GoedBericht.nl logo
UltimateGoodNews

Genesis 1: oorsprong & bestemming

29-11-2020 - Geplaatst door Andre Piet
zondag 29 november 2020, Benthuizen

Aan Adam werden de tien scheppingswoorden geopenbaard. In zes dagen. Met als bekroning de zevende dag van rust. Maar wist u dat deze zes dagen ook een blauwdruk zijn van de heilsgeschiedenis die uitlopen op het Millennium, de grote wereld-sabbat?

Powered by RedCircle

📝 Samenvatting & Transcriptie van deze lezing

Samenvatting van deze toespraak

Genesis 1 is niet slechts het verslag van de schepping zelf, maar van de openbaring van de scheppingswoorden aan de eerste mens. Deze zes dagen weerspiegelen tevens een profetische blauwdruk van de Bijbelse heilsgeschiedenis. Van de periode na Adam tot aan de wederkomst en het vrederijk laat elke scheppingsdag een specifieke fase zien. Genesis 1 toont daarmee niet alleen de oorsprong van de wereld, maar demonstreert ook de uiteindelijke bestemming. De gehele historie verloopt volgens het plan van de Schepper, wat resulteert in een zekere hoop en verwachting.

“In Genesis 1 ligt dus al de afloop besloten.”

Inleiding: Oorsprong en Bestemming ↑ hoofdstukken

Na deze mooie woorden over het nieuwe leven dat zich in het verborgen ontwikkelt en zich uiteindelijk openbaart, en hoe dat allemaal geïllustreerd wordt in de natuur, wil ik jullie heel graag meenemen naar het eerste hoofdstuk van het eerste Bijbelboek: Genesis 1. Ik heb dit als titel meegegeven: oorsprong en bestemming. Dat betekent ook dat dit thema tijdens deze toespraak uiteenvalt in twee delen, namelijk eerst over de oorsprong en vervolgens over de bestemming. Daarmee bedoel ik dat in Genesis 1 niet alleen maar de oorsprong van de wereld, van de hele schepping, beschreven wordt, maar dat in feite ook de hele bestemming daar niet alleen wordt vastgelegd, maar ook wordt gedemonstreerd. Dat wil ik graag naar voren brengen.

Ik begin dus over de oorsprong. Laat ik eens een vraag stellen. Het lijkt een open deur intrappen, maar dat is het toch niet. Want bij welke gelegenheid heeft God de scheppingswoorden, de tien scheppingswoorden, uitgesproken? Wanneer was dat? Wat zou je dan als eerste zeggen? Ja, bij de schepping uiteraard. Dat klopt, het is ook het eerste antwoord, maar het is niet het enige.

Het heeft namelijk bij twee gelegenheden plaatsgevonden. In de eerste plaats tijdens de schepping zelf. Toen sprak God: "Er zij licht" of "Daar zij een uitspansel in het midden der wateren", enzovoorts. Tien van die scheppingswoorden. Maar bij die gelegenheid was er nog geen mens getuige van. Dat lijkt me nogal logisch; de mens kwam pas heel laat in de schepping tevoorschijn, sterker nog, als laatste.

Maar het tweede antwoord, en daar wil ik vanmorgen vooral op focussen, is dat de scheppingswoorden nog een keer zijn uitgesproken. Logischerwijs, want als bij die eerste gelegenheid geen mens een getuige was, hoe weet de mens dan dat die scheppingswoorden ooit zijn uitgesproken? Het antwoord is: God heeft dat wat Hij ooit sprak bij de schepping, uitgesproken en geopenbaard aan de mens. En wel aan de eerste mens, aan Adam. Maar dat doet nu in dit verhaal even niet zo ter zake, al ligt het uiteraard wel voor de hand.

Nu krijgen we nog een andere vraag. Voor degenen die hier al vaker geweest zijn: het is volgens mij tien of elf jaar geleden voor het eerst geweest dat ik die dingen naar voren heb gebracht. Dat was voor mij een heel nieuw, spectaculair inzicht dat doorbrak. En dat is het antwoord op deze vraag.

Genesis 1 als Verslag van de Openbaring van de Scheppingswoorden ↑ hoofdstukken

Van welke gelegenheid is Genesis 1 nu eigenlijk het verslag? Is Genesis 1 het verslag van wat er gebeurde tijdens de schepping zelf, of van het moment dat God dit openbaarde aan de mens? Het traditionele antwoord is altijd – en dat dacht ik zelf vroeger ook altijd – dat Genesis 1 het verslag geeft van hoe God in zes dagen de hemel en de aarde heeft geschapen. Zo wordt dat algemeen gezegd: in zes dagen schiep God de hemel en de aarde, want toen klonken die scheppingswoorden.

Maar er is een veel betere verklaring daarvoor. Namelijk dat Genesis 1 het verslag geeft van hoe God in zes dagen de tien scheppingswoorden aan de mens openbaarde. Genesis 1 is het verslag van die openbaring van die scheppingswoorden. Toen dat kwartje bij mij viel, werden ineens een paar klassieke vragen in één klap opgelost. De eerste is inderdaad de meest klassieke; ik herinner me dat dit vroeger bij de catechisatie ook altijd een standaardvraag was: hoe kon er sprake zijn van dagen, morgens en avonden in die eerste dagen, als de zon pas op de vierde dag tevoorschijn kwam of geschapen werd? Er was immers nog geen zon. Een dag is toch datgene wat begint wanneer de zon opkomt? En wanneer de zon weer ondergaat, dan is het avond en eindigt de dag in de nacht. Dat fenomeen, die cyclus van dag en nacht, is immers juist gerelateerd aan zonsopkomst en zonsondergang.

Maar als je eenmaal inziet dat Genesis 1 het verslag is van de openbaring van de scheppingswoorden – namelijk dat God in zes dagen aan de mens geopenbaard heeft wat Hij ooit bij de schepping gesproken heeft – dan begrijp je dat de mens er vanaf dag één bij was en heeft gehoord dat God tot hem sprak. Op de eerste dag sprak Hij over het feit dat er licht kwam. Op de tweede dag sprak God het scheppingswoord dat Hij had gesproken over het uitspansel, enzovoort. Ik kom daar straks nog op terug. De grote vraag hoe er sprake kon zijn van dagen en nachten als er nog geen zon was, verdwijnt op het moment dat Genesis 1 het verslag is van de openbaring van de scheppingswoorden. De zon was er dus al vanaf dag één, en de mens was er ook al vanaf dag één. Alleen waren de scheppingswoorden nog niet door God geopenbaard; dat is waar Genesis 1 het verslag van is.

Dan begrijp je trouwens nog iets anders, namelijk waarom de scheppingswoorden alleen overdag klinken. Het idee zoals het standaard geleerd wordt – dat God in zes dagen de hemel en de aarde schiep – is eigenlijk heel vreemd. Over die eerste kwestie had ik het al: waar was de zon in die eerste dagen en hoe kon er sprake zijn van dag, nacht en avond? Maar er is nog een andere vraag: waarom zou God alleen overdag scheppen? Moest Hij 's nachts rusten? God wordt toch niet moe of mat? Ook deze vraag verdwijnt als sneeuw voor de zon op het moment dat je je realiseert dat Genesis 1 het verslag is van de openbaring van die scheppingswoorden. Dan is het logisch dat er in de nacht niets klinkt, want dan rust niet God, maar de mens. Overdag heeft God die woorden aan de mens geopenbaard, waarna het avond wordt, nacht, en weer de volgende dag. In zes dagen werd het verslag van de schepping aan de mens geopenbaard; in zes dagen deed God verslag van de hemel en de aarde en hoe Hij dat tot stand bracht.

Dat zie je ook in Genesis 2 vers 4, waar staat: "Dit is de geschiedenis van de hemelen en de aarde, toen zij geschapen werden." Over dat woord hebben we ooit een hele serie gehouden, namelijk over het begrip Toledoth. Hier staat het woord Toledoth, wat inderdaad zoiets betekent als een geschiedenis, maar dan in de letterlijke zin van wat gedocumenteerd en geboekstaafd is. Dit woord wordt elders in Genesis heel vaak gebruikt. Ik ga er nu niet diep op in, maar in de NBG-vertaling wordt het meestal vertaald met 'geslachtsregister'. Als we dat hier consequent hadden gedaan, had er gestaan: "Dit is het geslachtsregister van de hemel en de aarde." Dat klinkt een beetje raar, maar het gaat in ieder geval om de registratie van hemel en aarde.

De Septuagint, de Griekse vertaling van het Oude Testament, zegt hier: biblos geneseoos. Biblos betekent letterlijk 'boek' en geneseoos (van genesis, genetica) heeft te maken met wording. Het boek Genesis; 'Genesis' is Grieks en betekent gewoon wording, het boek van wording. In Genesis komt alles tot ontstaan: de wording van hemel en aarde, van de mens, van de volkeren en van het volk Israël. Dat wordt allemaal beschreven in Genesis. Maar goed, Genesis 1 is dus eigenlijk de geschiedenis, de registratie, de boekstaving van de schepping van hemel en aarde, en dat boek kwam tot stand in zes dagen.

De mens heeft dat genoteerd. Dat is trouwens nog een andere vraag, maar het is in ieder geval op schrift gesteld. Ik ga ervan uit dat God deze woorden aan Adam gedicteerd heeft. In zes dagen is dat boek Genesis, de biblos geneseoos, het boek van de wording, opgeschreven en tot stand gekomen. Zo kwam het boek van de schepping in zes dagen tot stand. Dan krijg je een heel ander verhaal dan een schepping in zes dagen. De consequenties van deze benadering zijn dat de vraag hoe lang God over the schepping heeft gedaan, in Genesis helemaal niet aan de orde is. Het gaat over de openbaring van de schepping; die vond plaats gedurende zes dagen, en op de zevende dag was het klaar. Hoe lang de schepping zelf geduurd heeft, staat er niet. Dat is niet het onderwerp van het boek Genesis. "In den beginne schiep God de hemelen en de aarde", maar hoe lang dat geduurd heeft, is gewoon een onbepaalde tijd.

Als de wetenschap zegt dat het miljarden jaren zijn geweest... die tijd hebben ze trouwens ook hard nodig, want als alles vanzelf moet zijn ontstaan, heb je daar een heel lange tijd voor nodig. Dus moet het ook zo geconstrueerd worden. Ik steek mijn hand er niet voor in het vuur, maar als u mij vraagt of ik problemen heb met die miljarden jaren? Nee. Voor mij mag het nog tien keer langer duren, daar gaat het niet om. Genesis doet daar simpelweg geen uitspraak over. Genesis 1 spreekt wel over zes dagen, maar dat betreft het tot stand komen van het boek, de openbaring van de schepping. Die openbaring duurde zes dagen.

Dat betekent dus dat de Bijbelse historie begint bij Adam. 'Historie' betekent eigenlijk ook geschreven geschiedenis. Vandaar ook het woord 'prehistorie', de algemene aanduiding voor wat heeft plaatsgevonden voordat er een mens was die het kon beschrijven. De Bijbelse historie begint bij Adam, vrij precies 6000 jaar geleden. Over de prehistorie – de wereld vóór Adam, de pre-adamitische wereld – en hoe lang die geduurd heeft of wat daar heeft plaatsgevonden, daar doet Genesis 1 geen uitspraken over. Ik zeg niet dat er helemaal niets over te zeggen is, maar toch bar weinig. De Bijbel, Genesis, begint feitelijk bij Adam. Dat God de wereld geschapen heeft en dat er tien scheppingswoorden hebben geklonken (althans, die worden vermeld), dat is waar. Maar die wereld vóór Adam is niet het onderwerp. Feitelijk begint Genesis met Adam.

En die geschiedenis, van pakweg 6000 jaar geleden, en over dinosauriërs of eventueel zelfs over pre-ademitische beschavingen: kan dat? Ja, in feite kan alles, want de Bijbel doet daar domweg geen uitspraken over. Ik denk dat het handig en ook verstandig is om daar buitengewoon voorzichtig in te zijn. Maar je krijgt daarmee dus een heel ander verhaal over hoe lang dat geduurd heeft en hoe die wereld eruitgezien heeft.

Of wat dacht u van pre-ademitische mensachtigen? Dat is er ook nog eentje. Zijn er mensachtigen geweest? Trouwens, dat is dan weer een Bijbelse link naar de zonen Gods; die waren er al voor Adam. Dat is dan niet zozeer Genesis, maar Job spreekt daarover. Waren er zonen Gods op aarde? Trouwens, Genesis spreekt daar wél over in hoofdstuk 6. Precies, zij vermengden zich met de dochters van de mensen. Daar hebben we het jaren geleden ook over gehad. Zij vermengden zich inderdaad met de dochters van de mensen, dus dat waren in ieder geval ook mensachtigen. Ja, dat is allemaal buitengewoon boeiend.

Maar u begrijpt mijn punt: Genesis 1 is inderdaad de boekstaving van de openbaring van de schepping. Die dingen heb ik bij eerdere gelegenheden al eens naar voren gebracht, maar ik vind het erg belangrijk om erop te hameren waarom. Het is namelijk heel erg onbekend en er worden dikwijls allerlei dingen in de Bijbel gelezen die er niet staan. Bijvoorbeeld de uitspraak dat God de hemel en de aarde in zes dagen schiep; dat staat nergens. Iedereen roept het, maar het staat er niet. Er staat dat Hij de hemel en de aarde deed in zes dagen, maar dat is iets heel anders.

Daar wil ik ook heel graag eens wat over zeggen: hoe Genesis 1 ons niet alleen bepaalt bij de oorsprong en bij de wording van de wereld — hoe God door slechts woorden te spreken alles tot aanzijn heeft geroepen — maar ook hoe de hele schepping in haar DNA de echo weerspiegelt van wie God is. Alle dingen zijn door het Woord geworden en zonder dat is geen ding geworden dat geworden is. Alles in de schepping is tot stand gekomen en bedacht door de Schepper. En aangezien elke schepper, en iedereen die creatief is, weet hoe dat werkt: in een creatie herken je de creator. In het boek herken je de schrijver, in het muziekstuk de componist en in het schilderij de schilder.

Je ziet dan: dat is een Rembrandt. Nou ja, daar kan trouwens nog wel eens discussie over zijn. Of ik hoor van mijn broer Dirk — die heeft exact hetzelfde, we zijn nogal gek op de muziek van Louis van Dijk, die inmiddels ook niet meer onder ons is — maar je hoort binnen twee seconden: "That's Louis van Dijk." Dat is echt heel apart, dat is een bepaalde aanslag. Diverse dingen zullen daar een rol in spelen, maar in ieder geval herken je in de schepping de Schepper. Wat Dirk zojuist vertelde over zo'n wonderbaarlijk fenomeen, dat het nieuwe leven zich altijd in het verborgene ontwikkelt: daarin openbaart God Zijn gedachten. Daarin herken je hoe Hij denkt, hoe Hij plant en wat Hij voornemens is. Ik vind dat geweldig, hoe je in de schepping de Schepper tegenkomt. Dat kan niet missen. Maar dan nog iets.

Hoe Genesis 1 Tevens de Afloop en Bestemming Vastlegt ↑ hoofdstukken

In Jesaja 46 vers 10 staat een geweldig woord. God zegt daar bij monde van Jesaja: "Ik, die van den beginne de afloop vertel en vanouds wat nog niet is geschied." Waar kent u dat woord 'van den beginne' van? Dat is Bereshit, dat is Genesis. "Ik, die van den beginne de afloop vertel en van ouds wat nog niet is geschied." In de vroegere tijd vertel Ik al wat nog moet plaatsvinden. Hij zegt: "Mijn raad zal bestaan, mijn plan, en Ik doe al wat Ik verlang." Als er een woord is waarin klinkt dat God werkelijk God is en alles beschikt, maar ook alwetend is — bij wie nooit een verrassing plaatsvindt omdat Hij de dingen kent — dan is het dit wel. Vanaf het begin zegt Hij al wat de afloop is.

Het geweldige is, en dat wil ik u vanmorgen laten zien, dat in Genesis 1, in het begin dus al, de afloop en zelfs de wijze waarop de dingen aflopen en hoe de geschiedenis zich ontwikkelt, wordt beschreven. Of zo u wilt: geïllustreerd. Er worden expliciet de scheppingswoorden beschreven en hoe de dingen tot stand kwamen. God sprak en het was er. Jawel, maar in den beginne wordt ook iets verteld over hoe alles al gaat aflopen. Het kijkt niet alleen terug, het kijkt vooruit. In Genesis 1 zien we al hoe het gaat aflopen.

Het eerste wat ik daarbij denk — en dat vind ik zo geweldig — is dat er bij God nooit iets misgaat. Ik zeg graag altijd: astrologen voorspellen, maar God voorzegt. Dat is een enorm groot verschil. God kent de dingen, Hij overziet de tijden en vanaf de aanvang weet Hij al exact wat er gaat gebeuren. Hij is werkelijk God en er gaat dus nooit iets mis. Ik meen het echt uit de bodem van mijn hart: als er iets is wat een mens rust en vrede geeft, dan is het wel deze wetenschap. Dan gaat er niets mis. Ja, ik denk dat er in onze beleving van alles misgaat; we denken: "Jongens, dit gaat niet goed," of we raken in paniek. Nee, daar gaat niets mis. Helemaal niets, want Hij is God.

Gesteld dat de wereld al miljarden jaren oud is — laten we even meegaan in dat narratief, ik heb er nog steeds mijn vraagtekens bij maar dat doet niet ter zake — dan stond vanaf de beginnendheid al vast, en wist God, dat wij hier op 29 november in Benthuizen zouden zitten. Dat is alwetendheid. Dat is God. In Genesis 1 ligt dus al de afloop besloten. Laat ik, om alles even op te frissen, in het kort beschrijven hoe dat in Genesis 1 inderdaad staat opgetekend en wat er zo plaatsvond. Ik nummer gewoon de dagen waarin die scheppingswoorden werden bekendgemaakt.

Op dag één lees je: God zei, er zij licht. Want u weet, er was duisternis, de wereld was woest en ledig. God gaat orde scheppen en Hij gaat de wereld vervullen. Dat is trouwens een geweldige structuur, want in de eerste drie dagen vormt Hij de dingen en in de laatste drie dagen vult Hij de dingen. Het was eerst woest en daar brengt Hij vorm in aan, en in het tweede deel van die dagen wordt beschreven hoe Hij vervolgens dat wat ledig is, vult: de aarde, de wateren, de hemelen enzovoorts.

Dag 1: licht in de duisternis. Dag 2: de scheiding van de wateren. Dag 3: het land komt tevoorschijn. Dat was de eerste dag dat er sprake was van nieuw leven. De derde dag — je had het kunnen raden als je weet dat het land tevoorschijn komt. De wateren zijn namelijk ook een beeld van de dood, de doodswateren, en als daar iets uit de wateren tevoorschijn komt, dan beeldt dat al opstanding uit. Als er dan bovendien op die dag geschreven wordt over de aarde die voortbracht, zaaddragend gewas en nieuw leven, ja, dan is dat op de derde dag. Over design gesproken!

Op dag 4 wordt er gesproken over de scheppingswoorden die verhalen van de creatie van zon, maan en sterren. Ze worden niet eens zo genoemd; er is sprake van het grote licht, het kleinere licht en benevens de sterren. Die worden daar neergezet met het oogmerk tot onderscheiding voor de gezette tijden, voor jaren en dagen. Dat is waar die tekenen voor dienen. Wat voor functies ze in het heelal verder nog mogen hebben, komt niet eens aan de orde; het gaat erom dat ze om die redenen gecreëerd zijn.

Dat wordt op dag vier beschreven en dan op dag vijf de creatie van waterdieren — bijvoorbeeld een schildpad, al is dat een beetje een twijfelachtig geval omdat hij deels ook op het land leeft, maar het is toch een waterdier — en de vogels. Dan dag zes. Zes is het getal van de mens en op dag zes lees je over de creatie van de mens. De mens verschijnt op het toneel om te heersen over alles wat God geschapen heeft. En dan dag zeven: de rustdag. God heiligde die dag. Hij staakte. Het woord shabbat betekent eigenlijk ook staken. Het is heel leuk als je dat in het moderne Hebreeuws bekijkt; als arbeiders staken, dan zit daar dat woord van shabbat in. Gewoon staken. Het betekent dus niet zozeer rusten, maar gewoon: je kapt ermee, je houdt op. Dat is shabbat. Je staakt je activiteiten en bezigheden en houdt even pauze. Het is eigenlijk een pauze.

Wat ik u wil laten zien, is dat deze zeven dagen waarin deze scheppingswoorden klinken, tevens een beschrijving zijn van hoe God naar de grote rustdag toe werkt. Vanaf het begin werkt Hij dit zo af en loopt de geschiedenis volgens dit patroon. Dit is wat Hij doet, en dat wil ik graag laten zien door het stap voor stap, dag voor dag, te bekijken.

De Profetische Betekenis van Scheppingsdag 1, 2 en 3 ↑ hoofdstukken

Dan staat er dit: op dag 1 krijg je het licht in de duisternis. Nou, dat beschrijft, als je het profetisch of typologisch bekijkt, de tijd sinds Adam. Sinds Adam buiten de hof vertoeft, moet ik erbij zeggen. Want er was weliswaar duisternis toen de mens buiten de hof werd geplaatst, maar God geeft hem wel licht. In Romeinen 2 vers 15 wordt dat ook zo genoemd: het licht van zijn geweten. Het woord geweten is eigenlijk het oud-Nederlandse woord conscientie, wat je in het Engels ook terugziet als conscience. Letterlijk betekent 'con' mede of samen, en 'scientie' is wetenschap. Eigenlijk is geweten — dat heb je misschien nooit geweten — medeweten of samenweten. Het geweten houdt in dat je iets samen met een ander weet. En wie is die ander? Dat is God. God weet dingen en Hij deelt die wetenschap met de mens. Elk mens heeft een geweten; hij weet bepaalde dingen omdat God die erin heeft gelegd.

Hoe weet een schildpad dat daar de zee is en niet daar? Dat weet ik ook niet, maar zo’n schildpad weet het wel. Zo weet de mens ook dat God er is. Je kunt dat onderdrukken, daar moet je heel goed je best voor doen, maar als het dag in dag uit geïndoctrineerd wordt, dan word je op een gegeven moment wel murw. Dan denk je dat het nog waar is ook. Dat is gewoon de wereld, deze aion. Maar de mens weet het gewoon. Als het echt erom gaat spannen, dan gaat hij toch om God roepen. Gek hè? Hoezeer hem ook is bijgebracht dat God niet bestaat, een mens weet natuurlijk dat dat onzin is. Elk mens dat begiftigd is met verstand, weet dat God er is.

Maar er was trouwens nog iets. Wat God vanaf het begin aan de mens heeft gegeven toen hij in de duisternis verzeild raakte, was uiteraard ook volgens plan. Het was niet zo dat de mens daarmee Gods plan doorkruiste, want dat bestaat dus niet. God gaf meteen al de belofte dat ooit het zaad van de vrouw — zo wordt het genoemd — de kop van de slang zou vermorselen. Dat was het licht dat God al gaf. En in feite is dat al vanaf mensenheugenis bekend, namelijk omdat het in de sterren staat geschreven. Al die sterrenbeelden spreken over het zaad van de vrouw dat de kop van de slang zal vermorselen. Die sterrenbeelden beginnen bij de Maagd en eindigen uiteindelijk bij de Leeuw. Vanaf de Maagd tot aan de Leeuw vertellen al die sterrenbeelden — eigenlijk zijn het er 48 — het verhaal van wat God zou gaan doen. Het licht aan de hemel vertelt letterlijk het verhaal van de belofte die God aan de mens heeft gegeven. Vanaf Adam is dat bekend. Het is een heel apart verhaal, maar ik bedoel dit te zeggen: vanaf het begin heeft God zijn licht doen schijnen in de duisternis. Weliswaar was daar duisternis, maar God heeft de mens zijn woord gegeven, en hoe schamel dat toen ook nog was — later werd aan Israël veel meer geopenbaard — elk mens heeft dat licht.

Dan krijg je dag 2. Dat is de dag waarin melding wordt gemaakt van de scheiding van de wateren. Als je de Bijbelse typologie kent, dan weet je dat de wateren een beeld zijn van de volkerenwereld. Wij spreken trouwens ook over de volkerenzee. Dat is een heel Bijbelse gedachte; wateren die inderdaad zeer woelig zijn. Van volkeren is pas sprake sinds de zondvloed, sinds Noach. Na de zondvloed lees je inderdaad dat de volkeren uiteengedreven worden. De mens zou zich immers verspreiden over de aarde, maar de mensen wilden juist samenklonteren, en toen kreeg je het verhaal van Babel. Toen verstonden ze elkaar niet meer en wat er toen gebeurde, is dat al die families uiteengegaan zijn. Dat was allemaal nog niet zo gek veel toentertijd, maar al die families zijn volkeren geworden die zich over de aarde hebben verspreid. Zo ontstonden de volkeren en die worden inderdaad onderscheiden; dat is sinds Noach aan de orde. De scheiding der wateren bepaalt ons dus bij de waarheid zoals die is sinds de dagen van Noach.

Dan krijg je dag 3 en, zoals ik al gezegd heb, dan verschijnt het land. Als de wateren een beeld zijn van de volkerenwereld in het algemeen, waar is het land dan een beeld van? Dat is eigenlijk niet zo moeilijk. Het land is in de Bijbel de standaarduitdrukking voor Israël: Haaretz. Dat is trouwens ook de bekendste krant in Israël: Haaretz, Het Land. Het land is gewoon Israël. 'De aarde' kan een aanduiding zijn van — het wordt dan meestal vertaald met de aarde — maar dat is in de Bijbel vaak geen planeet. Nee, het is gewoon het droge. God noemde het droge 'aarde' en de wateren 'zeeën'. Dat is de definitie. De zeeën zijn een uitbeelding van de volkerenwereld, maar uit de volkerenwereld roept Hij een stuk land tevoorschijn. Hij riep, en daar spreekt het van: uit de volkeren komt het land tevoorschijn. Sinds Abraham roept God één man uit de volkeren, Abraham, en Hij beloofde hem het land. Hij wees hem ook die kant op, naar dat land toe.

Vanaf dat moment komt Israël in the picture. Het is ook vanaf dan dat God zijn woorden uitspreekt en zijn beloften geeft, die later geboekstaafd worden. De woorden Gods zijn juist aan dat volk van het land toevertrouwd. Zo zie je dat je via allerlei lijnen op diverse dingen uitkomt, en toch zit het allemaal al in de kiem in Genesis 1 besloten. Het land komt tevoorschijn en dat vertelt ons dat er na Adam en Noach, via Abraham, uit de volkerenwereld Israël ontstaat.

De Profetische Betekenis van Scheppingsdag 4, 5 en 6 ↑ hoofdstukken

En dan krijg je dag 4, waarop er tekenen worden gegeven ter onderscheiding van de tijden. Dat spreekt van de vele tekenen die God heeft gegeven als aanwijzingen voor de gezette tijden, de dagen en de jaren. En dat is de Torah: de wet van Mozes die God sinds de tijd van Mozes aan Israël heeft gegeven. Dag 4 bepaalt ons inderdaad bij de dagen sinds Mozes, waarin Hij vele tekenen, illustraties, beelden en typen heeft gegeven. Inzettingen, allemaal inzettingen, die profetisch wijzen op dat wat komen zou. En ook inderdaad op gezette tijden. We weten allemaal dat als je wilt weten van de gezette tijden en over de kalender van God — wanneer gaf God Zijn kalender en de profetie over wat er gebeuren zou? Over de eerste maand, de zevende maand, de shabbat en al die dingen? Al die inzettingen en tekeningen gaf God via Mozes aan Israël. Sinds Mozes is dit de situatie.

Vervolgens krijg je dag 5. Je ziet hoe de wereldgeschiedenis, of zo u wilt de heilsgeschiedenis, zich zo in fasen voltrekt. Op dag 5 is het land even niet in zicht; het is niet het onderwerp. Bij het getal vijf zou je daar eigenlijk meteen al op gewezen moeten worden, want vijf heeft te maken met genade, maar ook met verborgenheid. Op dag 5 vind je de creatie van de waterdieren — zowel de vissen als de grote waterdieren, zoals dolfijnen. En de vogels. Waar dit van spreekt, is dat op deze dag het land even buiten beeld is. God creëert leven in de wateren, en we zagen al dat de wateren een uitbeelding zijn van de volkeren. Maar wat Hij ook doet: Hij geeft bewoners in de hemel, in het uitspansel, namelijk de vogels. Dit spreekt van de tijd sinds Paulus. En wat dacht u? De naam Paulus betekent ook 'pauze'. Ja, dat is een onderbreking. Het land is even niet in zicht; tijdelijk staat Israël terzijde. Wat doet God in de tussentijd? Hij creëert te midden van de volkerenwereld leven — verborgen trouwens, allemaal onder de oppervlakte. Onder de oppervlakte creëert Hij leven, maar Hij geeft het ook een hemelse bestemming. Dat is precies wat gemarkeerd wordt door de bediening van de apostel Paulus, die inderdaad geroepen werd als heraut onder de volkeren. Waarom? Omdat God Zich een volk zou vergaderen dat bestemd is voor de hemel, bestemd om één lichaam te zijn met het Hoofd, met Christus. Er is een heleboel over te vertellen, maar het gaat er nu om dat ook dag 5 weer een fase in de heilshistorie beschrijft.

En dan krijg je dag 6. Dat is de dag waarin Adam op het toneel komt en de verschijning van de mens wordt beschreven. Waarom verschijnt hij? Om te heersen. Dat is wat aanstaande is. Dit spreekt over de Ben-Adam — ik noem het graag zo. In het Oude Testament wordt dat de Zoon des mensen genoemd, maar eigenlijk staat er letterlijk in het Hebreeuws: de Ben-Adam, de zoon van Adam. Bij Adam denken we aan de eerste mens, maar als je het hebt over de zoon van Adam, de erfgenaam van Adam, dan heb je het over degene die de opdracht die Adam kreeg, gaat vervullen. Dat staat trouwens letterlijk ook zo in Psalm 8. Ik vind dat geweldig. Waar dag 6 van spreekt, is dat de mens — maar dan de definitieve versie, de laatste Adam zo u wilt, de Ben-Adam, de Zoon des mensen — op aarde verschijnt om te gaan heersen. Dit spreekt van de nabije toekomst, van de parousia, wat wij dan gemakshalve de wederkomst noemen. Daarin zal Christus, de Ben-Adam, de heerschappij op Zich nemen en gaan heersen over de aarde. Dat was daarvoor nog niet het geval, maar vanaf dag 6 is dat aan de orde. Dag 6 bepaalt ons dus bij de wederkomst. En waar dat in resulteert?

Dag 7 en 8: de Grote Sabbat en de Nieuwe Schepping ↑ hoofdstukken

Ja, in dag 7 komen we bij de grote shabbat, de rustdag. Het is opmerkelijk, want hoewel de voorgaande dagen in dit overzicht niet altijd precies synchroon lijken te lopen met de millennia, blijkt het bij de zevende dag uiteindelijk wel weer te kloppen. Bij de zevende dag gaat het inderdaad om het zevende millennium, een periode van duizend jaar.

Ik noem het de grote wereldsabbat. In de brief aan de Hebreeën staat dat er een shabbat overblijft voor het volk van God. Dat gaat over Israël. De shabbat is niet alleen iets wat wekelijks gevierd wordt; het gaat ook over de grote verwachting dat God zal gaan rusten in Zijn schepping. En niet alleen dat: ook de schepping zelf zal rust vinden. Dan is het klaar, dan is het voltooid en is het een kwestie van op adem komen. Zo staat de shabbat letterlijk beschreven: dat de mens gewoon op adem komt. Na zes dagen komt de zevende dag en dat is de grote shabbat. Het is de grote dag waar de hele wereldgeschiedenis en de hele heilsgeschiedenis naartoe werkt, vanaf Adam, Noach, Abram, Mozes en Paulus tot aan de wederkomst straks. Die wederkomst is in feite een hele periode, maar deze resulteert uiteindelijk in dat millennium, de grote rustdag en shabbat.

Hoewel dat niet het hoofdonderwerp van deze toespraak is, volgt er daarna eigenlijk nog een dag, namelijk de achtste dag. Dat is logisch: na de zevende krijg je de achtste dag. In feite begint er met de achtste dag weer een nieuwe cyclus, zoals bij ons in de week de achtste dag ook weer de eerste dag is. In de Bijbel zie je dat ook terug; je moet er maar eens op letten hoe de achtste dag in de Schrift genoemd wordt. Het bekendste voorbeeld is natuurlijk dat de achtste dag de dag is van de besnijdenis. Dat moest op de achtste dag plaatsvinden, omdat het te maken heeft met nieuw leven en met opstanding. Dat is een prachtig gegeven.

Daarnaast had je ook de achtste dag van het Loofhuttenfeest. Sukkot duurde zeven dagen en kreeg daarna nog een appendix: een achtste dag. Dat was de grote dag, zo staat het beschreven. Die achtste dag, Simchat Torah, staat voor een hele nieuwe schepping. Want als je al deze fasen onderscheidt, beginnend bij Adam en uiteindelijk eindigend in het grote millennium — de grote shabbat voor deze wereld — wat krijg je dan na het millennium? Dan volgt er een hele nieuwe fase: een hele nieuwe schepping, een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Dat is inderdaad dag acht. Dan begint er feitelijk zelfs een heel nieuw boek.

Conclusie: de Afloop Staat Vast en Dat Is Onze Hoop ↑ hoofdstukken

Nou, voor de afronding wordt het inmiddels tijd. Genesis 1 spreekt immers niet slechts van de oorsprong van de dingen. Dat is sowieso duidelijk, dat kan je niet ontgaan, maar het spreekt ook van de bestemming daarvan. En houd dat vooral vast: heel de historie – en dan bedoel ik de historie vanaf Adam zoals die geboekstaafd is, de hele geschiedenis van al die duizenden jaren – verloopt volgens plan. Als ik het goed geteld heb, zitten we nu in het jaar 5987. Het duurt dus nog maar een jaar of twaalf tot dertien voordat we tegen het jaar 6000 aankomen. Dat is nog wel een ding apart, maar heel die historie verloopt volgens plan. Het was allemaal al vastgesteld door Hem die van den beginne de afloop verkondigt en Hij maakt alle dingen wel. De cirkel is weer rond, want dat is precies ook waarom de Bijbel werkelijk een goed bericht is: er is er Eén die alles in handen heeft.

Als Hij nu alles in handen heeft en Hij alles bedacht heeft, en als er nooit iets mis kan gaan bij Hem, dan betekent dat dat de goede afloop, het happy end, gewoon absoluut vaststaat op voorhand. En niet vanwege de mens, maar ondanks de mens. Gewoon omdat God God is en Hij de dingen in handen heeft. Kijk, dat is hoop. Dat is werkelijk verwachting en daarmee dus ook uitzicht. In feite, als je zo leeft, dan heb je nu al de rust. Dan is eigenlijk nu al de sabbat begonnen, of zelfs de achtste dag.

Wat inmiddels al duidelijk geworden is: wij leven momenteel aan het einde van dat zesde millennium. Voordat deze samenkomst aanving, hadden we het al even over allerlei ontwikkelingen die nu gaande zijn. Vooral in 2020 – dit decennium is nog maar net van start gegaan – en wat een merkwaardige ontwikkelingen zien we. Dit is zo bizar en absurd, maar het gaat in een stroomversnelling. Wij denken dan soms: zijn ze nu helemaal gek geworden? Dat dacht Dirk toen hij in het vliegtuig stapte, maar ik denk het veel vaker. Wat zijn we nu helemaal van de pot gerukt? Echt, dit is zo belachelijk! Waar zit het verstand?

Soms denken we dat we moeten gaan protesteren en dat we er wat tegen moeten doen. Maar mensen, dit moet allemaal zo gaan en maak je borst maar nat: het wordt nog veel gekker. Dat zeg ik dan ter bemoediging. Bepaalde dingen moet je gewoon weten, want dat scheelt een heleboel frustratie. Gefrustreerd raak je op het moment dat bepaalde verwachtingen van je niet vervuld worden; dan word je teleurgesteld. Maar als je op voorhand weet dat de afloop goed is – nee, niet goed, ultiem – dan helpt dat heel erg. Het is het beste wat je maar kunt bedenken, want het is bedacht door de Schepper Zelf en het is vele malen beter dan wij ooit zouden kunnen verzinnen.

Als je dat nu weet, en als je weet dat niet alleen het doel en de bestemming die Hij Zich gesteld heeft de beste zijn, maar dat ook nog eens het traject dat Hij gaat, Zijn weg, de beste is. Altijd! Dat zingen we toch in zo’n lied? Gods weg is de beste, de beste altijd! Als je dat weet, scheelt dat heel veel frustratie. En ja, dan kijken we uit naar die grote sabbat die er gaat komen. Het wordt eigenlijk steeds mooier, want dan krijg je de zevende dag en daarna nog de achtste dag, en dat overtreft het nog weer. Kortom, het houdt niet op, het is hoop op hoop zoals de Bijbel erover spreekt. Dat is de hoop die ons hier bij elkaar brengt, dat is levende hoop en dat is een zekere verwachting.

🎧 Genesis 1: oorsprong & bestemming
Delen: