▶ 00:00 Introductie: het Verschil Tussen Gods Wil en Gods Raad ↑ hoofdstukken

Een hele goede morgen ook van mijn kant. Jullie hadden mij hier wellicht nog niet getroffen, want ik rijd iedere keer weer van Rijnburg naar Vlaardingen om gesprekken te houden. En inderdaad, zoals Wolter zojuist aangaf, dit is deel 3: het nagerecht van de maaltijd. Ik vind het trouwens een heel aardige metafoor over dat indelen in drieën; daar wil ik aan het einde nog eventjes op inzoomen. Alle goede dingen bestaan immers in drieën, dat is een bekende uitdrukking. Ik ben, zoals ik dit weekend al eerder heb aangegeven, calvinistisch grootgebracht en dan had je ook wat: de predikkunde, oftewel de homiletiek. Men zegt dat een goede preek — en dat geldt trouwens voor een toespraak in het algemeen, voor de retorica — uit drie delen bestaat. Ik had gisteren ook drie delen: verlossing, nou ja, et cetera. Je ziet het principe dus overal terugkomen. Het komt nu ook zo uit dat we dit weekend een drietal bijeenkomsten hebben, wat bij dit thema geweldig uitkomt: Gods wil, Gods raad en nu dan 'de raad van Gods wil'. Deze uitdrukking is rechtstreeks ontleend aan de Bijbel, aan Efeze 1, en daar gaan we straks ook naartoe.

Laat ik eerst nog even op een rijtje zetten wat de volgorde is van de verschillende woorden die in het Grieks van het Nieuwe Testament, in het onderwijs van de apostel Paulus, daaraan ten grondslag liggen. Aan de ene kant hebben we het theléma van God en aan de andere kant Zijn bouléma. Wat is het verschil? God heeft Zijn wil geopenbaard; dat is wat Hij wil. Een voorbeeld daarvan zagen we gisteren bij de Farao. We hebben gezien dat ook de Farao wist wat God wilde, namelijk: "Laat Mijn volk gaan." Zeer simpel. Maar Gods bedoeling of Gods raad, Gods intentie, die is verborgen, tenzij Hij die raad aan iemand tevoren bekendmaakt. Zo wist Mozes in dit geval al wat God werkelijk van plan was; hij kende de verborgen agenda. Dat is dus een heel duidelijk verschil: Gods wil is openbaar, Gods raad is verborgen en zal pas later blijken.

Er is nog een heel belangrijk verschil tussen beide begrippen, Gods wil en Gods raad. Gods wil is namelijk te weerstaan. Uiteindelijk natuurlijk niet; Gods wil zal geschieden in de hemel en op aarde. Als je het 'Onze Vader' kent, dan weet je hoe dat zit: "Uw wil geschiede, gelijk in de hemel, alzo ook op de aarde." Zo zal het gaan. Er komt een moment dat Gods wil volmaakt zal geschieden, maar nu, in onze dagen, in deze aeon, is Gods wil te weerstaan. Je kunt zeggen: "U wilt dat wel, maar ik doe het niet." Eigenlijk is dat een typerend plaatje van deze aeon. Je zou het nog anders kunnen zeggen: dat is precies wat deze aeon ook zo boos maakt, omdat men totaal geen interesse heeft in wat God wil.

Iets heel anders is het met Gods bedoeling of Gods raad: alles gaat naar Zijn raad, naar Zijn bedoeling. Zelfs een Farao die "nee" zei, beantwoordde nog volmaakt aan Gods bedoeling. Niet alleen beantwoordde hij aan Gods bedoeling, nee, dat wás Gods bedoeling. Dat is een heel uitdagend punt en het is lastig om dat te begrijpen. We hebben expres om die reden dit weekend hieraan gewijd om het allemaal wat scherper te krijgen, zonder daarmee de illusie te hebben dat wij het nu na drie samenkomsten allemaal precies weten. We hebben eraan geroken; we hebben het zicht dat de Schrift hier opgeeft bezien, summier, maar toch. Voor de rest blijft het zo dat als we het hebben over Gods intenties en Zijn plannen, dat onze begrippen te boven gaat. Als we het hebben over God en dat wat Hij Zich voorgenomen heeft, Zijn percepties en voornemens... nou ja, ik heb de naam dat ik een groot hoofd heb, maar als ik dat allemaal in dit volume zou kunnen passen, dan zou het denken van God wel heel simpel zijn.

Gods raad is onweerstaanbaar. Zo staat het ook in Romeinen 9: "Wie heeft Zijn bedoeling (Zijn bouléma) weerstaan?" Het antwoord is: niemand. Oké, dat lijkt mij heel duidelijk. Het is goed om deze dingen even helder en scherp voor het voetlicht te brengen.

▶ 05:45 Efeze 1: het Geheim van Zijn Wil en Zijn Voornemen in Christus ↑ hoofdstukken

Zoals gezegd gaan we het nu hebben over de raad van Gods wil, wat aangeeft dat die beide begrippen inderdaad van elkaar te onderscheiden zijn. Gods wil heeft een intentie, een bedoeling. Daar gaat vers 11 over; daar wordt die uitdrukking namelijk gebruikt. Om Efeze 1 vers 11 te begrijpen – je zou kunnen zeggen dat dit hoofdstuk uit slechts enkele lange zinnen bestaat, wat typisch is voor Paulus met al zijn onderbrekingen, pauzes en zijpaden – moeten we eigenlijk iets eerder in de zin inbreken.

Dat gaan we doen bij Efeze 1 vers 9. Daar staat: Hij – en dan gaat het over God – maakt aan ons het geheim van Zijn wil bekend. Dat is wel aardig. Eerder was er in vers 5 al gesproken over de wil, hier gaat het over het geheim van Zijn wil, en de volgende keer dat de 'wil' ter sprake komt, gaat het over de raad van Zijn wil. Paulus speelt als het ware met dit begrip: de wil van God. Maar hier maakt Hij via Paulus aan de gelovigen van de ekklesia bekend wat het geheim van Zijn wil is, en dat is allemaal naar Zijn welbehagen.

God wil dat graag zo, Hij heeft daar plezier in. In het gewone Nederlands gebruiken we het woord 'welbehagen' niet zo vaak meer; we zouden eerder zeggen dat Hij daar behagen in schept. Het is naar Zijn welbehagen dat Hij Zich dit voornam in Hem, en dan gaat het dus over Christus. God heeft dus Zijn plan bekendgemaakt. Want dat is wat een voornemen is: iets wat je je kunt voornemen, een plan. En hoe gaat Hij dat uitvoeren? Wel, dat doet Hij in Hem, dat wil zeggen in Christus. Hij die stierf, maar wat meer is: die opgewekt is en nu aan Gods rechterhand is. Via Hem, de Mens die daar nu boven is en nu nog verborgen is, gaat God Zijn plan en Zijn voornemen realiseren.

En dat gaat heel ver. Kijk, als wij het hebben over Gods wil – we hebben dat afgelopen zaterdag ook gezien bij Romeinen 12 – dan hebben we het vaak vooral over wat God wil in verband met mijn persoonlijke leven. In het algemeen kun je daarover zeggen dat God wil dat je je lichaam beschikbaar stelt, waarna Hij je vult met Zijn Woord om bekend te maken wie Hij is en wat Hij kan. Maar Gods wil is niet alleen particulier, gericht op mijn eigen leven. Nee, Gods wil heeft te maken met wat Hij voornemens is met de hele schepping, met al Zijn creaties.

▶ 09:12 De Volheid van de Tijdperken (aionen) en de Roeping van de Ekklesia ↑ hoofdstukken

En dan staat er: "om tot in het beheer van de volheid van de tijdperken..." Het idee is dat er opeenvolgende perioden zijn, tijdperken, en die komen op een gegeven ogenblik tot volheid — niet enkel tot een culminatie, om het even plechtig te zeggen. Het wordt steeds grootser. Je leest ook dat deze tegenwoordige boze aeon binnenkort afgesloten zal worden; de termijn is bijna vervuld. Wat gaat er dan gebeuren? Er breken nieuwe aeonen aan. Dat is het summum. Ze worden daarom ook de "aeonen van de aeonen" genoemd. Voor alle tijdperken die er geweest zijn, zijn zij overtreffend. Het is een overtreffende trap, net zoals het "Lied der liederen", de "hemel der hemelen" of de "Tocht der tochten". In die tijdperken die nog gaan komen, zal Christus heersen. Eerst krijg je het millennium; dat is de eerste aeon, de komende aeon. Maar daar blijft het niet bij. Het gaat op weg naar een hoogtepunt, naar de toppen. Al die tijdperken vinden hun vervulling en dan zal Christus alles beheersen.

Laat ik dat even schematisch weergeven met een embleem. Het lijkt op het symbool van de Olympische Spelen: vijf cirkels die prachtig dienstdoen als illustratie van de aeonen. Het begon allemaal ooit vóór de tijden van de aeonen. Dat is een Bijbelse uitdrukking: vóór aeonische tijden was God daar al en had Hij een voornemen, een plan. Uiteindelijk zal dat allemaal vervuld zijn in de voleinding van de aeonen. Er zijn inmiddels al wereldtijdperken gepasseerd. Wij leven nu in de middelste aeon, de tegenwoordige boze aeon die begon in de dagen van Noach en binnenkort afloopt. In het midden van de aeonen — over design en ontwerp gesproken — staat het kruis van God. Dat wat er op de derde dag gebeurde, de dood en opstanding van Christus, is het middelpunt, het centrale beeld. Wat er nog gaat volgen, zijn de komende aeonen. Eerst dus, zoals gezegd, het millennium, ook qua lengte een aanzienlijke periode die dat gaat beslaan, maar uiteindelijk gaat alles tot volheid komen.

Wat gaat Hij dan doen? Er staat: "om in het beheer van de volheid van de tijdperken alles samen te vatten in de Christus." Alles — daar staat letterlijk ta panta, het al. Dat kan gewoon alles betekenen; alles waar ik het in het voorgaande over had, namelijk het al. Een zinnige verklaring is dat het gaat om alles in de hemelen boven en op de aarde. Kortom, dat is de Bijbelse omschrijving van het heelal, de hele schepping. God denkt graag groot. Het is God; we hebben daar dit weekend al veel over gehoord. God heeft een hele schepping op het oog en op Zijn tijd zal alles getuigen van die samenvatting in de Christus. Heel de schepping, zodat er een moment komt dat elke creatie in de hemel, op de aarde en zelfs onder de aarde voor Hem neerbuigt en Hem zal erkennen. Dat doet Hij via de Christus.

Wij hebben de neiging om dat allemaal veel smaller te zien. Dat is ook wat de christelijke theologie dramatisch genoeg gedaan heeft. Men denkt: God heeft een plan met sommige schepselen die uitverkoren zijn of die zelf kiezen, en dat realiseert Hij. Maar er is niets wat Hem in de weg staat. Hij neemt de tijd, want Hij is de Schepper van de tijd. Hij gaat heel bestemd alles samenvatten, hetzij in de hemelen of op de aarde. Niets zal daarin ontbreken. En nu komt het: "In Hem, namelijk de Christus, in wie ook ons lot viel." Door loting zijn ook wij aangewezen. Het hele idee van wat wij als gelovigen ervaren — als je ogen en je hart geopend zijn voor het Woord — is dat het een lot uit de grote loterij is. Het valt je ten deel; het is geweldig als je dat mag ontvangen.

Dit is ook het geheim van Gods wil. Het was al lang bekend — de profeten spraken erover en eigenlijk was het er vanaf het begin — dat God door Christus heel de schepping gaat terugbrengen tot Zichzelf. Maar het geheim van Zijn wil is dat de Christus niet slechts één iemand is, Jezus Christus. Nee, de Christus is een heel gezelschap. Paulus maakt bekend dat de Christus niet alleen Hij is die daar boven is, maar het Hoofd inclusief het lichaam. Dat is de Christus. Dat was geheim, dat was verborgen. En Paulus heeft dat bekendgemaakt: dat lot is ons toegedeeld. De Christus, dat is dus Hoofd en lichaam.

In het vervolg van deze brief wordt dat verder uiteengezet. Ik ben er vast van overtuigd dat wij vaak te gering denken over het begrijpen van Gods raad en over Zijn voornemen in verband met het lichaam van Christus. Wij krijgen zo'n hoge positie; wij delen in de positie die Christus daar bij God heeft. In hoofdstuk 2 vers 6 zegt Paulus dat Hij ons samen met Christus heeft doen zitten in de hemelse gewesten. Wij zijn met Hem verbonden. Zijn positie is onze positie. Dat is het grote onderwerp en daar denk je vaak te gering over. Dan vraag je je af: wat verdien ik daarvan, of ben ik daar wel bekwaam voor? Nee, maar er is er Één die ons bekwaam maakt. Vandaag roept God Zich een gezelschap uit, een ekklesia, een uitgeroepen gemeente. Hij roept hen uit en zij krijgen een geweldige bestemming. Ze hebben het niet verdiend, ze krijgen het simpelweg. Christus is de Eersteling en wij zijn degenen die daarin volgen. Dit lot viel ons ten deel.

Er staat ook bij: "wij die tevoren bestemd werden naar Zijn voornemen." Hiermee wordt opnieuw onderstreept: het is niet onze keuze. Het is een voorbestemming. Ik word misschien een beetje vervelend wat betreft het Calvinisme, maar daar spreekt men over predestinatie. Predestinatie betekent feitelijk: God heeft ons uitgekozen, uitverkoren in Hem, en wij zijn tevoren bestemd. Dat lees je in Romeinen 8: degenen die Hij tevoren gekend heeft, heeft Hij ook tevoren bestemd. En wie Hij tevoren bestemd heeft, die roept Hij ook. Wie Hij roept, die rechtvaardigt Hij ook, en wie Hij rechtvaardigt, die verheerlijkt Hij ook. Dat is de "gouden keten", van begin tot het einde. Als je daar oog voor krijgt en dat gaat beseffen: wij die tevoren bestemd werden naar Zijn voornemen. Nu kan ik me voorstellen dat u denkt: u zou het toch ook hebben over de raad van Gods wil? Welnu, daar komen we nu op uit.

▶ 18:29 Tot Lof van Zijn Heerlijkheid: het Goddelijke Principe van Contrast ↑ hoofdstukken

En hier heb ik weer dat woord wat we in vers 9 ook al zagen, namelijk ta panta. Weer alles en het al. Die in alles werkt. En dat is inderdaad hemel en aarde. God denkt groots en universeel. Nooit is er iets in Zijn schepping dat aan Zijn aandacht ontsnapt; geen atoom is te klein. Hij is de Creator en dat besef, ja, hoe groot is dat? Hij bevat het en Hij houdt van Zijn schepping. God heeft de wereld, de kosmos, lief – elk individu op een onvoorstelbare wijze die volstrekt boven ons begrip gaat.

Maar Hij werkt in alles naar de raad van Zijn wil. Ik laat het even zien, voor als je een klein beetje die Griekse letters kunt ontcijferen, maar we houden het een beetje simpel, hè? Wat is Gods wil? Die hebben we al gezien: Hij heeft ons bekendgemaakt met het geheim van Zijn wil. Namelijk dat God een voornemen heeft dat Hij in Christus uitvoert om hemel en aarde in de volheid van de tijdperken samen te vatten. Dat is Gods wil. En het geheim van Zijn wil is dat wij als ekklesia daarin direct betrokken zijn, omdat wij met Hem Hoofd en lichaam vormen, een eenheid.

De bedoeling of de intentie van Zijn wil, wat is dat? Dat is niet precies hetzelfde als de wil zelf. Wat is het dan wel? In vers 12 staat dat we zouden zijn 'tot lof van Zijn heerlijkheid'. Dat is wat de bedoeling is van Zijn wil: tot lof van Zijn heerlijkheid. En dat betekent dat alles wat er is – in hemel en op aarde, in ruimte maar ook in tijd, vanaf het begin tot nu toe en wat nog volgt – dienstbaar is aan één Iemand die een plan, een voornemen uitwerkt. Door alles heen, ruimtelijk en door de tijdperken heen, in alles wat er plaatsvindt. Wat een prachtig woord is dat: 'plaatsvindt'. Het vindt plaats omdat de 'Plaatser', God, het een plek geeft. Aan álles geeft Hij een plek. Onbegrijpelijk, ja, maar het is zo.

Het meeste wat wij momenteel zien, is nog geen weerspiegeling van Gods heerlijkheid. En nu komen we op een punt dat ik gisteren al even heb aangestipt: wat doet God dan? Hoe maakt Hij Zijn heerlijkheid, Zijn glorie, zichtbaar, zodat het 'tot lof van Zijn heerlijkheid' wordt geopenbaard? Dat doet Hij op een wijze die Hem eigen is. Dat maakt het ook simpel om het uit te leggen aan elke creator. Ik heb daar al een paar keer op gewezen, gisteren vooral over allerlei creatieve bezigheden van een schilder, regisseur of schrijver. Elke creator maakt gebruik van contrast. Voor een componist is dat vooral auditief: tempo en toonhoogte. Een schilder werkt met visuele contrasten van licht en duisternis, groot en klein. Elk terrein en elk zintuig heeft zo zijn eigen contrast. Je kunt er een hele lijst van opstellen, maar dat gaan we nu niet doen.

Het gaat mij erom dat God Zijn heerlijkheid gaat openbaren en daar neemt Hij de tijd voor. Terwijl Hij daarmee bezig is, is Zijn wil nog niet gerealiseerd, maar Hij is wel bezig Zijn lof zichtbaar te maken. En dat doet God door contrast in alles. Het zwart-wit-contrast lijkt mij in dit geval ter zake. Het eerste contrast is fysiek: land en zee, et cetera. Maar moreel gezien gaat het over kwaad en goed. Goed kan bestaan zonder kwaad, maar de kennis van het goede kun je alleen maar hebben door het ontbreken ervan. Hoe leer je het goede kennen? Wel, door het tegendeel van het goede, oftewel het kwade. Het simpelste voorbeeld: je zou er niet op de gedachte komen om God te danken voor gezondheid als je niet zou weten wat ziekte was. Je kunt het pas waarderen doordat je het in je eigen omgeving ziet of erover hoort. Kennis van het goede is alleen te bereiken door kennis van het kwade. Het kan niet anders.

Elke creator weet dat. Een leuk voorbeeld is dat God tegen Adam zegt: 'Van die boom zul je niet eten.' De boom van kennis van goed en kwaad. Dat was Gods wil. Maar was het ook Gods bedoeling dat Adam niet van de boom zou eten? Gods wil was bekend, maar de bedoeling was dat Adam wél van de boom zou eten. En dat hebben we geweten. Gegeten en geweten; eet het en je weet het. Het is net als bij een kind: 'Daar moet je niet aan zitten' of 'Daar mag je niet naar kijken'. Zo werkt het ook bij het kwaad. Adam en Eva leerden God pas werkelijk kennen nadat ze hadden gegeten. Dat God liefde is, daar kwamen ze meteen achter toen ze hadden gezondigd. God zocht hen op en riep: 'Adam, waar ben je?' Dat was de eerste roep: 'Ondanks dit zoek Ik je op.' Zo is het verder gegaan.

Ik heb een heel lijstje, maar ik ga ze niet allemaal breed uitmeten. Als God genade wil bewijzen en zichtbaar wil maken... verzoening zou een loos begrip zijn als er niet zoiets zou bestaan als vervreemding en vijandschap. Barmhartigheid bewijzen kan alleen als er deerniswekkende of ellendige omstandigheden zijn; dán kun je je over iets of iemand ontfermen. Wat echt leven is, kennen we – en de waarde daarvan – juist door het contrast met de dood. De waarde van overwinning leer je kennen door het contrast van verlies; in feite is elk sportief en competitief element daarop gebaseerd. Het kan niet zonder dat contrast van verlies en overwinning. Vreugde en droefheid, de waarde van vervulling en van verzadiging; die leer je kennen juist als je echt hebt beseft en beleeft dat er ook zoiets als leegte is. Dat bedoel ik in alle opzichten. De waarde van onvergankelijkheid zou geen enkele bijzondere meerwaarde hebben als er geen vergankelijkheid bestond. Juist door het contrast leren we de waarden kennen.

Ik ga mezelf nu herhalen, want het principe is heel simpel: je hebt contrast nodig om het één te leren kennen. De waarde van kracht kwam gisteren al even naar voren: hoe kon God Zijn kracht bewijzen? Daar had Hij een krachtige tegenstander voor nodig. Weer dat contrast. De waarde van vrijspraak en rechtvaardiging is daarin gelegen dat er veroordeling tegenover staat. Juist als er veroordeling is, als er schuld is, krijgt vrijspraak haar werkelijke betekenis.

Om een lang verhaal kort te maken: contrast is het principe waar de Creator mee werkt om Zijn heerlijkheid te openbaren. Die heerlijkheid is alleen zichtbaar juist door het contrast. Dat contrast staat niet in strijd met Gods wil. Integendeel, als Hij Zijn wil en Zijn voornemen en Zijn doel wil openbaren, dan heeft Hij dat contrast nodig. Ik vind dat geweldig, want daarom lees je in Jesaja 45 ook dat God zegt bij monde van Jesaja: 'Ik ben het die vrede creëert, maar Ik ben het ook die het kwaad schept.' En dat wordt Hem vaak hoogst kwalijk genomen. Maar het is wel apart dat wij dit mogen weten.

