maar hij ontkwam aan de dood. Hij werd uit het water getrokken. Dat wil zeggen: hij ontkwam aan de dood en kwam met recht boven water.
Maar weet u wat ik nou zo mooi vind? De eerste die boven water komt, dat is degene die de prijs betaalt. Die heeft dat zilverstuk bij zich. En hij is degene die inderdaad voorziet in de prijs die betaald moet worden.
UltimateGoodNews