GoedBericht.nl logo
UltimateGoodNews

heilig – apart gezet voor God

23-05-2026 - Geplaatst door Andre Piet
Maarn - rond de 30-weekend

In de Bijbel heeft ‘heilig’ primair de betekenis van: apart gezet voor God. Niet omdat iemand volmaakt is, maar omdat God dingen of  mensen tot Zijn eigendom maakt en een bestemming geeft. Wie door God geheiligd is, is per definitie een aparteling. Iemand die anders denkt en zich van daaruit onderscheidt. In deze bijbelstudie willen we nader bezien wat dit betekent.

Powered by RedCircle

📝 Samenvatting & Transcriptie van deze lezing

Samenvatting van deze toespraak

De kernbetekenis van het woord 'heilig' in de Bijbel is dat iets of iemand apart is gezet voor God. Deze heiliging is geen menselijke prestatie of een onbereikbare staat van perfectie, maar is volledig Gods eigen werk. God plaatst gelovigen door Zijn woord in deze aparte positie en transformeert hen vervolgens van binnenuit. Het is de waarheid van God die reinigt en heiligt, ongeacht het feitelijke gedrag van de mens. Uiteindelijk belooft God dat Hij deze heiliging bij Zijn komst in geest, ziel en lichaam geheel zal voltooien.

“Heiliging is geen mensenwerk. Voor zover het mensenwerk is, is het schijnheiliging.”

Introductie: de Bijbelse Betekenis van Heilig ↑ hoofdstukken

Lieve mensen, het is mij een genoegen om hier weer bij jullie te mogen zijn. Nu in Maarn, want we zijn gewend natuurlijk elkaar te treffen — tenminste de meesten van jullie — in... Overschie gesproken? Ja, het is toch heel erg sterk? Terwijl ik het zeg, begin ik te twijfelen. Overschie, misschien? Neem me niet kwalijk. Ja, en daar treffen we elkaar dan doorgaans eens in de maand.

Dan is er ook een interactieve Bijbelstudie. Ik bedoel: ik vertel de dingen en daar kan nog op gereageerd of gevraagd worden. Nu is dat wat anders, want bij deze gelegenheden wordt er niet gereageerd. Het is dan niet zo handig om het ook uit te zenden en op te nemen. Hoe dan ook, ik stel voor dat we het nu wat eenzijdig houden. Neem me niet kwalijk, maar bewaar je vragen en opmerkingen even voor als de studie voorbij is.

We gaan het dus hebben over het onderwerp dat je hier achter mij ziet geprojecteerd: over het woordje ‘heilig’. En eigenlijk over allerlei woorden die daaraan verwant zijn, zowel bijvoeglijk, als werkwoord en als zelfstandig naamwoord. Het zal geen verbazing wekken, denk ik, als ik zeg dat dit woord heel veel in de Bijbel genoemd wordt. Ik heb het eens nageteld, maar gewoon in onze Bijbelvertalingen kom je het al snel zo'n 1200 keer tegen in al zijn vervoegingen en vormen.

De betekenis ervan is eigenlijk heel onomstreden — dat wil zeggen, voor Bijbelkenners. De betekenis is namelijk dat iets apart gezet is, en wel voor God. Het is dus niet zomaar afzondering; daar is eigenlijk ook weer een ander woord voor. Dat is vooral negatief: je bent afgezonderd van iets. Maar ‘heilig’ heeft de gedachte in zich van afzondering, maar dan het apart stellen met een doel en wel met het oog op God. Dat is wat de wezenlijke betekenis is van heilig.

Daar kom je trouwens meteen al in conflict met de gangbare gedachte over het woordje heilig, want dat heeft toch een beetje de klank van iets wat perfect is en wat in de menselijke beleving onmogelijk te bereiken is. Vandaar ook — en dat zie je dus ook weer in de kerkelijke praktijk terug — dat een heiligverklaring wel iets heel bijzonders is als dat je ten deel valt. Sowieso moet je daarvoor eerst dood zijn. Ja, je hebt er niet zoveel meer aan eigenlijk, als je het zo bekijkt. Maar zoals dat in de Rooms-Katholieke Kerk gaat met martelaren of mensen die iets bijzonders hebben gedaan of gepresteerd: die worden dan postuum alsnog heilig verklaard door de paus. Dan ben je toch wel van een heel apart soort, een elite zeg maar. Nou, dan zie je zelfs in de Rooms-Katholieke Kerk — een kerk die bij uitstek de reputatie heeft het christendom te vertegenwoordigen — dat het eigenlijk al helemaal misloopt. Want dat kan ik je bij dezen meteen verklappen, en ik zal straks ook laten zien, dat het inderdaad heel anders is.

Ons Nederlands woord trouwens, als je het etymologisch bekijkt, heeft te maken met ‘heil’, ‘heilzaam’ en met ‘heel’. Dat zie je in allerlei andere talen ook nog terug, zoals in het Engelse ‘holy’ en ‘whole’ en in het Duits trouwens ook. Dan heeft het de gedachte van iets wat ‘heel’ is. Ik zeg niet dat dat niets te maken heeft met de Bijbelse betekenis, maar zowel in het Hebreeuws als in het Grieks — de talen waarin de Bijbel geschreven is — heeft het heel uitdrukkelijk de betekenis van iets dat apart is, apart gezet voor God.

Taalkundige Verkenning: Heilig als Bijvoeglijk Naamwoord ↑ hoofdstukken

Laten we het inderdaad maar eens een keertje taalkundig benaderen. Daarmee schrik ik meteen een aantal van u af, maar als u een beetje uw best doet om mij te volgen, dan valt dat reuze mee. Het gaat erom gewoon even het woord te verkennen. Meestal kennen we het als een bijvoeglijk naamwoord. Laat ik een aantal voorbeelden geven, dan wordt het meteen duidelijk. Zoals u weet, zegt een bijvoeglijk naamwoord iets over een zelfstandig naamwoord; over dingen, mensen, personen of ideeën. Ik geef meteen een aantal Bijbelse voorbeelden — ik had veel teksten kunnen noemen, maar dit is voor nu genoeg.

Denk bijvoorbeeld aan 'uw heilige naam'. Dat gaat per definitie over de naam van God, die heilig is. Die naam van God is van een heel aparte orde; het spreekt ervan dat de naam aan Hem toegewijd is. Dat moet duidelijk zijn. Of denk aan de 'heilige Schriften'. Er is zoveel geschreven en er staat zoveel zwart op wit, maar er is één type woord dat van een heel bijzondere, aparte orde is: de heilige Schriften. Dat is waar ik zojuist in mijn gebed ook over sprak, namelijk deze collectie van welgeteld zeventig boeken. Alleen het getal wijst al op die perfectie, op dat heel aparte. Die collectie, dat zijn heilige Schriften.

