GoedBericht.nl logo
UltimateGoodNews

overweldigende genade!

24-10-2016 - Geplaatst door Andre Piet
Nieuw Buinen, zondag 23 oktober 2016,

Als Paulus (in 1Timotheüs 1) terugblikt op zijn leven en bedenkt wat voor bediening hij van Godswege heeft ontvangen, en dit afzet tegen zijn verleden als meest prominente verwoester van de gemeente Gods, dan kan hij niet anders dan vaststellen dat het Gods genade is geweest die hem overweldigd heeft. Daarin weet Paulus zich een model. Een demonstratiemodel van genade. Want als dit hem als eerste der zondaren is overkomen, dan betekent dit een zekere hoop voor iedere zondaar!

Powered by RedCircle

📝 Samenvatting & Transcriptie van deze lezing

Samenvatting van deze toespraak

De studie bespreekt de overweldigende genade van God aan de hand van 1 Timotheüs 1. God wordt omschreven als de gelukkige God, omdat Zijn liefdevolle voornemens met de schepping altijd zullen slagen. Paulus dient als het ultieme demonstratiemodel van deze onweerstaanbare genade: hoewel hij een felle vervolger was, werd hij gered zonder dat het zijn eigen keuze was. Dit bewijst dat Christus Jezus in de wereld kwam om álle zondaars te redden, wat een fundamentele boodschap is van hoop en vreugde.

“Overweldigen is iets wat je overkomt. Dat is niet iets wat je doet, het gebeurt je.”

Introductie en Persoonlijke Kennismaking ↑ hoofdstukken

Een hele goedemorgen, vrienden! Ik ben blij dat ik hier vanmorgen mag zijn na een heel lange rit, zoals zojuist al werd gememoreerd. Ik kom helemaal uit het westen van het land en heb er al 250 kilometer op zitten. Om even over zeven vertrok ik, maar het ging allemaal heel voorspoedig en zo ongeveer na Amersfoort trok de mist ook geheel op. Ik heb een heerlijke rustige rit gehad, heb niet in de file gestaan en de TomTom heeft mij hier – zoals Klaas zojuist al memoreerde – veilig op de goede plek gebracht.

Laat ik mijzelf, voor degenen die mij niet kennen, even netjes voorstellen. Een aantal van u ken ik in ieder geval van gezicht, maar de meesten van u ken ik dan toch nog niet. Mijn naam is André Piet. Piet is mijn achternaam, even voor de goede orde; daarmee ben ik als het ware erfelijk belast. Ik kom van origine uit Aalsmeer en ben opgegroeid in de bloemenwereld. Sinds mijn trouwen woon ik in de omgeving van Katwijk, in de gemeente Katwijk, eigenlijk in Rijnsburg. Dat is trouwens ook een bloemendorp.

Ik ben getrouwd met Petra; haar heb ik daar aan de kust achtergelaten. Het is een heel gerit vandaag, want vanmiddag mag ik ook nog spreken op Urk. Dat ligt zo ongeveer halverwege de route, dus ik ben de hele dag behoorlijk in touw. Thuis hebben we ook nog twee jongens, Boaz en Jachin, van respectievelijk 19 en 18 jaar. En we hebben ook nog een dochter van 22 jaar, maar die zit helemaal aan de andere kant van de wereld, op Bali. Zij komt over een paar maanden hopelijk weer thuis.

Nu weet u een klein beetje wie ik ben en wie er voor u staat. Als u nog meer wilt weten over wie ik ben en mijn achtergronden: dat is niet zo heel erg interessant hoor. Wat ik u ga vertellen is veel interessanter! Maar goed, dan hebt u nu enigszins een idee.

Thema: Overweldigende Genade ↑ hoofdstukken

Ik wil u vanmorgen eens meenemen naar, zoals dit ook aangegeven staat op de titel-dia, dit thema: overweldigende genade. Sommigen van u kennen de term ‘overvloeiende genade’ erg goed; die term is trouwens ook direct aan Paulus' brieven ontleend. Maar deze term ook, al zult u hem waarschijnlijk niet tegenkomen in de vertaling die u gebruikt. Ik doel daarbij op 1 Timotheüs 1. Wat u hier ziet op het plaatje, dat is ook wel zoiets overweldigends. Ik heb die ervaring nooit zelf beleefd, om onder zo'n gigantische golf door te surfen. Ik kan niet eens surfen. Nou ja, op het internet dan wel, dat lukt me aardig, maar zo niet op een plank. Het lijkt me ook wel een heel overweldigende ervaring, zeker als je zo'n golf dan echt over je heen krijgt.

Nou, over zoiets gaan we het hebben, maar dan als het gaat over de genade van God. We hebben er trouwens al prachtige liederen over gezongen, al zijn ze wat oud-Nederlands, maar dat is precies wel waar het over gaat: Gods genade. 1 Timotheüs 1, daar wil ik u mee naartoe nemen en ik begin dan te lezen in vers 11 van dat hoofdstuk. Paulus schrijft een brief aan Timotheüs en even voor de goede orde – want ik heb mezelf nu weer voorgesteld, maar ik geef veel vaker Bijbelstudies: de Bijbeltekst staat bovenin, zoals u dat gewoon in het Nederlands kunt meelezen. Maar ook met een, zoals dat heel deftig heet, een interlineair.

Als u dan goed kijkt, dan ziet u hier drie regels. De bovenste regel is de Griekse tekst, zoals Paulus dat pakweg tweeduizend jaar geleden genoteerd heeft. Daaronder die groene regel, daar moet u vooral op letten, want dat is de meest letterlijke, eensluidende weergave van de tekst. Gewoon één op één. En daaronder in het grijs ziet u dan de wijze waarop dat dan in de vertaling, in dit geval de NBG '51, is weergegeven, zodat u dat kunt vergelijken en kunt zien in hoeverre de vertaling heel dicht bij het origineel zit of niet.

Ik doe dit niet om interessant te doen, maar om zo dicht als mogelijk bij de bron te komen, bij het origineel. Per slot van rekening is niet de vertaling geïnspireerd, maar dat wat Paulus ooit optekende, de Schriften, dát is geïnspireerd. En ja, die levende kracht, die power, die willen we beleven. Het woord van God is levend en krachtig en daarom willen we dat zo zuiver als mogelijk naspreken en zo ook daarop wijzen.

PowerPoint leent zich daar geweldig voor natuurlijk; je hebt een beamer en ja, ik kan u dat gewoon zo allemaal aanwijzen. Dan nog een aantekening – het duurt een tijdje hoor voordat ik op dreef ben – deze tekst die u hier ziet, dat is niet de NBG-weergave, maar dat is dan een vertaling zonder enige pretentie, een vertaling die zo dicht mogelijk aansluit bij deze interlineair. Dus u kunt zo, terwijl u luistert naar wat ik te melden heb, ook vergelijken. Gewoon hier met uw eigen Bijbeltje. Misschien heeft u er al een Statenvertaling bij ook; dan krijgt u het nog heel druk het komende uurtje. Maar goed.

Het Goede Bericht van de Gelukkige God ↑ hoofdstukken

1 Timotheüs 1 vers 11 – allemaal enen. Dat is eigenlijk wel mooi gezegd als ik het op die manier formuleer, want dit is punt nummer één waar het allemaal om gaat: om het evangelie. Het goede bericht, want dat is wat het woord evangelie toch betekent. Paulus noemt dat op een unieke wijze. Als u het mij vraagt – dat is een persoonlijke opinie – dan is deze aanduiding misschien wel een van de allermooiste. Als ik deze aanduiding lees, mag u gerust weten: daar word ik echt blij van. Ik zou bijna zeggen: daar word ik echt gelukkig van. Paulus noemt het namelijk het goede bericht van de heerlijkheid van de gelukkige God, dat hem werd toevertrouwd.

Wat werd hem toevertrouwd? Een evangelie. En wat is dat dan voor een blijde tijding, een goed bericht? Het is een bericht van heerlijkheid. Welke heerlijkheid? Wel, de heerlijkheid van de gelukkige God. Denk daar eens goed over na: dat God gelukkig is. Dat is zo’n unieke benadering. Als je het leest in de NBG-vertaling of de Statenvertaling, dan staat er de "zalige" God of de "gelukzalige" God. Maar het woord betekent gewoon "gelukkig". God is gelukkig.

Als ik daarover doordenk: God, degenen die alles geschapen heeft, de God van hemel en aarde die alles in Zijn goddelijke hand heeft en alles beschikt. Hij kent elk schepsel, u en mij, als geen ander. Bedenk daarbij ook dat Hij al het leed kent dat er is; alle tranen en alle moeite. Wij hebben daar geen idee van. We hebben soms onze handen al vol aan het leed dat we in ons eigen kleine wereldje meemaken of wat er op ons afkomt. Maar God kent de hele schepping. Laat ik het anders zeggen: Hij kent elk schepseltje en elk schepsel, en Hij kent ook het leed. We lezen elders in de Schrift dat Hij ook meelijdt. God houdt namelijk van Zijn schepping. U weet hoe dat werkt met liefde: als je van iemand houdt en die ander lijdt, dan lijd je mee. Dat is eigen aan liefde; dat is eigenlijk het grote nadeel van liefde: love hurts. Dan lijd je mee. God lijdt mee met Zijn schepping. Hij is de God van al het medelijden, zo staat er in 2 Korinthe 1.

Maar die God, die dus dat alles kent – dat leed en het meelijden – en precies weet wat er allemaal gaande is, is niettemin de gelukkige God. Daar moet toch iets mee aan de hand zijn? Het woord gelukkig betekent dat je ergens heel blij van wordt, maar hoezo is Hij gelukkig? In het Nederlands is dat eigenlijk heel makkelijk te zeggen: deze God weet dat wat Hij voornemens is, gaat lukken. Gelukken. Alles wat Hij bedoelt en alles wat in Zijn hart is, dat gaat Hem lukken. Dat is waarom Hij zo gelukkig is. Wij zien het einde niet, maar Hij wel. Je leest in Jesaja dat Hij van den beginne de afloop reeds verkondigt. Niets gebeurt bij Hem bij toeval; er gaat nooit iets fout. Ook al gaat de weg nu door diepe dalen – we hebben er zojuist over nagedacht en over gezongen, over de wegen Gods die onbegrijpelijk en onnaspeurlijk zijn – Hij weet wat Hij doet. Hij maakt geen fouten en niets is voor niks. Als je daarbij bepaald wordt, besef je: die God is gelukkig, want alles wat Hij voornemens is, dat gaat Hem gelukken.

Dat is de boodschap die Paulus mocht uitdragen. We zingen dat trouwens ook in een lied, dat vind ik altijd mooi om te zingen: "Dat wat Zijn liefde wil bewerken, dat ontzegt Hem Zijn vermogen niet." Dat wil zeggen: Hij is God, dus alvermogend, maar Hij heeft een hart dat houdt van Zijn schepping en elk schepsel liefheeft. En wat Zijn liefde wil bewerken, dat ontzegt Hem Zijn vermogen niet. Dáárom is Hij de gelukkige God.

Als ik dat weet, dan word ik zelf ook gelukkig. Dat kan niet anders, of het kwartje moet nog vallen. Maar je wordt er zo gelukkig van als de God die alles weet, ook mijn moeite, gelukkig is. Dan heb ik geen reden om een beetje door het leven heen te sjokken. Integendeel, het richt mij omhoog en het geeft mij vrede, vreugde en hoop. Het geeft me alles wat mij werkelijk mens maakt: een naar omhoog gekeerde kijker. Dat moet ik even toelichten, want dat is wat het woordje mens eigenlijk betekent als je het vanuit het Grieks ontleedt: anthropos. Iemand die naar omhoog kijkt. Zoveel mensen gaan gebogen door het leven en daar word je depressief van, maar God maakt ons mensen. Hij laat ons omhoog kijken naar Hém. Paulus zegt: "Het evangelie van de heerlijkheid van de gelukkige God dat mij werd toevertrouwd."

Van Religieuze Vervolger tot Bedienaar ↑ hoofdstukken

En dan gaat hij verder in vers 12. Ik kan natuurlijk niet bij alles zo direct stilstaan, maar ik moest dit even lezen, want daar haakt hij namelijk op in. In vers 12 begint er in mijn vertaling een nieuwe pericoop. Prima, maar je zou dat gewoon door moeten lezen. "Dankbaar ben ik," schrijft hij dan, "aan degene die mij bij machte maakt." Dat is natuurlijk dezelfde als waar we het in het voorgaande vers over hadden: die God, die gelukkige God, die mij een bericht heeft toevertrouwd. Want dat is waar een bericht voor is, hè? Een bericht is om te berichten, om door te geven, om te melden.

Paulus is dankbaar aan degene die hem bij machte maakt. Hier is het meer specifiek trouwens: Christus Jezus. Dus het is eigenlijk niet helemaal waar wat ik zojuist zei, dat dit alleen verwijst naar de gelukkige God. Hij zegt: "Ik ben dankbaar aan degene die mij bij machte maakt, Christus Jezus, de Heer van ons, dat Hij mij betrouwbaar acht, plaatsende tot in een bediening." Ik moet me even excuseren als u zegt: "Ik vind het wat vlotter lezen in mijn vertaling." Dan zeg ik: helemaal tot uw dienst. Maar goed, we willen zo dicht mogelijk bij die grondtekst blijven. Vandaar dat je soms van die stroeve zinnen tegenkomt, maar zo staat het er eigenlijk.

Paulus zegt: Christus Jezus plaatst mij in een bediening, Hij geeft mij een dienstwerk. En wat is dat dienstwerk? Wel, die boodschap, dat bericht dat hem was toevertrouwd. Hij stelt Paulus in staat om dat door te geven, om die bediening te vervullen. Hij maakt hem trouwens ook geschikt, zodat hij ook betrouwbaar is om dat dienstwerk te doen.

Dan gaat Paulus vergelijken en even terug in de tijd. Nu reist hij onvermoeibaar stad en land af. En wat zeg ik? Ja, dat was wat anders dan een reisje van Katwijk naar Nieuw-Buinen. En dan ook nog niet met een Tom-Tom en een autootje. Nee, gewoon te voet of met de boot, als hij tenminste geen schipbreuk leed, want dat maakte hij ook nog regelmatig mee. Werelddelen reisde Paulus af, allemaal om dat geweldige goede bericht van de gelukkige God door te geven. Daar kijkt hij nu op terug. Dat bericht is hem toevertrouwd en hij is zo gelukkig en dankbaar om dat te mogen vertellen. Want het is geweldig om een goed bericht te horen, maar weet u wat nog veel mooier is? Om een goed bericht door te geven en andere mensen daar dan weer gelukkig mee te maken.

Hij kijkt terug en zegt: "Ja, ik die vroeger een lasteraar was..." Vroeger een lasteraar zijnde. Een lasteraar namelijk van dat bericht, van die boodschap en van die persoon, die Christus Jezus. Die lasterde hij. Hij was een vervolger en een belediger. In de NBG-vertaling staat zelfs "een geweldenaar". Geweldenaar dan in verbaal of non-verbaal opzicht, hoe dan ook: een lasteraar en een vervolger. Hij zegt dat ook: "Ik heb de gemeente Gods, de ekklesia van God, vervolgd." Datgene wat ik nu uitdraag, daar was ik ooit de meest fanatieke tegenstander van. Opponent, vervolger, lasteraar daarvan. Niet alleen de meest fanatieke, maar ook nog eens een van de meest prominente. Ik kom er straks nog even op terug. Maar wat een contrast, hè? Wat hij nu doet en wat hij ooit was. Vroeger een lasteraar zijnde, een vervolger, een belediger, "maar," zegt hij, "ik verkreeg ontferming."

Ik verkreeg ontferming van God, of in dit geval moet je misschien zeggen: van Christus Jezus. Dat is geen tegenstelling; Christus Jezus is immers het beeld van de onzienlijke God. "Maar ik verkreeg ontferming," en dan zegt hij erbij: "omdat ik onwetend was, ik deed het in ongeloof." Dat is geen verzachtende omstandigheid, alsof het niet zo erg is geweest. Zo heb ik het in het verleden ook heel dikwijls gelezen, alsof Paulus zich niet echt bewust zou zijn geweest van het feit dat hij een lasteraar van Jezus Christus was. Maar je moet een andere vraag stellen: waarvan was hij dan onwetend? Hij zegt dat hij ontferming verkreeg omdat hij onwetend was. Waarvan? Wel, van datgene waarvan hij nu een heraut was. Daar had hij geen idee van. Oftewel: ik kende Gods genade niet. We zongen het trouwens ook in het eerste lied vanmorgen: "Onbewust van Uw genade..." Toen ik dat zong, dacht ik meteen aan deze tekst.

Niet wetend. Eigenlijk is dat ook het grote probleem van de mens: je bent onwetend. Je kent Hem niet echt. Want als je Hem namelijk echt zou kennen, dan ben ik ervan overtuigd dat elk schepsel dat God werkelijk kent, Hem ook zou liefhebben. In het Engels zingen ze: "To know Him is to love Him." Als je Hem zou kennen, echt zou kennen, dan zou je Hem ook werkelijk liefhebben. Het loutere feit dat je Hem niet liefhebt, betekent dat je Hem niet echt kent.

En Paulus zegt: "Ja, ik was onwetend." Moet u nagaan. Ik was onwetend. Een man, hè? Religieus, godsdienstig tot op het bot. En dan niet zomaar een, nee, geen valse godsdienaar of een afgodendienaar. Nee, de crème de la crème. Een judaïst. Een man die opgeleid werd in Jeruzalem. Hij zat aan de voeten van een van de meest vooraanstaande, zo niet de meest vooraanstaande leraar. Hij zegt: "Ik heb aan de voeten gezeten van Gamaliel." Een veelbelovend man. Dat wil zeggen dat je ook in de godsdienstige wereld carrière kunt maken. Hij zegt: "Ik heb het verder gebracht in het jodendom dan vele van mijn tijdgenoten." Hij is nog een jongeman als hij over deze tijd spreekt. Een jonge kerel, zeer intelligent en buitengewoon belezen. Een veelbelovende student die het ver zou schoppen. Maar hij had niet alleen de capaciteit, hij had ook de ijver. Was er iemand zoals Saulus? De meest godsdienstige, maar daarin zo begaafd, zo belezen, zo erudiet geleerd en bovendien zo'n zeloot, zo'n ijveraar. Niets was hem te dol.

Hij schrijft: "Ik ben een lasteraar, een vervolger en een belediger." In het boek Handelingen weten we maar al te goed wat dat betekende, wat Saulus van Tarsis allemaal gedaan heeft als zo'n vervolger. Zijn naam wordt zelfs als enige genoemd als het gaat over de vervolging van de gemeente. Hij was in het jodendom de leider van het vervolgen van en het geweld tegen die naam van Jezus, van "de Weg". Hij was een lasteraar daarvan. Hij ging daarin zover dat hij de steden van Judea langsging, en in Jeruzalem in de eerste plaats, om mensen gevangen te nemen en te arresteren. Alle middelen die hij kon aanwenden, gebruikte hij. Hij heeft zelfs brieven gekregen van de hogepriester. Daar heeft hij trouwens zelf voor gezorgd; hij had dat zelf aangevraagd. Hij was dus niet gezonden door de hogepriester om naar Damaskus te gaan, nee, hij had er zelf voor gezorgd dat hij volmacht kreeg om naar Damaskus te gaan met de handtekening van de allerhoogste godsdienstige autoriteit, om ook daar de sekte van de Nazareners te vervolgen.

Kijk, over zo iemand hebben we het. Zo'n ijveraar. En dan zegt hij, nu terugkijkend: "Ik deed het onwetend, ik kende Hem niet." Ondanks al zijn godsdienstigheid kende hij Hem niet. En bovendien: "Ik deed het in ongeloof." Mag u nagaan. Ben je zo religieus, en dan zegt hij: dat is ongeloof. Ze verwisselen dat altijd: geloof en godsdienstigheid.

Heb jij een geloof? Ja, ik ben boeddhist of ik ben katholiek. Godsdienstigheid en geloof, dat gooien wij op één hoop. Het zijn vaak termen die onderling uitwisselbaar zijn.

Paulus zegt: ik was niet gelovig. Ik had geen geloof. Ik was wel godsdienstig, maar ik had geen geloof. Hij kende het ook niet. Hij was onwetend. Nou ja, precies zoals hij het zegt: ik was onwetend. Onwetend, in ongeloof met al zijn godsdienstigheid. Hij zegt daar wat hoor in een paar regels, als je daarover doordenkt. Maar God ontfermde zich over hem. Hij zegt: ik verkreeg ontferming.

Overweldigd Door Onweerstaanbare Genade ↑ hoofdstukken

En nu komen we bij de titeldia: de titel van deze toespraak, van deze predicatie, is 'Overweldigende genade!'. Want Paulus zegt dan: overweldigend echter is de genade van de Heer van ons. Het is niet alleen maar overvloedig; er staat hier eigenlijk 'hyper-overvloedig'. Overvloedig is al dat je een bepaalde volheid hebt die overvloeit, en dit is hyper-overvloeiend. Maar dan kom je eigenlijk bij de vraag: hoe kan iets nog meer overvloeien dan dat het al overvloeit? Nou, dat het je inderdaad overweldigt. Dat is het woord dat hij hier gebruikt voor de genade van God: overweldigend echter is de genade van de Heer van ons.

Hoezo genade? Nou ja, iemand die Jezus van Nazareth, de Heer, zo tegenstond. Ik moet denken aan het moment dat hij geroepen werd op de weg naar Damascus. Ik had het er zojuist over: daar ging hij met volmacht, met de papieren en de handtekeningen. Alles was helemaal in orde. Hij ging in Damascus zijn werk doen, nu ook buiten de landsgrenzen. En dan, op klaarlichte dag, roept de Heer hem: "Saul, Saul, wat vervolg je Mij?". Hij vervolgde de gemeente Gods, maar de Heer zegt: "Saul, Saul".

Dat doet natuurlijk denken aan die andere man uit de stam van Benjamin die ook ooit David vervolgde, de gezalfde koning. Saul vervolgde David, en hier heb je weer een man uit de stam van Benjamin die de Zoon van David vervolgde. Dat is een prachtige parallel — er zijn veel meer parallellen dan ik nu noem, maar deze ligt voor het oprapen. "Saul, Saul, wat vervolg je Mij?".

Dat was op klaarlichte dag. Hij is er dagenlang blind van geweest, zo fel was dat licht. De mensen om hem heen hebben wel iets gehoord en ze hebben ook het licht gezien, maar ze hebben de gestalte niet gezien en ook niet gehoord wat er gezegd werd. Zo wordt het in het boek Handelingen verschillende keren beschreven. Het was een overweldigende ervaring voor Saulus. Saulus zal nooit gezegd hebben — hij heeft het ook nooit gezegd, zoek het maar na in zijn brieven, ik daag u uit: "Ik heb voor Jezus gekozen." Nee, echt niet. Saul heeft helemaal niet voor Jezus gekozen. Ik zal u wat anders vertellen: Jezus koos voor Saulus. En dat deed Hij op een heel effectieve manier, namelijk Hij overweldigde hem met Zijn genade. Overweldigen is iets wat je overkomt. Dat is niet iets wat je doet, het gebeurt je. Als een tsunami; daar kun je helemaal niets tegen doen. Op de eerste dia liet ik zo'n golf zien; je bent maar klein als dat je overkomt.

Onze vaderen — in de NBG-vertaling vind je het al niet meer, maar in de Statenvertaling kom je volgens mij de term nog tegen — spraken over "onwederstandelijk". Als u een echte calvinistische opvoeding hebt genoten, dan kent u die term misschien wel: de onwederstandelijke wil van God. Gods wil kun je weerstaan, maar er is ook — of dat helemaal klopt is een andere vraag — Gods raad die onwederstandelijk is. In ieder geval was deze genade niet te weerstaan.

Dat is ook zo leuk — je moet daar oog voor krijgen — dat Paulus in zijn brieven diverse keren een brief inleidt door zich voor te stellen: "Paulus, apostel...", en dan zegt hij: "...door de wil van God." Dat vind ik leuk. Waarom? Omdat hij daarmee eigenlijk zegt: "Ja, het is niet mijn keuze of mijn wil. Ik ben apostel omdat God dat gewild heeft." Nu doet hij dat van harte, maar het is nooit een keuze van hem geweest. Waarom? Gods genade heeft hem overweldigd. En dat is werkelijk geweldig, met recht: overweldigend.

Overweldigend echter is de genade, de vreugde. Genade betekent "vreugde om niet". Het grondwoord is vreugde, maar het betekent ook altijd per definitie dat je het krijgt; je kunt er niets voor doen. Paulus heeft hier ook niets voor gedaan. Nou ja, voor zover hij er wat aan gedaan heeft, was het alleen maar "tegen". Alles tegen, en niet een beetje, maar maximaal. Als geen ander. Overweldigend echter is de genade van de Heer van ons. Het geloof en de liefde heeft hij er ook nog eens bij gekregen. Hij werd overweldigd en zo ontstond er geen keuze, maar er ontstond ter plekke geloof toen hij geroepen werd. "Wie bent U, Heer?" "Nou, Ik ben Jezus die jij vervolgt. Ik ga op je voeten staan. Ik zie je weer." Want de Heer is ook later nog aan hem verschenen. De genade van de Heer van ons met geloof en liefde die in Christus Jezus is; daar is hij achter gekomen.

Een Betrouwbaar Woord: Redder van Zondaren ↑ hoofdstukken

En dan zegt hij erachteraan: "Betrouwbaar is het woord en alle verwelkoming waardig." Hij zegt dat hier, en hij zegt dat twee hoofdstukken later ook nog een keertje. Het is exact dezelfde uitdrukking: "Betrouwbaar is het woord en alle verwelkoming waardig." In hoofdstuk 4 — ik heb er geen dia van, maar daar lees je het in vers 9. Ik lees nu even voor uit de NBG-vertaling, maar daar staat dus hetzelfde: "Dit is een betrouwbaar woord en alle aanneming waardig." Of: "Betrouwbaar is het woord en alle verwelkoming waardig. Ja, hierom getroosten wij ons moeite en grote inspanning, omdat wij onze hoop hebben gevestigd op de levende God, die een Redder is van alle mensen, in het bijzonder van de gelovigen. Beveel en leer dit." Maar ook hier dus: "Betrouwbaar is dat woord en alle verwelkoming waardig," over die genade van God. Feitelijk heeft hij het over hetzelfde: over die God die werkelijk genadig is en die, als Hij mensen roept, hen daarmee ook met Zijn genade overweldigt.

Betrouwbaar is het woord, alle verwelkoming waardig: dat Christus Jezus kwam in de wereld. Waarom? Om zondaars te redden. Niet om het mogelijk te maken dat zondaars gered worden, of om een optie daarvoor te openen of zoiets. Waarom kwam Christus Jezus in de wereld? Wel, om zondaars te redden. Wie zijn dat, wie zijn zondaars? Van huis uit zijn we dat gewoon allemaal. Normaal gesproken is dat nogal makkelijk. Zojuist werd er ook nog geciteerd uit Romeinen 3: alle mensen, geen één uitgezonderd. O ja, er zijn misschien verschillen, maar dat is alleen maar — hoe noemen ze dat? — niet principieel, maar gradueel. Je hebt twee soorten mensen: je hebt slechte mensen en je hebt hele slechte mensen. Maar dat predicaat 'zondaars', 'doelmissers', dat is gewoon wat de mensheid is. Al die miljarden mensen, waar ze ook wonen, het zijn allemaal zondaars. Adamieten, armzalige stervelingen, wellicht met allerlei kwaliteiten, maar zondaars. Doelmissers; sowieso gaan ze allemaal dood. Eigenlijk een hele trieste boel, die zondaars.

En waarom kwam Christus Jezus nou in de wereld? Wel, om zondaars te redden. Daarom. In feite zegt hij hier dus weer hetzelfde als wat hij zei in vers 11, maar ook wat ik zojuist voorlas uit hoofdstuk 4. Gewoon heel de mensheid, allemaal zondaars. En Christus Jezus kwam om de zondaars te redden. Paulus zegt er dan nog iets bij: "van wie ik een eerste ben." En dat is heel hoopvol, want als er hoop is voor de eerste der zondaars, dan is er hoop voor álle zondaars. Niet omdat jij Hem zoekt, maar omdat Hij zoekt. Hij zei: "Ik ben de eerste van de zondaars." Dat speelde al even op. Hij was een vervolger, nee, de vervolger van de gemeente, de ecclesia van God. Vergis u niet: er was niemand die zozeer en zo prominent de naam van Jezus, Gods Zoon, vervolgde. Hij vervolgde niet alleen, maar hij verwoestte de ecclesia van God; zo staat het er ook. Niemand anders deed dat zo sterk als hij. Vandaar dat hij zegt: "Ik ben de eerste der zondaars." Godsdienstig, maar juist daarom. Ik ben wel godsdienstig, maar juist die godsdienst met al zijn ijver... "Ja, maar ik heb toch maar..." Die godsdienstigheid kan net zo goed christelijk zijn. "Ja, maar ik..." Ik had het er zojuist even over: we hebben "voor Jezus gekozen". Dat staat zo haaks op die boodschap van de genade van God, want er is namelijk helemaal niks van jezelf bij. Wat bedoel je nou met niks? Nou, dan bedoel ik 0,000; helemaal niks is er van een mens bij.

En zelfs het feit dat je Hem mag kennen, Hem mag dienen, dat is genade van Hém. Paulus was een apostel omdat hij overweldigd is door Gods genade. Alles is genade. Ja, Paulus zegt dan: "Waar is dan het roemen?" Nou, dat is uitgesloten. En als je dan wilt roemen: nou, graag, maar dan in Hém, want Hij geeft dat alles. Christus Jezus kwam in de wereld om zondaars te redden; gewoon de hele mensheid. De hele mensheid bestaat uit zondaars en Gods genade is alomvattend. Hij redt, en Hij redde zelfs de grootste, de eerste der zondaars. Niet omdat híj zocht, maar gewoon omdat Hij zócht. Dat is die genade van God. Zo groots, zo wereld- en alomvattend. Inderdaad: kolossaal.

De Eerste Der Zondaren als Demonstratiemodel ↑ hoofdstukken

En dan zegt hij in vers 16: "Maar vanwege dit verkreeg ik ontferming." Ja, waarom? Vanwege dit: om zondaars te redden. Hij zegt: "van wie ik een eerste ben, verkreeg ik ontferming." Daarom, omdat ik een zondaar ben. De eerste der zondaren. "Opdat Christus Jezus in mij eerst zou betonen al het geduld, als patroon" — in de MBG-vertaling staat als voorbeeld — "of als een model van degenen die zouden vertrouwen op Hem tot aeonisch leven." Dat wil zeggen: dat leven van die toekomende aeonen. Van de toekomende eeuw of eeuwig leven. Het leven van die toekomende eeuw.

Dat degenen die vandaag mogen geloven, is genade. Wie Hem vandaag mag kennen, die ontvangt aeonisch leven. Dat leven van die toekomende eeuw. Dat is een heel groot voorrecht. Je krijgt daar in die toekomende eeuwen nog een geweldige plaats en taak ook. En Paulus, daar gaat het nu eventjes om, zegt: "Ik ben een patroon van al diegenen die op Hem zouden vertrouwen." Waarom? Hoezo een model? Wel, ik ben de eerste der zondaren. Ik ben eigenlijk het demonstratiemodel van Gods genade.

Gods genade, die juist daarin tot uiting kwam dat Christus Jezus in de wereld kwam om zondaars te redden. Hij stierf aan het kruis. De wereld sloeg Hem aan het kruis en dat is nu juist Gods bewijs van liefde. Al doen ze dat, denkt u dat dat Gods genade weerhoudt? Integendeel, juist tegen die donkere achtergrond demonstreert Hij Zijn genade. En de eerste der zondaren, aan hem is deze genade bewezen, zodat er geen hopeloze gevallen bestaan. De eerste der zondaren; Paulus zegt: "Dat ben ik."

Dan begrijp je ook meteen waarom hij zo moest zijn. U valt er misschien over, maar dat zij dan maar zo. Daarom moest hij ook eerst een vervolger wezen van de gemeente Gods en zo slecht aan het doen zijn. Vergis je niet, hè? Paulus zegt ook in Galaten 1 dat hij van de schoot van zijn moeder al verkoren was. God had hem toen al op het oog. En al dat hele traject, zijn carrière in het jodendom daaraan voorafgaand, moest allemaal dienen opdat dit zou worden: opdat Gods genade, Zijn overweldigende genade, zou demonstreren in de eerste der zondaren als bewijs dat er hoop is voor alle zondaars.

Daarvan is hij een voorbeeld. En Paulus zegt: "Ik ben zo dankbaar." Zo begon hij toch in vers 12: "Ik ben zo dankbaar dat ik in die bediening gesteld ben." Dat ik zo'n geweldig goed bericht van een gelukkige God mag kennen, die Zijn genade gaat bewijzen. Ja, nu aan mij en nu aan al degenen die vandaag geroepen worden, uitgeroepen worden. Dat is nog een enorm voorrecht. Allemaal ter voorbereiding van de toekomende aeonen. Maar God heeft het geheel op het oog. God houdt van heel Zijn schepping. Hij heeft die hele schepping in Zijn hand en dat gaat Hij tot een goed einde brengen. Kijk, daarvoor krijgt Hij de eer.

Lofprijzing aan de Koning Der Aionen ↑ hoofdstukken

Nou, laat ik daar dan maar mee afsluiten. Dat staat in vers 17. Paulus gaat gewoon verder, want als je zulke dingen overdenkt, dan zeg je: "Wauw! Hoe groot is Hij?" En dan zegt hij ook: "De Koning van de aeonen." Van die wereldtijdperken die er geweest zijn en ook de huidige boze aeon waarin de god van deze aeon, de satan, het voor het zeggen heeft. Maar laat ik u dit zeggen: hij kan geen millimeter verder gaan dan God hem de ruimte geeft, hoor. God beschikt alles, ook dat. Hij is de Koning; dat wil zeggen dat Hij de aeonen beheerst. Hij heeft trouwens ook de aeonen gemaakt. Hij heeft ook een plan van aeonen en alles gaat naar Zijn gemaakt bestek. Zo'n groot God!

De Koning nu van de aeonen, de Onvergankelijke. Dat is precies wat staat tegenover alles wat wij kennen in deze schepping. Alles in die schepping is vergankelijk. Hoe mooi ook, want ik reed vanmorgen zo door de Veluwe en toen scheen net de zon. Dan zie je al die herfsttinten nu al. Als dan dat zonlicht daarop schijnt en alles krijgt zo'n gouden kleur — eigenlijk al dé kleur. Terwijl alles juist van vergankelijkheid getuigt, zie je daar al het licht van de onvergankelijkheid in: goud. Voor mij zijn dat ook weer typen van de grote Schepper. Maar Hij is de onvergankelijke God. Alles in deze wereld vergaat, daarom zijn wij stervelingen, maar Hij is de Onvergankelijke.

Bovendien de onzienlijke God. Voor zover wij Hem kennen, dan is dat omdat Hij Zich uitbeeldt in Christus Jezus, nietwaar? De Onvergankelijke, de Onzienlijke. Ook de enige God. Vergeet u niet, hier staat trouwens een mooi woord: monotheo. Ziet u? Monotheo. Welk woord herkent u daarin? Monotheïsme. Er is één God. En die ene God, die de Onzienlijke en de Onvergankelijke is, Hij is de enige God. Voor ons, zegt Paulus in 1 Korinthiërs 8, is er maar één God: de Vader, uit Wie alle dingen zijn.

Die God, de Koning nu van de aeonen, de onvergankelijke, de onzienlijke, enige God. Plaatser, Theos, de Beschikker. Degene die alles op Zijn plek zet. Op Zijn manier, op Zijn tijd ook; niet alleen maar op de juiste plek in de ruimte, maar ook op de juiste plek in de tijd. Alles. Hij is de Meesterplanner en Hij is degene die dat allemaal in handen heeft. De Koning van de aeonen, de onvergankelijke, onzienlijke, enige God zij eer en heerlijkheid tot in de aeonen van de aeonen. Amen. Daar heb ik niks aan toe te voegen.

🎧 overweldigende genade!
Delen: