de tabernakel & de komende aeonen
02-08-2026 - Geplaatst door Andre PietUrk
Wat hebben de voorhof, het heilige en het heilige der heiligen te maken met de huidige en de toekomende aeonen? Verrassend veel. In deze studie volgen we Gods weg door de aeonen, zoals profetisch geïllustreerd in de tabernakel. En hoe deze bekroond zal worden “in de aeon der aeonen”, uitgebeeld in “het heilige der heiligen”.
Powered by RedCircle
📝 Samenvatting & Transcriptie van deze lezing
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
- Introductie en Achtergrond
- Het Bijbelse Begrip Aion
- De Vijf Ruimtelijke Stadia van de Tabernakel
- De Vijf Aionen in Gods Plan
- De Heerschappij van Christus in Openbaring 11
- De Voorhof en de Tegenwoordige Aion
- Het Heilige en de Komende Aion
- Het Heilige Der Heiligen en de Aion Der Aionen
- De Voleinding van de Aionen
Introductie en Achtergrond ↑ hoofdstukken
Dankjewel Koos voor deze introductie, en een goedemiddag allemaal. Fijn dat ik vanmiddag weer eens in goede conditie — moet ik er in dit geval bij zeggen — in jullie midden mag zijn. Want een maand geleden stond hier ook een bijeenkomst gepland, maar toen heb ik helaas op het laatste moment alsnog moeten annuleren. Ik had nogal last van duizelingen; BPPD heet dat, positieduizeligheid. Niks ernstigs, maar het was wel heel vervelend en ik kon een hele dag eigenlijk niet op mijn benen staan. Sterker nog, ik kon eigenlijk mijn hoofd niet eens bewegen op bed. Maar het is allemaal weer goed gekomen en ik sta hier naar mijn idee best wel stevig en vast, zolang als het duurt natuurlijk. Ik ben wel gewaarschuwd... sorry, nee, niet naast je schoenen lopen. Dat wordt wel ernstig als dat het geval is, maar goed.
Nou, die medische details zal ik u verder besparen. Afgelopen week mocht ik een paar keer een spreekbeurt geven, een studie geven in Ellertshaar. U weet wel, die wereldstad daar in Drenthe? Ja, daar heeft het wel mee te maken met hun naam, ja. Daar ben ik een paar dagen geweest en dat was zeer goed toeven. Een tweetal keren heb ik toen gesproken over de tabernakel. De eerste studie ging over de tabernakel als afbeelding van het hemelse. Die studie heb ik ook op het internet geplaatst. De tweede studie, een dag later, had dit thema: 'De tabernakel en de komende aeonen'. Ik ging het ook opnemen met mijn camera, maar er ging iets mis. Dat is allemaal weer hersteld. U ziet het: de machines kunnen het begeven, het lichaam kan het begeven. Maar daardoor kon de studie niet op het internet gepubliceerd worden. En ik vond het heel erg jammer, omdat dit een onderwerp is dat heel onbekend is en het is veel te mooi om niet te delen. Vandaar dat ik heb overwogen om het alsnog te doen.
Er zit één nadeel misschien aan verbonden, en dat is dat Jan en Nicolette daar toen ook bij waren en die moeten het nu dus opnieuw horen. Maar ik kan dit zeggen: inmiddels heb ik de studie toch weer aardig omgegooid — niet inhoudelijk zozeer hoor, maar ik heb een hele nieuwe presentatie gemaakt. Niet dat je niet gecontroleerd zou kunnen worden... Nee, dat was het niet. 'De tabernakel en de komende aeonen', met een mooi AI-gegenereerd plaatje daarbij.
Ja, dus ik had het over dit onderwerp. Als je het hebt over de tabernakel, dat is toch die tent en wat daarmee verband houdt: die omheining, de voorhof. Dat beschrijft de wijze waarop God zijn volk tot Zichzelf doet naderen. Want dat is eigenlijk de gedachte waar we het vanmiddag over willen gaan hebben: dat die tabernakel sowieso — je leest al, Koos heeft het zojuist al even aangestipt, maar er staat ook in de Hebreeënbrief — een afbeelding en een schaduw is van het hemelse, of van de hemel. En Mozes heeft dat allemaal aanschouwd. Feitelijk heeft Mozes toen — dat was een van de pluspunten van die studie — feitelijk heeft Mozes ooit op de berg gezien wat hem is getoond, dat wat later in de Hebreeënbrief wordt beschreven. En dat is iets enorm groots geweest, en de tabernakel is daar de reflectie van, om zo te zeggen. Maar het beschrijft ook hoe God door wereldtijden heen, of door aeonen...
Het Bijbelse Begrip Aion ↑ hoofdstukken
Maar dat is eigenlijk hetzelfde, want in dit gezelschap is het begrip aion natuurlijk wel bekend. Maar in het algemeen – en daar wil ik nu verder dan ook niet al te veel aan spenderen – maar in het algemeen is natuurlijk het hele begrip aion in de hele kerkelijke, christelijke wereld zo goed als onbekend. Dat een aion een wereldtijd is, dat weet men dan misschien nog wel vanuit het woordenboek. En op de theologische opleiding zal je het misschien ook wel gehoord hebben. Maar men doet daar verder helemaal niks mee.
We zijn in het algemeen groot geworden in de christelijke traditie met het begrip eeuwigheid. U weet wel, de eeuwigheid die nooit begonnen is en de eeuwigheid die nooit zal eindigen. En ook daarbij met de gedachte dat op het moment dat een mens sterft – ja, zoals de boom valt zo ligt hij – het dan eeuwig wel of eeuwig wee is. En altijd met het idee dat als eenmaal Jezus Christus terugkeert, dan de eindeloze eeuwigheid aanbreekt.
Een totaal andere visie, een ander perspectief krijg je als je gaat ontdekken dat de Bijbel niet zoiets kent als een eeuwigheid. Maar de Bijbel spreekt over aeonen die een begin hebben gehad en die ook voleindigd worden. Aeonen volgen elkaar op. De Bijbel spreekt ook over de voleinding van de aeonen.
Het woord aion, dat is een Grieks woord. Zo wordt het ook precies in het Nieuwe Testament gepresenteerd. Ja, en helaas is dat in de vertaling weergegeven met 'eeuwigheid'. En als dat dan niet kan, dan vertaalt men het met 'wereld' of met 'eeuw'. Maar het is heel inconsequent allemaal gedaan. En daarom pleit ik ervoor om het altijd concordant, eensluidend weer te geven. Dat kan perfect. En dan krijg je zicht op dingen die je anders nog nooit gehoord hebt.
Het geeft ook zicht op die geweldige God die een plan heeft van aeonen (Efeze 3 vers 11). Hij heeft een voornemen van eeuwen en dat volvoert Hij. En bij het begin stond de voltooiing en de afloop reeds vast. Hij is namelijk God, bij Him gaat er nooit iets mis. En gedurende wereldtijdperken voert Hij Zijn plan uit. Of anders gezegd: brengt Hij de mensheid nader tot Zichzelf. Dat wordt schitterend geïllustreerd...
De Vijf Ruimtelijke Stadia van de Tabernakel ↑ hoofdstukken
Hier ziet u een plattegrond van de tabernakel. Ik zal die straks wat beschrijven, zodat u het weer een beetje vers voor de geest krijgt. In verband met de tabernakel worden er in feite vijf termen gebruikt in ruimtelijke zin, die beschrijven hoe je van veraf naderbij kunt komen totdat je uiteindelijk in het allerheiligste terechtkomt, namelijk het heilige der heiligen. Laat ik ze eventjes op een rijtje zetten.
In de eerste plaats heb je dan 'buiten de legerplaats'. Dat is een term die heel vaak bezigd wordt als we daarover spreken. Van bepaalde offers lees je dat ze verbrand moesten worden buiten de legerplaats. De Hebreeënbrief gaat daar trouwens ook uitgebreid op in, licht dat toe en laat zien dat dat een betekenis heeft. Buiten de legerplaats heeft onze Heer trouwens ook geleden. Maar in ieder geval heb je dus als eerste 'buiten de legerplaats'. Als je vervolgens verder komt of naderbij komt, kom je 'in de legerplaats'. Zowel 'buiten de legerplaats' als 'de legerplaats' noem ik nu omdat ze deel uitmaken van die vijf stadia, maar voor de rest zullen ze nauwelijks aan de orde komen.
Vervolgens kom je in de voorhof terecht. Dat is trouwens nog niet de eigenlijke tabernakel. Het woord tabernakel betekent namelijk 'tent'. Dit is de tent en dit is de omheining van de voorhof. Je kon in die voorhof komen via de ingang en dan kwam je eerst terecht bij het koperen brandofferaltaar. Hier in de voorhof is alles koper, zoals het straks daarbinnen goud is. Vervolgens kom je bij het wasvat. Ik kom straks zeker nog even te spreken over de betekenis daarvan, maar om weer even een idee te hebben hoe dat ook alweer was: vanuit buiten de legerplaats kom je in de voorhof met deze twee attributen.
Vervolgens kom je in de eerste tent, of zo u wilt de voorste tent, via een voorhangsel, een gordijn. Dit is het heilige. Daarin stonden drie dingen, te weten: de menorah (of de kandelaar, zo u wilt), en daartegenover stond de tafel der toonbroden. Twaalf toonbroden waren daar op een gouden tafel geëtaleerd en die werden van tijd tot tijd vervangen. De kandelaar moest verzorgd worden door de priester. Nog dichter bij het tweede voorhangsel had je dan ook nog het reukofferaltaar. Dit bevond zich allemaal dus in het heilige.
Dan krijg je vervolgens de vijfde fase, het vijfde stadium om zo te zeggen: het heilige der heiligen. Dat is een typisch Hebreeuwse overtreffende trap, zoals we er heel veel van in de Bijbel aantreffen. Denkt u aan 'de koning der koningen', 'het lied der liederen' (wij noemen het het Hooglied, maar het heet eigenlijk in het Hebreeuws het lied der liederen), 'de hemel der hemelen' en 'de heer der heren'. Dat is een typische Hebreeuwse manier om te zeggen dat Hij de allerhoogste Koning is: van alle koningen is Hij dé Koning. Wij hebben daar weer andere manieren voor; je kunt 'hoog' zijn, 'hoger' (de vergrotende trap) en 'het hoogste' (de overtreffende trap). 'Het heilige der heiligen' is dus een overtreffende trap; dat wil zeggen dat er niets heiliger is dan dat. Het is dus het allerheiligste.
Dat het inderdaad het allerheiligste is, dat is duidelijk. Koos gaf het zojuist al eventjes aan: dit is de ruimte waar niet een gewone priester, maar alleen de hogepriester mocht binnenkomen, en dat ook maar één keer per jaar, namelijk op Jom Kippoer, oftewel Grote Verzoendag. Daar ging hij dus door – en nu zeg ik meteen hoe de Hebreeënbriefschrijver het verhaalt – hij ging door het heilige en passeerde eerst het eerste voorhangsel en vervolgens dat tweede voorhangsel. In deze ruimte – ook daar kom ik straks nog op terug, maar om er even een idee van te hebben – staat de ark van het verbond. U weet wel, die houten kist die helemaal met zuiver goud was overtrokken, met een gouden krans eromheen en het zogenaamde verzoendeksel. In die ark lagen de stenen tafelen, maar ook de gouden kruik met manna en de staf van Aäron die gebloeid had. Ja, dat waren de drie attributen die daar weer aan verbonden waren.
Dit zijn dus de vijf stadia, van veraf tot in het allerheiligste. En nu neem ik u mee naar de vijf stadia – we gebruiken nu maar eventjes dezelfde terminologie – in verband met de aeonen. Want die vijf stadia van de tabernakel komen overeen en lopen parallel met de stadia van de aeonen.
De Vijf Aionen in Gods Plan ↑ hoofdstukken
De Bijbel onderschrijft een vijftal aeonen. Ze nummert ze nooit, maar dat kunnen wij wel doen; dat is gewoon een kwestie van tellen, een handvol. Je leest bijvoorbeeld van Henoch dat hij de zevende van Adam af was. Staat dat zo in de Bijbel? Welnu, later wel, maar het is een kwestie van tellen van de generaties en dan was Henoch de zevende. Zo is het met de aeonen ook. De Bijbel spreekt bijvoorbeeld over de aeonen die geweest zijn – meervoud. Ze spreekt ook over de huidige aeon. Dat zijn er al drie: in ieder geval twee in het verleden, één in de tegenwoordige tijd, en ook nog aeonen die nog komen. Dat betekent dus dat je inderdaad een handvol aeonen hebt.
Wat ik wil laten zien, is dat die vijf stadia die je hebt – van buiten de legerplaats tot in het allerheiligste – overeenkomen met de verschillende aeonen. De wereld van vóór Adam, het begin der wereld, de nederwerping der wereld... ik noem het eventjes zonder daar nu te veel bij stil te staan. De Bijbel spreekt in 2 Petrus 2 ook over 'de wereld van de voortijd', die door water is verwoest in de dagen van Noach; dat staat er gewoon uitdrukkelijk bij. Tezamen worden deze aeonen, deze werelden, in Prediker 1 ook genoemd 'de aeonen die geweest zijn'. Paulus spreekt er trouwens in Efeze 3 vers 9 ook over: van aeonen her, dat wil zeggen de eerdere aeonen.
Dit zijn dus de werelden die geweest zijn, maar je hebt ook de aeon van deze wereld. Dat is wel goed om er even op te wijzen, want ik gebruik de woorden aeon en wereld in dit geval min of meer als synoniem. Niet omdat ze identiek zijn, maar wel omdat het ene synchroon loopt met het andere. In Efeze 2 vers 2 wordt gesproken over de aeon van deze wereld. Dus met deze wereld correspondeert een aeon. En dat betekent dus ook dat de wereld van de voortijd een andere aeon was. Deze wereld is begonnen... het Griekse woord kosmos is gewoon een geordend geheel, een geordend systeem (denk aan cosmeo, kosmetica: ordenen, het is een ordening). De aeon van deze wereld ving aan in de dagen van Noach. De wereld van de voortijd verging in de dagen van Noach, en dat betekent dat er daarna een nieuwe wereldordening begon.
En deze aeon, de aeon van deze wereld, loopt nu inmiddels ook op zijn eind. De Bijbel spreekt op heel wat plaatsen over de voleinding van deze aeon. In Matthäus 28 staat dat de Heer Jezus vlak voor zijn heengaan zegt: "Ik ben met u alle dagen tot aan de voleinding..." Helaas wordt er in onze vertalingen gesproken over "de voleinding van de wereld" – al klopt het op zich wel – maar er staat de voleinding van deze aeon. Ik wil er even op wijzen hoe logisch het ook is dat de vertalers het woordje aion hier niet konden weergeven met 'eeuwigheid'. Dan had je namelijk de bizarre constructie gekregen: "Zie, Ik ben met u alle dagen tot aan de voleinding van de eeuwigheid." Maar ik heb altijd begrepen dat er aan de eeuwigheid geen einde komt, toch? Dat is juist het hele idee van eeuwigheid: namelijk iets wat geen begin en geen einde heeft. Nee, maar dat kent de Bijbel ook niet!
Bij de terugkeer van de Heer Jezus Christus wordt deze aeon beëindigd en vangt er een nieuwe aeon aan – nieuwe aeonen, wereldstijdperken, want Gods plan is nog bij lange na niet gereed. Dus na de aeon van deze wereld krijg je de toekomende aeon, die wij natuurlijk beter kennen... pardon, laat ik het goed zeggen: de duizend jaren. In Openbaring 20 wordt telkens gezegd dat Satan gebonden zal worden, zodat hij niet langer in staat zal zijn om de volkeren te verleiden. Dat is natuurlijk niet de tegenwoordige tijd. Ik ben een chiliast, en ik hoop u ook! Wat is een chiliast? Dat wil zeggen: iemand die gelooft dat die duizend jaren toekomstig zijn. Als je dat niet gelooft, moet je dus aannemen dat die duizend jaren ergens daarvoor al te traceren zijn. Maar dat zou dan ook betekenen dat Satan gebonden is – en één van de kenmerken is dat hij inderdaad gebonden zal zijn. En trouwens, het volk van God zal gedurende die tijd als koningen en priesters regeren met Christus. Laat ik u dit zeggen (het is nu mijn onderwerp niet, maar): dat is niet in de tegenwoordige tijd, nee echt niet.
Wij leven nu dus nog in de aeon van deze wereld. We kennen hem trouwens ook als de tegenwoordige boze aeon of als de huidige aeon – nou ja, er zijn heel wat termen. Maar deze aeon is door en door boos, mede ook omdat – of ik denk vooral ook meen – de waarheid ten onder gehouden wordt en omdat de god van deze aeon (zo wordt hij ook genoemd in 2 Korinther 4), de Satan, de diabolos die alles door elkaar gooit, het hier in deze aeon voor het zeggen heeft. Hij kan ook niet verder gaan dan God hem de gelegenheid geeft, dat begrijp ik wel, maar in ieder geval: dat is heel karakteristiek voor deze aeon.
Waar het naar uitkijken is, is die toekomende aeon, in ieder geval die duizend jaren. Maar zelfs dat is niet het einde van de aeonen, integendeel! Wat daar nog volgt, is de aeon der aeonen. En ik hoop dat u inmiddels ook hebt meegekregen – ik ga dat straks nog wat nader doorlichten – hoe zelfs de terminologie in hoge mate gelijk oploopt met die van de tabernakel. Want wat was de laatste afdeling van de tabernakel ook alweer? Dat was het heilige der heiligen, zo u wilt. En dat komt overeen met de aeon der aeonen. Dat is een bijbelse term, ik ga er straks nog meer over vertellen. Samen heten deze twee aeonen – de toekomende en de laatste – heel dikwijls in de Bijbel 'de aeonen der aeonen'.
Bent u er nog? Kijk, je hebt dus... oh, dit is trouwens geen goed Nederlands, dit moet natuurlijk zijn 'de aeon der aeonen' (dat moet ik thuis eventjes aanpassen). Maar 'de aeon der aeonen' wil zeggen: het is de meest overtreffende aeon. Maar de Bijbel kent ook – hier is het enkelvoud, terwijl het daar meervoud is – 'de aeonen der aeonen'. Dus van alle aeonen die er zijn, zijn dat de aeonen die overtreffend zijn. En van die aeonen der aeonen is die allerlaatste de meest overtreffende, de aeon der aeonen. Het is niet moeilijk, je moet alleen wat wennen aan de gedachte natuurlijk. Maar deze uitdrukking komt heel vaak voor in de brieven. Ik zei al: het wordt meestal wegvertaald, maar ik zal er zo een heel treffend voorbeeld van geven.
De Heerschappij van Christus in Openbaring 11 ↑ hoofdstukken
In Openbaring 11 lees je in vers 15 een passage die gaat over de tijd wanneer inmiddels de zegels van de boekrol geopend zijn. vervolgens worden er zeven bazuinen geblazen, en aan het einde van die zevende bazuin – dat is de laatste bazuin die daar geblazen wordt – markeert dat tevens het begin van Christus' wereldwijde heerschappij. Hij zal eerst beginnen zijn heerschappij te vestigen in Israël, in Jeruzalem. Vanaf zijn troon gaat de Zoon inderdaad ook zijn heerschappij wereldwijd vestigen, en dat zal zijn in die tijd van de bazuinen.
En dan staat er dit in Openbaring 11 vers 15: "En de zevende boodschapper of engel blies de bazuin en luide stemmen klonken in de hemel, zeggende: Het koningschap van de wereld werd van onze Heer en van zijn Christus." Zo staat het er letterlijk. Dus terwijl de wereld beheerst werd door allerlei koningen, machten, vorsten en heerschappijen, geldt nu: het koningschap van de wereld werd van onze Heer en van zijn Christus – dat wil zeggen van God en zijn Messias – en Hij zal als koning heersen.
Hier wordt iets heel triomfantelijks naar voren gebracht, iets geproclameerd. Dat wil zeggen: het koninkrijk over de wereld gaat vanaf nu gevoerd worden door onze Heer, namelijk God onze Heer, en van zijn Christus, zijn Messias. En er staat bij: "En Hij zal als koning heersen."
En helaas – ik heb het er expres even heel demonstratief bij gezet – staat er in de NBG-vertaling (en in de Statenvertaling iets soortgelijks): "Hij zal heersen als koning tot in alle eeuwigheden." Maar dat staat er niet! Afgezien nog van de merkwaardigheid dat 'eeuwigheden' in het meervoud al niet kan... Want als een eeuwigheid eindeloos is, wat zijn 'eeuwigheden' dan? Nog langer of zo? Ik vind iets wat geen einde heeft al lang zat hoor! Ik bedoel, het is een dwaas idee. Maar nu kun je natuurlijk altijd zeggen dat dat idiomatisch is, dat het taalgebruik is, maar nee: men heeft deze dingen verdraaid, nog aan toe denk ik dan, het is echt verdraaid.
Er staat namelijk: "tot in de aeonen der aeonen". Je ziet het hier ook, je kunt het haast nog herkennen als je een klein beetje die Griekse letters leest: eis tous aionas ton aionon. Dat betekent letterlijk: "tot in de aeonen van de aeonen" (eis is een voorzetsel en betekent 'tot in'). Dat is wat er staat, niks moeilijks aan. Sommigen zouden eventueel nog kunnen zeggen: "tot in de eeuwen der eeuwen", maar dat roept dan weer het misverstand op dat een aeon een tijdperk van 100 jaar is, en dat is niet zo.
Maar goed, hoe krom het is wil ik graag ook even laten zien aan deze weergave. Want eigenlijk alle taalkundige fouten die je maar kunt maken, zijn in zo'n één enkele frase begaan: men heeft het woordje 'alle' toegevoegd, want er staat hier helemaal niet 'alle'. Men heeft het woordje 'aeon' veranderd in 'eeuwigheid'. En men heeft de aeonen weggelaten, evenals het dubbele meervoud, namelijk dat het gaat om "de aeonen van de aeonen" – dat heeft men gewoon ook weggemoffeld, weggelaten. Dus er is én toegevoegd, én men heeft weggelaten, én men heeft het begrip compleet veranderd. Nou, hoe fout wil je het hebben? Ik zou dan wel weten wat er mee aan de hand is.
Ja, weet je... je ziet het meteen: je ziet meteen van "hé, hier is mee geknoeid!" En hoor eens even als het woordje lief is: het is niet voor niks dat God het zo heeft laten optekenen. God heeft een bestek, en daarin heeft Hij ook – zoals we spreken over dagen, jaren, jubelcycli enzovoort – zo is er ook zoiets als aeonische tijden, eeuwige tijden. Maar de Bijbel kent dat. En voor de aeonische tijden aanvingen, had Hij reeds zijn plan vaststaan.
Goed, waar het me nu even om gaat, is dat Christus als koning zal heersen tot in de aeonen der aeonen. Nou wil ik nog eigenlijk de klap op de vuurpijl geven: heerst Christus dan tot in alle eeuwigheid? Volgens een heleboel evangelische liederen wel, maar ik kan u vertellen: volgens de Bijbel niet! Ik ga er trouwens ook mee afsluiten, met een passage uit 1 Korinthe 15 waar zwart op wit overduidelijk staat dat Hij moet heersen totdat. En als de laatste vijand tenietgedaan zal zijn, dan zal Hij een volmaakt en volkomen koninkrijk overdragen aan zijn God en Vader, en dan wordt God alles in allen. Dus het hele verhaal dat Christus tot in alle eeuwigheden zal heersen, kunt u gewoon op uw buik schrijven, dat is niet zo. En zo'n vertaling blijkt ook in dat opzicht al volledig door de mand te vallen.
Maar wat je dus ziet – en dat is wat ik ook wil zeggen – waarom worden ze zo genoemd? Omdat dit de aeonen zijn waarin Christus zal heersen. Christus is nu reeds koning; aan Hem is gegeven alle macht, Hij is gekroond met eer en heerlijkheid. Jazeker, maar Hij oefent de macht nog niet uit. Ik zou me zelfs schamen om dat uit te spreken als ik dat zou moeten claimen. Kijk om je heen: dit is niet zoals Christus heerst, in tegendeel! De vorst der duisternis heeft het nu voor het zeggen. En straks, als zijn heerschappij aanvangt, ja, dan zal Hij heersen tot in de beide toekomende aeonen. En die zijn overtreffend, dat wil zeggen: ze overtreffen de huidige aeon, maar ook de voorgaande. Wat er nog aan wereldtijdperken gaat aanbreken... dat is zo overtreffend omdat Hij, de Christus, daarover zeggenschap zal hebben en daarover de heerschappij zal uitoefenen. Dat is een geweldige waarheid natuurlijk.
Oké, ik wil nog wat nader de dingen bezien. De voorbijgegane aeonen wil ik eventjes parkeren, die zijn voorbij. Dan wil ik nu eens wat inzoomen op bepaalde dingen en ook laten zien hoe ook de attributen of de onderdelen van die verschillende stadia of afdelingen allemaal de bijbelse waarheid bevestigen, namelijk dat de aeonen synchroon of parallel lopen met de afdelingen van de tabernakel.
De Voorhof en de Tegenwoordige Aion ↑ hoofdstukken
De voorhof komt namelijk overeen – ik heb het u zojuist al eventjes aangereikt, maar ik wil het nu ook wat nader toelichten – met de tegenwoordige aeon, die dus aanving in de dagen van Noach en nu bijna zo goed als ten einde loopt.
En wat heb je daarin? Nou, ik heb het al even aangegeven: je hebt eerst het koperen brandofferaltaar en vervolgens ook het wasvat. Het koperen brandofferaltaar... ja, waar spreekt dat van? Nou, daar bestaat een vrij gangbaar antwoord op, ook binnen de christelijke wereld. Men zegt dan: het brandoffer spreekt van het kruis van Christus. En dat is niet correct. Niet omdat het geheel onwaar is, maar het brandoffer is een type van Hem die geslacht werd en daarna opsteeg Gode tot een lieflijke reuk. Dat vind ik buitengewoon belangrijk, want alleen de slachting van een dier is geen offer. Dat is noodzakelijk om een offerande te brengen, dat is waar. Maar het offer vindt plaats ná de slachting. De slachting – het lam dat geslacht is – spreekt van het kruis van Golgotha. Dat is waar. Maar waar het om gaat, en dat is voor God de lieflijke reuk, is dat Hij werd opgewekt uit de doden, eens voor altijd als eersteling en garantie. En ja, dat is de lieflijke reuk voor God, en dat is waar het brandoffer van spreekt.
Ik word niet moe om te herhalen: als je van het offer in het algemeen zegt dat het spreekt van het kruis, dan is dat half goed en dus fout. Nee, want het allerbelangrijkste mis je dan. Het gaat niet om het kruis, hoe belangrijk ook, maar het gaat om de opstanding die daarop volgde. Dat is de lieflijke reuk voor God. En toen werd Hij ook verhoogd.
Een altaar – eerst van de week werd ik er nog weer even bij bepaald wat dat betekent – dat is eigenlijk een Latijns woord en dat betekent verhoging. Denk maar aan het Engelse woord altitude: op welke hoogte bevind je je? Of in de zang spreekt men over een alt, nietwaar? Een alt, iemand met een hoge stem zeg maar. Dat is alta, dat is een verhoging.
Weet u wat ik trouwens ook zo apart vind? Kijk, we zijn... Dit was buiten de legerplaats, in de legerplaats en dit is de voorhof. En daarna heb je dan nog twee afdelingen. Maar dat betekent dat de voorhof eigenlijk het middelste deel is. Dat geldt dus ook: de tegenwoordige aeon is het centrum van de aeonen. En in het centrum van de aeonen staat het kruis en de opstanding van Jezus Christus. Dat is zo'n schitterende gedachte! Dus in Gods plan van aeonen neemt het kruis van Golgotha en de opstanding die daarop volgde een centrale, letterlijk een centrale plaats in. Het staat in het middelpunt. Ja, het is de basis van alles.
Daarna, na het brandofferaltaar, kreeg je het koperen wasvat. En in feite was dat ook een koperen wasvat, maar dat was niet voor het gewone volk bestemd. Het was bestemd voor de priesters, die dan hun handen en voeten konden wassen om geschikt te zijn. Het was een rituele wassing, want ook als ze schone handen hadden, moesten ze toch, als ze het heiligdom ingingen, hun handen en voeten reinigen. Hoe precies dat werkt weet ik niet, maar de gedachte is niet zo moeilijk: het was bestemd voor de priesters, het diende om de priesters te reinigen voor hun taak in het heilige.
En ook hier dringt de parallel zich weer op, namelijk dat dit wasvat een type is van hoe het volk van koningen en priesters geschikt wordt gemaakt voor hun taak in het komende millennium, of zo u wilt, in de komende aeon. En dat volk van priesters, wie zijn dat? Nou, daar is heel veel theologisch gesteggel over. Maar ik wil het eens voor altijd – dat klinkt heel arrogant, sorry – beantwoorden. Waarom? Omdat het zo plechtig gezegd en verklaard wordt in Exodus 19, vlak voordat de Heer zou neerdalen op de Olijfberg... pardon, op de Sinaï, ja, vlak voordat de Heer zou neerdalen op de Sinaï.
Voor de ogen van heel het volk onder luid bazuingeschal. Weet u welke dag dat was? De derde dag. Ja, dat kon je bedenken natuurlijk. De derde dag daalde Hij neer voor de ogen van het hele volk, onder luid bazuingeschal.
En vlak daaraan voorafgaand wordt er gezegd bij monde van Mozes: "Nu dan, indien gij aandachtig naar Mij luistert en Mijn verbond bewaart..." – dat verbond dat God ook met Abraham heeft gesloten – "...dan zult gij uit alle volken Mij ten eigendom zijn, want de ganse aarde behoort Mij." Dat wil zeggen: al die volken daar zijn ook Mijn eigendom. Wat dacht je wat? God denkt groots! En nu komt het: "En gij zult Mij een koninkrijk van priesters zijn, een heilig volk." En dan wordt erbij gezegd: dit zijn de woorden die gij tot de zonen van Israël spreken zult. Welk volk is dat heilige volk dat hier wordt aangesproken en dat tot een koninkrijk van priesters wordt gemaakt? Heel uitdrukkelijk, heel expliciet wordt er gezegd dat dit gesproken zou worden tot de zonen van Israël.
En later heb je een apostel van de besnijdenis – Petrus is zijn naam – en die zegt dan in zijn brief (hij richt zich dan ook tot de vreemdelingen in de diaspora): jullie zijn een uitverkoren geslacht. Wij van de Ekklesia zijn geen geslacht, dat wil zeggen: geen volk dat genetisch bepaald is. Dat komt uit alle volken, maar dat volk van Israël is qua afkomst wél zo gedefinieerd, om de grote daden van God te verkondigen.
En later doet Johannes daar nog een schepje bovenop als hij in Openbaring 1 ook spreekt over Israël, dat gesteld zal worden tot het koninkrijk van priesters. Er is een heleboel over te vertellen, maar het gaat mij er even om dat als er gesproken wordt over deze tegenwoordige aeon: daarin is het offer gebracht en is de Messias verhoogd. Vervolgens wordt er in deze aeon een volk gereedgemaakt. Het wasvat spreekt uiteraard van het Woord, het water dat wast, en zo wordt er een volk gereedgemaakt om in de toekomende aeon zijn positie als priestervolk te gaan vervullen. Dat is in de eerste plaats specifiek, of eigenlijk exclusief, Israël. In deze tegenwoordige aeon worden ze klaargemaakt om die dienst, die functie uit te oefenen en te vervullen. Oké, dat was de tegenwoordige aeon.
Het Heilige en de Komende Aion ↑ hoofdstukken
We gaan er natuurlijk een beetje vluchtig doorheen, omdat we wel in aeon 5 willen belanden natuurlijk. Dit was dus de voorhof, die spreekt van de tegenwoordige aeon. Daarna kom je vervolgens in het heilige, en dat spreekt van — dat hadden we al gezien — de komende aeon. Ik gaf al aan dat daar drie attributen zijn die we even de aandacht moeten geven, en die onderstrepen precies weer de functie die Israël straks zal hebben in de aeon waarin Christus wereldwijd zal heersen. Het is een type van Israël dat in die aeon, of in het millennium — wat in dit geval overeenkomt — een licht voor de natiën zal zijn.
Er is eigenlijk heel veel over te vertellen, maar ik wil me even beperken tot één profetie waarin dit zo prachtig doorklinkt: dat God een volk heeft bestemd, geheiligd, en dat gemaakt wordt tot een licht voor de natiën. En dan staat er in Jesaja 60 dit: "Sta op, word verlicht." Alleen dat al vind ik zo mooi. Sta op: opstanding. Israël zal nieuw leven ontvangen. Wat zal hun aanneming anders wezen dan leven uit de doden? Ze zullen opstaan op de derde dag, jazeker. "En word verlicht." Dat vind ik trouwens ook weer een prachtige gedachte. Want hoe ging dat bij zo'n menorah? Die kandelaar, daar zaten lichten in. Maar dat waren geen elektrische lichten, dat begrijpt u wel. Die moesten dagelijks door de priester worden bijgevuld met olijfolie. En olijfolie is weer zo'n prachtig type van onvergankelijkheid. U weet wel, een olijfboom is een boom die nooit doodgaat, die zich altijd maar regenereert. Olijfolie is ook weer in staat om licht te geven en is bovendien geneeskrachtig. Maar sta op, word verlicht, want uw licht komt en de heerlijkheid van JAHWEH gaat over u op. Hier wordt gesproken tot Israël: want zie, duisternis zal de aarde bedekken en donkerheid de natiën, maar over u — Israël — zal JAHWEH opgaan en zijn heerlijkheid zal over u gezien worden.
En wat hiermee gezegd wordt, is dat Israël eerst tot nieuw leven wordt gewekt. Ze zullen opstaan, ze zullen het licht ontvangen. Ook letterlijk in die zin dat hun ogen opengaan en ze het licht zullen zien in alle opzichten. Maar dat zal tevens de tijd zijn — om even in de terminologie van het boek Openbaring te spreken — van het zesde zegel, dit is misschien voor de fijnproevers. Bij het zesde zegel zal Israël Hem inderdaad zien. Maar dat zal tevens de inleiding zijn voor de bazuingerichten. Dat wil zeggen dat de gerichten over de natiën zullen gaan. Israël wordt verzameld en er wordt bovendien een delegatie van 144.000 mensen wereldwijd uitgezonden om het evangelie van het koninkrijk aan te kondigen. Dus terwijl er enorme gerichten over de aarde zullen gaan, over de natiën, en donkerheid de natiën zal treffen, zal over jullie, Israël, JAHWEH opgaan en zijn heerlijkheid zal over u gezien worden. Eerst Israël, en de natiën volgen ook. Maar dan wel gezuiverd. Dat geldt trouwens voor Israël ook: tot die heerlijkheid komen ze wel, maar dat gaat door oordelen en gerichten heen.
En dan vers 3: "Volken zullen opgaan naar uw licht en koningen naar uw stralende opgang." Zie je, Israël, dat komende koninkrijk, die komende aeon om zo te zeggen, dat is een Israëlitisch koninkrijk. Israël zal daarin — zo wordt het ergens in Deuteronomium ook gezegd — de kop der natiën zijn, niet de staart. Dat wil zeggen dat ze leiding geven aan heel de volkerenwereld. Geen Babylonisch wereldrijk, geen Perzisch wereldrijk, maar een Israëlitisch wereldrijk vanuit Jeruzalem onder leiding van de Messias. Dat was de kandelaar.
De tafel der toonbroden illustreert eigenlijk een soortgelijke waarheid. Die stonden trouwens ook tegenover elkaar, met elkaar in verband: die gouden kandelaar en de gouden tafel. En op die gouden tafel stonden of lagen twaalf toonbroden. Wat zijn dat weer voor broden? Dat zijn broden die demonstratief getoond worden. Het behoeft geen uitleg dat wanneer het getal twaalf genoemd wordt, dat dat iets met de stammen van Israël te maken heeft. Die twaalf toonbroden spreken van Israël, ook in haar priesterlijke bediening om de volkerenwereld te voeden. Ik bedoel vooral ook geestelijk, misschien zelfs in ander opzicht ook wel, dat weet ik niet. Maar in ieder geval zal de wereld van voedsel voorzien worden. Ik moet nu ineens denken aan die wonderbare spijziging waar twaalf korven over waren, dat schiet me ter plekke binnen. Denk er maar eens over na: dat heeft allemaal te maken met wat Israël straks zal gaan doen. Een gelovig Israël dat het licht zal hebben gezien, zal het licht verspreiden, maar zal ook de volkerenwereld van voedsel voorzien.
En dat niet alleen, maar ook — dat is het derde attribuut in het heiligdom, die eerste tent zeg maar — dat was het gouden reukofferaltaar, en dat spreekt van aanbidding. Ik had het net over Openbaring 6, over het zesde zegel. In Openbaring 7 lees je dat Israël verzameld wordt en dat er 144.000 uit hen geselecteerd worden, ze worden verzegeld zodat ze beveiligd zijn voor de gerichten die de wereld zullen treffen. En dan lees je in Openbaring 8, bij het begin van de bazuinen, dat daar in de hemel het reukofferaltaar gezien wordt. En dan wordt er ook gezegd: dat zijn de gebeden, de aanbiddingen ook van de heiligen. Het heilige volk dat zich tot God zal richten. En nu komt hij: Israël zal niet alleen een volk van koningen zijn, zeg maar politiek leiderschap, maar ook geestelijk (ze zullen het licht verspreiden, ze zullen de wereld van voedsel voorzien) én religieus om zo te zeggen leiding geven. Moet je je voorstellen joh, heel de volkerenwereld zal opgaan naar Jeruzalem, naar het huis van JAHWEH, en de wereld zal tot aanbidding worden gebracht via dat volk, allemaal uiteraard onder leiding van de Christus.
Ik houd ervan om eraan te denken dat... als je nu de vraag stelt — dat is nu niet het onderwerp hoor, maar als je nu de vraag stelt: wat is onze plaats daarin? — dan zeg ik: nou ja, wij maken deel uit... ja, wij zijn niet ingelijfd bij Israël zoals vaak gedacht wordt, wij zijn ingelijfd in Hém, de Christus, één lichaam met Hem. Hij is het hoofd, dus als Hij als Christus deze functie zal vervullen, dan zullen wij daarin betrokken zijn. Ik zeg erbij: some way, somehow. Nou, daar gaat het nu even niet om, maar wij zijn daarin betrokken. Geweldige gedachte.
Jesaja 2. U kent wellicht deze passage, maar ik wil hem u in dit verband niet onthouden. Daar staat het zo prachtig beschreven: "En het zal geschieden: in de laatste dagen zal de berg van het huis van JAHWEH..." — over het huis van JAHWEH zoals het er eigenlijk staat — "...dan zal de berg van het huis van JAHWEH vaststaan als de hoogste der bergen en hij zal verheven zijn boven de heuvelen." Dat wil zeggen: ik denk niet dat het letterlijk de hoogste berg is, maar het zal als de hoogste der bergen zijn en de meest verheven rol spelen die je maar bedenken kunt. "En alle volkeren zullen derwaarts heenstromen en vele natiën zullen optrekken en zeggen: Kom, laten we opgaan naar de berg van JAHWEH, naar het huis van de God van Jakob."
Ik denk ook dat die tempel — er komt ook weer een tempel, die uitgebreid wordt beschreven in het boek Ezechiël — zal dienen als een maquette van wat de wegen van God zijn. Jaren geleden ben ik eens... had je daar vlak bij Arnhem zo'n hele grote tabernakel. Een aantal van jullie is er wellicht op geweest. Nee, het was niet bij Het Heilige Land...
In ieder geval, daar stond een hele grote, er zat een levensgrote tabernakel in baarformaat en met een omheining enzovoorts. En ik weet nog dat ik daar allerlei broeders toen ook tekst en uitleg hoorde geven van: ja, dit slaat daar op en dat slaat daar op.
Ik stel me zo voor – dus een suggestie die ik zomaar doe – dat straks ook die tempel daar in Jeruzalem die functie gaat vervullen. Dan zullen ze weer onderwijs krijgen over waar al die offers en al die dingen, al die onderdelen en maten en kleuren, weet ik wat allemaal wat daarin een rol speelt, dat zal allemaal tekst en uitleg krijgen. En reken maar dat als God de ogen van zijn volk gaat openen, dat Hij hun zicht zal geven op dingen waar wij zelfs nu nog helemaal niet ooit aan gedacht hebben.
En daar zullen de volkeren dan aanschouwelijk onderwijs krijgen. En dan zullen ze zeggen: "Laten we opgaan naar de berg van Yahweh, naar het huis van de God van Jacob, waar Hij ons leert aangaande zijn wegen en opdat wij zijn paden bewandelen." Want uit Sion zal de wet uitgaan: Yahweh's woord uit Jeruzalem, de Torah, zijn onderwijs. Dat is gewoon heel letterlijk.
Ja, ik weet het, de kerk heeft dit van oudsher altijd vergeestelijkt en gezegd van: "Ja, dat huis van Jacob, daar zijn wij." Nee, nee, het wordt zo concreet beschreven en God gaat dat op zijn tijd ook zo reëel vervullen.
Ja, en dan komen we nog... Dit was het heilige. Dat spreekt van de komende aeon, de duizend jaren die nog in het verschiet liggen. En daarna dan...
Het Heilige Der Heiligen en de Aion Der Aionen ↑ hoofdstukken
Nou, dan krijg je nog het Heilige der Heiligen, en dat komt overeen met de aeon der aeonen. De terminologie is qua structuur zelfs eigenlijk identiek, als u begrijpt wat ik bedoel. Daarin bevond zich dus de ark, met daarop de cherubs. De term 'de aeon der aeonen' komt in deze vorm maar één keer voor in de Bijbel, en wel in Efeze 3 vers 21. Ook hier moet ik weer zeggen: niet in uw vertaling. Dat is het einde van een gebed dat Paulus daar bidt in Efeze 3 vanaf vers 14. Dan buigt hij zijn knieën voor de Vader en dan eindigt hij met deze woorden: Hem, God – de God en Vader van onze Heer Jezus Christus – Hem zij de heerlijkheid in de ekklesia, in de gemeente die in onze dagen wordt uitgeroepen, en in Christus Jezus, tot in al de geslachten of generaties van de aeon der aeonen.
Hier heb je die term waarbij die ene aeon alle aeonen zal overtreffen, dat is de uitdrukking. In de onderste regel op de dia zie je hoe men het in de NBG-vertaling heeft weergegeven: "tot in alle geslachten" – dat is allemaal nog correct – en dan hebben ze het weergegeven met "van eeuwigheid tot eeuwigheid". Nou, dat staat er dus niet! Er staat: van de aeon van de aeonen. Dus ook hier hebben ze er weer net zo'n potje van gemaakt. Sorry, ik geef toe, het klinkt niet zo aardig wat ik nu zeg. Ik bedoel, je mag toch aannemen dat het allemaal mensen zijn met expertise waar ik – laat ik dat er ook nog even bij zeggen – absoluut niet aan tippen kan. Ik heb een beetje geroken aan de Bijbeltalen, maar meer dan dat ook niet, dus ik claim helemaal geen expertise. Ik zeg alleen: iedereen kan controleren dat deze vertaling gewoon in hoge mate is gekleurd door de traditie. Omdat de traditie uitgaat van een eindeloze eeuwigheid en geen aeon kent, heeft men het wegvertaald. Ik ben zelf ook in die kringen grootgeworden waarin men zei: "Je moet uitkijken voor de Jehovah's Getuigen, want die hebben hun eigen bijbelvertaling die ze helemaal aangepast hebben aan hun eigen leer." Ja, daar ken ik er nog wel meer van! Ik ontken die bewering trouwens niet hoor, want dat klopt wel, maar... nou ja, oké.
De aeon van de aeonen, dat is dus die aeon waar we het al over hadden, ná de duizend jaren. En inderdaad, de duizend jaar is niet het laatste. Want dan lees je in Openbaring 20 over de grote witte troon, en dat de overige doden opgewekt worden en gericht zullen worden. En dan lees je in Openbaring 21 en 22 over een nieuwe hemel en een nieuwe aarde, en een Jeruzalem dat uit de hemel neerdaalt. Dat wordt in die twee hoofdstukken uitgebreid beschreven op een wijze die eigenlijk ons voorstellingsvermogen tart. Ik bedoel, de maten die gegeven worden – de lengte, breedte en hoogte zijn allemaal identiek – dat is ongeveer 2200 kilometer. Ja, echt hè! En dat is dan een stad die vanuit de hemel neerdaalt.
Hoe dan ook, dat zal in de aeon van de aeonen zijn. Ik wees er al even op: van die stad wordt gezegd dat de lengte, de breedte en de hoogte gelijk zijn (Openbaring 21 vers 16). Maar die is leuk als we het nu hebben over de parallel met de tabernakel, want wat lees je over het Allerheiligste van de tabernakel? Die had een afmeting van 10 el bij 10 el bij 10 el. De lengte, de breedte en de hoogte waren gelijk. Later in de tempel trouwens ook, alleen werd het toen twee keer zo groot: in de tempel van Salomo was het 20 bij 20 bij 20 el. Maar goed, de gedachte is nog steeds: de lengte, de breedte en de hoogte zijn gelijk. Nou, dat komt precies weer overeen met wat karakteristiek is voor die laatste aeon.
Dan lees je over die laatste aeon in de laatste hoofdstukken van Openbaring ook nog dat de tent van God – ik geloof dat men het in de Statenvertaling of in de Telos-vertaling weergeeft met "de tabernakel van God" – bij de mensen is. God woont onder de mensen. Daar krijgt het eigenlijk zijn eigenlijke vervulling. Je leest trouwens ook: de stad heeft geen tempel. Ik zag daarin geen tempel; ze ís een tempel! De stad had de heerlijkheid van God, maar ze was ook louter goud. Apart dat dat in het Nederlands bijna op hetzelfde klinkt, er zit alleen een 'u-tje' tussen: de stad van God / de stad van goud. En God woont daarin onder de mensen.
Ja, die generaties moeten ook nog even aangestipt worden. Want zoals Paulus dat zegt in Efeze 3: daar staat "Hem zij de heerlijkheid", onze God, en dan staat erbij: "tot in al de generaties van de aeon van de aeonen". Hé, maar lopen de generaties dan nog door? Ik denk het wel, ja. Ik ben altijd wel enigszins voorzichtig in mijn spreken daarover, want die heerlijkheid is zo groot dat je soms haast gaat stamelen. Maar waarom ik dat ook denk... we hadden het zojuist over die aeon die daaraan voorafgaat. Dat zijn de duizend jaren, waarvan ik vermoed dat ze duizend jaar zullen duren. Maar je leest dat God zijn verbond heeft gegeven. Je leest dat in Psalm 105 – heel veel mensen met een kerkelijke, reformatorische achtergrond weten waar ik het nu over heb – Hij gedenkt zijn verbond, Hij bevestigt zijn verbond tot in het duizendste geslacht. Ook hier zou je natuurlijk kunnen zeggen: dat is bij wijze van spreken. Maar neem het nou eens even letterlijk. En we houden een geslacht op 40 jaar, waar goede Bijbelse redenen voor aan te voeren zijn. Ik bedoel: het hele geslacht van Israël mocht het beloofde land niet in, en hoe lang moest de generatie in de woestijn blijven? 40 jaar. Dus wat betekent dat dan? Wat zijn dan duizend geslachten? Dan praten we over veertigduizend jaar, lieve mensen! Tot zolang zal zijn verbond met Abraham gelden.
Dus ik denk dat die laatste aeon niet alleen qua heerlijkheid de aeon die daaraan voorafgegaan zal zijn (namelijk de duizend jaren) groots en heerlijk zal overtreffen, maar ook qua lengte nog alles zal overtreffen. Want ja, hoeveel geslachten zijn er sinds Abraham nu voorbij? Ik ga ervan uit dat Abraham 4000 jaar geleden geboren is, vrij precies zelfs. Nou, er zijn inmiddels honderd geslachten voorbij; er gaan er nog negenhonderd komen dan. Prima! Het is zo'n evangelisch lied dat zegt: "Tienduizend redenen", weet u wel? En dan zegt hij: "toch zal mijn ziel een loflied heffen, tienduizend jaar en tot in eeuwigheid". Ja, maar in die sfeer moeten we dan toch spreken: nou niet over eeuwigheid, maar wel over tienduizenden jaren. En voor God is dat 40 jaar... ja, dat is nog weer een ander zijspoor. Maar al de generaties van de aeon... begrijp me goed hoor, ik zit hier nu gewoon hardop na te denken over deze dingen, en dit zijn overwegingen die ik gewoon meegeef. Ik sta hier geen dogmatiek te doceren, ik overweg de Schrift. Zou het echt duizend geslachten zo voortduren? Het zou me niet verbazen, het zou me niet verbazen.
En dan nog: het meest karakteristieke van die laatste aeon, waarom is ze overtreffend? Omdat in die aeon de dood als laatste vijand tenietgedaan wordt. Je leest ook nog steeds – hoe groot ze ook is – dat de volkeren genezing behoeven en dat het gebladerte van het hout des levens geneeskrachtig zal zijn. En dat zal zijn vanwege het water dat ook uit de troon van God voortkomt. Trouwens, waardoor wordt de troon uitgebeeld? De ark van het verbond had de functie van een troon; het was gekroond. Maar je leest ook heel vaak in de Bijbel de uitspraak over de Heilige Israëls die op de cherubs troont. In de Psalmen staat dat, en in Koningen en Samuël lees je dat heel dikwijls.
Die uitdrukking "die op de cherubs troont", dat wil zeggen dat verzoendeksel had eigenlijk het karakter van een troon. Nou, ik bedoel dit te zeggen: in die laatste aion, daar lees je ook over de troon van God en van het Lam. En Christus heerst daar nog. Ja, want Christus heerst in de aion die gaat komen, maar ook in de aion die erop zal volgen. Hij zal heersen tot in de aionen van de aionen, dus ook in die aion.
En daar is ook nog sprake van de dood, in ieder geval van de mensen die in de tweede dood terechtgekomen zijn. En weet u, de dood wordt tenietgedaan. Dus eigenlijk, als u mij vraagt: dit is het summum van de Bijbelse boodschap van Gods heerlijkheid, dat Hij alles tot Zijn doel gaat brengen en dat niet de dood, maar het leven zal triomferen. En daarom wil ik heel graag...
De Voleinding van de Aionen ↑ hoofdstukken
Laten we daarmee afsluiten, met wat er staat in 1 Korinthe 15 over die aeon van de aeonen, waar God zijn plannen gaat voltooien. Daarin zal de dood als laatste vijand teniet worden gedaan.
Laat ik het gewoon lezen. Want evenals in Adam allen sterven — dat is evident, nietwaar? — zo zullen ook in Christus allen levend gemaakt worden. Maak er niet van wat... Vorige week schreef iemand mij nog en die zei: "Ja, maar dat gaat over allen in Christus." Nee, lees goed wat er staat! "Zo zullen ook in Christus allen..." Niet: "allen in Christus", dan draai je het om. Dezelfde allen die in Adam sterven, die allen zullen in Christus ook worden levend gemaakt.
Maar niet allemaal tegelijk: ieder echter in de eigen rangorde. Als eersteling Christus, 2000 jaar geleden; vervolgens degenen die van Christus zijn in zijn parousia — dat is een vrij letterlijke weergave, overigens ook nog in diverse stadia — en daarna het einde, dat wil zeggen de laatste rangorde. Dus eerst Christus, dan die van Christus zijn in zijn parousia, en daarna de laatste afdeling, de laatste rangorde.
Wanneer Hij het koninkrijk zal overdragen aan de God en Vader, wanneer Hij teniet zal doen alle overheid en alle autoriteit en macht. Want Hij, Jezus Christus, moet als koning heersen totdat... Hier heb je het! Niet tot in alle eeuwigheid, nee, Hij moet als koning heersen totdat Hij al de vijanden onder zijn voeten heeft geplaatst. De laatste vijand die tenietgedaan wordt, is de dood. Dat is in die vijfde aeon; daarin gaat de dood tenietgedaan worden, teruggedrongen en uiteindelijk zelfs tenietgedaan worden.
En dan lees je — ik sla nu één vers over —: "En wanneer nu het al aan Hem onderschikt wordt, dan zal ook de Zoon zelf worden onderschikt aan Degene die Hem het al onderschikte." En dat staat er achter. En dan komt de vijfde aeon echt helemaal tot zijn vervulling en tot zijn volleinding. Dat is wat de Bijbel ook noemt: de volleinding van de aeonen. En dan wordt God alles, alles in allen.
God was voor de aeonen alles in Zichzelf, en bij de volleinding van de aeonen is Hij alles in allen. Dan is er geen dood meer: allen die dood waren, zijn levend gemaakt. En dan kan Christus aan het einde van zijn heerschappij een volmaakt en alomvattend koninkrijk overdragen aan zijn God en Vader. En dan wordt God alles in allen.
Amen.
UltimateGoodNews