▶ 00:00 Vrouwelijke Zonen en de Hebreeuwse Betekenis van Mannin ↑ hoofdstukken

De mannelijke zoon in Openbaring 12. Voor sommige mensen is het een begrip, voor anderen is het misschien abacadabra. Dat kan heel goed. Als je niet zo erg thuis bent in het boek Openbaring, dan vraag je je af: wat betekent dat nou weer? Sowieso is de term 'de mannelijke zoon' al een vreemde manier van uitdrukken. Je denkt dan: bestaan er dan ook vrouwelijke zonen?

Het antwoord laat ik meteen maar met de deur in huis vallen: die bestaan inderdaad ook. En ik zie er hier een heleboel zitten: vrouwelijke zonen. De Bijbel zegt namelijk dat degene die gelooft de geest van het zoonschap heeft ontvangen. Dus als je vrouwelijk bent, dan ben je een vrouwelijke zoon.

In het Hebraeus is het trouwens helemaal leuk — daar gaan we meteen even het diepe in. In het Hebraeus is een vrouw sowieso een vrouwelijke man. Als je het daar over een vrouw hebt, dan zeg je Isha. Niet Isa, dat is weer wat anders, maar Isha, en dat is de vrouwelijke vorm van Ish. Ish is man en Isha is vrouw. Isha betekent eigenlijk gewoon 'manin'.

Als u het niet geloven wilt, moet u het in Genesis 2 maar eens nalezen. Toen Adam uit zijn slaap ontwaakte — de meeste dromen zijn bedrog, dat weet u — maar toen hij wakker werd, lag ze er nog. Of eigenlijk moet ik zeggen: ze lag er pas. Niet 'nog', maar 'pas'. En zowaar, hij noemde haar 'mannin', staat er. Dat betekent eigenlijk gewoon 'vrouwelijke man'. Zoals je een boer hebt en een boerin, zo heb je ook een man en een manin. Een vrouw is eigenlijk gewoon een man, maar dan in de vrouwelijke vorm.

Dat even over die uitdrukking: de mannelijke zoon. We komen hem zo tegen in Openbaring 12. Ik stel voor dat we, voordat we er wat over gaan zeggen en ons daar vragen over gaan stellen, eerst het hele hoofdstuk met elkaar gaan lezen. U kunt dat doen door uw Bijbeltje erbij te pakken, maar u kunt natuurlijk ook gewoon vanaf het scherm meelezen, net waar u de voorkeur aan geeft.

▶ 02:13 Voorlezing uit Openbaring 12 ↑ hoofdstukken

Openbaring 12, hoofdstuk 12 dus, vers 1. Ik lees u voor uit de NBG-vertaling en straks tijdens de bespreking zullen we daar vanzelf ook nog wel hier en daar wat kanttekeningen bij moeten plaatsen. Maar ik lees u in eerste instantie dus de NBG voor.

En er werd een groot teken in de hemel gezien: een vrouw met de zon bekleed, met de maan onder haar voeten en een krans van twaalf sterren op haar hoofd. En zij was zwanger en schreeuwde in haar weeën en in haar pijn om te baren. En er werd een ander teken in de hemel gezien en zie, een grote rossige draak met zeven koppen en tien horens en op zijn koppen zeven kronen. En zijn staart sleepte een derde van de sterren des hemels mede en wierp die op de aarde. En de draak stond voor de vrouw, die baren zou om, zodra zij haar kind gebaard had, dit te verslinden.

En zij baarde een zoon, een mannelijk wezen. Als u trouwens een Statenvertaling hebt, dan staat er: "en zij baarde een mannelijke zoon." Zo staat het er ook letterlijk trouwens. Zij baarde dus een mannelijke zoon, die alle heidenen zal hoeden met een ijzeren staf. En haar kind werd plotseling weggevoerd naar God en zijn troon. Het is met name dit vers dat vanavond in de spotlight zal staan.

En de vrouw vluchtte naar de woestijn, waar zij een plaats heeft door God bereid, opdat zij daar 1260 dagen onderhouden zou worden. En er kwam oorlog in de hemel: Michaël en zijn engelen hadden oorlog te voeren tegen de draak. Ook de draak en zijn engelen voerden oorlog, maar hij – dat wil zeggen de draak – kon geen standhouden en hun plaats werd in de hemel niet meer gevonden. En de grote draak werd op de aarde geworpen, de oude slang, die genaamd wordt duivel en de satan, die de hele wereld verleidt; hij werd op de aarde geworpen en zijn engelen met hem.

En ik hoorde een luide stem in de hemel zeggen: "Nu is verschenen het heil en de kracht en het koninkrijk, het koningschap van onze God en de macht van zijn Gezalfde. Want de aanklager van onze broeders, die hen dag en nacht aanklaagde voor onze God, is neergeworpen. En zij hebben hem overwonnen door het bloed van het Lam en door het woord van hun getuigenis, en ze hebben hun leven niet liefgehad tot in de dood. Daarom verheugt u, gij hemelen en wie daarin wonen! Wee de aarde en de zee, want the duivel is tot u neergedaald in grote grimmigheid, wetende dat hij weinig tijd heeft."

En toen the draak zag dat hij op de aarde was geworpen, vervolgde hij de vrouw die het mannelijke kind gebaard had. En aan de vrouw werden twee vleugels van de grote arend gegeven om naar de woestijn te vliegen, naar haar plaats waar zij onderhouden wordt buiten het gezicht van de slang, een tijd en tijden en een halve tijd. En de slang wierp uit haar bek water achter de vrouw als een stroom, om haar door de stroom te laten meesleuren. En de aarde kwam de vrouw te hulp en de aarde opende haar mond en verzwolg de stroom die de draak uit zijn bek had geworpen. En de draak werd toornig op de vrouw en ging heen om oorlog te voeren tegen de overigen van haar nageslacht, die de geboden van God bewaren en het getuigenis van Jezus hebben. En hij bleef staan op het zand der zee.

Tot zover hoofdstuk 12. Eigenlijk is dat laatste vers dan ook meteen de inleiding tot hoofdstuk 13, want dan zie je staan dat hij vanaf het zand der zee ook een blik krijgt geworpen op die zee en dat daar een beest uit die zee komt, dat vervolgens ook beschreven wordt. Ik ga het vanavond op een wat andere manier aanpakken dan gewoonlijk. Ik ga gewoon een aantal vragen stellen die zich aan je opdringen wanneer je dit hoofdstuk, en met name dat eerste gedeelte, leest. Wellicht dat we op deze wijze ook wat wijzer zullen worden.

Ik heb een heleboel dia's gemaakt, dus we zullen echt een beetje voort moeten maken. Dat betekent trouwens ook dat als u vragen hebt of aanmerkingen of opmerkingen... Ik heb er alle begrip voor, ik ben minstens zo eigenwijs als u. Dus ik kan me heel goed voorstellen dat als u zegt: "Ik ben het niet met je eens", ik daar alle begrip voor heb. Bewaar ze tot tien uur en daarna hebben we nog een hele avond om daar nog eens even flink over te stoeien. Dus tot tien uur praat ik, daarna u. Daar komt toch weer wat meer.

▶ 07:22 Vraag 1: in Welk Verband Staat Dit Hoofdstuk? ↑ hoofdstukken

De eerste vraag: in welk verband staat dit hoofdstuk? Dan kan ik flauw zeggen dat hoofdstuk 12 tussen hoofdstuk 11 en hoofdstuk 13 in staat. Dat had u ook wel begrepen, maar laat ik even uw geheugen opfrissen voor zover u weet wat er in die hoofdstukken staat.

In hoofdstuk 11 – trouwens een bekend hoofdstuk – wordt gesproken over het optreden van twee getuigen op het tempelplein van Jeruzalem. We praten hier over een profetisch gebeuren, over iets wat tot op vandaag nog toekomst is. Bij die gelegenheid zal er op het tempelplein in Jeruzalem – ik heb het over het concrete Jeruzalem in het Midden-Oosten – weer een tempel herrezen zijn. Wellicht een provisorische tempel, dat weet ik niet, maar de Joodse eredienst zal weer hersteld worden. We weten uit de Bijbel dat gedurende die periode op een gegeven ogenblik het slachtoffer en spijsoffer weer gestaakt wordt van hogerhand; daar heeft dit alles ook weer mee te maken. In ieder geval zullen daar twee getuigen optreden, 1260 dagen lang, zo staat er in hoofdstuk 11. Die 1260 dagen komen op alle mogelijke manieren weer terug in deze hoofdstukken. Ze worden alleen op verschillende manieren aangeduid: 1260 dagen, maar ook 42 maanden en een tijd, tijden en een halve tijd. Het blijkt allemaal hetzelfde te zijn. In het boek Daniël hebben we de term 'halve jaarweek'; dat is allemaal dezelfde termijn.

Na hoofdstuk 11 krijg je dus hoofdstuk 12 en daarna hoofdstuk 13. In hoofdstuk 13 lees je over een beest dat uit de zee opkomt en tien horens heeft – ik kom daar straks nog even op terug. U vindt in dat hoofdstuk ook die bekende passage die, als u het mij vraagt, steeds actueler wordt, namelijk over dat teken dat mensen zullen krijgen op hun rechterhand of op hun voorhoofd. Als ze dat teken van het beest niet hebben, zullen ze niet eens kunnen kopen of verkopen; ze worden dan uitgesloten van het economische systeem. In de dagen dat Johannes dit noteerde, was het heel vreemd en eigenaardig dat dit zo geschreven stond, maar zulke ontwikkelingen komen nu heel dichtbij. Juist vorige week had ik nog een gesprek met een paar mensen – die hier trouwens ook zijn – over de 'Digital Angel', waar laatst een televisieuitzending over was. Het ging over chips die bij mensen geïmplanteerd gaan worden. Dat is allemaal niet eens zo’n verre toekomst meer, waarbij dit soort scenario's heel voorstelbaar worden. Zelfs in onze dagen wordt het al heel voorstelbaar en de tijd is nabij dat dit alles werkelijkheid wordt. Dat is hoofdstuk 13.

Hiermee hebt u een indruk in wat voor context hoofdstuk 12 staat. Dat gaat ook over die 1260 dagen; het gaat allemaal over een eindtijdelijk gebeuren, over de tijd die vlak voorafgaat aan de verschijning en de terugkeer van de Messias uit de hemel, wanneer Hij orde op zaken zal gaan stellen in deze wereld. Vlak voorafgaand aan dat gebeuren, aan die openbaring van Hem, gaan een heleboel gebeurtenissen gepaard. Maar vlak daaraan voorafgaand zal er nog een verschrikkelijke periode aanbreken en die periode wordt dus genoemd de periode van de 1260 dagen. Goed, de volgende vraag.

▶ 11:31 Vraag 2: Wat Stelt de Zinnenbeeldige Vrouw Voor? ↑ hoofdstukken

Wat stelt de vrouw voor? En dan bedoel ik niet in het algemeen. Wat stelt de vrouw nu eigenlijk voor? Want dat is weer een hoofdstuk apart. Dat is niet alleen hoofdstuk 12, maar echt een heel hoofdstuk apart. Wat stelt die vrouw in Openbaring 12 daar voor?

Laat ik eventjes heel genuanceerd beginnen – ik word vanzelf wel ongenuanceerder. Maar als je heel genuanceerd begint, dan moet je de vraag stellen: dat hangt er natuurlijk vanaf aan wie je die vraag stelt. Als je aan een rooms-katholieke theoloog de vraag stelt wie die vrouw is, dan krijg je subiet het antwoord dat dit Maria is. Nou, niet al te hard gaan lachen natuurlijk, want de gedachte op zich is niet zo vreemd. Als je het gewoon heel oppervlakkig en heel snel leest, dan zie je daar een vrouw, een teken aan de hemel, een vrouw die een zoon baart. En die zoon – dat kan haast niet missen, ook daar komen we straks op terug – dat is de Heer Jezus Christus. Door wie is de Heer Jezus Christus ter wereld gebracht, om het zo te zeggen? Dat is Maria. Dus wie is de vrouw die die mannelijke zoon voortbrengt? Dat is Maria. Ja, heel logisch en toch klopt het niet.

Ik zal u ook vertellen waarom niet. In de eerste plaats gaat het hier niet om een letterlijke vrouw, maar over een vrouw in type, in beeld als een teken. Dat staat er trouwens meteen ook in Openbaring 12 bij: "En ik zag een groot teken aan de hemel." Dat betekent dus iets. Het gaat niet om een vrouw op zich; nee, het gaat over een zinnenbeeldige vrouw die iets voorstelt, die iets betekent. En dan blijkt dat vervolgens ook uit de rest van de beschrijving. Want met die eerste profielschets van de vrouw die de mannelijke zoon voortbrengt, kun je met Maria nog wel uit de voeten, maar bij de rest van de beschrijving loop je compleet vast. Want dan lees je dat die vrouw, nadat ze die mannelijke zoon ter wereld heeft gebracht, vlucht naar de woestijn. Wat is dat dan? Is dat ooit met Maria gebeurd of moet dat nog gebeuren? Wat is dat dan, dat ze daar dan twaalfhonderd zestig dagen onderhouden gaat worden? Dat kan niet. Hoe zit het dan met die 1260 dagen? En over de rest van het hoofdstuk zullen we dan maar helemaal zwijgen, over hoe ze achtervolgd wordt door de draak, et cetera. Daar kom je niet mee uit de voeten. Het moet inderdaad gaan om iets met een betekenis. Dat staat er meteen in hoofdstuk 12 vers 1 bij, dus het lijkt mij niet zo moeilijk.

Dan kun je vervolgens de rooms-katholieken eventjes aan de kant schuiven – dat doen we heel snel even. Dan kom je bij de protestanten terecht, waar wij feitelijk ook bij horen. Als je niet katholiek bent en je noemt jezelf toch een gelovige in Christus, dan ben je een protestant. Dan protesteer je namelijk tegen het instituut. Daar houd ik wel van. Dus we zijn protestant. En wat zeggen zij dan? De meeste protestanten – want je kunt ze niet allemaal over één kam scheren, maar de meeste protestantse uitleggers en de traditioneel-protestantse, lutherse en calvinistische uitleggers – zeggen van die vrouw heel simpel: dat is de kerk. Dat is de kerk. De kerk van alle eeuwen. Ja, daar kom je ook al op een problematische kwestie. Want de gewone, reguliere, traditioneel-theologische opvatting, of het nu katholiek of protestant is (dat maakt dan geen verschil), hanteert het idee dat de kerk bestaat vanaf Adam en doorgaat tot op de jongste dag. Men kent geen onderverdelingen, en als daar dus een vrouw gezien wordt, dan is dat de kerk.

Maar dan kom je inderdaad meteen al bij het grote bezwaar tegen die uitleg dat het de kerk is – laten we zeggen de gemeente, de gemeente die het lichaam van Christus is. Bracht de kerk de Zoon voort? Ik dacht juist dat het omgekeerd was: dat de Zoon de gemeente voortbrengt. Hij is het Hoofd, Hij eerst, daarna de gemeente. Tot die uitleg kun je ook alleen maar komen wanneer je inderdaad het idee hebt dat de gemeente al bestaat vanaf Adam en er al was voordat de Heer Jezus geboren werd. Maar zo is het niet. De gemeente ontstond daarna.

Bovendien kun je feitelijk dezelfde bezwaren ertegen inbrengen die ik zojuist al noemde. Vlucht de kerk dan naar de woestijn? En welke woestijn is dat dan, en wanneer? En om voor twaalfhonderd zestig dagen onderhouden te worden? Hoe, waar, wat? Nou, ik kan u dit verzekeren: pak een gewone traditionele uitleg uit de kast en ze raken al heel gauw aan het vergeestelijken en aan het symboliseren. Dan betekenen 1260 dagen ineens helemaal geen 1260 dagen, maar gewoon een bepaalde periode. Alles wordt gewoon zinnenbeeldig verklaard. En het wordt zodanig zinnenbeeldig verklaard dat niks meer iets betekent. Al die onderscheidingen betekenen helemaal niks meer. Goed, dan komen we toch bij de vraag: wat betekent het dan wel?

▶ 17:19 De Bijbelse Onderbouwing: de Vrouw Is Israël ↑ hoofdstukken

Wel, vanuit de Schrift. Ik moet eigenlijk zeggen: de vrouw staat in de Bijbel, en met name bij de profeten, voor Israël. En met de profeten bedoel ik die van Jesaja en Jeremia, maar ook Ezechiël en wat dacht u van Hosea? Met name die ook. De vrouw is een voorstelling van Israël. Ik noem Hosea in het bijzonder, omdat Hosea ooit een vrouw moest trouwen – een hoer, ja precies. Dat had een reden; je leest dat hij haar gekocht had en daar een prijs, een bruidsschat, voor had betaald. Daarna heeft hij haar apart gezet en pas na een lange tijd mocht hij tot haar naderen. Nou, in Hosea 3 vers 4 wordt dat allemaal uitgelegd. Er wordt gezegd: die vrouw, dat is Israël, en ze zal een tijd lang zonder man zitten. Ik hoef die hele uitleg verder niet te geven, het gaat mij puur om het punt dat bij de profeten de vrouw een voorstelling is van Israël. Ezechiël kent u ook; zeggen Ohola en Oholiba u wat? Dat zijn de namen van twee dames die allebei een voorstelling zijn van Israël.

Er is trouwens nog een heel interessant argument dat deze vrouw inderdaad Israël is. Op voorhand: later zullen we nog veel meer argumenten vinden en sterker nog, we worden daar uitsluitend nog maar in bevestigd dat die vrouw Israël is. Maar goed, nu even gewoon op voorhand heel 'straight' denken en de vraag kort beantwoorden. Het tweede argument is dat de vrouw wordt geassocieerd met de zon, de maan en twaalf sterren. Dat is van oudsher – en daarmee bedoel ik vanaf het boek Genesis – een voorstelling van het huis van Jakob. Ik zal u dat laten zien in Genesis 37. Daar lees je over Jozef die gedroomd heeft. De meester-dromer. Hij werd wakker en er was weer wat anders; hij zei: "Nu heb ik weer een droom gehad en zie, de zon, de maan en elf sterren bogen zich voor mij neer." Hij zei dit tegen zijn broers en de rest van de familie. Hij was zelf die twaalfde ster.

Toen hij dit aan zijn vader en zijn broeders verhaalde, onderhield zijn vader hem daarover en zei tot hem – gek genoeg hè, tussen twee haakjes, Jozef legt het niet eens uit. Hij vertelt alleen: "Ik heb gedroomd van de zon, maan en elf sterren die zich voor mij neerbouwden." Jakob had helemaal geen moeite ermee om dit uit te leggen, want hij zei: "Wat voor een droom is dat die jij gehad hebt? Zullen soms ik, uw moeder en uw broeders komen om ons voor u ter aarde neer te buigen?" Dat was Jakobs uitleg. Die zon, die maan en al die sterren – twaalf in totaal dus – dat is de voorstelling van het hele huis van Jakob, oftewel van Israël. Het huis van Jakob, dat is het volk van Israël, nietwaar? Daarmee wordt die vrouw in Openbaring 12 geassocieerd: de zon, de maan en de sterren. Zodat er geen twijfel kan bestaan over het antwoord op de vraag wie die vrouw is. Wel, dat is Israël. Volgende vraag, we hebben er nog een heleboel hoor, dus we moeten gewoon doorgaan: waar is die draak een voorstelling van?

▶ 21:17 Vraag 3: Waar Is de Draak een Voorstelling Van? ↑ hoofdstukken

Deze vraag is veel minder omstreden en ook veel simpeler. Ze wordt rechtstreeks zo beantwoord in het boek Openbaring. In Openbaring 12:3 hebben we het al gelezen: er werd een ander teken in de hemel gezien en zie, een grote rossige draak. Eigenlijk staat er 'vurige' of 'vuurrode'. Een vuurrode draak met zeven koppen en tien horens, en op zijn koppen zeven kronen. Dat is een angstaanjagend beest; het heet niet voor niets een draak.

Een paar verzen later, in vers 9, wordt het uitgelegd. Daar staat: "En de grote draak werd op de aarde geworpen." Wie is dat? Dat is de oude slang, die genaamd wordt de duivel – dat betekent diabolos, de 'door-elkaar-gooier' – en de satan. Dat is een Hebreeuws woord en het betekent 'tegenstander'. Hij is degene die de gehele wereld verleidt. Hij werd op de aarde geworpen en zijn engelen met hem. Ik kom daar straks nog op terug.

Dat is die draak. Later in het boek Openbaring, in hoofdstuk 17, worden de details van die draak gegeven. Deze worden overigens ook weer sterk geassocieerd met het beest dat uit de zee opkomt in hoofdstuk 13. Mijn excuses als het voor sommigen een beetje duizelingwekkend wordt, maar ja, dat heb je met die beschrijvingen. Als je een draak beschrijft met zoveel koppen, dan ga je die dingen al snel een beetje door elkaar halen. Het is natuurlijk ook niet normaal om meerdere koppen te hebben.

Ik hoor sommige mensen al denken: "Ik zou er toch nog wel eentje extra willen hebben." Waarom? Eentje met haar! Ja, want je zal maar zeven kale koppen hebben. Dat kan natuurlijk ook nog. Maar dan zet je er gewoon een kroon op; dan hebben we dat ook weer opgelost.

"Hier is het verstand", staat er. Goed, wat u tot dusver hoorde was misschien onverstand, maar hier is het verstand: "dat wijsheid heeft: de zeven koppen zijn zeven bergen waarop de vrouw gezeten is." Ik denk dat dit alles te maken heeft met Jeruzalem, dat ook gebouwd is op zeven bergen. Maar dat ga ik nu niet uitgebreid uitleggen; ik ga mijn nek er niet voor uitsteken om dat op dit moment te documenteren. Het gaat erom dat het wordt uitgelegd: het zijn zeven bergen. Bovendien heeft het nog een uitleg in vers 10: het zijn ook zeven koningen.

Dan hebben we die tien horens. Die vind je trouwens ook al in het boek Daniël, met name in Daniël 2 en Daniël 7. Ook in Daniël 8 wordt het exact hetzelfde beschreven vanuit andere perspectieven. Het gaat over exact dezelfde fenomenen en gebeurtenissen in die eindtijd. Alles grijpt in elkaar. U moet het vergelijken met een legpuzzel. Als je al die stukjes bij elkaar brengt – niet 'passend maakt', maar gewoon in elkaar legt zoals ze bij elkaar horen – dan ontwikkelt zich als vanzelf een panorama.

De uitleg van de tien horens die Johannes zag, is dat het tien koningen zijn. Zij hebben nog geen koningschap ontvangen, maar zij ontvangen één uur macht als koningen met het beest. Zo wordt het dus uitgelegd: die draak heeft alles te maken met de satan en de wijze waarop hij zich in de eindtijd hier op aarde zal manifesteren door middel van wereldmachten met tien horens. Het gaat hier niet om tien militairen of koninklijke krachten, maar wellicht dat we daar vanavond nog op een andere manier op terugkomen. Voordat we daarop komen, moeten we eerst...

▶ 25:34 Vraag 4: Wie Is de Mannelijke Zoon? ↑ hoofdstukken

Laten we nu de echt lastige vraag van deze avond gaan beantwoorden: wie is die mannelijke zoon? Laten we eerst het vers nog eens lezen over de vrouw waarop geloerd wordt door de draak. In vers 5 staat: "En zij baarde een mannelijke zoon, die alle heidenen zou hoeden." We hebben eerder vastgesteld dat deze vrouw Israël is. Zij baarde een mannelijke zoon die alle heidenen zou hoeden. Ik heb het wat schuin gedrukt staan, want dat is niet de NBG-vertaling, maar zoals het er echt hoort te staan. Als ik me niet vergis, staat het in de Statenvertaling inderdaad zo weergegeven: "Zij baarde een mannelijke zoon, die alle heidenen zou hoeden." Niet zal, maar zou. Dat is heel eigenaardig. Het beschrijft eigenlijk een mannelijke zoon van wie al eerder sprake is; hier wordt gerefereerd aan een beschrijving die eerder is gegeven. Ik kan het u verklappen: die vinden we in Psalm 2.

Die zoon zou de heidenen hoeden met een ijzeren staf, en haar kind werd plotseling weggerukt. In de NBG staat "weggevoerd", maar het betekent eigenlijk "weggerukt" of "weggegrist" voor het naderende gevaar, naar God en Zijn troon. Dat is die mannelijke zoon. De vraag dringt zich opnieuw aan ons op: wat of wie is die mannelijke zoon? Omdat er in dit gedeelte uitdrukkelijk wordt gerefereerd aan de mannelijke zoon die alle heidenen zou hoeden met een ijzeren staf, is dat een rechtstreeks citaat uit Psalm 2. Wil je begrijpen wie daar beschreven wordt, dan moet je dus teruggaan naar die profetische psalm.

Psalm 2 spreekt over de Messias. Hij wordt in dit hoofdstuk zelfs zo genoemd: de Gezalfde. In het Hebreeuws staat er gewoon de Mashiach, oftewel de Messias. Dat gaat over de eindtijd, over de tijd dat de Mashiach de heerschappij op aarde zal opeisen. In vers 2 staat: "De koningen der aarde scharen zich in slagorde tegen de HERE en Zijn Mashiach, tegen Zijn Gezalfde." In het Grieks zou je zeggen: "Tegen de Heere en Zijn Christus." Christus, Messias of Mashiach betekenen allemaal "Gezalfde".

In vers 7 zegt de psalmist: "Ik wil gewagen van het besluit des HEREN. Hij sprak tot mij..." Hier is de Messias zelf aan het woord. Hij zegt: "De HERE sprak tot mij: Mijn zoon zijt gij." Over wie gaat dit? Deze stem heeft duizend jaar nadat dit is opgetekend ook letterlijk uit de hemel geklonken, bij meerdere gelegenheden zelfs. Eén keer bij de Jordaan toen de Here Jezus gedoopt werd; toen klonk er uit de hemel: "Deze is Mijn Zoon." Toen Hij opstond uit het water, kreeg Hij dit te horen. Later gebeurde dat ook bij de verheerlijking op de berg.

Maar hier wordt al geprofeteerd: "Mijn zoon zijt gij, Ik heb u heden verwekt." Dat wil zeggen: opgewekt. De Here God spreekt hier dus tegen de Messias, tegen Zijn Zoon die Hij Zijn Zoon noemt. Zoals u weet, staat er tot op de dag van vandaag op het tempelplein, op die grote Rotskoepel: "God heeft geen zoon." Psalm 2 gaat daar als een manifest lijnrecht tegenin: God hééft een Zoon, een Erfgenaam, iemand die door God zo is verklaard. "Mijn zoon zijt gij, Ik heb u heden zelf verwekt." En dan zegt de Here God tegen deze Messias: "Vraag Mij en Ik zal volken geven tot uw erfdeel en de einden der aarde tot uw bezit. Gij zult hen verpletteren met een ijzeren knots, hen stukslaan als pottenbakkerswerk." Herkent u hier de woorden die we lazen in Openbaring 12? De zoon die de heidenen zou hoeden met een ijzeren staf? Dat is de Here Jezus Christus. Dat is de Zoon van God die over de aarde zal heersen, de Messias die de hele aarde zal bezitten en de einden der aarde als Zijn erfdeel zal opeisen.

Mocht u daar nog aan twijfelen, dan kan ik u ook wijzen op Openbaring 19. Daar staat dat deze Messias zal verschijnen en dat er uit Zijn mond een scherp zwaard komt om daarmee de heidenen te slaan. En Hijzelf zal hen hoeden met een ijzeren staf. Het gaat hier over de ruiter op het witte paard. Dat is allemaal hele visionaire taal, maar toch heel concreet. Dus ook daar wordt uitgelegd wie die mannelijke zoon is die de heidenen zou hoeden met een ijzeren staf. De conclusie is niet moeilijk: die mannelijke zoon is Christus. Dat kan niet missen. Psalm 2 en hoofdstuk 19 van het boek Openbaring zijn daar unaniem en volstrekt duidelijk in. De mannelijke zoon die gebaard wordt, is de Here Jezus Christus.

▶ 32:07 Het Probleem met de Uitleg over Christus Alleen ↑ hoofdstukken

Alleen, die uitleg is problematisch. Want de vraag is of het punt is dat Christus niet weggerukt is tot God en Zijn troon. Ofwel, u zegt: "Ja, maar Hij is toch ten hemel gevaren?" Ja, maar dat is toch even wat anders? Dat was helemaal niet vanwege een naderend gevaar; dat vond plaats in volstrekte rust, in vrede eigenlijk ook. Het was ook helemaal niet haastig; er was helemaal geen wegrukking met kracht. Totaal niet.

Bovendien vindt die wegrukking in Openbaring 12 plaats pal voordat de vrouw vlucht naar de woestijn, om daar voor 1260 dagen onderhouden en gevoed te worden. Met andere woorden: die mannelijke zoon kan wel Christus zijn, maar hoe zit het dan met het feit dat hij weggerukt is? Dat is toch niet op de Heer Jezus Christus van toepassing? Bovendien klopt het qua tijdstip in de chronologie ook niet, want direct nadat die wegrukking heeft plaatsgevonden, vlucht die vrouw als een raket, bij wijze van spreken, naar de woestijn.

Nou, het antwoord moet zijn: die mannelijke zoon – en ik ga straks de bonnetjes leveren – die mannelijke zoon is een volk dat met Christus geïdentificeerd wordt. Dat wil zeggen: vereenzelvigd wordt. Dat is heel logisch. Kijk, zoals de vrouw een volk voorstelt, namelijk het volk van Israël, zo stelt die mannelijke zoon ook een volk voor. Alleen is de vraag: welk volk?

▶ 34:04 Zes Kenmerken van de Mannelijke Zoon: Hoofd en Lichaam Tezamen ↑ hoofdstukken

Laten we eerst eens een profielschets maken van die mannelijke zoon. Waaraan moet dat volk voldoen, wil het inderdaad in aanmerking komen om de mannelijke zoon te heten die in Openbaring 12 beschreven wordt?

In de eerste plaats moet het een volk betreffen dat één lichaam is met Christus. Want wat hier plaatsvindt, is dat er een mannelijke zoon geboren wordt. U weet hoe dat gaat bij een geboorte: eerst verschijnt het hoofd – dat is de normale gang van zaken – en vervolgens komt het lichaam. Wel, wat hier plaatsvindt, is de geboorte van een mannelijke zoon, bestaande uit een hoofd en een lichaam. Als het dus inderdaad een volk betreft – en ik kom straks op de details – dan moet het een volk zijn dat één is met Christus, dat één lichaam met Hem vormt.

In de tweede plaats moet het een volk zijn dat weggerukt zal worden. In de derde plaats is het een volk dat weggerukt wordt voor de toorn van de draak. Het vierde punt is dat het een volk betreft dat bestemd is voor de troon, want we lezen dat de mannelijke zoon wordt weggerukt tot God en Zijn troon. Een vijfde kenmerk is dat het een volk is dat 'mannelijk' is. En in de zesde plaats is het een volk dat voortkomt uit Israël. Dat is het lijstje van zes karakteristieken waaraan die mannelijke zoon moet voldoen.

Laten we kijken naar dat eerste punt: een volk dat één lichaam is met Christus. Paulus schrijft in 1 Korinthe 12 vers 12: "Want gelijk het lichaam één is en vele leden heeft, en al de leden van het lichaam, hoe vele ook, één lichaam vormen, zo ook Christus." Let goed op wat hier staat. Er staat: zoals het lichaam één is, zo ook Christus. Dat lichaam is dus gewoon Christus. Wanneer wij het over Christus hebben, dan hebben we het meestal over één Persoon. Dat is volkomen correct en de Bijbel doet dat meestal ook, maar je kunt net zo goed zeggen dat de Christus een heel volk is, een heel gezelschap. Dat is namelijk het hoofd en het lichaam samen.

U kunt van mijn hoofd zeggen: "Dat is André." Maar de normale gang van zaken is dat je zegt: "André Piet, dat is hoofd en lichaam tezamen." Dat is een eenheid; dat verschil maak je normaal gesproken helemaal niet. Wel, hier zegt Paulus het heel kras – volgens mij vind je dat nergens in zijn brieven zo kras terug als juist hier: het hele lichaam wordt 'Christus' genoemd, de Gezalfde dus. Inderdaad, de Heer Jezus Christus is het Hoofd, maar je kunt net zo goed zeggen, zoals Paulus dat hier ook doet, dat het het geheel is: Hoofd en lichaam tezamen. Want er staat in vers 13 nog bij: "Want door één Geest zijn wij allen tot één lichaam gedoopt, hetzij Joden, hetzij Grieken."

De tweede karakteristiek is dat het een volk is dat weggerukt zal worden. Dat lazen we toch in Openbaring 12? Dat het weggevoerd wordt, of eigenlijk letterlijk: weggerukt. Ik zie dat ik het in mijn aantekeningen ook al verkeerd had geschreven, maar dat krijg je als het allemaal zo snel gaat; dan is het vanavond allemaal een beetje in de war. In 1 Thessalonika 4 gebruikt Paulus echter exact hetzelfde woord dat ook in Openbaring 12 genoemd wordt. Het komt maar een paar keer voor in het Griekse Nieuwe Testament, maar dat woord 'weggerukt' vinden we terug in 1 Thessalonika 4. Ik lees daar een gedeelte uit de passage waarin Paulus schrijft over de parousia. Hij geeft daar antwoord op vragen die op zijn bureau waren gekomen over hoe het nu zat met degenen die ontslapen waren: of ze die weer zouden terugzien, hoe dan, wanneer en bij welke gelegenheid.

Dan zegt Paulus in vers 16, midden in zijn betoog: "Want de Here zelf zal op een teken, bij het roepen van een aartsengel..." Ik ken maar één aartsengel in de Bijbel en dat is Michaël. Zo wordt hij genoemd in de brief van Judas: de aartsengel Michaël. 'Aartsengel' betekent gewoon de eerste engel. Over Michaël hebben we zojuist trouwens ook al gelezen; ik breng het u alleen even in herinnering. Knoop het even in uw oren. "Want de Here zelf zal op een teken, bij het roepen van een aartsengel en bij het geklank van een bazuin Gods, nederdalen van de hemel, en zij die in Christus gestorven zijn, zullen het eerst opstaan. Daarna zullen wij levenden, die achterbleven, samen met hen..." – dus samen met hen die het eerst zijn opstaan – "...in wolken, in een oogwenk..." – 'in the twinkling of an eye' zeggen de Engelsen – "...weggevoerd worden." Weggerukt dus, exact het woord dat in Openbaring 12 vers 5 gebruikt wordt. "De Here tegemoet in de lucht, en zo zullen wij altijd met de Here wezen." Het betreft dus een volk dat weggerukt zal worden, zoals Paulus dat beschrijft in 1 Thessalonika 4.

De derde karakteristiek aan de hand van Openbaring 12 is dat het een volk is dat weggerukt wordt voor de toorn van de draak. Want zo is het: die draak ligt op de loer. Hij heeft het in eerste instantie op die mannelijke zoon gemunt en pas later op de vrouw. Op de een of andere manier is die mannelijke zoon een rivaal – ook daar kom ik later nog op terug – maar in ieder geval is hij toornig op wat daar plaatsvindt en wil hij die mannelijke zoon verslinden. Zo hebben we het ook gelezen. Met het oog daarop wordt die mannelijke zoon, zodra hij geboren is – en dus niet alleen het hoofd maar ook het lichaam er is – verlost. Leuke dubbelzinnige termen in dit verband. Maar zodra die geboorte heeft plaatsgevonden, wordt hij meteen weggerukt, weggevoerd voor de toorn van de draak om hem te beveiligen.

We lazen net uit 1 Thessalonika 4 over de wegrukking in één oogwenk de Heer tegemoet. In 1 Thessalonika 1 vers 10 wordt gesproken over het uit de hemelen verwachten van Zijn Zoon, die Hij uit de doden opgewekt heeft: Jezus, die ons verlost van – eigenlijk staat er letterlijk: uit – de komende toorn. Het is als het ware 'uit de bek gerukt worden' vlak voordat het gevaar toeslaat. Als u zich probeert voor te stellen waar het hier over gaat en waaraan gerefereerd wordt in Openbaring 12: er is sprake van een gevaar, het dreigt verslonden te worden, en dan wordt die mannelijke zoon in dat tafereel vlak voor de draak meteen weggerist en weggerukt om beveiligd te worden voor die komende toorn.

Ik heb expres nog twee verzen eronder geschreven vanwege dat woord 'verlost'. De Heer Jezus verlost ons uit de komende toorn. Wel, dat woord wordt nog een paar keer gebruikt in het Nieuwe Testament. In 2 Timotheüs 4 gebruikt Paulus het ook en dan wordt het in de NBG vertaald met 'beveiligen': "De Here zal mij beveiligen tegen alle boos opzet." En in Romeinen 15 gebruikt hij exact hetzelfde woord, waar het vertaald wordt met 'behoeden': "Opdat ik behoed worde voor de weerspannigen in Judea." Het heeft in ieder geval te maken met gevaar, en hier in 1 Thessalonika 1 specifiek met de toorn.

En Hij zal straks komen uit de hemel en dan zal Hij ons inderdaad verlossen, oftewel behoeden of beveiligen. In veiligheid brengen, plotseling, in één oogwenk wegrukken voor de komende toorn. Ik heb expres dit plaatje er even bij gezet. Op internet, op Google, had ik 'rescue' ingetikt bij de afbeeldingen en dan kreeg je dit plaatje te zien. Zo’n helikopter die redt, ja precies. In veiligheid brengt. In omstandigheden van groot gevaar is het zo’n helikopter die dan beveiligt, behoedt of verlost.

Nou, dat is precies zoals wij ook de Heer Jezus Christus verwachten uit de hemel. Paulus zegt: 'Wij verwachten Hem uit de hemel' en Hij zal ons verlossen uit de toekomende toorn. Nu wordt er meestal gedacht: 'Ja, de toorn van God', maar dat staat er niet bij. Nee, dat stond er niet bij. Er staat: 'die ons verlost uit de komende toorn'. Wijzelf denken daar misschien bij: 'Verlossen uit de toorn van God', maar dat staat er niet. En als ik het vergelijk met Openbaring 12, dan klopt het ook niet.

Ja, dat is trouwens nog een... oh, maar wacht even. Nu haal je er nog een passage bij en dat is 2 Thessalonicenzen 2. Die heb ik er nu expres niet bij genomen, want dat is namelijk nog een verhaal apart hoor: de weerhouder. Het gaat nu even puur over dat idee van verlossen, in veiligheid brengen, wegrissen. En dan in verband met een groot naderend gevaar.

In Openbaring 12 is het zo duidelijk: die draak loert op die mannelijke zoon en zodra het geboren is, wordt het meteen in veiligheid gebracht. Zo, weggerukt tot God en Zijn troon. Daar moet het kennelijk wezen. Ja, oh dat is ook zo, ik had daar al een aparte dia voor gemaakt. Want over 'die ons verlost uit de toekomende toorn': dat is namelijk exact hetzelfde woord wat later in Openbaring 12 ook gebruikt wordt. Niet over de toorn van God; dat zal namelijk pas op een later tijdstip actueel worden. Niet voor die twaalfhonderdzestig dagen, maar na de twaalfhonderdzestig dagen.

Daar kan ik nu even niet dieper op ingaan, maar je ziet dat woordje 'toorn' in Openbaring 12 voorkomen, en dan lees je over die draak die toornig werd op de vrouw en heen ging om oorlog te voeren. Het is toorn, het is grimmigheid. Dat woord wordt ook gebruikt. Dat is wat daar geschilderd wordt. Het hele tafereel is er een van enorm gevaar. Die draak loert op die vrouw en vooral op die mannelijke zoon. We gaan weer even terug. We hadden het over de karakteristieken van die mannelijke zoon in Openbaring 12.

▶ 46:57 Bestemd voor de Hemelse Troon: Lifetime Is Training Time ↑ hoofdstukken

Welk volk voldoet daaraan? Wel, dat volk is, naar we lezen, bestemd voor de troon. Immers, het werd weggerukt tot God en Zijn troon. Op dat moment is er op aarde nog helemaal geen troon van God; die troon van God zal pas op een later tijdstip op aarde gevestigd worden. Maar voor die 1260 dagen, voor die verdrukking, is er nog geen sprake van de troon van God op aarde. Het gaat hier over de troon van God in de hemel. Dat volk, die mannelijke zoon, wordt weggerukt naar de hemel.

Ja, ik weet wel welk volk ook aan dat profiel, aan die karakteristiek voldoet. Paulus schrijft daarover in zijn laatste brief: "Indien wij volharden, zullen wij ook met Hem als koningen heersen." Ik weet niet in hoeverre u vertrouwd bent met het hele idee dat wij straks inderdaad bestemd zijn voor de troon. Ik bedoel: de gemeente, de Ecclesia, is inderdaad bestemd voor de troon.

Jarenlang heb ik het idee gehad – en het is me ook zo verteld – dat wij straks bestemd zijn voor de hemel. Maar wat gaan we daar dan doen? Wat gaan we daar doen? "Ja, op harpen spelen..." Nou, ik heb er nog eentje: zending bedrijven. Te midden van de hemelse machten zending bedrijven? Zo vind ik het in de Bijbel niet terug. Ik vind maar één idee terug en dat is dat wij inderdaad straks in de hemelse gewesten de heerschappij zullen overnemen. Ik kom daar later op de avond nog even op terug, maar ik wijs nu alvast op wat Paulus schrijft in 2 Timotheüs 2: "Indien wij volharden, zullen wij ook met Hem als koningen heersen." Het idee daarbij is dat de mate waarin wij hier op aarde volharden, in overeenstemming is met de mate waarin wij straks ook zullen delen in de heerschappij van Christus. Zo schrijft Paulus dat in 2 Timotheüs 2. Eigenlijk is deze tijd die wij hier op aarde doorbrengen niets anders dan een oefentijd om straks inderdaad te gaan heersen. Bestemd voor de troon.

In het Engels heb ik ooit deze zin opgevangen: Lifetime is training time for reigning time. Dat wil zeggen dat de tijd die we hier op aarde leven niets anders is dan trainingstijd om straks te gaan regeren. Nee, niet te 'regenen', maar om te gaan heersen: reigning time. Dat is wat Paulus hier ook zegt: "Indien wij volharden, zullen wij straks ook met Hem als koningen heersen." En de mate waarin Hij hier Zijn leven in ons heeft kunnen uitwerken, zal in overeenstemming zijn met de mate waarin wij zullen delen in die heerschappij.

Hoe dat verder ook zij, het is een heel bekende gedachte. Ook in Efeze 1 schrijft Paulus aan het eind van het hoofdstuk over God die de Heer Jezus uit de doden heeft opgewekt: "En Hem te zetten aan Zijn rechterhand in de hemelse gewesten." In het midden van de hemelingen, letterlijk. "Boven alle overheid en macht en kracht en heerschappij en alle naam die genoemd wordt, niet alleen in deze, maar ook in de toekomende eeuw. En Hij heeft alles onder Zijn voeten gesteld en Hem als Hoofd bovenal gegeven aan de Ecclesia."

Hierbij teken ik nog even aan – dat schiet me zo ter plekke te binnen – dat het woord 'gemeente' in het Grieks Ecclesia is. Maar Ecclesia betekent letterlijk 'de volksvergadering' en dat is in de Bijbel de aanduiding van de plaats waar de macht uitgeoefend wordt, waar geregeerd wordt. Het is in wezen een term met een politieke status. De Ecclesia is het gezelschap dat bestemd is om te heersen. Wel, dat is wat we zijn. Hij is het Hoofd en wij zijn Zijn regerend lichaam, zeg maar. Ja, niet hier op aarde; daar heeft Hij ook een regerend lichaam en dat is het volk Israël. Maar in de hemel... de echte wereldheerschappij is niet hier op aarde, maar in de hemelen; dat is ook nu al zo. De overheden en de machten in de hemelse gewesten trekken echt achter de schermen aan de touwtjes. Maar straks gaan wij als het ware hun positie overnemen. Zij eruit, wij erin. Of omgekeerd: wij erin, zij eruit. Ja, om daar de veelkleurige wijsheid van God bekend te maken.

Ik lees nog een gedeelte uit 1 Korinthe 6. Paulus is daar heel laconiek over, maar hij veronderstelt het ook als bekend. Hij zegt: "Of weet gij niet?" En ik denk inderdaad: nee, dat weten we vaak helemaal niet. "Of weet gij niet dat de heiligen de wereld zullen oordelen, zullen richten?" Weet u dat? En dat is zo leuk, want hij legt meteen ook de link naar het leven van die Korintiërs. Hij zegt: "Indien bij u het oordeel over de wereld berust, zijt gij dan onbevoegd voor de meest onbetekenende rechtspraak?" Wat was daar namelijk aan de hand? Men ging naar de wereldse rechter omdat men onderling ruzie had. Dat vindt vandaag ook nog wel eens plaats: dan hebben gelovigen onenigheid en gaan ze naar de rechter. "Het is krankzinnig," zegt Paulus. Het gaat er niet om dat het niet mag – Paulus roept altijd dat alles geoorloofd is – maar hij zegt: "Weet je dan niet dat bij ons het oordeel van de wereld berust? Dan is het toch belachelijk om naar een rechter toe te stappen die straks zelf door jou gericht gaat worden?" Dat is het idee. Hij laat eigenlijk zien hoe belachelijk het is om daar naar de rechter toe te stappen. Je moet je een beetje van je status bewust zijn.

We hebben er eigenlijk geen flauw idee van waarvoor we bestemd zijn. We hebben de hoogste positie als Ecclesia; we zijn verbonden met Hem. Hij die het Hoofd is boven alle overheid en macht. Hij is het Hoofd, wij zijn Zijn lichaam. We zijn verbonden met Hem zoals hoofd en lichaam. Zijn positie is de onze.

Ik maak de karakteristieken nog eventjes af. Over die laatste twee kan ik kort zijn. Een volk... oh, daar heb ik weer dezelfde fout gemaakt. Dat heb je als je gaat kopiëren en plakken; ik maak iedere keer weer dezelfde fout.

▶ 54:27 Mannelijke Rijpheid en Voortkomend uit het Opwaartse Jeruzalem ↑ hoofdstukken

Een volk dat mannelijk is. Ja, want zo werd het beschreven. Zo wordt de gemeente, het lichaam van Christus, inderdaad ook beschreven. Efeze 4 vers 13 zegt: "Totdat wij allen de eenheid des geloofs en de volle kennis van de Zoon Gods bereikt hebben, de mannelijke rijpheid, de maat van de wasdom der volheid van Christus." Dat is ook een hele mond vol. Het gaat mij nu even puur om het punt dat de gemeente inderdaad mannelijk is.

Mannelijk heeft ook alles te maken met heerschappij. Sorry dames, maar zo is het. In de Bijbel wordt mannelijk altijd geassocieerd met macht, met heerschappij en met gezag. Vandaar ook de associatie met een staf. Nou klinkt het wel helemaal dubbelzinnig: met roeden. Maar dat is wat mannelijk is; het heeft te maken met heerschappij.

Dan heb ik nog een karakteristiek, de laatste trouwens. Een volk – en dat is misschien wel leuk om dat ook eens in dit verband te noemen – dat voortkomt uit Israël. De gemeente, het lichaam van Christus, is inderdaad mannelijk en wordt weggerukt. We hebben er inmiddels al vijf karakteristieken van gezien, maar het is dus ook inderdaad een volk dat voortkomt uit Israël. Als je het historisch bekijkt, dan komt de gemeente die God zich in onze dagen verzamelt, voort uit Israël.

Het wordt zelfs letterlijk genoemd in Galaten 4, waar Paulus schrijft. Alleen komt het in de NBG-vertaling – trouwens in de meeste vertalingen – niet goed uit de verf. Daar staat: "Het hemelse Jeruzalem is vrij en dat is onze moeder." Onze moeder; dus het Jeruzalem is onze moeder. Alleen staat er "het hemelse Jeruzalem", maar dat wekt verkeerde gedachten op. Bij het hemelse Jeruzalem denk je aan een Jeruzalem in de hemel, maar dat is niet de gedachte. Het gaat niet over een Jeruzalem in de hemel. Het woord dat hier gebruikt wordt, ano, betekent letterlijk gewoon "opwaarts". Zo wordt het ook vertaald. Expres heb ik dat vers er even bij genoemd, maar het wordt vaker zo vertaald hoor. In Johannes 11 vers 41 vind je het tafereel beschreven dat de Heer Jezus bij het graf van Lazarus is en dan staat er: "En zij namen dan de steen weg, en Jezus sloeg de ogen opwaarts." Dat is exact hetzelfde woord als in Galaten 4 vers 26.

En dan zegt Hij: "Vader, Ik dank U dat Gij Mij verhoord hebt." Dus het opwaartse Jeruzalem, dat is vrij en dat is onze moeder. Wat wordt daarmee bedoeld? Wel, het opwaartse Jeruzalem wil zeggen: het Jeruzalem dat niet in de hemel is, maar dat hemels georiënteerd is. Dat gericht is op de hemel, of opwaarts gericht is, hoe je het ook maar zeggen wilt. Maar het idee is: het Jeruzalem dat gelooft. Uit het gelovig overblijfsel van Israël komen wij voort. Dat is onze moeder, zegt Paulus.

Zo hebben we dus zes karakteristieken gevonden in Openbaring 12 over die mannelijke zoon en het sluit naadloos aan, als u het mij vraagt, bij wat Paulus schrijft over de gemeente, het lichaam van Christus. De mannelijke zoon is inderdaad het lichaam van Christus, dat bij gelegenheid straks zal worden weggerukt, de Heer tegemoet zal gaan en bestemd is voor de troon. We komen daar straks nog op terug, maar we gaan eerst even pauzeren.

▶ 58:34 Na de Wegrukking: de Vlucht Naar de Woestijn ↑ hoofdstukken

Goed, wij gaan de Bijbelstudie voortzetten voor het laatste half uur. Voor de pauze hebben we al een aantal vragen beantwoord, al of niet terecht — dat mag u beoordelen. Ik ben hier degene die spreekt en u mag vervolgens beoordelen of deze dingen inderdaad zo zijn. Ik heb slechts doorgegeven zoals ik dat zelf heb ontdekt.

De volgende vraag is: wat vindt er plaats na die wegrukking van de mannelijke zoon? In Openbaring 12 wordt dat beschreven. Ik lees vers 5 nogmaals: "Ze baarde een zoon, een mannelijk wezen, dat alle heidenen zou hoeden met een ijzeren staf; en haar kind werd plotseling weggevoerd naar God en zijn troon. En de vrouw vluchtte naar de woestijn, waar zij een plaats heeft, door God bereid, opdat zij daar twaalfhonderd zestig dagen onderhouden zou worden."

De vrouw vluchtte naar de woestijn. Het is een bekend beeld in de Bijbel. Hier wordt het in visionaire taal beschreven, als een teken van een vrouw die vlucht naar de woestijn, maar elders in de Bijbel wordt deze vlucht ook heel letterlijk beschreven. Over die plaatsen in de woestijn is zelfs een heleboel beschreven; ik kom daar straks op terug. Maar eerst over die vlucht zelf.

In Matteüs 24, de bekende rede over de laatste dingen — zo staat het althans boven het hoofdstuk in mijn Bijbeltje — zit de Heer Jezus op de Olijfberg en spreekt Hij over de gebeurtenissen die verband houden met de voleinding van deze aion, van dit wereldtijdperk, en het teken van Zijn parousia. Dat is een lang hoofdstuk, en dan zegt Hij in vers 15: "Wanneer gij dan de gruwel der verwoesting — dat is letterlijk een afgodsbeeld — waarvan door de profeet Daniël gesproken is..." Als u vorig jaar de studiedag hebt bijgewoond, herinnert u zich wellicht dat we een hele dag aan die profetie in Daniël hebben gewijd. De Heer Jezus verwijst hier naar de profetie over de zeventig jaarweken in Daniël 9. Daar lees je dat in die laatste jaarweek, halverwege die week, het slachtoffer en spijsoffer van hogerhand wordt gestaakt. Dat wil zeggen dat er niet meer geofferd mag worden; de hele tempeldienst wordt platgelegd. Dan wordt er een gruwel, een afgodsbeeld, in de tempel opgericht. Ook het boek Openbaring spreekt erover dat men het beest moet gaan aanbidden.

Wanneer u dus de gruwel der verwoesting, waarvan door de profeet Daniël gesproken is, op de heilige plaats ziet staan — dat is het tempelplein — dan zegt de Heer erbij: "wie het leest, geve er acht op." Let er dus op wat ik zeg, want Ik verwijs daar eenvoudigweg naar de profetie in het algemeen. Ik zei het voor de pauze ook al even: het is net een legpuzzel waarvan alle passages in elkaar passen. Om het beeld compleet te krijgen, moet je inderdaad Schrift met Schrift vergelijken. Zo werkt Bijbelstudie in het algemeen, maar de studie van de profetie in het bijzonder.

Wie het leest, geve er dus acht op: "Laten dan wie in Judea zijn, vluchten naar de bergen." Het gaat hier over het moment dat er een gruwel opgericht wordt op de heilige plaats. Paulus verwijst daar ook naar in 2 Tessalonicenzen 2, wanneer hij zegt dat de mens der wetteloosheid zich in de tempel Gods zal zetten om aan zichzelf te laten zien dat hij een god is. Er zal daar op die heilige plaats simpelweg afgoderij gepleegd gaan worden. Dat is het uiterste tijdstip waarop de Joden die dan leven — zij die in Israël leven, zij die in Judea zijn en zich dus in het Joodse land bevinden — nog kunnen vluchten naar de woestijn.

De Heer Jezus zegt dan ook: "Als je op het dak bent, keer niet terug om je jas te halen." Je moet dan werkelijk maken dat je wegkomt. Als je nog wilt vluchten, dan moet je het op dat moment doen. Als je het namelijk uitstelt, dan is het te laat. "Wee de zwangeren en de zogenden in die dagen," staat er iets later. En: "Bid dat uw vlucht niet in de winter valle en niet op een sabbat." Het gaat hier over een Joodse context, over het Joodse land en over Joodse mensen. Want er zal dan een grote verdrukking zijn, zoals er niet geweest is van het begin der wereld tot nu toe en ook nooit meer wezen zal. De grote verdrukking.

Dan kan er niet meer gevlucht worden. Sowieso reis je volgens de Joodse levensstijl niet op de Sabbat. Je mag dan slechts een sabbatsreis afleggen, wat ongeveer tweeduizend el is, zeg maar een kilometer. Dat geldt bovendien onder bepaalde omstandigheden, maar vluchten zou je in ieder geval niet doen. Ook uit heel praktische overwegingen kun je in het Joodse land dan niet verder vluchten, want er is niet eens openbaar vervoer. Het verkeer ligt plat, de bussen rijden niet.

Goed, we gaan verder met Openbaring 12, want ik wil nog wat meer laten zien. We gaan nu in vogelvlucht door wat er nog meer staat. De vrouw vluchtte dus naar de woestijn, wat refereert aan wat we ook in Matteüs 24 lezen. En dan staat er: "waar zij een plaats heeft door God bereid." Nu kan ik weer even terugkoppelen naar ongeveer anderhalf jaar geleden, toen ik hier ook een Bijbelstudie heb gegeven die een hele avond specifiek over dit onderwerp ging.

▶ 01:05:00 Een Plaats Door God Bereid: het Onneembare Petra in Edom ↑ hoofdstukken

Over die plaats in de woestijn die God gereserveerd heeft, die God bereid heeft. Waar een Joods overblijfsel dat vlucht een veilig onderkomen zal vinden; een onderduikadres in de woestijn. Ja, we vinden dat – ik ga dat nu uiteraard niet allemaal weer opnieuw in herinnering brengen – maar een paar dingen wil ik er wel over zeggen. In Micha 2 wordt het beschreven. Daar staat: "Voorzeker zal Ik u, o Jakob, in uw geheel bijeenbrengen, voorzeker vergaderen het overblijfsel van Israël. Ik zal hen bijeenbrengen als schapen in Bosra." In de NBG-vertaling staat "als schapen in een kooi". Dat kan wel, want Bosra betekent kooi, maar Bosra is ook gewoon een plaatsnaam. Het is Bosra of Petra, want dat is hetzelfde; het gaat over dezelfde locatie in het gebied van Edom. En daar zal het volk van Israël in de woestijn bij elkaar gebracht worden.

Dat is heel onbekend hoor, toch wel? Want de meeste mensen, de meeste gelovigen die nog een toekomst voor Israël zien, denken dat God vandaag eigenlijk de staat Israël aan het vormen is en dat Hij daar Israël bij elkaar brengt. Maar hier staat: Hij zal hen bijeenbrengen dáár in Bosra, als een kudde in het midden van de weide. Het zal er gonzen van de mensen. Ja, en u zegt: Bosra. Dat kom je nogal eens tegen hoor. Petra ook. Petra kom ik zo vaak tegen, maar je komt Petra ook in een ander verband tegen, ook onder de Hebreeuwse naam Sela. In Jesaja 63 – want dat gebied wordt vaker genoemd – staat er: "Wie is het, die van Edom komt, in helrode klederen van Bosra?" Bosra is een plaats in Edom. Ik zal straks een kaartje laten zien. "Die daar praalt in zijn gewaad, fier voortschrijdt in zijn grote kracht. Ik ben het," zegt de Heere, "die in gerechtigheid spreekt en machtig om te verlossen. Waarom is dat rood aan uw gewaad?" Trouwens, Edom betekent rood. En "Dom" of "dam", dat is bloed; het heeft allemaal met elkaar te maken. "Waarom is dat rood aan uw gewaad? Dat zijn uw klederen als die van iemand die de wijnpers treedt."

Dit is ook een bekend profetisch beeld. De Messias zal verschijnen; de Heere Zelf in de persoon van de Messias verschijnt. Dan zal Hij inderdaad de wijnpers treden, en dan is het rood aan Zijn gewaad. Bloedrood, ja. Kijk, wat nu klinkt in het evangelie, dat is de boodschap van genade. Straks zal God inderdaad gaan spreken. Hij zwijgt trouwens ook nu in Zijn liefde, en voor zover Hij van Zich laat horen, dan is dat de boodschap van genade die alles overwint. Maar dat neemt niet weg – en ik wil het ook best eens een keertje zeggen, want het wordt me vaak kwalijk genomen: "Jij bent altijd maar over de genade van God bezig" – maar wat dacht je? In de Bijbel wordt ook gesproken over Gods toorn. Jawel, maar dan zeg ik erbij: Gods toorn is altijd een herstellende toorn. Dat is één ding en bovendien – en ik bedoel dat ook helemaal niet zachtzinnig, want lees dat maar na in het boek Openbaring, lees het maar na bij de profeten – dan is het inderdaad zo dat de Heere gaat verschijnen en inderdaad zal recht doen. Daarbij zal het er ook niet zachtzinnig aan toegaan. Wat lazen we? Over Hem die de heidenen zou hoeden met een ijzeren knots en hen zal stukslaan als pottenbakkerswerk.

Ik bedoel, waar het me nu eventjes puur om gaat: dat is niet zachtzinnig. Alleen het punt is – en dat lijkt nu een beetje dubbel – dat je altijd verweten wordt als je spreekt over genade en over genade die alles overwint, alsof je de toorn van God en Gods gramschap zou wegredeneren. Het gaat mij er puur om dat we de zaken in de juiste verhouding zien. En dan zeg ik, hoe is die verhouding dan? Ik zeg het graag de psalmist na: een ogenblik duurt Zijn toorn, maar een leven lang Zijn goedertierenheid. Zo is die verhouding. De toorn wordt niet weggeredeneerd, maar het is altijd een "ogenblik". Verhoudingsgewijs is het kort, in ieder geval verhoudingsgewijs ten opzichte van Zijn genade. Bovendien staat de toorn van God altijd in het teken van Zijn welbehagen. Hij toornt juist met het oog om de dingen weer recht te zetten. Dat betekent trouwens ook het woord "gericht". Gericht betekent helemaal niet verdoemen; dat kent de Bijbel niet. In de Bijbel is gericht altijd rechtszetten. Hoe pijnlijk dat ook is; iemand die zijn benen of botten wel eens heeft laten rechtszetten door een chiropractor weet dat dit erg pijnlijk kan zijn. Rechtzetten kan pijnlijk zijn, maar dat is positief. Gericht is altijd rechtzetten en ook weer terechtbrengen.

Goed, dat is eventjes een intermezzo. Het gaat erom dat die plaats in de woestijn, door God bereid, ook gewoon gelokaliseerd en bij name zelfs genoemd wordt. En als u dat allemaal wat visueler wilt hebben: hier hebt u het. Het is een satellietfoto van Israël. U ziet daar de Dode Zee en Jeruzalem, en als je dan een heel stuk naar het zuiden toe gaat, net over de grens van het huidige Israël, kom je in de woestijn van Edom terecht. Dat is dus in het huidige Jordanië, ongeveer halverwege Eilat (de Golf van Akaba aan de Rode Zee) en de Dode Zee. Pak me niet op de kilometer vast, maar iets in die geest van 150 kilometer ten zuiden van de Dode Zee zal het zijn. Daar heb je dus dat grote gebied van Edom en daar in dat gebied centraal ligt Bosra, oftewel Petra. Dat heeft alles met elkaar te maken.

Daar kan ik nog wel wat meer over vertellen. Eventjes ook voor degenen die toen op die bijbelstudieavond waren: toen heb ik daar een heleboel over verteld. Want Petra, dat is een stad die helemaal uit de rotsen is uitgehouwen. Daar heeft geen metselwerk plaatsgevonden; het is een stad die volledig uit de rotsen is uitgehouwen. Een onneembare vesting, een geweldig onderduikadres. Je kunt er alleen maar komen door een 1700 meter lange gang, bij sommige plekken zelfs een hele nauwe doorgang. "Eng is de poort die naar het leven leidt" – dat zal daar letterlijk zo zijn. En als je dan eenmaal door die nauwe poort, die smalle weg die naar het leven leidt, gegaan bent, dan kom je in een reusachtige, helemaal uit de rotsen uitgehouwen stad. Een enorme plaats. Ik ben er nooit geweest, maar ik heb er genoeg verhalen over gehoord, erover gelezen en foto's gezien. Op internet is er gigantisch veel informatie over beschikbaar. Het is niet alleen maar een stad die heel groot is, maar ook met schitterende bouwwerken, heiligdommen en zelfs een troonzaal. Schitterend!

Deze dingen dateren van de Nabateërs en dat is ergens een paar eeuwen voor Christus. Maar de stad Petra wordt al veel eerder genoemd in de Bijbel. Ook in de dagen van David was deze al bekend. We hebben het er toen ook ooit over gehad dat wanneer er in de psalmen sprake is van Sela, David als het ware ook een knipoog geeft naar deze stad en daar mede naar verwijst. In plaats van rust zegt hij dat er een rustteken is. Dat klopt ook wel, want Israël is dan op weg naar zijn rust. Ja, het is een geweldig onderwerp, maar het gaat mij er eventjes om: er is een plaats door God bereid op het moment dat de gemeente, de mannelijke zoon...

▶ 01:14:44 Zij Zullen Haar Voeden: de Verborgen Rol van de Gemeente ↑ hoofdstukken

Het is heel grappig, want in de NBG is het helemaal wegvertaald, maar in de Statenvertaling staat het wel correct. Ik zeg het maar weer, dan staat het er in elk geval goed. Er staat namelijk dit in Openbaring 12 vers 6: "En de vrouw vluchtte naar de woestijn, waar zij een plaats heeft, door God bereid." In de NBG-vertaling staat dat zij daar 1260 dagen zou worden gevoed of onderhouden. Maar dat staat er niet letterlijk; er is iets weggelaten. Er staat namelijk: "opdat zij haar daar 1260 dagen zouden voeden" of onderhouden.

Ik weet het, dat is heel kritisch, want wie zijn die 'zij'? Er wordt gesuggereerd dat er zojuist sprake is geweest van een gezelschap waar nu aan gerefereerd wordt. Dat hoef je dan niet meer bij naam te noemen, maar dat zijn gewoon 'zij'. Wie dan? De draak en die tien horens? Nee, uiteraard niet, want die hebben het juist gemunt op die vrouw. Ik kan maar één antwoord bedenken en dat is die mannelijke zoon. Als die mannelijke zoon inderdaad een volk is, hoofd en lichaam tezamen, dan wordt die weggerukt en wordt de vrouw daaronder gehouden door 'zij'.

Wie is die 'zij'? In dit hoofdstuk komt er maar één gezelschap voor in aanmerking. En dat bevestigt dus wat we eerder al concludeerden: die mannelijke zoon is inderdaad een volk. Maar dat hadden we wel veel eerder gezien. Op de een of andere manier denk ik dus dat de gemeente daarbij betrokken is in het onderhouden van dat volk daar in de woestijn, daar in Petra. Dus u zegt misschien: "Ik ben er nooit geweest en ik zou er zo graag willen komen." Nou, dan is dit u misschien tot troost: nog even wachten. Goed, we gaan nog even verder.

▶ 01:16:49 Oorlog in de Hemel: een Onzienlijke Wisseling van de Wacht ↑ hoofdstukken

In Openbaring 12 staat de vervolger in vers 7. Waar ga ik me nu weer aan wagen? Maar er staat: "En er kwam oorlog in de hemel." Michaël! Dat was dus die aardsengel waar we ook al over lazen in 1 Thessalonicenzen 4. Er kwam oorlog in de hemel, want Michaël en zijn engelen – zijn boodschappers – hadden oorlog te voeren tegen de draak. Ook de draak en zijn engelen voerden oorlog. Ja, dat heb je hè; oorlog voeren kun je helemaal niet in je eentje, daar heb je twee partijen voor nodig. It takes two to tango, maar ook: it takes two to war.

Maar hij kon geen standhouden. En de plaats van de draak en zijn boodschappers, zijn hele rijk en zijn 'personeel' zeg maar, werd in de hemel niet meer gevonden. Dat wil zeggen: ze worden er gewoon uitgeworpen. Uitgekieperd, neergeworpen; zo wordt het gezegd. Ze worden gewoon uit de hemel gegooid. Dat is eigenlijk ook het onderwerp van Openbaring 12. Aan de ene kant is er sprake van de mannelijke zoon die wordt weggerukt naar God en Zijn troon, en tegelijkertijd vindt er dan ineens een oorlog plaats in de hemel. Michaël en zijn engelen, die aardsengelen, zorgen ervoor dat de draak en zijn engelen – de overheden en machten in de hemelse gewesten, de boze overheden en machten – verwijderd worden.

Dus de mannelijke zoon erin, en de draak met zijn hele rijk, al die overheden, machten, engelen en heel zijn personeel wordt op de aarde geworpen. Uit de hemel worden ze geworpen en hun plaats werd niet meer gevonden. Het is een wisseling van de wacht: de één erin, de ander eruit. Want tezamen kan het niet.

Ik weet niet of u er ooit zo tegenaan hebt gekeken, maar dat is de echte reden waarom de gemeente wordt weggerukt. We zijn verbonden met Hem en Hij heeft een plaats gekregen boven alle overheid en macht. Waarom? Opdat Hij de erfgenaam zou zijn en opdat Hij de heerschappij zou voeren over hemel en aarde. Hij heeft de hoogste plaats en wij delen met Hem de hoogste plaats: de troon in de hemel.

Als u mij vraagt hoe ik mij dat voorstel: dat weet ik niet, daar heb ik geen idee van. 'Avontuurlijk' is misschien niet het juiste woord, maar ik vind het een intrigerende gedachte wat dat betekent. Zo'n gezelschap, wat stellen wij nou voor? De Ecclesia? Niets. Maar dat is nu juist ook wat Paulus zegt: het onogelijk, wat in de wereld helemaal niets voorstelt, dat heeft God uitverkoren en bestemd voor de troon. Op het moment dat die mannelijke zoon dus weggerukt wordt, wordt vervolgens de draak en zijn hele hofhouding uit de hemel gebonjourd. Dat is gewoon wat er plaatsvindt.

Waarom? Dan begrijp je ook iets anders: wij zijn feitelijk de rivalen. Wij, de gemeente, hoofd en lichaam tezamen, de Christus, zijn de rivalen van die draak en zijn engelen, de overheden en machten in de hemelse gewesten. Want zij weten dat de Christus – hoofd en lichaam tezamen, Hij met Zijn besturend lichaam – bestemd is voor de troon, en dat zij straks plaats moeten maken voor de Christus. Daarom strijden zij ook tegen de gemeente.

Dat geeft een enorme diepgang aan wat we lezen in Efeze 6. Paulus schrijft dat wij niet hebben te strijden en te worstelen tegen bloed en vlees, maar tegen de overheden en de machten, tegen de wereldbeheersers. In het Grieks staat daar 'kosmocraten', de heersers over deze kosmos die wij niet zien, maar die achter de schermen in de onzienlijke wereld de macht uitoefenen. Zij strijden tegen ons. Let wel, er staat niet dat wij moeten strijden tegen hen; zij strijden tegen ons. Daarom zegt Paulus ook: "Doe je wapenrusting aan." Niet om te strijden, maar gewoon om stand te houden. Sta in de overwinning, sta in de macht van Zijn sterkte, sta in Zijn Woord. Maar zij hebben het op ons gemunt, want zij weten dat wij hun rivalen zijn. En dat zijn wij ook.

Op het moment dat wij tot onze bestemming komen, worden zij op de aarde geworpen. Dat is wat vervolgens in de rest van hoofdstuk 12 van het boek Openbaring aan de orde komt: de draak wordt op de aarde geworpen. Dat zal een tijd van afschuwelijke grimmigheid zijn. Dat komt omdat de hele hemelse hofhouding, met al die boze overheden en machten, dan op de aarde geworpen zal worden. Ze weten dat ze dan nog maar heel weinig tijd hebben en in grote grimmigheid zullen ze zich wenden tot de vrouw. Vandaar dat de Here Jezus zei dat er een grote verdrukking zal zijn, zoals er nooit geweest is. Maar als de nood het hoogst is, is de redding nabij – en daarmee ook de Redder. Zo zal het dan ook gaan. Het is niet verdiend, dat had ik nooit gedacht. Ja, nog een vraag? Oei.

▶ 01:23:20 Vragenronde: de Grote Verdrukking en Gods Rechtzettende Toorn ↑ hoofdstukken

Die grote verdrukking duurt in eerste instantie 1260 dagen. Daar is een heleboel over te doen en daar is natuurlijk veel meer over te zeggen dan ik nu eventjes in een paar minuten zou kunnen vertellen. Maar ik denk dat die grote verdrukking inderdaad verband houdt met Israël. Dat heeft nog met een ander punt te maken: meestal – en dan bedoel ik ook de evangelische uitleggers – perst men het hele eindtijdgebeuren in die laatste zeven jaar, of in die laatste helft van die zeven jaar. Men zegt dan ook dat de toorn van God zich gedurende die zeven jaar over deze aarde zal uitstorten. Dat is echter niet zoals ik dat in het boek Openbaring tegenkom.

In het boek Openbaring is het juist zo dat op het moment dat die 1260 dagen van de grote verdrukking voorbij zijn, de Heer vervolgens zal verschijnen. Zijn voet zal staan op de Olijfberg, maar dan gaat Hij Zijn troon vestigen in Jeruzalem. Hij zal Zijn volk verzamelen en vervolgens Zijn heerschappij vestigen, niet alleen over Israël, maar over al de volkeren. Gedurende de tijd dat die heerschappij gevestigd gaat worden – en dat zal een heel aantal jaren in beslag nemen, waar ik ook nog veel over kan vertellen omdat het alles met die vrouw te maken heeft – zal vanaf dat ogenblik de toorn van God zich over de aarde gaan uitstorten. Ik aarzel even om verder uit te leggen wat ik nu zeg, want dat is eigenlijk veel te uitgebreid, maar het gaat mij erom dat die toorn bedoeld is om de volkeren te treffen omdat zij ten strijde zijn getrokken tegen Jeruzalem. In Zacharia lees je dat de volkeren ten strijde zullen trekken tegen Jeruzalem. De Heer zal vervolgens ingrijpen omdat Israël zal roepen naar de Heere, naar hun God. Zij zullen de naam van Yahweh aanroepen en dan zal de Messias verschijnen. Hij zal vervolgens gaan strijden tegen de volkeren en hen de rekening presenteren omdat zij aan Zijn oogappel zaten. In die tijd zullen ook de schalen van Gods toorn – in Openbaring ook wel de violen genoemd – over de aarde uitgaan. Maar dat zal zijn nadat de Heer is verschenen in Jeruzalem.

De chronologie van het boek Openbaring bevat veel meer dan gewoonlijk wordt gezegd. Meestal wordt alles in die zeven jaar of in die helft van die zeven jaar geperst, maar ook de periode daarna houdt verband met het aanbreken van het Messiaanse Rijk. Dat zijn de geboorteweeën van de nieuwe wereld. Dat is eigenlijk de positieve manier om het te zeggen, en daar houd ik van, want het zijn gewoon geboorteweeën.

Neeltje? Ja, juist. Daarom is het ook zo verschrikkelijk om elders te vertoeven, want juist die vrouw wordt daar bewaard. Je kunt zeggen van de gemeente, de mannelijke zoon, dat deze wordt weggerukt en dus bewaard wordt voor de draak. Dat is één ding. Maar ook die vrouw wordt wel degelijk bewaard; de één bij God en Zijn troon, op een 'hogere etage', en de ander op een plaats in de woestijn op aarde. Beiden worden zij bewaard, alleen voor verschillende doeleinden. Israël is Gods volk voor de aarde; wij zijn bestemd voor de hemel. Ik vind dat je het heel voortvarend hebt samengevat. Ja, dat bedoel ik. Nee, want dan raken we meteen in de details en ik dacht dat we om tien voor tien eens een keertje klaar zouden zijn, maar dan wordt het alsnog laat.

In Openbaring 6 lees je over de zegels die worden geopend. De zegels van die boekrol. Bij het zesde zegel, het slot van Openbaring 6, lees je dat de zon, de maan en de sterren verduisterd zullen worden. Dan zal Hij zichtbaar worden die op de troon zit in het land. Nadat er al vijf zegels geopend zijn – die verband hielden met Israël, de oordelen over Israël en alle ellende en verdrukkingen over Israël – wordt er bij het zesde zegel geroepen bij die verduistering van zon, maan en sterren. Dat wordt ook in Matteüs 24 genoemd: als de Zoon des mensen zal verschijnen, zullen zon, maan en sterren verduisterd worden en zal Hij zichtbaar worden. Let maar eens op wat er dan staat aan het einde van Openbaring 6. Ze zullen zeggen: "Bergen, valt op ons en verbergt ons voor het aangezicht van Hem die gezeten is op de troon en voor de toorn van het Lam. Want de grote dag van Hun toorn is gekomen, en wie kan bestaan?" Die dag van toorn is nu gekomen, dus ná de zes zegels breekt pas de dag van toorn aan. Dat is nadat de Heer is verschenen en nadat de verduistering van zon, maan en sterren heeft plaatsgevonden bij Zijn verschijning op de Olijfberg bij Jeruzalem. Dan pas zal de dag van toorn aanbreken en dan pas worden ook die 144.000 uit Israël verzegeld.

Wat betreft die wegrukking: als die mannelijke zoon inderdaad de Christus is – hoofd en lichaam, de gemeente – dan is met grote nauwkeurigheid vast te stellen wanneer die wegrukking plaatsvindt. In ieder geval dus vóór de 1260 dagen, voordat de vrouw zal vluchten naar de woestijn. Die vraag is dan in één klap ook beantwoord. Dat kun je aan de hand van de brieven van Paulus ook wel beantwoorden, namelijk dat Hij ons zal wegrukken en ons zal behoeden en beveiligen voor de komende toorn. In Openbaring 12 is dat ook het geval.

Wij zullen bij God en Zijn troon zijn. Je kunt zeggen dat wij in ieder geval betrokken zullen zijn bij het onderhouden van die vrouw. Je weet natuurlijk niet precies hoe dat werkt. Is "God en Zijn troon" op een andere locatie of is dat gewoon achter de schermen, in de onzienlijke wereld? Dat weet ik niet. Het zou zelfs kunnen – nu ga ik fantaseren, dus dit is even 'off the record' – dat wij daar ook zullen verschijnen. In ieder geval zullen wij op de een of andere wijze betrokken zijn bij het onderhouden van die vrouw, van Israël dus, daar in de woestijn. Daar zitten zij veilig opgeborgen. Voor degenen die daar zijn wel, maar voor hen die niet gevlucht zijn – wat toch een groot gedeelte van de Joodse natie is – is het een dramatische plek om te vertoeven daar in het Midden-Oosten.

Dat is wat Openbaring 12 ook beschrijft. Aan de ene kant is er natuurlijk datgene wat er beschreven staat, en Paulus zegt: "Vertroost elkaar met deze woorden." Wij zullen voor altijd bij de Heere zijn. Dat wil zeggen dat wij ook Zijn functie zullen delen: de troon, de hoogste functie. Wij zijn inderdaad de eerstelingen; Hij het hoofd, wij het lichaam. We zijn bestemd om daar bij Hem te zijn en Hij zal ons behoeden, beveiligen en in veiligheid brengen vlak voordat al die ellende gaat losbreken over deze wereld.

Ja, ik moet zeggen: daar kan ik u en mezelf echt mee troosten. Daar wil ik deze avond ook mee afsluiten.

Nou oké, jij als laatste. Van? Ja. Hoezo? Ja. Nee. Nee. In wezen wordt het beeld hier natuurlijk niet genoemd. Je zou kunnen zeggen: het hoofd is eruit, alleen het lichaam moet nog volgen. Maar zodra de gemeente compleet is, zodra dat gebaard is, dan wordt ze... Zodra de gemeente voltallig is of compleet, dan wordt ze inderdaad weggerukt.

Die bevalling vindt plaats. Ja, hier wordt natuurlijk vooral gesproken over dat wat er zal plaatsvinden zodra dat heeft plaatsgevonden. Zodra die geboorte heeft plaatsgevonden en wat er dan allemaal in werking zal treden. Ja precies, zodra de gemeente compleet is.

Sorry? O, begonnen? Ja, in wezen wel, ja. O, bedoel je het zo, dat ze al tweeduizend jaar duren? Ja. Ja, precies.

Goed, ik stel voor dat we... Over de barensweeën. Ja, precies. Over de barensweeën. Dan gaat het niet specifiek over de barensweeën van Israël, maar wel inderdaad over barensweeën. Ja. Ik stel voor dat we nog een lied zullen zingen.