En wat dacht u? Het is bijna Pinksteren — morgen is het feest bij uitstek van de heilige Geest. Er is heel veel geest, of er zijn heel veel geesten. 'Geest' is eigenlijk een verzamelnaam voor alles wat je niet kunt zien. Het zegt dus eigenlijk niet zozeer iets over wat het is, maar het zegt iets over onze handicap, namelijk ons onvermogen om het te kunnen zien. Maar daarvan is Gods Geest heilig. Er zijn vele geesten, maar Zijn Geest is heilig omdat het de Geest van God is. Vandaar ook: een heilige Geest. Om nu nog iets onaardigs te zeggen over de gangbare gedachte: vaak zie je dat 'Heilige Geest' met hoofdletters wordt geschreven als een Geest, waarmee dan vooral geduid wordt op een apart persoon naast God of in God, de Drie-eenheid. Maar het is de kracht van de Allerhoogste en die is heel bijzonder, heel apart. Vandaar dus heilige Geest; niet een apart persoon dus, geen derde persoon van de Heilige Drie-eenheid.

Dan zijn er de 'heilige profeten'. Er zijn vele profeten, maar er is een bepaald soort profeten die werkelijk profeten zijn; mensen die voorzeggen en de mond van God zijn. Wel, zij zijn heilig. Of de 'heilige stad' — u weet welke stad dat is. Dat is die stad die momenteel eigenlijk heel onheilig is, maar die door God apart gesteld is en een specifieke bestemming heeft. Ik doel uiteraard op Jeruzalem. En dan de 'heilige berg' of een 'heilige dag' — zo wordt de Shabbat heel dikwijls genoemd. Een heel apart gezette dag. Zes dagen wordt er gearbeid en er is één dag die God aan het einde gereserveerd heeft; een dag voor Hem, waarop de mens zijn arbeid staakt. In ieder geval was dit ook een teken voor Israël.

Ik heb ooit van schilders vernomen dat zij ook spreken over 'heilige dagen'. Kent u dat woord? Misschien niet zo velen. Vroeger werkte ik in de tuinbouw en in de winter, als er in de bloemen en planten niet zoveel te doen was, gingen we schilderen. We schilderden dan de verwarmingsbuizen in de kassen. Het deel dat tegen het glas aan zat, kon je net niet zien, maar dat moest wel geschilderd worden voor de preventie, om ze niet te snel te laten roesten. Maar daar vergat je wel eens wat, juist omdat je het niet kon zien. Als een stukje niet geschilderd was en je kon dat met een spiegel aantonen, dan werden dat 'heilige dagen' genoemd. Waarom weet ik niet, daar heb ik niet naar gezocht, maar een stukje dat vergeten is bij het schilderen, heet een heilige dag. Vraag het maar eens na aan schilders, die weten waar ik het over heb. Maar goed, dit even terzijde, zonder dat het al te veel met het onderwerp te maken heeft.

Dan is er nog 'heilige grond'. Kijk, iets is in de Bijbel niet heilig omdat het bijzonder is, maar het is eigenlijk omgekeerd: het is bijzonder omdat het heilig is. Denk aan het voorbeeld van Mozes in de woestijn, die de kudde aan het weiden was. Hij zag een braamstruik die brandde, maar niet verbrandde. Hij ging erheen om te kijken en toen sprak God vanuit de brandende braamstruik tot hem. Er werd tegen hem gezegd: "Mozes, doe de schoenen van je voeten, want de grond waarop je staat is heilige grond." Hoezo? Het was gewoon een stukje woestijn. Ja, maar het werd ineens heilig doordat hij op die plek waar hij nu stond een ontmoeting had met de Allerhoogste die tot hem sprak. Dat maakte die grond ineens heilig. Het was dus helemaal geen bijzondere grond van zichzelf; het was heilig omdat het gewijd was aan God, en dat maakte het bijzonder. Het heeft dus eigenlijk helemaal niet zozeer met perfectie of iets dergelijks te maken.

U leest in Exodus ook over 'heilige klederen'. Dat was de kleding die speciaal ontworpen was met heel speciale kleuren voor de priesters. Of 'heilige zalfolie'. Ik zou nog wel even door kunnen gaan, maar dit is om aan te geven wat heilig is: het is apart gezet. Neem bijvoorbeeld een steen in de tempel. De tempel is heilig, maar waarom? Eigenlijk alles in die tempel was heilig omdat het in de tempel stond. Dus zelfs als een steen kapot was of niet meer mooi, dan was het nog steeds een heilige steen, simpelweg omdat het deel uitmaakte van het heiligdom. Dat is de gedachte.

De Heiligen: een Door God Gegeven Positie, Geen Kerkelijke Elite ↑ hoofdstukken

Dan heb je ook nog 'het heilige' of 'de heiligen', meestal in het meervoud. Dat wordt gebruikt als een zelfstandig naamwoord. Vaak is het de aanduiding van het heiligdom; zo was één afdeling in de tent of de tempel 'het heilige', en daarachter had je dan 'het heilige der heiligen'. In het Nieuwe Testament vind je dit woord heel dikwijls in deze vorm, dus als zelfstandig naamwoord in het meervoud, en vrijwel altijd — behalve de uitzondering die ik zojuist noemde — slaat het op mensen.

Ik geef een paar voorbeelden. In Filippense 4 schrijft Paulus aan het einde van zijn brief: "Jullie groeten al de heiligen." Of hij spreekt over het "samen met alle heiligen ontdekken wat de hoogte, de breedte, de lengte en de diepte is van de liefde van God." Ook spreekt hij over de "gemeenten der heiligen", de ekklesia’s, of over "uw liefde tot al de heiligen". Wij zijn gewend — en dan praat ik eigenlijk even voor mezelf — om zulke mensen 'gelovigen' te noemen. Daarmee bedoel je dat zij een overtuiging hebben, dat zij geloven en beamen wat het Woord zegt. Dat is één kant, maar het is heel bijzonder om in het Nieuwe Testament te zien dat zulke mensen in de brieven eigenlijk standaard zo worden aangeduid. Nu zeg ik misschien iets te veel, want er zijn wel meer aanduidingen, maar één van de meest voorkomende aanduidingen voor gelovigen is 'heiligen'. Het zijn dé heiligen. Paulus zegt over zichzelf: "Ik ben de geringste van alle heiligen," of hij spreekt over het "toerusten van de heiligen".

