▶ 00:00 Terugblik op de Profetische Typen van de Derde Dag ↑ hoofdstukken

De studie van vanmorgen werd wat abrupt afgesloten. In mijn eigen beleving althans; misschien dat u dat niet zo hebt aangevoeld, maar dat komt omdat u mijn planning niet kende. Ik had namelijk bedacht dat ik wat zou vertellen over die zes dagen en die twee dagen. Ik heb dat kort, en hopelijk ook krachtig genoeg, naar voren gebracht. Maar ik wilde dat heel graag nog wat onderstrepen door een aantal typen te noemen die de Bijbel aanreikt. Het was maar een greep uit een grote hoeveelheid, maar ik wilde ze graag voor het voetlicht brengen omdat ze precies onderstrepen wat er naar voren gebracht is: namelijk dat de Heer inderdaad na zes millennia, vanaf Adam gerekend, de zevende dag – dat wil zeggen de sabbatsrust – zou laten aanbreken. Of anders gezegd: dat Hij na twee dagen waarin Israël zich in het graf van de volkeren had bevonden, de natie zou terugbrengen in het land en nieuw leven zou geven. Men zou de Heer zoeken en Hem vinden, en het einde van die twee dagen valt samen met het einde van die zes dagen.

Ik wilde nog een aantal voorbeelden noemen. Ik ga ze nu niet uitgebreid uiteenzetten, want ik wil het geplande middagprogramma gewoon voortzetten zoals ik me had voorgenomen. Maar ik voel me toch verplicht om ze in elk geval even te noemen. Denk aan iemand als Jona, die op de derde dag, nadat hij zich twee dagen in het graf van de zee had bevonden, op het land gespuwd wordt, waarna Jona – de duif – alsnog zijn missie gaat vervullen. Dat is een prachtig plaatje van niet alleen de Messias die op de derde dag zou opstaan, maar het is ook een geweldig type van Israël. Twee dagen in de volkerenzee, en daarna zal dat ongehoorzame volk alsnog haar opdracht gaan vervullen voor de volkerenwereld.

En zo zijn er zoveel voorbeelden. Ik wilde Exodus 19 noemen, waar de Heer op de derde dag neerdaalt voor de ogen van het volk onder luid bazuingeschal. Twee dagen moest het volk zich heiligen en op de derde dag zou de Heer op de berg neerdalen. Of denk aan de bruiloft te Kana. Voor mij heeft dat nog een hele bijzondere geschiedenis, omdat wij destijds, toen Peter en ik in het huwelijk traden, dat als tekst op de trouwkaart hadden meegegeven: "Op de derde dag was daar een bruiloft." Dat is heel speciaal omdat die bruiloft in profetisch perspectief naar Israël als de Bruid verwijst. Israël zal de Bruid worden die gehuwd wordt door de Heer Zelf en daar zal een bruiloft worden gevierd voor alle volkeren. Een dag lang, de derde dag, is daar een bruiloft. Eigenlijk is de bruiloft van het land niets anders dan het Messiaanse Rijk. De Heer zal in een nieuw huwelijksverbond treden met het volk van Israël en dat heeft het karakter van een bruiloft.

Hoewel ik zei dat ik het er niet over zou hebben, heb ik het nu toch in elk geval aangestipt, zodat u weet in welke richting u de ontbrekende stukjes nog moet plaatsen. Ten slotte wil ik nog wijzen op die merkwaardige geschiedenis in Jozua 3. Daar leest u dat Israël het beloofde land intrekt en dat ze de ark zouden volgen door de Jordaan. De ark zou door de Jordaan gaan en Israël zou onder leiding van Jozua de ark navolgen. Dat de ark eerst door de Jordaan gaat, is een beeld van de dood en opstanding. De ark is in alle opzichten een type van Christus die door de doodsjordaan heengaat, maar Israël zou die ark navolgen. In Jozua 3 vers 4 staat echter dat er tussen het volk en de ark een afstand moet zijn van ongeveer tweeduizend el. In de NBV of de Groot Nieuws Bijbel hebben ze daar voor het gemak 'ongeveer een kilometer' van gemaakt, omdat wij niet meer met ellen rekenen. Maar als je eenmaal weet waar het over gaat, begrijp je dat de clou hem juist in die tweeduizend zit. Israël volgt de ark, haar Messias, na in de weg van dood en opstanding, maar niet direct; er zit een afstand tussen van ongeveer tweeduizend el. Ik zou zeggen: kleur het plaatje verder zelf in. Een kind kan de was doen; als je eenmaal het patroon herkent, zie je het overal.

De Bijbelse waarheid is volstrekt helder. Als het gaat over het tijdstip dat Hij zal verschijnen, dan is dat de Dag des Heren, de zevende dag, het zevende millennium. Maar benaderd vanuit Israël en de eerste komst van Christus, is het de derde dag. Dan keert Hij tot ons terug, namelijk na twee dagen, op de derde dag. Hoe nauwkeurig dat precies is, weet ik niet; er zit wellicht een marge in, daarom zult u mij geen datum horen noemen. Hoewel je wel een uitgerekende datum kunt neerzetten: het is niet zo moeilijk om tweeduizend jaar te rekenen vanaf het moment dat Hij de aarde verliet, toen Hij opstond en ten hemel voer. Dat was rond het jaar 30 van onze jaartelling. Waar kom je uit als je ongeveer tweeduizend jaar verder gaat? Dat er tussen Israël en de ark een afstand is van ongeveer tweeduizend el, kan niet missen; het is een tijdrekenkundige aanwijzing van wanneer we Hem hebben te verwachten.

Dat wilde ik vanmorgen nog graag zeggen en dat heb ik nu in pakweg tien minuten alsnog gedaan. Adriaan zei vanmorgen al dat hij geen held was in klokkijken, maar ik blijkbaar ook niet. Nu gaan we het echter hebben over het thema dat ik gepland had. Ik neem u mee naar 1 Thessalonika 5, maar ik moet eerst nog even de laatste verzen van 1 Thessalonika 4 meenemen. Want waar gaat dat over?

▶ 08:42 De Context van de Wegrukking in 1 Thessalonicenzen ↑ hoofdstukken

Paulus spreekt in deze brief over de wegrukking; dat is eigenlijk het hoofdonderwerp. Meestal wordt het de opname genoemd, maar eigenlijk is het woord dat hier gebruikt wordt de wegvoering. Het is een hele krachtdadige term. In het Nederlands noemen we het de opname, maar in de Engelstalige wereld hebben ze het over 'the rapture'. Dat is inderdaad een wegrukking. Het is zelfs verwant aan het woord 'to rape', verkrachten: met geweld iets wegrukken. Dat is de gedachte achter dit woord dat Paulus hier en ook elders gebruikt.

Ik ga nu midden in de passage staan. Het gaat me namelijk niet om die wegrukking aan zich, maar over de context waarin dat plaats zal vinden. Dan wordt er gezegd: "Daarna zullen wij levenden, die achterbleven, samen met hen — niet op de, maar letterlijk in wolken — in een oogwenk weggevoerd of letterlijk weggerukt worden, de Heer tegemoet in de lucht, en zo zullen wij altijd met de Here wezen." Dat wil zeggen: Zijn positie, Zijn plaats delen. Dat is een geweldige verwachting.

Paulus eindigt dit gedeelte met de woorden: "Vermaant elkaar." Maar u begrijpt eigenlijk op voorhand al dat dat niet de gedachte kan zijn: "Vermaant elkaar dus met deze woorden." Als je het zo leest, dan denk je: hoe kon Paulus dat nou schrijven? Paulus heeft dat ook niet zo geschreven. Het gaat hier om het woordje parakaleo, en dat betekent letterlijk 'ernaast roepen' in de betekenis van aanmoedigen. Bij een andere gelegenheid heb ik dat wel eens veel uitgebreider aangetoond. De betekenis is altijd aanmoedigen of bemoedigen, en hier in deze context is dat echt zonneklaar. Je vermaant elkaar toch niet met zo'n verwachting? Daar vertroost je elkaar mee, daar moedig je elkaar mee aan. Dat is het perspectief dat wenkt. Samen met al diegenen die ontslapen zijn in Hem, zullen we in één moment worden weggerukt. Degenen die op dat moment zullen leven, zullen tezamen de Here tegemoet gaan in wolken en met Hem die positie delen. En als Hij straks vervolgens zal verschijnen in heerlijkheid, dan zullen wij met Hem in heerlijkheid verschijnen.

Paulus gaat verder in 1 Thessalonika 5. Van die hoofdstukindeling moet u zich niet al te veel aantrekken, want die hebben we er later gewoon voor het gemak bij ingevoerd. Paulus vervolgt het onderwerp door te zeggen: "Maar over de tijden en gelegenheden, broeders, is het niet nodig dat u geschreven wordt." In het vervolg zal hij ook schrijven: "Jullie weten dat namelijk zelf zeer wel." Hij had daar namelijk al eerder over geschreven; de Thessalonikers wisten er alles van. Die verwachting was bekend.

Paulus was maar drie weken in Thessalonica geweest. In die tijd was daar een ekklesia ontstaan, een geloofsgemeenschap van mensen die 'amen' zeiden op de boodschap. Paulus heeft hen meteen ook onderwezen over die verwachting, en dat wisten zij. Je leest ook dat wanneer Paulus hen later aanschrijft, zij de levende God dienden en vereerden en zich van de afgoden hadden afgekeerd. Er staat in vers 10 van hoofdstuk 1: "En uit de hemelen Zijn Zoon te verwachten, die Hij uit de doden opgewekt heeft, Jezus namelijk, die ons verlost." Letterlijk wordt hier een woord gebezigd dat 'beveiligt' of 'behoedt' betekent. Die ons in veiligheid brengt, dat is het idee. Die ons in veiligheid brengt vanuit — er staat letterlijk: uit de komende toorn.

Ik heb dit plaatje erbij gedaan omdat het precies aangeeft waar het om te doen is. Wij verwachten — Paulus schrijft dit over die Thessalonikers — zij hadden de verwachting dat Hij, die momenteel onttrokken is aan het oog en daar in de hemel is, straks zal terugkeren. Inderdaad voor Israël, maar al op een eerder tijdstip, voordat het verderf en de toorn zal losbarsten in deze wereld. Ik zeg er nu al bij: niet de toorn van God, maar de toorn van Zijn tegenstander. Ik kom daar straks nog op terug. Maar voordat dat alles zijn beslag krijgt in deze wereld, zullen wij in veiligheid worden gebracht. Dat wil zeggen: Hij die nu in de hemel is, zal uit de hemel komen, Jezus namelijk, die ooit op de derde dag uit de doden was opgestaan, en Hij zal ons in veiligheid brengen vanuit die komende toorn. Vanuit dat wat er in de wereld allemaal zal gaan gebeuren, en dat wordt de komende toorn genoemd. Ik kom daar straks op terug.

