GoedBericht.nl logo
UltimateGoodNews

een andere Jezus?

23-03-2025 - Geplaatst door Andre Piet
Den Haag

Paulus had in Korinthe het Evangelie verkondigd, zoals dat hem was toevertrouwd. Maar na zijn vertrek waren er lieden binnengedrongen die hen “een andere Jezus” voorhielden. Zij waren gefocust op de Jezus zoals Hij hier op aarde was. Gericht op “Christus naar het vlees”. “Geboren onder de wet” en wandelend onder het regime van het oude verbond. Mocht Paulus deze Christus van toen al gekend hebben, hij predikte Christus zoals Hij nu is. Als de opgewekte en verheerlijkte Christus!

Powered by RedCircle

📝 Samenvatting & Transcriptie van deze lezing

Samenvatting van deze toespraak

Deze studie behandelt de waarschuwing van de apostel Paulus tegen het prediken van 'een andere Jezus', een fenomeen dat zowel in Korinthe als in de huidige christenheid actueel is. Andre Piet legt uit dat hiermee gedoeld wordt op een focus op de Jezus die in vernedering op aarde wandelde onder de wet, terwijl het evangelie van Paulus juist begint bij de opgestane en verheerlijkte Christus. Door Christus niet langer 'naar het vlees' te kennen, maar als de Opgewekte, wordt de gelovige deel van een nieuwe schepping waarin het oude is voorbijgegaan. Dit specifieke evangelie van genade ontving Paulus niet van mensen, maar door rechtstreekse openbaring van de verheerlijkte Heer Zelf.

“De Jezus die zij prediken, eindigde uiteindelijk bij het kruis, maar dat is precies waar het evangelie van Paulus begon.”

Introductie: een Andere Jezus? ↑ hoofdstukken

Een hele goedemorgen allemaal, vrienden hier in Den Haag. Wat goed om hier weer te zijn en inderdaad, wat heerlijk om zo te zingen en zo begeleid te worden. Alle registers open, om het maar even in orgeltermen te zeggen.

Vanmorgen wil ik jullie graag bepalen bij het onderwerp dat u hier achter mij geprojecteerd ziet: een andere Jezus, met een vraagteken daarbij. Ik moet erbij zeggen dat het min of meer een vervolg is, maar maakt u zich geen zorgen als u de vorige keer niet hebt gehoord; dat kan ik u nauwelijks kwalijk nemen. Vorige week sprak ik in Rotterdam en toen kwam er zijdelings een passage voorbij in 2 Korinthe 11. Dat heb ik toen even aangestipt en er een paar dingen over gezegd, maar naderhand bleek eigenlijk dat er nogal wat was blijven liggen. Ik kreeg er ook nog wat vragen over en toen dacht ik dat het een mooie gelegenheid zou zijn om aankomende zondag in Den Haag dit onderwerp gewoon los daarvan te bespreken. Voor mij is het dus een vervolg, maar het is heel goed afzonderlijk te beluisteren. Ik ga in ieder geval mijn best doen om het goed toe te lichten.

Het plaatje dat u hier ziet, moet ook enigszins uitbeelden wat ik vanmorgen wil vertellen. Houd dat nog even in gedachten, dan hoef ik het niet bij voorbaat al toe te lichten. Dat zal voornamelijk vanzelf blijken in deze toespraak, deze studie, of hoe je het ook maar noemen wilt.

Dan wilde ik nu naar de volgende dia gaan... en toen deed hij het niet. Ik heb echt meer dia's, dat kan ik u vertellen! Ja, dat heb ik gedaan. Ik ken dit apparaat, want ik heb hem thuis zelf ook. Oh, nu doet hij het wel. Kijk, je moet er gewoon wat vriendelijker tegen praten.

De passage waar ik het over heb, laten we die eerst even lezen. Of liever gezegd: de paar verzen die vooral aan de orde zijn en die in ieder geval goed gelezen moeten worden voordat ik daar wat meer over ga vertellen. Er staat in 2 Korinthe 11 vers 3 – ik lees het gewoon eventjes sek voor en dan zullen we het vanzelf nader bezien: "Maar ik vrees," zegt Paulus, "dat misschien, zoals de slang met haar sluwheid Eva verleidde, uw gedachten van de eenvoudige en loutere toewijding aan Christus afgetrokken zullen worden. Want indien" – en vooral om dit vers gaat het mij – "indien de eerste de beste een andere Jezus predikt die wij niet hebben gepredikt, of jullie een andersoortige geest ontvangen die jullie niet hebben ontvangen, of een andersoortig evangelie dat jullie niet hebben ontvangen, dan verdragen jullie dat zeer wel. Ik acht toch volstrekt niet te hebben ondergedaan voor die onvergelijkelijke apostelen."

Dat laatste is natuurlijk niet erg complimenteus en Paulus trekt in deze brief sowieso nogal van leer. Dat werd hem ook wel een beetje kwalijk genomen natuurlijk, want het was niet altijd aardig. Maar hij verontschuldigt zich elders in deze brief ook dat hij het doet zoals hij het doet. Hij was zeer, zeer begaan met deze ekklesia en ook met de ontwikkelingen die daar gaande waren. Laat ik eerst even gewoon een paar dingetjes zeggen over deze brief.