Hier maak ik meteen even het punt dat ik bij de aanvang ook al aangeaf, namelijk het grote verschil met de kerkelijke praktijk. Ik denk nu vooral aan de Rooms-Katholieke Kerk en waarschijnlijk ook de Grieks-Orthodoxe wereld. Daar kent men allerlei heilige figuren en is die titel alleen weggelegd voor een heel speciale categorie mensen die heilig zijn verklaard. In de Bijbel is dat absoluut niet zo. Mensen die geloven in het Woord van God, worden heiligen genoemd. Dat wil zeggen: ze zijn door God apart gezet. Er is geen uitzonderingscategorie voor een elite of voor een speciaal soort mensen.

Daarbij komt dat de gedachte van een heilige naar menselijke begrippen vaak een onbereikbaar ideaal is. Maar dat is het in de Bijbel dus helemaal niet. Niet omdat het door mensen wel te bereiken is, maar omdat het helemaal niet iets is wat mensen bereiken. Het is iets wat God doet. God is degene die heilig verklaart. Dat wil zeggen: Hij zet je apart en benoemt je vervolgens ook als zodanig. Het is dus geen onbereikbaar ideaal, want het is helemaal niet iets wat wij zelf doen.

We zijn ook niet afhankelijk van een menselijke instantie of een of andere hoge autoriteit in Rome. Gisteren ging onze jongste zoon, Jarin, met zijn school een weekend naar Rome. Ze wilden ook een bezoek gaan brengen aan het Vaticaan. Natuurlijk is dat met Pinksteren, dus dan ben je niet de enige, dat kan ik u wel vertellen. Ik ben er ook ooit geweest en dat was niet eens op een feestdag, maar het is er enorm druk. Maar goed, hij zit daar nu dus. Wat ik maar wil zeggen: welke menselijke instantie dan ook, hoe hoog gewaardeerd om welke reden dan ook, dat is het punt niet. God is degene die heiligt. Hij benoemt hen die Zijn Woord ontvangen. Voor degenen bij wie Hij de ogen, de oren en de harten daarvoor geopend heeft, is Hij degene die heiligt en heilig verklaart.

Het Werkwoord Heiligen: Heiliging Is Gods Werk ↑ hoofdstukken

Daarnaast hebben we, en dat valt meteen in diezelfde sfeer, het heiligen als werkwoord. Ik heilig, jij heiligt, wij heiligen. Dan gaat het dus vooral over de handeling van het voor God apart zetten. "Uw Naam worde geheiligd." Dat is ook interessant. Je leest bijvoorbeeld over het altaar dat de gave heiligt. Er was dus iets wat op het altaar gelegd werd. Omdat het altaar heilig was – het maakte immers deel uit van het heiligdom – werd wat erop gelegd werd ook heilig. Waarom? Simpelweg omdat het op het altaar lag. Dat is weer diezelfde gedachte waar ik het zojuist over had.

In Johannes 10 lees je over de Heer Jezus dat er van Hem gezegd wordt dat de Vader Hem geheiligd heeft. Dat wil zeggen: apart gezet heeft. Aangezien de Vader degene is die apart zet, is Hij ook degene die dat allemaal voor Zijn rekening neemt. In Hebreeën 2 staat: "Hij die heiligt en zij die geheiligd worden." Je ziet hier trouwens opnieuw wat ik in deze hele studie met klem benadruk: heiliging is geen mensenwerk. Voor zover het mensenwerk is, is het schijnheiliging. We kennen in het Nederlands niet voor niets het begrip "schijnheilige". Dat is per definitie het resultaat wanneer mensen zelf gaan heiligen. God is degene die heilig en apart zet, en als je het aan Hem overlaat, dan is het geen schijn maar werkelijkheid. Dat verschil tussen schijn en echt is ook hier buitengewoon belangrijk.

Wat ik zojuist wilde aangeven, is dat God vrijwel altijd het onderwerp is – ook grammaticaal gezien. Wie heiligt er? God. Ik noemde zojuist zelf al een uitzondering: het altaar heiligt. Daar zou je een uitzondering op kunnen maken, maar de rode draad is dat God het onderwerp is; Hij is het die heiligt.

Om het compleet te maken, heb je ook nog het werkwoord dat als zelfstandig begrip gebruikt wordt. Dan krijg je "heiliging". In Handelingen wordt bijvoorbeeld gesproken over de "dagen der heiliging", de dagen dat iets geheiligd wordt. Of: "Dit wil God: uw heiliging." Daar kom ik straks nog even op terug. In Hebreeën 12 staat: "Jaag naar de heiliging, zonder welke niemand de Heer zal zien."

Ik wil toch even bij die laatste zin stilstaan. Ik had het misschien als een apart vers in een aparte dia moeten vermelden, maar ik wilde er toch iets over zeggen. Juist omdat ik, net voordat ik deze studie op mijn stick zette, op een verklaring stuitte die simpelweg fout is. Vergeef me dat ik daar nogal stellig in ben, maar de verklaring van dit vers wordt heel vaak als een dreigement gepresenteerd. Er staat: "Jaag naar de heiliging", met daarachter: "zonder welke niemand de Heer zal zien." Men legt dat dan uit als: "Als jij jezelf niet heiligt – wat trouwens al geen Bijbelse gedachte is, want God heiligt – dan zul je de Heer nooit zien." Dan wordt het een dreigement. Maar het is helemaal geen dreigement; het is een vaststelling. Alleen zij die door God apart gezet zijn en geheiligd worden, hebben zicht op wie God is. Zij zien de Heer zoals Hij werkelijk is en weten wat Hij doet. Slechts zij zien de Heer. Dat geeft een heel andere gedachte. Het is geen dreigement, maar een kenmerk: als je heilig bent, dan heb je zicht op God. Waarvan akte.

In het algemeen is het zo dat het woord "heilig" ontzettend vaak voorkomt. Ik zei al dat het in onze Bijbelvertalingen zo’n 1200 keer voorkomt. Als je een beetje vertrouwd bent met de Bijbel, ken je het woord en het begrip wel. Maar dat is vaak het probleem met woorden die zo bekend zijn: ze gaan lijden onder hun bekendheid. Je hebt dan eigenlijk geen idee meer wat het werkelijk betekent. Hoe bekender het is, hoe minder je je realiseert wat het echt is. Misverstanden kunnen dan zomaar via een achterdeurtje binnenkomen. Ik heb er al een paar genoemd, dus het leek mij geen verkeerd idee om daar in deze samenkomst bijzondere aandacht aan te geven. Van die 1200 teksten gaan we er natuurlijk niet veel bespreken, maar er zijn er een paar die ik eruit wil lichten en in de schijnwerpers wil zetten. Waarom? Omdat ze ons heel specifiek onderwijs geven en informeren over wat het echt is. Het is zeer van belang om die te kennen.

Korinthe: Geroepen Heiligen in Christus Jezus ↑ hoofdstukken

1 Korinthe 1, ik heb er inderdaad tien, twee handen vol. Laten we daarmee van start gaan. In 1 Korinthe 1 schrijft Paulus een brief aan de gelovigen te Korinthe. Hij zegt: "Paulus, een geroepen apostel van Christus Jezus door de wil van God." Met andere woorden: ik heb daar zelf niet voor gekozen, maar God wilde dat zo, en daarom ben ik een apostel, een afgevaardigde aan de ekklesia van God te Korinthe.

De ekklesia of de gemeente eigenlijk. Een ekklesia is een volksvergadering. Als je het woord splitst in zijn elementen, dan zijn het de uitgeroepenen. Het zijn mensen die geroepen zijn, en in dat uitgeroepen worden zit ook al een apartzetting. Je hoorde bij de rest en dan word je er vervolgens uitgeroepen; je bent geselecteerd. Ik ben nu eigenlijk ook al een beetje vooruit aan het grijpen op wat Gerard de aankomende maanden gaat vertellen over uitverkiezing; dat heeft dezelfde gedachte in zich.

Hoe dan ook, Paulus schrijft aan de ekklesia van God te Korinthe en daar zegt hij: "aan de geheiligden in Christus Jezus, de geroepen heiligen met allen die allerwege de naam van onze Heer Jezus Christus aanroepen, hun en onze Heer." Het gaat er in die laatste zinnen vooral om dat de brief niet alleen bestemd is voor degenen die te Korinthe geheiligd zijn, maar ook voor hen die allerwege – dus overal, ook in Maarn zal ik maar zeggen – de naam van onze Heer Jezus Christus aanroepen.

Waarom wijs ik hierop? Om twee redenen. In de eerste plaats: de gelovigen worden hier niet eens zozeer als gelovigen aangesproken. Dat zijn ze wel, dat wordt verondersteld, maar het gaat er vooral om wat het geloof of het woord vervolgens doet: het zet je apart. Je wordt per definitie door het woord dat je bereikt – en daarmee bedoel ik je hart bereikt – door geloof een aparteling. Goedemorgen, apartelingen! Heel bijzonder. Waarom? Je verneemt het woord van de Allerhoogste, terwijl de wereld, om het even heel zwart-wit neer te zetten, wandelt in de duisternis. De wereld weet niet wie ze zijn en niet waar ze vandaan komen, maar daar is een gezelschap dat dat wel weet. Hoe weten ze dat? Doordat zij het Woord, met allemaal hoofdletters, hebben vernomen en doordat ze het beamen, worden ze apart gezet. Het heeft een hartbereik en dat is het automatische effect of resultaat daarvan.

Het zijn de geheiligden in Christus Jezus. Ze hebben vernomen van Christus Jezus, niet van Jezus – ik zeg het maar even. In de christelijke wereld is dat een gangbare manier om Hem aan te spreken, maar Jezus is de mens die hier op aarde wandelde. Zo bedoelt men dat trouwens altijd. Nee, Christus Jezus is Hij die door God tot Christus is gemaakt en opgewekt is uit de doden. Wie is dat? Wel, dat is de Jezus die hier op aarde wandelde, maar wat voorop staat bij Paulus – zo kende hij Hem trouwens ook uitsluitend – is de Christus. Dat staat voorop. Welnu, zij die Hem kennen, Christus Jezus, worden daarmee geroepen. Zijn woord hebben ze vernomen en dat heeft een hartbereik, en daarmee zijn ze heiligen.

Apart gezet dus. De tweede reden waarom ik het heel apart vind: ze worden heiligen genoemd. Dat is in de Korinthebrief heel bijzonder, want er is geen brief waarvan we betrekkelijk veel weten over de geadresseerden als in deze brief. Aan hun gedrag was het niet echt af te lezen dat zij heiligen waren. Het waren geen heilige boontjes – die heb je trouwens ook nog – maar het idee dat zij zo perfect waren, integendeel! Je bladert de brief maar eens door en ik geef hier een paar voorbeelden: hoofdstuk 3 vers 1 en hoofdstuk 5 vers 1. Dan zie je meteen dat als je het aan hun gedrag zou afmeten, je hen bepaald niet zou aanspreken als heiligen. Maar dat is ook niet het hoofdpunt. Heiligen wil zeggen: je bent in een positie gezet, ongeacht de praktijk. Ik zeg niet dat het niks met elkaar te maken heeft, want als je apart gezet bent in een positie, word je vervolgens ook geheiligd en dan wordt het een proces. Maar je begint met je geloof en daarmee ben je geheiligd. Dat is gewoon je positie, ongeacht of je de consequenties ervan al ziet en beleeft, of je werkelijk verstaat waar het dan om gaat. Het is de positie waarin God je geplaatst heeft.

Dat is heel belangrijk. Dus ook hier blijkt weer: je bent geen heilige omdat je zo goed bent of zo perfect, of omdat de wereld zegt: "O, wat een geweldige, voortreffelijke wandel." Want dat blijkt in Korinthe nu helemaal niet aan de orde te zijn; ze waren daar helemaal niet voorlijk in. En toch waren ze geheiligden en worden ze aangesproken als geroepen heiligen.

Ik blader even door die brief heen en blijf nog even in hetzelfde eerste hoofdstuk. Dat is inmiddels het slot van het hoofdstuk: hoofdstuk 1 vers 30. Die wil ik ook graag met jullie delen. Daar staat: "Maar uit Hem is het dat jullie in Christus Jezus zijn." Uit Hem verwijst naar God. Hoe komt het dat je in Christus Jezus bent? Wel, dat komt uit Hem. Hij is degene die dat bedacht heeft, die dat al van tevoren had vastgesteld en daartoe ook heeft uitgekozen. Hij is degene die dat ook doet: Hij roept je door Zijn woord bij jou te brengen. Jullie zijn in Christus Jezus. En wie is die Christus Jezus? Dat is een typische Paulus-benoeming van Degene over wie we het nu hebben. Christus Jezus, die ons van God is geworden: wijsheid.