▶ 30:24 Romeinen 11: Gods Meesterlijke Drie-akter en de Volmaakte Afloop ↑ hoofdstukken

En dan komen we toch bij... Ik heb het gisteren al even aangestipt. De eerste keer eindigde ik met Romeinen 11, gisteren eindigde ik met Romeinen 11, en het is onvermijdelijk om nu weer met datzelfde vers te eindigen. Ik heb het toen al aangekondigd. Er staat: vanuit Hem, maar ook door Hem, en tot in Hem zijn alle dingen. Ik had het zojuist over een schrijver, maar weet u dat elk scenario, ongeacht of dat nu voor een boek is of voor een film, bestaat uit een drie-akter? Dat heeft een vaste structuur. Ik heb het juist van de week nog eens een keertje nagekeken; ik was al bekend met het idee, maar dan krijg je dus deze opbouw. Eerst heb je in een boek of film de setup, dan wordt de situatie geschilderd: hier speelt het zich af en wat zijn de personages. Dat is eigenlijk het begin, de setup.

Maar dat is niet genoeg. Dan krijg je vervolgens de confrontatie, het contrast, en dat is het eigenlijke drama. Dat is ook het hoofdbestanddeel; dan gebeurt er iets. Of je het nu hebt over de Titanic of elk ander verhaal, het bestaat uit deze ingrediënten. Een goed verhaal kan niet zonder die structuur, altijd die confrontatie. En uiteindelijk heeft het een uitkomst. Dat is mijn criterium voor een goed verhaal – er zijn ook andere inzichten, maar voor mij moet het een happy end hebben. Het moet wel goed aflopen, anders begin ik er niet aan. En dat is in ieder geval de structuur van het verhaal van His-story, van Gods verhaal. Hij heeft het script geschreven, Hij schrijft een verhaal en Hij heeft als Regisseur alles perfect in handen. Hij bestuurt en Hij leidt de dingen.

Maar hoe is de uiteindelijke afloop van alles? Welnu, het begon bij Hem. Hij leidt alles, Hij beschikt alles, Hij plaatst alles; het gaat naar Zijn voornemen. De bedoeling is dat we Zijn heerlijkheid gaan zien, en om Zijn heerlijkheid te zien – dat is de bedoeling van Zijn wil – is het noodzakelijk dat die heerlijkheid zichtbaar wordt. En dat wordt zichtbaar door dat contrast. En dan zegt Paulus, met die vangst: "Aan Hem de heerlijkheid!" Aan Hem de heerlijkheid tot in de aeonen, tot in de tijdperken die nog gaan komen, totdat het allemaal culmineert. Dan is Gods plan volledig vervuld en dan wordt Hij alles in allen. Dan ontbreekt er niemand meer en dan is alles perfect volmaakt tot een einde gekomen.

Aan Hem de heerlijkheid tot in de aeonen! Wat gebeurt er dan? Dan zal iedereen, heel de schepping, elke creatie – ja, ik zie hier in de Nieuwsbijbel zo'n plaatje – dan zal iedereen het uitroepen. Alles wat adem heeft. Dan gaan alle registers open, dan komen alle muziekinstrumenten van de plank en een groot halleluja zal dan gaan klinken. Dat is de uiteindelijke uitwerking en de afloop van Zijn plan. En dan zal er ook een... ik gaf net dat plaatje van dat applaus, dat is het laatste wat ik erover wil zeggen, maar dat vind ik zo mooi. "Tot lof van Zijn heerlijkheid." Als je in de Engelse Concordant Version kijkt, dan wordt daar gesproken over "applaus". Tot lof van Zijn heerlijkheid! Eigenlijk werkt Hij alles in de hele schepping naar de bedoeling van Zijn wil, en de uiteindelijke uitkomst is dat alles tot Zijn glorie is. Dat iedereen zal klappen en vol bewondering en aanbidding zal neerbuigen om God de eer te geven. Dat is waar Hij naartoe werkt; dat is de intentie, oftewel de raad van Zijn wil.