▶ 00:00 Inleiding: het Actuele Boek van David de Vos ↑ hoofdstukken

Een hele goede morgen, vrienden hier in Den Haag. Altijd weer goed om jullie hier te mogen treffen. Ik ga vanmorgen eens een hele boeiende en, ik mag ook wel zeggen, zeer actuele vraag aan jullie voorleggen vanuit de Bijbel. Hoe kunnen we het ook anders bespreken: Zijn alle mensen kinderen van God?

Als jullie niet helemaal vreemd zijn in 'kerkelijk Jeruzalem', dan zal het jullie ook niet ontgaan zijn dat deze kwestie deze week nogal in de christelijke publiciteit stond. Dat heeft ermee te maken dat David de Vos, een bekende Pinkster-prediker die decennialang op allerlei podia stond van Opwekking en van de EO Jongerendagen, een nieuwe weg is ingeslagen. Hij is een zeer bekende naam die grootse campagnes in Afrika heeft gevoerd en vele tienduizenden, om niet te zeggen honderdduizenden of zelfs miljoenen mensen heeft bereikt. Een paar jaar geleden was hij al wat in het nieuws gekomen omdat hij kritische kanttekeningen had geplaatst bij wat hij allemaal was tegengekomen in de christelijke wereld en daar nam hij toch wel wat afstand van. Nu heeft hij echter de deur helemaal achter zich dichtgetrokken als het gaat om de orthodoxe of de evangelische wereld.

Dat zie je ook aan het boek dat hij heeft geschreven onder de titel — nou ja, geen vraagteken, maar een bewering — Alle mensen zijn kinderen van God, met als ondertitel Waarom ik stop. Dat wil zeggen: hij had een stichting waarmee hij enorm aan de weg timmerde en daar stopt hij mee. Per 1 januari 2026 worden al zijn medewerkers ontslagen. Ik heb begrepen dat hij het allemaal goed geregeld heeft, dus dat is even niet het punt, maar hij is in ieder geval tot de overtuiging gekomen die de titel van het boek aangeeft: alle mensen zijn kinderen van God.

Deze week heb ik heel veel links doorgestuurd gekregen van interviews en artikelen die hierover geschreven zijn. Het heeft een heleboel teweeggebracht en ik denk dat de storm nog niet gestild is. Maar dat neemt niet weg dat de vraag zich opdringt: dit wordt nu wel beweerd, maar is dat ook zo? Zijn alle mensen kinderen van God? Eén van de dingen waar hij nu heel uitdrukkelijk voor staat — en ik herken me daar helemaal in, dus degenen die mij enigszins kennen zullen daar niet over verbaasd staan — is dat hij met heel zijn hart gelooft in de boodschap dat God alle mensen redt. Dat is in zekere zin 'vloeken in de kerk', maar het staat wel centraal in zijn betoog. In hoofdstuk 13 van zijn boek stelt hij de vraag: "Is Adam sterker dan Jezus?". Het is niet echt een heel diepgravend boek; ik heb het van de week als e-boek gelezen en je hebt het betrekkelijk gauw uit. Het is ook wel sterk gevoelsmatig georiënteerd op beleving. Ik steek mijn nek bepaald niet uit om nu een recensie hiervan te geven, want daar gaat het mij eigenlijk helemaal niet om, maar ik wil even aangeven waar dit boek vooral over gaat.

Hij haalt bijvoorbeeld Romeinen 5 aan, waar die tekst staat in vers 12 en 18: "Zoals door één mens de zonde in de wereld is gekomen en door de zonde de dood, zo is de dood over alle mensen gekomen omdat alle gezondigd hebben." En later in vers 18: "Zoals het door de overtreding van één voor allen tot veroordeling kwam" — dat wil zeggen: alle mensen zijn door die ene daad van Adam zondaren en stervelingen geworden — "zo komt het ook door de rechtvaardigheid van één, namelijk de Heer Jezus Christus, de laatste Adam, voor allen tot rechtvaardigheid die leven geeft." Het is een wat vrije vertaling, maar ik geef het even weer zoals David de Vos dat ook in zijn boek doet. Hij zegt dan meteen als commentaar dat deze tekst in zijn ogen de kerntekst van het evangelie is. Hier zit alles in: het probleem, maar ook het antwoord; de dood en het leven. En het is ook zo simpel. Ik bedoel, we zijn allemaal niet door een eigen keuze zondaren en stervelingen geworden, welnu, er is er Eén die er ook garant voor staat — dat is het evangelie — dat er door Zijn rechtvaardigheid redding en leven is.

Paulus zegt dat in 1 Korinthe 15 en er zijn vele andere passages. David de Vos schrijft dat hij erachter is gekomen dat het evangelie zoveel rijker en grootser is dan hij ooit had kunnen denken. Dat is ook de reden waarom hij gestopt is met de bediening die hij altijd had, want hij zegt dat hij daar niet in verder kan gaan. Hij gelooft niet meer in die boodschap van 'eeuwig wel, eeuwig wee'. Hij zegt dat God nooit het werk van Zijn handen laat varen en woorden van gelijke strekking. Dat is natuurlijk geweldig. Maar er is iets anders. Deze boodschap brengt hij nu, maar een van de rode draden in dit boek is dat hij eigenlijk helemaal geen verschil meer ziet tussen geloof en ongeloof. En nu vind ik het ook wel nodig om daar eens op in te gaan. In hoofdstuk 17 zegt hij: "Ik zie geen onderscheid meer tussen gelovig of ongelovig, tussen binnen of buiten, tussen kind van God of nog niet."

Vandaar ook dat hij bijvoorbeeld die beweringen doet. Hoe enthousiast ik ook ben over het citaat dat hij geeft uit Romeinen 5 en hoe hij naar voren brengt dat God alomvattend in Zijn reddingswerk is, helaas legt hij ook niet uit hoe dat dan precies zit. Het enige wat hij daarover zegt, is dat het woordje 'eeuwig' of 'eeuwigheid' in de Bijbel niet eindeloos betekent, maar te maken heeft met tijdperken. Maar hoe dat dan precies zit, dat legt hij niet uit. Hij doet zulke beweringen en ik wil daar toch ook voor waarschuwen. Dat zeg ik nogmaals niet als aanzet voor een recensie, maar om daarmee aan te geven hoe dit als een rode draad door zijn boek heen loopt en waar ik vanuit de Schrift wel wat over heb te zeggen. Want dit is niet wat de Schrift zegt. De boodschap is inderdaad dat God de Redder is van alle mensen — ik kom er straks op terug — maar niet dat allen al gered zijn.

▶ 07:53 Timotheüs 2: God Wil Dat Alle Mensen Gered Worden ↑ hoofdstukken

Laten we de Bijbel maar eens openen bij 1 Timotheüs 2. Ik heb heel wat passages klaarliggen, dus we moeten die maar eens de revue laten passeren. Het is uiteraard altijd een selectie, dat kan niet anders, maar een aantal markante schriftplaatsen moeten in dit verband wel genoemd worden. In 1 Timotheüs 2 lees je die bekende woorden; het is een uitspraak die Paulus daar doet. Dat doet hij trouwens wel vaker in de Timotheüsbrief. Ik kom er straks ook nog even op terug vanuit het vierde hoofdstuk, waarin hij zo kernachtig naar voren brengt wat de boodschap is die hij wereldkundig mag maken.

En dan zegt hij in 1 Timotheüs 2 vers 3: God, onze Redder, die wil dat alle mensen gered worden en tot besef – zo staat het er letterlijk: epignose – tot besef van waarheid komen. Welke waarheid? Nou, dat God wil dat alle mensen gered worden. Dat is wat God wil. En nou weet ik wel, en dat is het standaard evangelische antwoord – en dat is precies ook de reden waarom bijvoorbeeld een David de Vos daarop afgeknapt is – hij zei: "Ja, u weet, dan wordt er dikwijls dit gezegd: Ja, dat wil God wel, maar dan moet de mens dat ook willen. Als de mens het niet wil, dan gebeurt het niet." Dus uiteindelijk komt het er dan op neer dat de mens het laatste woord heeft. Maar God wil dat alle mensen gered worden en tot besef van waarheid komen.

Hier zie je trouwens ook wat geloof is. Want wil God dat al die miljarden mensen die nu leven, maar inmiddels ook al geleefd hebben en al die generaties die nog gaan komen... wat wil God met al die mensen, hoofd voor hoofd? De boodschap is: die ene God wil dat zij allen worden gered. Maar weten alle mensen dat? En nog sterker: beseffen ze dat ook werkelijk en feitelijk? Dat is wat een gelovige is. Een gelovige is niet iemand van wie God wil dat hij gered wordt, want dat wil God met alle mensen. Nee, een gelovige is iemand die tot besef is gekomen van die waarheid. Daar begint ook redding.

In feite word je dan al gered, nog niet naar het lichaam. Hoe zegt Paulus dat in Romeinen 8? Dat de redding van ons lichaam nog toekomst is, maar de redding begint al bij het ontvangen van het besef van waarheid. Ik zeg ontvangen, want dat is iets wat God je geeft. Dat het kwartje valt, zeggen wij dan. Dat je gehoor krijgt voor dat wat gepredikt wordt en dat God wil. God wil! Hij, die Ene, Hij wil de redding van heel de mensheid. All-inclusive. En op het moment dat je die waarheid gaat beseffen, ja, dat is wat geloof is. Dan gaat de leugen wijken en daar word je feitelijk ook gered. Je wordt gered uit de duisternis en het licht straalt naar binnen.

Ik lees even verder: "God onze Redder die wil dat alle mensen gered worden", dat is dus universeel, "en tot besef van waarheid komen." Nou, dat is nu in deze tijd, laten we wel wezen, nog heel partieel, heel gedeeltelijk. Wie beseffen dat nou? Bijna niemand. Daarin zie je al het grote verschil. Maar laten we nog even doorlezen. "Want er is één God", waarmee ook gezegd is: aangezien er maar één God is, is er ook maar één die de dingen beschikt. Het kan dus niet zo zijn dat God het wel wil, maar dat het Hem niet lukt omdat een mens ook nog een wil heeft. Nee, dan zouden er vele goden zijn en dan zouden wij als lagere goden zelfs nog meer zijn dan die ene. Nee, zegt Paulus, er is één God en er is trouwens ook één middelaar. Zo uniek als God is, zo uniek is ook die middelaar van God en mensen.

En dat is een mens: Christus Jezus. God heeft Hem uit de doden opgewekt en dat is die mens Christus Jezus. Hij is de middelaar. Dat wil zeggen... laat ik het andersom zeggen: God komt tot de mensheid door Hem. Hij is het middel, het medium, de middelaar. En omgekeerd: de mens komt tot God via Hem. We leren God ook kennen via Hem. Hij is het beeld van God. Dus in alle opzichten is Hij die ene middelaar. En er staat nog bij in vers 6: "die Zich gegeven heeft tot een losprijs voor allen." Ja, want God wil de redding van alle mensen en dat zij komen tot besef van die waarheid. Want die ene middelaar heeft Zich gegeven tot een losprijs voor allen.

Een losprijs wil zeggen dat Hij een prijs betaalde. Hij stierf de dood van het kruis. Dat is de prijs die Hij betaalde en deze prijs zorgt ervoor dat alle mensen daadwerkelijk ook gered worden. Het is een losprijs voor allen. De vraag is dus niet: is de prijs voor jou betaald? Nee, de prijs IS voor jou betaald. Je bent duur gekocht. En de vraag is dan niet, zoals wanneer je reformatorisch groot geworden bent – want dan weet je dat dit altijd de vraagstelling is: "Is Hij ook voor mij gestorven? Is die prijs ook voor mij betaald? Ben ik ook gekocht en betaald?" Dat is in de Bijbel geen vraag. Het is juist de prediking, de boodschap: de prijs is voor jou betaald, voor al die miljarden mensen. Hij gaf Zichzelf tot een losprijs voor allen en daarin, in die prijs die Hij betaalde en het leven dat daar drie dagen later op volgde, daarin is de verlossing gegarandeerd.

En, zegt Paulus erbij: "het getuigenis te eigener tijden." Er is een heleboel over te zeggen, maar in ieder geval betekent het ook dit: van deze waarheid wordt getuigenis afgelegd op zijn eigen tijd. Het komt er eigenlijk op neer dat allen voor wie de losprijs betaald is, hiervan zullen getuigen, maar wel ieder op zijn eigen tijd. Dat is eigenlijk een geweldige waarheid. Zoals Paulus in 1 Korintiërs 15 zegt: zoals in Adam allen sterven, zo zullen in Christus allen worden levend gemaakt. Maar, zo staat er, ieder in zijn eigen rangorde. Niet allemaal tegelijk. Er zijn nu mensen die dat mogen geloven, aan wie dat voorrecht als een lot is toebedeeld. Dat is geen eigen verdienste; het is een gunst die je nu mag ontvangen.

Zo universeel als Gods wil is – namelijk heel de mensheid, sterker nog, heel de schepping zelfs, we zullen dat ook zien – zo selectief is het in onze dagen dat dit verstaan wordt. Daar hoef je je helemaal geen zorgen over te maken, zo hoort dat ook. Het is allemaal in zijn eigen rangorde. Ik vind het altijd prachtig zoals je dat ook in het voorjaar hebt: de winter is voorbij en het leven gaat doorbreken, de lente breekt aan. Maar dat gebeurt in de planten- en dierenwereld ook stap voor stap. Je hebt eerst de sneeuwklokjes, dan krijg je de krokussen en weer even later de tulpen. Alles in zijn eigen rangorde, niet allemaal tegelijk, maar alles ontluikt op zijn tijd en het nieuwe leven wordt zichtbaar.

Het getuigenis te eigener tijden. Paulus zegt er nog bij, om aan te geven dat dit precies de clou, de kern is: "Ik ben daartoe gesteld als een heraut." Als een verkondiger, maar letterlijk als een heraut om dit wereldkundig te maken. En hij zegt ook: "als een apostel", dat wil zeggen: ik ben afgevaardigd. Hij is rechtstreeks, hoogstpersoonlijk vanuit de hemel geroepen door Christus Jezus. Paulus zegt er nog bij in een tussenzin: "Ik spreek waarheid, geen leugen." Ziet u hoe sterk hij dit accentueert en benadrukt? Als een leermeester of als een leraar van natiën in geloof en waarheid. Hij verkondigt het niet alleen, hij onderwijst het ook als een leraar, in geloof en in waarheid. Hij zegt: "Ja, ik ben daartoe gesteld." En dat is Paulus, dat is de positie van Paulus in onze dagen, terwijl God nu even een zijpad ingaat of een omweg neemt.

Dat wil zeggen dat Israël terzijde is gesteld als natie, maar nu gaat het heil naar de natiën. En Paulus is de man die daartoe is gesteld. In onze dagen, waarin Israël dus tijdelijk terzijde staat, zouden we bij hem te rade moeten gaan, ons oor bij hem te luisteren leggen. Dat is logisch, want God heeft hem daar gesteld als die apostel en heraut, en als leermeester van de natiën.

Ik zeg het er ook even bij, omdat bijvoorbeeld in dat boek dat David geschreven heeft, het erover gaat dat we wandelen zoals Jezus hier op aarde wandelde. Hij heeft het ook altijd over Jezus. En dat bedoel ik inderdaad ook als een kritische kanttekening. Ik hoop dat hij... ik bedoel het ook echt opbouwend. Want ja, ik begrijp ook wel dat als je bepaalde dingen ontdekt, je nog in allerlei eenzijdigheden vervalt. Trouwens, wie van ons is niet eenzijdig? We zitten allemaal in een proces. Dus als ik hier nu kritische kanttekeningen bij plaats, dan bedoel ik dat helemaal niet negatief. Ik wil daarmee ook gewoon aangeven: we moeten de Bijbel gewoon openen.

En we moeten in de eerste plaats bedenken — niet alleen, want heel de Schrift is van God gegeven en geïnspireerd — maar Paulus, híj is die man die God heeft gesteld tot een heraut en een leermeester. Dus als je wegwijs wilt worden in de Bijbel, dan heb je daar een leraar voor nodig. Dat zeggen mensen toch heel vaak: "Vind je die Bijbel zo moeilijk? Dan heb je gewoon tekst en uitleg nodig." "Begrijpt gij wat gij leest?", was er ooit iemand die dat vroeg. Ja, en dan zegt die man in Handelingen 8: "Hoe zou ik dat kunnen, als niet iemand mij de weg wijst?" Nou, wij hebben zo’n leermeester: de leermeester van de natiën, de apostel Paulus.

Dat is heel belangrijk; bij hem moeten we nu wezen. Hij heeft ook onderwijs rechtstreeks van Christus Jezus Zelf ontvangen. Hij zegt: "Ik heb het evangelie niet alleen ontvangen, maar ook geleerd van Christus Jezus persoonlijk." En dan niet Jezus hier op aarde, maar de Heer Jezus Christus, de Opgewekte, de Verheerlijkte, die Zich bekendgemaakt heeft aan de apostel Paulus om nu naar de natiën te gaan. Daar moeten we wezen. Dan ga je ook zien hoe er vandaag een ecclesia geroepen wordt — een uitroepsel. Mensen bij wie de boodschap van de waarheid, en dat wat via Paulus is toegezonden, valt en bij wie dat geloofd wordt. Oké, 1 Timotheüs 2.

▶ 20:17 Timotheüs 4: de Redder van Alle Mensen, Allermeest van Gelovigen ↑ hoofdstukken

Nu ga ik naar 1 Timotheüs 4. Dat is hetzelfde gedeelte dat een paar weken geleden ook door Gerard is behandeld. Ik stip het nu alleen even kort aan, niet om in herhaling te vallen, maar juist omdat dit zo naadloos aansluit bij het hele thema. In 1 Timotheüs 4 vers 10 zegt Paulus — in vers 9 zegt hij nog dat het woord betrouwbaar is en alle aanneming waard — en dan vervolgt hij in vers 10: "Ja, hierom getroosten wij ons moeite en grote inspanning." Hoezo dan? Waar was Paulus dan zo druk mee bezig en wat leverde hem zoveel tegenstand op? "Omdat wij onze hoop gevestigd hebben op de levende God, die een Redder is", of een Behouder, of een Heiland, "niet voor, maar van alle mensen."

Het is geen aanbod; het is een mededeling. God wil niet alleen dat alle mensen gered worden, Hij is ook de enige God die dat kan. Hij kan het, Hij wil het en dus zál Hij het doen. Daarom is Hij ook daadwerkelijk een Redder van alle mensen. Dat is die vaste hoop die Paulus heeft en waar hij al zijn verwachting op heeft gevestigd. Hij zegt dat die levende God een Redder is van alle mensen, maar let op: "allermeest van gelovigen."

Het is dus niet waar wat David de Vos beweert, dat er vandaag geen verschil zou zijn tussen geloof en ongeloof, of tussen binnen en buiten. Integendeel! Inderdaad, God heeft het hele mensdom op het oog en wat de redding betreft, is Hij een Redder van alle mensen. Maar vergis je niet: allermeest van gelovigen. Want zij bij wie dat getuigenis binnenkomt, aan wie het is toevertrouwd, zij mogen geloven en het gaat via hen. Zij zijn degenen met wie God een geweldig plan heeft, die bovendien de hoogste positie krijgen en het lichaam van Christus vormen. Dat is onvoorstelbaar en het valt je zomaar ten deel.

Het gaat mij nu om het punt dat er inderdaad gesproken wordt over de redding van alle mensen, maar niet in de zin dat geloof en ongeloof er eigenlijk niets toe doen. Nee, dit is juist de boodschap. Waarom is dat geloof zo belangrijk? Wel, gelovigen zijn degenen die dat woord bewaren en er vervolgens voor uitkomen. Allermeest van gelovigen; aan hen is namelijk het getuigenis van de Redder van alle mensen toevertrouwd.

Nog één punt. Ik verwees zojuist naar een paar citaten uit dat boek waarin wordt gezegd dat alle mensen gered zijn. Nee, niet alle mensen zijn gered. Alle mensen wórden gered. En dat gaat door geloof en erkenning. Ziet u dat dit een groot verschil is? De bewering dat alle mensen gered zijn, klinkt bijbels, maar is het niet. Dat geldt trouwens ook voor de verzoening. "Alle mensen zijn verzoend" — nou, echt niet. Het klinkt misschien boud of hard als ik het zo zeg, maar ik kan dit vanuit de Bijbel echt heel stevig onderbouwen. Het is belangrijk om ook dit goed te onderstrepen.

▶ 23:55 Kolossenzen 1: de Verzoening van het Al ↑ hoofdstukken

Kolossenzen 1, dat bekende vers waar eigenlijk dat woord vandaan komt... David de Vos wijst er ook op. Hij zegt: "Ja, ik werd toen beschuldigd van alverzoening." Hij zegt: "Maar weet je, ik kan het ook niet helpen, het staat gewoon in de Bijbel." Het woord alverzoening is namelijk rechtstreeks ontleend aan Kolossenzen 1 vers 20. Daar wordt gesproken over God die vrede maakt. Door wie? Door de Heer Jezus Christus. Door Hem vrede makend, door het bloed van Zijn kruis, om het al — het heelal, er staat hier gewoon ta panta in het Grieks — geheel tot Zich te verzoenen door Hem, de Heer Jezus Christus. Hetzij wat op de aarde, hetzij wat in de hemel is.

In de voorgaande verzen werd al gezegd dat God door Hem ook het al heeft gecreëerd. En hier staat dan ook dat God door Hem vrede maakt en het al geheel tot Zich gaat verzoenen. Dat wil zeggen: God gaat een vijandige en vervreemde wereld tot Zich verzoenen. Verzoenen wil zeggen — dat is ook een belangrijk punt waar nogal wat misverstand over bestaat — dat in deze betekenis, katalasso, dat Griekse woord te maken heeft met een vijand die een vriend wordt. Als twee mensen in onmin leven met elkaar, dan kunnen zij zich met elkaar verzoenen. In dit geval is God de handelende partij. Hij verzoent het al. God denkt echt heel groots, universeel. Hij gaat het al tot Zich verzoenen. Die hele wereld, voor zover ze vervreemd is en zelfs vijandig is ten opzichte van Hem, daar maakt Hij vrede.

Dat doet Hij door het bloed van het kruis. Dat geeft aan — kijk, het kruis is hét bewijs dat God werkelijk van deze wereld houdt. Hij gaf Zijn Zoon en Zijn Zoon stierf. Ja, de wereld heeft Hem aan het kruis genageld en God liet dat gebeuren. En door Hem, die de wereld aan het kruis nagelde, gaat Hij aan die wereld het leven geven. Zo verzoent Hij de wereld ook met Zich. Dat wil zeggen, als je dat gaat beseffen, hoeveel God van deze wereld houdt... dat zelfs de ergste haat en de sterkste vijandschap Hem er niet van weerhouden. Die liefde van Hem is niet kapot te krijgen. Het bloed van het kruis bewijst dat.

En zo verzoent Hij de wereld. Zo breekt Hij de vijandschap af. Zo kun je niet langer meer vijandig ten opzichte van God blijven bestaan. Door het bloed van het kruis verzoent Hij het geheel tot Zich, hetzij wat op de aarde, hetzij wat in de hemel is, waar die vijanden ook zijn. Dat is Gods einddoel. Alle creaturen worden, alle schepselen worden liefhebbers van God.

Er staat in vers 21 — en daarom haal ik het nu even aan — daar zegt de apostel vervolgens: "Ook jullie, die eertijds" — dat wil zeggen vroeger, eerder — "vervreemd en vijandig gezind waren, blijkens jullie boze werken, verzoent Hij thans reeds geheel." De nadruk ligt hier even op het woordje 'thans'. Dus terwijl God het al tot Zich gaat verzoenen — dat is Zijn doel en dat gaat Hij ook bereiken — zijn er nu, in de tegenwoordige tijd, zij die inmiddels niet langer meer vijanden zijn. Zij zijn ook niet langer vervreemd van God. Dat blijkt uit hun werken; zij zijn nu reeds verzoend. Kijk, dat zijn de gelovigen.

Dus aan de ene kant: God verzoent het al. Maar niet allen zijn nú al verzoend. Zolang er ook nog maar één creatuur als vijand tegenover God staat en met de rug naar God toe is gekeerd, vervreemd is van Hem, Hem niet kent of niet erkent... zolang er ook nog maar één schepsel is dat in die houding, in die positie verkeert, is 'het al' nog niet verzoend. Ziet u het grote verschil? Verzoend zijn zij die niet langer vijanden zijn en niet langer vervreemd van God zijn. Dat is het onderscheid.

Of je het nu hebt over redding of over verzoening, in beide gevallen is het zo dat er een heel duidelijk onderscheid gemaakt wordt tussen gelovigen nu en de rest: de wereld, de schepping in de toekomst. Some way, somehow. Nu is het onderwerp niet hoe God dat gaat bereiken, en ook niet het hele plan van de aeonen, de grote witte troon en hoe Hij dat door oordelen heen gaat corrigeren. Dat is niet het onderwerp. Het gaat er nu om dat Hij het doet en niet hoe en wanneer; dat is een ander onderwerp.

▶ 29:18 Zijn Alle Mensen Kinderen van God op Grond van Schepping? ↑ hoofdstukken

Laten we terugkeren naar het onderwerp, naar de oorspronkelijke vraagstelling. Want hoe zit het nu eigenlijk met de bewering: 'Alle mensen zijn kinderen van God'? Ik heb daar de afgelopen week veel kritiek op gelezen. Ik was al van plan om het hierover te hebben, maar ik werd er alleen maar meer in bevestigd door al het tumult. Als de actualiteit aanleiding geeft om de Bijbel te openen, dan is dat natuurlijk prachtig.

Laten we eens een steekproef doen, gewoon een test. Wat zou u zeggen: zijn alle mensen kinderen van God? Wie 'ja' zegt, steekt zijn vinger op. Er zijn er een aantal, jazeker. Wie zeggen 'nee', niet alle mensen zijn kinderen van God? Er zijn er ook een aantal. En wie zegt: 'Ik weet het niet'? Nou, misschien hebben die nog wel het meeste gelijk. Ik loop nu een beetje voor de fanfare uit, want deze kwestie is iets ingewikkelder. Maar ik kan heel goed uitleggen waar dat hem in zit.

Als je het puur vanuit het Oude Testament benadert, dan is het antwoord eigenlijk zonneklaar. In Maleachi 2 — ik zei per ongeluk hoofdstuk 1, maar het moet 2 zijn — daar wordt dit gezegd (en de hele context laat ik even voor wat die is, dat doet hier niet zo ter zake): daar worden twee retorische vragen gesteld. Een retorische vraag is een vraag waarin het antwoord al besloten ligt. Het interessante is dat het in Maleachi 2 niet eens zozeer geleerd wordt, maar het wordt verondersteld. Voor de lezers en luisteraars van Maleachi — hij was een profeet, zij wisten dat — werd het als een vanzelfsprekendheid geponeerd: 'Hebben wij niet allen één Vader? Heeft niet één God ons geschapen?'

Je zou daar nog kunnen zeggen: 'Ja, maar hij heeft het tegen het volk Israël.' Maar de tweede vraag verduidelijkt de eerste nog eens: 'Heeft niet één God ons geschapen?' Dat wil zeggen: er is één Schepper, er is één Oorsprong uit wie wij voortkomen. Dus is Hij onze Vader. Daarom zeg ik: het wordt hier in feite niet eens zozeer geleerd, het wordt hier als bekend verondersteld. Natuurlijk is er één God en komen we uit Hem voort. Uit wie anders? Hij is toch onze Schepper? En dat niet alleen; daarmee is eigenlijk ook gezegd dat we voor Zijn rekening zijn. Want dat is wat een vader is: niet alleen de oorsprong, maar ook degene die daar verantwoordelijk voor is, die garant staat en die zorg draagt. Hij staat ook garant voor het goede einde. Dat is een vader. Ongeacht alles: hebben wij niet allen één Vader? Heeft niet één God ons geschapen? Vanuit dit perspectief is de bewering van David de Vos heel goed te verdedigen.

Ik zal nog een voorbeeld geven: Paulus op de Areopagus. U weet wel, hij is daar in Athene en wordt aan de tand gevoeld; hij mag vertellen wat hij te melden heeft. Het aardige is dat hij zich daar in een volstrekt heidens gezelschap bevindt, mensen die totaal niet op de hoogte zijn van de woorden van God. Hij beroept zich op een toespraak die door en door Bijbels is. Dat wil zeggen: bij elke uitspraak of bewering die hij doet, zou je zo een heel aantal Schriftplaatsen kunnen noemen. Maar hij verwijst er niet naar en hij citeert er niet uit. Wat hij wel doet, is hun eigen dichters citeren. Dat doet hij natuurlijk omdat je, als je met iemand spreekt en communiceert, zoekt naar een gemeenschappelijke grondslag waarover je het eens kunt zijn en waarbij je elkaar kunt vinden.

Dan zegt hij in Handelingen 17, midden in de boodschap die hij daar uitspreekt: 'Want in Hem leven wij, bewegen wij ons en zijn wij.' Dat wil zeggen: Hij omvat alles. In het voorgaande vers zegt hij nog dat Hij aan allen het leven geeft. God heeft ons niet nodig. God zit niet te wachten op onze support of zelfs — er staat eigenlijk het woordje 'therapia', ons woord therapie — God hoeft niet door ons behandeld te worden. Kom nou toch! Hij is degene die aan allen het leven, de adem en alles geeft. Wat u hebt en wat ik ben, alles heb ik ontvangen. Er is niets, tot in de kleinste details, wat u of jij van jezelf hebt. Dat bestaat niet; je hebt alles ontvangen.

'Want in Hem leven wij, bewegen wij ons en zijn wij', zoals ook enige van uw dichters hebben gezegd. En dan gaat hij een van hun bekende poëten, Aratus heette die geloof ik, citeren: 'Want wij zijn ook van Zijn geslacht.' De grap is trouwens dat in dat gedicht werd gedoeld op Zeus, maar Paulus laat dat helemaal voor wat het is. Hij had het nodig om dit citaat te geven en hij sluit daarbij aan. Dan zegt hij in vers 29: 'Daar wij dan — dat wil zeggen: ervan uitgaande dat jullie dat met me eens zullen zijn, want hij heeft hun eigen dichters geciteerd — van Gods geslacht zijn, moeten wij niet menen...' en dan gaat de zin verder.

Het gaat mij even om dit punt: Paulus gaat er dus vanuit dat de mensen die hij daar aanspreekt, die totaal niet van God op de hoogte zijn (hij maakt hen juist de onbekende God bekend), van Gods geslacht zijn. Hij zegt: 'Wij, jullie, ik... maar jullie net zo.' Hij zegt: 'Wij zijn van Gods geslacht.' Wow, Paulus, zijn alle mensen dan kinderen van God? Want dat is eigenlijk wat het betekent om 'van Gods geslacht' te zijn. Het betekent dat we van God afstammen; Hij is degene van wie wij afkomstig zijn. Het woord 'geslacht' is trouwens waar ons woord 'genen' mee verband houdt. Ons woord gen, genetica en genesis; dat is dit woord. Wij stammen van Hem af. En Paulus zegt het hier gewoon in dit gezelschap. Hij zegt: 'Jullie stammen van God af, maar ik net zo. Wij allemaal namelijk.' Dat is wat het mensdom is. Dus op de vraag: 'Zijn alle mensen kinderen van God?', is het antwoord vanuit dit oogpunt: ja. Want we zijn namelijk allemaal creaties van Hem en we komen uit Hem voort.

▶ 36:50 Kinderen van God op Grond van de Nieuwe Schepping ↑ hoofdstukken

Maar nu komt het eigenlijke punt, en dat is waar David de Vos dan weer helemaal geen rekening mee houdt. De kritiek op zijn bewering is namelijk ook gegrond. We moeten eerlijk zijn: de Bijbel beslist. Dit alles heeft te maken met het feit dat we in het Nieuwe Testament voor het eerst in aanraking komen met de boodschap van een nieuwe schepping. Van nieuw leven en van de opstanding. Ik ga eerst naar 1 Petrus 1 om mijn punt daarin te kunnen maken.

Petrus begint zijn brief met een lofzang: "Geloofd zij de God en Vader van onze Heer Jezus Christus." Waarom is God de Vader van onze Heer Jezus Christus? Dat is eigenlijk om twee redenen. In de eerste plaats is Hij letterlijk verwekt, de eniggeboren Zoon; Hij is door God verwekt uit Maria. Maar Hij is ook verwekt uit de doden. In die zin is God dus ook de Vader van de Heer Jezus Christus: God heeft Hem verwekt uit de doden. De Heer Jezus Christus is dus in dubbele zin de Zoon van God.

Ik lees de zin even verder: "Geloofd zij de God en Vader van onze Heer Jezus Christus, die ons, naar zijn grote barmhartigheid, door de opstanding van Jezus Christus uit de doden heeft doen wedergeboren worden tot een levende hoop." God deed immers Jezus Christus opstaan. Terwijl alle andere doden zijn achtergebleven in het graf, is Hij opgewekt van tussen de doden uit. Dat heeft ons doen wedergeboren worden. Ik heb dat expres even onderstreept: "doen wedergeboren worden". In het Grieks staat daar een woord dat je ook zou kunnen vertalen als "opnieuw verwekt". God heeft ons opnieuw verwekt. Hoe dan wel? Nu er nieuw leven is aan de andere kant van de dood, is er voor het eerst onvergankelijk leven. Hij stond op uit de doden en sinds die tijd is er een nieuwe schepping, een nieuw leven. Sindsdien zijn er ook kinderen Gods in die zin die dat nieuwe leven van de Opgestane kennen en delen. Nu wij die boodschap hebben ontvangen van dat nieuwe leven, zijn wij ook wedergeboren, ofwel opnieuw verwekt tot een levende hoop. Dat betekent dat dit een schepping is die de dood inmiddels achter zich heeft; een hele nieuwe schepping.

Zojuist stelden we vast dat alle mensen kinderen Gods zijn. Alle mensen zijn kinderen Gods omdat wij schepselen van Hem zijn. Maar nu is er ook nog sprake van een nieuwe schepping. Wie hebben daar deel aan? Ik zou daarvoor ook 2 Korinthe 5 kunnen aanhalen, waar Paulus zegt: "Zo zijn wij allen in Christus een nieuwe schepping." In Christus, de Opgestane, is daar een nieuwe schepping en nieuw leven. Dat zijn eigenlijk min of meer synonieme begrippen, net als opstanding; het heeft allemaal te maken met nieuw leven.

Dan gaan we naar Johannes 1. Dat was trouwens ook de volkomen bijbelse kritiek: wanneer er op gewezen wordt dat wat David de Vos naar voren brengt niet naar de Schrift is, omdat er in Johannes 1 iets heel anders gezegd wordt. Daar staat namelijk dat we kinderen Gods wórden. En degenen die dat beweren, hebben volledig gelijk. Laten we daar maar eens naartoe gaan. In Johannes 1 vers 11 staat: "Hij, de Heer Jezus Christus, kwam tot het zijne, Zijn volk, en de zijnen hebben Hem niet ontvangen. Doch allen die Hem ontvingen, hen heeft Hij volmacht gegeven om kinderen Gods te worden." Wie zijn dat? "Hen die in Zijn naam geloven." David de Vos gaat overigens wel op deze tekst in, maar hij maakt zich er gemakkelijk vanaf door te zeggen dat het alleen betekent dat ze zich er bewust van worden dat ze kind van God zijn. Nee, dat staat er niet. Je moet gewoon de Schrift laten spreken en daarin eerlijk zijn: hier wordt heel duidelijk gesproken over kinderen Gods wórden.

En dat is mogelijk sinds de opstanding van Christus. Ik kan het hier alleen maar even kort aanstippen; als u niet helemaal begrijpt wat ik daarmee wil zeggen, moet u straks naderhand maar even naar me toe komen voor een verdere toelichting. Maar ik geloof dat het hier ook gaat over die mensen onder het volk die de Heer Jezus wel hebben geloofd tijdens Zijn bediening op aarde. Zij konden op dat moment nog geen kinderen Gods zijn in deze zin, want de Heer was nog niet opgestaan. Maar ze kregen al wel de volmacht, de autoriteit om kinderen Gods te worden zodra de Heer Jezus was opgestaan uit de doden. Sindsdien kunnen mensen wedergeboren worden en nieuw leven ontvangen.

Het gaat nu even om het punt van kinderen Gods te wórden. Hoe kan dat? Het antwoord is: je wordt een kind van God als je een nieuwe schepping bent en dat nieuwe leven ontvangt. Dus samengevat: zijn alle mensen kinderen Gods? Ja, als schepselen wel. Maar er is een ander perspectief, namelijk het perspectief van de nieuwe schepping. In dat geval zijn het alleen degenen die nu een nieuwe schepping zijn; zij die geloven en nu al dat nieuwe leven hebben ontvangen.

Zijn alle mensen kinderen Gods? Het antwoord is ja als het gaat om schepselen. Het antwoord is nee als je het hebt over de nieuwe schepping; dan zijn het slechts zij die geloven. Ik denk dat je dat onderscheid erbij moet zeggen, want anders ga je gewoon langs elkaar heen praten. Als ik het zo duidelijk maak vanuit de opstanding van de Heer Jezus Christus, dan is het ook niet moeilijk meer. En dan nu een ander punt.

▶ 43:49 De Einduitkomst: Elke Knie Zal Buigen en God Zal Alles in Allen Zijn ↑ hoofdstukken

En daar moeten we nu echt naartoe: dat uiteindelijk heel de schepping ook werkelijk tot die erkenning gaat komen. In Filippenzen 2 staat een tekst die de meesten van u niet onbekend zal zijn, maar laten we hem eens lezen. Het is een prachtig gedeelte. Ik haak aan bij vers 10. Daar wordt gesproken over de Heer Jezus Christus, die de weg van gehoorzaamheid is gegaan tot de dood, ja, tot de dood van het kruis. En daarom heeft God Hem ook uitermate verhoogd en de Naam boven alle namen gegeven. En dan: opdat in de Naam van Jezus — en die Naam betekent 'JHWH redt'. Hoe redt God? Nou, door Hem! Opdat in de Naam van Jezus zich alle knie zou buigen van hen die in de hemel, die op de aarde en die onder de aarde zijn. Dan heb je echt alle afdelingen gehad, alle verdiepingen, zal ik maar zeggen: de hemelsen, de aardsen en de onderaardsen, zo staat het er letterlijk.

En alle tong — niet alle lippen, nee, alle tong. In de Bijbel verwijst dat naar de binnenkant. Er staat hier trouwens een heel bijzonder woord voor 'belijden', een heel sterk woord. Het gewone woord voor belijden heeft te maken met hetzelfde zeggen, homologeo, maar hier staat er een voorzetsel bij: ex-homologeo. 'Ex' betekent 'van binnenuit'. Dus het is niet van buitenaf onder dwang, nee, het komt van binnenuit. Alle tong zal van binnenuit belijden of juichen en erkennen: Jezus Christus is Heer, tot heerlijkheid van God, de Vader.

Dat wat u en ik vandaag al mogen doen — ik hoop tenminste dat u ook bij dat gezelschap mag behoren — namelijk dat je vandaag al erkent dat God de Heer Jezus Christus uit de doden heeft opgewekt en dat God Hem tot Heer heeft gemaakt. Die erkenning, waarin nu nog maar een handjevol mensen deelt, daarvan komt een moment dat er geen creatuur meer in het hele universum te vinden is die niet hetzelfde zal erkennen. Elke tong zal van binnenuit belijden: Jezus Christus is Heer. En dat zal zijn tot heerlijkheid van God als Vader. Dan zullen ook allen inderdaad God als Vader kennen. Dus dan is het ook waar dat alle mensen kinderen Gods zijn; niet alleen maar als schepselen, maar zelfs als nieuwe schepselen, want ze zijn tot erkenning gekomen van Hem en van de Naam van Jezus.

Ik wil afsluiten met Efeze 4, waar het heel expliciet ook zo wordt gezegd. Daar wordt gesproken over één Heer, één geloof, en dan eindigt Paulus die zeven eenheden die hij benoemd heeft met: één God — nee, geen drie-een God — één God, en Die is een Vader van allen. Die is... God, namelijk de Vader, Die is boven allen en door allen en in allen. Alstublieft! Eerst de genitief, de 'van allen', maar dan ook vervolgens drie voorzetsels: Hij is boven allen, Hij gaat dwars door allen heen en Hij zal ook zijn: alles in allen.

Dat sluit weer aan bij het grote moment waarop Christus moet heersen. Er staat in 1 Korintiërs 15: Hij moet heersen, totdat... Niet tot in eeuwigheid, nee, Hij moet heersen totdat Hij al Zijn vijanden tenietgedaan zal hebben. De laatste vijand die Hij tenietdoet is de dood. En hoe doet Hij dat? Door alle mensen die dan nog dood zijn op te wekken en nieuw leven te geven. En dan staat erbij: dan zal de Heer Jezus Christus het Koninkrijk overdragen aan God de Vader. Dan zal het opnieuw volkomen volbracht zijn. Wat een uitkomst van de heilsgeschiedenis! God beschikt dat; dat hangt niet van u en mij af. Het is niet van: 'als jij daarvoor kiest'. Het is geen aanbod in de zin van: 'ik kan het verwerpen'. Nee, het is geen aanbod, het is een mededeling. Je gelooft het of je gelooft het niet, maar het blijft waar.

En dat is het geweldige. Als Hij dan dat Koninkrijk heeft overgedragen aan God de Vader, dan staat erbij: opdat God zij alles in allen. Dan is er geen uitzondering meer. Allen die nog dood waren, zijn inmiddels levend gemaakt en allen zijn gekomen tot erkenning. Hun knieën buigen, hun tongen belijden tot eer van God de Vader. Dan is Hij alles in allen. Dan zijn dus alle mensen — dat is de uitkomst van Gods wegen — dan zijn alle mensen, sterker nog, dan is ieder creatuur, elk bewust creatuur dat kan spreken, inderdaad kind van God. Niet alleen maar als schepsel, maar dan ook als nieuw schepsel. Wat een uitkomst zeg!

Dat is de geweldige Bijbelse boodschap. Dat was ook de reden waarom ik dit vanmorgen graag naar voren wilde brengen: niet alleen om nog eens te onderstrepen hoe geweldig het is dat God het heelal en heel het mensdom op het oog heeft als garantie, maar ook om Bijbels te blijven spreken en de dingen niet door elkaar te gooien. We moeten geen beweringen doen dat alle mensen nu al gered zijn of dat alle mensen nu al verzoend zijn. Dat is niet waar; er is op dit moment een duidelijk verschil. Vandaag wel overigens... maar uiteindelijk geldt het voor heel het mensdom en heel de schepping. En dan zeg ik: Amen.