geïnterviewd door Wolter Brakshoofden
26-11-2020 - Geplaatst door Andre PietInterview afgenomen op 25 november 2020 in Rijnsburg
Bij ons in de woonkamer in Rijnsburg, heeft mijn goede vriend Wolter Brakshoofden een aantal (nogal uiteenlopende) vragen voorgelegd m.b.t. het Goede Bericht. Hier de onderwerpen en de tijdstippen waarop deze ter sprake komen.
https://evangelieomniet.nl/de-zeventig-boeken/de-zeventig-boeken-1
Powered by RedCircle
📝 Samenvatting & Transcriptie van deze lezing
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
- De Unieke Bediening van Paulus en het Onthullen van Geheimenissen
- Het Evangelie Is een Vaststaande Mededeling, Geen Aanbod
- Verzoening Versus Vergeving: Vijanden Worden Vrienden
- Gods Genade in de Tegenwoordige Boze Aion en het Evangelie Om Niet
- Het Werkelijke Doel van Gods Oordeel: Zaken Rechtzetten
- De Dood Geannihileerd: de Overwinning van het Onvergankelijke Leven
De Unieke Bediening van Paulus en het Onthullen van Geheimenissen ↑ hoofdstukken
Goedemiddag, ik mag u van harte welkom heten. Leuk dat u kijkt. Ik ben vandaag te gast bij André; dankjewel dat je me wilde ontvangen. Met genoegen. Nou, dat is goed om te horen. Waarom ik hier zit: dat kwam eigenlijk omdat ik jou een maand of drie geleden heb gevraagd of ik je een lijst met vragen mocht voorleggen. Daar had ik dan één voorwaarde bij, en dat was dat je die in relatief korte tijd zou beantwoorden. Dat is veel gevraagd, Wolter. Maar ik heb het toen toegezegd. En inderdaad, hij heeft het toegezegd, dus vandaar dat ik hier zit. Ik stel ook voor dat we snel beginnen. Nou, steek van wal, Wolter.
Oké, de eerste vraag. Als we je website goedbericht.nl bekijken, dan zien we dat veel artikelen en studies gaan over het feit dat er een evangelie van de voorhuid is en een evangelie van de besnijdenis. Maar kan het nou niet zo zijn dat de discipelen simpelweg een andere doelgroep hadden dan Paulus? Dus dat de discipelen het evangelie aan de Joden, de besnedenen, zouden verkondigen en dat Paulus het evangelie aan de heidenen, de natiën, zou verkondigen? Een soort werkverdeling. En als dat nou niet zo is, welke Schriftplaatsen ondersteunen dan jouw inzicht?
Ja, ik denk dat dit meteen een hele essentiële en kernachtige kwestie is. Het heeft alles te maken met de afspraak die gemaakt is in Galaten 2, zoals je dat daar aantreft. Paulus heeft een ontmoeting met Petrus, maar ook met de anderen die daar de steunpilaren van het geloof worden genoemd: Jacobus, Petrus en Johannes. Er wordt afgesproken dat Paulus en Barnabas naar de natiën zouden gaan en Jacobus, Petrus en Johannes – in die volgorde vinden we hun brieven ook in het Nieuwe Testament – naar de besnijdenis zouden gaan. Dat wordt meestal opgevat als puur een werkverdeling: jullie daar naartoe en wij hier naartoe. Dat is ook wel zo, maar het is denk ik veel meer dan dat. Er is namelijk ook een verschil in boodschap. In de meeste moderne vertalingen wordt dat wegvertaald en dan wordt er gezegd: 'het evangelie aan de besnijdenis' of 'aan Israël' of 'het evangelie aan de natiën'. Maar er wordt echt duidelijk gesproken over het feit dat aan Paulus het evangelie van de voorhuid – dus van de onbesnedenen – was toevertrouwd en aan Petrus het evangelie van de besnijdenis. Dat was een boodschap specifiek gericht op Israël, terwijl Paulus een andere boodschap bracht. Niet andersoortig, maar wel een boodschap met andere accenten. Ik denk dat het een heel belangrijk punt is, omdat het aangeeft dat er op zijn minst een verschil in accent in de boodschap is. Paulus had andere dingen te melden dan Petrus en de zijnen.
Heeft dat ook te maken met het feit dat Paulus op een heel andere manier geïnformeerd is over wat hij mocht brengen?
Ja, dat is denk ik ook al een heel wezenlijk verschil tussen – als ik het even samen mag vatten – de twaalf, waar Petrus toch de exponent van is, en Paulus, die daar geen deel van uitmaakte. Paulus heeft de Heer nooit hier op aarde ontmoet en heeft zijn bediening ook pas veel later gekregen, nadat de Heer al ten hemel was gevaren. Hij is geroepen in het buitenland, in een totaal andere context en met een heel andere roeping, en dat stempelt ook het verschil in boodschap. Het is de wijze waarop hij geroepen is: hoe hij geroepen is, waar hij geroepen is en wanneer hij geroepen is. Dat maakt ook zijn boodschap anders. Paulus wist meer. Het was ook in een latere fase van de ontwikkeling, nadat Israël de boodschap eigenlijk al had afgewezen, dat Paulus in beeld komt. Dat is trouwens ook wat Paulus in Galaten 1 beschrijft: hoe hij zijn evangelie niet van een mens heeft ontvangen. Het kwam ook niet van Petrus of een van de twaalf; nee, hij had het rechtstreeks van de Heer Zelf vernomen. Niet alleen toen hij geroepen werd op de weg naar Damascus, maar ook later is hij door de Heer Zelf onderwezen, dus vanuit de hemel.
Mooi als je de Schrift inderdaad zo gedetailleerd gaat bekijken, dat je dit soort dingen mag zien. Paulus had dus inderdaad een andere roeping dan de twaalf. Dat is weer een bruggetje naar mijn tweede vraag. Als Paulus nou een ander soort evangelie mocht verkondigen, waarom doopte hij dan in het begin van zijn roeping? Lees je dat? En heel in het begin van zijn roeping, ik meen in Handelingen 13, genas hij ook mensen. Dat hoort dan toch bij het evangelie van de besnijdenis? Of ligt het genuanceerder dan dat?
Nou, eerst even een correctie op een veronderstelling in je vraag. Je zegt: 'hij bracht een ander soort evangelie', en dat is nu juist wat Paulus benadrukt in Galaten 1: dat hij dat niet doet. Zijn evangelie is weliswaar anders, maar niet andersoortig. Dat komt in de meeste vertalingen niet goed uit de verf, maar het zijn verschillende begrippen. Paulus benadrukt dat verschil heel duidelijk. Het is weliswaar anders wat hij vertelt, maar niet andersoortig. Er is namelijk een gemeenschappelijke bron en een gemeenschappelijke basis. De elementen van de gestorven en opgestane Heer zijn zowel fundamenteel in de boodschap van Petrus als in die van Paulus. Fundamenteel is het hetzelfde, alleen worden er andere accenten gelegd. Dank voor de correctie. Ja, dat was de correctie.
En dan nu het andere punt: namelijk dat Paulus in de Handelingentijd nog heel sterk gericht is op Israël. Hij zoekt aansluiting bij de synagogen, maar doet ook vele concessies richting de Joden. En wat je ook noemt: dat door zijn handen nog wonderbaarlijke genezingen plaatsvinden. Dat heeft heel sterk te maken met die fase van de Handelingentijd waarin God nog het bewijs aan Israël leverde dat het evangelie naar de natiën was gezonden. Aan het einde van het boek Handelingen lees je dat Paulus dat ook in Rome zegt: 'Het zij u bekend dat deze redding van God, dit heil van God, naar de natiën is gezonden.' God heeft dat onder bewijs gesteld. Eigenlijk heeft God bewezen dat de bediening van Paulus naar de natiën toe door Hemzelf is gecertificeerd en bevestigd door die wondertekenen. Namelijk dat Paulus de apostel is die nu inderdaad het bewijs geleverd heeft dat het evangelie richting de natiën is gegaan. Toen eenmaal in Handelingen 28 de deur op slot ging voor Israël als natie, brak er een nieuwe periode aan waarin wij nu nog steeds zitten.
Oké, dankjewel. Paulus is inderdaad een hele bijzondere apostel. Als je de Bijbel gaat bekijken, dan zie je dat hij een heleboel geheimenissen bekend heeft gemaakt. Heel wat! Die vooraf misschien verborgen in het Oude Testament stonden, maar onbekend waren. Hoeveel geheimenissen – weet je dat? – heeft hij bekendgemaakt en kun je er een paar noemen waarvan je zegt: 'Nou, dat vind ik echt heel interessant om te benoemen.'
Nou, hoeveel? Dat hangt er een beetje vanaf hoe je telt, maar een aantal noemt hij in zijn brieven. Het is trouwens opmerkelijk dat je dat bij Jacobus, Petrus en Johannes niet terugvindt. Behalve – dan moet ik er voor de volledigheid bij zeggen – in het boek Openbaring; daar vind je het woord 'geheimenis' en 'mysterion' ook wel weer terug. Maar dat is in een heel ander verband. In de evangeliën zie je ook dat de Heer Jezus Zelf geheimenissen vertelde.
Geheimenissen, de verborgenheden van het Koninkrijk, en die gelijkenissen die Hij in dit verband ook vertelt. Maar Paulus’ brieven, ja, die wémelen eigenlijk, om zo te zeggen, van geheimenissen; verborgenheden die hij openbaart. Daarbij doelt hij iedere keer ook op dingen die in het Oude Testament verborgen zijn, bedekt, en die hij onthult. En ja, dat is hem ook geopenbaard. Wat Paulus ook deed, was altijd de Schriften openen, de bedekking wegnemen en zo die verborgenheden openbaren.
Je vroeg naar een paar voorbeelden in de Romeinenbrief. Dan lees je over het evangelie van de verborgenheid waarmee zijn brief afgesloten wordt. Maar ook in Romeinen 11 spreekt hij over de tijdelijke en de gedeeltelijke verharding die nu over Israël is gekomen. Het heeft dus te maken met wat God nú doet. Dat is, denk ik, heel karakteristiek in al die geheimenissen die Paulus onthult: het heeft te maken met het huidige tijdsframe tussen de eerste en tweede komst van Christus, waarin God een verborgen werk doet en waarin Israël tijdelijk terzijde staat. Dat noemt hij in Romeinen 11, maar hij spreekt in Efeze ook over de verborgenheid van het evangelie en over de verborgenheid van Zijn wil.
Wat ik zelf wel een mooie vind, is het geheimenis van het huwelijk. Dat is een schitterend voorbeeld. Het illustreert het prachtige wat ik net kort aanstipte, namelijk dat verborgenheden te maken hebben met dat wat in het Oude Testament al staat geschreven, maar waarin een verborgen betekenis ligt besloten. In Efeze 5 spreekt Paulus over het geheim van het huwelijk. Hij verwijst dan naar Genesis 2:24 over ‘die twee zullen tot één vlees zijn’ en dan zegt hij: ‘Dit geheimenis’ – dus daar in Genesis 2:24 – ‘is groot, is mega. En ik zeg dit met het oog op Christus en de Ecclesia.’ Dus die waarheid van dat ene vlees, dat ene lichaam, Adam en Eva, dat is die waarheid waarin de waarheid van het lichaam van Christus al besloten en verborgen zit.
Paulus verwijst naar het Oude Testament om dat wat daar allemaal in verborgen is, te onthullen. Dat geeft dus ook aan dat die Hebreeuwse Bijbel zo buitengewoon belangrijk is, juist om de verborgenheden te begrijpen. Dan ga je ook des te meer spitten, want er ligt zoveel verborgen en dat is dus een goudmijn om in te zoeken en te vinden.
Je gebruikte net de term ‘lichaam van Christus’. Volgens mij komt die term niet bij de twaalf voor, maar is deze echt heel specifiek voor de apostel Paulus. Ja, dat is een typisch Paulus-ding. Eigenlijk ligt dat al – en dat vind ik ook zo apart – bepaald en vast bij zijn roeping. Paulus vervolgde de Ecclesia en dan wordt hij op de weg naar Damaskus geroepen. De Heer vraagt hem vanuit de hemel in een oververblindend licht: ‘Saul, Saul, waarom vervolg je Mij?’ Hij vervolgde de Ecclesia, maar de Heer zegt: ‘Je vervolgt Mij.’ Waarmee eigenlijk gezegd is: ‘Ik ben die Ecclesia.’ In de kiem ligt daar de waarheid al besloten die Paulus in zijn brieven gaat onthullen: dat de Ecclesia en Christus in de hemel een eenheid vormen, hoofd en lichaam. De bestemming van Christus daarboven is de bestemming van de Ecclesia. Schitterend!
Ik moet me aan mijn lijstje houden, maar ik zou zo drie of vier vragen daarover kunnen stellen. Misschien een volgende keer. Wordt vervolgd.
