▶ 00:00 De Figuur Simson en Richteren 16 ↑ hoofdstukken

Goedemorgen, broeders en zusters, dames en heren. Ik stel voor de Bijbel te gaan openen bij Richteren hoofdstuk 16. Richteren hoofdstuk 16. En ik wil uw aandacht vanmorgen eens vragen voor een figuur waarvan ik het vermoeden heb dat als hij vandaag de dag geleefd zou hebben in deze contreien, hij vanmorgen niet hier in de samenkomst zou zijn. Ja, wie zou dat nou zijn? Nou, geen onbekende naam. Ik denk wel dat de meeste mensen zich iets kunnen voorstellen bij de figuur Simson. Daar hoef je niet eens kerkelijk voor te zijn. In ieder geval is dat een beetje mijn persoonlijk getuigenis: hij hoort al bij mij van kinds af aan bij de top 10 van populaire bijbelfiguren.

Hij sprak enorm tot mijn verbeelding. Je hoeft mij niets te vertellen over Simson, want ik heb die verhalen verslonden uit de kinderbijbel. En met name dan de editie van W.G. van de Hulst; die platen staan mij nog helder voor de geest. Allemaal, ook in de geschiedenis die we vanmorgen wat nader zullen bezien. Het zijn enerverende verhalen. En de meeste mensen weten ook wel een klein beetje wat van die Simson. Ja, er zijn ook mensen die helemaal niets weten van Simson; die denken alleen maar aan bandenplaksel. Dat kan natuurlijk ook. Daar denk ik trouwens ook aan hoor, maar dan in een iets andere zin. In de zin dat Simson de figuur is die in ieder geval verwijst naar Hem die de band herstelt. Maar dat is wat moeilijker, daar moeten we zo over nadenken. Nee, niet de band besteld, maar de band hersteld. Dan heb ik het over de band herstellen tussen hemel en aarde, tussen God en mens, tussen Hem en Zijn volk. Mag het? Dat is niet al te serieus, dat weet ik ook wel.

Richteren 16: "Eens toen Simson naar Gaza ging, zag hij daar een hoer en kwam tot haar." Nou, dat is nogal wat. Wat moet je daar nou over zeggen? Sommige mensen lezen de Bijbel... ik moet even onderbreken. Sommige mensen lezen de Bijbel heel erg moralistisch. Weet je wel, in de trant van: die Bijbel is een boek vol met voorbeelden en dat vertelt ons hoe we moeten leven. Dus je leest iets en dan neem je daar een voorbeeld aan. Nou, ik hoop niet dat u dat in dit geval ook doet. Er staat namelijk niet eens bij dat het verkeerd was. Als de Bijbel een moralistisch boek zou zijn, dan is dat eigenlijk een gebrek aan de Bijbel. De Bijbel is wel een voorbeeldenboek hoor, maar dan in andere opzichten. Ik kom daar straks op terug.

Hoe dan ook, Simson kwam in Gaza, zag daar een hoer en kwam tot haar. Zodra aan de Gazieten — dat wil zeggen dus de inwoners van Gaza — meegedeeld was dat Simson hier gekomen was, stelden zij zich aan alle kanten op en loerden de hele nacht op hem in de stadspoort. Die hele nacht echter deden ze niets, denkende: "Als het morgenlicht aanbreekt, dan zullen we hem doden." Maar Simson bleef slapen tot middernacht. En te middernacht stond hij op, greep de deuren van de stadspoort en beide posten, rukte ze met grendels en al los en legde ze op zijn schouders en bracht ze naar de top van de berg die tegenover Hebron ligt. Tot zover.

▶ 03:55 De Bijbel als Illustratieboek: Simson als Type van Christus ↑ hoofdstukken

Ik zei net: de Bijbel is voor mij, en ik hoop voor u ook, een voorbeeldboek. Niet in de zin dat je aan alles wat je leest een voorbeeld moet nemen, want dat kun je in dit geval sowieso al moeilijk doen. Ik hoop en ik denk dat u dat wel met mij eens bent. Maar in een ander opzicht is het wel degelijk een voorbeeldboek. Het is namelijk een boek vol met illustraties, vol met plaatjes, vol met voorbeelden die niet over u en mij spreken, of over hoe wij zouden moeten leven. Ik zeg niet dat die gedachte helemaal ten onrechte is, maar daar gaat het niet om. Het gaat erom dat die Bijbel van het begin tot het einde spreekt van één iemand. Het zijn allemaal voorbeelden en Simson maakt daarop geen uitzondering. Ze spreken van die ene figuur die centraal staat in heel de Schrift: van Degene die zou komen. In de dagen van Simson konden ze zeggen: "Hij gaat komen", en inmiddels kunnen we zeggen: "Hij is gekomen."

Simson spreekt ook van die persoon van de Heer Jezus Christus, want over Hem heb ik het uiteraard op een heel bijzondere manier. Als we nu even een beetje terugbladeren – we komen vanzelf wel op de geschiedenis die we zojuist hebben gelezen – de geschiedenis van Simson begint in hoofdstuk 13. Daar vinden we de geschiedenis vermeld, de wonderlijke geschiedenis mag ik wel zeggen, van zijn geboorte. Zo gaat het vaak met markante Bijbelse personages: op een wonderlijke manier zijn ze ter wereld gekomen, of in ieder geval is de hele geschiedenis eromheen heel eigenaardig. Bij Simson is dat zeker het geval.

Simsons moeder was namelijk... hoe zij heette, weet ik niet, maar we weten wel de naam van zijn vader. In vers 2 staat: "Nu was daar een man uit Zora – dat betekent trouwens Wespennest – uit het geslacht van de Danieten, Manoach genaamd, wiens vrouw onvruchtbaar was en niet baarde." Daarvan kunnen we heel wat voorbeelden in de Bijbel geven: van vrouwen die onvruchtbaar zijn en die dus inderdaad niet baarden, maar waar door een wonderlijk ingrijpen van God juist wel nieuw leven wordt voortgebracht. Nieuw leven uit de dood, laat ik het zo zeggen. Dan begrijpt u ook meteen waar dat weer naar verwijst. Wat brengt nieuw leven voort uit de dood? Laten we ze maar eens opnoemen: Sara was zo’n vrouw, Rebekka trouwens ook, want dat duurde ook een hele tijd voordat ze een kind kreeg. En Rachel was zo’n vrouw, Hanna was zo’n vrouw, de moeder van Samuël. Ik zit even te denken... Elisabeth, de moeder van Johannes de Doper, en er zullen er ongetwijfeld nog wel meer zijn. Er zijn veel vrouwen die onvruchtbaar zijn, maar God maakt een onvruchtbare vrouw vruchtbaar.

Uiteindelijk is ook dit, op een iets andere manier, een plaatje van de geschiedenis van de Heer Jezus. Ook Zijn geboorte was onmogelijk naar de mens gesproken. Dat is waar het om gaat: niet onvruchtbaar, maar naar de mens gesproken kon zij het niet voortbrengen, toch? Dus ook de wijze waarop Simson ter wereld kwam – hij kon eigenlijk niet, want zijn moeder was niet in staat voort te baren – is in dat opzicht wel degelijk een beeld van Hem die komen zou.

In vers 5 lezen wij: "Hij zal een begin maken met de verlossing van Israël uit de macht van de Filistijnen." Daarmee is eigenlijk ook samengevat waar en in welk opzicht Simson een beeld is van Hem die komen zou. Wel, hij is een beeld van Hem die een begin zou maken met de verlossing. Natuurlijk is Degene die echt een begin gaat maken met de verlossing Dezelfde die het ook gaat voltooien, maar Simson en zijn leven spreken vooral van Hem die een begin zou maken met de verlossing. Het spreekt, laat ik het anders zeggen, vooral van de eerste komst van Christus. Hoe de Verlosser zou komen en een begin zou maken met de verlossing, waarna Hij het vervolgens zou voortzetten. Met onderbrekingen et cetera, dat allemaal tot uw dienst, maar Simson en al zijn belevenissen, alle geschiedenissen waarover we in deze hoofdstukken lezen, spreken van Hem in Zijn eerste komst. In Zijn komst in vernedering. Hij kwam om te sterven.

Ik heb dat vers nu even overgeslagen in Richteren 13, maar het staat erbij. Ik lees even vanaf vers 3: "De vrouw van Manoach was dus onvruchtbaar, daar staat het in vers 3. En de Engel des HEREN verscheen aan de vrouw en zeide tot haar: Zie..." Zo ging het trouwens ook bij de geboorte van de Heer Jezus; daar was het ook een engel die het aankondigde. "Zie, gij zijt onvruchtbaar en baart niet, maar gij zult zwanger worden en een zoon baren. Neem u nu in acht en drink geen wijn of bedwelmende drank en eet niets onreins. Want zie, gij zult zwanger worden en een zoon baren. Geen scheermes zal ooit op zijn hoofd komen, want van de moederschoot af zal de jongen een nazireeër Gods zijn. Hij zal het begin maken met de verlossing van Israël." We lezen ook nog dat hij inderdaad nooit zou eten of drinken van de vrucht van de wijnstok. Geen wijn drinken.

U leest in de boeken van Mozes een wet op het nazireerschap. Dit is trouwens een heel bijzondere nazireeër; ik zou geen andere figuur in de Bijbel weten die zó’n nazireeër was: namelijk een nazireeër vanaf de moederschoot en zijn hele leven lang. Hij is een nazireeër, daar is hij natuurlijk ook bekend om. Het was zelfs zijn geheim: hij had lange haren. In de Bijbel is daar, als je dat vergelijkt met andere Schriftgedeelten, nog wel het een en ander over te vertellen. Lang haar in de Bijbel is een beeld van onderwerping. "Een macht op het hoofd," zegt Paulus als hij het heeft over vrouwenhaar. Hij zegt dat die lange haren te maken hebben met onder gezag staan, onder een macht staan. Het heeft te maken met onderworpenheid en van daaruit ook met gehoorzaamheid. Want dat was Simson: Simson stond onder een macht, zijn hele leven lang. Daar spreekt zijn lange haar van. Dat was ook zijn geheim, wat hij zich ooit overigens laat ontfutselen, tot groot verdriet.

Maar als ik de lijn doortrek naar Hem die zou komen en die echt een begin zou maken met de verlossing, dan is dat ook zo. De Heer Jezus kwam hier op aarde inderdaad ook in gehoorzaamheid, in vernedering, in onderworpenheid. Hij heeft, zo staat er in de Hebreeënbrief, gehoorzaamheid geleerd. Hij heeft de Schriften onderzocht en Hij is die weg gegaan. En waarom kwam Hij hier? Filippenzen 2 zegt: Hij is gehoorzaam geworden tot de dood des kruises. Dat is precies de reden waarom Hij kwam: Hij kwam om te sterven.

Dat wordt ook geïllustreerd in het feit dat Hij niet zou drinken van de vrucht van de wijnstok. Wijn heeft altijd te maken met nieuw leven, met vreugde. Er is weinig fantasie voor nodig om dat te begrijpen. Trouwens, de vorige keer dat ik hier was, heb ik daar ook over gesproken, herinner ik me, over de tekenen van brood en wijn. Toen hebben we dat ook al vastgesteld: wijn spreekt van vreugde, van het leven. De Heer Jezus kwam – of laat ik het anders zeggen: Simson is een beeld van Hem die kwam hier op aarde in Zijn eerste komst. In vernedering, onder de macht, in gehoorzaamheid en onderworpenheid. Hij is gehoorzaam geworden tot de dood. Hij kwam om te sterven. Niet de vrucht van de wijnstok? Ja, de vreugde was Hem voorgesteld, maar daarom staat er ook in Hebreeën dat Hij het kruis op Zich heeft genomen.

...en de schande niet geacht. En Hij is weggegaan, ziende op de vreugde welke Hem was voorgesteld. Hebreeën 12 vers 2 en 3. Nou, daar spreek je dat hele nazireenschap van. Geen scheermes ooit op zijn hoofd, langhaarders onder hun macht, onderworpen en geen vreugde. Nog niet het nieuwe leven, dat zou pas later komen. Hij kwam om te sterven. En zo zal Hij het begin maken met de verlossing van Israël.

Nou, en dan vind je dat in het vervolg ook van dit hoofdstuk worden andere bijzondere dingen ook over hem verteld. Ook daarin spreekt dat alles van Hem die zou komen. In hoofdstuk 14 krijg je dan de bekende geschiedenis van Simsons huwelijk, dat eigenlijk vanaf het begin al niet goed ging. Een beeld van het oude verbond. Dat zeg ik even voor degenen die het straks nog eens een keertje thuis wat nader willen onderzoeken, dan geef ik zomaar wat hints ter overweging. Het spreekt van het oude verbond dat niets goed zou gaan. En waarom? Het mislukte uiteindelijk ook. Waarom? Omdat die Filistijnen – en die Filistijnen zijn feitelijk ook een beeld hier van het volk van Israël – dat volk, ze worden hier heel vaak genoemd in het boek Richteren in het algemeen, maar ook in deze geschiedenis: die onbesneden Filistijnen.

Nou, het volk van Israël was weliswaar naar het vlees besneden, maar naar het hart waren ze onbesneden. Een volk onbesneden van hart, een volk ook met een bedekking op het hart. Want dat is eigenlijk wat besnijdenis ook betekent: de bedekking wordt weggenomen. Nou, en als de besnijdenis van het hart wil zeggen dat de bedekking van het hart wordt weggenomen... Men ziet wel dat huwelijk in Richteren 14 – ik ga er nu maar even gemakkelijk vanuit dat u die geschiedenis kent – dat ging niet goed. Waarom? Omdat ze het geheim van die verscheurde leeuw niet kenden, ook niet wilden of konden bekennen.

Verscheurde leeuwen zijn ook een prachtig type. Ik ga daar niet te diep op ingaan, maar ik wil er toch even op wijzen. Het spreekt natuurlijk van Hem die inderdaad ook als een geitenbokje verscheurd is, staat erbij. Die kwam om te sterven. Hij werd verscheurd, Hij stierf, ja. Maar Hij is opgestaan uit de doden en Hij is de Leeuw van Juda. En u vindt dat in Openbaring 5 ook, dan ziet Johannes Hem staan in dat visioen. En dan ziet hij de Leeuw van Juda. En dan wordt er gevraagd: wie is dat nou? Dat is het Lam dat staat als geslacht. En daar spreekt die verscheurde leeuw van. Daar komt honing uit voort: het Woord van God, nieuw leven.

En dan krijgen we Richteren 15. Daar ga ik maar niet te veel op in, kan ik ook niet te veel op ingaan. Er gaat een hele tarweoogst naar de Filistijnen, ja. Wat kun je zeggen? Je weet wel, je kent die geschiedenis van die vossen die Simson dan vangt. En dan krijg je ook nog die geschiedenis dat hij die duizend man verslaat met een ezelskaak. Een ezel heeft trouwens ook alles te maken met vernedering, nederigheid. Met een ezelskaak versloeg ik dat ezelstuig, met een ezelskaak, duizend man. Staat er in Richteren 15 vers 16. Zo eindigt die geschiedenis daarmee nog midden... Nou, ik laat het allemaal even voor wat het is.

▶ 16:50 Simson in Gaza: Christus en het Ontrouwe Volk ↑ hoofdstukken

We hebben het zojuist opgezet om onze gedachten te bepalen bij wie Simson ook alweer was en waar hij van spreekt. Dan komen we bij hoofdstuk 16 en daar staat dat Simson eens naar Gaza ging, daar een hoer zag en tot haar kwam. Als je dat moralistisch opvat, dan zeg je dat het niet goed was wat Simson deed. Dat begrijp ik, maar laten we nu eens kijken naar Simson als een type, als een beeld van Hem die zou komen. Simson als een beeld van Hem die hier op aarde kwam in Zijn eerste komst om een begin te maken met de verlossing; Hij die kwam om te sterven en de weg van gehoorzaamheid ging als die Nazireeër.

Tussen twee haakjes, misschien is dat ook wel de reden dat de Here Jezus in plaatjes en kinderbijbels altijd wordt voorgesteld als een man met lang haar. Voor zover ik de Bijbel begrijp, is dat niet correct, want mannen horen normaal gesproken kort haar te hebben. De Here Jezus wordt echter altijd afgebeeld met lang haar, en waarschijnlijk is dat vanwege de gedachte dat Hij een Nazireeër was. In beeld was Hij dat wel, maar letterlijk niet. Dat zeg ik even om het ingewikkeld te maken: in beeld was Hij een Nazireeër, maar letterlijk niet, want van de Here Jezus wordt zelfs gezegd dat Hij wel wijn dronk. Er wordt over Hem gezegd: "Johannes kwam niet etende en niet drinkende en ze zeiden allemaal: hij heeft een demon. En de Zoon des mensen kwam wel etende en wel drinkende en dan zeggen ze: zie een vraatzuchtige en een wijnzuiper." Het is nooit goed, hè? De mensen vinden altijd wel een stok om te slaan, want zo is het.

De Here Jezus kwam inderdaad tot dat volk van Hem. De profeten zeggen dat heel vaak — en dat zijn geen uitspraken van mij — dat Israël een volk was dat hoerig was. Een volk dat andere mannen achterna liep in de zin van andere goden; een volk dat ontrouw was. Zo kwam de Here Jezus hier op aarde in Zijn vernedering, in gehoorzaamheid. Hij kwam inderdaad tot een hoerig volk. Er is zelfs een heel Bijbelboek dat daarop is toegespitst: het boek Hosea. Hosea moest dat ook doen, en dat was menselijk gezien allemaal niet zo netjes, maar de Here God Zelf zei tegen hem: "Ga, neem een hoer." Hij moest dat huwelijk aangaan en dan wordt dat uitgelegd. Wanneer de volksgenoten zouden vragen wat hier aan de hand was, dan zou hij zeggen: "Die hoeren, dat zijn jullie, Israëlieten." Dat was illustratief onderwijs, non-verbaal. Hij heeft het toegelicht, maar daar ging een spreken van uit.

Hoe dan ook, Simson kwam daar in Gaza en hij kwam bij die hoer; hij kwam tot haar. Dat is een beetje eufemistisch gezegd, maar hij kwam toch. Zodra aan de Gazieten meegedeeld was dat Simson hierheen was gekomen, stelden zij zich aan alle kanten op en loerden de hele nacht op hem in de stadspoort. Die hele nacht deden ze niets, denkende: "Als het morgenlicht aanbreekt, dan zullen we hem doden." Hij kwam hier tot dat ontrouwe volk. Denk meteen even aan het type: Hij kwam hier in vernedering tot het ontrouwe volk, en wat beraamden ze? Hem te doden. Ze zouden Hem uit de weg ruimen. Dat is wat ze met Simson van plan waren. Ze stelden zich aan alle kanten op en loerden de hele nacht. Ze hadden zich voorgenomen: "Als het morgenlicht aanbreekt, dan zullen we hem doden."

Maar dan staat er in vers 3: "Maar Simson bleef slapen tot middernacht." Te middernacht stond hij op, greep de deuren van de stadspoort — want die poorten waren gesloten — en rukte beide posten met grendels en al los. Hij legde ze op zijn schouders en bracht ze naar de top van de berg die tegenover Hebron ligt. Men beraamde hem te doden en ze hadden zich voorgenomen hem bij het morgenlicht uit de weg te ruimen. Maar de grote clou was: bij het aanbreken van het morgenlicht, wat zien ze dan? De poort is ontzet, de deuren zijn geopend en hij is verdwenen.

▶ 21:58 De Ontzette Stadspoorten als Schitterend Beeld van de Opstanding ↑ hoofdstukken

Ja, hoe zou dit nou spreken van Hem die komen zou? Dat is niet zo moeilijk, toch? Ik denk namelijk aan die andere morgen, dat het morgenlicht aanbrak. Nog voordat het morgenlicht aanbrak, had Hij inderdaad de poorten van het dodenrijk al ontzet. Het staat in Handelingen 2 zo prachtig verwoord door Petrus, dat de dood Hem niet gevangen kon houden, omdat het niet mogelijk was dat de dood Hem zou vasthouden. En Hij heeft inderdaad de poorten van het dodenrijk geopend.

Van de gemeente zegt de Heer Jezus in Mattheüs 16 over de ecclesia die Hij zou bouwen op de Zoon van de levende God. Hij zegt dan tegen Petrus: 'Gij zijt de petra op wie Ik Mijn gemeente zal bouwen.' In de Statenvertaling staat er geloof ik: 'de poorten van de hel', maar dat moet zijn: 'de poorten van het dodenrijk zullen haar niet overweldigen'. Waarom? Omdat Hij de Zoon van de levende God is. Hij is degene die de poort heeft opengebroken; de dood kon Hem niet vasthouden.

En hoewel men van plan was en dacht: 'Bij het aanbreken van het morgenlicht is het over', bleek in werkelijkheid dat Hij de grote triomf had behaald. Hij had de poorten opengebroken en was bovendien uit het zicht verdwenen. Weg was Hij. Ze hebben Hem gezocht, maar Hij was helemaal verdwenen.

Het is natuurlijk een schitterend beeld van Hem die hier op aarde kwam in vernedering om te sterven. Maar nadat Hij was gestorven, kon de dood Hem niet gevangen houden. Hij is uitgebroken en Hij is de grote Triomfator die die hele poort, het hele hebben en houden, op Zijn schouders heeft genomen. Hoe Hij het gedaan heeft, weet ik ook niet, maar er staat nog iets bij wat je misschien niet opvalt als je dit zo leest en niet bekend bent met de topografie van dat land. Let maar eens op: er staat dat hij ze op zijn schouders legde en ze naar de top van de berg bracht die tegenover Hebron ligt.

Pak er eens een kaart bij en kijk waar Gaza ligt, aan de kust. We horen tegenwoordig vaak koppen over Gaza en de Gazastrook; tot op de dag van vandaag is het de stad van de Filistijnen, of de Palestijnen. Maar kijk dan eens waar Hebron ligt. Hebron ligt een stuk zuidelijker dan Jeruzalem. Weet u hoe groot die afstand ongeveer is? Schrik niet: bijna zestig kilometer! Vraag me niet hoe hij dat gedaan heeft, maar het staat er gewoon. Hij heeft die poorten ontzet en is gewoon naar Hebron gegaan.

▶ 25:05 Hebron: de Stad van de Belofte en de Positie op de Bergtop ↑ hoofdstukken

Waarom naar Hebron? Wat heeft hij in Hebron te zoeken? Nou, er is een heleboel te vinden. Hebron is een heel belangrijke stad, want het is de stad van de aartsvaders. Het is eigenlijk de stad van de belofte; de belofte die God heeft gedaan aan de vaderen, de eedzwering. God had een eed gezworen aan Abram en wat lezen we? Abram ging zich vestigen bij de terebinten, de eikenbossen van Mamre, die bij Hebron liggen. Dat staat erbij. En het is niet alleen zo dat Abraham daar ging wonen, maar die eikenbossen herinnerden Abram ook aan de eed die God gezworen heeft. Want het woord voor eik in het Hebreeuws was voor Abram hetzelfde woord als voor eed. God zwoer Abram een eed en Abram ging wonen bij de eikenbossen van Mamre. Let er maar eens op hoe vaak dat voorkomt in de Bijbel, die eiken en die terebinten. Waarom wordt dat zo genoemd? Dat komt omdat een eik een eed betekent; het was een plek van eedzwering. Het herinnert dus aan Gods belofte. Dat heeft trouwens ook alles te maken met het teken van de besnijdenis en de vrucht van de eik. Denk daar maar eens over na. We gaan niet alles dubbelzinnig horen vanmorgen, maar het is wel zo: het herinnert aan Gods belofte.

En die aartsvaders hebben heel veel met Hebron. Ze zijn daar trouwens ook allemaal begraven. Abraham is er begraven, Sara is er begraven bij Machpela. Izak is er begraven, Jakob is er begraven en zelfs Jozef ook; hij is meegenomen vanuit Egypte en alsnog bij Hebron begraven. Een spil in de geschiedenis, maar Hebron is bovenal de stad van de aartsvaders. Hebron is de stad van de belofte van God, die belooft en die zelfs onder eedzwering belooft.

En dan is het Simson die, zoveel jaren later, de grote triomf op de vijand behaalt en als embleem die hele stadsdeuren daar bij Hebron vestigt. En dan staat er nog bij: op de top van de berg. Hij gaat dus de hoogte in. Hij heeft de triomf behaald, gaat de hoogte in en op de top — hoger kon hij niet — daar heeft hij het embleem van zijn overwinning neergezet. Daar, in het aangezicht van de aartsvaders. Als zij hun ogen op zouden slaan, bij wijze van spreken, dan zouden ze die stadsdeuren daar zien staan of zien liggen. Voelt u het? De grote Triomfator, die ooit in de vernedering kwam. Ik zeg het nog eens een keertje: Hij die de weg van gehoorzaamheid ging in de menselijke gestalte en die kwam om te sterven. De vrucht van de wijnstok zou Hij ooit nemen. Hij stierf, maar Hij behaalde de overwinning. Hij brak de poort open; de dood kon Hem niet gevangenvangen. En in die triomf heeft Hij de belofte bevestigd die God had gedaan aan de aartsvaders, namelijk dat in hun Zaad alle geslachten van de wereld gezegend zouden worden. Welnu, in het aangezicht van die stad — de stad die daar eigenlijk ook een beeld van is en daarvoor staat — daar heeft Simson die stadsdeuren gevestigd, op de top van de berg.

En waar is Simson nu in beeld? Waar is onze Heer nu? Waar is Degene die het begin heeft gemaakt met de verlossing? Wel, Hij bevindt zich momenteel op de top van de berg. Hij heeft de overwinning behaald. En dat is in wezen de positie van de Heer Jezus nu. Wij hebben daar zojuist over gezongen in dat lied, was het nummer 42? "Dank u wel Heer, dat ik in de hemel woon." Zo is het, want Hij heeft de overwinning behaald. Hij is daar gezeten, zo staat er in Kolossenzen 3, aan de rechterhand Gods. In rust, want Hij heeft de taak volbracht; het is volbracht. En wij zijn daar met Hem verborgen; met Hem op de top van de berg. Mensen zeggen wel eens: "Je kunt niet altijd op de top van de berg zitten." Waarom niet, denk ik dan? Wat let je? Of zit u liever in het dal? Maak het uzelf niet zo moeilijk.

En wat sommige mensen betreft... u zegt misschien: "Heb je hem weer", maar ik moet u zeggen dat ik me daar toch wel vaak aan kan ergeren. Aan mensen die zo... Ik weet dat er soms veel moeite is, veel verdriet. Je kunt altijd makkelijk praten, maar lieve mensen, kijk nou eens een keertje naar de triomf die behaald is! Begrijpt u wat ik wil zeggen? Ja, je moet het verdriet en de ellende in deze wereld niet bagatelliseren, daar heb je gelijk in. Maar bagatelliseer alsjeblieft zeker niet de overwinning die Hij behaald heeft! Dat zou je jezelf en Hem in ieder geval niet moeten aandoen. Leef uit die vreugde, leef uit die overwinning! Zie daarop.

En dat is natuurlijk wel erg mooi als je dat in gedachten houdt. Want Hij heeft niet alleen een begin gemaakt met de verlossing, Hij is nu inderdaad onttrokken aan het oog. Die Filistijnen keken in verbazing uit naar Hebron en verderop... daar zat Hij op de berg. Moet je je voorstellen: Hij was op de top van de berg. Dat is precies de positie van onze Heer vandaag. Op de top van de berg. Ja, de geschiedenis van Simson in beeld gaat niet verder.

▶ 31:17 Simsons Levenseinde: God Bewaart het Beste voor het Laatst ↑ hoofdstukken

Maar dan denk ik aan hoe het eindigt. Hij is namelijk degene die een begin maakt met de verlossing, maar Hij gaat het ook voltooien. Hij is de Alfa, maar Hij is ook de Omega. Hij is het begin, maar Hij is ook het einde. Dat staat bij Simson ook erg mooi. Dat valt niet buiten het beeld van vandaag, want van Simson lezen we dat hij bij zijn einde ook de allergrootste overwinning heeft behaald. Hij heeft in zijn levenseinde een schitterende en indrukwekkende geschiedenis, waarin hij blind gestoken is. Dat is op zich natuurlijk niet mooi, dat weet ik wel, maar het is prachtig als ik me dat allemaal weer voor de geest haal, zoals ik het de eerste keren hoorde en las in de kinderbijbel. Ik zie het plaatje voor me van hoe hij door een jongetje begeleid wordt naar die tempel van Dagon. Een gigantisch grote tempel moet dat geweest zijn, want er zaten drieduizend mensen op het dak.

Simson wordt daar naar de tempel geleid en dan komt hij tussen die twee pilaren te staan. Ik hoor thuis heel vaak over de twee pilaren van de tempel, maar dat heeft alles met Boaz en Jachin te maken. Ik noem het even, want laatst had ik het erover met mijn jongens – even voor de goede orde: die heten Boaz en Jachin. Boaz en Jachin waren de namen van de twee pilaren in de tempel. Toen ik het laatst met onze jongens over deze geschiedenis van Simson had, vroegen ze: "Waren dat soms die pilaren waar Simson bij gezet werd, waren dat soms Boaz en Jachin?" Nee, dat weet ik niet. Dat was namelijk de tempel van Dagon. Maar dit even terzijde.

In elk geval, hij wordt daar door zo’n jongetje begeleid. Hij komt binnen en hij was machtig; het moet een boom van een vent geweest zijn. Niet alleen een gigant die zo sterk was, maar echt een boom van een vent. En daar wordt hij door zo’n klein jongetje begeleid en komt hij tussen die pilaren te staan. Hij wordt uitgejouwd en bespot, en dan roept hij nog één keer – schitterend! Hoor maar hoe het er precies staat, want ik moet het natuurlijk niet fantaseren. Laten we het gewoon even lezen, vers 28.

"En Simson riep tot de HEERE en zei: HEERE, HEERE, gedenk mij en maak mij nog slechts ditmaal sterk, o God, opdat ik mij met één wraak voor mijn beide ogen op de Filistijnen wreke." En Simson greep de beide middelste zuilen waarop het gebouw rustte, met zijn rechterhand tegen de ene steunende en met zijn linkerhand tegen de andere. En Simson zei: "Dat ik met de Filistijnen sterf!" En toen boog hij zich met kracht, en het gebouw stortte in boven de stadsvorsten en boven al het volk dat erin was. De doden die hij in zijn sterven gedood heeft, waren talrijker dan die hij in zijn leven gedood had.

Dat was de allergrootste overwinning, en dat aan het einde. Ja, er is natuurlijk veel meer over te vertellen, maar wat ik zo mooi vind – en dat is trouwens ook een universeel principe bij ons – is dat God het beste bewaart voor het laatst. Altijd. Het raakt me niet uit om dat te illustreren, maar we zien iedere keer weer: God bewaart het beste voor het laatst. En dan denk ik: ja, dat is nou precies ook de reden waarom wij mensen kunnen zijn die op een bergtop mogen wonen. Dat bedoel ik ook in symbolische zin. Wij zijn mensen met hoop. Wij zijn mensen die weet hebben van de overwinning. Wij zijn mensen die uitzien op de overwinning over de dood. Wij zijn mensen die leven uit een hoop die zo enorm groot is, zo alomvattend. Heerlijk dat we zo’n Heer mogen kennen.

Ik stel voor... maar we gaan elkaar dan niet meer zien. Ja. Lied 23: "Jezus, Uw Naam zij d’hoogste eer in hemel, aard’ en lucht. Voor U knielt mens en engel neer, en satan vreest en vlucht." Ja.

▶ 36:01 Dankgebed: Leven uit de Overwinning ↑ hoofdstukken

Ik wil U dankzeggen voor dat rijke Woord van U, onuitputtelijk. En Heer, we verbazen ons er telkens weer over hoe dat Woord inderdaad spreekt van die ene grote God die Zijn Zoon heeft gegeven om een begin te maken met de verlossing. Hoe Hij kwam om te sterven, hoe Hij de weg van gehoorzaamheid ging, maar ook hoe Hij uit de dood is uitgebroken. En hoe Hij als Triomfator nu ten hemel is gevaren en daar op de top van de berg de grote Overwinnaar is en ook zal blijken te zijn.

En Heer, we danken U dat we uit die wetenschap mogen leven. We hebben gezongen: "O, zag de wereld slechts als wij die rijkdom van genâ!" Dat is ook zo. Het zijn relatief maar een handjevol mensen die deze dingen weten en mogen weten, omdat hun ogen daarvoor geopend zijn. En Heer, we prijzen onszelf gelukkig dat U onze ogen hebt geopend. En we danken U nu dat wat wij nu weten, allen het zullen weten. Dat alle knie gaat buigen en alle tong het zal erkennen: Hij is inderdaad die Heer, tot eer van God de Vader.

Heer, we danken U dat we dat mogen weten en dat we in die blijdschap, in die hoop van U mogen leven. Dat we mogen weten: het beste komt nog en Uw allerbeste wordt het laatst bewaard. Heer, we danken U nu dat we gelukkige mensen mogen zijn, dat we een goed bericht mogen kennen, een blijde boodschap. En Heer, het houdt niet op.

En Heer, we danken U dat we daarvan mochten horen vanmorgen, dat we daarvan mogen spreken, dat we ervan mogen getuigen en dat we eruit mogen leven. Zodat ons leven op die wijze ook werkelijk tot glorie is van die ene grote God die het alles zo bedacht heeft. Die een plan heeft dat vaststaat en waarbij nooit iets misgaat. Heer, we bevelen ons in rust en met alle vertrouwen bij die grote God aan.

Amen.