▶ 00:00 Introductie: Hoe Laat Is het op Gods Klok? ↑ hoofdstukken

Een hele goede morgen ook van mijn kant. Dames en heren, beste vrienden, heel hartelijk dank, Adriaan, voor deze inleidende woorden en ook de prachtige muziek die daar naadloos op aansloot en die ons ten gehore werd gebracht. Prachtig! Het valt niet mee, zal ik u vertellen, om dan een bruggetje te maken naar het onderwerp waar ik het vanmorgen over wil hebben. Trouwens niet alleen vanmorgen, maar ook vanmiddag. Want we gaan het nog wel over Petrus hebben, maar in een heel ander verband.

Het is vandaag — en laat ik dat meteen maar even gezegd hebben voor zover u dat ontgaan was — het is vandaag 9/11. Precies tien jaar geleden vond die verschrikkelijke gebeurtenis plaats in New York. Ik noem het nu omdat het toevallig zo uitkomt. In die sfeer lag het ook eigenlijk, omdat de Bijbelstudiedag sowieso al gepland was en losstond van de datum, maar het leek me wel een hele goede gelegenheid om op deze datum het onderwerp naar voren te brengen wat voor deze studiedag gepland is: Hoe laat is het? Dat wil zeggen: hoe laat is het op Gods klok?

Ik ga u absoluut vanmorgen en vanmiddag niet vermoeien met allerlei beschouwingen. Daarvoor moet u bij de kranten, tijdschriften of nieuwsrubrieken wezen, die u deze week trouwens ook zeer ter wille geweest zijn. Je werd doodgegooid met allerlei commentaren en nabeschouwingen over dat wat er tien jaar geleden heeft plaatsgevonden en de impact van die gebeurtenissen. Daar gaan we het niet over hebben. Dat is namelijk wezenlijk, in de verhoudingen waar we het vanmorgen bespreken, niet interessant. Kijk, menselijke meningen en opinies zijn leuk om te horen en om over te spreken, maar waar het werkelijk om gaat, is het licht van God te laten schijnen over de gebeurtenissen die wij in onze dagen meemaken en ons de vraag te stellen, in het licht van het profetisch woord: Hoe laat is het?

Want het geweldige is — en dat zullen we vandaag vanzelf ook zien — dat God duizenden jaren van tevoren al het Zijne gezegd heeft over de tijd waar wij nu in leven. En dat is zo bijzonder. We hebben vanmorgen al een paar keer het woord 'de rots' gehoord. De rots die niet wankelt, de rots die niet meegeeft of bezwijkt en die niet verandert door menselijke opinies. Dat geldt trouwens ook voor alle omstandigheden die voortdurend wisselen. Dat geldt niet alleen op het kleine vlak in je persoonlijke leven, maar dat geldt ook voor het grote wereldgebeuren. Wat is er nog vast? Waarvan kun je nou gewoon werkelijk op aan? Wat is het geweldig als je dan een oriëntatiepunt hebt. Daar moeten we wezen: bij de Schriften, het Woord wat God heeft laten optekenen. Vandaar dus die vraag. En die vraag kun je trouwens op verschillende manieren benaderen.

▶ 03:33 De Illustratie van de Zwangerschap ↑ hoofdstukken

Hoe laat is het eigenlijk? Ik heb dat in het verleden wat vaker meegemaakt en ook van dichterbij meegemaakt. Ik weet dat er hier ook mensen zijn die dat allemaal nog erg recentelijk in het geheugen hebben opgeslagen: de ervaringen van de zwangerschap. Nu kan ik daar zelf niet al te veel over zeggen, want ik zou me zomaar vergalopperen met allerlei rare dingen. Wat weet ik daar nou van?

Maar ook de zwangerschap kent zo’n klok. De gelijkenissen — en dat zal ik vanmorgen en vanmiddag vanzelf nog wel laten zien — die stapelen zich op. Dat is er meer dan één, meer dan twee of drie waarin het hele gebeuren van Gods klok, de timing die God heeft vastgesteld in de Schriften, zich heel gemakkelijk laat vergelijken. De Bijbel doet dat namelijk zelf ook met de zwangerschap en het verstrijken van de zwangerschap.

Wat betreft de klok van de zwangerschap zijn er een paar manieren om de vraag te beantwoorden: hoe ver is de zwangerschap eigenlijk gevorderd? In de eerste plaats is daar een hele simpele, maar niet de meest betrouwbare — dat moet ik erbij zeggen — en dat is de omvang van de buik. Ik zie sommige mensen denken: "Waar heeft André het nu over?" Maar ik zal vanzelf nog wel duidelijk maken hoe de gelijkenissen direct te koppelen zijn aan het onderwerp van vandaag. De buikomvang zegt iets, al is dat niet altijd zo. Het is heel gemakkelijk scoren om daar een grapje over te maken, maar dat zal ik nu niet doen. De buikomvang zegt inderdaad iets over hoever de zwangerschap heen is.

Ik heb het weleens meegemaakt bij mijn vrouw. Zij was in verwachting van een van onze drie kinderen — ik weet niet meer welke het geweest is, Peter, jij nog wel — maar bij de derde, op de dag dat ze bevallen zou na negen maanden, stond ze bij de kassa in de winkel. Toen vroeg die vrouw: "En hoe is de bevalling gegaan?" Bij mijn vrouw kon je namelijk helemaal niets zien. In een eerste oogopslag zag je het echt niet. Dat is wel grappig. Maar in het algemeen zegt de buikomvang iets over de klok van de zwangerschap.