Historische Context: Kapers op de Kust in Korinthe ↑ hoofdstukken

De tweede Korinthe-brief schrijft Paulus vanuit Macedonië, zoals u dat hier op het kaartje ziet. De brief is uiteraard geadresseerd aan de ekklesia in Korinthe. Dat is nog steeds een hele grote stad in Griekenland, vlak bij Athene; ik schat dat het daar zo'n zestig of zeventig kilometer vandaan ligt. De brief is geschreven rond het jaar 56. Als je het helemaal wilt traceren en wilt plotten in het boek Handelingen — wat heel fraai is met al die brieven die hij voor het einde van dat boek geschreven heeft — dan kun je ze allemaal thuisbrengen en precies zeggen wanneer en vanaf welke plek ze geschreven zijn. In de beschrijving van Lukas in Handelingen 20 vind je dat Paulus inderdaad in Macedonië is. In die tijd heeft hij deze brief geschreven.

Het aardige is dat dit ook blijkt als je het vergelijkt met allerlei verzen in deze brief zelf. Je ziet dat het perfect samenvalt; het is destijds zo gebeurd. In die zin biedt het boek Handelingen een geweldige historische achtergrond om Paulus' brieven niet alleen te traceren, maar ook om ze beter te begrijpen. De brief is dus rond het jaar 56 geschreven. De ekklesia, of de gemeente zo u wilt, is uiteraard eerder ontstaan, zo'n vijf of zes jaar daarvoor, rond het jaar 50 of 51. Ook dat kun je nagaan in Handelingen, want er wordt uitgebreid beschreven hoe Paulus in Korinthe arriveerde en hoe hij daar kennismaakte met het Joodse echtpaar Priscilla en Aquila. Zij oefenden hetzelfde beroep uit als hij om aan de kost te komen, zal ik maar zeggen: tentenmakers.

Paulus blijft daar dan anderhalf jaar, waarbij er nogal wat tumult was. Het is bepaald niet rustig verlopen daar in Korinthe. Uiteindelijk moest hij het vege lijf redden en vertrok hij uit de stad. Later schrijft hij een brief, de eerste Korinthe-brief, waarschijnlijk zo'n twee jaar voor deze tweede brief, dus rond het jaar 54. Deze tweede Korinthe-brief volgde dan rond het jaar 56.

Zoals ik al even opmerkte toen ik het gedeelte voorlas: de brief waarin Paulus deze dingen optekent is nogal fel van toon. Er klinken stille verwijten in door, of liever gezegd: minder stille verwijten. Dat heeft er alles mee te maken dat Paulus daar het evangelie heeft gebracht zoals dat aan hem was toevertrouwd. Ik kom daar straks nog op terug. Het is de blijde tijding zoals hij die rechtstreeks van de Heer zelf had ontvangen en die hij onder de natiën wereldkundig mocht maken.

Maar nadat Paulus was vertrokken, waren er ook andere predikers gekomen. Apollos heeft daar bijvoorbeeld ook gearbeid, iemand voor wie Paulus veel achting heeft. Er waren meerdere predikers en daar is op zich niets mis mee. Je leest daar ook over in de eerste Korinthe-brief. Sommige mensen maakten daar echter partijschappen van: "ik ben van Apollos" en "ik ben van Paulus". Paulus zegt dan: "Doe dat nou niet, ga nou niet mensen op een voetstuk plaatsen."

De andere kant van het verhaal is dat ze wel scherp moesten zijn op de boodschap. In deze brief klinkt een enorme ongerustheid door. Paulus had in Korinthe het evangelie verteld, maar nu waren er andere mensen binnengedrongen. Hij noemt hen — ik heb het zojuist voorgelezen — de "onvergelijkelijke apostelen". Dat wil zeggen: mensen die zich voordeden en ook pretendeerden apostelen te zijn, maar die een boodschap brachten die compleet afweek van wat hij had verteld. Ik noem hen hier kapers op de kust. Zij poogden in feite de hele ekklesia om te turnen met een verhaal, met een boodschap die totaal afwijkend was van wat Paulus daar had uitgedragen.

De Aardse Jezus Versus de Opgewekte Heer ↑ hoofdstukken

Laten we dat ene vers waar ik al even op attendeerde, vers 4 van 2 Korinthe 11, eens nader bezien en wat toelichten aan de hand van andere Bijbelplaatsen. Paulus zegt daar: "Want indien de eerste de beste een andere Jezus predikt, die wij niet hebben gepredikt..." Het is op zich al heel opmerkelijk dat hij het op deze wijze formuleert. Want als Paulus het over Jezus heeft, dan noemt hij hem gewoonlijk de "Christus Jezus". Dat is een typische Paulus-uitdrukking die je nergens bij de andere apostelen vindt. Hij gebruikt in ieder geval altijd de titels en de eretitels die God aan hem heeft gegeven, namelijk als Christus Jezus of de Heer Jezus Christus. God heeft Jezus immers tot Heer gemaakt en zo schrijft Paulus altijd over zijn Heer. Maar het loutere feit dat hier gesproken wordt over "een andere Jezus" – alleen die formulering al – is een aanwijzing waar hij het over heeft.

Het gaat over die mensen die daar in Korinthe voet aan de grond hadden gekregen, die "onvergelijkelijke apostelen", zoals hij ze noemt. Zij predikten een andere Jezus en de Korinthiërs aanvaardden dat maar al te gemakkelijk. Wanneer Paulus spreekt over "een andere Jezus", dan doelt hij op een prediking van een Jezus zoals deze hier op aarde leefde. Ik ga nu iets zeggen wat in deze kring wel bekend is, maar over het algemeen heel onbekend: de naam Jezus verwijst naar hem die hier op aarde is geboren en bij zijn besnijdenis, zoals voorzegd, de naam Jezus kreeg. Onder die naam heeft hij hier op aarde ook gepredikt. Jezus is de naam van hem die hier op aarde wandelde vanaf zijn geboorte.

Vervolgens is hij uiteindelijk gestorven aan het kruis en op de derde dag daarna heeft God hem opgewekt. In het boek Handelingen lezen we wat Petrus op de pinksterdag op het tempelplein zegt: "God heeft deze Jezus, die jullie gekruisigd hebben, tot Heer en Christus gemaakt." Hij is de kurios – de Eigenaar en de Bezitter van allen – en de Gezalfde. Maar deze predikers in Korinthe predikten een Jezus die anders was dan de Jezus over wie Paulus vertelde. Het ontbrak de Korinthiërs aan onderscheidingsvermogen om te onderkennen dat hier iets aan de hand was.

Vandaag de dag zie je feitelijk exact hetzelfde. Meestal predikt men – ik scheer het voor het gemak even over één kam – over "Jezus". Zo noemen ze hem ook. Ik vind dat op voorhand eigenlijk al oneerbiedig, want God heeft hem immers de titel gegeven van Heer en Christus te zijn. Daarom heet hij sindsdien de Heer Jezus Christus. Dat is de eer die God hem heeft gegeven en vandaar ook dat het erkennen van hem als Heer de essentie is van een gelovige. Geloven is, zoals we in Romeinen 10 lezen, dat je van harte gelooft dat God hem uit de doden heeft opgewekt en met je mond belijdt dat hij daarom Heer is. Dat is wat een gelovige is.

Tegenwoordig hebben mensen het in de prediking heel populair over "Jezus". Dat is eigenlijk respectloos naar wat God met hem heeft gedaan. Het loutere feit dat men hem zo noemt is geen verspreking; men bedoelt het ook zoals men het zegt. Dat wil zeggen: ze verwijzen altijd naar Jezus en willen Jezus navolgen. "What would Jesus do?" U kent die term wel; het is tegenwoordig misschien niet meer zo erg in zwang, maar het was zo'n Engelse frase die aangaf wat Jezus gedaan zou hebben als leidraad voor je leven. Men doelt dan inderdaad op Jezus zoals hij hier op aarde leefde. Men zegt dan dat hij een Joodse rabbi was. Dat is niet helemaal onterecht, want hij wordt een rabbi genoemd en hij was Joods, maar door hem enkel een Joodse rabbi te noemen suggereer je alsof hij zich helemaal voegde in het jodendom, wat ook niet waar is. Het gaat erom dat men altijd doelt op de Jezus die hier op aarde gewandeld heeft.

In moderne kerken is het vaak het geval dat ze naar Jezus verwijzen in een algemene, wereldse context. Zelfs als men zich niet eens als christen afficheert, hoort men vaak: "Jezus predikte de liefde en dat je goed moet zijn voor elkaar." Een soort ABC-moraal. Vaak gebeurt dit ook in een politieke context, waarbij hij wordt neergezet als een wereldverbeteraar of een politiek activist. In de jaren zeventig werd hij in nogal wat christelijke gemeenschappen zelfs als een marxist neergezet die een communistische leer verkondigde. Maar ook dat is een andersoortige Jezus. De Jezus naar wie ze verwijzen, de Jezus die hier op aarde leefde, wordt misbruikt. Men legt hem woorden in de mond die hij nooit gezegd heeft en in ieder geval niet zo bedoeld heeft. Zo heeft men er een andersoortige Jezus van gemaakt.

Paulus zegt: "Bij jullie in Korinthe worden predikers verwelkomd die een andere Jezus prediken, die wij niet hebben gepredikt." Daarmee doelt hij op de focus op een Jezus die hier op aarde wandelde en leerde. Dat maakt 2 Korinthe 11 vers 4 enorm actueel, want dit is precies de gang van zaken in de christenheid in het algemeen. Men predikt Jezus en doelt altijd op de Jezus die hier op aarde leefde. Paulus zegt: "Zo hebben wij hem niet gepredikt." De Jezus die zij prediken, eindigde uiteindelijk bij het kruis, maar dat is precies waar het evangelie van Paulus begon. Waar zij eindigden, daar begint Paulus' evangelie.

Paulus zegt in 1 Korinthe 15: "Ik heb jullie in de eerste plaats het evangelie gepredikt." Dat houdt in: A, dat Jezus stierf voor onze zonden naar de Schriften; B, dat hij begraven werd; en C, dat hij werd opgewekt uit de doden. En eventueel D, dat hij is verschenen aan velen. Dat is de boodschap. Paulus' boodschap begon bij de dood en de opstanding van Christus en vandaar ook dat hij altijd spreekt over Christus. De persoon waar deze predikers het over hadden was in feite wel dezelfde, maar toch anders. Het was niet de Jezus zoals Paulus hem predikte: de opgestane en de verheerlijkte Heer. Zo kende Paulus hem en zo predikte hij hem ook. Zij verwijzen wel naar diezelfde persoon, maar dan naar de Jezus die hier op aarde in vernedering rondwandelde. Dat is een andere Jezus dan die wij hebben gepredikt.

Niet Slechts Anders, maar een Andersoortige Geest ↑ hoofdstukken

En hij zegt er nog bij: "of jullie een andersoortige geest ontvangen die jullie niet hebben ontvangen." Ik heb dit in de weergave cursief aangegeven om aan te geven dat ik hier afwijk van de NBG-vertaling. Als u een NBG-vertaling hebt, of misschien een Statenvertaling, dan ziet u dat zij dat verschil niet maken, maar in het Grieks zie je dat er twee verschillende woorden voor "anders" worden gebruikt. Je hebt een woord dat je hier leest bij "een andere Jezus", dat is het Griekse woord allos. Het betekent "een andere", maar wel van dezelfde soort. Maar bij de geest staat "een andersoortige". Dat wil zeggen dat het niet alleen maar anders is, maar iets totaal anders.

Ik zal een voorbeeld geven, want ik ben bang dat het anders niet helemaal overkomt. Stel dat ik zeg: "Sinds een paar jaar hebben wij een ander huis." Dat zou je op twee manieren kunnen opvatten. De eerste is: "Oh, ben je verhuisd?" Dan heb je een heel ander huis op een andere locatie, een compleet andersoortig huis. Maar ik kan ook bedoelen dat het interieur een compleet ander aanzien heeft gekregen, wat bij ons destijds inderdaad het geval was. Dan zeg je ook: "We zitten in een ander huis." Het is nog wel hetzelfde huis, maar het is anders.

De Jezus die daar in Korinthe gepredikt werd, was wel "dezelfde" Jezus, maar toch anders. Paulus predikte een Christus, de Jezus die opgewekt is uit de doden, terwijl zij het hadden over de Jezus die hier op aarde wandelde. Dat is een andere. Maar in dit geval wordt er zelfs gezegd: "een andersoortige". Dat wil zeggen dat het totaal anders is en er niets meer mee te maken heeft. Paulus gebruikt die term ook in de Galatenbrief: "een andersoortig evangelie." En dan zegt hij: "Dat is geen evangelie." Ik kom daar straks nog even op terug, maar ik blijf nu eerst bij deze ene zin: "Indien jullie een andersoortige geest ontvangen die jullie niet hebben ontvangen."

Dat vindt u misschien een beetje lastig, maar het woordje "geest" in het Grieks is pneuma en dat betekent eigenlijk: blazen. Het is lucht in beweging. Je ziet niets, maar er gebeurt wel wat; er wordt iets in beweging gezet wat je niet ziet. Het is eigenlijk een kracht, een adem. Paulus spreekt elders ook over een "wind van leer". Een onzichtbare kracht. In feite is een boodschap ook zoiets, dat is ook pneuma. Een woord is eigenlijk ook geest. Een woord kun je niet zien. Dat wat ik nu verteld heb, kun je niet zien, maar je hoort het wel. Dat zegt de Heer Jezus trouwens ook van de wind, de pneuma: je hoort zijn geluid en je ziet ook wel de uitwerking ervan, maar de wind zelf kun je niet zien.

Met een boodschap is dat precies zo. Je kunt het horen en het heeft een uitwerking, maar aan zich kun je het niet vastpakken of zien. Paulus zegt: "Ik heb jullie ooit een boodschap gebracht en daarmee ontvingen jullie ook een geest." Want woord is geest. Maar hij zegt: "Nu waait er bij jullie — om in die metafoor te blijven — een andere wind." Een wind van leer die niet is wat wij jullie ooit hebben verteld. Of, zoals hij in vers 4 zegt: "of een andersoortig evangelie dat jullie niet hebben ontvangen." Hij zegt dat als de eerste de beste dat doet, zij dat zeer wel verdragen. Feitelijk was dit gewoon een observatie. De Korinthiërs waren er kennelijk enthousiast over, of in ieder geval verdroegen zij de boodschap die daar nu gebracht werd.

Maar Paulus zegt: "Dat is een andersoortig evangelie." Het is dus niet slechts anders, maar echt andersoortig. Het is eigenlijk precies dezelfde woordspeling die je ook in Galaten 1 vers 6 aantreft, waar Paulus spreekt over een evangelie dat verdraaid is. Hij zegt: "Dat is geen evangelie." Het is niet slechts een ander evangelie. Wat Paulus vertelde was inderdaad anders dan wat bijvoorbeeld Petrus en Jakobus vertelden. Dat was anders, maar het was niet andersoortig. Paulus zegt ook in Galaten 2 dat hij het evangelie van de voorhuid van de Heer had ontvangen en zij het evangelie van de besnijdenis. Dat was een verschil, maar beide kwamen van dezelfde bron, van dezelfde Heer. Er is dus verschil, maar wat er in Korinthe en in Galatië aan de hand was, was een boodschap die compleet afweek. Daarvan zegt Paulus: "Dat is andersoortig en dat is zelfs geen evangelie." Sterker nog, in de Galatenbrief pakt hij helemaal uit en spreekt hij zijn anathèma daarover uit. Het is vervloekt. Want het heeft de schijn van het echte — er klinken misschien dezelfde namen en dezelfde woorden — maar het heeft een totaal andere inhoud gekregen.

De Nieuwe Schepping: Niemand Meer Naar het Vlees Kennen ↑ hoofdstukken

We gaan nog even naar een paar andere schriftplaatsen toe. We hadden het al eerder over 2 Korinthe en nu bladeren we even terug naar hoofdstuk 5. Daar zegt Paulus dit, nadat hij in de voorgaande verzen al had gesproken over de liefde van Christus: "De liefde van Christus dringt ons." We zijn tot het inzicht gekomen dat één voor allen stierf. En hij zegt in vers 16: "Zo kennen wij van nu aan niemand naar het vlees." Dat 'van nu aan' duidt op de tijd sinds Christus' dood en opstanding. In vers 15 eindigt het immers met Hem die voor hen stierf en werd opgewekt.

Dat is de Christus die Paulus predikte: Degene die stierf voor allen. Eén stierf voor allen, dat wil zeggen: voor de hele wereld. In de theologie is dat altijd een grote vraag geweest: voor wie is Hij gestorven? Het antwoord is simpel: voor iedereen. Hij is de Redder der werelden. Hij stierf voor allen en dat is juist de geweldige liefde van Christus die hem drong om dat wereldkundig te maken.

"Zo kennen wij van nu aan niemand meer naar het vlees." Dat betekent dat wij sinds die situatie niet meer naar de mensen kijken zoals ze zich aan ons voordoen. Normaal gesproken beoordeel je mensen op basis van hun verleden; je kent iemand en vraagt je af wat voor iemand dat is, waarna je dingen noemt die gebeurd zijn en die iemands geschiedenis vormen. Maar Paulus zegt: zo kijken wij niet naar de mensen. Christus stierf voor allen, en zoals hij in het voorgaande zegt: dus zijn allen gestorven. Christus neemt allen mee in zijn dood en in zijn opstanding. Dat betekent dat wij kijken zoals God rekent; zo rekenen wij ook.

Daarom zegt hij dat we niemand meer kennen naar het vlees. God ziet ons aan — en dat is een geweldige waarheid — als volmaakt en rechtvaardig. Niet op basis van ons verleden, maar Hij ziet ons nu al zoals we straks zullen zijn. Eigenlijk ziet Hij ons nu al in onze toekomstige staat: volmaakt, vlekkeloos en rechtvaardig. Als je zo naar de wereld om je heen kijkt, en ook zo naar jezelf en de mensen om je heen, dan verandert dat je waarneming totaal. Dan kijk je niet meer naar mensen op basis van hun verleden, maar op basis van wat ze zullen zijn.

U zegt misschien: "Ja, maar dat zie ik niet." Nee, daar gaat het ook niet om. Zo rekenen we. God zegt dat het zo is en zo gaat worden, want Christus stierf voor allen en neemt allen mee in zijn dood en opstanding. Natuurlijk, ieder in zijn eigen rangorde, dat is waar. Het gebeurt niet allemaal tegelijk; nu geldt het alleen nog voor hen die geloven. Maar zó rekenen wij: volmaakt. Ik zie hier dus allemaal volmaakte mensen. Mensen kunnen zeggen: "Je zou eens moeten weten wat ik allemaal op mijn kerfstok heb, of wat ik allemaal denk." Dat ontken ik niet. Dat mag zo zijn, zo mag je dat zien of voelen. Maar geloof is niet voelen en geloven is ook niet zien. Dat staat trouwens ook in 2 Korinthe 4: "Wij wandelen niet door aanschouwen." Dat is geen geloof. Wij wandelen door geloof. En wat is geloof? God heeft gesproken, dus dit is gebeurd, zo zal het gaan en zo rekenen wij. Geloof is het voor waar houden; ik reken ermee en ben dus volmaakt.

Je dankt God voor het feit dat je zo mag zijn. Paulus zegt in Romeinen 6 — dat vind ik ook zo geweldig — "Zo rekent dus." Hij gebruikt dat woord ook. "Houdt het ervoor," staat er in de NBG-vertaling, "dat gij dood zijt voor de zonde en levend voor God in Christus." Met de zonde hebben we helemaal niets meer te maken; wij leven als rechtvaardigen. Je staat 's morgens op en zegt: "Dank U wel voor wie U bent en wat U allemaal bij machte bent te doen in mijn leven."

Ik hoor sommige mensen denken: "Dat is maar makkelijk." Ja, dat is het ook. Tegelijkertijd is het moeilijk om niet af te gaan op wat je voelt en ziet, want soms druist alles in tegen je emotie, je ervaring of je psyche. Dat kan best zo zijn. Maar om dan inderdaad te zeggen: "Dat staat er geschreven, dat is de waarheid en op dat fundament sta ik," dat is het geweldigste wat er is. Dan mag je dat nieuwe leven nu al leven.

"Zo kennen wij van nu aan niemand meer naar het vlees," en dan zegt Paulus erbij: "Indien wij Christus al naar het vlees gekend hebben, thans niet meer." Hierin klinkt iets door van de vraag: heeft Paulus Christus naar het vlees gekend? Christus naar het vlees wil zeggen: de Jezus zoals Hij hier op aarde wandelde. De suggestie ligt er een beetje in dat dit wel het geval was. Hij zegt het niet expliciet, maar de mogelijkheid wordt opengehouden. Paulus zal waarschijnlijk iets jonger geweest zijn dan de Heer Jezus. De Heer Jezus was bij zijn dood en opstanding 33 jaar en Paulus was een jaar of wat later nog een jonge man. Het kan heel goed zijn dat Paulus, die zijn opleiding in Jeruzalem genoot, Jezus ook wel degelijk heeft ontmoet of in ieder geval gehoord heeft in de prediking in Jeruzalem. Historisch gezien zou dat heel goed kunnen. Misschien heeft hij Hem ooit wel gehoord en zich doodgeërgerd aan wat die man te melden had. Dat denk ik eerlijk gezegd wel, want hij was de voornaamste tegenstander, de vijand. Hij was de man in wie de vijandschap tegen de hele beweging van de opgewekte Christus zich belichaamde.

Maar Paulus laat het helemaal in het midden of hij die Christus naar het vlees gekend heeft, want hij zegt erbij: "Thans niet meer!" Zelfs als we Hem al zo gekend zouden hebben... In feite is dit ook een verwijzing naar hoe die predikers in Korinthe Hem voorstelden: de Jezus hier op aarde. Dat is ook hoe zijn collega-apostelen, Jakobus en de twaalf zoals Petrus, Hem gekend hebben. Zij hebben drieënhalf jaar lang gewandeld met Jezus hier op aarde en hebben Christus dus naar het vlees gekend. Paulus zegt: "Tot uw dienst, maar thans niet meer."

De actuele situatie is immers dat Hij niet meer op aarde is. Hij is gestorven en waar is Hij nu? Je loopt echt achter als je het nog over die Jezus hebt. Dat is niet verboden, daar gaat het niet om. Ik wil de geschiedenis niet wissen of zeggen dat de evangeliebeschrijvingen irrelevant zijn. Totaal niet. Ik wil alleen zeggen dat de actuele situatie is dat Hij vandaag de Opgewekte is. Dat is al 2000 jaar zo; Hij is de Opgewekte omdat Hij de dood definitief heeft overwonnen. Hij is de Verheerlijkte, onttrokken aan het oog tot op de dag van vandaag. Maar dat is wie Hij is: de Verheerlijkte. Zo kende Paulus Hem ook, en niet anders. Misschien heeft hij Hem hier op aarde ooit wel eens gehoord, dat zou kunnen, maar zo kende Paulus Hem niet. Hij kende Hem als de Verheerlijkte die aan hem verscheen op de weg naar Damascus. En zo prediken we Hem.

Dus het is volkomen irrelevant of we Christus naar het vlees hebben gekend. Ja of nee, het maakt namelijk niet uit. Want je hebt echt een update nodig als je nu nog steeds rekent met die Jezus. Zo is dan wie in Christus is — de Opgewekte — een nieuwe schepping. En het oude is voorbijgegaan, zie je, het nieuwe is gekomen.

Nou, dat is eigenlijk de boodschap die Paulus uitdroeg. Christus is de Opgewekte en daarmee is een hele nieuwe schepping aan het licht gekomen. Want Hij heeft de dood overwonnen en onvergankelijk leven aan het licht gebracht. En in Hem worden wij gerekend: volmaakt, rechtvaardig. Zo zullen wij straks ook zijn. Zo rekent God, en wij kennen dus ook niemand meer naar het vlees. Dat is de regel.

En daarom kun je elkaar ook werkelijk liefhebben. Als je namelijk elkaar beoordeelt op basis van allerlei ervaringen of op basis van sympathieën of antipathieën, dan is dat geen liefde. Maar als je elkaar ziet in Christus, dan zie je allemaal volmaakte mensen die je werkelijk kunt liefhebben. Geliefd zijn, en waarmee God tot Zijn doel gaat komen. Wauw!

Trouwens, wel aardig, ik verwijs er hier eventjes op deze sheet naar. Het woordje 'oude' hier, dat is in het Grieks het woordje archaios. En daar komt ons woordje archaïsch vandaan. Ik geef toe, het wordt niet dagelijks gebruikt, maar als je zegt: 'dat is archaïsch', dan bedoel je: het is ouderwets of eigenlijk ook verouderd. Het is onbruikbaar, je doet er niks meer mee.

Nou, dat is het leuke. Dat oude, de oude schepping, het vlees zoals we hier eigenlijk ook zo zitten — dat is nog het vlees, dat wat we in onze ervaring ook zo beleven en zien en voelen — ja, maar dat is het oude. In Christus is het voorbijgegaan en het telt niet meer. Dus het is eigenlijk gewoon voor spek en bonen dan. Dat is het. Je rekent er niet meer mee, het is archaïsch. Ik vind het een mooie vergelijking.

En dus rekenen wij niet meer op de manier zoals de wereld ermee rekent. Hoe zou je een ander anders kunnen beoordelen dan op basis van het verleden? Ja, en toch doen wij dat. Hoe kan dat? Ja, God heeft gesproken in Christus. En Hij is de Opgewekte, en in Hem is een hele nieuwe schepping aan het licht gekomen. Wie in Christus is — voor zover je zo in Christus gerekend wordt — ja, dan is het oude voorbijgegaan, zie, het nieuwe is gekomen. Een geweldige waarheid. Heb ik er nog één?

Geboren Onder de Wet: de Jezus van het Oude Verbond ↑ hoofdstukken

In verband met dit onderwerp is er iets dat even genoemd moet worden, en dat is Galaten 4. Daar staat in vers 4 het volgende – ja, dat is een beetje het nadeel als je zo van de ene schriftplaats naar de andere gaat; dat staat natuurlijk in een bepaalde samenhang, maar dat laat ik even voor wat het is. Toen de volheid des tijds gekomen was – dat betekent eigenlijk gewoon dat de tijd vol was. We hebben hier op deze plaats bij eerdere gelegenheden, vorig jaar ook, daarover gesproken. De voorzegde termijn was vervuld, compleet. God had in zijn Woord al voorzeggingen gedaan, niet alleen over wie de Messias zou zijn, van waar hij zou komen en wat zijn afkomst zou zijn, maar ook wanneer hij zou komen. Ik verwijs hierbij ook naar Daniël 9. De termijn was verstreken, de tijd is vervuld, en dat was ook de prediking van Jezus toen hij kwam: de tijd is vervuld. Dat was het evangelie.

Het moment was gekomen. Toen de volheid des tijds gekomen was, heeft God zijn Zoon uitgezonden, geboren uit een vrouw, Maria. Het is de Zoon van God. De Geest van de Allerhoogste overschaduwde haar en zo werd de Zoon verwekt. Geboren uit een vrouw, geboren onder de wet. En ik heb het hier expres eventjes niet alleen in vetgedrukte letters staan, maar ook onderstreept: geboren onder de wet. Gods Zoon werd geboren onder de wet.

In feite was ook de tijd dat Jezus hier op aarde leefde gewoon nog de tijd onder het oude verbond. Je leest in Romeinen 7 dat het oude verbond pas eindigde toen de man stierf. Ik ga er nu verder niet diep op in, maar dat verbond begon ooit. Dat oude verbond was een huwelijksverbond. De Heer zelf sloot een verbond met zijn volk, en toen de man stierf – dat wil zeggen de representatie van die man, de Heer Jezus – toen was het oude verbond beëindigd. In feite wordt het vergeleken met een huwelijk. Een huwelijk eindigt wanneer de dood scheiding brengt. Zolang de Heer Jezus hier op aarde wandelde, was hij onder de wet en ook onder het oude verbond, hoewel hij al wel het aanstaande nieuwe aankondigde.

Ik houd nooit zo van die vergelijkingen waar ik in het begin al over sprak: "Hij was een Joodse rabbi", alsof hij zomaar een rabbijn was. Nee, want in heel zijn prediking wees hij er juist al op dat de tijd vervuld was en dat het nieuwe zou komen. Hij sprak toen al over nieuwe wijn, en dat die niet zou passen in de oude zakken van het jodendom, om het zo te zeggen. Het oude systeem was voorbij; er kwam iets compleet nieuws. Maar in feite was de tijd die in de evangeliën beschreven wordt, tot aan zijn dood toe, het oude verbond.

Wij zeggen vaak dat het Oude Testament eindigt bij het boek Maleachi, zoals we dat in onze Bijbel hebben, maar eigenlijk, strikt genomen, eindigt het oude verbond pas bij de dood van de Heer Jezus. Dat is allemaal nog oud verbond. Het nieuwe verbond, het Nieuwe Testament zo u wilt, begint dus bij de opstanding van de Heer Jezus Christus. Dat is heel lastig om dat zo in de Bijbel in te delen, dat begrijp ik ook wel, maar dat is de realiteit.

Wacht, nu gebeurt er hier weer iets... Wat denk je, Jonathan? Oh ja, inderdaad, die is niet goed meer. Pakken we die andere? Oké. Ik dacht eventjes: hier zit een aanwijzing dat ik moet stoppen. Maar nog even wachten, nog even geduld. Ik pak het meteen weer op. De "andere Jezus" die daar in Korinthe gepredikt werd, dat is de Jezus onder het oude verbond. Dat is de Jezus zoals hij hier op aarde wandelde. Maar dat is niet de Jezus die Paulus predikt. Dat is een andere, want Paulus predikt namelijk Jezus Christus: de opgestane, de verheerlijkte.

Paulus' Evangelie: Door Openbaring van Jezus Christus ↑ hoofdstukken

Ik neem u mee naar nog één schriftplaats in de Galatenbrief: Galaten 1. In vers 11 zegt de apostel daar iets belangrijks. U weet wel, ik verwees eerder al kort naar Galaten 1 toen ik het had over een andersoortig evangelie, een evangelie waar volgens Paulus zelfs een vloek op rust. Andersoortig. Hij schrijft in Galaten 1 vers 11: "Want ik maak u bekend, broeders, dat het evangelie, hetwelk door mij geëvangeliseerd wordt..." – zo staat het er eigenlijk letterlijk. En wat is dat evangelie dan? Hij noemt dat in Galaten 2 vers 7, en als u een Statenvertaling hebt, ziet u het correct vertaald als "het evangelie van de voorhuid". Dat is de blijde tijding waarin de besnijdenis geen rol speelt. 'Voorhuid' is een technische term; als je besneden bent, heb je geen voorhuid meer, en dus was de voorhuid in feite een aanduiding voor alle heidenen. Paulus zegt: aan mij is het evangelie van de voorhuid toevertrouwd. Dat wil zeggen: een heidensevangelie, om het te populariseren, maar bovenal een evangelie waarin de besnijdenis geen rol speelt. Dat is aan hem toevertrouwd om te prediken onder de natiën.

Jakobus, Petrus en Johannes – de twaalf die in Galaten 2 ook bij name worden genoemd – predikten het evangelie van de besnijdenis. Dat is het evangelie dat speciaal bestemd is voor het volk van Israël. Natuurlijk is de essentie ervan dezelfde, want het gaat in beide evangelies om de opgewekte Christus, maar Paulus predikte het evangelie van de voorhuid. Dat is het verschil; het is anders. Niet andersoortig, maar wel anders. "Ik maak u bekend, broeders, dat het evangelie dat door mij geëvangeliseerd wordt, niet is naar de mens." En dat kun je wel zeggen, want er valt voor een mens namelijk geen eer aan te behalen. Het is niet naar de mens; alle roem wordt uitgesloten. Dit is wat Paulus predikte: een boodschap van genade. In Titus 2 zegt hij dat zo mooi: de genade Gods is reddend verschenen aan alle mensen. Alsjeblieft, of je het nu gelooft of niet, dit is de waarheid. Er zijn mensen die zeggen: "Wauw, geweldig!" Het is dus niet zo van: kijk eens wat ik heb gedaan.

In kerkelijke terminologie wordt vaak gesproken over het 'aanbod van genade'. Er is heel veel discussie over voor wie dat aanbod dan is. Kent u dat? Nou, gefeliciteerd als u het niet kent. Bij dat 'aanbod van genade' zijn er kringen die zeggen dat je het evangelie alleen aan de uitverkorenen mag vertellen – wat dat dan ook moge betekenen. Anderen zeggen weer: "Nee, het evangelie wordt aangeboden aan alle mensen." Maar, en sorry voor de arrogantie die daarin misschien doorklinkt: het evangelie is geen aanbod. Een aanbod is een geschenk dat jij nog moet aannemen. Nee, het evangelie is een mededeling, het is een bericht. "Hij stierf voor jou en God is jouw Redder." Daar kun je niks aan doen; je kunt het geloven of niet, maar de mededeling ligt er. Het is een bericht, en dat is zo geweldig. Dat is 'niet naar de mens', want daar valt voor ons helemaal geen eer aan te behalen. Maar man, wat een rijkdom! Dat is het fantastische van een bericht: er valt niets aan toe te voegen en je kunt er ook niets aan afdoen. Dat is echt een fundament, een grondslag waar je op kunt gaan staan.

In vers 12 zegt Paulus: "Het is niet naar de mens." Dat wil zeggen: een mens heeft het niet bedacht. Hij vervolgt: "Ik heb het ook niet van een mens ontvangen of geleerd." Hij bedoelt daarmee te zeggen – en dat blijkt ook uit de hele context – dat hij het niet via Petrus of Jakobus heeft vernomen. Het was helemaal onafhankelijk. Op de weg naar Damascus heeft hij Jezus niet gezocht; hij werd geroepen vanuit de hemel door een opgewekte Verheerlijkte. Dagenlang is hij daar blind van geweest, en ik denk zelf dat hij er levenslang oogletsel aan overgehouden heeft, maar dat is een ander onderwerp. In ieder geval werd hij geroepen terwijl hij niet zocht. Hij zegt later in de Timotheüs-brief: "Zijn genade heeft mij overweldigd." Het is als een tsunami over hem heen gekomen. "Wie zijt Gij?" "Ik ben Jezus, de Jezus die jij vervolgt."

Hij heeft het niet van een mens ontvangen en hij heeft het ook niet van een mens geleerd. Dat maakt hij later in ditzelfde hoofdstuk duidelijk. Hij zegt dat hij, toen hij geroepen werd, niet meteen terugging naar Jeruzalem om kort te sluiten met Jakobus en de twaalf. Hij is helemaal niet door de twaalf onderwezen. Je zou immers kunnen denken: hij is weliswaar door de Heere Jezus Christus Zelf geroepen, maar hij is daarna 'bijgespijkerd' en onderwezen door Jakobus, Petrus en de mannen in Jeruzalem, de steunpilaren. "Nee," zegt hij, "dat ook niet." De Heere had bij zijn roeping al gezegd: "Ik ben nu aan je verschenen, maar Ik zal ook nog aan je verschijnen." Paulus is ogenblikkelijk naar Arabië gegaan en daar heeft hij onderwijs ontvangen van de verheerlijkte Christus Zelf. Hij heeft het dus niet alleen niet van een mens ontvangen, maar hij heeft het ook niet van een mens geleerd. Hij heeft onderwijs gekregen door openbaring van Jezus Christus.

De Heere Jezus Christus heeft hem dus niet alleen geroepen, maar hem ook onderwezen. Als u het mij vraagt, heeft hij daar in Arabië onderwijs ontvangen – niet zoals de twaalf van Jezus hier op aarde, maar van de verheerlijkte Christus van boven. Daarom zegt hij: het is niet naar de mens, ik heb het niet van een mens ontvangen en ook niet van een mens geleerd. Het is ook anders dan wat de twaalf predikten, want inmiddels had Israël dat evangelie al afgewezen. De eerste keer dat de naam van Paulus genoemd wordt, is immers bij de steniging van Stephanus. Toen heeft het Sanhedrin, de officiële leiding van het volk, zich gedistantieerd van de boodschap van de opgewekte Christus. En pal daarop wordt deze Saulus geroepen.

Er is zoveel over te vertellen, maar weet u wat het geweldige is? Paulus predikte de Heere Jezus Christus: de Opgestane, de Verheerlijkte, Degene die in oogverblindend licht aan hem onthuld werd. Zo mocht hij Hem prediken. Dat is zo uitnemend en zo geweldig groots. Begrijpt u nu ook hoe het Paulus eraan gelegen was om die tweede Korinthebrief te schrijven? Hij was ontzet over het feit dat ze daar in Korinthe weer helemaal 'terug naar af' gingen, naar de Jezus hier op aarde, en daarmee afstand deden van die geweldige tijding die hij onder de natiën mocht prediken. Laten we vooral – en dat is de afdruk van wat ik vanmorgen mocht doorgeven – blijven staan bij die boodschap die aan hem bekend is gemaakt en die hij wereldkundig mocht maken. Dat is het mooiste, het rijkste en het heerlijkste wat er is. Dat kan ik u wel vertellen, ook uit eigen beleving: het is onvoorstelbaar groots en heerlijk om dat te mogen delen. Amen!

🎧 een andere Jezus?
Delen: