▶ 00:00 De Triomf over de Dood in een Stervende Wereld ↑ hoofdstukken

Goedemorgen, dames en heren, broeders en zusters. Ik ben zeer blij dat ik vanmorgen in uw midden mag zijn om met elkaar het heuglijke feit te memoreren en daarover na te denken, om daarover te spreken: namelijk dat tweeduizend jaar geleden, even buiten de poorten van Jeruzalem, de triomf over de dood is behaald. Het graf is leeg achtergelaten, de steen is weggewenteld en de Eersteling verrees definitief uit het graf. Hij bracht onvergankelijk leven aan het licht. Dat is waarom we bij elkaar zijn.

En ik moet eraan denken dat we leven in een wereld waar de dood heerst. Er gaat gewoon geen dag voorbij of we worden daaraan herinnerd: de dood heerst in de wereld, we zijn allemaal stervelingen. En wat is nu een betere boodschap voor stervelingen dan dat er leven is dat sterker is dan de dood?

Het is niet alleen maar dat we stervelingen zijn en dat we zeker weten dat we doodgaan – op een uitzondering na, dat weet ik. Ik weet dat als de Heer straks zal komen, degenen die op dat moment in leven zijn Hem tegemoet zullen gaan in de lucht; dat lezen we in de Bijbel. Maar in principe zijn we stervelingen; dat sterfensproces is in ons bezig. Ook al zouden we niet doodgaan, dan nog is het zo dat we stervelingen zijn. De dood heerst in ons, in ons lichaam, en daar is ziekte, daar is pijn en daar is zonde. Want een van de pijnlijke, scherpe punten van de dood – we gaan dat straks met elkaar lezen in 1 Korinthe 15 – is dat het de zonde met zich meebrengt. Een 'doelmisser' betekent dat. De mens is een doelmisser. En in die zin zou je kunnen zeggen dat de dood een bevrijding is. Ik bedoel, we zijn stervelingen, we zijn zondaren, en dan is het de dood die een einde maakt aan dat sterfelijke, dat zondige bestaan.

In zo'n wereld waar de dood heerst, daar heeft God een garantie gelegd. Een garantie die Hij trouwens van tevoren al had aangekondigd, op allerlei manieren en in allerlei toonaarden, ook in de Schriften – juist in de Schriften. Er zou ooit iemand komen: de Gezalfde, de Messias, en Hij zou opstaan. En wil de echte Messias opstaan? Ja, Hij is opgestaan! In die wereld waar de dood heerst, daar heeft God die garantie afgelegd.

Zo zeker als het is dat wij stervelingen zijn – en dat is heel zeker, het maakt niet uit wie je bent, er is geen uitzondering op en je hebt er ook niet voor gekozen – wij zijn Adamieten, afstammelingen van Adam. Daarom heerst de dood in ons. Maar nu is de boodschap van wat er ooit gebeurd is op die dag na de sabbat daar in Jeruzalem: de dood wordt tenietgedaan, definitief. De Eersteling is daar reeds; de Eersteling is reeds verrezen uit het graf. En de rest komt nog. Kijk, dat is hoop. En die hoop, dat doet leven.

Goed. Laten we een stukje uit de Bijbel lezen.

▶ 04:14 Het Fundament van het Evangelie: 1 Korinthe 15 ↑ hoofdstukken

1 Korinthe 15. Want als er één monumentaal hoofdstuk bestaat over de opstanding, dan is het wel 1 Korinthe 15. Er zullen nog andere Schriftgedeelten vanmorgen passeren, maar met de eerste verzen uit dat hoofdstuk wil ik vanmorgen eens beginnen te lezen. Dan zegt Paulus: "Ik maak u bekend, broeders, het evangelie dat ik u verkondigd heb, dat goede bericht, dat blijde nieuws dat gij ook ontvangen hebt, waarin gij ook staat, waardoor gij ook gered wordt, indien gij het zo vasthoudt als ik het u verkondigd heb, tenzij gij tevergeefs tot geloof zouden gekomen zijn."

De ellende was: in Korinthe liet men die boodschap weer los, of in ieder geval dreigde men die boodschap los te laten. Nou, Paulus zegt: als je dat doet, dan heb je niks meer. De hele clou van wat ik jullie verteld heb en de hele clou van waar ik mij voor inspan en waarvoor ik de hele wereld rondtrek om het uit te bazuinen, dat is nu juist dat het een feit is dat Jezus Christus is opgestaan uit de doden. Als dat geen feit is, ach, dan is de hele boodschap gewoon ijdel, zo noemt hij dat. Hol, leeg, het slaat nergens op. De inhoud van de boodschap is: de triomf over de dood is behaald. Daarom is het zo belangrijk om daarin vast te staan. Zo eindigt hij dit hoofdstuk trouwens: "Wees standvastig, onwankelbaar" in die boodschap.

Goed, ik lees even verder in vers 3. Hij zegt: "Tenzij gij tevergeefs tot geloof gekomen zou zijn, want voor alles heb ik u overgegeven hetgeen ik zelf ontvangen heb: Christus is gestorven voor onze zonden naar de Schriften" – dat is één – "Hij is begraven" – en ten derde dage "opgewekt naar de Schriften" – dat is drie. Dat is de samenvatting van dat evangelie waar Paulus het over heeft. Hij is gestorven naar de Schriften; Hij is begraven en ten derde dage opgewekt uit de doden, naar de Schriften. Daar wil ik straks uw aandacht voor vragen.

Maar ik lees nog eventjes verder, want er staat nog meer bij. Hij is verschenen aan Kefas, dat wil zeggen aan Petrus. Daarna aan de twaalven. Vervolgens is Hij verschenen aan meer dan vijfhonderd broeders tegelijk, van wie het merendeel thans nog in leven is. Met andere woorden: je zou het zo na kunnen vragen. Sommigen zijn ontslapen. Vervolgens is Hij verschenen aan Jakobus, daarna aan al de apostelen en het allerlaatst is Hij ook aan mij verschenen, als aan een ontijdig geborene.

Hier wil ik het eventjes bij laten. Paulus laat in deze laatste verzen nog even zien hoe we het hebben over een absoluut gedocumenteerd feit. Kun je bewijzen dat Jezus Christus is opgestaan? Paulus zegt: het is bewezen. Het bewijs is er. Hij zegt: "Ik ben zelf een bewijs." Hij zegt dat er nog honderden andere bewijzen zijn. Ja, dat graf is leeg; dat was sowieso al een feit waar de opponenten, de tegenstanders, natuurlijk erg mee zaten. Want ja, wat is de verklaring daarvan?

Ik werd van de week door iemand erop geattendeerd die een tv-uitzending had gezien, ik geloof dat het op Discovery was. De titel van het programma heette 'The Son of God'. Daar ging het over wie Jezus was. Er werden allerlei verklaringen gegeven over dat hele lijdensverhaal, over wat er gebeurd is vlak voordat de Heer Jezus stierf en die hele rechtsgang. Maar vervolgens zat men ook met de vraag – want men zat écht met die vraag, zo bleek – hoe dat lege graf nou verklaard kon worden. Men moest dat natuurlijk wetenschappelijk verklaren. Een van de verklaringen die daarbij werd geopperd, is dat Jezus niet echt gestorven was, maar schijndood was. Nadat Hij zoveel uren aan het kruis heeft gehangen, is Hij in het graf gelegd, helemaal ingewikkeld en bereid met alle balsems en weet ik wat allemaal. En vervolgens, drie dagen later, komt Hij weer tevoorschijn? Heeft Hij die zware steen weggewenteld? Als je niet wilt dat Hij is opgestaan uit de doden, dan moet je tot zulke dwaze conclusies komen.

Maar ik geloof – en ik heb er ook niet de minste moeite mee – dat Hij die in staat is om deze wereld te creëren en om na een doodse winter weer nieuw leven uit de dood voort te brengen, hiertoe bij machte is. We hebben allemaal een gele narcis op ons jasje gespeld gekregen. Dat is een embleem van nieuw leven. Geel is de kleur van de lente, van nieuw leven; de derde kleur van de regenboog trouwens. Het is de kleur van het zonlicht. Zou die God niet in staat zijn om leven uit de dood voort te brengen? Zou Hij niet in staat zijn om Hem die gekruisigd is, gestorven en begraven, op de derde dag weer tevoorschijn te doen laten komen uit dat graf? Ik heb er niet de minste moeite mee. Daar komt bij: het is gedocumenteerd. Er zijn honderden getuigen, zelfs getuigen die er in de aanvang niets mee te maken wilden hebben. Paulus zelf was daar een groot voorbeeld van.

Je zou nog kunnen zeggen van sommige mensen, van die vrouwen in eerste instantie: die waren zo verdrietig. Zo werd het ook verklaard door de discipelen. Toen de vrouwen kwamen op die dag van de opstanding met "Hij is opgestaan, Hij is verschenen", toen zeiden zij: "Dat is vrouwenpraat, jullie willen dat graag, hallucinaties." Een bepaald type mensen is daar misschien wat gevoeliger voor en die zien dan dingen die ze graag willen zien; daar hebben wel meer mensen last van. Maar het gaat om vijfhonderd mensen die op één moment de Heer hebben gezien in levende lijve. Vijfhonderd broeders tegelijk! En daar was een Jakobus die ook niks van zijn broer wilde hebben; ook hij is juist door de verschijning van zijn broer in levende lijve tot geloof gekomen en hij is de leider van de gemeente te Jeruzalem geworden. Hij is opgestaan; het is een feit, het is geschiedenis. Geweldig.

Waar ik uw aandacht vanmorgen vooral even voor wil vragen, is wat er staat in vers 4 en vers 5. Daar staat: "Hij is gestorven voor onze zonden naar de Schriften." Dat wil zeggen: in overeenstemming met wat er al stond geschreven in wat wij noemen het Oude Testament, in de Joodse Bijbel, in de Tenach. Hij is begraven. Een heleboel mensen denken dat dát het evangelie is. Als je aan hen vraagt: "Geloof je in het evangelie?", dan zeggen ze: "Ja, ik geloof dat Jezus voor mij gestorven is." Dat is prachtig, maar dat is de helft. Het evangelie is niet alleen de boodschap dat Jezus is gestorven, want op zichzelf genomen is dat niet zo bijzonder; sterven doen we allemaal. Het bijzondere is dat Hij stierf en weer opstond uit de doden, en dat Hij nieuw leven aan het licht bracht. Als je de vraag stelt: "Maar waarom moest de Heer Jezus eigenlijk sterven?", dan kan ik maar één echt heel goed en ook simpel antwoord geven: Hij stierf om op te kunnen staan uit de dood en om inderdaad over de dood te kunnen triomferen.

Ja, Hij is gestorven voor onze zonden naar de Schriften, Hij is begraven en – daar gaat het om – ten derde dage opgewekt naar de Schriften. Ook dat staat allemaal al in de Bijbel opgetekend, zegt Paulus. Als je het Oude Testament leest, het staat er vol van. In de Bijbel vinden we daar ook heel veel voorbeelden van. Als de apostelen in het boek Handelingen gaan prediken, in eerste instantie in Israël en Paulus ook buiten Israël in de heidenwereld, dan is het zo dat zij dat ook laten zien en aantonen aan de hand van de Schriften. In de Joodse Bijbel staat het allemaal al opgetekend: wie die Messias zou zijn. Er wordt een profielschets van Hem gegeven; wie Hij zou zijn en waar Hij geboren zou worden.

▶ 14:33 De Emmaüsgangers en de Schriften: Lukas 24 ↑ hoofdstukken

Laten we even terugbladeren naar Lukas 24. Daar worden we teruggevoerd naar die gedenkwaardige dag waar we het vandaag over hebben: de dag van Zijn opstanding. In dat hoofdstuk lees je dat er twee mannen waren die gedesillusioneerd — zo heet dat — en teleurgesteld weer uit Jeruzalem wegtrekken naar een klein dorpje dat Emmaüs heet. In vers 13 van Lukas 24 staat dat zij zestig stadiën onderweg waren. Dat is ongeveer 11 of 12 kilometer, heb ik begrepen. Terwijl zij op weg zijn naar dat plaatsje, voeren zij vele gesprekken.

Dan voegt zich een vreemdeling bij hen. De meesten van u kennen die geschiedenis wel. Wat je dan leest, is dat die vreemdeling aan hen vragen gaat stellen. Hij vraagt: "Wat voor gesprekken voeren jullie nou eigenlijk?" Ze kijken hem verbaasd aan: "Hoezo? Bent u dan de enige vreemdeling hier in Jeruzalem dat u niet weet wat er de afgelopen dagen is gebeurd?" Het was gewoon 'hot news'; het was het nieuws van de dag waar iedereen over sprak. En Jezus — want Hij was het die incognito en onbekend met hen meeliep — stelde zich niet voor. Hun ogen werden bevangen, zodat ze Hem op dat moment nog niet herkenden.

Hij blijft echter doorvragen: "Hoezo, wat dan?" "Over Jezus," zeggen ze dan. Ik lees even vanaf vers 19: "En ze zeiden tot Hem: Hetgeen geschied is met Jezus de Nazarener, een man die een profeet was, machtig in werk en woord voor God en het ganse volk; en hoe onze overpriesters en oversten Hem overgegeven hebben om Hem ter dood te veroordelen, en Hem gekruisigd hebben. Wij echter leefden in de hoop dat Hij het was die Israël verlossen zou." Nou, dat was een heel goede hoop. Hij was het ook en Hij had zich ook gelegitimeerd. Hij kon met recht claimen de Messias te zijn.

Waarom nu dan niet meer? "Nou," zeggen ze, "Hij is overgeleverd, ter dood veroordeeld en gekruisigd. Wij leefden in de hoop dat Hij het was die Israël verlossen zou, maar met dit al is het thans reeds de derde dag sinds dit geschied is." Het is dus al de derde dag. In plaats van dat ze zo vreselijk droevig waren, hadden ze juist heel oplettend moeten zijn. Nu hadden ze kunnen weten: het is de derde dag. En wat wisten ze vanuit de Bijbel over de derde dag? Wat hadden ze kunnen weten? Nou, een heleboel!

Maar let op wat er vervolgens gebeurt. Ze zeggen in vers 22: "Maar ook hebben enige vrouwen uit ons midden ons doen ontstellen; zij waren in de vroegte bij het graf geweest en hadden Zijn lichaam niet gevonden. En toen zijn zij komen zeggen dat zij ook een verschijning van engelen gezien hadden, die zeiden dat Hij leeft. En enigen van de onzen zijn naar het graf gegaan en hebben het zo bevonden als de vrouwen ook gezegd hadden." Dat klopt dus; dat graf was leeg. Maar — en ik pak de draad weer op aan het eind van vers 24 — Hem hebben zij niet gezien.

Dan neemt de vreemdeling weer het woord en zegt: "O onverstandigen en tragen van hart, dat gij niet gelooft al hetgeen de profeten gesproken hebben! Moest de Christus dit niet lijden om in Zijn heerlijkheid in te gaan?" En Hij begon bij Mozes en bij al de profeten en legde hun uit wat in al de Schriften op Hem betrekking had. Daar had ik nou zo graag bij willen zijn! Met ondertiteling dan graag natuurlijk, want ik zou het in het Hebreeuws of Aramees waarschijnlijk niet begrepen hebben. Maar wat die vreemdeling daar allemaal verteld heeft, die Bijbelstudie op de dag van de opstanding, dat moet geweldig geweest zijn.

Hij heeft het hun uitgelegd, maar wat Hij hen verwijt is: "Jullie zijn onverstandig en traag van hart." Dat wil zeggen: jullie zijn eigenlijk te sloom, te weinig bereid om gewoon te aanvaarden wat er allemaal staat geschreven. Jullie hebben een enorme blinde vlek. Jullie wisten wel dat de Messias zou komen en jullie dachten terecht op Bijbelse gronden dat Hij degene zou blijken te zijn. Allemaal goed en wel, maar waarom geloven jullie nou niet alles wat de profeten hebben gesproken? Zo zegt Hij het: "O onverstandigen en tragen van hart, dat gij niet gelooft al hetgeen de profeten gesproken hebben."

Ze geloofden dus maar een deel. En eigenlijk geloofden ze precies dat deel van de profetieën wat in de christenheid vandaag de dag juist weer niet geloofd wordt. Heel gek is dat. De Joden hebben een bepaald concept over de Messias, namelijk dat Hij degene is die Israël zal verlossen. Als die Messias komt, zal Hij Zijn heerschappij vestigen in Jeruzalem en een vrederijk doen aanbreken over Israël en over de volkeren. Daarin geloven we de Joden; dat is volkomen terecht, want het staat zo in de Schriften. Het is precies het deel dat veel christenen niet geloven.

Daarentegen geloofden de Emmaüsgangers dát deel van de profetieën niet dat in het Oude Testament beschreven staat over de Messias die in eerste instantie zou komen om verworpen te worden door Zijn broeders en Zijn volk. Hij zou ter dood gebracht worden, sterker nog: Hij zou gekruisigd worden. Zelfs dat stond al in de Psalmen aangekondigd, dat Zijn handen en voeten doorboord zouden worden, dat Hij zou sterven en zou opstaan uit de doden. De Here Jezus heeft het hun allemaal uitgelegd. Hij zegt: "Hebben jullie dat dan niet gezien?" Hij begon bij Mozes en al de profeten om hun dat uit te leggen: alles wat op Hem, de Messias, betrekking had.

▶ 22:05 Patronen van Opstanding in het Oude Testament ↑ hoofdstukken

Hij begon bij Mozes. Ik vraag me af: hoe begon Hij bij Mozes? Begon Hij bij Genesis 1, want 'Mozes' is een aanduiding voor de boeken van Mozes? Of begon Hij te vertellen over de figuur Mozes zelf? Dat kan natuurlijk ook. Wat betekent de naam Mozes ook alweer? De laatste weken worden we daar nogal aan herinnerd, want we lezen 's avonds uit de kinderbijbel en dan komen die verhalen van Mozes uitgebreid voorbij. Dus het is weer vers in ons geheugen. Maar wat betekent Mozes? Het betekent: 'uit het water getrokken'.

Want hoe was het ook alweer? Mozes werd geboren in een tijd waarin alle Israëlitische jongetjes meteen bij de geboorte in de Nijl geworpen moesten worden om te sterven, zodat die Nijl eigenlijk één groot kerkhof was. Dan is er moeder Jochebed, die haar zoontje drie maanden verborgen houdt en dan een kistje voor hem maakt. Eigenlijk is het gewoon een doodskist; een mandje, besmeerd met pek. Ze legt dat mannetje in die kist en vertrouwt hem toe aan de doodswateren. Want het was gewoon doodswater, het was een kerkhof. En wonder boven wonder, wat gebeurt er? Hij wordt gevonden en hij wordt uit dat doodswater getrokken. Als u het mij vraagt, is dat op zichzelf al een beeld, een type, een verwijzing naar de opstanding. Juist dat mannetje dat uit de doodswateren getrokken werd, zou de verlosser van Israël zijn. Hij zou degene zijn die Israël zou uitleiden uit het land Egypte, uit het diensthuis en de slavernij. Alleen al door de naam Mozes uit te leggen, verwijs je eigenlijk al naar dood en opstanding.

U zegt misschien: "Ik denk eerlijk gezegd meer dat de Heer Jezus hier niet zozeer doelt op de figuur Mozes, maar gewoon op de boeken van Mozes." Oké, dat maakt voor mij geen verschil. Want ook daar lezen we al heel vroeg over iets wat tevoorschijn komt uit de doodswateren. Dan beginnen we gewoon bij Genesis 1. De hele wereld stond blank, het was allemaal water, en op de hoeveelste dag was het ook alweer? Op de derde dag verrijst het land uit dat water. En op die derde dag komt er ook nieuw leven tevoorschijn. De dagen daaraan voorafgaand niet, maar op de derde dag verschijnt en verrijst het land uit het water: een beeld van opstanding. Het is juist ook op die dag dat de aarde jong groen begint voort te brengen. Nieuw leven, lente. In Genesis 1 — en trouwens, in de Bijbel is dat altijd zo — wanneer er iets uit het water opkomt... Ach, dat weten we toch allemaal: dat is wat de waterdoop uitbeeldt. De waterdoop beeldt niets anders uit dan dat je ondergaat in het watergraf en daaruit weer opstaat. Daar gaat het natuurlijk om. Het gaat niet over het ondergaan in het watergraf; dat is wel noodzakelijk om eruit te kunnen opstaan, maar het gaat om dat laatste.

Dat lees je ook van de Heer Jezus, dat Hij gedoopt werd in de Jordaan. De doodsjordaan, jazeker. Hij werd gedoopt in de Jordaan en wat lezen we dan? Toen Hij opstond, kwam de Heilige Geest in de gedaante van een duif op Hem neer en een stem klonk uit de hemel: "Deze is mijn Zoon, mijn geliefde, in wie Ik al mijn welbehagen heb." Dat verwijst direct naar de opstanding van Jezus Christus uit de doden. En als we het dan toch over de Jordaan hebben en over opkomen uit het water, dan pakken we meteen nog even iets anders mee. Hoe was het ook alweer bij de doortocht door de Jordaan? Dan lees je over Jozua. Dat is exact dezelfde naam als de naam van de Heer Jezus. Jozua is de Hebreeuwse vorm van 'Jezus'. 'Jezus' is Grieks en 'Jozua' is Hebreeuws, maar het is exact hetzelfde: 'De HEERE redt'. Daarmee hebben we in feite de kern van de hele boodschap.

Jozua was bij de Jordaan aangekomen en ze moesten het beloofde land in. Wat gebeurt er dan? Op de derde dag — lees het maar na in Jozua — trekken ze door de doodsjordaan. Israël volgt op een afstand van tweeduizend el. Ik ga daar nu niet diep op in, maar ze volgen de ark van het verbond na, die door de Jordaan heen gaat. Zo gaat het volk de ark achterna door de Jordaan en dat is een prachtig beeld natuurlijk van opstanding uit de dood. Zo noem ik maar een paar voorbeelden. Ik weet ook nog van een drijvende bijl die tevoorschijn kwam uit de Jordaan... dat soort Bijbelstudies kun je allemaal wel bedenken als je dit soort lijnen gaat zien.

Ik vraag me gewoon af wat die Vreemdeling toen tegen die Emmaüsgangers heeft verteld. Waarover zou Hij gesproken hebben? Hij begon bij Mozes en vertelde over de Messias die zou komen en verworpen zou worden; die eerst zou lijden en sterven. Misschien heeft Hij ook wel gesproken over Jozef, de geliefde zoon van zijn vader, die ook verworpen werd door zijn broers. Hij werd in de put geworpen, kwam onder de aarde terecht, maar kwam daar weer uit op en verdween vervolgens helemaal uit het zicht. Uiteindelijk bleek echter dat hij de hoogste plaats in Egypte had ingenomen en de grote koning was. Via dat traject werd hij juist de redder van zijn broers en zelfs de redder van de wereld. Want dat is de naam die hij in Egypte krijgt: Safnat Paneach. De redder van de wereld. Dat is de Heer Jezus Christus!

Of zou Hij gesproken hebben over Isaak? Ik vraag me allerlei dingen af. Zou Hij gesproken hebben over Isaak, die eniggeboren zoon die geofferd moest worden op het gebergte Moria, daar bij Jeruzalem? Abraham vertrekt en wat gebeurt er dan? Op de derde dag — Genesis 22, u kunt het nalezen — komen ze daar aan. De schrijver van de Hebreeënbrief zegt later dat Abraham zijn zoon bij wijze van spreken uit de dood weer heeft terugontvangen op de derde dag. Ach lieve mensen, de hele Bijbel — het maakt niet uit welke bladzijde ik opensla — heel de Bijbel spreekt van Hem die zou komen, die de dood teniet zou doen en die nieuw leven aan het licht zou brengen. Verworpen door Zijn broeders, verworpen door Zijn volk, maar Hij zou nieuw leven aan het licht brengen en in eerste instantie overigens ook verborgen blijven.

▶ 30:37 De Verborgen Werkelijkheid van Pasen ↑ hoofdstukken

En dat is in wezen de positie van de Heer vandaag. De meeste mensen hebben dat totaal niet in de gaten. Die weten ook niet waarom geel de kleur van Pasen is en waarom ze eieren verstoppen. Ik weet wel dat evangelische of orthodoxe christenen gauw de neiging hebben om met een waarschuwend vingertje te zeggen dat dit heidense gebruiken zijn. Daar hebben ze wel gelijk in hoor, maar die heidense gebruiken blijken bij nader inzien toch vaak een heel Bijbelse oorsprong te hebben. Het is alleen helemaal verwaterd; men weet niet meer waar men mee bezig is. Dat is de ellende: de hele wereld viert Pasen, maar bijna niemand weet waar het werkelijk om gaat.

Er was onlangs een onderzoek gehouden onder de jeugd in Nederland — dat orthodoxe, calvinistische Nederland van tot voor kort — waarin werd gevraagd wat ze wisten van Pasen. Mijn dochter vertelde van de week dat ze krom had gelegen bij de televisie om de antwoorden die daarop werden gegeven. Ik werd zelf van de week ook nog door een pientere knaap gevraagd wat Goede Vrijdag nu eigenlijk was. Hij dacht: bij jou moet ik wezen, jij weet dat wel. Dat heeft hij geweten ook hoor! Maar wat is Pasen? Iemand had gezegd: "Toen is de paashaas geboren." Dat vond Naomi erg grappig.

Mensen weten het gewoon niet. De wereld heeft allerlei gebruiken, zoals het verstoppen van eieren. Waarom eigenlijk? Nou, ik kan het u wel vertellen: een ei is een embleem van nieuw leven, maar dan van verborgen nieuw leven. Het leven is er wel, maar het zit nog in de schaal; het is verborgen. Dat is in wezen wat er nu aan de hand is. Het idee is: er is nieuw leven. God heeft een garantie gelegd en gegeven aan deze stervende wereld. De dood is in principe al overwonnen. D-day is inmiddels voorbij en de V-day, de Victory Day, zal komen. De dood zal volkomen tenietgedaan worden; dat is de garantie die gegeven is. Maar we zien het nu nog niet. We zien Hem die is opgestaan uit de doden niet. Elk oog zal Hem zien, maar nu nog niet.

Je zou de vraag kunnen stellen waarom Hij op die derde dag na Zijn opstanding niet meteen aan heel Jeruzalem is verschenen en zei: "Hier ben ik." Nee, dat heeft Hij niet gedaan. Petrus zegt het later in Handelingen 10 ook: Hij is niet verschenen aan het ganse volk, maar aan getuigen die daartoe voorbestemd waren. Daarom moet het wel verteld worden. Maar juist het volk dat geacht wordt te weten waar het wel om gaat, weet het vaak ook niet.

In alle kerken wordt vandaag Pasen gevierd, maar je zou de kost moeten geven aan al die predikanten die nu vertellen dat het eigenlijk niet echt gebeurd is. Ik heb het zelf een paar jaar geleden nog op Pasen meegemaakt toen we in het oosten van het land waren — het had ook in het westen kunnen zijn. Daar was een predikant die hele mooie, hoogdravende literaire dingen liet horen over Pasen, maar hij liet in zijn preek ook doorschemeren dat het niet echt gebeurd was. Hij vond het pure flauwekul, op het niveau van sprookjes als Roodkapje. Daar moet je dus ook al niet wezen.

En de kerken die nog wel geloven dat Hij werkelijk is opgestaan uit de doden — en gelukkig zijn die er ook — weten vaak de betekenis ervan niet. Die lopen nog zo gedeprimeerd rond, in het zwart, u weet wat ik bedoel. Ze strijden tegen de zonde, leven nog onder de slavernij en gaan gebukt onder de wet; die kennen de triomf ook niet. Ze weten niet dat het, zo zeker als de aardbeving die met Pasen plaatsvond, vaststaat dat de dood volkomen tenietgedaan zal worden. Zo zeker als het is dat de dood nu heerst in deze wereld, zo zeker is het ook dat die dood tenietgedaan zal worden. Als ze dat wel zouden weten, dan zouden ze niet zo'n neerslachtige boodschap brengen. We hebben een blijde boodschap! Vertel het maar: vertel maar dat er Iemand is die de dood heeft tenietgedaan.

▶ 36:04 De Rangorde van de Opstanding ↑ hoofdstukken

En dan wil ik deze verkondiging afsluiten met wat we lezen in 1 Korinthe 15. Laten we daar toch nog even naar teruggaan, want ik kan het natuurlijk nooit mooier vertellen dan Paulus dat heeft opgetekend. Ik lees vanaf vers 21 van 1 Korinthe 15.

Maar nu: Christus is opgewekt uit de doden als de Eersteling. Trouwens, Hij was ook degene die opstond op de dag van de eerstelingsgarve. Dat weten de meeste mensen echt niet, maar het was een Joodse feestdag. De dag dat de eersteling van de gersteoogst, de eerstelingsschoof, door de priester aangeboden werd aan God en voor Zijn aangezicht werd bewogen. Op die dag stond de Eersteling op uit de dood. Toeval natuurlijk, hè? Als Eersteling van hen die ontslapen zijn.

Want terwijl de dood er is door een mens, zo is ook de opstanding van de doden door een mens. Want evenals in Adam allen sterven – is dat 'allen' of niet? – evenals in Adam allen sterven, zo zullen ook in Christus allen levend gemaakt worden. Maar ieder in zijn eigen rangorde.

Ik bedoel, we sterven ook niet allemaal tegelijk. Sommige mensen zijn al duizenden jaren geleden gestorven, sommigen sterven vroeg, anderen sterven laat; we sterven allemaal op verschillende tijdstippen. Nou, Paulus zegt: de opstanding zal ook in rangordes plaatsvinden, ieder in zijn eigen rangorde.

Christus als Eersteling, dat is het verleden. Vervolgens degenen die van Christus zijn in Zijn parousia, bij Zijn komst. Daarna komt het einde, dat wil zeggen: de laatste lichting. Wanneer Hij het Koninkrijk aan God de Vader overdraagt en wanneer Hij alle heerschappij en alle macht en kracht onttroond zal hebben. Want Hij moet als Koning heersen totdat Hij al Zijn vijanden onder Zijn voeten gelegd heeft.

De laatste vijand die onttroond wordt is de dood, want alles heeft Hij aan Zijn voeten onderworpen. Maar wanneer Hij zegt dat alles Hem onderworpen is, is blijkbaar Hij uitgezonderd die Hem alles onderworpen heeft. En wanneer Hem alles onderworpen is, dan zal ook de Zoon Zelf Zich aan Hem onderwerpen die Hem alles onderworpen heeft, opdat God zij: alles in allen.

Amen.

▶ 38:57 Dankgebed ↑ hoofdstukken

Zullen we met elkaar danken?

Hemelse Vader, we willen U heel hartelijk dankzeggen dat we zojuist met elkaar de Schriften mochten openen, zoals U ooit de Schriften hebt geopend voor die Emmaüsgangers. U hebt hun verteld wie die Messias zou zijn volgens de Schriften en hoe Hij inderdaad is gekomen en dat de Messias is opgestaan. Heer, dan gaat alles open. Op diezelfde dag, eerder op die dag, was het graf reeds geopend en de steen was weggewenteld. Nieuw leven was tevoorschijn gekomen, nieuw onvergankelijk leven.

Op die dag gingen de Schriften open. Ook staat er dat Hij hun verstand opende, zodat ze gingen inzien wat er staat geschreven en waarop het betrekking heeft en op Wie het betrekking heeft, zodat ze ook gingen begrijpen wat er staat. Heer, we danken U dat we, juist omdat we Hem mogen kennen die het graf leeg achterliet, daarin ook onze ogen geopend zijn. Dat onze ogen daarvoor geopend zijn, maar dat daarom ook ons verstand verlicht wordt.

Heer, dan is het zo dat we ons zo verblijden in het feit dat U degene bent die opent. Daar is niets van onszelf bij. Wij zijn niet in staat om iets aan de dood te doen. Er wordt vaak gezegd: er wordt gestreden tegen de dood, maar het is op voorhand een strijd die we gaan verliezen. Maar U hebt de overwinning behaald en Heer, we danken U dat we zo'n machtige boodschap mogen kennen. We danken U, Heer, dat U de garantie hebt gegeven en dat we ons daarin mogen verblijden, elke dag weer opnieuw.

We vieren dan eens per jaar Pasen om wel heel uitdrukkelijk bij dit feit stil te staan, maar zoals in Uw Woord ook geschreven staat: voor de blijmoedige is het elke dag feest. En als er één soort mensen is dat reden heeft om blijmoedig te zijn, dan zijn wij het. Wij, die ontdekt hebben wie U bent en wat God gedaan heeft, omdat U onze ogen en ons verstand geopend hebt.

Heer, wilt U nog bij velen daarvoor de ogen openen, zodat ze het gaan inzien? Wilt U open oren geven en open harten voor die machtige boodschap: de machtige boodschap van de geopende Schriften en van het geopende graf. Heer, we danken U dat we het mogen uitbazuinen. Het is vandaag nog steeds verborgen, het wordt niet gezien. Maar Heer, geef dat het verteld mag worden, zodat velen nog tot dat zicht mogen komen op die grote Levensvorst, die de dood volkomen teniet zal doen. Heer, geef dat ons leven zo één grote ode mag zijn aan deze levende God en aan de Levensvorst die wij mogen kennen. Amen.