GoedBericht.nl logo
UltimateGoodNews

compleet in Christus!

03-08-2025 - Geplaatst door Andre Piet
Urk

In de Kolosse-brief laat Paulus zien dat mensenhanden niets kunnen bijdragen aan onze geestelijke positie. Waarom niet? Omdat elke gelovige in de opgewekte Christus reeds compleet is. Daar kan niet alleen niets aan worden afgedaan – er kan ook niets aan worden toegevoegd.

Powered by RedCircle

📝 Samenvatting & Transcriptie van deze lezing

Samenvatting van deze toespraak

Deze studie behandelt de kernboodschap van de Kolossenzenbrief, waarin wordt benadrukt dat gelovigen volledig 'compleet' zijn in Christus. Paulus waarschuwt voor menselijke filosofieën, tradities en religieuze rituelen die als 'ijdel bedrog' fungeren en afleiden van de volheid die in Christus te vinden is. Omdat de gehele volheid van de Godheid lichamelijk in Hem woont, zijn externe regels en menselijke instanties overbodig voor de gelovige. De studie legt uit dat oudtestamentische rituelen slechts schaduwen waren van het lichaam van Christus, waarin de gelovige nu deelt door geloof. De uiteindelijke focus ligt op het feit dat het leven van de gelovige verborgen is met Christus in God, in afwachting van Zijn verschijning in heerlijkheid.

“In Christus zijn we volmaakt. Alles wat Hij is, dat zijn wij. Is Hij volmaakt? Dan bent u het ook. En ik ook. En dan zie ik dus allemaal volmaakte mensen.”

Introductie op de Brief aan de Kolossenzen ↑ hoofdstukken

Een hele goede middag allemaal, vrienden. Hartelijk dank, Lubb, voor deze introductie. We gaan inderdaad deze middag een prachtig onderwerp bespreken: compleet in Christus! En inderdaad, dat wil ik gaan doen aan de hand van Kolosse 2, vanaf vers 8. Paulus spreekt daar die woorden, hoewel hij het woord 'compleet' in onze vertalingen weliswaar niet letterlijk gebruikt. Maar er wordt wel degelijk gesproken dat wij de volheid in Hem hebben verkregen, en dat is toch echt wat compleetheid betekent.

Het lijkt mij verstandig om er eerst eventjes nog op te wijzen, gewoon ter inleiding als we de Kolosse-brief met elkaar openen, om even scherp te krijgen wat die brief precies is. Het is een brief die Paulus heeft geschreven aan een ekklesia in Kolosse. Dat deed hij vanuit Rome, want hij was gevangen, zo weten wij uit deze brief. Dat zal zo in de jaren 60 tot 62 van onze jaartelling geweest zijn; de gevangenschap waar het boek Handelingen ook mee afsluit. In Kolosse 4 verwijst hij ook naar die gevangenschap.

Deze brief is dus een gevangenisbrief, maar daar zijn er wel meer van. Denk bijvoorbeeld aan de Efezebrief, die waarschijnlijk zelfs tegelijkertijd is verstuurd. Deze brief is geschreven aan een ekklesia, een uitroepsel van gelovigen in Kolosse, waarvan we trouwens nogal wat namen kennen, met name de naam Epafras. Later wordt er ook weer naar deze Epafras verwezen als een geliefde medewerker en broeder van de apostel. Hij heeft de boodschap, zoals Paulus die wereldkundig mocht maken, daar in Kolosse gebracht.

Paulus was zelf trouwens niet in Kolosse geweest, zo mogen wij opmaken uit hoofdstuk 2. Sommigen hebben daar zo hun twijfels over, maar hij spreekt over zijn lezers die zijn aangezicht niet hebben gezien, en dat suggereert toch echt dat hij daar zelf niet is geweest. Aangezien Epafras degene was die daar het evangelie gebracht heeft, is dat dan ook volkomen logisch.

Maar Paulus is getriggerd om twee redenen. In de eerste plaats doordat Epafras buitengewoon enthousiast was over de wijze waarop het evangelie daar gehoor heeft gekregen in Kolosse en dat er gelovigen gewekt zijn – om zo te zeggen: door het Woord geroepen zijn. Met grote vreugde hadden zij het goede bericht vernomen, ontvangen en aanvaard, en het groeide ook op tot volheid. Paulus hield niet op, zo zegt hij dat ook in het eerste hoofdstuk nadat hij deze dingen vernomen had, om zijn God en Vader daarvoor te danken, met daarbij ook de wens dat ze daar alleen nog maar verder in zouden gaan.

Daarnaast was er ook een reden tot ongerustheid, omdat er kapers op de kust waren, zo weten we. En dan komen we eigenlijk ook meteen bij hoofdstuk 2. Eigenlijk zie je dat al vanaf de aanvang: tegen de achtergrond van de gevaren die deze ekklesia bedreigden, formuleert Paulus juist de dingen zo en presenteert hij de rijkdom die we hebben in de Heer Jezus Christus zodanig, dat daarmee eigenlijk ook antwoord wordt gegeven op de gevaren die hen bedreigden. Eigenlijk is het sleutelvers – het is algemeen gangbaar om dat zo aan te wijzen in deze brief – vers 8; het is hét sleutelvers, of in ieder geval een van de sleutelverzen, omdat het namelijk aangeeft wat daar aan de hand was. Laten we maar gewoon beginnen bij het begin.

Waarschuwing Tegen Filosofie en Ijdel Bedrog ↑ hoofdstukken

Als we kijken naar vers 8, de eerste dia die ik hier heb, dan zegt Paulus: "Ziet toe dat niemand u meeslepe." Dat suggereert aan de ene kant dat er op dat moment misschien nog geen sprake van was dat het gevaar al volledig was voltrokken, maar niettemin was het gevaar wel reëel dat zij inderdaad werden meegevoerd, meegesleurd of meegesleept. Het idee — en dat is wat je in dit vers ziet — dat filosofie (dat woord wordt gebruikt) en overlevering of traditie ons geloof zouden kunnen verrijken, is een hele subtiele manier om mensen te verleiden en mee te nemen. In de interlineair staat het er zo dat men als een buit wordt weggevoerd. Het punt was namelijk niet zozeer dat hier dingen ontkend werden door die leraren die daar ingang probeerden te vinden en met hun boodschap kwamen; het punt was niet dat ze hen iets wilden ontnemen, maar dat ze hen juist wilden verrijken met filosofie.

Paulus waarschuwt: "Ziet toe dat niemand jullie meeslepe door de filosofie." Dat is het Griekse woord wat hier ook staat. Ons woord filosofie is dus een Grieks begrip. Wij spreken dan over wijsbegeerte. 'Filo' betekent inderdaad willen of houden van, en 'Sofie' komt van Sofia. Als je het vanuit het Hebreeuws bekijkt, heeft het te maken met Tsovim, wat betrekking heeft op een uitkijktoren. Dat vind ik altijd een prachtige gedachte. In ieder geval betekent filosofie dus eigenlijk de begeerte om wijs te zijn. Daar is op zich natuurlijk niets mis mee, maar het meeste wat onder filosofie doorgaat, staat in Bijbelse zin onder de noemer 'ijdel bedrog'. Laten we wel wezen, de Bijbel is daar heel duidelijk over: het beginsel van wijsheid is de vreze, het ontzag voor Hem. Als je niet daar begint, dan heb je meteen al een fout uitgangspunt. De vooronderstelling of het axioma is dan al fout, zodat je per definitie ook fout uitkomt. Dat is met een som ook zo: als je met de foute vooronderstelling en de foute gegevens begint, zul je natuurlijk nooit het juiste resultaat bereiken. Dan kan de rest van de som heel ingewikkeld en correct zijn, maar het beginpunt is niet juist.

Paulus zegt dus dat ze meegesleept zouden worden door filosofie en ijdel bedrog. Het Griekse woord voor 'ijdel' heeft te maken met leegte; dat wat inhoudloos is. Het is ijdel bedrog, wat wil zeggen dat het leeg is, maar tegelijkertijd wel heel bedrieglijk. Het heeft de schijn mee. Dat heb je wel meer met dingen die de schijn mee hebben. Het mooiste voorbeeld daarvan vind ik wat ik van de week nog zag: een prachtige, kleurrijke zeepbel. Dat schijnt heel mooi te zijn, maar prik er niet in, want dan houd je namelijk niets over. Dat het de schijn mee heeft, heeft vooral twee redenen. Ten eerste schreef Paulus dit weliswaar vanuit Rome, maar hij bevond zich in een Grieks-Romeinse cultuur. Zelfs niet alleen ons woord filosofie, maar het hele begrip en de grote filosofen tot op de dag van vandaag gaan allemaal terug tot de tijd van het Nieuwe Testament en de eeuwen daarvoor. Denk maar aan toen Paulus in Athene kwam op de Areopagus; daar ontmoette hij ook wijsgeren en filosofen uit de school van de Epicureërs en van de Stoa, de Stoïcijnen. Dat zijn allemaal stromingen die tot op de dag van vandaag zeer populair zijn en eigenlijk nog steeds de grote hoofdstromingen binnen de filosofie vertegenwoordigen. Wat Paulus hier ergens in de jaren zestig van de eerste eeuw schrijft, is dus tot op de dag van vandaag zeer actueel. Dat waar hij naar verwijst, naar filosofie, is tot op de dag van vandaag populair en het verkoopt goed.

Paulus spreekt hier over de filosofie en ijdel bedrog overeenkomstig de overlevering van mensen. Overlevering is ons woord voor traditie. Als ik zeg dat het de schijn mee heeft en bedrieglijk is, dan heeft dat vooral te maken met het feit dat het hele geleerde redeneringen zijn. Het zijn geen domme jongens die deze dingen verkochten. Integendeel, we praten over het neusje van de zalm als het gaat om intellectuele denkkracht en filosofische beschouwingen. Bovendien, als dat dan ook nog eens kan bogen op eeuwenoude overleveringen, dan betekent dat ook dat het de tand des tijds heeft doorstaan. Dat bij elkaar genomen — de academische kennis, de intellectuele redeneringen van hoog niveau en dan ook nog eens dat tijdselement dat het generaties doorstaat — maakt dat een mens daar heel gemakkelijk voor zou kunnen vallen.

Wat het vooral ook ijdel of bedrieglijk maakt, is wat ik zojuist al even aangaf: niet dat men iets probeerde af te pakken, maar deze predikers en promotors van dit soort boodschappen vertelden het zodanig dat ze zeiden: "Jullie hebben nu weliswaar rijkdom gevonden in Jezus Christus en jullie zijn daar heel erg blij mee, maar er is meer. Vergist u niet, wij hebben in onze traditie — filosofen van seculiere aard, maar ook religieus — ook wel wat te vertellen. Die hebben toch ook veel dingen te melden en dat kun je toch niet zomaar allemaal opzij schuiven?" Ze probeerden aan te geven waarom het zo aannemelijk klinkt: "Dat geloof in Christus is prima, maar als je verder wilt komen, hogerop wilt komen of wilt groeien, dan zou je eigenlijk ook je oor te luisteren moeten leggen bij wat al die filosofen hebben verteld en wat via religieuze overlevering is doorgegeven door de generaties." Dat kan inhoudelijk allerlei variabelen opleveren — de een vertelt dit en de ander dat — maar het valt allemaal onder het kopje filosofie, overlevering en traditie.

In feite hebben wij daar in onze dagen nog net zo goed mee te maken. Laten we het even beperken tot de christelijke wereld. Eigenlijk is dat ook heel terecht, want ook deze predikers die daar ingang wilden vinden in Kolosse, stemden kennelijk ook in — in ieder geval in naam — met de boodschap van Jezus Christus; ze beleden dat. Maar juist in die wereld, en dat was toen het geval en nu is dat nog veel sterker, zijn we inmiddels twintig eeuwen verder. Hoeveel is er inmiddels niet aan kennis opgebouwd, hoeveel redeneringen, hoeveel dogmatiek en hoeveel theologie? Theologie is in de praktijk vaak ook filosofie, namelijk het redeneren over de Bijbel en over het Woord van God, in plaats van eruit te redeneren. Als je een theologische studie doet, wat doe je dan? Dan bestudeer je vaak niet zozeer het Woord zelf, maar de theorieën eromheen. Dat is de misleiding waar veel mensen in stappen. Ik ben inmiddels 64 jaar, dus ik heb inmiddels het een en ander kunnen beleven. Hoe vaak heb ik het niet meegemaakt dat mensen het Woord van God vernemen en geraakt worden door de rijkdom ervan, maar vervolgens weer worden meegesleept door menselijke redeneringen.

En dan zeggen ze gewoon: "Wauw, geweldig die Bijbel zeg, daar wil ik meer van weten." Zeker als je dan nog jong bent, denk je: "Weet je wat? Ik ga theologie studeren." Theologie, theo – om God beter te leren kennen. Dan gaan ze een theologische opleiding volgen – trouwens, het kan zelfs met de bijbelschool gebeuren – en in no time zijn ze eigenlijk helemaal verslingerd, maar ook de weg kwijtgeraakt, juist door die theologie.

Het is ook zo dat als je bijvoorbeeld echt naam wilt maken als theoloog en je wilt promoveren, dan promoveer je niet zozeer op een Bijbeltekst, maar op wat een theoloog – een Augustinus, een Luther of een Calvijn – heeft beweerd en geleerd over een bepaald concept. Je bestudeert dus niet de Schrift direct, maar wat er over de Bijbel is gezegd. Dan ga je via een omweg; via heel veel redeneringen en heel veel gedachten.

Dat kan zomaar afleiden, want nu kom ik bij de rest van vers 8. Paulus waarschuwt om niet meegesleept te worden door filosofie en door ijdel bedrog. Het mag dan in overeenstemming zijn met de overlevering, de traditie van mensen, maar het is overeenkomstig – en dan staat er in de NBG-vertaling "de wereldgeesten" – maar de Statenvertaling heeft het denk ik veel beter en directer, namelijk: de eerste beginselen van de wereld.

Ja, de eerste beginselen, oftewel de elementen. Wat elementair is, dat is het ABC; de eerste beginselen van de wereld en ook van het denken van de wereld. We hadden het net over het denken van God en over Zijn wijsheid. Dat begint met luisteren en met ontzag voor Hem, en dus ook luisteren naar wat Hij te melden heeft. Niet naar wat mensen zeggen dat Hij bedoeld zou hebben. Nee, de elementen van de wereld, dat is redeneren volgens principes die eigenlijk buiten God om gaan.

Dan kun je nog zo intellectueel zijn en een nog zo hoog IQ hebben, en je kunt een enorme bagage aan historische kennis hebben, maar het leidt tot niks. Het mag dan in overeenstemming zijn met traditie, met intellectuele vermogens en met hoe de wereld gewoon functioneert en denkt. Jawel, zegt Paulus, maar het is niet in overeenstemming met Christus. Dat wil zeggen: Hij die opgewekt is uit de doden. Er staat hier ook niet "Jezus", de mens die hier op aarde gewandeld en geleefd heeft. Nee, het is de Christus.

U zegt misschien: "Het is toch dezelfde?" Jazeker, het is dezelfde persoon, maar het gaat over Degene die gestorven is, opgewekt is en nu aan de rechterhand van God is. Daar is Hij als mens, letterlijk en lijfelijk, weliswaar verborgen – ook dat is een belangrijk element in deze brief – maar Christus, daar gaat het om. Dus als Paulus spreekt over al die filosofie en die overlevering, dan mag dat wel in overeenstemming zijn met hoe de wereld denkt.

De Volheid van de Godheid Lichamelijk in Christus ↑ hoofdstukken

Maar het is niet in overeenstemming met Hem, het brengt je ook niet bij Hem. Het leidt juist altijd en per definitie van Hem af. Hoezo? Nou, kijk naar vers 9, want in Hem woont al de volheid – dat is een hele mond vol hoor, met recht – daar woont al de volheid van de godheid lichamelijk. In Hem is alles te vinden wat God te bieden heeft, te geven heeft en te melden heeft.

In Kolosse 1 – als u even terugbladert naar vers 15 – heeft Paulus het over de Heer Jezus Christus als de Zoon van Gods liefde. Vervolgens gaat hij in een stuk of zes verzen Zijn glorie beschrijven. Prachtig! In mijn Bijbeltje staat er ook boven: 'De voorrang van Christus'. Het begint ermee te zeggen dat Hij, de Zoon van Gods liefde, Christus, het beeld is, het ikoon. Eigenlijk staat dat bepaalde lidwoord er niet eens; het gaat er niet om dat Hij de enige is, het gaat erom dat Hij de uitbeelding is, het ikoon, dat wat een ikoon is. Het woord wordt in de Bijbel ook gebruikt voor bijvoorbeeld de kop op een munt. Dat is een ikoon, een beeld; het is een representatie.

Van wie is de Heer Jezus Christus een representatie? Nou, van dé God. In onze vertaling staat heel grappig: 'Hij is HET beeld van God', maar er staat eigenlijk: 'Hij is beeld van DÉ God'. Het bepaalde lidwoord staat precies bij de juiste figuur, zeg maar. Hij is het ikoon van dé God. En wie is die God? En hoezo heeft die God überhaupt een ikoon nodig? Wel, aangezien Hij per definitie onzienlijk is: de onzichtbare God. En God drukt Zich volkomen in Hem uit. Ja, de Heere Jezus Christus, in Hem woont de volheid van God lichamelijk.

Dat is prachtig, want daarmee is ook aangegeven hoe concreet dit is. Ik bedoel, we hebben het over een mens die bij Zijn geboorte de naam Jezus ontving, die hier ook als zodanig gewandeld en gepredikt heeft en uiteindelijk de weg van gehoorzaamheid is gegaan tot de dood, ja, de dood van het kruis. En daarom heeft God Hem ook uitermate verhoogd en de Naam gegeven boven alle namen. Dat wil zeggen: God heeft Hem eens voor altijd lichamelijk uit het graf opgewekt.

Dat is eigenlijk ook wat ik ermee wil zeggen: het is concreet. We praten hier niet over een geest of over een spookachtig verschijnsel. Het is wel een geestelijk lichaam, maar het is de volheid van de godheid – van alles wat God tot God maakt – die in Hem woont. Dat Hij daar 'woont', wil ook zeggen dat het daar permanent verblijf houdt. In Hem, lichamelijk. Ik vind dat altijd een ontzagwekkende gedachte, daarom benadruk ik dat ook graag: dat daar momenteel in de hemel een mens gezeten is. Lichamelijk, zoals u en ik een lichaam hebben. Wij hebben een ziels lichaam, maar Hij is de Eersteling met een opgewekt lichaam die de dood definitief achter Zich gelaten heeft.

Vandaar ook dat de volheid van dé God in Hem woont. Dat wil zeggen dat het in Hem blijvend is, want Hij heeft onvergankelijk leven aan het licht gebracht. In Hem woont het lichamelijk. Daar is een Mens. Natuurlijk, niemand ziet dat, het is verborgen, maar Hij is het wel. En waarom is dat zo belangrijk? Wel, dat betekent dat alles wat God representeert, in Hem te vinden is. Filosofie of traditie die daar buitenom gaat, kan je dus nooit bij Hem brengen. Alles wat God te melden heeft en wat God representeert, is in Hem. En Paulus voegt daar trouwens nog iets aan toe; laten we meteen doorlezen.

Compleet Gemaakt in Hem en de Schatten van Wijsheid ↑ hoofdstukken

En jullie – het is meervoud – u hebt of jullie hebben, want nogmaals: de ekklesia wordt aangesproken. En jullie hebben de volheid, de compleetheid. U ziet het hier in de interlineair; ik zet dat er altijd opzettelijk bij, zodat u echt woord voor woord kunt zien hoe Paulus deze dingen heeft opgetekend met de meest letterlijke weergave. Dat heeft het nadeel dat het natuurlijk niet echt plezierig leest, want het is woord voor woord weergegeven, maar het brengt u wel zo dicht mogelijk bij het origineel zoals Paulus dat destijds in Rome heeft opgetekend.

En hij zegt: 'en jullie zijn in Hem compleet gemaakt zijnde'. Dat klinkt niet naar erg fraai Nederlands, dat geef ik toe, maar het geeft wel precies aan wat wij zijn. In Hem – daar, in Hem – worden wij namelijk gerekend. We zijn met Hem; dat is de boodschap, niet alleen in deze brief, maar ook in de Efeziërsbrief. Trouwens, dat begint al in de Romeinenbrief en in de Korintiërsbrief. Wij zijn met Hem verbonden en één gemaakt met Hem. Hij stierf, wij zijn met Hem gestorven. Hij werd begraven, wij zijn met Hem begraven. Hij werd opgewekt, wij zijn met Hem opgewekt. En alles wat Hij heeft ontvangen van God, hebben wij ook met Hem ontvangen, en daarom zijn wij ook Zijn lichaam.

Ik denk trouwens ook – ik geef toe dat ik het verder niet kan aantonen, maar ik heb het idee – dat als Paulus schrijft over dat lichamelijke, hij natuurlijk in de eerste plaats denkt aan het fysieke lichaam van de Heer Jezus Christus vandaag. Maar meteen zit daar ook weer de gedachte in dat wij daarin met Hem als Zijn lichaam, namelijk de ekklesia, verbonden zijn. Wij zijn één gemaakt met Hem en jullie hebben de volheid verkregen in Hem. En 'Hij is' – dat is misschien niet echt modern Nederlands, maar het drukt perfect uit wie Hij is voor ons. Voor God ook trouwens; voor God is Hij ook al genoegzaam.

We zongen zojuist uit een bundel geestelijke liederen. Ik heb vroeger heel dikwijls uit die bundel gezongen. Daarin staat ook een ander lied, een lied van Isaac da Costa. Dat lied gaat over: 'Op het Godslam rust mijn ziele'. Er is daar een couplet met geweldig mooie regels: 'Hij in wie God zelf kan rusten, is het rustpunt ook voor mij'. En ja, dat is het: Hij is voor God al genoegzaam. God representeert Hem... of beter gezegd: God wordt volmaakt gerepresenteerd in de Zoon van Zijn liefde. Alles wat God uitdrukt, wil uitdrukken en wil voltooien, dat doet Hij via Hem. Er is één God, zegt Paulus, en er is ook één Middelaar tussen God en mensen, namelijk de mens Christus Jezus, die Zichzelf gegeven heeft tot een losprijs voor allen. Maar Hij is, zoals God uniek is – één God – zo is ook de Middelaar, de Zoon van Gods liefde, uniek. Er is er maar één; Hij is de eniggeboren Zoon van God.

Maar jullie hebben de volheid verkregen in Hem. Ja, en hoe zou dan ook filosofie of traditie, of de combinatie van beiden, daar nog iets aan kunnen toevoegen? In Hem is alles. Zojuist heb jij het nog voorgelezen; deze verzen horen daar ook nog bij: Kolossenzen 2 vers 3. In ieder geval moeten we die ook nog even vermelden. De volheid verkregen in Hem. Een paar verzen eerder in Kolossenzen 2 schrijft Paulus: 'Christus, in wie al de schatten en rijkdommen van wijsheid en kennis verborgen zijn'.

Inderdaad, verborgen. We hebben het over Iemand die concreet daar aan de rechterhand van God is, in wie God Zijn plannen gaat vervullen en die straks ook gaat verschijnen in heerlijkheid, en wij dan ook met Hem. Maar nu is het volmaakt verborgen. Er is niets van te zien, maar niettemin zijn in Hem niet een paar, niet veel, maar álle schatten van wijsheid en kennis verborgen. Heel het grote geheim van de schepping – waar we vandaan komen, waar we naartoe gaan en waarom de dingen zijn zoals ze zijn – dat is allemaal bij Hem te vinden. En Hij is de grote oplossing van het grote raadsel, alle schatten van wijsheid.

Ik wijs er nu meteen nog een keer op; ik heb het hier al vaker verteld. Dat woordje waar ik het zojuist over had – sophia – is in het Hebreeuws mogelijk verwant aan 'tsophim'. Als dat Griekse woord inderdaad is afgeleid van een Hebreeuws woord, en daar zijn goede redenen voor, dan heeft dat te maken met een uitkijktoren. In de Hebreeuwse Bijbel komt dat woordje voor; 'Tsophim' is dan het meervoud voor 'uitkijktorens'. En wat is het geweldige van een uitkijktoren? Nou, dat je 'op de hoogte' staat en letterlijk op de hoogte bent gebracht. Wat is het grote voordeel daarvan? Dat je uitzicht hebt, en ook overzicht. Dat is een prachtige verklaring van wat wijsheid is.

Kennis heeft te maken met details, de data van de informatie, maar wijsheid laat ook de verbanden zien. Als je Hem mag kennen, dan heb je overzicht over het verleden, heden en toekomst. In Hem zijn al de schatten van wijsheid en kennis verborgen. En wij hebben de volheid gekregen in Hem, zegt Paulus. En hij voegt eraan toe: 'die het hoofd is van alle overheid en volmacht'. Het gaat om autoriteiten, gedelegeerde machten. Dat betekent ook dat Hij die macht weliswaar nu nog niet claimt.

Afgelopen week was ik in El-Hassad en sprak ik over Psalm 2. In die Psalm wordt gezegd dat God tegen de Zoon zegt, die Hij heeft opgewekt uit de doden: 'Vraag van Mij en Ik zal U de volkeren geven tot Uw erfdeel, tot aan de einden der aarde.' Ik parafraseer nu even, maar in ieder geval zal Hij de wereld straks daadwerkelijk gaan opeisen. Maar Hij is nu al gezeten in die positie, boven alle overheid en macht. Hier is dat vooral bedoeld in de zin dat er geen enkele macht, instituut, gezag, overheid of volmacht is die tussen Hem en ons in kan staan. Dat is heel belangrijk, juist ook in verband met waar we het nu over hebben en wat nog gaat volgen.

Laat u nooit wijsmaken dat er een instantie zou zijn – of dat nu een paus is, een concilie, een synode, een dominee of een kerkenraad. Dat zijn allemaal instanties die een bepaalde macht of gezag claimen, of dogma's vertegenwoordigen. Dan klinkt het: 'Het is een besluit, daar moet je je aan houden'. Maar als u een gelovige bent, dan bent u verbonden met Hem daarboven. Dus wie zou ooit iets kunnen zeggen over mij als gelovige en wat ik zou moeten doen? De lijn is direct. Hij is het hoofd van alle overheid en macht; in Hem heb ik alles.

Als er dus een instantie is die zegt: 'Ja, maar voordat je bij ons mag horen, moet je eerst dit ritueel ondergaan', of: 'Je moet eerst ingeschreven staan en natuurlijk je contributie betalen', want dat is erg belangrijk... Maar ook het je onderwerpen aan wat mensen zeggen. Op het moment dat je daaraan gehoor geeft, heb je in feite een instantie gebracht tussen jezelf en Christus, die het hoofd is van alle overheid. In wie ik compleet ben en alles heb. Laat ik even doorlezen.

De Besnijdenis van Christus en de Betekenis van de Doop ↑ hoofdstukken

We krijgen tussen de regels door, hoewel het niet direct uitgebreid beschreven wordt, een indruk van wat de aard van die filosofieën en overleveringen in Kolosse was. Het maakt eigenlijk ook niet zo gek veel uit, want dat geeft ook aan dat het in het algemeen toepasbaar is. Maar we krijgen wel een klein beetje een indruk hoe dat in Kolosse ging. Dit is trouwens een fenomeen dat je al vaak ziet in de dagen van de apostel Paulus: dat er in de ekklesia’s judaïsten kwamen die de gelovigen wilden ‘verjoodsen’. Nog niet eens dat ze direct zeiden dat je je móét laten besnijden, maar wel: als je je laat besnijden, dan is dat wel een pluspunt. Dan is dat wel beter. Want die besnijding is immers ook een overlevering en die is al heel erg oud. God heeft dat niet zomaar gegeven; het staat allemaal in de Bijbel en dat zou jij eigenlijk ook moeten doen.

Paulus gaat daar volledig aan voorbij. Nee, hij beantwoordt die gedachte. Hij zegt: „In Hem zijn ook jullie besneden.” Hij spreekt hier over ‘wij’ en ‘jullie’. Wij, de Joodse gelovigen, en jullie, de gelovigen uit de natiën. Hij zegt: ook jullie zijn besneden, namelijk in Hem. Ja, zegt hij, met een besnijdenis zonder mensenhanden gedaan, of die geen werk van mensenhanden is. Letterlijk: niet met mensenhanden gemaakt, of nog letterlijker: gedaan. Dus mensenhanden komen er niet aan te pas.

Trouwens, dat is eigenlijk ook wat een ritueel betekent. Kijk maar eens in het woordenboek bij ‘ritueel’. Dat zijn handelingen die geacht worden een bepaalde gewijde of heilige betekenis te hebben. Maar het zijn handelingen. En in het woord ‘handelingen’ zit het woord ‘hand’. Het is iets wat met mensenhanden gebeurt of voltrokken wordt. Dat is de besnijdenis. Paulus spreekt in Efeze 2 ook over de besnijdenis die werk van mensenhanden is. Maar hier zegt hij: in Hem zijn jullie besneden met een besnijdenis zonder mensenhanden gedaan. Daar komt dus helemaal geen menselijke activiteit of handeling bij kijken; dat speelt geen enkele rol.

Hij zegt erbij: „in het afleggen van het lichaam van het vlees.” Dat is misschien een wat moeilijke zin, maar als u er even aandacht aan geeft, dan wordt het vanzelf duidelijk: in het afleggen van het lichaam van het vlees. U weet wat er gebeurt bij de besnijdenis: er wordt een stukje vlees, de voorhuid, de oppervlakte, weggenomen. En Paulus zegt: wel, dat is bij jullie ook gebeurd. Hij schrijft de gelovigen aan dat in het afleggen van het lichaam van het vlees, dat is gebeurd toen de Heer Jezus Christus stierf. Hij noemt dat de besnijdenis van Christus.

Nu moet u even goed opletten. Je zou zomaar kunnen denken dat hij met ‘de besnijdenis van Christus’ doelt op wat er plaatsvond toen de Heer Jezus als jochie van – nee, niet acht maanden – acht dagen oud werd besneden. Op 17 Nisan ook nog eens een keertje. Ik geloof inderdaad dat het was op de dag dat Hij later zou opstaan uit de doden. Maar dat even terzijde – dankjewel Jan trouwens. De besnijdenis van Jezus was de fysieke handeling, maar Paulus heeft het hier over de besnijdenis van Christus: datgene waar de besnijdenis een beeld van is. Namelijk van het afleggen van het vlees. In feite is de besnijdenis aan de ene kant het wegnemen van een stuk vlees, maar tegelijkertijd is het een embleem van vruchtbaarheid. Het was niet voor niks op de achtste dag, na een reeks van zeven: een nieuw begin. Bovendien was het het teken dat God gaf toen Abraham en Sarah beiden waren verstorven, wat wil zeggen: niet meer in staat om nieuw leven voort te brengen. Maar God wekt leven uit de dood.

Dat is waar de besnijdenis een uitbeelding van is: van opstanding. En waarom het nou het mannelijk geslachtsdeel is? Dat hoeft niet te verbazen, want het is namelijk een uitbeelding van vruchtbaarheid en van leven uit de dood, van dood en opstanding. Oftewel: van wat er in het graf is gebeurd. De besnijdenis van Christus heeft alles te maken met het graf van Christus, waarin ook wij werden begraven.

Ik kan me voorstellen dat u zegt: wacht even, je maakt nu allerlei gedachtesprongen. Maar het hele idee is: Christus stierf, Hij werd begraven en in Hem zijn ook wij gestorven. Niet letterlijk, want letterlijk stierf Hij, werd Hij begraven en werd Hij opgewekt. Maar in Hem worden ook wij zo gerekend. Hij is daarom ook ons leven. Daarom staat er: „samen met Hem begraven wordend” – ook dat is misschien wat lastig Nederlands, maar het idee is dat de besnijdenis van Christus tevens het met Hem begraven worden is in de doop. Daarmee is gezegd dat ‘met Christus besneden’ wil zeggen dat het lichaam is afgelegd, het vlees is afgelegd. Oftewel: het spreekt van Zijn begrafenis, van Zijn graf.

Maar ‘met Christus gedood’ spreekt ook van Zijn graf. Ik bedoel eigenlijk gewoon: Zijn graf. Namelijk: Hij kwam in het graf, Hij stierf en kwam zo in het graf, maar Hij stond ook op uit het graf. Zodat het graf eigenlijk een uitbeelding is van zowel de dood als van de opstanding die uit het graf voortkomt.

Zowel de besnijdenis als de doop zijn beide menselijke handelingen die – ik moet het erbij zeggen – aan Israël zijn gegeven. Bij de besnijdenis lijkt me dat nogal wiedes, maar ook van de doop moet dat worden gezegd. U zegt: „Ja, maar er zijn toch ook in de Bijbel heidenen die gedoopt worden?” Dat is waar. Maar weet u waarom ze gedoopt werden? Kijk het maar na. Paulus was er niet erg enthousiast over. Hij zegt: het hoort ook niet bij mijn bediening. „De Heer heeft mij niet gezonden om te dopen.” Hij excuseert zich min of meer als hij iemand heeft gedoopt; kijk maar in 1 Korinthe 1.

Waarom gebeurde dat dan? Niet voor die heidenen zelf, maar juist om Israël ervan te overtuigen dat het leven en het woord ook naar de natiën gezonden werd. Je zult nooit in de Bijbel aantreffen – kijk het maar na – dat iemand van de natiën een ander doopt. De doop vindt altijd plaats door een Jood of, zo u wilt, een Israëliet. De doper is een Israëliet. Ja, Johannes de Doper natuurlijk, maar kijk het maar na: de dopeling is volkomen passief. Die wordt gedoopt.

Kijk ook maar naar wat er gebeurt als de Geest in het huis van Cornelius neerdaalt en dat heel duidelijk en expliciet kenbaar werd gemaakt. Want ze begonnen, net zoals op de Pinksterdag, in vreemde talen te spreken; wonderlijke dingen. Dan zegt Petrus tegen de Joodse gelovigen die met hem meegekomen waren: „Wie kan nu nog, als God zo duidelijk de Geest gegeven heeft ook aan hen, wie kan dan nog het water weren?” Dat wil zeggen: dan zullen wij ook moeten erkennen dat zij er ook bij horen. Ze werden dus niet gedoopt om iets te betekenen voor die natiën, maar om aan Israël te bewijzen dat ook zij erbij horen. Ze krijgen dus een heel andere gedachte mee.

Ik zeg dit eigenlijk ook omdat in de historie daarna de doop de rol volledig heeft overgenomen die de besnijdenis voorheen had. Maar dat geldt trouwens voor alle rituelen. Aan de natiën zijn nooit rituelen gegeven. Die rituelen horen bij Israël en het is eigenlijk ook wel een hele bizarre gedachte om die aan de natiën op te leggen.

Dat terwijl Paulus het evangelie onder de natiën heeft verkondigd en hij juist heeft gezegd: in Christus zijn we compleet, hebben we alles. Dat juist vervolgens, kort na het heengaan van de apostelen, er door filosofieën eigenlijk een 'nieuw Israël' is uitgevonden. Het is simpelweg verzonnen. De kerk is Israël geworden; in de plaats van Israël is de kerk gekomen. Hoe staat het ook alweer? Ik weet het maar al te goed, want ik heb zo'n achtergrond, reformatorisch. Hier op Urk is dat zeer bekend natuurlijk. Maar er staat in het doopformulier – ja, het staat in het doopformulier – er staat: 'in de plaats'. Ik weet nog heel goed dat de dominee dat altijd voorlas als er een kindje gedoopt werd: 'In de plaats van de besnijdenis is de doop gekomen.'

En weet u waar die formulering aan ontleend wordt? Aan Kolosse 2. Maar daar staat helemaal niet dat in de plaats van de besnijdenis de doop is gekomen. Er wordt gezegd dat de besnijdenis en de doop exact dezelfde betekenis hebben, namelijk die van begraven worden. Het afleggen van het lichaam en vervolgens ook – maar dat is in navolging van vers 12 en 13 – met Hem opstaan. Zowel de besnijdenis als de doop spreken daarvan. Het is niet voor niets natuurlijk bij de waterdoop dat je ook ondergaat in het water en vervolgens daaruit opstaat als in feite hetzelfde embleem.

En dan kun je zeggen: dat is toch een geweldige betekenis? Jawel, het is een ritueel. Laatst zei iemand nog: 'Wat is er nou op tegen om gedoopt te worden?' Nou ja, hoor eens even, wat is er op tegen? We zijn compleet in Hem. Wij hebben alles in Hem. En ik zeg: het is toch een prachtige betekenis? Niemand komt op de gedachte zichzelf te laten besnijden. Die ken ik ook wel trouwens, maar dat is iets ingewikkelder, dat geef ik toe. Maar snapt u? Ik bedoel, het gaat er niet om dubbel te zijn. Het is een geweldig ritueel met een geweldige betekenis, maar laat het wel op de plek waar het hoort. God heeft het inderdaad gegeven en ook in de toekomst zal dat in verband met Israël ook gewoon weer degelijk doorgaan. En dat geldt trouwens ook voor de doop, de waterdoop.

Maar goed, ik wilde me vanavond niet zozeer mijn nek uitsteken om een beschrijving te geven van de doop, maar ik kom erop om daarmee aan te geven hoe rituelen in de christenheid weer gewoon zijn binnengedrongen en sterker nog: essentieel zijn. Ze zijn fundamenteel voor het hele kerkelijke bedrijf. Het hele kerkelijk bedrijf is een... ja, het is een bedrijf, met recht ook een bedrijf met een hiërarchie die ook gezag claimt en met dogma's. Het verricht allerlei handelingen die gedaan moeten worden en om überhaupt bij een kerk te horen – ik bedoel gewoon ingeschreven te zijn – moet je gedoopt worden. Ik heb me onlangs laten vertellen dat de rooms-katholieke definitie van een christen iemand is die zich met water heeft laten dopen. En als je dat niet bent, dan ben je niet eens een christen en ben je dus ook geen kerklid ofzo.

Waar het mij even om gaat, is dat die rituelen door God aan Israël zijn gegeven. En het spreekt allemaal van Zijn dood en opstanding. Dus het heeft een geweldige betekenis, maar ga me niet vertellen dat je daaraan onderworpen bent. In Hem zijn jullie ook mede opgewekt. Dat is waar ik zojuist al aan refereerde. In Hem! Hij werd begraven en daarmee zijn wij ook begraven. In feite was dat ook Zijn besnijdenis. In feite was het ook Zijn doop. De Heer Jezus zegt ook ergens op weg naar het kruis: 'Ik moet gedoopt worden met een doop.' Hoe zegt Hij dat? Ik ben even de tekst kwijt, maar in ieder geval: verwijzend naar de dood die Hij zou ondergaan, zegt Hij: 'Ik moet gedoopt worden.' Daarin werd Hij inderdaad ondergedompeld.

Maar in Hem zijn jullie ook mede opgewekt, want zowel de besnijdenis als de doop – dat zijn dus menselijke handelingen – verwijzen naar dood en opstanding. De besnijdenis als embleem van leven uit de dood, de achtste dag, en de doop net zo. In Hem zijn wij mede opgewekt door het geloof van de inwerking Gods, die God inwerkte in Christus door Hem uit de doden op te wekken. Kijk, hier zie je trouwens ook: het zijn geen menselijke handelingen. Maar het is door het geloof dat wij hier aandeel hebben. In Hem zijn jullie ook mede opgewekt door het geloof. Niet door een menselijke handeling, niet door ingeschreven te worden of doordat er een ritueel aan jou voltrokken wordt. Nee, door het geloof, wat Hij trouwens ook in jou werkt. Want Hij spreekt Zijn woord en Hij overtuigt je, zodat het inderdaad ook Zijn werk is.

Trouwens, ik vind zowel bij de besnijdenis als bij de doop – zei ik zojuist al even – dat de mens passief is. De dopeling is passief, dat is juist de essentie. Degene die actief is, die iets doet, dat is juist de doper. En bij de besnijdenis is dat natuurlijk net zo. In het geval van een ventje van acht dagen: die doet nog helemaal niks, die ondergaat dat. Daar gaat het nu juist om: je ontvangt nieuw leven. God wekt door Zijn woord het geloof in je en zo ben je verbonden met Hem en word je gerekend in Hem te zijn. Dat is Efeze 1, dat had je ook nog kunnen lezen. Je had zoveel schriftplaatsen kunnen lezen, maar ja, dat duurt te lang.

Ja, en dat we met Hem inderdaad gezegend zijn met elke geestelijke zegen in de hemelse gewesten in Christus. Hij heeft alles ontvangen en in Hem wij ook. Het is allemaal nog verborgen, maar straks als inderdaad dit sterfelijke lichaam, dit vergankelijke lichaam, gelijkvormig gemaakt wordt aan Zijn lichaam, dan zullen we het ook daadwerkelijk en concreet, ook wij lichamelijk, gaan beleven. Dat is tot op de dag van vandaag nog niet het geval. En ik sla nu even een paar verzen over.

Schaduwen van het Oude Testament Versus het Lichaam van Christus ↑ hoofdstukken

En dan kom ik aan in vers 16. Laat dan niemand jullie blijven oordelen in zaken van eten en drinken; wat je wel mag eten, wat je niet mag eten, wat je wel mag drinken, wat je niet mag drinken. Of op het stuk van een feestdag, de hoogtijden, een nieuwe maan of sabbat. U ziet trouwens dat hier ook doorheen klinkt dat die filosofie en die overleveringen van Israël wel degelijk heel sterk werden doorgegeven in die tradities. Want ja, al deze dingen — kosher eten en drinken, het vieren van hoogtijden of een nieuwe maan — wat hebben we daar allemaal mee te maken?

Paulus zegt erbij dat deze dingen, die God inderdaad heeft gegeven, een schaduw zijn. Een schaduw is in zichzelf trouwens duister, want dat is wat een schaduw toch weer is. Een schaduw is duister, en toch getuigt een schaduw van licht; alleen door licht kan er schaduw zijn. In de contouren van de schaduw zie je het licht. Dat vind ik een prachtige gedachte, want in al die zaken die hier genoemd werden — eten en drinken, feestdag, nieuwe maan, sabbat — daar zie je al de contouren van Hem die zou komen.

Dingen die een schaduw zijn van hetgeen zou komen of die op het punt stonden te komen. Terwijl — en nou ga ik even een aanmerking maken — de NBG-vertaling hier zegt: "terwijl het de werkelijkheid van Christus is." Dat is wel zo, maar daar staat niet het woordje werkelijkheid; er staat het woordje soma en dat betekent lichaam. Terwijl het lichaam van de Christus is. Al die dingen waarvan Paulus hier zegt dat ze een schaduw zijn, die wierpen hun schaduw vooruit voordat het lichaam van Christus kwam.

Dan zeg ik weer wat ik zojuist ook over het lichaam van Christus zei: dat is Hem die vandaag uit de doden is opgewekt en daar is gezeten aan Gods rechterhand, en tegelijkertijd zijn wij het ook. Weet u wat ik het geweldige daarvan vind? Juist als je inziet dat het hier gaat over het lichaam van de Christus, dan besef je dat het lichaam van Christus niet onderworpen is aan die schaduwen. Nee, het is omgekeerd: het lichaam van Christus is het onderwerp van die schaduwen. Al die dingen die God heeft gegeven in het Oude Testament — ook als schaduw, als beelden, al die rituelen, de offerdienst, dat wat er in het heiligdom moest zijn, de kandelaren, de toonbroden, die ark van het verbond, noem het maar op — al die dingen verwijzen naar het lichaam van Christus in de dubbele zin van het woord. Dus naar Hem als het Hoofd, lichamelijk, maar ook naar wij als ekklesia.

Ik ben ervan overtuigd dat ook wij het onderwerp zijn van die verborgenheden in het Oude Testament. Dat geldt trouwens ook voor een tal van geschiedenissen; of het nou gaat over Jozef, over Gideon of over Jefta — you name it, zou ik bijna zeggen. Ja, ik was erg op de Engelse toer vanmiddag, maar goed. Noem maar op: al die voorafschaduwingen spreken van het lichaam van Christus. Wij zijn dus het onderwerp van die schaduwen. Wij zouden daar niet aan onderworpen worden. Ziet u hoe triomfantelijk deze boodschap is? De triomf in Hem is er en wij zijn compleet!

Waarschuwing Tegen Gewilde Nederigheid en Ritualisme ↑ hoofdstukken

In Hem. En laat dan niemand jullie diskwalificeren of de prijs doen laten missen, zoals de NBG-vertaling zegt. Maar eigenlijk staat daar het woordje voor 'gediskwalificeerd worden door gewilde nederigheid'. En gewilde nederigheid, dat is je onderwerpen aan of nederig zijn aan instanties die ten onrechte claimen jou te kunnen diskwalificeren; die jou dus als het ware een keurmerk kunnen geven, of juist niet. Maar wat die gewilde nederigheid betreft: laat niemand dat doen. Sta daar gewoon boven, of nog beter: er buiten. Daar hebben we niets mee te maken. Nee, echt niet. In Christus zijn we volmaakt. Trouwens, die boodschap van Hem...

Al die instanties waar Paulus het hier over heeft, leiden van Hem af. Laat niemand jullie diskwalificeren door gewilde nederigheid en door ritualisme van de boodschappers. Er wordt daar letterlijk gesproken over een woord dat gebruikt wordt voor ritualisme. En dan denk ik bij 'engelen' niet direct aan wezens in de hemel – dat zou wel kunnen hoor – maar het woord is veel breder. Het gaat over boodschappers en ritualisme. Dat wil zeggen: dat wat aan rituelen gepresenteerd en overgeleverd wordt of functioneert. Ja, dat is wat die boodschappers brengen. Ze brengen een heel andere gedachte. Die boodschappers brengen rituelen, en dat is wat de meeste boodschappers doen. Misschien doen ze dat zogenaamd onder de naam van Christus of onder een Bijbels label, maar wat deze boodschappers brengen is ritualisme, rituelen.

Het is dat wat je moet doen: menselijke handelingen. Het is wat je kunt zien, wat de zintuigen streelt. Dat zijn dus boodschappers die hun gehoor willen ritualiseren. Dat kan de variant zijn zoals die in de dagen van Paulus was: judaïseren. Bijvoorbeeld door de besnijdenis te introduceren, of de sabbat, hoogtijden, eten en drinken. Later, na de dagen van de apostelen, kreeg je daar een variant op: christianiseren. Judaïseren wil zeggen dat de boodschappers hun publiek, hun toehoorders, willen verjoodsen. Dat is judaïseren.

Maar je kunt ze ook christelijk willen maken: christianiseren. In feite is dat een aftreksel van judaïseren. Dat is ook letterlijk zo, want de kerk is 'in de plaats van' Israël gekomen. In plaats van de besnijdenis is de doop gekomen, in plaats van de sabbat is de zondag gekomen, en in plaats van de hoogtijden hebben we nu een kerkelijke kalender. En het eten en drinken, dat werd het avondmaal. Allemaal rituelen, ja.

Maar het is het ritualisme van de boodschappers. Ik lees even verder, want ik moet doorgaan: "Als ingewijde in wat hij heeft aanschouwd, zonder reden opgeblazen." Men claimt dus autoriteit, maar het is gewoon verzonnen, zonder reden opgeblazen. Men denkt ingewijd te zijn en daarop te kunnen bogen. Daar heb je het weer: die lange traditie, die lange overlevering. Maar het is vleselijk denken. Het is vooral ook gericht op het oog en op handelingen; op het zien en op de zintuigen. En daar zegt Paulus nog bij: "terwijl zij zich niet houden aan het Hoofd."

Het Lichaam Dat Voorzien en Samengehouden Wordt Vanuit het Hoofd ↑ hoofdstukken

Daar gaat het om: waaruit het hele lichaam – en dat gaat hier uiteraard over het hele lichaam van Christus – door contacten en banden wordt voorzien en samengehouden. De gedachte is deze. Ik ga misschien een beetje over mijn tijd heen, maar mijn vrouw zegt dat dit gebruikelijk is, dus zo is dat dan maar.

Het gaat om het Hoofd daarboven. De ekklesia is organisch; het is geen organisatie. Er is een Hoofd en er wordt een boodschap uitgedragen: het Woord. Dat lichaam is organisch en Hij zorgt voor dat gehele lichaam. Dat doet Hij door contacten. In de NBG-vertaling wordt dit vertaald met 'pezen'. Het Griekse woord is haphe, en dat heeft alles te maken met ons woordje hapto, wat aanraking betekent. Vandaar ook de gedachte van contacten: als je de ander aanraakt, dan heb je contact met elkaar. Wel, wat het Hoofd doet, is het hele lichaam voorzien, en Hij doet dat door onderlinge contacten.

Dat is één, maar het gebeurt ook door banden. Hier staat het Griekse woordje syndesmos en dat betekent letterlijk samenbinding. Het wordt bijvoorbeeld ook vertaald met een netwerk – daar in Handelingen 8 overigens in een negatieve zin – maar het zijn dus verbanden, bijvoorbeeld ook groepen. In feite is wat wij hier beleven ook zo’n syndesmos, als ik het zo mag zeggen: een bepaald verband waarin je elkaar treft. Dat kan door louter één op één contacten, maar het kan ook door verbanden. Maar zo houdt het Hoofd ook het hele lichaam in stand. Hij houdt het zo samen, maar ook voorziet Hij het.

Het zijn prachtige gedachten en het onderstreept dat de ekklesia geen organisatie is, niet een instantie. Laat je nooit wijsmaken dat er iemand is die kan claimen: "Jij moet doen wat ik zeg." Als er iemand voor je staat, zoals ik nu bij jullie, dan geef ik het Woord door. Je luistert daarnaar voor zover jij de dingen kunt terugvinden in de Schrift en dan ben ik hopelijk daarin dienstbaar geweest, maar ik heb totaal niet meer gezag dan u; we zijn gewoon leden van het lichaam. Door contacten en verbanden voorziet het Hoofd gewoon Zijn lichaam.

Zo werkt het ook in ons eigen lichaam. Hoe dat precies werkt, mag Joost weten, want ik snap er helemaal niets van, maar vanuit het hoofd wordt heel het lichaam voor 99,9% onbewust in stand gehouden. Het hart klopt, het bloed gaat overal heen, voedsel en zuurstof bereiken elke plek. Door contacten en door verbanden zorgt het hoofd voor dat lichaam; dat kan hij als geen ander. Ik vind het een machtige waarheid: het hele lichaam dat door contacten en banden wordt voorzien en samengehouden en zo ook zijn goddelijke wasdom en groei ontvangt.

Gestorven aan de Wereld en het Zoeken van de Dingen Die Boven Zijn ↑ hoofdstukken

Indien jullie met Christus stierven aan de elementen van de wereld – daar had ik het zojuist al even over, de eerste beginselen van de wereld – met Hem zijn we verbonden. Waarom worden jullie dan nog behandeld alsof jullie in de wereld leven? Die is mooi, hè? De gedachte is eigenlijk: wij léven hier niet eens meer. "Alsof gij in de wereld leeftet," staat er, en begeef het daarin. De gedachte is natuurlijk dat wij hier wel rondlopen, dat bedoel ik helemaal niet te ontkennen. Wij zijn hier beneden, maar we bedenken de dingen die boven zijn. We zijn hier gewoon nog beneden, maar dat is niet ons werkelijke leven. Ons leven is met Christus verborgen in God. Dáár is ons leven. Zo mogen we rekenen: alles wat Hij is, dat zijn wij. Is Hij volmaakt? Dan bent u het ook. En ik ook. En dan zie ik dus allemaal volmaakte mensen. Niet doordat je op je ogen afgaat of omdat we naar onze geschiedenissen kijken – dan ken je elkaar naar het vlees – nee, zoals God ons ziet: in Christus. En kijk ook eens zo naar jezelf. Ja, dat is het: dan ben je compleet en volmaakt.

Waarom worden jullie dan, alsof jullie in de wereld leven, gedogmatiseerd? Dat is het echte woord: dat je onderworpen wordt aan besluiten van menselijke instanties. Raak niet, smaak niet, roer niet aan. Nou, ik eindig met Kolosse 3, gewoon om het voor te lezen, want dat is het vervolg. Dan zegt Paulus dit: "Indien jullie dan met Christus opgewekt zijn" – in de dubbele zin van het woord, hè; als je dit weet, dan word je heel erg opgewekt, maar Hij is de Opgewekte en wij zijn met Hem opgewekt. Zoek dan de dingen die boven zijn, waar Hij is, waar Christus is, gezeten aan de rechterhand van God, de hoogste voorrangspositie die denkbaar is. Bedenk de dingen die boven zijn, niet die hier op de aarde zijn. Want jullie zijn gestorven en jullie leven is verborgen – waar dan? Met Christus in God. Dat is dus de tegenwoordige situatie. En dan in de nabije toekomst wordt het zo dat wanneer Christus verschijnt, die ons leven nu al is, dan zullen ook jullie met Hem in heerlijkheid gaan verschijnen. Alsjeblieft. Amen.

🎧 compleet in Christus!
Delen: