▶ 00:00 De Blijvende Heerlijkheid van het Nieuwe Verbond ↑ hoofdstukken

Een hele goede morgen, dames en heren, vrienden, broeders en zusters, jongens en meisjes. Ik ben blij dat ik vanmorgen hier weer eens in uw midden mag zijn en ook met u, zoals zojuist gezegd werd, het Woord mag delen. Al is de titel wat dramatisch; ik zal dat straks uiteraard gaan toelichten. Het klinkt niet zo vrolijk en ik zal u vertellen: het is ook bepaald niet vrolijk. Sterker nog, waar we het over gaan hebben, dat is ronduit een drama wat er gebeurd is in de loop van de kerkgeschiedenis. We hebben zojuist al eventjes wat gehoord over hoe dat in Nederland is gegaan. Ik heb het niet helemaal gehoord, maar ik hoorde klanken als de Dordtse synode en over de Statenvertaling. Nou, daarover zullen we het niet specifiek hebben, maar het past daar allemaal wel in.

Ik geef toe dat wat ik tot dusver gezegd heb allemaal nogal cryptisch klinkt, want waar heeft hij het eigenlijk over? Nou, laten we eerst eens even naar dat Bijbelgedeelte toe gaan waar ik eigenlijk in eerste instantie u ook bij wil bepalen, omdat het de achtergrond en de springplank is voor dat wat ik graag naar voren wil brengen. Zojuist is gelezen uit 2 Korinthe 4, de eerste zes verzen uit dat hoofdstuk. Ik wil even twee verzen daaruit in het bijzonder toelichten en daaruit pikken om dat ook eens wat preciezer te bekijken.

Kijk, in het algemeen moet ik er eventjes nog bij zeggen: er zijn een aantal hoofdstukken al aan voorafgegaan en Paulus had gesproken in het voorgaande hoofdstuk over het contrast tussen het oude verbond, ooit gegeven en gesloten met Israël bij de berg Sinaï. Mozes is het embleem daarvan. Paulus had uitgelegd hoe dat ging toen ooit de wet gegeven werd aan Israël: dat Mozes' aangezicht straalde en dat hij om die reden ook zijn aangezicht moest bedekken. Meestal wordt er gedacht dat mensen de lichtglans en de heerlijkheid van zijn aangezicht niet mochten zien, maar zoals Paulus het uitlegt, is het eigenlijk precies omgekeerd. Ze mochten niet de lichtglans zien van zijn aangezicht die weer aan het verdwijnen was. Want toen zijn aangezicht scheen en een lichtglans gaf, dan lees je ook dat die lichtglans weer verdween, en dat mochten ze niet zien. Paulus legt uit dat men bij dat oude verbond, waar Mozes eigenlijk een representant van is, de ogen niet daarop zou richten, maar op dat wat blijvend is: de heerlijkheid namelijk van het nieuwe verbond.

Dat wil zeggen: het oude verbond wordt eigenlijk gekenmerkt door wat de mens moet doen. Gij zult, gij zult, en alle zegen die daar ook aan gekoppeld is — en dat gaat niet goed. Dat is eigenlijk een algemeen Bijbels principe: zodra iets aan de mens wordt toevertrouwd, dan weet hij daar altijd wel weer een zootje van te maken. Dat is in het algemeen zo en dat zien we ook natuurlijk rijkelijk geïllustreerd in de geschiedenis van Israël; dat is exemplarisch, dat is een voorbeeld voor de mens in het algemeen.

Nu was het zo, en dat heeft een achtergrond uiteraard in de Korinthe-brief, dat er velen waren, of er waren leraren binnengekomen daar in Korinthe, en die wilden dat oude verbond feitelijk weer promoten en de mens onder de wet stellen. Paulus gaat daarop in en dan haken we aan in vers 3: "Indien echter ook ons evangelie bedekt is..." Nou, dat is het niet. Dat wil zeggen: de boodschap die hij uitdroeg, dat heeft te maken met blijvende heerlijkheid. Oké, de heerlijkheid van het oude verbond was er inderdaad een van lichtglans en van heerlijkheid; er zijn prachtige, grootse dingen over te zeggen, maar het was verdwijnend. Bovendien bracht het veroordeling teweeg. Nou ja, dat werd allemaal in het voorgaande hoofdstuk uitgelegd.

Paulus zegt: "Als ons evangelie al bedekt is, dan is het bedekt bij degenen die verloren gaan." Eerst even dat 'bedekt'. Dat wil zeggen: het ligt niet aan degene die de boodschap doorgeeft. Hij zegt: met een onbedekt aangezicht spreken we van deze dingen. Aan het einde van hoofdstuk 3 kun je dat ook vinden; kijk dat allemaal maar eens een keertje na als u daar tijd en gelegenheid voor hebt. Hij zegt: maar daar ligt het niet aan. Het ligt niet aan de zender. Het gaat erom: de ontvangers, bij hen is het bedekt. Niet zoals het verteld wordt, maar zoals het ontvangen wordt.

En hij zegt: het is bedekt bij degenen die verloren gaan. Dat staat trouwens in de tegenwoordige tijd. Het gaat niet over het lot van de mensheid of van die mensen in de toekomst, dat ze verloren gaan of verdoemd worden. Dat is niet aan de orde. Dat 'verloren gaan' staat in de tegenwoordige tijd. Eigenlijk staat er: ze zijn bezig verloren te gaan, of ze zijn bezig om te komen. In dit geval is heel duidelijk wat hij daarmee bedoelt, namelijk: ze zijn verloren, hoezo? Nou, ze zijn met blindheid geslagen. Dat is die verlorenheid waar hij het over heeft. Ze zijn bezig verloren te gaan, ze zijn verblind. En wat dacht je, dat zegt hij dan ook inderdaad in het navolgende.

▶ 06:34 De God van Deze Aion en het Verblinden van de Gedachten ↑ hoofdstukken

Want dan zegt de tekst: "bij wie de god van deze aeon..." Ik heb het meteen maar goed weergegeven. In de NBG-vertaling staat trouwens 'eeuw'. Daar gaan we straks uitgebreid over verder, maar eerst even dit: "bij wie de god van deze aeon de gedachten verblindt." De god van deze aeon, dat wil zeggen: de god die hoort bij deze aeon. Een aeon is in de Bijbel altijd een tijdperk. De Bijbel spreekt over de tijd 'vóór de aeonen', over de voorbije aeonen, over 'deze aeon', maar ook over de komende aeon en over de komende aeonen en over de voleinding van de aeonen. Dat is zo basaal om te weten en te begrijpen, maar van deze aeon is er ook een god. Het is terecht dat dit in de vertaling altijd met een kleine letter wordt weergegeven. Dat zie je niet in de grondtekst, want die kent het onderscheid tussen kleine en grote letters niet, maar het blijkt simpelweg uit het hele verband. Het is de god van deze aeon. Niet de God van de aeonen, niet zoals we zojuist zongen over de eeuwige God, de God der eeuwen; nee, het is de god van deze aeon.

En wat is er bijzonder aan deze aeon? Nou, deze aeon is boos en kwaad, en dat heeft alles te maken met wat er in deze aeon plaatsvindt, namelijk: daar wordt de waarheid ten onder gehouden. En hoe doe je dat, of wat is een ander woord daarvoor? Dat is liegen. Liegen is meestal de waarheid verdraaien. Er zit altijd een element van waarheid in een leugen; een leugen parasiteert altijd op de waarheid. Een leugen heeft waarheid nodig, maar verdraait het. En er is een meesterbrein in deze aeon. Achter de schermen opereert hij en hij verdraait de waarheid. 'Fake news' is geen uitvinding van Trump, maar ik zal u vertellen: het bestaat al deze hele aeon, en zelfs daarvoor al trouwens. Maar goed, dat maakt deze aeon ook zo duister.

Hij heet de duivel, maar 'duivel' is eigenlijk een woord waar ik niet zo van houd omdat het wat middeleeuwse klanken heeft. Het is eigenlijk de diabolos. Daarin ligt besloten dat hij de dingen door elkaar gooit. Dat bolos heeft te maken met een bal, met werpen. Hij gooit de dingen door elkaar. Dat is een hele effectieve manier en feitelijk is dat zijn beroep. Hij doet niet anders dan de waarheid verdraaien. En als hij de Schrift gebruikt – dat doet hij trouwens heel erg, want het is eigenlijk een theoloog van huis uit – dan doet hij dat ook. De eerste keer dat we hem tegenkomen in de Hof van Eden, begint hij met: "God heeft toch gesproken dat...?" Dat is theologie. Hij beroept zich op de bronnen van wat God gesproken heeft. Hij spreekt over God, maar hij verdraait het net. Eerst verdraaien en als hij dan succes heeft, gaat hij het gewoon tegenspreken. Er zit gewoon een strategie achter. Hij is niet gek; hij is zeer intelligent. Paulus zegt trouwens in dezezelfde brief dat zijn gedachten ons niet onbekend zijn.

Nou, deze god van deze aeon... en gelukkig komt aan deze aeon een einde en dan breken de toekomende aeonen aan waarin Christus zal heersen. Maar in deze aeon is er een god werkzaam, dat wil zeggen: hij beheerst hier deze wereld. Hij krijgt die speelruimte ook, maak je geen zorgen. Ik bedoel, het is allemaal in Gods hand, dat hebben we zojuist ook gezongen. Maar dat is juist wat die god van deze aeon weer ontkent. U zegt: "Ik vind het nu een beetje ingewikkeld worden." Dat vind ik ook, dus laten we verder gaan: "bij wie de god van deze aeon de gedachten verblindt." Wat hij doet, is de waarheid verdraaien in leugen; hij bedriegt. Hij zorgt ervoor dat de overleggingen, de gedachten... en dat heeft niets te maken met intelligentie hoor. Sterker nog, hij heeft juist heel veel succes bij de intelligentie. Hij verblindt, hij zorgt ervoor dat men iets niet meer kan begrijpen en ook iets niet meer kan zien. En dat doet hij fenomenaal en met succes.

Hij verblindt gedachten, en dan staat erbij: "van de ongelovigen." Ja, natuurlijk, want het maakt hen blind voor de waarheid, namelijk de waarheid die God te melden heeft: het goede bericht, het evangelie. En daardoor geloven ze het niet. Ze kunnen het niet begrijpen en daardoor valt het kwartje niet, zoals we dat dan zeggen. Men ziet het niet, men begrijpt het niet, en men kan het daarom ook niet accepteren. En dan staat erbij: "opdat hen niet bestrale..." Dat is dus de opzet, het oogmerk van die god van deze aeon, die de gedachten verblindt van de wereld in het algemeen. Die niet 'belieft' – dat is wel leuk – het woord, het evangelie niet belieft.

▶ 12:18 De Verlichting van het Evangelie en de Heerlijkheid van Christus ↑ hoofdstukken

Opdat hen niet bestrale de verlichting van het evangelie. Want dat is wat het evangelie namelijk altijd doet. Het is een goed bericht en wat het doet, is verlichten. Ja, in alle opzichten. Het zorgt ervoor dat het licht in het hart komt. Het zorgt ervoor dat de gedachten verlicht worden en dat de ogen verlicht worden — die gaan daar trouwens ook van stralen.

Hoe dat komt? Wel, omdat het de verlichting is van het evangelie, van een goed bericht, een blijde tijding. God heeft iets geweldigs te vertellen. Een mededeling trouwens, niet een oproep, ook niet een ethisch programma of een verzameling opdrachten waardoor de mens stapje voor stapje beter kan worden. Nee, een mededeling waarbij God zegt: dit ben Ik, dat heb Ik gedaan, dit doe Ik en dat ga Ik doen. Daarin wil Ik jullie betrekken, maar het is Mijn werk, dus Ik heb jullie helemaal niet nodig. Kijk, dat is geweldig. Er kan een mens niets aan toedoen — ik zou niet weten wat — maar hij kan er ook, godzijdank, niets aan afdoen.

Dat is de verlichting van het evangelie. En dat licht heeft trouwens ook nog een andere gedachte in zich: licht is het tegenovergestelde van duisternis. En dat is in de Bijbel ook weer synoniem met de dood. Duisternis is dood, de schaduwen des doods, denk daar maar aan. Maar licht is leven; de Bijbel spreekt over het licht des levens. Die twee, duisternis en dood tegenover licht en leven, dat heeft alles met elkaar te maken. En als je echt de boodschap van leven leert kennen...

Nou, trouwens, ik zit zo naar buiten te kijken. U niet, maar ik wel. En ik zie daar het licht uitbundig stralen. Waardoor komt het leven ook tevoorschijn? Door het licht. Ik bedoel, nu neemt het licht weer af en de natuur sterft. Straks gaat het licht weer toenemen en alles ontluikt weer. Leven dat ontluikt door licht. Daar gaat een sprake van de schepping van uit. Maar ja, dat evangelie heeft alles te maken met leven. Maar dan niet met sterfelijk leven, leven dat weer voorbijgaat. Nee, met leven dat onvergankelijk is.

En dat is ook trouwens de heerlijkheid van Christus. Want er staat: opdat hen niet bestrale de verlichting van het evangelie, namelijk het evangelie van de heerlijkheid van Christus. Dus waar gaat dat goede bericht over? Wel, dat verlicht, oké. Dat is één ding, dat is wat het doet. Dat is een eigenschap van dat goede bericht, maar het spreekt van de heerlijkheid van de Christus eigenlijk, zo staat er.

En wat is Zijn heerlijkheid? Nou, dat is dat Hij de Opgestane uit de doden is. Dat is eigenlijk waarom Hij de Christus heet. Hij heeft het graf leeg achtergelaten. Hij is de eersteling en de garantie dat heel de mensheid het leven zal krijgen dat Hij tweeduizend jaar geleden, even buiten de poorten van Jeruzalem, aan het licht bracht. Alsjeblieft. Oké, in een rangorde natuurlijk allemaal, ieder in zijn eigen afdeling, zoals Paulus zegt in een eerdere brief aan de Korintiërs.

Maar het feit staat: zoals in Adam allen sterven. Dat is een gegeven, ook dat is een mededeling. Daar zijn we niet blij mee, maar we worden er dagelijks mee geconfronteerd. Het is een feit. Geen mens kan daar ook aan ontkomen. We zijn allemaal stervelingen. We lopen met de dood in onze schoenen. En wilt u nu weten wat nou het geweldige is van het evangelie? Dat is de mededeling dat de dood is overwonnen en wordt tenietgedaan. Dat is een mededeling. En dat betekent dat, zoals in Adam allen sterven, zo zullen in Christus alle mensen worden levend gemaakt. Ieder in zijn eigen rangorde. Gefaseerd betekent dat. Maar het feit staat, en dat is de heerlijkheid van Christus: Hij doet de dood teniet.

Oké, het is nog even wachten, want Paulus schrijft ook in diezelfde brief waar ik het zojuist over had, dat de dood de laatste vijand is die tenietgedaan wordt. En daarom heet Hij trouwens ook de laatste Adam. Want zoals Adam heel de mensheid insluit — dat is geen kwestie van keuze, dat is gewoon een gegeven; we zijn mensen en daarom adamieten en daarom lopen we met de dood in onze schoenen — maar om diezelfde reden, omdat we mensen zijn, adamieten, zijn wij ook besloten in Christus. En zoals er slechts één daad genoeg was om ons stervelingen en zondaren te maken, zo is één daad van één mens ook voldoende om alle mensen te rechtvaardigen en levend te maken. Voilà, dat is het evangelie. Dat is wat Paulus ook aan het licht bracht. Nou ja, hij vertelde het gewoon en stelde het onder bewijs.

En dat is ook precies waarom die Christus Gods beeld is. Hij representeert God. In het Grieks staat hier een eikon, een ikoon. Hij is Gods ikoon. Dat wil zeggen: God is de Onzienlijke. Niemand heeft ooit God gezien, maar Hij maakt Zich kenbaar via Christus. Hij is Gods beeld. Niet een mens in het algemeen; ook Adam was niet Gods beeld, dat wordt vaak gezegd, maar ik geloof er niets van. Adam was een replica van Gods beeld. Hij werd gemaakt in, of eventueel naar Gods beeld. Maar wie was Gods beeld? Nou, Degene die nog moest komen.

Dus God... ja, nu krijg je de interessante vraag: wie was er dus eerder? Hij heet de laatste Adam, maar Adam werd gemaakt naar het beeld van de laatste Adam. Ja, nu wordt de vraag ook opnieuw ingewikkeld natuurlijk, want je kunt het van twee kanten bekijken. Maar er staat trouwens in Romeinen 5 dat Adam een type is van de Komende. Dus God maakte eigenlijk Adam, maar Hij had — een mooi woord in dit verband — Hij had al de Christus in beeld. Waaruit trouwens ook weer volgt dat het bij de creatie van Adam er op voorhand om ging dat de laatste Adam zou komen. Dat vind ik zo'n geweldige gedachte. Dat betekent dat er nooit iets mis is gegaan. Natuurlijk moest eerst Adam komen om de laatste Adam te introduceren, de tweede mens. Eerst het een, dan het ander. Paulus legt dat trouwens ook in datzelfde 1 Korinthe 15 uit.

Hij is Gods ikoon, Hij representeert God. En hier wordt gesproken over het evangelie van de heerlijkheid, en die uitdrukking gebruikt Paulus hier dan, maar hij gebruikt hem nog een keer, en dat is in 1 Timotheüs 1 vers 11. Makkelijk te onthouden, allemaal eentjes. Maar het gaat ook over de ene God. En daar spreekt hij dat hij een heraut is en geroepen is om onder de natiën de boodschap te vertellen: het evangelie van de heerlijkheid van de gelukkige God.

Dat is nou niet omdat ik het er toevallig nu over heb, maar als u het mij vraagt, is dat een van de allermooiste termen die ik in de Bijbel ooit ben tegengekomen: namelijk dat we een gelukkige God hebben. Hij die alles in Zijn hand heeft, bij wie niets en niemand ook ontgaat. Die ook al het leed en alle moeite kent en daarin ook meelijdt. Hij is niettemin gelukkig. Weet u waarom? Hij heeft het allemaal in Zijn handen. Het gaat allemaal volgens Zijn plan. En de moeite en het verdriet en de tranen heeft Hij allemaal al ingecalculeerd, als ik het zo mag zeggen. Maar Hij weet wat de uitkomst is.

Paulus zegt: ik ben geroepen om het goede bericht van de heerlijkheid van de gelukkige God uit te dragen. God is gelukkig. Waarom? Omdat alles wat Hij Zich ten doel heeft gesteld, gaat gelukken. Een mooi woord in het Nederlands, gelukkig. Want het gaat Hem gelukken. Al wat Hij onderneemt, gelukt Hem. Daarom is Hij de gelukkige God. En Christus is Gods ikoon, en die realiseert wat God Zich heeft voorgenomen. En dat is werkelijk zo'n enorme goede tijding, dat overtreft alles wat je ook zou kunnen bedenken. Er is niets grootser, heerlijker — ik bedoel het ook objectief — dan eraan te denken dat er Eén is die alles voor iedereen tot een goed einde gaat brengen.

Dat is de omgeving. Maar nu even wat anders. We hebben het erover dat het evangelie verduisterd wordt, want wat doet de god van deze aeon? Die is actief met het verblinden van de gedachten, zodat ze dit licht juist niet zien.

En dat kun je natuurlijk op verschillende manieren doen. Je kunt dat gewoon tegenwerken, bijvoorbeeld zoals dat ging in het begin van de geschiedenis van onze jaartelling. En zoals dat op veel plaatsen nog steeds gebeurt, en dat is gelovigen vervolgen en monddood proberen te maken. Bijvoorbeeld door ze gewoon het leven te ontnemen; dan ben je in ieder geval ook monddood.

Maar er is een veel effectievere manier. Want als dat namelijk niet lukt — want in de praktijk is het juist zo dat als je het op die manier aanpakt, er een uitdrukking is die zegt: het bloed der martelaren is het zaad der kerk. Met andere woorden: in werkelijkheid stimuleer je daarmee de boodschap. Er zou dus een veel effectievere methode bedacht moeten worden.

En laat dat maar aan dat meesterbrein over. Er is een Engelse uitdrukking die zegt: 'If you can’t beat them, join them.' Dat wil zeggen: als je het niet kunt verslaan, dan moet je gewoon meegaan en de boel dan — ik zeg het nu even in deze trant — verdraaien en verleiden. En dat is wat er ook gebeurd is in de kerkgeschiedenis.

▶ 24:24 Het Contrast: het Ware Evangelie Versus het Verduisterde Evangelie ↑ hoofdstukken

Want ik zal u vertellen: het evangelie is verduisterd. Verduisterd, zodat men dit licht niet meer kan zien. Men is verblind, en laat ik u dit vertellen: dat heeft niets met intelligentie te maken. Laat ik het dus op een rijtje zetten: het evangelie van de heerlijkheid en het resultaat als je dat verduistert. Als je het zicht daarop ontneemt, zodat mensen dat niet meer zien en kunnen begrijpen. En dan krijg je dus het evangelie van de heerlijkheid en je krijgt het verduisterde 'evangelie'. Het is natuurlijk met opzet dat ik evangelie in dat zwarte vakje tussen aanhalingstekens heb gezet, want dat heet misschien wel evangelie, maar dat is geen evangelie.

Aan de ene kant hebben we het evangelie van de heerlijkheid, want God is een gelukkig God. Hij laat nooit varen de werken van Zijn handen. Dat wil zeggen: het werk van Zijn handen, dat bent u en ik, dat zijn al die miljarden mensen. Dat is alles wat ik zie. Kortom, dat is gewoon wat Hij bedacht en gemaakt heeft; dat is Zijn schepping. Elk schepsel is werk van Zijn handen. In Nederland is het in ieder geval zo dat protestantse kerkdiensten meestal aanvangen met deze woorden. Dat is het mooiste wat er in zo'n kerkdienst meestal gezegd wordt. Dat meen ik, want meestal is het vervolg daarvan een regelrechte tegenspraak. Maar dan denk ik: het is in ieder geval goed begonnen. God laat nooit varen de werken van Zijn handen. Maar tegelijkertijd wordt er dan vervolgens gezegd – en dat is dat verduisterde evangelie – dat God velen eindeloos verdoemt. Werk van Zijn handen, zullen we maar zeggen.

In feite krijg je ook zo'n 'evangelie' tussen aanhalingstekens. Men kan de waarheid daar wel in vertellen, maar wat je met de ene hand geeft, pak je vervolgens met de andere hand weer af. Wat ben je daarmee opgeschoten? Je krijgt dan een heel verwarde presentatie van dat evangelie. Mensen begrijpen dat ook niet. Het is een soort Januskop: aan de ene kant lachend en aan de andere kant huilend of boos. Kijk, de boodschap dat God nooit de werken van Zijn handen laat varen, is geweldig. Maar het precieze tegenovergestelde is dat Hij de werken van Zijn handen wél laat varen. Dat is precies wat verdoemen is in de praktijk. In de orthodoxe theologie betekent dat namelijk dat het nooit meer goed komt. Nou, dan laat Hij ze dus varen. Beide kunnen niet waar zijn. In de praktijk blijkt dat beide wel verteld worden, maar dat is hypocriet. Dat is een act. Dat is die Januskop waar ik het over heb: aan de ene kant iets vertellen en tegelijkertijd, of in hetzelfde uur, het tegenovergestelde beweren. Mensen begrijpen dat niet, en dat kún je ook niet begrijpen. Je kunt er hooguit omheen praten.

Goed, nog één voorbeeld. Het evangelie van de heerlijkheid zegt: heel het mensdom wordt gered, gerechtvaardigd en levend gemaakt. Dat is een evangelie van heerlijkheid, toch? Het geldt voor ieder mens. Het is gewoon een mededeling. Wat mensen daarvan vinden of dat ze het geloven, dat maakt allemaal niet uit. Dit is een mededeling. Zo is het. Dat heeft God jou te vertellen: God houdt onvoorwaardelijk van jou en Hij laat jou nooit meer gaan. Waarom? Omdat je werk van Zijn handen bent. Daarom. En daarom maakt Hij het ook goed. Hij redt heel de wereld. Jezus Christus is de Redder der wereld en de levende God is de Redder van alle mensen. Moet ik de teksten nou allemaal noemen? Het staat in elke Bijbel hoor.

Maar in de praktijk wordt dit evangelie meestal 'verkocht'. Het is met opzet dat ik die woorden nu in dit verband gebruik, want het is heel toepasselijk. Het wordt verkocht als: enkelingen die voor Jezus kiezen, worden gered, gerechtvaardigd en levend gemaakt. Dat is dan vooral de evangelische variant. Zij? Ja, wacht even, maar dat is natuurlijk iets heel anders. Dat is dan weer 'voor wat, hoort wat'; dat is voorwaardelijk.

Nog een voorbeeld – ik zou deze lijst natuurlijk oneindig lang kunnen maken, maar dat doen we niet, ik wil alleen een paar highlights aantippen. De dood wordt tenietgedaan. Daarom is God ook een levende God. Hij triomfeert over de dood, Hij maakt levend en Hij redt. Dat is trouwens ook wat de naam van Jezus betekent: Yahweh redt. Uitroepteken! Niet op voorwaarden. Nee, Hij redt. Wie? Gewoon iedereen. Hij redt ze allemaal. In de naam van Jezus, Yeshua, zal elke knie buigen en elke tong belijden dat Jezus Heer is, tot eer van God de Vader. Ook dat is een mededeling. Daar is geen ontkomen aan. Het is geweldig als je het nu al mag doen, maar de boodschap is: iedereen gaat het doen. Daar gaat God hoogstpersoonlijk Zelf voor zorgen.

Maar het tegenovergestelde van het evangelie van de heerlijkheid, dat verduisterde evangelie, is: er wacht een eeuwige dood voor allen die niet aan de goede kant zijn gaan staan in hun leven. Een eeuwige dood, en daarmee bedoelt men een eindeloze dood. En nu komt de grote vraag. Hoe is het – ik gebruik nu even expres deze krachtterm – in godsnaam mogelijk dat men van zo'n evangelie van heerlijkheid zo'n duistere boodschap gemaakt heeft?

Ik kreeg ooit – nou ja, ooit, ik krijg die vraag heel vaak: "Hoe is het toch mogelijk dat wat jij vertelt over Gods plan, over een evangelie dat werkelijk enorm blij maakt, dat niet alle christenen dat zien? Die hebben toch dezelfde Bijbel als jij?" Zo ongeveer, ja. Hoe komt het nou dat dit verduisterde evangelie zo'n terrein heeft gewonnen? Het is zelfs zo sterk dat die duistere variant het ware evangelie nu wegzet als ketterij. Dat is gevaarlijk. Hoe is het mogelijk? Wat is de truc, de strategie die daarachter zit? Hoe heeft het evangelie zo verdraaid kunnen worden? Neem me niet kwalijk, maar ik hoop dat ik duidelijk gemaakt heb dat het evangelie van de heerlijkheid echt zwart-wit staat tegenover die verduisterde variant. Hoe is het mogelijk dat zo'n boodschap ingang heeft kunnen vinden en nu zelfs de orthodoxe, legitieme, geldige versie is? Dat men eigenlijk alleen daarop aanspraak kan maken als het over het 'evangelie' gaat? Ik zal u vertellen: er is niet eens veel voor nodig. Maar het is wel een meesterlijke zet, daar moet ik het echt bij zeggen.

▶ 32:46 De Meesterlijke Verdraaiing: Aion Veranderd in Eeuwigheid ↑ hoofdstukken

Maar het is mogelijk geworden door slechts één woordje in die Bijbel te veranderen. Eén woord. En dat is dat woord wat nu al diverse keren is gevallen, wat we trouwens ook lazen in 2 Korinthe 4 over 'aeon'. Ik weet dat sommige mensen, als ze mij dat horen zeggen, denken: "Ah, dat is een stokpaardje van jou." Nou, laat het een stokpaardje zijn, maar het is geen hobby. Dit is zó enorm essentieel en ik wil het u ook echt laten zien.

Eén woord was genoeg om dat hele evangelie van heerlijkheid te veranderen, te verdraaien in haar tegendeel. En er was maar één woord voor nodig en dat is door van 'aeon' een 'eeuwigheid' te maken. Door dit te doen wordt er in de Bijbel bijvoorbeeld gesproken over een aeonische straf, maar men heeft daar een eeuwige straf van gemaakt. Als ik het zou schrijven, dan doe ik dat tegenwoordig consequent – ik geef deze tip aan u door en doe dat ook, want dat verheldert heel erg: als je het woord 'eeuwig' gebruikt, dan schrijf je 'eeuw' en dan streep je 'ich' of 'ige' door. Dat is om daarmee duidelijk te maken dat het woordje 'eeuwig' te maken heeft met een 'eeuw'. Een aeonische straf – oké, je moet even wennen aan het woord – heeft te maken met een straf die verband houdt met een aeon. Maar aeonen hebben een begin en een einde. De Bijbel spreekt over 'deze aeon', daar hadden we het over, maar de Bijbel spreekt dus ook over een aeonische straf. Een straf die verband houdt met een aeon.

Maar wat heeft men ervan gemaakt? Een eeuwige straf in de zin van eeuwigheid en in de zin van eindeloos, zonder einde. Zoals ik dat vroeger een dominee hoorde zeggen: "De nimmereindigende eeuwigheid." Ja, met die toon ongeveer dan ook. Want men maakte van die verandering zelfs – ik zit nu wel in de Engelse termen; gisteren zei mijn dochter nog: "Pa, u gebruikt zoveel Engelse termen", dus ik doe er vandaag nog een schepje bovenop – in de business noemen ze dat een 'unique selling point'. Dat wil zeggen: van die verandering heeft men zelfs een motief gemaakt om de mensen tot dat evangelie, wat geen evangelie is, te bewegen. Want ja, daar wacht dus, als je nu niet de goede keuze maakt, een eeuwige straf. Zeg het maar langzaam genoeg, dan begrijp je meteen waarom het eindeloos is: er komt nooit meer een einde aan.

Maar dat is een drama. Van een straf die verband houdt met een aeon of aeonen, met een wereldtijdperk, heeft men iets eindeloos gemaakt. Of een aeonisch oordeel: dat werd een oordeel tot in eeuwigheid. De Bijbel zegt dat als de Heer Jezus Christus straks terugkeert – in Efeze 2 lees je daarover – dan breken de komende aeonen aan. En wat heeft men ervan gemaakt? Een eindeloze eeuwigheid. Straks komt Jezus terug en dan breekt de eindeloze eeuwigheid aan en dan is het links- of rechtsaf, voor u dan hè: het oordeel of het leven, de straf of de zegen. En dat is dan eindeloos. Maar dat is een drama.

En van een verderf tot in de aeonen, zoals de Bijbel erover spreekt, heeft men een verderf tot in eeuwigheid gemaakt. Nou, dat alles is de consequentie van het veranderen van 'aeon' in 'eeuwigheid'. En nog wat: de Bijbel zegt op heel wat plaatsen dat Christus zal heersen tot in de aeonen. En wat heeft men ervan gemaakt? Christus moet heersen tot in eeuwigheid. De Bijbel zegt echter heel uitdrukkelijk dat Christus moet heersen 'totdat'. Waaruit sowieso al blijkt dat dat 'tot in de aeonen' niet eindeloos is. Christus moet heersen 'totdat', en de Bijbel zegt ook wat er gebeurt, wat het laatste is van Zijn regering en van Zijn heerschappij: Hij moet heersen totdat die laatste vijand, de dood, tenietgedaan zal zijn. Dat moet Hij doen. Maar als Hij heerst tot in eeuwigheid, dan blijf je dus altijd zitten met die laatste vijand. Denk daar maar eens over na.

Ja, en dat is precies ook wat men zegt en leert. Vandaar ook de 'eeuwige dood'. Ziet u hoe dat allemaal in elkaar grijpt? En hoe afschuwelijk het is wat er gebeurt als men van een eeuw een eeuwigheid maakt, of van een aeon een eindeloze eeuwigheid. Want kijk, wat er dan gebeurt is dat oordeel, straf, verderf en dood in één klap uitzichtloos worden. Dus geen licht meer aan het einde van de tunnel? Nooit! En dan wordt dat geweldige goede bericht, dat universeel en onvoorwaardelijk als een feit gesteld wordt, in wezen een afschuwelijk drama voor het merendeel van de mensheid.

En natuurlijk, ik weet dat er varianten zijn in de wijze waarop dat gepresenteerd wordt. Want er zijn natuurlijk kerken die erom bekendstaan waarin dit elke zondag echt luid en duidelijk gepredikt wordt: hel en verdoemenis. De hele toonzetting, de liederen die gezongen worden, het orgel dat ingezet wordt, de hele prediking en de zwarte kleding waarin men ter kerke gaat... ja, dat moet het allemaal demonstreren. En in feite is dat ook precies wat men uitdraagt, want zo vrolijk is het allemaal niet. Integendeel, het is afschuwelijk. Want ja, als oordeel, dood, straf en gericht eindeloos zijn, dan betekent dat dat het geen uitzicht meer heeft. Maar dat is toch verschrikkelijk?

Er zijn kerken waar dat dan heel uitdrukkelijk zo verwoord wordt, maar er zijn ook kerken die dat eigenlijk min of meer verzwijgen, waar het heel zachtjes gezegd wordt of waar daar geen accent op gelegd wordt. Ja, moet je daar nou blij mee zijn? Dan zeggen ze: "Ja, die zijn niet zo zwaar." Dat hangt er maar net vanaf hoe je het bekijkt. Eigenlijk is het dan alleen maar subtieler natuurlijk. Want de boodschap is gewoon dezelfde en blijft intact, alleen er worden andere accenten gelegd. Maar de boodschap is nog steeds die met die donkere achtergrond, die geen evangelie is.

Het is inderdaad heel zwart-wit. Kijk wat ervoor zorgt dat doordat de god van deze aeon in staat is geweest om de overleggingen, de gedachten te verblinden, mensen zelfs het evangelie van de heerlijkheid niet eens meer kunnen zien. Waarom? Ze zijn gewoon getriggerd, ze zijn verblind omdat van een aeon een eeuwigheid is gemaakt. Nou, op het moment dat een eeuwige straf een eindeloze straf is, ja, dan kan God dus nooit alle mensen redden en verzoenen en rechtvaardig maken en dan komt het nooit universeel goed. Dat kán niet.

En ziet men dan niet die Bijbelteksten waar dat dan gewoon expliciet geleerd wordt? Jawel, maar die worden allemaal onschadelijk gemaakt. Laat ik het nog anders zeggen: men is eigenlijk immuun gemaakt voor die boodschap. Men kan het niet zien, want er bestaat een eindeloze straf, een eeuwige straf tot in eeuwigheid. Daardoor kan men het evangelie niet zien. En ik weet, er zijn mensen die ondanks die boodschap die ze elke zondag horen of subtiel horen, in welke gradatie dan ook, op hun klompen aanvoelen: hier klopt iets niet. En ik ken ook mensen die eigenlijk dat altijd wel hoorden, maar bij wie het hier inging en daar weer uitging. Ze zeggen: "Dat kan niet waar zijn." En die toch altijd hun steun hebben gevonden in het feit dat God de werken van Zijn handen niet laat varen, ondanks de leer. Kijk, en daar is het licht eigenlijk toch al in het hart gekomen, ook al begrijpt men het dan technisch nog niet. Begrijpt u nu ook hoe enorm fundamenteel het is om dit ook aan de kaak te stellen?

▶ 43:00 De Blinddoek Afdoen: een Oproep Om het Licht te Laten Stromen ↑ hoofdstukken

Dit is wat er gebeurd is met het evangelie: de god van deze aeon is in staat gebleken om de mensen te verblinden door slechts één woord te veranderen. En dan ben ik weer terug bij dat eerste plaatje. Door hen te verblinden met het woord ‘eeuwigheid’, zijn zij niet meer in staat om het evangelie van de heerlijkheid te zien, laat staan te begrijpen en zich daarin te verblijden. Want ja, het blijft natuurlijk een goed bericht, maar je kunt het niet zien.

Nogmaals, dit is geen kwestie van intelligentie. Het is een kwestie van een geblokkeerd gezichtsvermogen; men kán dit simpelweg niet zien en niet begrijpen. En mensen, dit is eigenlijk al eeuwen aan de hand. Zelfs in onze Bijbelvertalingen komt die vraag weer terug: hoe is het toch mogelijk dat mensen dit niet zien? Ze hebben toch een Bijbel? Jawel! En daar staat natuurlijk in dat in Adam allen sterven en in Christus allen worden gerechtvaardigd en levend gemaakt. Natuurlijk, dat lezen we wel, maar men kan het niet werkelijk begrijpen en verstaan omdat die teksten allemaal onschadelijk zijn gemaakt. Men is immuun gemaakt vanwege die ‘eeuwigheid’, en dat verblindt hen. Dat is afschuwelijk.

Weet u wat zo belangrijk is? Paulus zegt: ons evangelie is niet bedekt. Dat wil zeggen dat het luid en duidelijk is, krachtig, en dat het zaken aan de kaak stelt. Deze strategie van de god van deze aeon moet aan de kaak gesteld worden. Mensen moeten verteld worden: als jullie in je Bijbel ‘eeuwigheid’ lezen, streep het maar door. Of, wat mij betreft, lees het en weet dat wanneer er ‘eeuwigheid’ staat, het in werkelijkheid over aeonen gaat.

Op het moment dat God het wil en wanneer God je roept, dan breekt het licht van het evangelie ineens door in de harten en gedachten. Dan kan het niet missen. Het is zo'n geweldig evangelie, zo'n enorme mededeling dat God werkelijk van Zijn schepping houdt en elk schepsel daar brengt waar Hij hen hebben wil. Dat is de boodschap die we mogen vertellen – en waar we uiteraard ook geacht worden over te spreken. Je krijgt een goed bericht immers niet voor niets te horen; dat is juist om ook andere mensen daarmee rijk te maken.

Laat dit licht, lieve mensen, rijkelijk stromen. Doe die blinddoek af en zorg ervoor dat mensen de waarheid vernemen. Want hoe zouden zij het weten als ze het niet eerst te horen krijgen? Als zij niet te horen krijgen hoe dat zit met die aeonen? Maak de waarheid bekend en vertel hoe groot onze God is.