Een veel preciezere methode is de echo. Dan wordt de zwangere vrouw gescand en kan met precisie vastgesteld worden hoever de vrucht heen is. Dan weet je: zoveel tijd is er nu verlopen en zoveel tijd is er nog te gaan. Daarnaast heb je nog een manier om vast te stellen hoe laat het is in verband met de zwangerschap: de berekende datum. Hoe was het ook alweer? Veertig weken na het begin van de laatste menstruatie, zo was de formule geloof ik. Dat is dan de berekende datum, waarbij ik moet zeggen dat die ook altijd maar een indicatie is. Niet meer, want er zit nog een flinke marge in.

Ik heb erover na zitten denken. Een zwangerschap duurt veertig weken en in de berekende datum schijnt een marge te zitten van twee weken vroeger en twee weken later bij een normale zwangerschapsperiode. Dat betekent dus dat er op een periode van veertig weken een marge is van vier weken; dat is 10%. Dat is nog vrij ruim. Al te precies is het niet, en toch is daar op die berekende datum geprikt; daar kijk je naar. Je weet op een gegeven moment: het kan niet lang meer duren. Welnu, in die sfeer zullen we ook vandaag dit onderwerp bespreken. Ik heb u daarmee eigenlijk al een teaser gegeven, zoals dat heet. Daarmee proeft u ook wat we vandaag zullen zien aan de hand van de Schrift.

▶ 08:01 Het Herstel van het Bijbelse Volkerenpatroon ↑ hoofdstukken

Het eerste wat we vaststellen als je het hebt over de vraag: "Hoe laat is het?", is dat we de afgelopen eeuw een heel unieke ontwikkeling hebben gezien die je kon verwachten op grond van het profetisch woord. Dat is dat het hele volkerenpatroon, zoals de profeten daarover spreken, weer op de kaart gezet is. Alle stukken zijn weer op het schaakbord gezet – of bijna alle stukken. Het is heel opmerkelijk hoe zich dat in een aantal decennia, vanaf het begin van de vorige eeuw, heeft afgetekend.

Duizenden jaren lang zijn dat kolonies geweest, overheerst door allerlei rijken, en op een gegeven ogenblik kwamen al die landen waar de profeten van spreken weer met recht op de kaart te staan. Na zo lang onder vreemde heerschappijen geweest te zijn, was daar in 1922 weer een zelfstandig Egypte. Tien jaar later was daar Irak, het land van Babel. In 1943 ontstond Libanon als een zelfstandige natie. Zoals ik al zei: vele eeuwen, duizenden jaren lang, zijn al die landen – en ik ga er nog een hele rits noemen – er niet geweest. Waren ze niet zelfstandig? Bestonden ze niet? Het leek wel alsof de tijd er rijp voor was om alles wat er ooit was weer opnieuw daar neer te zetten, alsof daar nog een eindstrijd zou moeten plaatsvinden. Degenen die het profetisch woord kennen, weten dat dat zo is.

In 1946 ontstond zowel Jordanië, met als hoofdstad Amman (het Bijbelse Ammon), als Syrië. En wat dacht u van Syrië? Dat zo'n grote rol speelt, Syrië of Assyrië; strikt genomen is dat hetzelfde. En dan hebben we natuurlijk 1948. Zojuist werd door Adriaan nog even de vijgenboom genoemd: daar is weer een vijgenboom. Of die al ontloken is, is een ander verhaal, maar er stáát weer een vijgenboom. Daar is weer die Joodse staat. Twintig eeuwen lang was daar geen Joodse staat.

Al decennia daarvoor had de ontwikkeling zich al ingezet met de Zionistische beweging van Theodor Herzl. Er vond een emigratie plaats van Joden uit de hele wereld naar dat land en de grote aandrijver is natuurlijk het gebeuren in de Tweede Wereldoorlog geweest. In 1948, na zoveel eeuwen, was daar weer die piepkleine Joodse staat waar heel het wereldgebeuren om cirkelt. Niet alleen het Midden-Oosten, maar heel het wereldgebeuren omcirkelt dat kleine landje Israël. Het is niet moeilijk om aan te tonen dat alle wereldproblematiek in relatie te brengen is tot de oprichting van deze staat en tot dit hele fenomeen. Dat is zo karakteristiek voor wat we nu in een kleine eeuw hebben meegemaakt.

Een kleine twintig jaar later werd Jeruzalem de hoofdstad van die Joodse staat. En dan is er nog het laatste wat we kunnen melden. Hoewel de Palestijnen natuurlijk van meet af aan sinds de oprichting van de Joodse staat een grote rol hebben gespeeld, is daarmee eigenlijk het oude conflict van duizenden jaren geleden weer present: de Joodse natie tegenover haar aartsrivaal, de Filistijnen. Tegenwoordig noemen wij dat in onze uitspraak "Palestijnen", maar in het Hebreeuws maakt dat helemaal geen verschil. Zodoende is dat aloude conflict weer volop actueel en er gaat geen dag voorbij of het komt in het nieuws aan de orde.

Het bijzondere van dit tijdstip, van deze maand, is ook dat eindelijk deze Palestijnse staat ook door de Verenigde Naties zal worden erkend. Dat leidt op dit moment geen twijfel; dat gaat nog negen dagen duren. Op 20 september zullen de Verenigde Naties hierover gaan stemmen en het leidt geen twijfel dat dit inderdaad zal gebeuren. De vraag is nog welke rol de Verenigde Staten hierin zullen spelen, maar daar zullen we het nu verder niet over hebben. Palestina is daar weer: Filistea of die Palestijnse staat. Zo is dat hele patroon van volkeren daar weer terug.

Het is met recht zoals Petrus zei in Handelingen 3, waar hij sprak over de wederherstelling van alle dingen waarvan de profeten gesproken hebben. Dat wil zeggen: de profeten spraken over Libanon, over Syrië, over Israël, over Jeruzalem, over Egypte en al die landen. Alles waarvan de profeten gesproken hebben, zou weer hersteld worden, gereconstrueerd. En dat is precies de ontwikkeling die we hebben gezien. Dat heeft nog niets te maken met timing – dan weet je nog niet hoe laat het is – maar het is wel een aanwijzing: hé, daar is iets, er is een ontwikkeling in gang gezet die heenwijst naar wat er geprofeteerd is.

Met kennis van het Woord van God weten we dat het hele eindtijdgebeuren zich zal concentreren in het Midden-Oosten, meer specifiek in het Joodse land en nog meer specifiek rondom Jeruzalem. Dat kan niet missen. Alles wat we zien in het wereldgebeuren tekent zich ook in die richting af. En dan hebben we het nog niet eens over andere tekenen. Dit is wel de meest duidelijke, maar alle andere signalen wijzen in exact dezelfde richting. Het is maar net welke vergelijking je erop wilt toepassen; je ziet gewoon de buik dikker worden, om het zo te zeggen. Als je wat meer inzoomt en echt een echo laat maken – meer naar de diepte afsteekt en de onderliggende ontwikkelingen waarneemt – dan kan het niet missen. Dan zeg je inderdaad: de termijn is aan het verstrijken. Daar gaan we het straks nog over hebben: de uitgerekende datum. Maar nu eerst nog even dit, die andere tekening.

▶ 15:24 Wereldwijde Spanningen en de Technologie van Babel ↑ hoofdstukken

We hadden het al over het Midden-Oosten, maar wat zich de afgelopen jaren – en ik mag wel zeggen juist het laatste jaar – weer voor een nieuwe ontwikkeling heeft afgetekend, is tegen alle verwachtingen in. Dit was absoluut niet de algemene verwachting; er zal altijd wel weer iemand geweest zijn die dat misschien wel als prognose heeft geuit. Maar de spanningen in het Midden-Oosten, dat wat heeft plaatsgevonden in Libië en in Egypte... eigenlijk in de hele Arabische wereld rommelt het. En dan hebben we het nog niet eens over het conflict met Israël, maar gewoon over de spanningen intern. Er is een roep om een oplossing. De oude regimes voldoen niet meer, en wie komt daarvoor in de plek? Dat is de grote vraag. Wat komt daarvoor in de plaats? Dat is in Egypte de grote vraag, en in Syrië... Het is allemaal nog een hele moeizame zaak en hoe het zich zal gaan ontwikkelen, weten we helemaal niet; dat is koffiedik kijken.

Maar het is wel iets wat je signaleert als je de krant leest, en in het licht van het profetisch woord is het onmiskenbaar. In dat Midden-Oosten is veel gaande en daar is een roep om nieuw leiderschap, een nieuw regime. Welke ontwikkeling zal zich nu gaan inzetten? Los van allerlei andere moeizame zaken die al een heel aantal jaren enorm spelen, zoals de kwestie van Iran en de ontwikkeling van een atoombom. Wat zij daarmee gaan doen en hoe de wereld zal reageren? Dat hele Midden-Oosten is een oud beeld, maar het is nog steeds totaal onveranderd: het is een kruidvat. Er hoeft maar dít te gebeuren en het staat gewoon in lichterlaaie. Dat is de waarheid, en we hebben het de laatste decennia gezien. We weten op grond van het Woord van God: dit is een ontwikkeling die zich alleen maar in ernstigere mate zal voortzetten. Om weer even bij het beeld te blijven: zoals de weeën van een zwangere vrouw. De weeën worden alleen maar sterker, maar de verlossing komt daarmee alleen maar dichterbij.

Behalve de spanning in het Midden-Oosten is er ook dat unieke gebeuren van de laatste eeuw: de explosieve ontwikkeling van de technologie. De informatietechnologie, communicatietechnologie, maar ook in alle andere opzichten de biotechnologie. Niets is voor de mens nu nog onmogelijk. Ik gebruik nu woorden die we vinden in Genesis 11 in verband met Babel, waar God de inspanningen van de mens ziet en ook ziet dat de mens zich samenklontert. Er vindt een wereldwijde communicatie plaats. Dat was toen nog op zeer kleine schaal, want het was immers nog maar betrekkelijk kort na de zondvloed, maar niettemin werden de handen ineengeslagen. En dan zegt God: niets wat zij denken te kunnen ondernemen – hoe staat het er precies? – dat zal hen onmogelijk zijn. Dat wil zeggen: als de gelederen zich sluiten, als er communicatie plaatsvindt en de creativiteit van de mens niet gehinderd wordt, dan is niets onmogelijk.

Dat is wat je nu ook ziet. We staan er eigenlijk al niet eens meer verbaasd van, maar de generatie die nu opgroeit – en dat geldt eigenlijk voor ons allemaal – heeft in zijn leven enorm veel zien ontwikkelen. Ongeacht of je nou tachtig jaar bent of je bent nog maar twintig of dertig jaar, het is zo enorm wat zich allemaal heeft ontwikkeld en hoe het ons leven ook compleet veranderd heeft. Met die explosieve ontwikkeling van de technologie zien we ook Babel, een stad die trouwens in de eindtijd nog een zeer, zeer prominente rol gaat spelen. "Big Brother" heeft hier ook sterk mee te maken, hoor. Want juist door die technologie is de mens eigenlijk in alle opzichten traceerbaar. Ook dat is een ontwikkeling die tien jaar geleden een enorme boost heeft gekregen. Het is natuurlijk ook een mooi excuus om de privacy van de mens compleet aan de kant te schuiven, allemaal omwille van de veiligheid. Wat voor leugenachtige spellen daar nog meer mee gespeeld worden, is nu niet het onderwerp, maar het laat zich raden. De mens wordt gewoon gevolgd en het is helemaal niet moeilijk meer. Technologisch is het eigenlijk allemaal in kannen en kruiken dat de mens gewoon volledig gecontroleerd wordt en dat je totaal niet vrij meer bent.

In een wereld waarvan we lezen in Openbaring 13 – daar gaat het specifiek over het land Israël en het Midden-Oosten – kan men niet kopen of verkopen tenzij men dat teken op het voorhoofd of op de rechterhand heeft. Dat is helemaal niet ver weg meer. Die technieken liggen nu al voor het oprapen; het is alleen nog wachten op de toepassing. En ook het wachten is op een leiderschap dat daar op die wijze gebruik – lees: misbruik – van gaat maken.

Daarnaast is de godsdienstige verwarring zo groot; godsdienstig en, als ik het nog wat breder trek, de spirituele verwarring. Wat we zien in het Westen is een algehele kerkverlating; mensen zijn gedesoriënteerd. De opkomst van de islam en het moslimfundamentalisme heeft daar ook mee te maken. Men weet niet meer waar men het zoeken moet. Waar liggen de antwoorden? De verwarring is groot en vele profeten proberen in dat vacuüm te treden door te zeggen: "Ik heb een oplossing, ik heb van God een nieuwe boodschap." Ook dat is voorzegd: vele valse profeten zouden uitgaan. Het is karakteristiek voor de eindtijd. Het is niet een formeel kenmerk waaraan je duidelijk kunt zien "zo laat is het", maar het past helemaal in het plaatje.

Het "christelijk" Westen – let op de aanhalingstekens – is inderdaad van God los. Compleet. Ook dat is een kenmerk van de laatste dagen. In 2 Timotheüs 3 zegt Paulus dat ook, waarin hij het heeft over de wereld die een schijn heeft van God te kennen, een godsverering, maar de kracht daarvan verloochent. Die wereld zoals Paulus hem beschrijft, die zogenaamd christelijke wereld, blijkt inderdaad volop van God los te zijn en exact dezelfde kenmerken te hebben als die heidenwereld die in Romeinen 1 beschreven wordt. Nou ja, ik geef toe dat ik nu misschien een beetje voor insiders spreek, maar de vaststelling laat zich gemakkelijk maken.

En dan is er de noodzaak van een wereldwijde aanpak die steeds sterker wordt. Juist omdat de wereld door de technologie weer zo klein is geworden, wordt die noodzaak zo sterk gevoeld dat nationale overheden het niet meer aankunnen. We moeten de handen ineenslaan. Die problemen hebben we niet alleen over de economie. Ja, de economie, wat dacht u dáárvan? Want ik las gisteren dit nog in De Telegraaf. Ik was juist bezig met de voorbereiding van dit plaatje over de noodzaak van een wereldwijde aanpak en toen zag ik als kop: "De G7 weet het ook niet." Dat is inderdaad tekenend voor de desoriëntatie. Maar het geeft ook aan dat de nationale overheden domweg vleugellam zijn. Dat heeft trouwens ook te maken met de democratie, die ook niet in staat blijkt te zijn om adequaat leiding te geven. Het wordt weliswaar altijd als "het evangelie" gepredikt hoe geweldig die democratie is, maar de democratie maakt een samenleving in tijden van verwarring onmogelijk om werkelijk concrete, duidelijke en ook gedurfde stappen te zetten. Maar goed, de G7 weet het ook niet en de krachten moeten gebundeld worden. Er is een noodzaak van een wereldwijde aanpak.

En dat is wat je nu ook ziet en wat we de komende jaren gaan beleven: ook nog een economische ineenstorting. Ik weet het niet; de dreigingen zijn groot. En wat er allemaal nog gaat gebeuren, daar heeft het alle schijn van. Ja, wat er ook in de wereld nog gaat gebeuren, ook in verband met de economie.

Maar één ding is ook daarin duidelijk: dat als de nood groot wordt – en de herinnering ligt nog vers in het geheugen – als de nood groot wordt en de verwarring ook, en er geen oplossingen zijn, dan hoeft er maar één iemand op te staan in de chaos die zegt: "Ik heb het antwoord en ik ga leidinggeven." En de mensheid blijkt dan bereid te zijn om daar gewoon en masse achteraan te lopen.

En zo zal het ook gaan. Dat is niet alleen in het verleden zo gegaan, en daarom zal die noodzaak van een wereldwijde aanpak vanzelf bewaarheid worden.

Goed, en nu gaan we naar 2 Petrus 3.

▶ 27:01 De Komst van de Spotters Volgens 2 Petrus 3 ↑ hoofdstukken

Ik heb u nu wat verteld, gewoon wat algemene aanwijzingen over hoe ver het heen is; wat de Bijbel zegt over de tijd van het einde, de tijd die vlak voorafgaat aan de terugkeer van Jezus Christus. Dat is in verband met het Midden-Oosten en de politiek, de reconstructie van al die plaatsen en landen die weer op de kaart gezet zijn, maar ook al die andere ontwikkelingen. Ik heb een greep gedaan, want het is veel breder te trekken, maar het geeft allemaal aan dat de zwangerschap vergevorderd is. Dat is duidelijk.

Maar nu gaan we naar 2 Petrus 3. Waarom? Omdat Petrus daar ook een tijdsindicatie geeft die ons niet zou mogen ontgaan, en daar wil ik u graag op wijzen. Petrus richt zich in 2 Petrus 3 tot de besnijdenis; dat is belangrijk. Ik ga dat nu niet uitgebreid aantonen, maar Petrus is een apostel van de besnijdenis, zo lezen wij in Galaten 2. Hij richt zich tot Israël. Trouwens, in zijn eerste brief zegt hij dat ook: de vreemdelingen in de diaspora. Dat doet hij ook in de tweede Petrusbrief. Hij schrijft over de val van Jeruzalem in het jaar 70, maar in het derde hoofdstuk gaat hij ook spreken over de tijd van het einde, het Messiaanse Rijk en de dag des Heren die zal komen.

Hij zegt: "Dit vooral moet gij weten, dat er in de laatste dagen spotters met spotternij zullen komen, die naar hun eigen begeerten wandelen." Dat wil zeggen: ze leven bij het licht van hun eigen verstand en hun eigen verlangens, en dat is per definitie een dwaallicht. En waarover zullen ze spotten, wat zullen ze zeggen? Zij zullen dit zeggen: "Waar blijft de belofte van zijn komst?" Wat Petrus hier aankondigt aan het einde van zijn leven is heel veelzeggend. Petrus — ja ja, daar is hij weer — die aan het begin van zijn carrière als prediker in Jeruzalem zo duidelijk heeft verteld over Israël dat tot bekering zou komen. Hij vertelde toen dat als Israël zich zou bekeren, de Messias zou terugkeren en het Messiaanse Koninkrijk hier op aarde geopenbaard zou worden.

Wat we echter zien in het boek Handelingen, is dat Israël niet tot bekering komt. Een andere apostel komt op het toneel, Paulus, en die gaat vertellen dat er een hele interval is. Gods weg maakt een u-bocht, om zo te zeggen. Een omweg, die overigens al van tevoren vaststond maar verborgen was. Maar Israël bekeert zich niet en daarmee zou ook de wederkomst, die in die dagen verwacht werd, uitblijven. En dat is schokkend. Wij kunnen ons dat nu nauwelijks meer voorstellen; ik denk dat de gemiddelde bijbellezer er geen benul van heeft welke verwachting er leefde in de dagen van het Nieuwe Testament. De Messias zou terugkeren in díé generatie.

Petrus weet aan het eind van zijn leven dat dit niet gaat gebeuren. En hij voorzegt nu: er komt straks een tijd dat de mensen zullen spotten en vragen waar de belofte van zijn komst blijft. Die zou maar uitblijven. "Want," zullen ze zeggen, "sedert de vaderen ontslapen zijn..." — het is wat plechtig Nederlands, maar u begrijpt het heel goed — "vanaf het moment dat de vaderen, de eerdere generaties, ontslapen zijn, blijft alles zoals het van het begin van de schepping af geweest is." En die Messias die zou komen en die orde op zaken zou stellen, waar is die? Waar blijft die verwachte en beloofde komst? Ze zullen erom spotten.

Nu zijn we tweeduizend jaar verder en hoeveel mensen denken dit nu niet? Ze zeggen misschien niet exact hetzelfde, maar wel: "Waar blijft nu die belofte van zijn komst? Hij zou toch spoedig terugkeren? Ja, nou..." En dan gaat Petrus verder. Ik sla nu een aantal verzen over vanwege de tijd. Petrus wijst erop dat het die mensen willens en wetens ontgaat dat de wereld van de voortijd — en hij doelt daarbij op de dagen van Noach — is omgekomen. God heeft toen ook al ingegrepen, terwijl men het helemaal niet verwachtte. God had toen ook al van tevoren gezegd dat Hij dat zou doen en, sterker nog, wanneer Hij het zou doen. En God heeft het ook daadwerkelijk laten gebeuren. Petrus zegt dat dit de mensen niet zou mogen ontgaan.

Nee, hij zegt het nog sterker: "Willens en wetens is het hun onbekend." Ik bedoel, alle archieven en ook de volksherinneringen wereldwijd zijn daar nog van vergeven. Er is een vloed geweest waarbij de mensheid is omgekomen. Welke overleveringen je ook neemt, in Zuid-Amerika, Afrika, Azië of Europa: alle volken weten dit. Dit ligt in het collectieve geheugen vast. Niet alleen maar omdat het in de Bijbel staat; men weet dat ook afgezien daarvan, omdat het zijn sporen heeft nagelaten in de aarde. Willens en wetens is het hun onbekend.

Maar goed, ik sla die verzen over en dan komen we bij vers 8, want dat is de vraag waar ik vooral op wil focussen: het onderwerp van deze hele studiedag. Hoe laat is het? Dat het laat is en dat de gebeurtenissen die God had voorzegd in zijn Woord zich aftekenen, dat is duidelijk. Maar dat is niet direct het onderwerp. We betrekken het er wel bij, maar dat is meer de dikke buik of de echo waaraan je het kunt zien. Maar dan weet je nog niet precies hóé laat het is, hoe ver het is.

Wel, Petrus zegt: "Doch dit ene mag u niet ontgaan, geliefden..." Hij heeft het dus over die spotters die zeggen: "Waar blijft de belofte van zijn komst?" Die komst die dus kennelijk zou uitblijven. Dat is wat Petrus aan het eind van zijn leven voorzegt, en hij heeft er zelf heel veel moeite mee gehad om dat feit te moeten accepteren en te verwerken. Hij heeft het aan het eind van zijn leven ook ingezien, en als hij zegt: "Als je er meer van wilt weten, dan moet je bij onze geliefde broeder Paulus wezen, die in al zijn brieven over deze dingen spreekt." Ik lees dan nog even verder in 2 Petrus 3 vers 14 en 15. Als je meer wilt weten over die langmoedigheid van God, het uitblijven van het ingrijpen van God, dan moet je bij Paulus wezen, want dat is juist het thema van zijn brieven.

▶ 34:50 De Chronologie van God: Eén Dag Is als Duizend Jaar ↑ hoofdstukken

Maar het is Petrus die een chronologische, dat wil zeggen een tijdrekenkundige aanwijzing of indicatie geeft. Hij leidt dat in met een heel belangrijk en indringend statement. Hij zegt: "Dit ene mag u niet ontgaan, geliefden." Als we het hebben over het uitblijven van de terugkeer van Jezus Christus, dan is er één ding dat je niet mag ontgaan. Wat is dat ene ding dan? Hij vervolgt dat één dag bij de Here is als duizend jaar, en duizend jaar als één dag.

Dat is heel typisch. De algemene uitleg van dit vers is vaak: "O, dat betekent dat er bij God geen tijd bestaat." Maar dan had het niet zo geformuleerd geweest. Als dat de bedoeling was, dan had er bijvoorbeeld gestaan dat een miljoen jaar gelijk is aan tien seconden. Met andere woorden: dat het twee grootheden zijn die zich totaal niet laten vergelijken. Maar nee, Petrus herhaalt zijn statement en zegt dat één dag bij de Here is als duizend jaar voor ons. Trouwens, dit is ook gebaseerd op wat we lezen in Psalm 90, waar staat dat duizend jaar voor Hem is als de dag van gisteren. Ook daar zien we die verhouding tussen één dag en duizend jaar.

Petrus benadrukt dat dit ons niet mag ontgaan. In de Bijbel is het vaak zo dat wanneer iets dubbel wordt gezegd, het een bijzondere nadruk krijgt; het wordt als het ware onderstreept. Denk aan "Simon, Simon". Als de naam dubbel genoemd wordt, is dat heel belangrijk. Dat is hier ook het geval. Twee keer spreekt Petrus over een dag en twee keer over duizend jaar. Hij maakt er twee keer melding van om aan te geven dat voor de Here één dag werkelijk is als duizend jaar voor ons.

Die dag van de Here is de dag dat Hij zal verschijnen, en in de Bijbel is dat ook de dag van het Messiaanse Rijk. Daar zit meer aan vast dan ik nu zeg, maar dat is de dag van de Here. Als je aan een christen vraagt wat de dag des Heren is, dan zegt hij: "Dat is de zondag." Maar als je het aan een Jood vraagt, dan is de dag van de Here de sabbat. Dat is de zevende dag. En dat is trouwens het correcte antwoord. Joden weten al duizenden jaren dat de dag des Heren – het Messiaanse Rijk, of welk labeltje je er ook aan hangt – een dag van duizend jaar zal zijn. En zij weten dat die dag zal aanbreken na zesduizend jaar menselijke geschiedenis.

Dat is geen verzinsel van GoedBericht of van André Piet. Helemaal niet! Wilt u daar een bewijs voor hebben? Ik zou er een hele rits van kunnen geven. In de Encyclopedia Britannica staat een artikel over de Talmoed. Dat is een onverdachte, neutrale bron. De Talmoed, het grote Joodse standaardwerk over de leer dat al vóór onze jaartelling is voltooid, stelt dat de visie die het meest veelvuldig naar voren wordt gebracht, is dat het Messiaanse koninkrijk duizend jaar zal duren. Als dat dus in Openbaring 20 staat, was dat niets nieuws. Een Jood was sowieso al een chiliast; dat wist hij namelijk al. Er staat in die bronnen bij dat de wereld zesduizend jaar zal arbeiden en zwoegen – nou, dat kun je wel zeggen – en dat dan de duizendjarige sabbatsrust, de dag des Heren, zal aanbreken voor het volk van God in het koninkrijk van de Messias. Dit is gewoon een algemene, neutrale encyclopedie over de Joodse verwachting die al vóór onze jaartelling bestond: dat de menselijke geschiedenis vanaf Adam zesduizend jaar zou duren en dat dan het Messiaanse Rijk zou aanbreken.

Ik zou nog veel meer Joodse bronnen kunnen noemen, of kerkvaders zoals Irenaeus en Barnabas; allemaal bekende namen voor degenen die een beetje vertrouwd zijn met de kerkhistorie. Maar wat dacht u van Maarten Luther? Die heeft in 1540 een boekje geschreven getiteld 'Berekeningen van de Jaren van de Wereld'. Dat was volgens zijn eigen berekening op dat moment het jaar 5500 sinds Adam. Luther schreef toen dat de wereld zesduizend jaar zal bestaan. Dat was geen nieuwigheid van Luther, want hij baseerde zich op oeroude bronnen. Hij stelde dat de wereld zesduizend jaar zal bestaan: tweeduizend jaar "in ledigheid" (waarmee hij de periode van Adam tot Abraham bedoelde), tweeduizend jaar "voor de wet" (de tijd van Abraham tot Christus) en tenslotte tweeduizend jaar "voor de Messias", oftewel voor de terugkeer van de Messias.

Het idee is dat die zesduizend jaar onderverdeeld is in drie gelijke perioden. We gaan nu even niet op het jaar nauwkeurig rekenen, maar in het algemeen is dit onomstreden: tweeduizend jaar van Adam tot Abraham, tweeduizend jaar van Abraham tot Christus, en van Christus tot nu zijn de jaren inmiddels ook bijna verstreken. Als we ervan uitgaan dat de Here Jezus naar de hemel is teruggekeerd rond het jaar 30, dan duurt het dus nog negentien jaar voordat die tweeduizend jaar verstreken zijn. Luther zei dat de wereld zesduizend jaar zal bestaan. Hij leefde zelf volgens zijn berekening in het jaar 5500 sinds Adam, wat zou betekenen dat vijfhonderd jaar later, in het jaar 2040, de termijn van zesduizend jaar verstreken is. Als Luther in deze dagen had geleefd, had hij deze dingen verteld. Dat weten protestanten die Luther als voorman hebben meestal helemaal niet en ze willen het vaak ook niet horen, maar het is de aantoonbare waarheid.

Het frappante is dat wij nu precies in die tijd leven. De mensen zijn vaak ingeslapen, maar volgens de aloude verwachting leven wij nu in de tijd dat het moet gaan gebeuren. De termijn is aan het verstrijken. Zonder een exact jaartal te noemen, is dit iets wat zich als een feit aandringt.

Nu gaan we naar Hosea 6. Ik moet echt wat opschieten. Ik had me nog zo voorgenomen om de spreekbeurt tot drie kwartier te beperken, maar soms moet een mens zijn plannen bijstellen. Om één uur begint de volgende samenkomst al, dus we moeten door.

▶ 44:31 Herleving Na Twee Dagen Volgens Hosea 5 en 6 ↑ hoofdstukken

We gaan naar Hosea 5, want we hebben het nu gehad over een periode van zes dagen. Zes dagen van duizend jaar, zes millennia, en dan breekt de dag aan. Maar nu gaan we naar Hosea 5 en daar lees je dat de Heere zegt: "Ik, de Heere, zal heengaan. Ik wil wederkeren naar Mijn plaats, totdat zij zich..." — dat gaat over Israël — "...schuldig gevoelen." Hier is de Heere Zelf aan het woord en Hij zegt: "Ik ga weer terug naar de hemel." Het gaat hier namelijk over de Messias. "Ik wil terugkeren naar Mijn plaats", en daar staat: "...totdat zij zich schuldig gevoelen en Mijn aangezicht zullen zoeken."

Wanneer zullen ze dat doen? Wanneer zal Israël het aangezicht van de Heere gaan zoeken? De Heere zou inmiddels zijn teruggegaan naar Zijn plaats. Israël zou uiteindelijk de Heere gaan zoeken en dan zou Hij weer tot hen terugkeren. Ik zal het laten zien; er staat bij onder welke omstandigheden dat zal plaatsvinden. Namelijk: wanneer zullen ze Gods aangezicht gaan zoeken? Wanneer het hun bang te moede is. Donkere wolken boven Jeruzalem. De profetieën staan er bol van over dat moment en over de gebeurtenissen die dan zullen plaatsvinden. Wanneer het hun bang te moede is, dan zullen zij verlangend naar Mij uitzien.

Sterker nog, we lezen in Zacharië 14 dat ze Zijn Naam zullen aanroepen. In de uiterste nood, als alle volkeren daar in Jeruzalem vergaderd zullen zijn ten strijde gekeerd, dan zullen ze nog maar één uitweg hebben en dat is naar boven roepen en de Naam van Yahweh aanroepen. Dat is wat ze stelselmatig, fundamenteel en principieel tot dusver altijd hebben geweigerd. Maar dan kunnen ze niet anders meer en dan zal Hij komen.

Maar nu komt het. Dan lezen we verder in Hosea 6 — het sluit er direct op aan — en dan zal Israël zeggen: "Komt, laat ons wederkeren tot de Heere! Want Hij heeft verscheurd, en zal ons helen; Hij heeft geslagen, en zal ons verbinden." Dat wil zeggen dat ze de slaande hand van God hebben gevoeld, maar ze weten dat het de hand van God was. Daarmee is ook gegarandeerd dat het weer goed komt; Hij zal het ook weer helen en Hij zal ons verbinden, staat hier.

En dan staat erbij wanneer dat zal zijn. Niet alleen onder welke omstandigheden, maar er staat ook bij wanneer het zal zijn. In cryptische taal, akkoord, maar als je Schrift met Schrift vergelijkt, dan is het volstrekt helder. Er staat namelijk: "Hij zal ons na twee dagen doen herleven." Na twee dagen! Door de profeet Hosea wordt dat al zo duidelijk gezegd. "Ten derden dage zal Hij ons oprichten, en wij zullen leven voor Zijn aangezicht." Dat wil zeggen dat Israël ook nieuw leven zal ontvangen. Opstaan op de derde dag. Waar kennen we dat van? Ja, maar nu praten we over dagen in andere termen, namelijk wat voor de Heere één dag is. Dat zal plaatsvinden na twee dagen. Ten derden dage zal Israël opstaan uit de dood. Dat wil zeggen: als natie herleven en Hem ook kennen. Dan zal de vijgenboom geen dorre vijgenboom meer zijn zoals nu; nee, dan zal de vijgenboom uitbotten en leven vertonen. Zijn takken worden week en dat zal de zomer aankondigen.

En dan staat er vervolgens: "Ja, wij willen de Heere kennen, ernaar jagen Hem te kennen. Want zo zeker als de dageraad..." Weet u wat de dageraad is? De dageraad is de zonsopgang. "Zo zeker als de dageraad is Zijn opgang." Dat wil zeggen dat als Hij straks zal komen, dat zonsopgang is. Dat is het begin van die derde dag. Als er twee dagen verstreken zijn voor de Heere, dan zal Hij komen. Dan komt Hij tot ons. Mensen zeggen vaak: "Je mag nooit zeggen op welke dag de Heere komt." Ik kan het wel zeggen, namelijk op de derde dag. Na twee dagen komt Hij; dan komt Hij tot Israël. Er staat: na twee dagen en aan het begin van de derde dag.

Ik vind het trouwens een mooi plaatje hier van Jeruzalem. Al die Joden die daar kijken richting de Olijfberg, maar er zit nog een muur tussen. Ja, ook symbolisch trouwens. Maar die zon komt daar op, op de Olijfberg. En dan komt Hij tot ons als de regen, als de late regen die het land besproeit. Dan zal Israël inderdaad nieuw leven ontvangen en ook haar missie gaan vervullen voor de volkerenwereld. Dat is de verwachting waar alles op gericht is.

Ik zal u zeggen: ik ben eigenlijk nog maar op de helft. Ik moet het programma wat omgooien, want ik heb het toch wat verkeerd ingeschat. Ik moet dit vanmiddag gewoon voortzetten, want ik kan hier niet abrupt mee eindigen en dan vanmiddag weer een heel nieuw type onderwerp aansnijden. Dus ik moet dit vanmiddag gewoon afronden. Dat was ik ook zeker van plan, maar laten we dit nu, voorafgaand aan de maaltijd, bij dezen vaststellen. We gaan dat vanmiddag nog eens aan de hand van typen in de Bijbel illustreren en bevestigd zien. Namelijk dit.

▶ 50:57 Conclusie: de Dag Nadert ↑ hoofdstukken

Alle tekenen wijzen naar één feit, namelijk: de dag nadert. Zo ben ik ook begonnen. Vervolgens hebben we vastgesteld dat dit in drie punten uiteenvalt. U weet het hè: een goede toespraak kan heel verkeerde inschattingen maken als het gaat om de timing. Maar waar het om gaat, is dat je aan de ene kant kunt vaststellen dat alle tekenen vertellen dat de dag nadert.

Die zes millennia – dat wil zeggen zes dagen – zijn inmiddels bijna verstreken sinds Adam. Dat betekent dat de zevende dag, de Dag des Heren, gaat komen en de tijd is op handen. En daar is dan nog een bevestiging; dan rekenen we niet vanaf Adam, maar vanaf het moment dat de Heer het toneel hier verliet en Israël als natie stierf, namelijk tweeduizend jaar geleden. Ook die twee dagen zijn bijna verstreken. Het einde van die zes dagen valt samen met het einde van die twee dagen. Want zoals ik al zei: die zes millennia zijn onderverdeeld in drie keer twee millennia, dus uiteindelijk is dat exact hetzelfde.

Dat moet volstrekt helder zijn; ik hoop dat dat ook overgekomen is en ik heb daar alle vertrouwen in. Beste vrienden, wij leven in zulke geweldige tijden dat wij het mogen zien en het profetisch woord mogen openen. Dit licht schijnt op ons pad en wij weten hoe laat het is. De twee dagen zijn bijna verstreken – we zullen daar vanmiddag nog veel meer over zien – maar dit moet duidelijk zijn. De tijd is nabij en daarom is het uitzicht dat we hebben zo geweldig. We hebben daarom des te meer reden om onze hoofden omhoog te richten, daarnaar uit te zien en dat te verwachten. Ik stel voor dat we nu nog een lied gaan zingen met elkaar.