▶ 00:00 De Traditionele Visie: Werd op het Kruis Onze Schuld Betaald? ↑ hoofdstukken

Ook van mijn kant een heel goede morgen, dames en heren, beste vrienden, jongens en meisjes, broeders en zusters. Nou, daarmee heb ik iedereen ongeveer wel aangesproken, lijkt mij. We gaan vanmorgen eens onze hersentjes laten kraken door een vraag te stellen die u misschien niet zo gewend bent te stellen, omdat het wellicht behoort tot een bepaalde vanzelfsprekendheid. En u weet hoe het gaat met vanzelfsprekendheden: daar stel je geen vragen over, daar zijn ze immers vanzelfsprekend voor. Maar dat gaan wij juist vanmorgen wél eens doen, want zo vanzelfsprekend als het meestal gebracht wordt, is het helemaal niet.

We gaan vooral de vraag die u hier geprojecteerd ziet op de beide schermen eens onder ogen zien: Werd op het kruis van Golgotha — waar we zojuist trouwens ook over gelezen hebben — werd op het kruis onze schuld betaald? Wat denkt u? Wie zegt... Ja, ik geef toe, de vraagstelling is al wat suggestief. Maar goed, ik ga het toch even proberen. Wat denkt u? Wie zegt ja? Ik geef toe, ik heb het niet zo slim ingepland allemaal. Ik denk dat als ik het anders had gebracht, er meer vingers omhoog zouden zijn gegaan. U durfde natuurlijk al niet meer. Volkomen onterecht trouwens, hoor, want u geeft gewoon het antwoord waarvan u meent dat het zo is.

Maar goed, dat gaan we juist eens tegen het licht houden. Want als je een traditioneel kerkelijke, christelijke achtergrond hebt, is dit echt een heel vanzelfsprekende gedachte. Nou ja, of het ónze schuld is, dat staat dan nog weer te bezien, want velen tobben daarmee: "Heeft Hij ook mijn schuld betaald?" Maar daar gaat het nu eigenlijk niet om. Het gaat meer om de kwestie: heeft Hij op het kruis schuld betaald? Had het kruis de betekenis van een schuldbetaling?

Ik neem u eens mee — ja, dat gebeurt niet zo vaak hier hè — naar de Heidelbergse Catechismus. Terwijl er toch heel wat kerkgenootschappen zijn, hier ter plaatse en in den lande, die dat zondag in, zondag uit ook ter sprake brengen. Dat is een calvinistisch leerboek. Ik ben er zelf ook mee grootgebracht. Het bestaat uit 52 zondagen; het hele jaar door kun je dat leerboek dus raadplegen met vragen, waarin vervolgens antwoorden worden gegeven die ook weer worden uitgelegd.

Neem nu vraag 40 uit de Heidelbergse Catechismus. Die luidt: "Waarom heeft Christus zich tot in de dood moeten vernederen?" Ik moet er even bij zeggen: u moet maar eventjes door het wat oud-Nederlands heen prikken, dat doet er verder niet zo toe. Waarom dus? En dan luidt het antwoord: "Daarom dat vanwege de gerechtigheid en waarheid Gods, niet anders voor onze zonden kon betaald worden, dan door den dood des Zoons Gods." Dus de dood van de Zoon van God was een betaling van onze zonde. En waarom was dat? Wel, dat was vanwege de gerechtigheid van God. Gods recht eiste schuldbetaling.

Ik ga nog even verder naar een evangelische voorganger in Amerika, een bekende christelijke apologeet; iemand die de waarheid van het christelijk geloof verdedigt. Hier ziet u zijn boekje: More Than A Carpenter. Het is ook in het Nederlands uitgegeven. Een prachtig boekje overigens, daar niet van, het gaat over de waarheid van de opstanding. Maar er zit ook nogal wat traditioneel geluid in dat — zo moet natuurlijk nog blijken — de toets van de Bijbelse kritiek niet kan doorstaan. Josh McDowell schreef in dat boekje over Jezus: "Toen Hij naar het kruis ging, bijna tweeduizend jaar geleden, stortte een heilige en rechtvaardige God Zijn toorn uit over Zijn Zoon. En toen Jezus zei: 'Het is volbracht', was Gods rechtvaardige aard tevredengesteld." Hij gaat dan nog even verder: "Je zou kunnen zeggen dat God op dat moment 'verlof kreeg' om de mensheid met liefde te behandelen, zonder een zondig mens te hoeven verdelgen."

Ja, dit idee zit heel diep in ons traditioneel christelijk DNA verweven. We kennen allemaal de uitdrukking: "Hij stierf voor onze zonden." Ja, maar hoezo dan? Nou, dat wordt hier uitgelegd. Ik las het net voor uit de catechismus en nu uit een boekje van een evangelisch theoloog. Het is zo algemeen; zó wordt erover gedacht als de betekenis van het kruis wordt uitgelegd. Jezus moest sterven. Waarom? Wij hadden schuld. De mens was schuldig en die schuld moest betaald worden. Want God is rechtvaardige. Hij is niet alleen maar liefdevol — zo wordt dat ook altijd gezegd. "God is niet alleen maar liefdevol, God kan niet zomaar vergeven." Nee, dat zou warmhartig zijn, maar dat zou onrechtvaardig zijn, denkt men. Zijn gerechtigheid eiste een vergoeding, een genoegdoening. Men spreekt dan ook in de theologie over "verzoening door voldoening". Die term vindt u niet in de Schrift, maar men stelt dat aan Gods recht voldaan moest worden. En wat men dan zegt is: aan het kruis werd de schuld betaald. Want schuld die de mensheid, de wereld niet kon betalen, heeft Hij plaatsvervangend — dat is ook een heel belangrijke term die je trouwens ook niet zo in de Schrift vindt — heeft Hij die schuld betaald.

▶ 07:26 Het Logische Dilemma: Schuldbetaling Sluit Vergeving uit ↑ hoofdstukken

Je zou natuurlijk meteen al de vraag kunnen stellen: waar is dan de vergeving? Want stel je voor, u bent mij honderd euro schuldig en u kunt dat niet betalen. Nu is uw buurman een hele aardige man en bovendien heeft hij meer dan genoeg. Hij komt naar mij toe en zegt: "Jij hoeft het niet te betalen, of liever gezegd: hij hoeft het niet te betalen, ik doe dat voor hem." Dan is de schuld betaald. Hoef ik dan nog de schuld te vergeven aan die persoon? Nee, toch? Er is dan feitelijk geen sprake meer van vergeving. Als u mij iets schuldig bent en een ander betaalt voor u, dan hoef ik toch niets meer te vergeven? Ik heb immers gekregen wat mij toekwam. Er is dan simpelweg geen sprake meer van vergeving; de schuld is betaald en het hele begrip vergeving is leeg geworden.

Maar zo werkt het niet. Hoe lees je dat in de Bijbel? Een bekende strofe in het Onze Vader luidt: "Vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren." Doen wij dat op die manier? Stel je voor: je kind heeft iets misdaan en zou daarvoor gestraft moeten worden. Je zegt: "Ik ben rechtvaardig, ik moet je straffen. Ik kan niet zomaar zeggen: zand erover, ik kan dat niet zomaar vergeven." Nu zegt het broertje: "Pap, weet u wat? Straf hém niet, maar straf mij maar." "Oké," zeg je dan, "dan straf ik jou." En je straft vervolgens dat broertje. Dan ben je tevreden gesteld en zeg je tegen het andere kind: "Nu hoef ik jou niet meer te straffen."

U zegt wellicht: "Dat vind ik bizar." En dat vind ik ook. Maar het is wel de voorstelling waarmee wij in het algemeen grootgebracht zijn en die eigenlijk de basis vormt van de gangbare uitleg van het kruis van Golgotha. Ik zal u vertellen: dit is echt een enorme karikatuur. Sterker nog, het weerhoudt ons — en ik zet het misschien wat zwaar aan, maar ik denk niet dat ik teveel zeg — om de ware betekenis van het kruis van Golgotha werkelijk te doorzien.

▶ 10:16 Misvattingen Rondom Straf, Losprijs en Bloedstorting ↑ hoofdstukken

Ik wil eens een aantal misvattingen daarover op een rijtje zetten. En dan komen we er zelf wel uit bij dat schriftgedeelte wat we zojuist ook met elkaar hebben gelezen. Die misvattingen die ik nu even op een rijtje zet, zijn eigenlijk allemaal aan elkaar verwant. Het zijn een beetje broertjes en zusjes van elkaar, zeg maar.

Men zegt bijvoorbeeld dat Jezus aan het kruis Gods straf droeg. Men ontleent dat aan Jesaja 53. Dat is die bekende profetie waarin Jesaja honderden jaren tevoren al voorzegt dat de Man van smarten, iemand uit het volk van Israël, zou lijden en als een lam ter slachting geleid zou worden, als een schaap dat stom is voor zijn scheerders. Dat is Jesaja 53, een hele exacte profetie en daarmee ook een voorzegging van wat er zou gebeuren met de Messias. Men leest daarin: de straf die ons de vrede aanbrengt, die was op Hem. Men denkt dan aan Gods straf, maar dat staat er helemaal niet. Sterker nog, dat hele gedeelte gaat er juist over wat men, in dat verband vooral het volk Israël, Hem aandeed. Dat wil zeggen: Jezus droeg op het kruis inderdaad de straf, maar dat was de straf die mensen Hem aandeden. Het was Herodes, het was het Sanhedrin, het was Pilatus die de doodstraf over Hem uitsprak en die droeg Hij. Dat is een heel andere gedachte.

Een andere misvatting is dat Jezus de straf op onze zonde droeg. Maar men vult dan iets in wat er in de Schrift niet staat, en daar gaat het om. Het gaat niet om wat mensen zeggen of hoe wij het hebben ingevuld; we vinden het nergens zo in de Schrift. Hij droeg inderdaad onze zonde. Dat vinden we op diverse schriftplaatsen. Ik verwijs hier naar 1 Petrus 2. Ik doe dat expres even zonder daar naartoe te gaan, want dat zou echt een beetje teveel tijd vergen. Maar goed, dan kunt u de bonnetjes er eventjes op nakijken. Want ja, u moet de spreker natuurlijk wel controleren. Wij controleren wat de traditie ons voorhoudt, en ik vind het onze plicht om in de Schriften na te gaan of het allemaal wel zo is wat men ons vertelt. Maar dat geldt natuurlijk ook voor u om de spreker na te gaan. Niets voor zoete koek aannemen.

U leest inderdaad van de Heer Jezus: Hij droeg op het kruis onze zonden. Dat wil zeggen: Hij droeg en verdroeg ook alles wat wij — en daarmee bedoel ik ook de wereld, de mensen of Israël, we sluiten ons daarbij in — Hem aandeden. Dus niet van Gods wege de straf op onze zonde, maar Hij droeg onze zonde. Wat wij deden, dat was allemaal zonde. Ik bedoel wat de mensen deden op die dag en wat Hij onderging toen Hij naar het kruis geleid werd. Dat droeg Hij allemaal en dat waren stuk voor stuk een opeenstapeling van ongerechtigheid en van misdaden feitelijk. Ondanks het feit dat het officieel allemaal zo uitgesproken was, waren het misdaden. De Zoon van God die werd gekruiseld, dat is de grootste zonde of de grootste opeenstapeling van zonden die eigenlijk ooit in de wereldgeschiedenis heeft plaatsgevonden. Het beste wat God gaf, en wat heeft de mensheid gedaan? Aan het kruis vernageld. Dat was de straf die mensen Hem aandeden en daarmee droeg Hij onze zonde.

Een andere misvatting: Jezus betaalde onze schuld aan God. Nu moeten we even heel goed opletten, want het hele idee van betaling en een prijs is op zichzelf heel Bijbels. Maar dan moet je wel goed opletten. Ik zei al: laten we onze hersentjes vanmorgen kraken, we hebben ze niet voor niets gekregen, per slot van rekening. Wat we op meer dan één plaats in de Schrift lezen — ik verwijs hier naar 1 Timotheüs 2 — is dat er één God is en één middelaar tussen God en de mensen, die Zichzelf gegeven heeft tot een losprijs voor allen. We hebben het nu even niet over de reikwijdte van die verzoening en die prijs, het gaat nu even om de aard van die prijs. Welke prijs betaalde Hij dan? Men zegt: onze schuld aan God. Nee, Hij betaalde de losprijs. En dat is een heel groot verschil. U denkt misschien: "André, je zit nu wel op alle slakken een zoutkorreltje te leggen." Nee, dit is echt een heel groot verschil.

Want als Hij de schuld betaalde, dan betaalde Hij de prijs aan God, toch? Tenminste, als dat de gedachte was. Maar bij een losprijs is juist de gedachte dat Hij stierf om ons te verlossen. Een losprijs wordt betaald aan degene die gevangen houdt, toch? Als je gekidnapt wordt en de kidnappers vragen een losprijs, dan besluiten zij vervolgens je vrij te laten wanneer die losprijs betaald is. Maar wij waren niet gevangen door God. Integendeel, God bevrijdde ons juist voor Hem. In het geval van die losprijs is de gedachte dat de prijs betaald werd aan degene die ons gevangen hield. Je zou daarover nog door kunnen vragen, maar dat doen we nu even niet, want dat zou echt te ver voeren. De gedachte is vooral dat Hij de prijs betaalt aan de dood. Dat wordt dan gepersonifieerd voorgesteld. Eigenlijk praat je hoe dan ook over een metafoor wanneer je het hebt over een betaling, of dat nu een losprijs of een schuldbetaling is. Het is een metafoor, een vergelijking. Maar dan moet je die wel zuiver maken.

Kijk, wij zijn allemaal stervelingen. Wij zijn gevangen in de dood en daarmee ook de zonde. Wat de Heer Jezus deed, is dat Hij stierf. Hij betaalde daarmee een prijs aan de dood. Hoezo? Om daardoor de dood te kunnen overwinnen, hetgeen alleen kon door te sterven. Dat was de prijs die Hij betaalde: door te sterven kon Hij de dood overwinnen en daarmee leven aan het licht brengen. En door dat aan allen te geven, betaalde Hij de losprijs. Zijn sterven was een losprijs om ons vrij te kopen.

En dan komen we bij nog een andere misvatting die daar ook direct aan verwant is, namelijk de gedachte dat God bloedstorting eist om te kunnen vergeven. Dit wordt wel heel macaber hoor. Nu wil ik niet zo ver gaan dat men daarbij het idee heeft van een vampier die pas tevreden is als hij bloed ziet; zo'n karikatuur wil ik er niet van maken. Maar dit is echt niet zoals de Schrift het voorstelt. Men baseert dit trouwens wel op een Bijbelwoord, daarom wil ik het ook vermeld hebben in dit verhaal. In Hebreeën 9, waar de offers en de priesterdienst worden uitgelegd, staat er tussen de regels door: "zonder — of buiten — bloedstorting om geschiedt er geen vergeving" (Hebreeën 9 vers 22). Wat men dan zegt is: "Zie je wel, God moet eerst bloed zien; er moest schuld betaald worden, anders kan er geen vergeving plaatsvinden." Dit vers speelt daarbij een grote sleutelrol.

Maar ook hier moet ik zeggen: dit is een omkering van hoe het werkelijk zit. In werkelijkheid is het zo dat God door bloedstorting vergeving bewijst. Het is niet zo dat Hij bloedstorting eist om te kunnen vergeven; nee, door de bloedstorting — ik bedoel door het kruis of door het sterven van de Heer Jezus — bewijst God hoe ver Zijn vergeving reikt. Zelfs al slaan ze Zijn Zoon aan het kruis, dan nog is Hij één en al vergevende liefde. Die bloedstorting bewijst Zijn liefde en daarmee ook Zijn vergeving. Dan moet je ook ogenblikkelijk denken aan wat er plaatsvond op die dag, op die veertiende Nisan, de dag dat het lam geslacht werd.

Toen Jezus aan het kruis genageld werd – we weten het allemaal – was er een gebed op zijn lippen: de woorden van Psalm 22. Maar je leest ook dat hij zegt: "Vader, vergeef het hun, want zij weten niet wat ze doen." Terwijl zijn bloed gestort werd – later ook letterlijk toen die speer in zijn zijde gestoken werd – was dat het grootste onrecht dat hij droeg; het grootste onrecht dat hem aangedaan kon worden. En hij zei: "Vader, vergeef het hun, want zij weten niet wat ze doen."

Hoezo eiste God dat en werd daarmee de schuld betaald? De schuld van de mensheid werd juist verhoogd, ongekend. De mensheid is nooit zo schuldig geweest als toen zij het grootste onrecht pleegde, namelijk door de Zoon van God aan het kruis te nagelen. En toen heeft God vervuld wat Jezus bad: Hij vergaf het hun. Hoe ver gaat Gods vergeving? Dan moet je kijken naar het kruis van Golgotha. Hoe lief heeft God deze wereld? Het kruis bewijst het. Niet een eisende God, maar een gevende en daarmee ook een vergevende God. Ziet u, dat is een totaal andere gedachte.

Dat brengt ons natuurlijk ook bij de betekenis van de offerdienst in het algemeen. De offerdienst zoals die in de wet van Mozes al was voorgeschreven in allerlei details; dat is allemaal profetisch. Er was een dier en dat moest een gaaf dier zijn, een onschuldig dier uiteraard, een gaaf dier. Dat werd dan vervolgens geslacht. Maar feitelijk is dat onrecht, toch? Als je een gaaf dier slacht. Dat was trouwens ook niet het offer; dat wordt heel vaak gedacht. Nee, het slachten van dat dier was niet het offer, dat ging vooraf aan het offer. Eerst werd het geslacht – feitelijk zonde – en vervolgens kwam het op het altaar, werd het verhoogd en steeg het op. "Tot een lieflijke reuk", staat er dan altijd.

Kijk, en daar is de opstanding. Profetisch bedoel ik dat. Het offer van de Heer Jezus Christus is zijn opstanding uit de doden. Hij stierf, dat was de zonde bij uitstek. Toen werd hij tot zonde gemaakt, zoals we zojuist hebben gelezen in 2 Korinthe 5. Dat was de zonde die de mensheid hem aandeed en God liet het gebeuren.

En dat brengt ons bij nog een punt, en dat brengt ons ook bij het schriftgedeelte dat we zojuist hebben gelezen. Dat is de vijfde misvatting – ik had er ook tien van kunnen maken, maar goed. Want er is hier nogal wat om te doen en we voelen allemaal wel aan als we het over deze dingen hebben en we hebben het over het sterven van de Heer Jezus Christus, dan hebben we het over het hart van ons geloof.

▶ 23:45 De Kern van Verzoening: God Verzoent de Wereld met Zichzelf ↑ hoofdstukken

Nou moet u ook eens heel goed opletten bij die vijfde misvatting. Men zegt — en het komt u misschien wel bekend voor: aan het kruis verzoende God Zich met de wereld. Nee, nee, nee. Zo verstaat men het, maar men leest het nergens. Het staat namelijk nergens in de Schrift. Weet u wat de Schrift zegt? Dat door het kruis God de wereld met Zich verzoent. Ook nu is het weer even oppassen geblazen om de betekenis goed te doorzien. Is het zo wat men denkt: God ontving voldoening, aan Zijn eis werd voldaan en tóén werd God verzoend? Hij verzoende Zich toen met de wereld? Nee, nooit zegt de Schrift het op deze wijze. Altijd precies omgekeerd. Niet God verzoende Zich met de wereld, maar God verzoent de wereld met Zich. Precies omgekeerd.

Kijk, en dan moet je ook goed weten wat verzoenen eigenlijk betekent. Als we spreken over verzoening, dan betekent dat dat er twee partijen in conflict zijn, om welke reden dan ook. Er is conflict, er is vijandschap of vervreemding. En als er van verzoening sprake is, dan worden die partijen weer één. Dan worden vijanden vrienden of liefhebbers. Dat is verzoening. Maar de Bijbelse waarheid is niet dat God vijandig was en voldoening eiste. Nee, de waarheid is: God was nooit vijandig. God houdt onvoorwaardelijk van Zijn schepping. Waarom? Het is Zijn schepping, Zijn wereld, het werk van Zijn handen. God wordt nooit als een vijand voorgesteld en we lezen ook nergens dat God Zich verzoende. Nooit. God verzoent de wereld met Zich. Waarom? Omdat de wereld vijandig is. Dat weten we allemaal. Sinds mensenheugenis — eigenlijk al vanaf de hof van Eden — wantrouwt de mens God. Het was ook de leugen die ooit ingesproken werd: je mag van die vrucht niet eten, want God wil jullie iets onthouden. Wantrouwen. God is niet goed.

Feitelijk is dat ook de grote aanklacht van de wereld. Kijk, dat er een God moet zijn, ja, dat lijkt me nogal wiedes. Het wordt ook ontkend, maar ja, sorry: alles roept ons toe dat het ontworpen is. Concepts, dit is geweldig! Een Designer, wat een Schepper! Jawel, maar waarom heeft de mens dan zoveel problemen met God? We willen Hem niet, omdat we niet geloven dat Hij goed is. Want u kent het allemaal. Waarom gelooft de mens niet dat God goed is? Als God er is en als God goed is, waarom dan... Nou ja, vul hem maar in. Ik hoef hem niet eens in te vullen, want u weet precies hoe het verwijt van de wereld klinkt. Waarom dan al dat leed? Waarom dat lijden? Waarom de dood en verdriet en ellende en oorlog? Noem maar op. Als God goed is, waarom dan dat kwaad?

Kijk, de mens is daardoor vervreemd van God. We geloven Hem niet, we vertrouwen Hem niet, omdat Hij dat allemaal laat gebeuren. En dan zeggen we: of er is geen God (maar daar heb je ook niet veel aan), of het loopt Hem uit de hand. Of we zeggen: als een goede God dat laat gebeuren, dan kan Hij niet goed zijn. Ook een enorm groot misverstand, maar daar gaat het nou even niet om. Het punt is: de mens is vijandig en vervreemd van God. Dat is gewoon een gegeven. En wat het kruis nou doet — en dat is geweldig: niet aan het kruis werd God verzoend of verzoende God Zich, nee, door het kruis... Het kruis is het middel waardoor God vijanden tot vrienden maakt. Hoezo? Omdat het kruis het ultieme bewijs is van Gods liefde. Het bewijs dat Zijn liefde niet klein en niet kapot te krijgen is. Onvoorwaardelijk. Juist toen Zijn Zoon het grootste onrecht onderging, juist toen bewees God: en tóch hou Ik van je. En Ik ga het bewijzen ook.

Dan gaan we nog even naar 2 Korinthe 5. Want ja, Manon heeft dat natuurlijk niet voor niks voorgelezen. Nee, maar daar gaat het juist ook over dat woord van verzoening. Wat betekent het dan als men zegt dat God Zich verzoende met de wereld? Als je het zo zegt, sorry, dan heb je echt niet begrepen wat verzoening is. En nogmaals, dan hebben we het nog niet eens over de reikwijdte van de verzoening. Dat hangt trouwens ook allemaal met elkaar samen hoor. Dus als je eenmaal niet meer ziet wat verzoening echt is, dan lever je in, ook in je Godsbeeld. Misschien dat ik er zo nog iets over zeg, maar in ieder geval wil ik dit nog lezen. Ik haak nu aan bij vers 18, daar waar Manon meende te moeten stoppen. Dat wil ik juist even in de picture zetten, want daar ging het juist ook om. "Echter," zegt Paulus dan, "het al is uit God, die ons tot Zichzelf verzoent door Christus." Het gaat me niet om al die zinsdelen, maar puur over dat verzoenen. "Echter, alles is uit God, die ons tot Zichzelf verzoent door Christus." Niet God verzoent Zich met de wereld, nee: die ons tot Zich verzoent. Niet Hij verzoende Zich tot ons, maar Hij verzoent ons tot Zichzelf. Hoe? Door Christus. En aan ons geeft Hij de bediening van de verzoening.

Dan vervolgt Paulus — met een wat letterlijkere weergave van de tekst, dus het komt niet helemaal overeen met uw NBG of Statenvertaling: "Hoe dat God in Christus de wereld met Zich verzoenende was." Niet Zich met de wereld verzoende, maar hoe God in Christus de wereld met Zich verzoenende was. Dat is een activiteit die gaande is. Ziet u? En die is nog steeds gaande. Zolang er ook nog maar één vijand in de heilige schepping is, is de verzoening niet compleet. En ik zal u vertellen: God gaat Zijn werk afmaken. Hij gaat de wereld met Zich verzoenen. Hoe? Door het kruis, of door Christus. "Hoe dat God in Christus de wereld met Zich verzoenende was." Zelfs het grootste onrecht kon God niet in Zijn liefde weerhouden en juist dat kruis bewijst Zijn liefde. En dat bewijs van Zijn liefde, dat maakt — of dat zal elk schepsel uiteindelijk, de wereld, de kosmos, want dat is het woord wat hier gebruikt wordt — tot vrienden maken. Vervreemde en vijandige schepselen worden tot liefhebbers van Hem gemaakt.

En dat doet God. Let op: God verzoent. Niet wij verzoenen. Er staat niet dat wij ons met God hebben verzoend; nee, dat staat er niet. God verzoent. Dat is het mooie en het geweldige van de Bijbelse boodschap. Dat is een bericht, dat is een mededeling: God verzoent. Niet Hij verzoent Zich met de wereld; nee, Hij verzoent de wereld met Zich. En het bewijs daarvoor is het kruis van Golgotha. Er staat hier ook bij: "Hoe dat God in Christus de wereld met Zich verzoenende was en de misstappen (de krenkingen, de overtredingen) hun niet toerekenend." Wat zegt men altijd over dat kruis? Ja, daar werd in feite de rekening van God aan Christus gepresenterd. Hier staat precies het tegenovergestelde. De misstappen van de mensheid en van de wereld rekende Hij juist niet aan en niet toe.

En ik zal u vertellen, Hij heeft een bewijs geleverd dat God het grootste onrecht dat de wereld begaan heeft, de wereld niet toerekent. Dat bewijs werd geleverd toen drie dagen later de steen werd weggewenteld en God Zijn Zoon opwekte. Waarom is dat een bewijs? Omdat Hij die Zoon opwekte om aan diezelfde wereld, die Zijn Zoon drie dagen eerder vermoordde, het leven te geven. Want dat is wat de Schrift zegt: door Zijn opstanding zal heel de mensheid het leven ontvangen. En daarmee bewees God dat zelfs de grootste zonde Zijn liefde niet weerhoudt. Integendeel, het is het ultieme bewijs van Zijn liefde. En zo verzoent God de hele wereld, als je eenmaal weet wat God in Zijn hart heeft.

▶ 34:59 Ambassadeurs van Gods Onvoorwaardelijke Liefde ↑ hoofdstukken

Er staat nog bij: "en Hij plaatste in ons het woord van de verzoening." Ten behoeve van Christus zijn wij dan ambassadeurs. Mooi hè, zoals Paulus dat zegt. Gezanten, zegt hij daar, maar dat is eigenlijk een ambassadeur. Wij zijn ambassadeurs van God. Waarom? Omdat ons een woord toevertrouwd is; Hij heeft een woord in ons geplaatst.

En wat vertellen wij de wereld? Vertellen we dat God gerechtigheid eiste en dat Zijn toorn gestild moest worden? Of dat eerst de schuld betaald moest worden omdat Hij anders niet kon vergeven? Als we dat zeggen, hebben we een karikatuur van het kruis gemaakt. Hij plaatste in ons het woord van de verzoening en nu zijn wij Gods ambassadeurs. Alsof God door ons oproept; wij smeken ten behoeve van Christus: word verzoend met God! Word verzoend met God!

Wij wijzen op het kruis van Golgotha. Wat de wereld daar deed met de Zoon van God — zoals overigens was voorzegd, dat is natuurlijk belangrijk. Wat de wereld deed met Gods Zoon en hoe God dat niet aanrekende en toerekende, maar juist drie dagen later Zijn Zoon opwekte en zegt: door Hem ga Ik deze wereld redden. Zelfs de moord op de Zoon kan Mij daar niet van weerhouden.

Ik moet dan meteen denken aan allerlei Bijbelse geschiedenissen, met name die van Jozef. U weet het wel: zijn broers hadden hem eerst in de put gegooid; ze waren van hem af. En wat gebeurde er? U kent het verhaal. Uiteindelijk komt Jozef op de troon. De broers wisten daar niets van en buigen zich jaren later voor hem neer. En wat doet Jozef dan voor zijn broers? Hij geeft ze graan in de hongersnood, terwijl ze anders waren omgekomen van de honger. Hij geeft ze leven. Kijk, dat is verzoening. Zij hadden hun broer "vermoord" — in ieder geval dacht vader Jakob dat zo — en hun broer zegt: "Ik ben Jozef." Hij gaf hen te eten en hij gaf hen leven. Dat is precies een plaatje van de ware Jozef. Zó verzoent God de wereld met Zich.

Laat alle stemmen alsjeblieft verstommen die zeggen dat Gods toorn daar gestild werd. Het is een karikatuur, zeg dat niet. Juist daar verzoent God de wereld met Zich. Dat is een compleet andere kant en een compleet andere benadering dan de traditie ons voorhoudt. Ik hoop dat ik dat vanmorgen in ieder geval een klein beetje aan u duidelijk heb mogen maken.