In de meeste Bijbelvertalingen staat de dubbele punt eigenlijk al na "geworden", maar het idee is – zonder dat nu verder toe te lichten – dat Hij voor ons van God geworden wijsheid is. Dat wil zeggen: dit is echt goddelijk beschikt en bedacht. Het is typisch zo wijs als alles wat God doet en bedenkt. Namelijk, die wijsheid bestaat hier eigenlijk uit drie elementen: rechtvaardigheid, nummer twee heiliging – dat is ons onderwerp – en verlossing. Die verdeling is zo mooi omdat het eigenlijk ook iets zegt over het verleden, het heden en de toekomst. Rechtvaardigheid wil zeggen: degene die gelooft, wordt rechtvaardig verklaard door God, of is rechtvaardig. Sterker nog, in de Bijbel rekent God geloof tot rechtvaardigheid. Wie is rechtvaardig? Degene die beaamt wat Hij zegt. En hoe kon je dat beamen? Wel, doordat je het gelooft en doordat Hij jou dat geloof geeft. Maar het begint dus met: je bent een rechtvaardige. Vanaf het moment dat je gelooft, ben je een rechtvaardige.

Vervolgens is er ook heiliging. Dat is een proces. God is degene die je geheiligd heeft, maar vervolgens heiligt Hij jou ook. Hij zet jou apart en Hij maakt jou ook apart, want dat woord doet vervolgens zijn werk in je. Je hoort het en je wordt getransformeerd in je denken. Je gaat een heel andere kijk op de dingen krijgen, een heel andere wereldvisie eigenlijk. Het verandert je hele overtuiging, je keuzes, de waardering voor de dingen en de wijze waarop je dingen beoordeelt. Kortom, je hele binnenwereld wordt compleet veranderd. Getransformeerd, noemt de Bijbel dat. En dat is een proces. Dat begint vanaf het moment dat je gelooft en dat eindigt feitelijk straks bij de verlossing.

En dan zijn we bij nummer drie, namelijk als ook ons lichaam verlost wordt. Want we zitten hier allemaal—ik ga er nu even gemakshalve vanuit, zonder dat ik weet of dat ook zo is—als geheiligden. Je gelooft Hem en daarmee ben je een rechtvaardige. Vervolgens is Hij het die jou ook heiligt en jouw denken verandert. Maar we zitten hier allemaal nog met een onverlost lichaam, een sterfelijk lichaam. Dat gaat een x aantal jaren mee; dat kan heel erg verschillen. Mijn vader werd vorige week 95, maar dat is niet iedereen gegeven. De meesten zullen met wat minder tevreden moeten zijn. Maar we zijn stervelingen, dat is het hele idee.

Ons lichaam wordt verlost en dat is trouwens Romeinen 8: wij wachten op de verlossing van ons lichaam. Het is ook niet zo dat we van ons lichaam verlost worden, maar dat ons lichaam verlost wordt. Dat ons lichaam van sterfelijk levend wordt, van vergankelijk onvergankelijk en van zwak krachtig. Kortom: dat is de verlossing. Dus Christus Jezus, Hij is het uit God die voor ons wijsheid is geworden. En dat betekent: rechtvaardigheid in het verleden, heiliging in het heden en verlossing in de toekomst.

Als dat allemaal uit Hem is, dan betekent dat dus dat er niets van onszelf bij is. Ik bedoel, ook als je hart hiernaar uitgaat en je ervoor kiest om naar Zijn woorden te horen, dan is dat slechts omdat Hij dat in jouw hart bewerkt heeft. Dat vinden mensen vaak helemaal niet leuk om te horen, want er blijft zo weinig eigen roem over. Het is nog sterker: er is geen enkele eigen roem. Dat zegt Paulus daarna ook: "opdat het zij gelijk geschreven staat: Wie roemt, die roeme in de Heer." Want je hebt helemaal niets van jezelf. Dat is de waarheid. Alles wat je hebt, heb je ontvangen. Alles wat je bent, is omdat Hij iets van jou gemaakt heeft. Het is een prachtig thema, zeker ook in dit verband.

In 1 Korinthe 6 staat: "sommigen van u zijn dat geweest." Eigenlijk zou ik het voorgaande ook moeten lezen. Paulus had juist een opsomming gegeven van hoereerders, afgodendienaars, overspelers, schandjongens en knapenschenders—letterlijk 'mannenliggers'. Daar gaan we het nu even niet over hebben. Dieven, rovers, dronkaards, lasteraars, oplichters; die categorie dus. Hij spreekt de Korinthiërs aan: "sommigen van jullie zijn dat ook geweest, in welke mate dan ook." Hij zegt: "maar jullie zijn schoongewassen." Dat woordje 'worden' staat er eigenlijk niet, of 'zijn schoongewassen'. Vandaar ook dat ik het 'lightface' afbeeld.

Maar jullie zijn schoongewassen, jullie zijn geheiligd, jullie zijn gerechtvaardigd. Het punt is—en daarom wil ik dit graag voor het voetlicht brengen—dat deze teksten grammaticaal passief zijn. Je ondergaat het. Je wordt gerechtvaardigd; je rechtvaardigt jezelf niet. In de NBG-vertaling staat trouwens: "Gij hebt u laten afwassen." Ja, zo staat het daar: "Jullie hebben je laten afwassen." Maar dat staat er niet. Want dat heeft wel iets passiefs als je iets laat doen, maar de grondtekst is nog passiever: jullie zijn afgewassen of schoongewassen. Het menselijke aandeel is nul, niente.

Dat geldt ook voor de wassing: je ondergaat dat. Het geeft aan dat aangezien wij als heiligen, als apart gezette mensen, daarin passief zijn, Hij degene is die dat doet. En hoe doet Hij dat? Dat staat er trouwens ook bij: "door de naam van de Heer Jezus Christus." In feite is dat een nadere omschrijving: "door de Geest van onze God." Dan heb je het weer over de Heilige Geest die dat doet. Dat is onzienlijk en vandaar ook dat het Geest heet.

Niettemin is het bijzonder als je in aanraking komt met de naam van de Heer Jezus Christus. Ik herhaal wat ik zojuist zei: dat is Hij die door mensen is gedood, maar door God is opgewekt uit de doden en die nu aan Gods rechterhand is. Dat is de Heer Jezus Christus; laat je niets anders wijsmaken. Het horen van wie Hij is, dat is de wijze waarop God inderdaad onze gedachten van binnenuit verandert en ons eigenlijk compleet schoonwast, apart zet en rechtvaardigt. Dat doet Hij door de naam van de Heer Jezus Christus en daarmee ook door de Geest van onze God.

Nog één.

Geheiligd Door de Waarheid en het Waterbad van het Woord ↑ hoofdstukken

Johannes 17; de meeste passages die ik laat zien, komen uit de brieven van Paulus, maar hier is er een uit het beroemde hogepriesterlijk gebed. Daar spreekt de Heer Jezus, vlak voordat hij wordt overgeleverd in Gethsemane en gekruisigd zou worden, in gebed tot zijn God en Vader. Hij zegt: "Heilig hen in de waarheid." Wie heiligt er? Dat is God zelf. Hij zegt tot zijn Vader: "Heilig hen in de waarheid; uw woord is de waarheid."

Hoe vindt die heiliging dus plaats? Wie doet dat? Dat is God zelf. Dat hadden we inmiddels al wel gezien, maar we worden daar voortdurend in bevestigd. En hoe doet Hij dat? In waarheid, door te vertellen hoe het werkelijk is. Want dat is wat waarheid is. Hij vertelt ons wie Hij is en wat Hij te melden heeft over wie wij zijn en over alles wat van belang is. Door de waarheid te vernemen, word je apart gezet.

Je wordt sowieso apart gezet van de leugen. Want wat is de leugen eigenlijk? Dat is moeilijker te omschrijven, omdat er van leugens zoveel zijn. Dat is het grootste verschil tussen leugen en waarheid: van waarheid is er maar één, maar van leugens zijn er vele. Om een voorbeeld te noemen: drie maal drie is negen, dat is waar. Er is maar één ware formule. Maar als je vraagt hoeveel verkeerde, leugenachtige formules er zijn... die zijn oneindig.

Je hoeft de leugen niet te kennen om hem toch te kunnen herkennen. Dat is een mooie oneliner. De enige manier om de leugen te herkennen, is de waarheid. Als je weet hoe het zit, dan herken je het onmiddellijk wanneer je iets verneemt dat niet klopt. Daarom is het veel efficiënter om gewoon de waarheid te leren kennen dan je bezig te gaan houden met leugens om te zien wat er allemaal speelt en om de leugen te vatten. Dat heb je niet nodig. Het is de shortcut om wijsheid op te doen: houd je wezen bezig met de waarheid.

Wat is dat, de waarheid? Romeinen 3 zegt: "God zij waarachtig, maar ieder mens leugenachtig." Een mens, wie hij ook is, verdraait zo gemakkelijk de dingen. Meestal doet hij eigenlijk niet anders, ook als het gedrukt staat. Maar uw woord is de waarheid. Wat God zegt is waarachtig, eerlijk en echt. En het beklijft. Dat is ook een kenmerk van de waarheid: de waarheid blijft. Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel.

In Efeze 5 vinden we een tekst die erg in die lijn ligt. Daar worden de mannen specifiek aangesproken. Paulus spreekt trouwens verschillende categorieën aan — de kinderen, de vrouwen — en dan zegt hij tegen de mannen: "Hebt uw vrouw lief." Onvoorwaardelijk. Er staat niet: "Vind je vrouw lief." Dat kan natuurlijk ook en het is mooi meegenomen als dat zo werkt, maar de opdracht is: heb je vrouw lief. Dat is het woordje agapè. Waarom heb je je vrouw lief? Omdat het je vrouw is. Dat alleen al is de reden om haar onvoorwaardelijk lief te hebben. Niet omdat je haar altijd leuk, mooi of sexy vindt, maar: heb haar lief. Bewijs haar liefde, en dat is onvoorwaardelijk.

Het motief dat hier gegeven wordt, is geweldig. Eigenlijk kennen wij agapè-liefde hier op aarde maar heel weinig. Er is maar één type voorbeeld dat ik kan bedenken dat we in de aardse sfeer kennen — en zelfs dat is niet absoluut — en dat is de liefde van ouders voor hun kinderen. Die is normaal gesproken onvoorwaardelijk. Je houdt van je kind, niet omdat het gehoorzaam is, leuk is, mooi is of goed presteert. Als dat al de reden is, dan is het heel ongezond. Je houdt van je kind omdat het je kind is. Dat is agapè.

God houdt van zijn schepping. God houdt van ieder schepsel, van elk creatuur, omdat het zijn creatuur is. Hij heeft het bedacht, Hij heeft het gemaakt, Hij heeft er een bestemming mee en Hij maakt het ook wel. Hij houdt ervan. God heeft elk mens, elk creatuur lief. En nu staat er: "Mannen, hebt uw vrouw lief, evenals Christus de ekklesia heeft liefgehad." Eigenlijk staat dit in een tijdloze vorm: het feit wordt gesteld. Evenals Christus de ekklesia liefheeft en zich voor haar overgegeven heeft. En dan gaat het niet alleen over het verleden, maar ook over wat Hij nú doet om haar te heiligen.

Hoor je het? Om haar te heiligen, haar reinigende in het waterbad in het woord. Wat hier gezegd wordt, is heel apart. De overgave van Christus hield niet op toen Hij stierf. Integendeel, nu als de Opgewekte, als de Verheerlijkte, zet Hij zich in en geeft Hij zich over voor de ekklesia. Hij heiligt haar, Hij zet haar apart. En hoe doet Hij dat? Hij past het waterbad van het woord toe. Dat is de metafoor. Een waterbad verschoont je. En dat doet Hij door het woord te bedienen.

Het gaat hier over de ekklesia. Wij hebben misschien de neiging om te denken dat dit alle gelovigen individueel zijn, maar de ekklesia zijn de gelovigen die samen vergaderd zijn. Zij worden altijd als een geheel gerekend. Er is daar een mooi Latijns woord voor waar ik net niet op kom... maar in ieder geval is het idee dat wanneer er gelovigen bij elkaar zijn, zelfs al zijn het er maar twee of drie, dat de ekklesia is. Zij representeren het geheel. Het gaat er niet alleen om dat wanneer jij persoonlijk je Bijbeltje leest Hij jou reinigt — dat is wel zo — maar hier gaat het over de ekklesia als de gelovigen samen zijn rondom zijn woord. Dan reinigt Hij. Wanneer je bij elkaar bent en zijn woord verneemt, dan reinigt dat per definitie. Hij past zijn woord toe op de ekklesia en daarmee verschoont Hij haar.

Hij heiligt haar door haar te reinigen in het waterbad in het woord, om zo de ekklesia voor zich te plaatsen: stralend, zonder vlek of rimpel of iets dergelijks, zodat zij heilig is en onbesmet. Dat is wat Hij doet. Dat kun je helemaal aan zijn woord overlaten. Zijn woord is de grote factor die dat teweegbrengt. Het reinigt ons en het doet ons stralen. Het woord maakt blij, omdat het je ogen richt op Hem, op wat Hij te zeggen heeft, wat Hij belooft en wat Hij geeft. Het verwacht niets van ons, en dat alleen al maakt je heel erg blij. Het doet je stralen, zonder vlek of rimpel, zodat ze heilig is.

Wij zijn dus heilig oftewel uniek, apart gezet. We hebben daar trouwens ook de grootste... vergis je niet, ik ben ervan overtuigd dat we er geen idee van hebben wat dat "rare gezelschap" eigenlijk is. Naar de mens gesproken zou je er soms geen stuiver voor geven — ja, uitgezonderd deze club die hier nu zit natuurlijk. Ik wil het niet frontaal aanvallen, maar je leest in diezelfde brief aan de Korinthiërs waar ik het zojuist over had, dat het eigenlijk een zooitje was wanneer je er naar de mens naar keek.

Daar geef ik dus echt geen stuiver voor. Hij zegt ook: dan zet Hij ze eigenlijk flink te kijk. Niet vele rijken, niet vele aanzienlijken, niet vele machtigen, niet vele verstandigen, maar God heeft juist datgene wat naar de mens gesproken eigenlijk niks is, dat brengt Hij naar voren.

Mijn vrouw en ik zeggen heel vaak over de ekklesia: dat is de grot van Adullam. Ken je die geschiedenis? David was al gezalfd tot koning. Hij had de overwinning behaald en hij zou daadwerkelijk koning worden, maar in die tussentijd — en ik hoop dat je nu eventjes de radertjes gaat draaien, want dit is heel typologisch — in die tussentijd had hij een gezelschap om zich heen met wie hij uiteindelijk de grootste plaats zou krijgen toen hij eenmaal koning was.

En dan lees je: daar waren allen die schuld hadden, een schuldeizer hadden, die moeite hadden, in de narigheid zaten of weet ik wat allemaal. Het is eigenlijk gewoon de grot van Adullam. Alles wat daar zat, wat maatschappelijk gezien eigenlijk niks te betekenen had, die kwamen tot hem. Dus wat maakte dat gezelschap nou zo bijzonder? Nou, ze waren bij David en die had God bestemd voor de troon.

Dat is eigenlijk wat de ekklesia in onze dagen ook is: de grot van Adullam. Je geeft er naar de mensen toe ook niks voor. Nee, maar God is degene die heiligt. Daar ben ik heel blij mee.

Heb ik er nog een? René, hoeveel tijd had je mij gegeven? Zeg het eens. Nog tien minuten? Dan moet ik over gaan slaan. Nee, maar ik wil het wel een beetje... Ik wil geen ruzie krijgen. Ik wil nog eens terugkomen bij jullie. Maar ik vond tien zo'n mooi getal, want alles wat God geschapen heeft...

Heiliging van de Schepping en in Onze Wandel ↑ hoofdstukken

In 1 Timotheüs 4 lezen we: dat is goed. Niets daarvan is verwerpelijk, indien het met dankzegging ontvangen wordt, want het wordt geheiligd door het woord Gods en door gebed. Waardoor worden de dingen geheiligd? Nou, gewoon doordat God het goed uitspreekt. Alles wat God geschapen heeft, is goed. Niets daarvan is verwerpelijk, laat je niets wijsmaken. Het zijn creaties van God; je ontvangt het en je dankt ervoor, en daardoor wordt het geheiligd. God verklaart het goed en wij danken Hem daarvoor, en dat maakt de dingen heilig. Daarom dank je voor het eten, je dankt voor gezondheid, je dankt in alles, want Hij geeft het. Je dankt Hem daarvoor en dan wordt het ook nog eens heilig en gezegend.

In 1 Thessalonika 4 staat: "Want dit wil God: jullie heiliging." En dan staat er ook bij dat gij u onthoudt van de hoererij, porneia. Dat lijkt heel erg op ons woordje 'porno', dat komt daar ook vandaan, maar porneia in de Bijbel is niet het kijken naar seksuele afbeeldingen of iets dergelijks. In de Bijbelse gedachte is porneia seksuele gemeenschap met een ander dan de eigen vrouw. Ik moet hier trouwens direct bij zeggen dat de onthouding van de hoererij geen voorwaarde is, maar het resultaat van de heiliging. Als God je heiligt, dan ga je dat zien. Dan onthoud je je van die porneia. Wat hij daarmee bedoelt, is dat ieder in heiliging en eerbaarheid zijn vat weet te verwerven. Je moet dit goed begrijpen, want zijn 'vat' is hier zijn vrouw. Wij zeggen dat misschien niet zomaar. Nee Ruben, je hebt haar al verworven. Dus je vat verwerven in heiliging en eerbaarheid, wat dat trouwens betekent, is: niet in hartstochtelijke begeerten zoals ook de natiën die van God geen weet hebben.

Het gaat erom dat men zijn broeder niet slecht behandelt of bedriegt in deze zaak. Het hele idee dat Paulus hier tegen de Thessalonicenzen naar voren brengt, is: onthoud je inderdaad van die porneia. Dat wil zeggen: blijf van de vrouw van een ander af, en zeker van de vrouw van je broeder. Eigenlijk is wat ik nu zeg common sense, maar zeker als je van God weet hebt, dan is dit niet anders dan logisch. Je bent van Hem en je onderscheidt dat. Ik wilde er nog wat meer over zeggen, maar ik wil het hier even bij laten.

Zich Reinigen van de Leugen en de Belofte van Voltooide Heiliging ↑ hoofdstukken

We gaan naar 2 Timotheüs. Zoals ik al zei, wat nu de revue passeert, zijn een aantal schriftplaatsen waarin hele markante dingen gezegd worden over heiliging. Vorig jaar heb ik nog over de tweede Timotheüsbrief gesproken en toen kwam dit ook al eventjes voorbij. Het gaat erom dat Paulus zich in deze persoonlijke brief tot Timotheüs richt, maar hij waarschuwt hem ook alvast. Hij vertelt hoe het zou zijn in de laatste dagen, in de laatste fase van de christelijke era. Hij zegt dat de hele christenheid afgeweken zal zijn; dat begon feitelijk al in zijn eigen dagen en Timotheüs wordt daarop gewezen. Paulus noemt in deze persoonlijke brief ook gewoon namen. Hij heeft het over Hymenaeus en Philetus, die beweerden dat de opstanding al heeft plaatsgevonden. Paulus zegt daarvan: "Maak, als je dat niet meer kunt veranderen, dat je wegkomt." Je moet je daar niet mee associëren, je er niet mee vermengen.

Paulus zegt in vers 21: "Indien iemand zich nu van dezen reinigt..." Kijk het maar na in het verband; dat ga ik nu niet uitgebreid doen, maar check het maar. Die 'dezen' zijn mensen die uit het spoor van de waarheid zijn geraakt. Wat je dan te doen staat, is jezelf daarvan te reinigen. Dat betekent gewoon afstand nemen en je daarvan onderscheiden, zodanig dat je een voorwerp wordt, een vat met een eervolle bestemming. En dan komt het: geheiligd. Dat wil zeggen: apart gezet, bruikbaar voor de eigenaar, voor iedere goede taak gereed.

Waarom noem ik dit nu ook? Omdat dit eigenlijk sinds de dagen van de apostel Paulus actueel is, en nu in de meest extreme mate. De hele christelijke wereld — ik ben scherp, maar ik hoop in ieder geval duidelijk — is vergeven van leugen. Ze is gewoon uit het spoor van de waarheid geraakt. Wat moet je dan doen? Proberen om daar het tij nog te keren? Nee. Er zijn geweldige evenementen — ik ga geen namen noemen, ik zou praktische voorbeelden kunnen geven, maar bedenk ze zelf maar. Er worden manifestaties, grootse ontmoetingen en festivals gehouden en het is heel fijn om daar te zijn. Waarom? Nou ja, je ontmoet andere mensen, er is amusement en je wordt daar echt wel vermaakt. Het is zo fijn om zoveel anderen te ontmoeten. Maar er is één probleem: ze hebben compleet het spoor van de waarheid verlaten.

Ik bedoel, als je vertelt dat God de Redder is van alle mensen — gewoon het ABC van het leven — en dat er één God is (niet drie, maar één God), en je zegt dat de dood echt dood is en niet een andere vorm van leven... dat zijn hele basale Bijbelse waarheden die gewoon ronduit ontkend worden. Wat doe je daarmee? Niks. Afstand nemen. Zorgen dat je er niet bij hoort en dan ben je bruikbaar. Je zegt misschien: "Ja, maar dan word ik buitenkerkelijk." Ja, dat is eigenlijk precies mijn bedoeling: welkom bij de kerk! Buitenkerkelijk zijn betekent dat je inderdaad een aparteling wordt, een bijzondere figuur. Je hoort er niet bij. Meestal wordt dat als een diskwalificatie beschouwd, maar in dit perspectief is het juist de bedoeling dat je zo apart gezet wordt.

Jezelf reinigen zorgt ervoor dat je bruikbaar bent voor de Meester. Waarom? Zodat jouw boodschap die jij kent niet vermengd wordt met wat er algemeen verteld wordt. Als je zegt: "Ik hoor daar wel bij, maar ik heb een wat andere mening," dan heb je jezelf eigenlijk al helemaal vermengd. Je wordt dan geassocieerd met wat iedereen over het christendom zegt, maar dan ben je slecht gestuurd. Ik heb dat heel vaak. Gisteren was ik bij de kapper en ik ken haar al vrij lang. We hadden gesprekken over Bijbelse dingen, waar ze zelf niet zo veel mee heeft. Ze vroeg waar ik eigenlijk lid van was. Ik zei: "Ik ben buitenkerkelijk. Ik geloof met heel mijn hart in de wereld, maar ik hoor daar gewoon niet bij." Dat bedoel ik niet veroordelend, maar gewoon om aan te geven dat de boodschap die ik mag kennen echt hemelsbreed verschilt van wat men erover zegt. En ja, daar verschoon ik mij van. Daar reinig ik mij van: wegwezen. Dat is het devies.

Dan heb ik er nog één, nummer negen die ik wil noemen. In de Petrusbrief staat dit: "Gelijk Hij die u geroepen heeft heilig is, worden ook julliezelf heiligen in heel uw wandel" — pardon, in heel uw gedrag. Het is een passief woord: jullie worden geheiligd. Zijn jullie er allemaal nog, als ik het grammaticaal zeg? Het is een imperatief, een gebiedende wijs, en toch is het passief. Je leest dat ook als de Heer Jezus bij een dove komt. Hij zegt tegen die man: "Effata", dat is: "word geopend". Dat is een gebiedende wijs, maar het is ook passief. Die dove kon helemaal niks doen, hij hoorde Hem niet eens. "Word geopend" werd er tegen die oren gezegd. Dat woord is genoeg, het doet zijn werk en de man ondergaat dat.

Zo worden wij ook geheiligd in heel onze wandel. Er staat immers geschreven: "Jullie zullen heiligen zijn, want Ik ben heilig." Ik noem deze tekst omdat dit zo’n mooi standaardvoorbeeld is van wat meestal over heiliging gezegd wordt. Kijk het maar na in de gewone, gangbare vertalingen. Daar staat meestal: "Wees heilig, want Ik ben heilig." Fout! Kras het door, geef aan hoe het er werkelijk staat. Ik kan het je aanbevelen: er staat niet "wees heilig", er staat "jullie zullen heiligen zijn". Het is een profetie, een belofte. Jullie zullen heiligen zijn. Niet: doe je best om heilig te worden. Waarom? "Nou, Ik ben heilig. Ik zorg daarvoor. Ik zet Mij apart voor jullie, Ik heilig jullie." Het is Gods taak, Zijn roeping en ook Zijn activiteit om dat te doen. "Jullie zullen heiligen zijn, want Ik ben heilig." Hij neemt dat voor Zijn rekening.

Dan ga ik toch eventjes completeren met nummer tien. Ik kan er kort over zijn, maar het is eigenlijk een hele mooie afsluiting. Het staat aan het slot van 1 Thessalonicenzen 5: "En Hij, de God van vrede..." Hij wordt gekenmerkt door vrede, want Hij heeft alles in Zijn hand. Waarom zou Hij geen vrede hebben? "Hij heilige u geheel en al." Wie heiligt er? Hij. En hoe doet Hij dat? Een klein beetje? Nee, geheel en al. Geheel uw geest — dat is de binnenkant — ziel en lichaam. De ziel is eigenlijk de combinatie van geest en lichaam; dat geeft het totaal. Geheel uw geest, ziel en lichaam mogen bij de parousia... Hij is nu afwezig en straks zal Hij aanwezig zijn. Meestal wordt dat vertaald met "komst", maar het betekent dat Hij straks aanwezig is. Die gehele geest, ziel en lichaam mogen bij de parousia van onze Heer Jezus Christus — en ik kan je vertellen dat dit gauw gaat gebeuren, daar zijn goede redenen voor, maar daar ga ik het nu niet over hebben — die blijken in alle delen onberispelijk bewaard te blijven.

Dit is een belofte. God is het die heiligt, geheel en al. En in de parousia straks, als Hij komt, dan is het ook naar lichaam en ziel compleet. Geheel en al. Dan is er helemaal niets meer aan te merken, dan is de heiliging gecompleteerd. Want dan zijn we in alles klaar. Dan is het proces voorbij en is de volmaaktheid aangebroken. God is degene die dat voor Zijn rekening neemt.

En ik ben zo blij, daarmee wil ik afsluiten. Ik ben zo blij met dat woord dat ons eigenlijk van het begin tot aan het eind daarvan verzekert.

Amen.

🎧 heilig- apart gezet voor God
Delen: