De Geest Maakt Levend!
19-05-2013 - Geplaatst door Andre PietPresentatie van samenkomst gehouden op 19 mei 2013 in Den Haag
Geest en leven zijn (min of meer) synonieme begrippen. Onze leefttijd begint te rekenen zodra we de geest of levensadem krijgen. En zodra we ‘de geest geven’ is de tijd van leven voorbij. Vergeleken met het LEVEN dat aan het licht kwam op de dag van Christus’ opstanding, is dit leven hier niet meer dan sterven. Een langzame dood. Geen ontkomen aan. Godzijdank is het de Geest van God die levendmaakt en de dood overwint. Dat is een bericht en die woorden zijn Geest en Leven. Ze zijn bij machte een mens te transformeren en te doen stralen. Het getuigenis van de levendmakende Geest bepaald ons bij de laatste Adam in wie heel de mensheid het ware Leven zal vinden!
Powered by RedCircle
📝 Samenvatting & Transcriptie van deze lezing
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
- Introductie: op Welke Dag Ontvingen de Discipelen de Heilige Geest?
- Johannes 20: Pasen en Pinksteren Vallen op Één Dag
- Johannes 6: de Woorden Die Ik Spreek Zijn Geest en Leven
- Korinthe 3: het Nieuwe Verbond van de Geest
- De Bediening van de Dood Versus de Geest Die Levend Maakt
- Transformatie: Veranderd Door te Zien op Zijn Heerlijkheid
- Korinthe 15: de Eerste Adam Werd een Levende Ziel
- De Laatste Adam: een Levendmakende Geest
Introductie: op Welke Dag Ontvingen de Discipelen de Heilige Geest? ↑ hoofdstukken
Een hele goede morgen, vrienden hier in Den Haag. Het is goed om u hier te mogen begroeten op deze prachtige zondagmorgen, deze eerste Pinksterdag. Ik wil u graag eens meenemen, al was het maar omdat in de christelijke wereld op deze dag speciaal aandacht wordt gegeven aan de Heilige Geest. Weliswaar is de liturgische kalender die wij kennen niet direct aan de Bijbel ontleend — indirect natuurlijk wel — maar het is reden genoeg om ook in dit verband eens aandacht te geven aan die Geest. Zoals u hier op het scherm ziet, heb ik de studie als titel meegegeven: "De Geest maakt levend".
Laat ik u om te beginnen eens een vraag voorleggen: op welke dag ontvingen de discipelen volgens u de Heilige Geest? Ik hoor hier in de zaal al een eerste antwoord roepen. Ik heb een PowerPoint gemaakt en ik wist natuurlijk niet van tevoren wat er allemaal vanuit de zaal geroepen zou worden, maar laat ik een drietal opties noemen (de derde is het meest veilig, maar goed): ten eerste op de dag van Christus' opstanding, ten tweede op de Pinksterdag, of de derde optie: op een andere dag.
Wat denkt u? Wie gaat voor het eerste antwoord? Eén... dat is niet veel. Twee, drie, vier, vijf, zes... nou, het worden er meer als ik nog even doorga en even wacht. Wie gaat voor het tweede antwoord? Ja, u denkt allemaal een strikvraag voorgelegd te krijgen. Dat klopt trouwens ook wel een beetje. Maar ik vraag gewoon eerlijk om een antwoord; er hangt verder niets vanaf. U hoeft niets te betalen en u zakt niet voor een examen. Ik leg het u voor: wat zou uw eerste directe antwoord zijn? En wie gaat voor de derde optie, op een andere dag? Aha, daar zijn ook nogal wat mensen voor geporteerd. Ik zal maar niet tellen en de verhoudingen even in het midden laten, maar ik zal u vertellen hoe het zit en dat ga ik u nu ook uitleggen.
Laat ik eerst op dat tweede antwoord ingaan voordat ik het in mijn ogen juiste antwoord geef. De Pinksterdag is een algemeen bekend antwoord. Ik heb het op internet nog eens nagekeken, maar als je daar een hele primaire uitleg leest over wat er gedacht wordt bij het feest van Pinksteren, dan is het antwoord: dat was de dag dat de discipelen de Heilige Geest ontvingen. Dat is echter niet correct. Wat er gebeurde op die dag, was dat de Heilige Geest over de discipelen kwam, of misschien nog correcter: op de discipelen.
Je leest in Handelingen 1 vers 8, maar ook op andere plaatsen, dat de Heer Jezus gedurende de veertig dagen na zijn opstanding dat ook aankondigde terwijl Hij bij hen verbleef. Hij zei: "Blijf in Jeruzalem, want de Heilige Geest zal op u komen", of over u. Dat was een zichtbare manifestatie. Het woord "op" of "over" geeft aan dat het iets was dat aan de buitenkant zichtbaar was. Dat was heel duidelijk het geval op de Pinksterdag, want een stormwind manifesteerde zich daar hoorbaar en er waren zichtbare tongen als van vuur. De Heilige Geest kwam duidelijk over hen.
Het antwoord dat ze toen de Heilige Geest ontvingen ligt op zich dus wel voor de hand, maar je moet het correcter zeggen: de Heilige Geest kwam toen als een kracht, een zichtbare manifestatie over hen. Maar het eerste antwoord — de dag van Christus' opstanding — is het correcte antwoord.
Johannes 20: Pasen en Pinksteren Vallen op Één Dag ↑ hoofdstukken
Ik zal het u ook laten zien aan de hand van het Johannesevangelie, dat is het meest voor de hand liggend. Je leest in Johannes 20 vers 22 over de dag dat de Heer Jezus was opgestaan. Hij verschijnt in het midden van zijn discipelen en toont zijn handen, zijn voeten en zijn zijde. De discipelen zijn verblijd en dan lees je dat de Heer Jezus tegen hen zegt: "Vrede zij u. Shalom." In vers 22 lees je vervolgens dat Hij blaast. Er staat in sommige vertalingen "op hen", maar dat "op hen" kunt u weglaten. Hij blaast en Hij zegt: "Ontvangt heilige Geest." Niet "de", maar gewoon: "Ontvangt heilige Geest."
Dit gebeurde op de dag van zijn opstanding. Dus niet vijftig dagen later, maar toen, op die dag dat de steen wegrolde en zij tot de ontdekking kwamen van de Levensvorst, Hij die opstond uit de doden. Bij die ontdekking ontvingen zij heilige Geest; zo staat het er. Vijftig dagen later kwam de heilige Geest over hen als een zichtbare manifestatie, maar die Geest ontvingen ze dus reeds op de dag van Pasen. Zodat wij inderdaad kunnen zeggen: Pasen en Pinksteren, beste vrienden, vallen op één dag. Daar hoeven wij dus niet op te wachten, zo is het.
We nemen een drietal schriftplaatsen waarin dat nader wordt aangetoond. Een drietal plaatsen in het Nieuwe Testament — ik had nog een vierde kunnen noemen die iets verder weg ligt — waar regelrecht wordt gezegd dat de Geest levend maakt. Geest en leven zijn begrippen die alles met elkaar te maken hebben; sterker nog, ik zou kunnen zeggen dat die begrippen synoniem zijn. Waar de mens Geest ontvangt, wordt hij levend. Je leest in Genesis 2 dat de mens de levensadem ontving en alzo werd de mens een levende ziel. Ik kom daar straks nog even op terug, maar op het moment dat een mens gaat ademen en Geest krijgt, de levensadem, dan wordt hij een levende ziel. Dat is bij het eind van het proces misschien nog wel duidelijker, want dan zeggen we: "Je geeft de geest," oftewel je gaat dood. Je geeft het leven weer terug. De geest weergeven is sterven; de laatste adem uitblazen, dat is wat sterven is. Geest is leven. Waar je de Geest ontvangt, ga je leven.
Er is dus een directe connectie met de opstanding, de dag waarop het leven aan het licht kwam. En dan bedoel ik LEVEN met allemaal hoofdletters, dat wil zeggen de dag dat de dood werd overwonnen. Kijk, het leven dat wij hier kennen, is leven dat eindigt in de dood. De Bijbel noemt dat, als je een contrast tekent, eigenlijk geen leven. Het is sterven; een proces dat eindigt in de dood. Maar het Leven waar we het nu over hebben, met hoofdletters, eindigt niet in de dood, maar begint bij de dood of komt voort uit de dood. Dat geopende graf is leven dat sterker is dan de dood en dat de dood achter zich heeft; daarom is het onvergankelijkheid. Welnu, over dat leven hebben we het.
Als we zeggen dat de Geest levend maakt, dan hebben we het dus niet over de geest die een mens ontvangt bij zijn geboorte wanneer hij begint te ademen. Men zegt weleens — ik weet niet of u daar weleens over nagedacht hebt — dat het leven begint bij de veertig. Die uitdrukking is ontleend aan de geboorte. Een mens, de zwangerschap, we zeggen meestal dat die negen maanden duurt, maar je kunt het ook in weken tellen en dan duurt de zwangerschap normaal gesproken veertig weken. Op dat moment begint een mens te ademen; het leven begint bij de veertig. Wij vatten het meestal heel anders op, maar dat is de oorsprong van de uitdrukking.
Johannes 6: de Woorden Die Ik Spreek Zijn Geest en Leven ↑ hoofdstukken
Johannes 6, vers 63. Voordat ik dat vers laat zien, wil ik iets over de context zeggen. Want wat was het geval? Zojuist had de wonderbare spijziging plaatsgevonden: vijf broden en twee visjes. Naar aanleiding daarvan spreekt Jezus een rede uit en Hij legt uit dat het brood dat zij gegeten hebben, een beeld is van Hemzelf: het Brood des Levens. We hebben er zojuist trouwens ook over gezongen: het Brood des Levens, het brood dat uit de hemel is neergedaald en dat werkelijk leven geeft. In die vrij lange toespraak, zoals die in het Johannesevangelie wordt weergegeven, verwijst de Heer naar wat zou gaan gebeuren: dat Hij zou sterven, maar bovenal dat Hij zou opstaan. Ik zeg bovenal, want Hij stierf om te kunnen opstaan, om leven te geven – dat leven waar we het over hadden, dat sterker is dan de dood. Hij is dat levende brood.
Vervolgens doet Hij scherpe uitspraken. In de verzen die hieraan voorafgaan, lees je dat een grote menigte Hem verlaat. Ze zeggen: "Deze rede is hard, wie kan haar aanhoren?" Dat wilden ze niet, en zo blijft er een kleine groep over. Dan zegt Jezus uitdagend: "Willen jullie soms ook niet weggaan?" Dan is het Petrus die het woord neemt, zoals meestal, en zegt: "Heer, tot wie zouden we heengaan? Want U hebt woorden van eeuwig, aionisch leven." Leven!
Ook dan verwijst de Heer in vers 62 naar wat er zou gaan gebeuren na Zijn sterven. Dan zou Hij verheerlijkt worden en opgaan: Zijn opstanding en Zijn hemelvaart. In vers 63 zegt Hij – en nu ga ik het laten zien: "De Geest is het die levend maakt." Die levendmakende Geest heeft alles te maken met de dag van de opstanding. Toen de Heer Jezus in het graf lag, was Hij dood. Ja, echt dood. Het was God die Hem opwekte en Zijn Geest gaf – dat wil zeggen: Geest is werkelijk leven – en Hij verrees uit het graf. Welnu, die Geest maakt levend. Daar sprak de Heer Jezus over.
Dan zegt Hij: "Het vlees doet geen nut." Ik weet niet of u het op het plaatje goed ziet, maar dat is een uitbeelding van een begrafenis. Waarom heb ik dat erbij gezet? Wel, het gaat om deze uitspraak, want zulke dingen worden zo gemakkelijk uit hun verband gerukt. "Het vlees doet geen nut." Waar hebben we het dan over? Als je net een barbecue hebt gehouden, dan doe je zonder vlees niet zoveel, maar je kunt zulke uitspraken natuurlijk altijd uit hun verband lichten. Het gaat hier om "het vlees": gewoon de mens. In onze zichtbare manifestatie zijn wij vlees. Wat kunnen wij nou eigenlijk aanrichten? Ja, aanrichten is een heleboel ellende, maar wat kunnen we uiteindelijk uitrichten? Wat kunnen we doen of presteren? Als het gaat om levendmaking: helemaal niets. Dan staan we erbij en kijken we ernaar. Een mens is een sterveling; we zitten allemaal in hetzelfde schuitje.
Ik heb het deze week nog meegemaakt; ik stond bij een open graf. Dan moet je inderdaad vaststellen: het vlees doet geen nut. Als er levendmaking is, dan komt dat van boven en niet van ons. Dat is echt het plafond van de mens. Mensen kunnen heel veel doen, bedenken, presteren en uitvinden, maar het vlees doet geen nut als het gaat om de echte essentie, namelijk om leven te geven. Dat kunnen we niet. Dan staan we met lege handen: het vlees doet geen nut. Dat ontvangt een mens. Het is de Geest, Gods Geest, die leven geeft en niet de mens. Jezus had dat in het voorgaande trouwens ook sterk benadrukt.
Dan zegt de mens: "Dat is hard." Want een mens wil graag bemoedigd worden. Dat zie je in veel godsdienstige uitspraken, trouwens niet alleen in de godsdienst maar ook op seculier vlak: dat een mens wordt verteld dat hij het wel kan. "Probeer het maar, en als het niet gelukt is, probeer het nog een keer." Altijd maar dat – ik noem dat dan het "Tjaka-verhaal" – om het beste uit de mens te halen. Maar het is allemaal steunen op vlees. Je kunt ook godsdienstig vlees hebben: "Wees vroom, doe dit, doe dat ritueel, ga naar die kerk of naar die manifestatie." Dat heet dan "spiritueel". Spirit, geest, spiritualiteit... Ik wilde al zeggen: je wordt ermee doodgegooid, wat in dit verband wel een aardige woordspeling is. Maar hoezo spiritualiteit? Het vlees doet geen nut. Het zit hem niet in riten, en ook helemaal niet in bepaalde meditatietechnieken. Die kunnen niet levend maken. Het is de Geest die levend maakt.
En dan zegt Jezus nog iets wat een enorme impact heeft. Als je het echt gaat begrijpen, ga je zien hoe concreet het is om over de Geest te spreken wanneer je de Bijbel openslaat. "Geest" heeft de reputatie – logisch, want je kunt het niet zien – een vaag begrip te zijn. Maar dat verandert zodra je de Schriften opent. Niet over de Bijbel praten, maar gewoon die Bijbel openen, zien wat daar geschreven staat en dat laten klinken. Want wat zegt Jezus dan? Van de woorden die Hij zojuist tot hen gesproken had over wat er zou gaan gebeuren, was er geen snars begrepen, zelfs door Zijn discipelen niet. Hij zegt: "De woorden die Ik tot u gesproken heb, die zijn geest en zijn leven."
Feitelijk is dit een bepaald stijlfiguur – geen pleonasme, maar iets anders. "Die zijn geest, namelijk: ze zijn leven." Dat "en" betekent hier niet "plus", maar het betekent "namelijk". Zoals "de God en Vader" niet "de God plus de Vader" betekent, alsof het er twee zijn. Nee, die woorden zijn geest, ze zijn namelijk leven. Geest is leven. En waar vind je Geest en waar vind je leven? Jezus zegt het: in die woorden. Sommige mensen denken bij "Geest" aan hele wazige dingen, of aan de zaken waar ik het zojuist over had. Maar Jezus verwijst naar het Woord, de woorden die Hij sprak. En de woorden die Hij sprak, waren ook de woorden van de Schrift, waar altijd staat: "Er staat geschreven." Dat is leven.
Dat wil zeggen: als je weet over Wie het gaat en waar het naar verwijst. Jezus had zojuist verwezen naar Zijn opstanding en naar wat er zou gaan gebeuren. Alles in de Schrift verwijst naar Hem, de grote Levensvorst. Als je dat gaat ontdekken, gaat het Woord in je leven. Dat is pas echt spiritueel; dan gaat het leven. En zoals we zojuist ook gezongen hebben: "Daar is kracht, wonderbare kracht in dat bloed." Dat bloed spreekt niet alleen van Zijn sterven, maar het spreekt van Zijn slachtoffer – Zijn sterven, maar ook Zijn offer. Dat wil zeggen dat Hij opsteeg uit het graf.
Ik zeg het expres zo, want in heel veel liederen en ook in veel predikingen wordt altijd de indruk gewekt dat het offer slaat op het sterven. Nee, het offer is Zijn bloed, maar dat is Zijn slachtoffer. Hij werd geslacht, en vervolgens werd Hij na de slachting op een altaar, op een verhoging geplaatst en steeg Hij op, Gode tot een lieflijke reuk. Dat slaat op Zijn sterven én op Zijn opstanding en wat er daarna gebeurde. Hij steeg op om een offer te kunnen zijn. Hij moest geslacht worden, maar waarom? In de Bijbel wordt dat altijd gericht op wat de Schriften daarover zeggen. Neem het tot je en je zult merken: er is nog een andere Schriftplaats, 2 Korinthe 3. Ik zei al dat er een drietal plaatsen zijn...
Korinthe 3: het Nieuwe Verbond van de Geest ↑ hoofdstukken
2 Korinthe 3 is de volgende schriftplaats. Het is niet helemaal in volgorde, want straks ga ik naar 1 Korinthe 15, maar dat heeft even een andere reden en doet er nu niet zoveel toe. Eerst even iets over de samenhang. Ik laat iedere keer één vers zien, maar om dat goed te begrijpen moet ik toch even iets over de samenhang zeggen voordat het wordt misverstaan. In 2 Korinthe 3 schrijft Paulus over het oude verbond en hij plaatst dat tegenover het nieuwe verbond. Het oude verbond sloot God ooit met het volk Israël bij de berg Sinaï, toen Hij Zijn woorden gaf: de wet, de stenen tafelen en alles wat daarmee verband hield. En hij plaatst dat tegenover het nieuwe verbond. Dat is een uitdrukking, die twee begrippen zijn ontleend aan een profetie in Jeremia. Ook wel andere plaatsen, maar met name in Jeremia 31. Ik zeg dat er even bij, want dat moet u goed in gedachten houden.
In Jeremia 31 wordt geprofeteerd dat God in de toekomende dagen – en dat is vandaag de dag nog steeds toekomst – een nieuw verbond zal sluiten met het volk van Israël en Juda. Let op: dat nieuwe verbond wordt met hetzelfde volk gesloten als waarmee ooit het oude verbond gesloten werd. Ik zeg het er maar weer even bij, want er is ook weer zo’n theologie die beweert dat het nieuwe verbond wordt gesloten met de kerk of zo. Wat dat dan ook maar zijn mag, nee, dat nieuwe verbond wordt met hetzelfde volk gesloten als waarmee het oude verbond gesloten werd.
En waarin verschilt dat nieuwe verbond dan? Wel, u weet hoe het met dat oude verbond gegaan is. Toen Mozes van de berg afkwam met die stenen tafelen die hij aan dat volk zou geven, weet u wat ermee gebeurde: ze waren al verbroken voordat hij in het dal was gearriveerd. Mozes had de wet verbroken; nou eigenlijk is al de wet verbroken, en hij demonstreerde dat met die stenen tafelen. Op het moment dat de wet gelegd wordt op een mens – dat is het hele algemene idee – en je tegen een mens zegt: "Dit moet je doen, dat moet je doen", dan blijkt dat een mens daartoe niet in staat is. Israël heeft dat gedurende honderden jaren gedemonstreerd, vanaf de aanvang. En dat is algemeen: op het moment dat het afhangt van de mens, nou dan kun je het wel vergeten. De mens valt tegen en frustreert. Dat is het oude verbond. De wet wordt gelegd op de mens. Het resultaat en effect is dat de wet wordt verbroken. Het lukt niet; geen succes.
Het nieuwe verbond daarentegen is een belofte en dat zal wél succesvol zijn. Dan zal God niets meer verwachten en vragen van de mens. Niets. Dan geeft Hij alleen maar. Lees het in Jeremia 31 maar na, dan staat er dat God straks een nieuw verbond zal sluiten met Israël. Dan zal Hij hen verzamelen uit de volkeren en hen brengen in het land, en ze zullen zien wie Hij is. En dan lees je: "Ik zal een nieuw verbond met u sluiten... Ik zal Mijn wetten in uw harten schrijven... Ik zal uw ongerechtigheden vergeven en niet meer gedenken." Zeven keer klinkt daar in Jeremia 31: "Ik zal, Ik zal, Ik zal." Iedere keer weer opnieuw. Het staat garant voor de vervulling. Niets wordt van de mens verwacht en daarom is het ook succesvol. Dat wil zeggen dat het blijft bestaan; het kan niet tenietgedaan worden, want het is altijd de menselijke partij die teleurstelt. God niet. God doet wat Hij zegt. En daarom is dat nieuwe verbond zo geweldig.
Je leest ook dat God dan in die dagen van de toekomst dat volk Zijn Geest zal geven: "Ik zal u Mijn Geest geven." En Israël zal herleven. Ik beperk me nu vanmorgen even tot het Nieuwe Testament, maar ik had ook het Oude Testament voor ditzelfde thema kunnen gebruiken. Denk aan dat bekende hoofdstuk, Ezechiël 37, over dat dal van die dorre doodsbeenderen. Dat is een voorstelling van Israël waarvan de hoop vervlogen is. Israël is dood; als natie is het hopeloos met hen gesteld. Maar dan staat er: "Ik zal die beenderen doen herleven." Het vlees doet geen nut, een mens kan dat niet. Nee, maar we hebben het ook niet over de mens, we hebben het over wat God zal doen. En Hij belooft dat Hij dat volk leven zal geven.
Welnu, daar gaat 2 Korinthe 3 over; daar verwijst het naar. Paulus legt dat uit in dat hoofdstuk. En weliswaar wordt dat nieuwe verbond in de toekomst met dat volk gesloten, dat is waar, maar de Geest van dat nieuwe verbond hebben wij nu ook. Diezelfde Geest die straks in het hart van dat volk zal leven en aan dat volk gegeven zal worden, die Geest woont nu in ons. Dat wil zeggen: in ons die geloven, die onze ogen mogen vestigen op Hem. Want op het moment dat je gelooft in Hem, ontvang je Zijn Geest. Het is geen tweede ervaring ofzo zoals gezegd wordt. Nee, zoals Efeze 1 vers 13 zegt: al op het moment dat je het evangelie van je redding hoort en aanvaardt en gelooft, dan word je verzegeld. Let op: verzegeld. Dat is dus Zijn werk en dat kan nooit ongedaan gemaakt worden. Je wordt verzegeld met Zijn Geest. Maar die Geest van dat nieuwe verbond is ook in ons werkzaam, en dat is ook pure belofte; geen enkel eigen werk. Daarom is het geweldig dat we die Geest van het nieuwe verbond mogen kennen.
Goed, dat gezegd hebbende... Dat was een lange inleiding, maar ik moest dat even vertellen, anders begrijp je niet waar het over gaat. We vallen midden in de zin in 2 Korinthe 3 vers 6. Daar gaat het over God, die ons ook bekwaam gemaakt heeft. Dat staat eigenlijk in een tijdloze werkwoordsvorm. Alleen dat is al prachtig: God máákt ons bekwaam, gewoon als een tijdloos feit. Hij maakt ons competent, Hij kwalificeert ons. Zoals ik vorige week ergens op internet las – ik vond het een prachtige uitspraak: God roept geen gekwalificeerden. Nee, het is precies omgekeerd: Hij kwalificeert geroepenen. Dat is een heel groot verschil. Hij roept je, en als Hij je roept, dan opent Hij ook je hart. Dat is allemaal Zijn werk, hè? Als Hij je hart geopend heeft en je zegt: "Ja, ik heb mijn deur geopend voor Hem", dan heeft Hij jouw hart geopend. Hij roept je, en als Hij je roept, dan kwalificeert Hij jou. Dan maakt Hij jou ook competent, bekwaam. Dat is niet ons werk.
In het voorgaande vers – ja, sommigen hebben een bijbeltje bij zich en hebben zich niet zo afhankelijk getoond van de PowerPoint, maar willen het zelf nakijken; bravo, hartstikke goed – had Paulus juist benadrukt dat het niet ons werk is, alsof wij dat als onze eigen kwaliteit of prestatie in rekening zouden kunnen nemen. Nee, het is God die ons bekwaamt om dienaren te zijn van een nieuw verbond. Nogmaals: dat nieuwe verbond wordt gesloten met Israël en Juda. En in welke zin is Paulus een dienaar van dat nieuwe verbond? Wel, het is dat nieuwe verbond van de Geest. Daar is hij een dienaar van: de Geest van dat nieuwe verbond. En dan staat er al bij: "Niet der letter, maar des Geestes."
Oh, ik weet het wel, dat wordt natuurlijk ook weer meestal, zoals gebruikelijk, misverstaan. Want dan zeggen ze – en ik heb dit al zo vaak gehoord als een argument om maar niet bezig te zijn met de Bijbel: "Ja, dat is allemaal letter. Die Bijbel, dat zijn allemaal letters, dode lettertjes. De letter doodt. Staat dat niet ergens in de Bijbel? De letter doodt en de Geest maakt levend? Jij met je Bijbel..." Nou, ik zal het maar niet rechtuit zeggen, maar kijk, dat heb je als je de Bijbel niet kent. Dan ga je op de klank af zulke dwaze dingen zeggen. Want ik zal u dit vertellen.
De Bediening van de Dood Versus de Geest Die Levend Maakt ↑ hoofdstukken
We zijn hier in 2 Korinthe 3:6. Dan gaan we naar 2 Korinthe 3:7 en dan zie je precies waar Paulus het over heeft. Dan zegt hij... ik ga het nu verder niet helemaal uitleggen, maar één ding moet ik daarin wel duidelijk maken. Namelijk dit: "Indien nu de bediening van de dood, met letters op stenen gegrift, gepaard ging met zulke heerlijkheid dat de kinderen Israëls de blik niet op het aangezicht van Mozes konden vestigen..." Ja, als ik dit nog helemaal moet gaan uitleggen, dat is weer een verhaal apart, maar één ding moet duidelijk zijn. En dat is dat hij het hier heeft over die letters die op stenen gegrift waren. Dat wil zeggen: die stenen tafelen, over de wet die aan Israël gegeven werd.
Paulus legt dat in deze verzen uiteen, hij zet dat uiteen. Hij zegt: dat was heerlijkheid, jazeker. Maar het was een bediening van dood en van veroordeling. Dat wil zeggen, het veroordeelde eigenlijk tot de dood. Op de dag trouwens dat dit gebeurde, dat Israël de wet ontving, weet u hoeveel er stierven? Op het moment dat de wet in diggelen viel en geslagen werd, toen werden er drieduizend op één dag gedood. Een bediening van dood en veroordeling. Je moet er trouwens aan denken dat op diezelfde dag, zoveel eeuwen later – het was namelijk op Pinksterdag – dat er drieduizend tot leven kwamen en het Woord ontvingen. Ja, mooi contrast hè? De letter doodt, maar de Geest maakt levend.
Want daar wilde ik u vervolgens op wijzen, want dat is dat woord waar ik het nu over heb. De letter doodt. De letter, namelijk de bediening van de wet. Op het moment dat je iets op de mens legt van: dit moet je doen, dat moet je doen en dat mag je niet doen, dan doodt dat. Dat geeft veroordeling, per definitie. Hier gaat het heel specifiek over het Jodendom en over Israël die bij de berg Sinaï de wet ontving, maar in het algemeen werkt godsdienst zo. De mens krijgt dingen opgelegd en hij is niet in staat dat te volvoeren. De letter doodt. Maar, staat er, de Geest maakt levend. Hij doet dat. Hij geeft leven.
In het algemeen is dat zo. We hadden het zojuist over de Geest die levend maakt. Dat is de Geest die ooit kwam op Jezus toen Hij in het graf lag en Hij verrees als de Levensvorst. De Geest maakt levend, maar nu nog iets anders. Die Geest maakt ons ook bekwaam. In ditzelfde hoofdstuk legt Paulus dat ook uit. Die Geest – en dan gaan we even naar het laatste vers van ditzelfde hoofdstuk dat ik u wil voorlezen – want dan ziet u hoe dat ook in de praktijk werkt. Die Geest heeft alles te maken met hoe dat Nieuwe Verbond werkt. Namelijk: het gaat om wat God doet, niet de mens. Het is de Geest die daarom ook bevrijdt. Er staat in vers 17 van ditzelfde hoofdstuk: "waar de Geest des Heren is, daar is vrijheid." Dat wil zeggen: Hij bevrijdt van de bedekking, Hij bevrijdt van de banden.
En waartoe bevrijdt Hij ons dan? Wel, dat lees je in vers 18: "Wij allen die met een aangezicht waarop geen bedekking meer is..." Het hele idee hier is, en om zo’n vers een beetje duidelijk te maken moet ik er nog één ding bij zeggen, dat die bedekking hier de bedekking is die er ligt op het aangezicht van Israël. Als Mozes wordt voorgelezen, als het Oude Testament gelezen wordt, dan ligt er een bedekking tot op de dag van vandaag op het aangezicht van Israël. Ze begrijpen het niet. Ze lezen het Oude Verbond, ze zijn expert daarin, ze zijn schriftgeleerden, maar ze begrijpen niet waar het werkelijk over gaat.
Maar er komt een dag dat, als het tot de Here bekeerd zal worden, de bedekking zal worden weggenomen van het hart van het volk. En ze zullen begrijpen waar het in die Schriften, in hun eigen Tenach en in de boeken van Mozes om ging. Namelijk om Christus. Om de Levensvorst en al die geboden, al die dingen die daar staan. Het gaat allemaal om dat leven dat in Hem gegeven is en zichtbaar wordt.
Transformatie: Veranderd Door te Zien op Zijn Heerlijkheid ↑ hoofdstukken
Welnu, wij allen die met een aangezicht waarop geen bedekking meer is, de heerlijkheid des Heren weerspiegelen. Met andere woorden: wij zien op die heerlijkheid van de Here. Waar zien wij die heerlijkheid van de Here? Wel, het gaat hier dan vooral over dat wat er in de Tenach, in de boeken van Mozes, allemaal staat. Daar zien we de heerlijkheid van de Here, dat wil zeggen: als de bedekking weggenomen is.
En wat gebeurt er dan? Ja, dan staat er in de NBG-vertaling dat we veranderen. Maar dat staat er niet hoor. Er staat: we wórden veranderd. Dat is niet iets wat we zelf doen; er staat dat we worden veranderd. Weet u dat daar in het Grieks een woordje staat dat we allemaal kennen? Metamorfose. We ondergaan een gedaanteverwisseling, een complete transformatie. Dat is geen mensenwerk, dat kun je niet zelf. Zoals een rups zichzelf niet tot een vlinder maakt — dat is ook een metamorfose — nee, dat ondergaat hij. Dat is hier het hele idee.
Wanneer word je veranderd? Wel, wanneer we de heerlijkheid van de Here zien. En die heerlijkheid van de Here, dat is de Here die Geest is, degene die opgestaan is uit de doden. Als we die heerlijkheid gaan zien, ook in de Schriften, dan worden we veranderd. Dat wil zeggen: we ondergaan een metamorfose naar hetzelfde beeld, van heerlijkheid tot heerlijkheid. Naar hetzelfde beeld; wij gaan ook stralen. We zien op de heerlijkheid van Hem en wat is het resultaat? We gaan stralen, zoals dat aangezicht van Mozes. We gaan stralen.
Ook dat is iets wat geen mensenwerk is. Echte vreugde. Je kunt wel tegen mensen zeggen: "Jij moet blij zijn." Dat is erg vermoeiend hoor, want je kunt dat natuurlijk wel faken. Je kunt natuurlijk een lach toveren, zo'n tandpastagelimlach, maar die besterft weer op het moment dat de mensen niet kijken. Dat is geen vreugde van binnenuit. Stralen doe je ook alleen maar van binnenuit. Dat is geen mensenwerk.
Hier staat — het is een wat moeilijk vers en ik weet het, het verband is misschien wat ingewikkeld en misschien begrijpt niet iedereen dat nu — maar dat maakt niet uit als u dit maar begrijpt: namelijk dat waar wij de heerlijkheid van Hem zien, als we de Schriften openen, als we weten wie Hij is en we gaan dat ontdekken, met recht ontdekken, de bedekking wordt weggenomen. Dan gaan we stralen. Want je weet: het hangt niet van mij af. Hij is degene die alles realiseert en welmaakt, ook in mijn leven. Hij laat mij stralen. Dus ik hoef daar helemaal niet voor te bidden. Dat is een kwestie van... het is een automatisme. Op het moment dat ik naar Zijn heerlijkheid kijk, word ik naar hetzelfde beeld veranderd. Dat was het: ik ga licht geven, ik ga stralen. Zo staat het er.
Dan worden we veranderd van heerlijkheid tot heerlijkheid, namelijk door de Here die Geest is. Dat is Zijn werk. Het is allemaal die Geest, zoals Hij ook werkzaam straks zal zijn in het Nieuwe Verbond. "Ik zal." Hij is het die dat doet. En dan wil ik u tenslotte nog naar één plaats nemen.
Korinthe 15: de Eerste Adam Werd een Levende Ziel ↑ hoofdstukken
We gaan 1 Korinthe 15 erbij nemen. Daar spreekt Paulus ook over de geest die levend maakt. 1 Korinthe 15 is het machtige, majestueuze hoofdstuk over de opstanding. Het begint met die weggewentelde steen. Het is een lang hoofdstuk en Paulus zet daar alle registers open om te laten zien wat het effect en het uiteindelijke resultaat is van wat er ooit tweeduizend jaar geleden plaatsvond in die graftuin van Arimathea. Toen werd de steen weggewenteld, toen werd Christus levend gemaakt en ontving Hij geest.
Daar is al heel veel aan voorafgegaan. U ziet het, het is het vijfenveertigste vers. Het staat midden in het betoog, maar laat ik het lezen: "Aldus staat er ook geschreven." Het is nu eigenlijk de tweede keer dat ik daarnaar verwijs, want wat Paulus hier doet, is verwijzen naar Genesis 2. In Genesis 2 vers 7 lees je dat de mens uit de aardbodem wordt genomen en de levensadem ontvangt — neshama in het Hebreeuws, de levensgeest — en dan staat er: "En alzo werd de mens een levende ziel."
Let op: hij werd een ziel, hij kréég geen ziel. Ook dat is weer theologie of filosofie. Een mens heeft geen ziel, een mens ís een ziel. Trouwens, dieren zijn ook zielen. In Genesis 1 lees je al over de aarde die wemelt van levende zielen; dat gaat gewoon over dieren. En waarom zijn een mens en dieren zielen? Omdat er bloed in zit. In Leviticus 17 vers 11 staat: "De ziel van het vlees is in het bloed." Karakteristiek voor de ziel is dat er bloed in zit.
Dat is ook karakteristiek voor dit vergankelijke bestaan. Adam werd een levende ziel. In de naam Adam zit trouwens het woordje 'dam', het Hebreeuwse woord voor bloed. In Adam zit ook nog 'adam', dat is rood. Dat heeft allemaal met elkaar te maken: het is bloed. Adam werd een levende ziel. Hij werd ziels. Ik had ook kunnen zeggen: zielig. Dat is ook waar, hoor. 'Zielig' en de ziel hebben te maken met wat vergankelijk is. Hij was uit de aarde genomen en u weet het: stof zijt gij en tot stof keert gij weer. Adam kon wel in leven blijven, maar dan moest hij iedere keer van de boom van het leven eten. Vanaf de aanvang was hij echter ziel, en daarom ook vergankelijk.
Het bloed stroomt erdoorheen en dat bloed heeft eigenlijk maar één functie. Dat klinkt misschien wat kort door de bocht zoals ik het zeg, maar het maakt het wel duidelijk: namelijk dat het gepland was, het zou gestort worden. In dat hele bloed zit al de gedachte: je raakt het weer kwijt. Waarom zeg ik dit? Wat Paulus zegt, is dat bloed niet de onvergankelijkheid beërft. Dat nieuwe bestaan straks wordt niet aangedreven door bloed. Vlees en bloed, zegt Paulus in hetzelfde hoofdstuk, beërven het Koninkrijk Gods niet. Dat is niet blijvend.
In dat nieuwe lichaam straks zit geen bloed. Nee, dat is geen zielslichaam. Een zielslichaam is een geestig lichaam. In een van deze verzen in 1 Korinthe 15 wordt dat ook zo gezegd: "Dit is een zielslichaam, maar wat straks opgewekt wordt, is een geestelijk lichaam." Ik houd niet zo van 'geestelijk', daar zit al het woord 'lijk' in. Nee, het is een geestig lichaam, met alle dubbelzinnige betekenissen die daaraan vastzitten. Geest! Het is een pneumatisch lichaam, niet zielsgedreven. Je kunt het vergelijken met pneumatische apparaten, apparaten die door lucht worden aangedreven. Ik heb geen verstand van techniek, maar ik weet wel dat ze door lucht worden aangedreven.
Dat lichaam wordt aangedreven door pneuma. Weet ik precies waar ik het over heb? Nee, maar ik weet wel dat het er zo staat. Dat nieuwe lichaam is geestig en wordt aangedreven door geest. Daar stroomt geen bloed, maar geest. En dan lees je... en dat is het laatste waar ik naar verwijs.
De Laatste Adam: een Levendmakende Geest ↑ hoofdstukken
De eerste Adam werd een levende ziel. Maar ik zal u dit vertellen: de laatste Adam is een levendmakende geest. Dat betekent die laatste Adam. Hoezo de laatste Adam? Je hebt dus Adam, en we zijn allemaal 'Ademieten'. Dat wil zeggen dat we nakomelingen van Adam zijn en daarom zitten we ook allemaal in hetzelfde schuitje van Adam. Adam werd een zondaar en hij werd een sterveling. Wij allen zijn zondaren en stervelingen. Hebben we daarvoor gekozen? Vinden we dat leuk? Het maakt allemaal helemaal geen enkel verschil; je bent in Adam. Dat is gewoon het gegeven. Daarom ben je ook een zondaar en een sterveling. Zo komen we ter wereld en zo gaan we ook inderdaad weer dood. Daar helpt het vlees ook helemaal niets aan; dat doet geen nut en speelt geen rol. Dat is een gegeven.
Nou, dat is Adam. Maar wij kennen — en dat is het Evangelie — een laatste Adam. Niet de tweede trouwens. Het is niet 'de tweede Adam', wat heel vaak gezegd wordt. Het is de laatste Adam. De tweede Adam zou kunnen betekenen dat er nog eentje komt die het... Nee, Hij is de laatste. Hij is de definitieve versie. Waarom? Wel, wat Hij doet, dat is blijvend. Hij brengt namelijk leven aan het licht dat de dood achter zich heeft, en daarom is het ook blijvend. En Hij is een levendmakende geest.
En waarom heet Hij Adam? Wel, omdat Hij net zo goed heel de mensheid insluit. Dat had Paulus ook al eerder gezegd in vers 22 van ditzelfde hoofdstuk. Toen schreef hij: "Want zoals in Adam allen sterven..." Een feit, toch? Gewoon een gegeven: in Adam sterven allen. "Zo zullen ook in Christus" — de Gezalfde, Degene die de Geest ontving — "allen levend gemaakt worden." Heel dat mensdom. Er staat niet "allen in Christus" trouwens, maar: in Adam alle, in Christus alle. En zo zeker als het is dat in Adam allen stervelingen zijn, zo zeker is het dat in Christus allen levend gemaakt worden.
Oké, Paulus gaat zeggen: ja, ieder in zijn eigen rangorde. Dat is vers 23. Hij laat dat dan ook zien. Daar gaat het nu even niet om; het gaat nu even om het feit. Adam, de laatste Adam. In de één de dood; in de ander het Leven, met allemaal hoofdletters. En dat is het: Hij representeert een levendmakende geest. En daar zien wij op.
Dit is een boodschap van mensen... Dat is echt het allerlaatste. Ik heb het nu over de allerlaatste Adam en ik heb het nu over het laatste wat ik erover wil zeggen. En dat is dit: spirit, spiritualiteit, dat is geen techniek. Dat is niet iets wat wij doen; het is een bericht. Het is een mededeling. Het is het bericht van het geopende graf. De dood die is overwonnen en van het leven dat triomfeert. En als we daarop zien, ook gewoon nu in de praktijk, dan worden we veranderd, getransformeerd naar hetzelfde beeld. Dat wil zeggen: Hij doet ons stralen.
Op het moment dat je daar weer je ogen van africht, ervan afhaalt of wordt afgehouden — want er zijn zoveel andersluidende beweringen en je gaat ook naar jezelf zien — dan verdwijnt dat. Maar als je daarop ziet: laat u niet gek maken. Laat je ook niet wijsmaken dat je er zelf wat aan moet doen. Dank Hem ervoor dat het waar is. "Ik zal, ik zal, ik zal," zegt de Heer. Daarop steunen we, daarop staan we. Dat is de grond en daarom worden we veranderd. De laatste Adam, een levendmakende geest. En dat is ook de geweldige hoop en verwachting die we daarom mogen hebben. Amen.
UltimateGoodNews