Paulus zegt dus: "Over die tijden en gelegenheden, broeders, is het niet nodig dat u geschreven wordt." Hij motiveert dat ook: "Immers, jullie weten zelf zeer goed dat de dag des Heren zo komt als een dief in de nacht." Ook dat moet hij toelichten, dat gaat hij doen en dat zullen we zien. Want de vraag is: voor wie komt Hij dan als een dief in de nacht? Het is mij altijd verteld — zo ben ik er ook mee groot geworden — dat de Heer zomaar komt. Het wordt heel dikwijls verteld — en ik ga u vanmiddag dus iets anders vertellen — dat de Heer zomaar elk moment kan komen als een dief in de nacht. Je weet het niet. Ik heb al zo vaak gehoord: "Misschien maken we deze samenkomst niet eens helemaal ten einde mee; Hij kan elk moment komen." Maar Paulus zegt dat dat juist niet het geval is.

Voordat ik verder ga: "Gij weet zelf zeer goed dat de dag des Heren zo komt als een dief in de nacht." Die dag des Heren... we hebben er vanmorgen al over nagedacht in verband met de sabbat: de dag des Heren, de zevende dag oftewel het zevende millennium. Maar eigenlijk is het breder. De dag des Heren is wanneer Hij opkomt. Eigenlijk kun je niet echt zeggen wanneer de dag begint. Dat wil zeggen: de dag zal voor Israël op een later tijdstip aanbreken dan voor ons. De dag breekt namelijk aan op het moment dat de zon opkomt, dat wil zeggen als Hij zal verschijnen. Maar dat is toch niet zo gek? Voor ons begint de dag toch ook vroeger dan voor de Amerikanen? De zon komt daar namelijk later op. En zo is het ook met die dag des Heren. De dag des Heren is gewoon de dag dat Hij zal verschijnen, dat Hij opkomt als de zon. Hij zal voor ons op een eerder tijdstip verschijnen. Ook dat komt in de rest van het verhaal nog naar voren. Maar het is van belang om te zeggen dat je niet direct kunt stellen dat die dag begint op dat en dat tijdstip, want het is afhankelijk van over wie je het hebt.

Ik kan aan de hand van de profetieën, bijvoorbeeld in Joël 2, heel gemakkelijk aantonen dat de dag des Heren voor Israël aanvangt op het moment dat de Zoon des mensen zal verschijnen op de Olijfberg. Dan breekt voor hen de dag aan, maar voor ons al eerder. Goed. Paulus zegt: "Het is niet nodig dat u geschreven wordt over de tijden en de gelegenheden." Dat wil zeggen: de hele context waarin die wegrukking zal plaatsvinden. Dat is niet nodig — op welk tijdstip en onder welke omstandigheden dat gebeurt — want, zegt hij: "Gij weet zelf zeer goed dat de dag des Heren zo komt als een dief in de nacht." Dat verdient toelichting, want hij schrijft: terwijl zij, niet wij.

▶ 17:46 Een Naderende Schijnvrede in het Midden-oosten ↑ hoofdstukken

Maar terwijl zij zeggen: "het is alles vrede en rust..." Waar doelt Paulus hierop? Wel, op die periode die gaat aanbreken, op dat verbond, dat vredesakkoord waarvan de profeet Daniël ook spreekt. Voor sommige mensen is het misschien een beetje al te moeilijk als u zich hier nooit zozeer mee hebt beziggehouden. Als dit de eerste keer is dat u een studie hoort over de profetie, over de eindtijd en over Israël, dan zeg ik: dan zal veel u helaas over het hoofd gaan. Maar goed, daarvoor doen we deze Bijbelstudie.

Ik moet een aantal dingen even als bekend veronderstellen. Ik kan in elk geval laten zien dat Paulus, toen hij in Thessalonika was, de profeet Daniël ook met hen heeft bestudeerd. Dat vinden we vervolgens weer in de tweede brief aan de Thessalonikense terug, waar hij laat zien dat hij spreekt over de mens der wetteloosheid en dat hij dat aan de hand van de Schriften had aangetoond. Die mens zal zich in de tempel van God zetten en er is sprake van een gruwel der verwoesting; dat zijn allemaal termen uit de profeet Daniël.

Waar het om gaat is dit – ik kan het wel even in een notendop neerzetten: het punt is dat de Bijbel zegt dat er voor Israël nog een laatste week zal aanbreken. Dat zal aanvangen met vrede, een verbond. Dat wil zeggen: een akkoord. Een vredesakkoord dat betrekking heeft op uw land, uw volk en uw stad, zo wordt tegen Daniël gezegd. Dat wil zeggen dat dit akkoord verband houdt met het volk van Israël – het Joodse volk in het bijzonder – en de stad Jeruzalem.

Er komt hoe dan ook, dat is wat de profetie zegt. Maar let op: wed niet op het verkeerde paard, want dit is nep. Dit is namelijk schijnvrede. Er komt een akkoord in het Midden-Oosten, hoe zeer het daar nu ook rommelt en hoe de ellende ook zal toenemen. Er komt echter een moment dat de gelederen zich sluiten en dat de conflicterende partijen een verdrag gaan sluiten. Degene die dat alles zal leiden, zal zich voordoen als Messias en iedereen zal de illusie hebben dat dit het beloofde Messiaanse Rijk is. Niet alleen de Joodse wereld trouwens, ook de christelijke wereld zal het ongetwijfeld zo beleven, maar ook de islamitische wereld, die haar eigen Messiaanse verwachtingen heeft.

Daar hebben we het ooit eerder op een studiedag over gehad: de Mahdi die gaat komen, de al-Mahdi, hun Messias. In elk geval zal er een vrede komen in het Midden-Oosten en iedereen zal roepen: "Vrede, vrede en rust!" Ik meen dat er in de Statenvertaling staat: "Vrede, vrede, geen gevaar." Ja, vrede, vrede, geen gevaar. Zo'n akkoord komt er in het Midden-Oosten en iedereen zal zich daarop verkijken. Men zal denken: dit is Messiaans. Terwijl er zoveel oorlog is geweest en het onmogelijk leek dat de partijen ook maar enigszins tot elkaar zouden komen, zal het er eindelijk van komen. Iedereen zal zeggen: het is alles vrede, rust en geen gevaar.

Het is dus een Messiaanse tijd die in het Midden-Oosten aanbreekt en wellicht ook zijn uitwerking, impact en invloed zal hebben op de rest van de wereld. Het Midden-Oosten blijkt immers altijd een centrale rol te spelen en bepalend te zijn voor het lot van de rest van de wereld. Maar dáár in elk geval zal het zich zo aftekenen. Let op: het is alles vrede en rust, dat zal men zeggen. Terwijl zij zeggen: "het is alles vrede en rust", overkomt hun, als de weeën een zwangere vrouw, een plotseling verderf en zij zullen geenszins ontkomen. Dat is wat de Bijbel daarover zegt.

De Bijbel zegt namelijk dat die vrede drieënhalf jaar stand zal houden. Maar in de helft van die jaarweek, in de helft van die zeven jaren, zal er op het tempelplein in Jeruzalem een afgodsbeeld komen te staan. Dat heet de gruwel der verwoesting. Een gruwel is gewoon een afgodsbeeld. En verwoesting, hoezo? Wel, vanaf het moment dat dat afgodsbeeld in de tempel gezet wordt en er een hele afgodendienst georganiseerd wordt – die overigens ook opgelegd wordt op straffe van de dood; slechts met moeite kun je je daaraan onttrekken of je moet maken dat je wegkomt en vluchten – ja, in de helft van die zeven jaren, na drieënhalf jaar van dat vredesakkoord, zal er ineens een plotseling verderf komen. Zij zullen zeggen: "het is alles vrede en rust", maar dan zal het hun overkomen als de weeën een zwangere vrouw. Dat beeld waar ik vanmorgen mee begon, is dus helemaal niet zo misplaatst.

▶ 23:43 De Vlucht van de Vrouw en de Geboorte van de Mannelijke Zoon (openbaring 12) ↑ hoofdstukken

U ziet, de Bijbel gebruikt het heel vaak in dit verband en het wordt nog boeiender als we er nog een schriftplaats bij betrekken: Openbaring 12. Dat heeft hier alles mee te maken. In Openbaring 12 wordt het in symbolische taal beschreven, maar je vindt daar een beeld met een diepe betekenis. Er wordt een vrouw getekend met twaalf sterren op haar hoofd. Dat is een uitbeelding van Israël, dat kan niet missen. Ik ga dat nu niet allemaal uitgebreid aantonen, maar die vrouw is daar Israël.

Je leest dat die vrouw baart en wordt bedreigd door de draak. Ook die draak is een symbool; dat is Satan, de tegenstander, de diabolos. Zij baart een mannelijke zoon, die de heidenen zou hoeden met een ijzeren staf. Dat wil zeggen: de Messias. En dan lees je dat zodra die mannelijke zoon is geboren, hij wordt weggerukt tot God en Zijn troon. Exact hetzelfde woord dat Johannes daar gebruikt in Openbaring 12 vers 5, gebruikt Paulus ook voor de wegrukking. Het is niet alleen hetzelfde woord, het is gewoon exact dezelfde gebeurtenis. Dat kan niet missen. Waarom? Omdat die mannelijke zoon de Messias is. Het gaat daarbij niet alleen over de Heer Jezus, het gaat over hoofd en lichaam: Christus en de Ecclesia. Hoofd en lichaam die een eenheid vormen.

Als dat volk compleet is, zoals die vrouw een uitbeelding is van Israël — en niet van Maria zoals de Rooms-Katholieke kerk denkt — zo beeldt die mannelijke zoon ook een volk uit, maar dan hoofd en lichaam. Zoals het bij een bevalling gaat: eerst is daar het hoofd en vervolgens volgt het lichaam. Welnu, de Messias en de gemeente komen heilshistorisch voort uit Israël. De Messias komt voort uit Israël en wij zijn één lichaam met Hem. Het idee is dat de mannelijke zoon voortkomt uit die vrouw en zodra die bevalling heeft plaatsgevonden, wordt hij linea recta — vanwege het dreigende gevaar in Openbaring 12 — weggerukt tot God en Zijn troon. Die mannelijke zoon is namelijk bestemd voor de heerschappij boven; niet hier op aarde, maar boven.

Het is een prachtig plaatje, en ook heel dramatisch moet ik zeggen, maar het tekent in een paar schetsen precies wat er gaat gebeuren. De mannelijke zoon, Christus en de gemeente, zal worden weggerukt tot God en Zijn troon. Vervolgens lees je in Openbaring 12 vers 5 en 6 dat als die mannelijke zoon is weggerukt, de vrouw meteen gaat vluchten naar de woestijn. Waarom? Omdat ze bedreigd wordt door die draak. In de woestijn heeft ze een plaats die haar door God gegeven is, waar ze 1260 dagen bewaard en gevoed zal worden. Dat wil zeggen dat het een onderduikadres is; daar wordt ze in veiligheid gebracht en op goddelijke wijze beschermd.

Het gaat hier om de stad Petra, dat ga ik nu niet uitgebreid bewijzen, maar het is de stad Petra in het gebied van Edom. Die stad ligt daar al duizenden jaren, een uit de rotsen gehouwen stad. Dat is de locatie waar de Heer straks ook Zijn Ecclesia in de woestijn zal bouwen — ik bedoel de Joodse Ecclesia straks. Dat is dus in die 1260 dagen dat er hier op aarde een groot verderf dreigt, vooral daar in het Midden-Oosten en meer specifiaal in Israël. Daar wordt die vrouw bewaard. Maar voordat die vrouw vlucht naar de woestijn, wordt die mannelijke zoon weggerukt tot God en Zijn troon.

Als Paulus over deze dingen spreekt, over die weeën en een zwangere vrouw, dan is dat profetische taal. Het is taal die ook elders wordt gebezigd omdat ze precies betrekking heeft op de dingen die daar worden beschreven. Terwijl men zal zeggen dat het alles vrede en rust is, overkomt hun, als de weeën een zwangere vrouw, een plotseling verderf en ze zullen geenszins ontkomen. Dat wil zeggen: als die vrede daar drieënhalf jaar gevestigd zal zijn in het Midden-Oosten en er wereldwijd een schijnbare vrede is — immers, men zal zeggen dat het alles vrede is — dan ineens overkomt hen een plotseling verderf.

We lezen in de Openbaring ook dat de draak op het moment dat de mannelijke zoon wordt weggerukt tot God en Zijn troon, op aarde wordt geworpen. Wij gaan naar boven en de draak gaat naar beneden. Ja, zo ligt het. Op dat moment zal de toorn van die draak manifest worden en hij zal meteen die vrouw gaan vervolgen. In zo'n context vindt die wegrukking plaats. Het is niet zomaar een 'lichte wolkenwagen' waarmee we vertrekken; het is een redding uit een dreigend gevaar in de context van een verdrukking die gaat aanvangen. Want, schreef Paulus, als het gaat over die tijden en gelegenheden...

▶ 30:22 Niet in de Duisternis: Wij Weten Hoe Laat het Is ↑ hoofdstukken

...maar gij broeders zijt niet in de duisternis zodat die dag u als een dief overvallen zou. Dus als iedereen zal roepen: "Vrede, vrede, geen gevaar", dan weten wij: nou gaat het erom spannen. Dan is het aftellen begonnen. Die dag dat de Heer zal verschijnen, dat overvalt ons niet. Wij weten dan, als eenmaal die vrede daar zal zijn in het Midden-Oosten, zoals de profeet Daniël daarover heeft gesproken. Dan weten we: men zal zeggen "vrede, vrede". Maar dan zal na verloop van drieënhalf jaar een plotseling verderf komen: de toorn van de draak.

Maar, schrijft Paulus, voor ons: "Gij broeders zijt niet in de duisternis, zodat die dag u als een dief zou overvallen." Dus dat hele idee van "ja, de komst van de Heer, Hij komt als een dief in de nacht voor ons", is absoluut onbijbels. Ik kan het niet anders zien. Hij zal inderdaad voor ons komen, maar wij weten hoe laat het is. Als ik eventjes bij de titel van deze studiedag mag blijven: wij weten hoe laat het is. Waarom? Op het moment dat iedereen zal zeggen: "Het is alles vrede, rust, geen gevaar", dan weten wij: nu zal het niet lang meer duren. Dan is met recht het aftellen begonnen. Dat zijn die tijden en gelegenheden. Dan weten wij precies wat er staat te gebeuren.

Dus om het eventjes wat schematisch naar voren te brengen: je krijgt die periode van "alles vrede en rust". Wel, dat gaat direct vooraf aan de wegrukking. Het woord "wegrukking" zelf duidt al op gevaar. Iets ruk je weg. In de brief van Judas lees je ook dat dat woord gebruikt wordt: "wegrukken uit het vuur". Als er acuut gevaar dreigt, dan wordt iets weggerukt. Met grote kracht moet dat plaatsvinden. Dat woord "wegrukking" duidt daarop, duidt op handen zijnde gevaar. Vandaar ook dat er staat dat Hij straks zal komen, die ons zal beveiligen, in veiligheid zal brengen voor de komende toorn — of dat plotselinge verderf, of hoe dat ook maar heten mag.

En na de wegrukking, dan lees je, wordt de draak... maar wij weten wat zijn identiteit is. In Openbaring 12 wordt hij de draak genoemd, maar hij heeft diverse namen. Maar een draak vind ik echt wel heel mooi hoor. Ik heb hem hier trouwens afgebeeld als de oude slang. Dat is trouwens ook een naam van hem in de Openbaring. De oude slang, weet u wel? Die slang van ouds. De Bijbel kent trouwens ook nog een nieuwe slang. Maar dat is de Verhoogde. Ja, nou, hè? De Nachas, ja. Weet u trouwens dat het woordje slang in het Hebreeuws dezelfde getalswaarde heeft als het woord Messias? Nachas, Mashiach. 358. Ja, maar goed, dat even tussendoor.

In ieder geval die slang. Die wordt trouwens niet alleen, maar met al zijn personeel, zal ik maar zeggen, uit de hemel op aarde geworpen. Hoe zullen we dat nou eens netjes zeggen? Nou, we willen het gewoon zo netjes zeggen als de Bijbel het zegt: hij wordt op de aarde geworpen. Uit de hemel wordt hij geworpen. Het koninkrijk begint daar ook met recht in de hemel. Daar zal Gods wil eerst gaan geschieden. Gelijk in de hemel, alzo dan ook op de aarde. Dat is dan ook het gebed wat gebeden zal worden, het Onze Vader. Zullen de Joden bidden: "Uw wil geschiede, gelijk in de hemel"? Want Gods wil zal dan ook inderdaad geschieden in de hemel, want de satan en al zijn trawanten zullen uit de hemel zijn geworpen. "Uw wil geschiede, gelijk in de hemel, zo ook op de aarde." Nou, dat zal niet lang meer duren dan. Ja, de actualiteit dan van het Onze Vader. Afijn, na de wegrukking zal direct de toorn van de draak losbarsten. En ik heb even de bonnetjes er maar bij genoemd. Ik geef de citaten nu niet, maar in Openbaring 12, 13 en 17 vindt u dit allemaal zo beschreven.

▶ 35:36 Kinderen van het Licht, Toegerust met het Harnas van Geloof ↑ hoofdstukken

Goed, en dan vervolgt Paulus met: "Want", schrijft hij, "gij zijt allen kinderen van het licht en kinderen van de dag." Zo geweldig. Ik bedoel, we zijn mensen die geroepen zijn, dat is ook wat ons kenmerkt als Ecclesia; ja, eruitgeroepen. We kennen Zijn Woord, we zijn verlicht door Zijn Woord. We zijn kinderen van het licht, kinderen van de dag en we behoren niet de nacht of de duisternis toe. Dat wil zeggen: wij weten van de tijden en de gelegenheden. We weten hoe laat het is. Die dag zal ons niet overvallen als een dief in de nacht. Hoezo niet? Nou, we zijn kinderen van de dag. Voor ons is het licht. Ook al is het in de wereld donker, voor ons is het licht, omdat we leven bij het licht van Zijn Woord. Dat schijnt als een heldere lamp. Waar stond dat ook alweer? 2 Petrus 1: wij hebben het profetisch woord, dat zeer vast is. Dat schijnt als een lamp in een donkere plaats. Nou, met recht. En de wereld wordt donkerder, maar wij hebben die lamp en we leven bij het licht daarvan.

Daarom: we zijn kinderen van het licht. En al is het in de wereld donker, wij weten beter. Dat klinkt misschien wat arrogant, maar dat is niet omdat wij beter zijn, maar omdat we Zijn Woord kennen. En dat maakt nou precies alle verschil. Ik ga er even gemakshalve van uit – we zijn onder ons – dat we allemaal dat licht kennen en zeggen: "Ja, inderdaad. Zo is het." God heeft gesproken, daar kunnen we ons op oriënteren. Zo is het. Dat hebben we te verwachten en dat zal ons niet overvallen. Integendeel, wij weten hoe laat het is. Dat is prachtig, toch? Laten wij dan ook niet slapen, schrijft Paulus, gelijk de anderen, doch wakker en nuchter zijn. Dat is nogal logisch vanuit je positie. Daarom komen we ook bij elkaar: om elkaar altijd weer aan te vuren en daarop te wijzen. Want er is zoveel, laten we wel wezen. Er is zoveel in de wereld wat ons misleidt en vooral ook afleidt; van alles en nog wat.

Laten we niet slapen gelijk de anderen, maar laten we wakker en nuchter zijn. Je moet je ook niet gek laten maken. Moet ik het ook even tegen u zeggen? Je niet gek laten maken door allerhande nieuwssites, zeg ik ook, en door allerhande data die genoemd worden. Ik ben vandaag al door diverse mensen aangesproken – het blijft intrigerend natuurlijk – over het jaartal 2012. Dat zal waarschijnlijk nog wel even aanhouden. Ik voorspel dat dat zelfs alleen maar erger zal worden, maar ik voorspel ook dat het in 2013 voorbij is. Ja, nou, dat is dan ook weer een mooie voorspelling. Die baan is weer open. Nee, ja, "in 2012 het einde van de wereld", dat is kolder natuurlijk. Maar dat geldt trouwens ook voor die wegrukking. Ik zeg: dat kan niet. Want pas als iedereen zal zeggen "vrede, vrede", pas dan gaat voor ons het aftellen beginnen. Want dan weten we: nu gaan wij spoedig inderdaad in veiligheid gebracht worden. Want als allen zeggen "vrede, vrede", dan zal een plotseling verderf hun overkomen. En we weten trouwens ook precies hoe lang dat zal duren, die vrede: drieënhalf jaar namelijk. Dat zijn spannende tijden dan hoor.

Kijk, we hebben ons vanmorgen gerealiseerd: ja, we leven aan het einde van die zes dagen, het einde van de twee dagen. Maar dán, als die vrede inderdaad in het Midden-Oosten zijn beslag zal krijgen, dan is het echte aftellen begonnen. Laten we wakker zijn en nuchter. Laten we ons niet door allerhande berichten gek laten maken. De Schriften zijn meer dan voldoende, en al het andere is gewoon dwaallicht. Want die slapen, schrijft Paulus, die slapen des nachts. Dat is normaal. En die zich bedrinken, zijn des nachts dronken. Dat wil zeggen: 's nachts ben je niet helder. Of je slaapt, of je bent... ja, je bent dronken. Ja, ik geef toe, dat zijn uitzonderingen – en vannacht was ik er zelf een – maar dat is normaal zo, hè? Hoe was het ook alweer? De nacht is voor de dieven. De nacht is voor het ongedierte. Dat is ook een mooie. Als we het begrip ongedierte wat ruim interpreteren, dan klopt dat wel. Maar, schrijft Paulus: "Want die slapen, slapen des nachts, en die zich bedrinken zijn des nachts dronken. Maar laten wij, die de dag toebehoren, nuchter zijn." Wakker, alert, weten wat er staat geschreven.

Weten ook wat er gewoon aan de hand is. Daar hoef je trouwens helemaal niet de krant voor uit te pluizen. Daar hadden we het al eerder over. Ik denk eerlijk gezegd dat het meer dan voldoende is om de koppen te snellen. Ja, ik bedoel de krantenkoppen, ja. Want de leugen... het was de koningin die dat zei: "De leugen regeert." Wat me trouwens niet echt een aanbeveling voor jezelf lijkt als je koningin bent. "De leugen regeert." Ja, want het was de koningin die dat zei: "De leugen regeert." Aangenaam kennis te maken, koningin Beatrix. Maar het is zo. Het is de boze aion. Hoezo boos? Wel, omdat de god van deze aion – dat was deze, de slang met die gespleten tong, weet u wel, die door hypnose een prooi maakt – nou ja, die regeert in deze wereld. Het is misleiding, bedrog en leugen dat karakteristiek is voor de wereld en de aion waar wij nu in leven. Daarom liet ik mij wat laconiek en laatdunkend uit over de informatiebronnen van deze wereld.

Goed, maar laten wij die de dag toebehoren nuchter zijn, toegerust met het harnas van geloof. Dat wil zeggen: geloof in wat God gesproken heeft. Niet geloof hechten aan wat die zegt of die zegt. Ook niet in "Bijbel-leren", ook niet in een André Piet. Want dat is volstrekt oninteressant. Dat meen ik zoals ik het zeg. Hoezo? Dat klinkt even... dat is een veel te enthousiast "amen". Nee hoor, je hebt groot gelijk. Nee, dat is echt waar. Daar mag je van harte "amen" op zeggen. En dat meen ik ook echt. Want ja, wat ik nu vanmorgen en vanmiddag gedaan heb, of vanmiddag doe... dat is: ik mag hier spreken, ik doe de Schriften open. Maar wees er gewoon zelf bij. Onderzoek zelf. Kijk, als u thuiskomt en zegt: "Nou, André Piet zegt zus of zo", dan hebt u – om het bescheiden uit te drukken – niet begrepen waar het om gaat. Als u zegt: "Ik heb vandaag gezien wat er in de Schrift staat, namelijk: kijk in 1 Thessalonicenzen 5 en in 2 Petrus 3, daar staat dit", dán geloof ik. Kijk, dan ben je wijzer geworden. Maar je bent niet wijzer geworden als je zegt: "Nou, André Piet zegt zo." Ja, en? Want een ander zegt weer dit, of dat, en nog weer anders. Want er zijn namelijk vele varianten. Nee, ik bedoel: daar word je niet wijzer van. Je wordt er pas echt wijzer van als je zegt: "Ik heb het in de Schrift gezien, nu is het me duidelijk."

Kijk, het harnas van geloof. Dan kun je ook echt tegen een stootje. Dat is waar een harnas voor bedoeld is, toch? Het zorgt ervoor dat je gewoon solide kunt staan, dat je wat kunt hebben, dat je bestand bent en weerstand kunt bieden. Dáár dient een harnas voor. En wat is het harnas? Het is het harnas van geloof. "Er staat geschreven." Dat profetisch woord, dáár staan we op. En ik weet het absoluut zeker, want de Schrift zegt het: naarmate het einde nadert, neemt de verwarring alleen maar meer toe. Als u zegt: "Ik vind de verwarring zo groot", dan zeg ik: "Nou, het wordt nog veel erger." Dat zeg ik ter troost. Nou ja, ik bedoel, we moeten de dingen gewoon ook benoemen. Het is namelijk zoals het is. De verwarring is groot en wordt alleen groter. Maar dat zeg ik helemaal niet als een dramatische waarheid. Het is dramatisch als je geen houvast hebt en geen oriëntatie kent. Maar als je het Woord kent, is dat helemaal niet dramatisch. Want dan weet je precies dat alle dingen slechts een bevestiging zijn van dat wat er staat geschreven. En theoretiseer daar nu niet over alsof het slechts een interessant onderwerp is om over te gaan bomen.

We praten niet over interessante dingen; we praten hier over leven en dood. Dit is het bestaan. We praten over het Woord van God waar het allemaal om draait. Als je daar alleen maar theoretisch mee bezig bent, heb je er nog helemaal niets van begrepen. Dit is gewoon de praktijk.

Laten wij, die de dag toebehoren, nuchter zijn, toegerust met het harnas van geloof en liefde. Dat hoort er ook bij trouwens. Ik ben ervan overtuigd: als je het Woord werkelijk kent, dan ken je ook de liefde. Maar dan ook de liefde waar Adriaan het vanmorgen over had, die agape-liefde. De liefde Gods namelijk, die heel de schepping omvat. Waardoor je trouwens ook heel anders tegen het eindtijdgebeuren aankijkt.

Want voor velen is dat eindtijdgebeuren — en ik hoef maar de filmtitel of de boekenserie Left Behind te noemen — waarin het allemaal hel en verdoemenis is wat de klok slaat. Want als je niet gekozen hebt voor Jezus... "Welke Jezus?", denk ik dan. Als je niet gekozen hebt voor Jezus, dan wacht hel en verdoemenis. In die sfeer ligt de eindtijd niet. God gaat inderdaad... er is een plotseling verderf. Er zullen nog vreselijke dingen gebeuren, ook in het Midden-Oosten, en niet alleen daar, maar wereldwijd. Dat is waar. Maar het is Gods handelen dat daarin openbaar wordt. "Wanneer Uw oordelen op de aarde zijn," staat er in Jesaja 26 geloof ik, "dan leren de inwoners van de wereld gerechtigheid." En op deze wijze zullen mensen ook tot het besef komen.

Wat ik hiermee wil zeggen: God slaat altijd een rechte slag. Hij is degene die met elk schepsel gewoon tot Zijn doel komt. Als je dat perspectief en die achtergrond niet kent, dan ken je de liefde Gods niet. Dat is een harde uitspraak die ik nu doe, maar dat meen ik zoals ik het zeg. De liefde Gods dient als de lichtende achtergrond van al Zijn handelen. En als je je blind staart op de dingen die nu gebeuren of die gaan gebeuren, of op wat je leest in het boek Openbaring enzovoorts, en je ziet dat niet in het perspectief van de agape waar het hier over gaat, dan heb je geen harnas. Wandel in de liefde, verblijd je in die liefde. Dank God dat Hij Zijn doel met elk schepsel gaat bereiken en daarbij niet afhankelijk is van onze keuze. Want dat is onzin; want dan redt Hij namelijk nog niet.

Ik hoorde gisteren iemand zeggen — en dat is de spijker op de kop — zoals het altijd verteld wordt (misschien vind ik dit nu weer te radicaal): men zegt "Jezus redt". Die voorganger of evangelist zei: "Jezus redt helemaal niet, Hij heeft alleen maar de redding mogelijk gemaakt. We redden onszelf." Ja, we redden onszelf dan door te kiezen. Maar het is met recht: Jezus redt! Dat betekent Zijn naam ook: de HEERE is Redder. Hij redt, en dat betekent ook écht dat Hij redt. Als u dus vraagt wat het betekent dat Jezus redt: niet dat Hij de redding alleen maar mogelijk maakt, nee, Hij redt!

Dat is het harnas wat we nodig hebben, zeker de komende jaren en decennia, in de tijd die ons nog gegeven is. Ik weet niet precies hoe lang dat is. Het zal ongeveer 2000 el zijn, maar hoeveel dat precies is, dat moet u niet aan mij vragen. Ongeveer een kilometer inderdaad. En we hebben dat harnas van het geloof en van de liefde nodig — de liefde Gods — met de helm van de hoop van redding. Juist, redding voor allen, maar nu ook specifiek die redding die ons in het vooruitzicht is gesteld. Trouwens, dat schrijft Paulus.

▶ 50:12 Niet Bestemd voor de Toorn, maar voor Redding ↑ hoofdstukken

Want God heeft ons niet gesteld tot toorn. En daar heb je het weer. Eerder noemde hij dat, ik geloof in vers 3 van ditzelfde hoofdstuk, een plotseling verderf. In Openbaring 12 vers 17 heet het de toorn van de draak. Het gaat hier trouwens niet over de toorn van God hoor; we worden niet beveiligd voor de toorn van God. Ook die zal trouwens zijn beslag krijgen, maar dat is pas wanneer de Heer zal verschijnen op de Olijfberg. Maar dat is nog weer een paar jaar later. En dat zeg ik eventjes om het nog ingewikkelder te maken voor sommigen die het nu helemaal niet meer zien. Misschien had ik er een mooi tijdschema bij moeten maken, maar goed, ik doe gewoon Bijbelstudie.

Ik bedoel dit te zeggen: de Bijbel spreekt over die toorn van de draak die zal losbarsten. Wij, de ecclesia, zullen in elk geval in veiligheid worden gebracht. En we hebben die helm op, de helm namelijk van hoop. We worden namelijk in veiligheid gebracht. Als Hij komt, dan behoedt Hij ons en brengt Hij ons in veiligheid, zoals Hij dat trouwens ook zal doen met dat volk dat meteen daarna zal gaan vluchten naar de woestijn.

Ja, want niet alleen wij worden in veiligheid gebracht. Daar is een Joods overblijfsel dat meteen ook de wijk zal nemen bij de aanvang van de grote verdrukking. Ze moeten maken dat ze wegkomen; dat lees je ook in Mattheüs 24 al. Bid dat uw vlucht niet op een sabbat valle. En wie op het dak is, die gaat niet nog even naar binnen om zijn huisraad of zijn jas op te halen. Met andere woorden: er is grote haast bij geboden. Maak dat je wegkomt, vlucht naar de woestijn, naar de bergen, naar Petra, naar die rotsstad. En daar zullen zij bewaard worden, 1260 dagen op een wonderlijke wijze. En de Heer zal hen daar voeden. Ik geloof zelfs dat wij daar ook nog bij betrokken zullen zijn, maar dat ga ik nu verder niet uitleggen.

Ik bedoel dit te zeggen: we hebben een geweldige hoop, een verwachting, en we leven met het harnas van geloof. Dit is ook een waarschuwing: hoe laat is het? Ik wil u wel eventjes bemoedigen hoor, we houden eerder op, want dit zijn eigenlijk wel mijn slotwoorden. Paulus spreekt over dat geloof, over de liefde en over de helm van hoop op redding. Want er staat: God heeft ons niet gesteld tot die toorn, maar tot het verkrijgen van de zaligheid. Maar dat is gewoon letterlijk de redding door onze Heer Jezus Christus. U ziet het, de Heer Jezus Christus redt in alle opzichten. Hij redt de hele wereld uiteindelijk, maar Hij redt ons heel specifiek voor die toekomende toorn, dat plotselinge verderf.

En wij weten precies dan te zijner tijd hoe laat het is. Want terwijl zij zeggen 'vrede, vrede', weten wij inderdaad dat de tijd nabij is dat wij zullen worden weggerukt. Daarom wordt er gesproken over de Heer Jezus Christus die voor ons gestorven is, opdat wij, hetzij wij waken, hetzij wij slapen — ik denk dat dat hier betekent hetzij wij al ontslapen zijn in deze context — tezamen met Hem zouden leven.

En dat is echt het laatste: moedig daarom elkaar aan en bouwt elkaar op. Er staat 'vermaand', maar natuurlijk moet dit zijn: moedig daarom elkaar aan en bouwt elkaar op, gelijk Paulus schrijft aan die Thessalonikers. Gelijk ga je dit ook doen. Dat is precies ook waarom we hier bij elkaar zijn; we moedigen elkaar aan. Trouwens, dat is überhaupt de reden waarom we bij elkaar komen: om elkaar wakker te houden, alert te houden, te weten waar het op aankomt en te weten hoe laat het is. Om elkaar aan te moedigen en vooral de goede richting op te wijzen. En dat is precies waar het mij vanmorgen en vanmiddag ook om te doen was.