Het Evangelie Is een Vaststaande Mededeling, Geen Aanbod ↑ hoofdstukken
Een iets andere vraag: waarom leg je altijd de nadruk op het feit dat het evangelie geen aanbod is, maar een boodschap? Ja, evangelie betekent inderdaad 'goed bericht'. Ik heb mijn website daar ook naar vernoemd. Of 'goed nieuws'; je zou het op verschillende manieren kunnen weergeven, maar het heeft inderdaad te maken met een boodschap en een mededeling. Het wordt in de christenheid natuurlijk heel dikwijls, of eigenlijk bijna altijd, gezien als een aanbod. Maar genade is geen aanbod. Het is niet zo van: ik bied jou deze pen aan, en dan kun je hem weigeren of aannemen. Nee, het is een mededeling. Ik zeg: deze pen ís van jou. En zelfs al zou je hem niet aanpakken, dan nog is hij van jou, want het is gewoon een mededeling. Of je het nu gelooft of niet, het blijkt waar te zijn.
Het evangelie is een mededeling: God is jouw Redder. Dat kan ik tegen al die miljarden mensen zeggen. Ook als ze het niet weten, dan is het nog waar. En ook als ze het zelfs niet geloven, is het nog net zo goed waar. Er zijn er velen die het niet weten; het wordt hun ook niet verteld. En er zijn ook mensen die het niet willen geloven. Dat is vooral een religieus ding, want mensen willen vaak niet dat God de Redder is; dat zou maar 'makkelijk' zijn.
Dank je wel voor dit antwoord. De volgende vraag die ik voor je heb, is deze: waarom roep je in je studies nooit op om te kiezen voor de Heer en je leven aan Hem te geven? Dat heeft misschien wel te maken met die vorige vraag. Is een bewuste keuze maken niet essentieel voor je redding? Ja, dat is dus de versie die in de christelijke wereld standaard is: jij moet kiezen, en als jij niet kiest, dan is het niet voor jou weggelegd. Dan is het, zoals men dat traditioneel en van oudsher voorstelt, 'eeuwig wel' of 'eeuwig wee', en dan komt het nooit meer goed.
Maar het evangelie is een herautsboodschap. Je vertelt het. Dat is ook precies waar Paulus toe geroepen was: om het mede te delen. God is de Schepper, of je het nu gelooft of niet. Hij is ook de Rechter en de Redder van deze hele wereld. Dat is wat mensen zouden moeten horen en waarover zij zich zouden moeten bezinnen. Waarom ik niet oproep om te kiezen? Het is eigenlijk anders: het is een oproep tot metanoïa. Meestal wordt dat vertaald met 'bekeren' of 'berouw hebben', maar metanoïa wil eigenlijk letterlijk zeggen — 'meta' heeft te maken met 'om' of 'na', en 'noia' is 'denken' — dat mensen zouden horen en daarover nadenken.
Als je de feiten gewoon neerlegt en het evangelie vertelt, dan stemt dat tot nadenken. Dan kan de conclusie niet anders zijn dan: ja, als Hij zo groot is, waarom zou ik mijn leven dan niet aan Hem geven? Dat ligt dus in de boodschap besloten. Je vertelt iets geweldigs en dat roept op en zet aan tot geloof, maar het is geen kwestie van een keuze. Ik geloof ook niet dat je in de prediking iemand daarmee aanzet of dat je iemand kunt brengen tot zo’n keuze.
De essentie is dus: Hij ís je Redder, dat is de boodschap. En als God het geeft, dan verandert Hij je denken, waardoor je in dankbaarheid mag zien op die genadegift die Hij geeft. Amen, dat is de essentie. Daarom is het niet zozeer een oproep van 'jij moet kiezen'. In een bepaald opzicht kan ik me voorstellen dat het wel opgevat wordt als een keuze; dan wordt het een kwestie van hoe je het benoemt. Maar de gedachte erachter is in de traditie altijd: jij moet kiezen, want als jij niet kiest, dan komt de boodschap te vervallen. Daar protesteer ik ernstig tegen. Sterker nog, dat doet de boodschap geen recht, want het is juist een mededeling waar je niet tegen kunt kiezen. Het is gewoon zo. Mooi, prachtig.
Verzoening Versus Vergeving: Vijanden Worden Vrienden ↑ hoofdstukken
Ik ga van de hak op de tak; ik heb nu een heel andere vraag. Kun je ons misschien een toelichting geven op wat nu het verschil is tussen verzoening en vergeving?
Ik denk dat er tussen beide begrippen wel overlap zit. Dat wil zeggen: een element van vergeven zit ook in verzoenen en vice versa. Maar het zijn twee verschillende begrippen. Vergeven wil zeggen dat je iemand wat hij gedaan heeft niet aanrekent. Verzoenen wil zeggen dat een vijand gemaakt wordt tot een vriend. En dat zijn twee verschillende dingen.
God verzoent de wereld met Zichzelf. Dat wil zeggen: Hij maakt een wereld die van Hem vervreemd is en Hem vijandig gezind is, tot vrienden van Hem. En dat doet Hij door de boodschap van het kruis, waarin Hij demonstreert dat Zijn liefde niet kapot te krijgen is. En zo beweegt Hij de wereld uiteindelijk met succes tot vrede. Maar vergeven wil zeggen: Hij rekent iets niet aan. Dat zijn twee verschillende dingen die je daarom ook zou moeten onderscheiden.
Het misverstand ontstaat denk ik vooral – en dat is wel een beetje een Nederlands probleem – doordat verzoenen ook heel vaak wordt opgevat als dat iets bedekt is, dat een zonde bedekt is. Maar het idee van verzoenen is: een vijand wordt tot een vriend gemaakt. Terwijl bedekken wil zeggen dat een zonde niet meer gezien wordt en bedekt is, en vandaar ook dat er niet mee gerekend wordt. Dat zijn denk ik heel verschillende begrippen.
Ik vind het mooi dat je dit zo naar voren hebt gebracht, want destijds kreeg ik daardoor in ieder geval meer zicht op wat verzoening nou eigenlijk betekent: vijanden worden vrienden.
Ja, zo vat ik het ook altijd samen: vijanden en vrienden. Ik vind het prachtig. Dat is wat het woord betekent. En het is trouwens ook opmerkelijk – en nu sluit ik even aan bij het begin van het gesprek – dat dit ook weer zo’n essentieel ding is en typerend voor de apostel Paulus. Want dat woord verzoenen kom je elders in het Nieuwe Testament niet eens tegen. Paulus is degene die die boodschap van verzoening bracht en dat begrip van vijanden die tot vrienden worden gemaakt. Dat is echt een typisch element, een heel belangrijk element, om niet te zeggen een kern van de boodschap van Paulus.
Welke grondwoorden worden dan nog meer met verzoening vertaald? Want je leest het natuurlijk vaker, ook in de evangeliën.
Over verzoenen? Ja, maar dat is in onze traditionele vertalingen een begrip dat wordt weergegeven met verzoenen, terwijl daar eigenlijk het Griekse woord hilasmos staat. Dat is niet verzoenen, maar dat is beschutten of bedekken. Dat is een ander begrip. Alleen in onze Nederlandse vertalingen worden die twee verschillende woorden – ik bedoel aan de ene kant dat ene woord hilasmos en aan de andere kant katalasso of aanverwante begrippen – als twee totaal verschillende begrippen met één Nederlands woord weergegeven. Dat is heel verwarrend, want daarmee worden twee begrippen gewoon vermengd.
Ik moet erbij zeggen dat dit vooral een Nederlands probleem is, want in andere moderne talen zoals het Duits, Frans of Engels speelt dat niet. Die kunnen dat wel keurig uit elkaar houden. Dus ja, dat is ons Nederlands probleem.
Oké, prachtig, mooi.
Gods Genade in de Tegenwoordige Boze Aion en het Evangelie Om Niet ↑ hoofdstukken
De volgende vraag sluit aan bij Galaten 1 vers 3 en 4, waar staat: "Genade zij u en vrede van God onze Vader en van de Heer Jezus Christus, die zichzelf gegeven heeft voor onze zonden om ons te trekken uit de tegenwoordige boze wereld, naar de wil van onze God en Vader, aan wie de heerlijkheid zij in alle eeuwigheid. Amen." Het is genadentijd, maar de Schrift spreekt hier ook over een boze tijd, over een boze aion. Hoe moet ik dat zien? Is het nu een tijd van genade of is het een boze tijd? Of zit het toch anders?
Ik denk dat dat geen tegenstelling is. Die boze wereld, zoals dat in Galaten 1 vers 4 wordt weergegeven in de NBG-vertaling — de Statenvertaling is meen ik niet wezenlijk anders — is eigenlijk deze tegenwoordige boze aion. Deze aion is om allerlei redenen boos, maar karakteristiek is bijvoorbeeld dat Satan de god van deze aion is. Daarin betovert, belicht en beduvelt hij als de overste van de macht der lucht deze wereld. Maar dat nu genade heerst en dat dit ook de dag van genade is, zoals Paulus dat noemt, is geen tegenstelling. Sterker nog, ik denk dat het wezenlijk hetzelfde is.
God grijpt vandaag namelijk niet in. Genade heerst. Je leest dat in Romeinen 5 en je leest in de Hebreeënbrief ook over de troon van genade. God heerst vandaag in genade, wat betekent dat Hij niet ingrijpt. Maar dat betekent dus ook dat deze wereld gewoon zijn gang kan gaan. Dat is precies wat we om ons heen zien. Deze aion is aan zichzelf overgeleverd. In Romeinen 1, dezelfde brief waarin Paulus spreekt over het feit dat genade nu heerst, zegt hij al dat God de wereld heeft overgegeven aan een verwerpelijk denken. God laat deze wereld los in haar hele doen en laten en in haar denken; Hij grijpt daarin niet in. Dat is Zijn genade. Maar in ditzelfde tijdsframe, in deze boze aion, klinkt ook de boodschap van wie Hij is, de verzoening der wereld en dat wat Hij te melden heeft. Het is dus boos omdat de mens zijn gang kan gaan, en het is goed en genade dat Hij niet ingrijpt. Het is dus niet het een of het ander; het is beide en dat hangt met elkaar samen.
Vanuit God gezien is het genade, maar als de wereld aan zichzelf is overgeleverd, hoef je daar niet veel van te verwachten. Je hoeft alleen maar om je heen te kijken of de krant te lezen — al zou ik zeggen: doe dat niet te veel, want je wordt er meestal niet zo vrolijk van.
Ik heb ook een heel andere vraag. Waarom vraag je eigenlijk nooit geld voor je studies? Je moet er immers ook van leven en bovendien zegt het Woord in 1 Timoteüs 5 dat de arbeider zijn loon waard is. Wolter, maak je geen zorgen over mijn leven, maar het is voor mij altijd al een principiële keuze geweest. Al tientallen jaren kies ik ervoor om onafhankelijk te zijn en nooit geld te vragen. Ik heb dat niet zelf bedacht, maar afgekeken van de apostel Paulus. Hij beschouwde het als zijn grote loon om het evangelie kosteloos aan te bieden.
Hij speelt daar een beetje met woorden als hij dat beschrijft in 1 Korintiërs 9. Hij zegt daar dat hij het evangelie 'om niet' brengt. Dat is prachtig geformuleerd omdat het dubbelzinnig is. Je kunt het opvatten als: ik breng het evangelie, namelijk het 'evangelie om niet'. God vraagt niets; Hij geeft puur gratis en voor niets, zonder tegenprestatie. Maar het was ook de wijze waarop Paulus opereerde: hij vroeg niets. Ik moet er trouwens bij zeggen dat hij bij gelegenheid wel ondersteund werd. Je leest dat meerdere keren en daar maakte hij dankbaar gebruik van. Dat is iets anders en daar is ook niets op tegen, want het gaf hem de gelegenheid om meer tijd te spenderen aan zijn eigenlijke kerntaak. Maar hij vroeg principieel niets. Dat demonstreert precies de boodschap die hij uitdroeg: ik doe het om niet.
Er is op zich niets op tegen om als arbeider geld te vragen, maar in dit geval is het de boodschap van genade. Het grootste voorrecht is juist om dat te mogen etaleren en te laten zien: mensen, het is gratis en je hoeft er helemaal niets voor te geven. Wat me nu te binnen schiet, is dat hij volgens mij wel geld inzamelt voor de heiligen in Jeruzalem. Dus hij vertelde het evangelie om niet, maar hij deed wel een inzameling voor de armen, voor anderen. Ook dan vroeg hij niet zozeer om geld, maar hij vertelde over de toestand van de armen daar. Hij beschouwde het als een voorrecht dat mensen betrokken waren om van harte en zonder enige dwang iets te geven. Dat is heel kenmerkend voor hoe hij daarmee bezig was.
Iedereen zal de ervaring wel hebben dat het vreugde geeft als je iets voor iemand koopt en dat kunt geven. Een gift is een verrassing. Het woord genade vind ik zo mooi; het Griekse woord charis heeft bij ons een wat godsdienstige klank gekregen, maar het is eigenlijk gewoon een gunst. Je krijgt iets en je hoeft er niets voor te betalen. Of je nu geniet van een glas wijn of van de zon die opkomt, je krijgt dat zomaar en je mag daarvan genieten. Dat maakt je blij. Dat is wat genade doet: charis is iets krijgen wat je blij maakt. Dat raakt je hart en zet je hart ook weer in beweging om het vervolgens uit te delen. Er is niets heerlijkers dan dat. Het is geweldig om genade te ontvangen, maar het is ook heerlijk om genade uit te delen en daarvan te spreken. Ik ervaar dat zelf ook zo als ik daarover mag spreken; je wordt er automatisch blij van. Dat kan niet missen.
Het Werkelijke Doel van Gods Oordeel: Zaken Rechtzetten ↑ hoofdstukken
Volgende vraag, André: "Als God vrede met de wereld heeft, waarom oordeelt Hij dan nog?"
Oei, dat is inderdaad een heel andere vraag. Die vrede heeft te maken met waar we het eerder over hadden: verzoening. Verzoening houdt in dat vijanden tot vrede komen. Nu staat God niet vijandig tegenover deze wereld, maar de wereld staat vijandig tegenover Hem. God maakt vrede met deze wereld en uiteindelijk zal de gehele schepping — de hemel, de aarde en alles wat daarin is — in vrede zijn met Hem.
Het gericht waarover je bijvoorbeeld leest aan het einde van de Boekopenbaring, in hoofdstuk twintig bij de grote witte troon, maakt onderdeel uit van dat proces. De doelstelling is dat God vrede maakt en vijanden verandert in vrienden. In de weg daarnaartoe, in dat proces, confronteert Hij mensen met wie ze werkelijk zijn. Ik denk dat als je in Openbaring 20 leest dat de doden na de duizend jaren opstaan voor die grote witte troon, de boeken open gaan en alle werken openbaar worden, God daar de mens confronteert met wie hij is. Zo zet Hij de dingen recht door de waarheid te onthullen. Op die manier brengt Hij mensen ook op de knieën.
Soms wordt er gezegd dat 'oordelen' eigenlijk geen goed woord is en dat het meer een 'richten' is, een bewustmaken van. Ik denk echter dat het woord 'oordelen' op zich correct is, want de Bijbel gebruikt het ook in dit verband. Maar het onthult niet direct het motief. 'Richten' geeft aan: het zet recht. Dat doet Hij door de dingen aan het licht te brengen. Zoals een rechter oordeelt en daarmee zaken aan het licht brengt, zo doet God dat om de dingen recht te zetten of terecht te brengen. Dat is de doelstelling. Verzoening is het eindpunt en gericht oordeel maakt deel uit van het proces op weg naar die eindbestemming. Ik denk dat dat de verhouding tussen die twee is.
Als Hij er dus op gericht is om zaken recht te zetten, dan betekent dat uiteindelijk dat God ieder mens en ieder creatuur daar brengt waar Hij hen hebben wil. Precies. En laat dat maar aan God over, want Hij weet wat Hij doet. Dat is wat Hij voor ogen heeft en dat is wat Zijn liefde wil bewerken. Ontzeg Hem dus Zijn vermogen niet; daar is Hij God voor. Het is geweldig dat dit plan en deze uitkomst al vaststonden voordat Hij met de dingen aanving. Het is fantastisch dat we zo'n God hebben. Dat Hij met recht de Schepper is die het allemaal bedacht en tot stand gebracht heeft door middel van diepe dalen, diepe wegen, vervreemding en vijandschap. Dat Hij alles ultiem daar terechtbrengt, dat kan er maar één verzinnen: God.
Dit betekent dus ook dat God niet verrast wordt. Hij heeft een plan en dat voert Hij uit, maar het is natuurlijk niet zo dat Hij halverwege verrast wordt door acties of zaken die ineens zouden gebeuren. Nee, Hij heeft alles onder controle en Hij weet precies waar het naartoe gaat. Amen. Dat is eigenlijk ook wat Hem God maakt. Hij is alwetend, en hoe zou een alwetende ooit verrast kunnen worden of gefrustreerd kunnen raken over iets wat Hij anders gepland zou hebben? Dat zou een aanslag zijn op Zijn almacht of een ondermijning van het besef dat Hij alwetend en almachtig is. Hij is werkelijk God. Er wordt soms mensvormig over God gesproken in de Bijbel, bij wijze van spreken, maar in de absolute zin is Hij de God uit Wie, door Wie en tot Wie alles is. Niets en niemand uitgezonderd. Geweldig.
De Dood Geannihileerd: de Overwinning van het Onvergankelijke Leven ↑ hoofdstukken
Wolter: Misschien even zijdelings iets wat met oordelen te maken heeft. Je hoort wel eens de term 'annihilatie'. Kun je ons misschien meenemen in wat dat is en waarom dat zo’n schadelijke leer is?
André: Ja, de leer van de annihilatie is een variant op de leer van de heltestraf, zoals die traditioneel in de christenheid geleerd is en nog steeds wordt geleerd. Dat is het idee dat de mens, de wereld, de ongelovigen – zoals men dat dan noemt – zullen worden geoordeeld en bewust tot in alle eeuwigheid, ook al is dat een onbijbelse term, maar goed, tot in alle eeuwigheid worden gevolterd, gestraft en gepijnigd, in welke zin dan ook, of dat nu mentaal of fysiek is of beide. De leer van de annihilatie is een stuk vriendelijker, want die zegt: nee, dat is niet bewust. God vernietigt de mens. In annihilatie zit het woordje 'nihil'. De mens of het creatuur wordt tot niets gemaakt, gewoon vernietigd. En dat betekent dus gewoon... Het idee is dat wat de Bijbel de tweede dood noemt een definitieve annihilatie is.
Er zit een element van waarheid in, want dood op zich is inderdaad ook annihilatie. Een mens is er dan niet. Een mens is er een tijd, sterft en dan is hij niet meer. Zo spreekt de Bijbel er ook over. En bij de opstanding roept God het niet-zijnde tot aanzijn. Dus brengt Hij het weer in bestaan, in existentie. Maar de Bijbel spreekt over de tweede dood. En dat is inderdaad dat de mens vernietigd wordt, maar niet definitief.
Kijk, en dat is de ernst eigenlijk ook van het verhaal van de annihilatie. Dat is weliswaar een stuk vriendelijker dan de leer van de eindeloze heltestraf die bewust wordt ondergaan, maar in deze leer van de annihilatie heeft de dood nog weer het laatste woord. Terwijl het evangelie nu juist de boodschap is dat Christus Jezus – zoals dat staat in 2 Timotheüs 1 – de dood tenietdoet en onvergankelijk leven aan het licht brengt. En dat betekent dus dat de dood niet het laatste woord heeft; de dood wordt als laatste vijand tenietgedaan. Dus de dood zelf wordt geannihileerd.
En als er geen dood meer is, ja, dan betekent dat: allen worden levend gemaakt. God doet door Christus de dood teniet door allen levend te maken. En als allen levend zijn gemaakt – zoals in Adam allen sterven, zo worden in Christus allen levend gemaakt – ja, dan is er dus geen dood meer en dat is de echte Bijbelse annihilatie, om zo te zeggen.
Wolter: Ja, mooi hoe je dat zo omdraait inderdaad.
André: En dat betekent dus dat het leven werkelijk triomfeert. Ik heb het vorige week nog bij het graf voorgelezen, de woorden die in 1 Korinthe 15 staan van dat als God allen levend gemaakt heeft, dan zal wat geschreven staat waarheid worden: de dood is verzwolgen in de overwinning. Dus er blijft niets van de dood over omdat het verzwolgen wordt in leven, de overwinning. Onvergankelijk. Ja.
Wolter: Als dat geen reden is... Ja, ik had nog een vraag, maar die laat ik nu liggen, want ik vind dit eigenlijk een heel mooi einde.
André: Nou, dat zeker. Eindeloos zelfs.
Wolter: Ja, want die laatste vraag die komt misschien nog wel eens een keer. Geweldig. Wat een geweldig evangelie hebben we. Zo om niet gekregen. Prachtig. André, ik wil het even hierbij laten. En misschien als de mensen kijken dat ze zeggen: nou, ik heb ook nog wel wat vragen. Dan mogen ze die altijd sturen en misschien komt er wel een vervolg op deze sessie die we nu hebben gehad. We zullen zien. Mag ik je hartelijk danken voor de ongelooflijke zaken die je vanuit Gods Woord met ons hebt willen delen, en zo uit je hoofd hebt kunnen delen. Ik vind het echt heel knap. En ik denk dat wij met z’n allen er heel blij mee zijn.
André: Wat mij betreft wordt het vervolgd, ik vind het heel plezierig. En je bent hartelijk welkom, Wolter.
Wolter: Oké. Hartelijk dank.
André: Het was mij ook een genoegen. Zeker.
UltimateGoodNews