GoedBericht.nl logo
UltimateGoodNews

Het Opstandingslichaam

07-04-2013 - Geplaatst door Andre Piet
Presentatie van de GoedBericht-samenkomst gehouden op 7 april 2013 in Zoetermeer

Opstanding der doden is in 1Korinthe 15 enorm veel meer dan terugkeer naar het oude leven. Dat laatste heeft Lazarus b.v. meegemaakt. Maar het Leven dat Christus aan het licht bracht in zijn opstanding is van totaal andere orde. Zijn lichaam staat model voor de grote ‘oogst’ van levendmakingen die zich gefaseerd zullen voltrekken.

Maar hoe ziet dat toekomstig lichaam er eigenlijk uit? En hoe functioneert het? Dat is minstens zo lastig voor te stellen als dat het voor een rups is voor te stellen om een vlinder te zijn. Niettemin licht Paulus een tipje van de sluier op door vergelijkingen te maken met de natuur én door contrast.

Powered by RedCircle

📝 Samenvatting & Transcriptie van deze lezing

Samenvatting van deze toespraak

Deze studie behandelt de grote omwenteling van de opstanding en het immense contrast tussen het huidige en toekomstige lichaam. Het aardse lichaam wordt gezaaid in vergankelijkheid, oneer, zwakheid en is als ziels lichaam afhankelijk van bloed. Daartegenover staat het opstandingslichaam dat wordt opgewekt in onvergankelijkheid, lichtende heerlijkheid, kracht en volledig wordt geregeerd door geest. Terwijl de eerste mens een stervende ziel werd, is de laatste Adam een levendmakende geest die de gehele mensheid levend zal maken.

“Er wordt een ziels lichaam gezaaid, waar bloed door de aderen stroomt; er wordt een geestelijk, een pneumatisch lichaam opgewekt.”

Inleiding: de Opstanding als Grote Omwenteling ↑ hoofdstukken

Een week geleden, vrienden, was het thema 'afgewenteld' en hebben we ons beziggehouden met die steen die op de dag van de eerstelingsgarve was afgewenteld. Het is het grote keerpunt in de geschiedenis en we hebben daarbij ook stilgestaan aan de hand van beelden uit het Oude Testament, bij een plaatsnaam die ook zo heet: Gilgal. Dat spreekt van de grote omwenteling, want dat is eigenlijk wat het is: een echte revolutie, een totaal nieuw begin.

Daarbij is ook 1 Korinthe 15 ter sprake gekomen, het monumentale hoofdstuk waarin de apostel Paulus als geen ander uiteenzet wat het betekent dat Hij is opgewekt als Eersteling. Uiteraard, en daarom ook op de dag van de eerstelingsgarve. God had het allemaal al van tevoren zo beschreven en bepaald. Maar dat hoofdstuk is zo veelomvattend, want Paulus laat niet alleen het feit van de opstanding zien, maar ook het 'hoe' en de reikwijdte van die levendmaking – ook daar kom ik straks nog over te spreken – maar ook andere vragen die allemaal waren opgeworpen daar in de ecclesia van Korinthe. Daar ging het ook over de vraag: "Met wat voor lichaam worden we opgewekt?"

De uitdrukking die u hier ziet in de titel is ontleend aan het vers dat ik straks zal projecteren. Het voelt een beetje zo aan – en dat is dan meteen de verklaring van het plaatje – dat we onszelf vanmorgen in gedachten als een rups gaan beschouwen om te zien wat het betekent om straks een vlinder te zijn. Eigenlijk is het inderdaad in die sfeer dat je het moet zien, want echt een voorstelling ervan maken lukt niet, omdat onze ervaringen simpelweg niet toereikend zijn om het ons te kunnen indenken.

Maar de beelden zijn voorhanden, niet alleen in de natuur – we zullen het zien – maar bovendien laat de Schrift het ook door contrast zien. We zullen dat straks nog wat nader bekijken: door contrast zien wat dat lichaam van de opstanding, dat opgewekte lichaam, inhoudt. Het is eigenlijk een mooi woord als je de dubbelzinnige betekenis van het Nederlands daarbij betrekt wanneer je dat opgewekte lichaam beziet. Dat lichaam van de opstanding, wel, dat is het thema van vanmorgen.

Een Dwaas Protest: Hoe Worden de Doden Opgewekt? ↑ hoofdstukken

Ik begin dan te lezen in vers 35 van dat hoofdstuk. Maar zal iemand zeggen – en dat woord 'maar' is hier, zoals zo vaak, ook een woord van protest. Als iemand zegt: "Ja maar...", nou, dan weet je dat er een hele tegenwerping volgt. En dat is ook het geval. Een andere vertaling zegt ook: "Maar zal iemand protesteren." En inderdaad, de woorden die hier nu vervolgens klinken, de vragen die volgen, daarvan zou je kunnen zeggen: dat zijn toch hele boeiende vragen? En dat zijn het ook. Maar het waren hier geen vragen informatief van aard; nee, het zijn tegenwerpingen.

"Maar zal iemand dan zeggen: hoe worden de doden opgewekt? En met wat voor lichaam komen ze?" Er waren er in de Ecclesia van Korinthe die de waarheid van de opstanding betwijfelden of zelfs ontkenden. Nou, Paulus laat toch wel heel mooi zien in dit hoofdstuk wat voor een volstrekte dwaasheid dat is. Dat is namelijk de hele essentie: als Christus niet is opgewekt, dan is ons geloof ijdel, dat wil zeggen leeg. Het heeft totaal geen enkele betekenis. Hij zegt: ook onze prediking is ijdel. En bovendien zegt hij: dan zijn wij leugenaars. Want wij hebben tegen God ingetuigd dat Hij de Christus opgewekt heeft, die Hij dan toch niet opgewekt heeft. Ik ben trouwens wel blij dat zulke dwaze dingen destijds in Korinthe verteld werden, want het heeft ons wel 1 Korinthe 15 opgeleverd.

"Hoe worden de doden opgewekt en met wat voor lichaam komen zij?" En dan zegt Paulus: kijk, op zich zijn de vragen buitengewoon boeiend en hij gaat ze ook behandelen, maar hij begint met te zeggen dat als dit tegenwerpingen zijn – protest – dan ben je dwaas. En dat heeft er ook mee te maken; je zou het voorgaande er even bij moeten betrekken. Want als je vers 34 leest – dit is vers 36, maar als je vers 34 leest – dan zegt Paulus: "Sommigen hebben geen besef van God." En dan voegt hij eraan toe: "Tot uw beschaming moet ik u dat zeggen." Geen besef van God, geen idee dat er iemand is, een Schepper van hemel en aarde, die alles in Zijn hand heeft en bij wie nooit iets misgaat. Als je dat zou beseffen, dan zou je niet zulke domme protesten aantekenen. Want dat slaat nergens op.

Heb je er ooit wel eens een keertje over nagedacht hoe jouw bestaan ooit begonnen is? Mijn broer Dirk heeft er vorige week al op gewezen: we komen allemaal uit een eitje. Het bestaan van jou, van mij, van iedereen, van elk levend organisme is ooit begonnen bij een bevrucht eitje. En was het niet zo dat we er zijn en dat we het gewoon meemaken, dat we dit zien, dan zou je zeggen: dit is godsonmogelijk. Wat overigens een contradictio in terminis is, realiseer ik me, want godsonmogelijk bestaat natuurlijk niet. Want bij Hem zijn alle dingen mogelijk; dat is juist wat Hem God maakt. Zou voor de HEERE iets te wonderlijk zijn? Nou, dit ís een wonder. Ik bedoel dat ons bestaan bij een – niet eens voor het blote oog zichtbaar – eitje dat bevrucht is, allemaal begonnen is. En zie daar: wij zitten hier en we praten hier. Je zou zeggen: dit bestaat niet. Nee, maar het is er wel. En verklaar het maar eens een keertje.

Maar het wonderlijke is: hoe meer je ervan weet, hoe wonderlijker het wordt. Want als je er nauwelijks wat van weet, dan heb je geen idee, geen benul van wat er allemaal bij komt kijken. Totdat je een expert wordt, dat je je als bioloog daarmee bezighoudt; dan wordt het verhaal steeds complexer en dus wonderlijker dat het überhaupt kan bestaan. Je hebt gewoon geen besef van God als je zoiets als tegenwerping gebruikt. "Met wat voor lichaam komen zij?" – alsof dat een protest is. Het is een hele goede vraag, maar als je dat als tegenwerping gebruikt, ben je dwaas. Dan gebruik je je verstand niet en heb je geen besef van God. "Tot uw beschaming moet ik u dat zeggen," zegt Paulus. En dan gaat hij verder.

De Metafoor van het Zaad: Geen Opstanding Zonder Sterven ↑ hoofdstukken

"Wat gij zelf zaait..." Tussen twee haakjes: ik heb hieronder de interlineaire tekst staan. De bovenste regel is het Grieks, want dat zijn de Griekse woorden die Paulus heeft opgetekend. Daaronder staat de weergave in het Engels, de meest letterlijke concordante weergave, en daaronder de NBG-vertaling. Dan ziet u vanzelf wel dat daar soms woorden staan die niet helemaal corresponderen. Op die manier kun je echt dingen detecteren waarvan je zegt: "Hé, dat staat er niet." Als er hier bijvoorbeeld "zelf" staat, dan correspondeert dat niet met het woordje "you". Het gaat er nu maar even om: "Wat gij zaait" of "wat jij zaait, wordt niet levend of het moet gestorven zijn." Of letterlijk, zoals u dat kunt zien: "wordt niet levend gemaakt als er niets zou of mocht sterven." Zo staat het er. Die interlineair lever ik er eigenlijk bij om u te laten zien hoe Paulus het opgetekend heeft, om zo dicht als mogelijk bij de bron te komen. We willen weten wat er staat geschreven en dan willen we de bezwaren en de moeilijkheden die de vertaling oplevert, passeren.

Iets kan niet worden levend gemaakt als het niet eerst zou zijn gestorven, als het niet eerst sterft. Dat is de hele clue van de waarheid van de opstanding. Waarom moest Jezus sterven? Waarom is er überhaupt zoiets als de dood? Wel, het is niets anders dan de donkere achtergrond, de display die God gebruikt om te laten zien wat het is om te leven en om leven te maken. Iets kan alleen maar opstaan als het eerst sterft. Nou, dat lijkt me nogal logisch.

En dan vervolgens: "En als gij zaait, zaait gij niet het toekomstige lichaam, maar slechts een korrel." Hier geef ik vaak het voorbeeld van een appelpit. Dat lijkt toch niet op een appel? Nee, maar als je dit in de aarde stopt, dan komt er dat uit. Dat kan niet, denk je dan. Dat weet ik wel, maar het gebeurt wel. Begrijpt u? Dit is menselijkerwijs onmogelijk, maar het zit daar allemaal al in. Het is een prachtig beeld zoals Paulus dat ook laat zien. Hij spreekt over de metafoor van het zaaien. Je stopt iets in de aarde en dat is precies wat wij doen. Daar is het gebruik van de begrafenis eigenlijk ook aan ontleend, of men dat nou weet of niet. Maar je zaait iets in de aarde. Waarom? In het vertrouwen dat het te zijner tijd, op zijn tijd, weer uit de aarde zal komen in een totaal nieuwe vorm. Je stopt er een appelpit in en dan komt dit eruit: iets totaal anders. Je zaait niet het toekomstige lichaam; nee, het zit er wel in, maar het is van een totaal andere hoedanigheid.

En dat beeld gebruikt Paulus. Ik vind het altijd weer prachtig om daaraan te denken, ook als ik over een begraafplaats loop. Ja, dat zijn allemaal zaadjes die in de aarde gestopt zijn. Dat is het beeld. En God zal dat op Zijn tijd doen opwekken en doen opstaan. Daarom vind ik die stenen, die opgerichte steen, ook altijd zo mooi met de naam erbij. Maar een opgerichte steen is ook niks anders dan een embleem van opstanding. Kijk in de Bijbel ook maar eens een keertje naar de keren dat er een steen wordt opgericht. Ja, een opgerichte steen is iets, een steen die men laat opstaan. Nou, dat is een beeld van opstanding, en dan is het ook nog eens een keertje van steen. Nou ja, daar hadden we het de vorige keer al over.

Goed: "Als gij zaait, zaait gij niet het toekomstige lichaam maar slechts een korrel." Bijvoorbeeld — en nou geeft Paulus zelf ook een beeld — van koren of van iets anders. Het maakt namelijk niet uit welk beeld je daarvoor gebruikt. Je stopt dit in de grond, een korrel, maar vervolgens komt er een halm met een aar en et cetera uit voort. Maar God geeft er een lichaam aan, gelijk Hij dat gewild heeft, en wel aan elk zaad zijn eigen lichaam. Afhankelijk van het type zaad komt daar weer een ander organisme, een ander lichaam tevoorschijn. En God doet dat allemaal volgens plan. Dat wil zeggen: ook via Zijn eigen aard.

"Alle vlees..." Daar gaat Paulus verder, want ik ga soms wat snel door de tekst, maar dat doe ik omdat ik bij vers 45 wil uitkomen over niet al te lange tijd. "Alle vlees," schrijft Paulus, "alle vlees is niet hetzelfde, maar dat van mensen is anders dan dat van beesten." Nou, dat lijkt me een open deur, dat is volstrekt helder. Maar waarom Paulus dit zegt, is omdat aan elk lichaam iets eigens is. Mensen zijn nu eenmaal anders dan beesten, met alle onderscheidingen die je daar vervolgens ook weer in kunt maken. En vervolgens zegt Paulus: "En het vlees van vogels is weer anders dan dat van vissen." Er is zo'n enorme rijkgeschakeerdheid. En Paulus — en nou loop ik even vooruit op wat hij gaat zeggen — zo is het in de opstanding ook. De rijkgeschakeerdheid die we kennen in de natuur is een beeld van de rijkgeschakeerdheid die straks in het nieuwe leven, in de nieuwe schepping, gekend zal worden.

De Variatie en Heerlijkheid van Hemelse en Aardse Lichamen ↑ hoofdstukken

Er zijn hemelse en aardse lichamen. Over die aardse lichamen had Paulus het al in de plantenwereld, in de dierenwereld en in de mensenwereld; het zijn allemaal aardse lichamen. Maar, zegt hij, de glans van de hemelse is anders dan die van de aardse. Glans – en daar wil ik u alvast even op wijzen – dat is letterlijk het woord 'heerlijkheid'. Houd dat vast, want dit woord gaat hij een paar verzen later weer gebruiken. Helaas wordt het dan in de vertaling... nee, ik zeg het nu niet helemaal goed; dan wordt het in de vertaling in ieder geval anders weergegeven, maar dit is het woord wat hier gebruikt wordt. De heerlijkheid, en dat is hier inderdaad de glans, de schittering, het licht. Maar de glans van de hemelse is anders dan die van de aardse.

Kijk, tot dusver had Paulus gesproken over louter aardse lichamen in de plantenwereld, in de dierenwereld en in de mensenwereld. Er is zo'n enorme rijkgeschakeerdheid en variatie, maar dat geldt, als we omhoog kijken, niet anders. Er zijn ook hemellichamen – zo spreken wij daar trouwens ook over. De glans – en hier weer hetzelfde woord: de heerlijkheid – van de zon is anders dan die van de maan. Het licht dat de een geeft, is weer van een heel andere soort, ook van een heel andere sterkte en van een ander formaat dan dat van de ander. Waarbij trouwens de heerlijkheid van de maan ook alweer heel verschillend is. Dat geldt voor de zon trouwens ook hoor. Ik bedoel, het maakt heel veel verschil of je de zon in haar kracht ziet in de zomer om twaalf uur, of dat je de zwakke zon ziet als die ondergaat in de winter. Dat is allemaal verschil van heerlijkheid zoals wij die dan waarnemen, en dat geldt voor de maan natuurlijk ook, die gedurende een maandelijkse cyclus ook zo enorm wijzigt, wast en weer afneemt, et cetera.

De glans van de zon is anders dan die van de maan en, ja, van de sterren eveneens, want de ene ster verschilt van de andere in glans. Ik wijs er expres nog even op, want 'glans' is het woord 'heerlijkheid' en het gaat hier inderdaad over de lichtglans, de heerlijkheid van die verschillende sterren. Dwaalsterren – neem planeten voor het gemak er even bij, dat zijn ook inderdaad dwaalsterren – maar het licht van Venus of Jupiter is van een heel andere aard dan bijvoorbeeld van een Sirius of Orion, noem ze allemaal maar op, of van sterrenbeelden. De glans, de heerlijkheid, is telkens weer verschillend. Sterrenkundigen spreken daar ook over en geven dat allemaal namen en zelfs cijfers: hoe de mate van heerlijkheid, van lichtglans, is van de ene en de andere ster.

Nou, en nu komt Paulus aan zijn onderwerp toe. Want wat hij tot dusver naar voren had gebracht, was een beeld, zoals we dat zien op aarde met aardse lichamen en met hemellichamen. Er is zoveel variatie. En dan zegt Paulus: "Zo is het ook met de opstanding van de doden." Tot dusver had hij dus gesproken over beelden in de natuur, hier op aarde dan wel in de hemel, maar nu gaat hij ter zake komen. Dat wil zeggen: hij komt terug op dat oorspronkelijke protest, of de vraag zo u wilt. Zo is het ook met de opstanding van de doden. Daar is ook zoveel variatie, maar nu gaat hij nog iets anders ter sprake brengen. Hij noemt een viertal contrasten en daar wil ik u in het bijzonder vanmorgen eens bij bepalen. Een schitterend onderwerp; ik heb me daar juist de laatste dagen nog weer eens een keertje mee beziggehouden en ik vind het zo indrukwekkend.

Contrast 1: Vergankelijkheid Versus Onvergankelijkheid ↑ hoofdstukken

"Er wordt gezaaid," zegt hij, "in vergankelijkheid." Dat is het eerste contrast wat hij nu ter sprake gaat brengen. Er wordt gezaaid in vergankelijkheid en dat woord vergankelijkheid wordt in de Concordant Version weergegeven met 'corruption' – dat wat vergaat. Dat is wat vergankelijkheid immers is. Deze hele schepping is trouwens aan de vergankelijkheid, aan het bederf onderhevig. Alles vergaat. We zingen dat ook in een lied: "alles, hoe schoon ook, zal eenmaal vergaan." Dat is het lot van alles in deze schepping: het vergaat.

Zo’n grafsteen is eigenlijk ook een embleem. Een mens wordt geboren op een bepaald moment, op een bepaalde datum, en je weet dat er aan dat leven een keer een einde komt. Het begint allemaal prachtig en vitaal en groeiend, en vervolgens zie je dat allemaal weer afnemen en gaat het kaarsje uit. Langzaam of snel, dat maakt me niet uit, maar het vergaat.

Feitelijk moet ik erbij zeggen dat het een evangelie is dat dit bestaan vergankelijk is en ophoudt hoor. Je zou er toch niet aan moeten denken dat je in deze hoedanigheid waarin we ons nu bevinden, dat dat altijd blijvend zou zijn? Definitief, dat daar nooit een einde aan zou komen? Ik heb mensen er wel eens over gehoord dat ze zeiden: "Nou, dat eeuwige leven, ik moet er niet aan denken dat het allemaal zo zou moeten blijven." Nou, ik ook niet. Dat klinkt misschien wat levensmoe, alsof ik het hier niet naar mijn zin zou hebben. Ik vind het geweldig, zeker als ik omhoog mag kijken en vooruit mag zien. Dat is waar, maar met alle toestanden die we hier op aarde hebben, alle moeite, de pijn en het verdriet... Nou ja, ik hoef u toch niks te vertellen. Dat is toch eigenlijk een drama? Daar komt een eind aan en dat is waar zo’n grafsteen van spreekt.

Trouwens, als je zo'n steen niet onderhoudt, dan gebeurt er dit. Het zou een Joodse begraafplaats kunnen zijn, want Joodse begraafplaatsen zien er vaak zo uit; daar wordt niks aan gedaan. Eigenlijk wel een mooi beeld. Ik vind het ook wel mooi om het te onderhouden, maar dit is precies wat het is. En dat geldt voor alles. Je zet een prachtige auto ergens neer, doet er helemaal niks aan en komt dan eens over de twintig of vijfentwintig jaar terug om te kijken wat er nog van overgebleven is. Alles vergaat, alles is aan het bederf, aan het zuur onderhevig. Daar hadden we het de vorige keer over: zuur. Alles wordt aangevreten door zuur. Wij kunnen niet zonder zuurstof, maar het is wel het begin van het einde.

De ganse schepping, zo staat het in Romeinen 8, is aan de slavernij van de vergankelijkheid onderworpen. Dat staat er letterlijk. Dat wil zeggen dat elk creatuur een slaaf van de vergankelijkheid is. Het gaat niet alleen voorbij, nee, het vergaat. Dat is wat het woord vergankelijkheid betekent. Er wordt gezaaid in vergankelijkheid; een vergankelijk lichaam wordt aan de aarde toevertrouwd. En dan is het een kwestie van tijd voordat er niets meer van overgebleven is. Dat is dan weer ontbinding, het proces gaat verder. Dat is vergankelijkheid.

Maar dat staat in absoluut contrast met de onvergankelijkheid waarmee opgewekt zal worden. Er wordt gezaaid in vergankelijkheid, maar er wordt opgewekt in onvergankelijkheid. Eigenlijk heb ik uiteindelijk dit plaatje gekozen, maar ik had goede redenen gehad om daar helemaal geen plaatje bij te zetten. Want wij kennen dat niet. Een plaatje van iets onvergankelijks bestaat simpelweg niet. Ik kan hooguit – en ik heb nu expres een olijfboom hierbij gedaan – een beeld geven. Die vind ik toch wel fraai, want dat is het embleem van onvergankelijkheid. Ik heb dat bij een andere gelegenheid ook al eens uitgelegd: we weten allemaal dat een olijfboom zichzelf regenereert. Vandaar ook dat die bomen, als je ze niet omhakt, gewoon altijd blijven bestaan. Ze regenereren zich en dat is daarmee een beeld van onvergankelijkheid. Een olijfboom is natuurlijk niet echt onvergankelijk, het is alleen een beeld ervan. Vandaar ook dat wat hij produceert – olijfolie – ook een beeld is van onvergankelijk leven.

Laten we het daar verder nu even niet over hebben. Ik wil het niet over olijfolie hebben, ik wil het hebben over dat waar het een beeld van is: namelijk van onvergankelijkheid, wat niet voorbijgaat. Wij kennen dat niet. In dit bestaan gaat alles voorbij. Het bestaan dat straks zal beginnen op het moment dat Hij gaat opwekken, dat is van een totaal andere aard en conditie. Het gaat niet voorbij, het is onvergankelijk. En we weten wat het is, want er is een Eersteling die is opgewekt uit de doden. Er waren al meer mensen eerder opgestaan uit de doden, maar die keerden weer terug naar het oude bestaan. Dat was geen nieuw bestaan; die keerden terug naar het oude bestaan en moesten alsnog weer sterven, een tweede keer dus. Nee, we hebben het nu over een opwekking in onvergankelijkheid zoals Christus. Hij is opgewekt en de dood ligt achter Hem. Hij sterft niet meer. Een onvergankelijk leven, dat is het eerste wat als kenmerk ervan wordt gegeven: het vergaat niet.

Contrast 2: Gezaaid in Oneer, Opgewekt in Lichtende Heerlijkheid ↑ hoofdstukken

Gezaaid in oneer. In dishonor, zonder eer betekent dat. Of ook wel: ontluistering. En dat is een tweede kenmerk van ons lichaam en ook trouwens van de vergankelijke schepping in het algemeen. Het is ontluisterend. Voor zover het luister heeft, verdwijnt die luister weer. Ik weet wel, sommige mensen en sommige creaties kennen vanaf de aanvang al die luister niet; zij moeten vanaf de geboorte allerlei functies missen en ook schoonheid missen. Ik wil daar nu niet lacherig over doen, maar waar het om gaat is dat Paulus zegt: dit bestaan, dit lichaam, is in oneer. Ontluisterend.

Dat kun je op twee manieren opvatten. Ik bedoel niet dat Paulus daarbij de keuze laat tussen het een of het ander; het is namelijk in twee opzichten waar. Die oneer, die ontluistering, is zowel esthetisch – dus in de sfeer van schoonheid – als functioneel. Ik zal duidelijk maken wat ik daarmee bedoel. In het algemeen is het zo dat nieuw leven prachtig is. Ook hier geldt: niet altijd, niet per definitie. Maar een lammetje dat huppelt in de wei is prachtig; dat spreekt van vitaliteit. Daarentegen, als zo'n schaap helemaal oud is geworden, dan gaat er steeds meer vanaf.

Dat is het esthetische aspect. Het kan vanaf de aanvang al gebreken vertonen, maar ik zal u een paar voorbeelden geven. Je raakt je schoonheid kwijt, voor zover je die al had. Niet iedereen is even knap, maar als je knap ter wereld bent gekomen, heb je daar in deze wereld veel profijt van. Er zijn onderzoekingen naar gedaan en we weten het uit eigen ervaring: als je knap bent, heb je alleen al om die reden een voorsprong. Dat begint al in de klas bij het kiezen van vriendjes of vriendinnetjes, en zelfs in je carrière heb je daar profijt van.

Maar laten we ervan uitgaan dat je die schoonheid in aanvang hebt; je raakt het hoe dan ook kwijt. Ik geef zomaar een paar voorbeelden: je raakt je haar kwijt. Nu heb ik het even over de mannen onder ons. Nee Kees, ik wil helemaal geen naam noemen, je kijkt nu zo gefrustreerd... Maar je keek me wel aan! Ja, maar ik had vele andere mannen hier kunnen aankijken. Je kunt een prachtig haardos hebben en je raakt het kwijt. Wat dacht u? Je raakt nog veel meer dingen kwijt. Ook dat is ontluistering. Je hebt misschien in aanvang een prachtig gebit. Daar kunnen we vandaag natuurlijk heel veel aan doen met alle tandtechniek en de tandartsen die beschikbaar zijn. Het is geweldig wat men daar allemaal voor heeft bedacht, maar het blijft behelpen. Bovendien kan het een vermogen kosten, is het niet Therese? Ik hoorde Therese er deze week nog over, over een hele sessie die ze bij de tandarts ondergaat die een vermogen kost.

Dat geldt natuurlijk voor allerlei schoonheidsingrepen. Botox – ik hoef dat woord maar te horen en we weten al genoeg. Maar als je het allemaal gewoon zijn natuurlijke gang zou laten gaan, dan krijg je dit: na verloop van jaren heb je nauwelijks nog tanden in je mond. Daarmee raakt een mens echt zijn glorie kwijt. Zijn eer en zijn luister raakt hij daarmee kwijt. En wat betreft die botox: als je heel oud wordt, zoals dit vrouwtje op de dia kennelijk geworden is, dan word je rimpelig. Het is niet meer dat perzikhuidje dat het ooit was toen het een klein kind of een baby was. Het raakt in verval. Alles gaat zakken, verzakken, afzakken en vervallen. Behalve tandvlees, dat trekt juist weer op. Maar ook dat is verval. Dat is de oneer.

Er wordt gezaaid in oneer. Dat wil zeggen: voor zover het begonnen is in luister – wat al geen vanzelfsprekendheid is – is het in elk geval in de loop der jaren, tot aan het moment van sterven zelf, een proces van ontluistering. Het is dus niet alleen zo dat er een keer een einde aan komt en dat het al die tijd geweldig is geweest. Nee, het is een ontluisterend proces, wat je er ook aan doet en wat je ook uit de kast trekt.

Dat is in esthetisch opzicht zo, maar dat geldt ook functioneel. Je raakt allerlei functies kwijt. Je moet op een gegeven ogenblik aan een bril. Sommigen zijn al heel jong, maar dat maakt niet uit; dat zijn hulpmiddelen die we in het leven hebben geroepen. Of je raakt je gehoor kwijt. Of je moet je gaan behelpen met een wandelstok om je nog staande te houden. Zojuist hadden we het er nog even over: je vader die niet meer zelf kan staan vanwege zijn leeftijd. Dat zijn allemaal hulpmiddelen. En dit zijn nog betrekkelijk onschuldige dingen van allerlei functies die minder worden of die je kwijtraakt. Dan heb ik het geheugen nog even buiten beschouwing gelaten – dat is wat moeilijker uit te beelden – of je verstand, dat zomaar minder kan worden. Ik noem deze dingen concreet omdat Paulus zegt: dit is een vergankelijk bestaan. Er wordt gezaaid in oneer, zonder heerlijkheid. Voor zover het al heerlijkheid heet, raak je die kwijt. Esthetisch, functioneel: de eer gaat verloren. De één is daar meer slachtoffer van dan de ander, maar aan het proces zelf is geen ontkomen aan.

Maar, zegt Paulus, er wordt gezaaid in oneer, maar ik zal je wat vertellen: er wordt opgewekt in heerlijkheid. Dat betekent niet alleen dat we dan niet meer die oneer en die ontluistering zullen kennen, maar het betekent veel meer. Ook dat is weer lastig uit te beelden, want we weten eigenlijk niet waar we het over hebben. Het is niet alleen zo dat we straks weer in schoonheid zullen zijn en alle functies terughebben zoals het ooit was – dat zou slechts een soort restauratie zijn. Nee, we zullen inderdaad schoonheid en vermogen hebben, maar nog veel meer dan dat. Functies die we nu niet eens kennen, zullen we straks hebben. Dat lichaam is een lichaam in heerlijkheid.

Ik wil even stilstaan bij dit woord, want ik heb er zojuist al even op gewezen. Dit woord hier, doxa, is hetzelfde woord dat in vers 41 en 42 werd weergegeven met 'glans'. Er wordt dus opgewekt in glans of schittering. En ik neem dat ook heel letterlijk. Er wordt opgewekt in licht. Wij zullen straks een stralend lichaam hebben. Niet alleen bij wijze van spreken, zoals wij van iemand zeggen dat hij of zij 'straalt'. Dat is ook zo, een mens kan stralen en licht geven, maar ook letterlijk, fysiek. Dit lichaam is nu in oneer en moet zijn vitaliteit prijsgeven; de luister raakt het op de een of andere manier kwijt. Maar dat lichaam straks is in heerlijkheid, bekleed met licht. We weten trouwens ook dat dat lichaam zulke geweldige opties en mogelijkheden heeft. Het model dat we tot dusver kennen, is Christus; Hij is de enige die momenteel in onvergankelijkheid is opgewekt.

De hele schepping zal volgen, zegt Paulus. En dat is het evangelie, maar neem niet weg: er is er nog maar één die dit kent. Maar dat is een lichaam in heerlijkheid. Hij verscheen bijvoorbeeld aan de Emmaüsgangers in een andere gedaante, en weer anders in de avond aan Zijn discipelen, toen Hij zelfs door – wij zeggen dan – gesloten ramen en deuren kwam. Maar ja, dat is ook weer bij gebrek aan beter, want wij denken in onze driedimensionale termen: Hij moest door de ramen en deuren. Maar dat hoeft helemaal niet, want Hij komt gewoon vanuit een andere dimensie. Ja, nou ja goed, ik weet niet of ik dit moet uitleggen, maar het maakt niet uit. Het gaat erom: dat is zoveel meerdimensionaal.

En bovendien, nog weer een aantal jaar later – maar toen was Hij inmiddels daarboven – toen verscheen Hij aan Saulus van Tarsus in een oogverblindende heerlijkheid. "Gelijk de zon schijnt in haar kracht," staat erbij in Handelingen 9. Dat wil zeggen: Hij gaf licht, zelfs zodanig dat Paulus (toen nog Saulus) drie dagen lang blind is geweest vanwege de schittering van het licht. Dus het lichaam heeft ook de mogelijkheden om dat weer te dimmen of in ieder geval te beperken. Het kan zich aan allerlei omstandigheden aanpassen. En dat wil zeggen dat het een lichaam is in lichtende heerlijkheid. We lezen ook dat dit lichaam gelijkvormig gemaakt zal worden aan het lichaam van Zijn heerlijkheid. Dat wil zeggen: Zijn heerlijkheid, en de heerlijkheid die dat lichaam heeft, is de heerlijkheid die jouw, mijn, ons lichaam en dat van wie dan ook eens zal hebben. Iedereen in zijn eigen rangorde, dat weet ik, maar niettemin: dat is wat er staat te gebeuren. In heerlijkheid.

Ik denk trouwens ook dat ooit Adam en Eva dit ook hebben gekend. Ja, ik weet het: het was toen al een sterfelijk lichaam. Ze konden iedere keer eten van de boom van het leven, zodat ze niet doodgingen, maar het was al een vergankelijk lichaam. Maar dat neemt niet weg dat het al een lichaam was in een bepaalde mate van heerlijkheid. Ik denk dat Adam en Eva daarom ook bekleed waren met licht. Je leest van het moment dat zij gegeten hadden van de verboden vrucht, toen werden hun ogen geopend en zij werden gewaar dat ze naakt waren. Ja, waarom? Ineens verdween dat goddelijke kleed van licht. Ze stonden dus ineens in hun nakie voor elkaar. En dat licht, dat waren niet de kleren van de keizer; nee, dat was goddelijk licht waar ze mee bekleed waren.

Nou, dat licht... ik kan dit niet zo goed duidelijk maken: wat is dat, 'bekleed met licht'? Ja, ik kan me er enigszins een voorstelling van vormen, maar hoe dat werkt en hoe het precies in elkaar zit, weet ik niet. Maar er wordt opgewekt in heerlijkheid, dat wil zeggen: in lichtglans. Wat er dan ook verder zijn moge, maar in die heerlijkheid zullen we straks zijn, met een heel ander type kleed. Eerst was het nog zo dat ze zichzelf gingen bekleden met vijgenbladen, maar de Heer had een heel ander idee. Hij heeft toen een dier geslacht en hen bekleed met vellen van dieren. Er werd eerst een dier geslacht en vervolgens werden ze daarmee bekleed; met een onschuldig dier dat zijn leven had gegeven, daarmee werden zij bekleed.

Dat was een prachtig beeld, ja, maar voor dit vergankelijke bestaan. Straks worden we opgewekt in heerlijkheid. Dus dat is niet alleen maar zonder de 'oneer' die wij thans kennen; nee, het betekent zoveel meer heerlijkheid dan we hier ooit gekend hebben. In esthetisch of in functioneel opzicht – in alle opzichten. Paulus noemt nog iets.

Contrast 3: Gezaaid in Zwakheid, Opgewekt in Kracht en Vermogen ↑ hoofdstukken

Dat is het derde contrast. Er wordt gezaaid in zwakheid. Het woord dat hier trouwens gebruikt wordt, wordt elders vertaald met ziekte. Er wordt gezaaid in... maar eigenlijk is dat ook min of meer synoniem, want zwakte is niets anders dan een gebrek aan energie, aan potentie en aan vermogen.

Ik heb een boek in de kast staan — ik heb er wel meer — dat als titel 'Vitaliteit' heeft. Het is geschreven door Roy Martina, nogal een tjaka-arts, maar in ieder geval: hij kan het weten, want hij is ook een zeer academisch gevormde arts. Hij zegt: ziekte is niets anders dan een gebrek aan energie. Je lichaam is dan niet in staat, het mist de kracht. De verklaringen die hij erop geeft, daar gaat het nu verder niet om, maar het lichaam mist de kracht om iets te herstellen. Het lichaam heeft ook afnemende krachten.

Nu weet ik wel, er zijn allerlei processen waardoor je dat nog weer versnelt, en dat heeft ook weer met voeding te maken. In de klas waar ik doordeweeks 's avonds lesgeef, hangt een grote poster met de tekst: 'If you don't use it, you will lose it'. Dat gaat bijvoorbeeld over spieren. Als je je spieren niet gebruikt, dan raak je de kracht kwijt. Je moet die dingen ook gebruiken; we weten dat allemaal. Als oude mensen op een gegeven ogenblik achter de geraniums blijven zitten — u kent dat — dan versnelt dat het proces van ouder worden alleen maar. Je moet ook in beweging blijven.

Maar even terug naar deze tekst: er wordt gezaaid in zwakheid. Dit lichaam is zwak, ziekelijk. En we vinden het natuurlijk allemaal prachtig, dat zeggen we heel vaak tegen elkaar: "Als je maar gezond bent." Ja, maar er zijn velen die niet gezond zijn. Wat dan met hen? En oud worden, dat is toch wel geweldig als je dat mag beleven. Ik bezoek de laatste tijd nog wel eens oudere mensen, en juist van de week heb ik het nog meerdere keren gehoord dat ze zeggen: "Nou, oud worden is prachtig, maar oud zijn... nou, het is soms echt op z'n minst erg zwaar."

En nogmaals, zeker als je gezond van lijf en leden bent en je hebt die leeftijd nog niet bereikt, dan kun je er nog lacherig over doen — en blijf vooral ook lachen, hoor! Vooral met dit perspectief voor ogen kun je echt de gein erin houden. Met recht de gein, want dat is genade, hè? Ja, even terzijde, maar het woord 'gein' komt van het Hebreeuwse woord voor genade. Dan kun je inderdaad de humor er ook van inzien, want dit is maar een versie die weer voorbijgaat. Gelukkig, wees daarmee blij; de onvergankelijke versie wacht. En dat is toch van een totaal andere orde.

Er wordt gezaaid in zwakheid en die zwakheid waaraan dit lichaam onderhevig is, is zwaar. Zeker als je eenmaal oud geworden bent, dan ga je die beperkingen letterlijk aan den lijve ondervinden. Maar, zegt Paulus: er wordt weliswaar gezaaid in zwakheid. Afnemende krachten, dat is wat ouderdom eigenlijk ook is: de krachten nemen af en daardoor nemen de kwalen en de ziektes toe. Maar, zegt Paulus — en daar praat ik veel liever over — kijk even terzijde. Dat Paulus deze contrasten tekent, is juist om iets duidelijk te maken. Je kunt dingen immers alleen maar begrijpen en beseffen door de contrastwerking.

We zouden geen idee hebben van wat onvergankelijkheid betekent als we ook niet zouden hebben leren verstaan wat het is om vergankelijk te zijn. Eigenlijk heeft deze hele oude schepping alleen maar een decor- of displayfunctie, namelijk om de glorie van de definitieve versie te laten uitkomen. Anders zouden we er geen idee van hebben. Tegen de achtergrond van vergankelijkheid wordt de waarheid van onvergankelijkheid zo enorm geweldig. En dat geldt ook voor de heerlijkheid tegen de achtergrond van de oneer.

Maar dat geldt ook voor als we straks opgewekt worden in kracht. In het Grieks staat hier dynamis, waar ons woord dynamiet van afgeleid is. Het gaat om power. Het Engelse woord 'power' vind ik ook altijd erg mooi. Eigenlijk is dat woord afgeleid van mogelijkheden, van opties. Wij spreken dan over 'vermogen', maar vermogen is eigenlijk afgeleid van mogelijkheden. Vermogen wil zeggen: het is tot zoveel in staat. Nou, dit lichaam is zwak. Het kan sowieso al niet zoveel, en in vergelijking met dat wat komt, kan dit lichaam bijna niets.

Dat is net als — en dan vind ik het wel weer leuk — het beeld van een rups en een vlinder. Kijk, wat kan een rups? Die zit met duizend pootjes vast aan de aarde. Zo'n vlinder kan zich natuurlijk ook nog op aarde bewegen, maar hij kan zoveel meer. Hij zit niet meer vast aan de aarde; hij vliegt met een kleurenpracht zo de blauwe hemel in. Dat fladdert. Nou, dat contrast: dit lichaam is in zwakheid, dat lichaam straks is in kracht. Zo'n enorm vermogen, zoveel mogelijkheden. Ik had het er zojuist al over in verband met die heerlijkheid, maar die dingen grijpen erg in elkaar.

Het is een vermogend lichaam. Niet alleen met energie die niet afneemt — ik weet niet of je kunt spreken van een nog toenemende mate, dat zou ook nog kunnen, dat weet ik niet — maar ja, als je al 'to the max' gevuld wordt met vermogen, wat kan er dan nog meer bij? Dat is het lichaam straks: in kracht, in dynamis, met vermogen, met zo enorm veel mogelijkheden. Wel, dat is waar Paulus het over heeft. En juist die kracht wordt zichtbaar en zullen we ons straks realiseren als we terugdenken. Dat zullen we dan misschien niet meer actief doen, maar we hebben wel weet van de achtergrond, namelijk de zwakheid die we hier zo aan den lijve hebben ondervonden. Hoe meer we die trouwens hebben ondervonden, hoe meer de waardering straks ook zal zijn. Dat lijkt me ook logisch.

Het wordt een beetje lastig wat de vertaling betreft, want die staat ons niet erg terzijde in vers 44.

Contrast 4: een Ziels (bloed) Lichaam Versus een Pneumatisch Lichaam ↑ hoofdstukken

"Er wordt een natuurlijk lichaam gezaaid." Ja, dat zegt de vertaling, maar het staat er niet hoor. Er wordt een psychisch – of zo u wilt: een ziels lichaam gezaaid. Niet een natuurlijk lichaam; dat hebben de vertalers ervan gemaakt. Er wordt een ziels lichaam gezaaid. Dit lichaam is ziels. En waaruit bestaat nou dat zielse? Ik had het ook anders kunnen vervoegen. Dan spreken we niet over ziels, maar over zielig. En die vind ik ook wel erg leuk. Want we spreken dan over ziel en geest. Dat is precies het contrast waar Paulus het hier over heeft: psychisch en pneumatisch, psychikon en pneumatikon. Wij zeggen dan ziels en geestelijk. Nou, geestelijk... daar heb ik altijd wat moeite mee. Niet alleen vanwege dat 'lijk' waar het mee eindigt, maar ook de associaties; nee, die deugen niet helemaal. Dan spreek ik veel liever over geestig: zielig en geestig.

Ja, maar dit lichaam is ziels. En wat is het zielse? Nou, dan moeten we even teruggaan naar de Tenach, de Torah. Dat lees je in Leviticus 17 vers 11. Want daar verklaart God waarom Hij het bloed op het altaar geeft: "Want de ziel van het vlees is in het bloed." Dit lichaam, waarin is dat gelegen? In het bloed. Dus dit is een zielslichaam. Dat betekent: het is een lichaam dat gedomineerd wordt door en volledig afhankelijk is van bloed. Vandaar ook dat we zeggen: bloed geven is leven geven. Dit hele lichaam wordt onderhouden en gevoed door bloed. Elk plekje in mijn en uw lichaam wordt gevoed door bloed dat door de aderen stroomt. Dit vlees is ziels.

Trouwens, het woord Adam komt daar ook nog vandaan. Daar zit het woordje 'Dam' in, en Dam is het Hebreeuwse woord voor bloed. Er zit trouwens ook nog het woordje 'Adom' in, en dat is het Hebreeuwse woord voor rood. Adam is dus eigenlijk de ziel, degene die uit bloed bestaat en door bloed geregeerd wordt. Dat geldt voor elk – nee, niet levend organisme – maar voor elke ziel. Alles wat in de Bijbel 'ziel' heet. Niet alleen de mens is een ziel, maar de dieren net zo. De eerste keer dat het woord ziel gebruikt wordt in de Bijbel, gaat het over dieren.

Wat betreft de mens moeten we echt een heleboel misverstanden even een goede schop geven. Want kijk, wij zeggen wel: de mens heeft een onsterfelijke ziel. Lieve mensen, dit heeft niets met de Bijbel te maken. Dit is Plato; het is Griekse filosofie. De mens heeft geen ziel, de mens IS een ziel. En sterker nog, de eerste keer dat het woord ziel gebruikt wordt in Genesis 1, dan staat er dat de wateren wemelen van levende... Ja, in de NBG-vertaling staat dan 'levende wezens', maar er staat dat de wateren wemelen van levende zielen. Gewoon vissen. Planten zijn geen zielen, want planten hebben namelijk geen bloed. Maar dieren en mensen zijn zielen. Niet 'hebben een ziel'. En al helemaal geen onsterfelijke ziel. De Bijbel spreekt over de ziel die zal sterven en ook over dode zielen. Dat hele idee van een onsterfelijke ziel is volstrekt onbijbels. We hebben geen ziel, we zijn een ziel. En waarin bestaat het zielse? Wel, uit het bloed.

Maar dit lichaam is ziels, en dat kan dus niet in de onvergankelijkheid. Later in datzelfde hoofdstuk, 1 Korinthe 15, zijn we inmiddels in vers 50 aangekomen. Dan zegt Paulus: "Dit spreek ik evenwel uit, broeders: vlees en bloed kunnen het Koninkrijk Gods niet beërven." Wel dat vlees, maar vlees en bloed in die combinatie niet. Het toekomstig lichaam heeft geen bloed. Wel is het echt een lichaam. Ik weet wel dat men eruit afgeleid heeft dat het een soort astraal of etherisch lichaam is, hoe je het ook maar noemen wilt. Nee, het is een echt lichaam. Ik zal het u ook laten zien, want in Lucas 24 lees je op de dag van de opstanding dat Jezus in het midden van Zijn discipelen verschijnt en dan zegt Hij: "Ziet Mijn handen en Mijn voeten." Die waren trouwens niet meer gewond hoor; je leest niet dat het wonden waren, het waren tekenen die herinnerden aan... Geen wonden, uiteraard niet. Het is een opstandingslichaam in heerlijkheid en in kracht, dus hoezo wonden? "Maar ziet Mijn handen en voeten, dat Ik het Zelf ben. Betast Mij." Dus echt aan te raken. "Betast Mij en ziet dat een geest – want daar dachten ze mee van doen te hebben – geen vlees en beenderen heeft, zoals gij ziet dat Ik heb." Dus dat toekomstige lichaam is echt een lichaam: vlees en beenderen, absoluut. Maar niet vlees en bloed, want dat kan het Koninkrijk Gods niet beërven. Dat is niet voor de onvergankelijkheid.

Er wordt een ziels lichaam gezaaid, waar bloed door de aderen stroomt; er wordt een geestelijk, een pneumatisch lichaam opgewekt. En hoe ik me dat moet voorstellen? Ja, sorry, dat weet ik niet. Stroomt er dan geen bloed meer door onze aderen, maar geest? Ja, ik denk het. Pneuma. Het is een pneumatisch lichaam. Er is natuurlijk ook in dit huidige lichaam wel een wisselwerking tussen lichaam en geest. We spreken dan over psychosomatisch. Wij gooien die dingen namelijk nogal eens door elkaar, maar goed, er is een wisselwerking. Op het moment dat ik noem wat ik denk – laat ik even een onschuldig voorbeeld geven – ik denk aan zure appels, dan loopt het water mij in de mond. Dat is de wisselwerking van geest en lichaam. Die is er, richting het lichaam, maar ook richting de geest. Maar dit is geen pneumatisch lichaam. Het is niet zo dat als ik nu denk dat ik in Amerika wil zijn, dat ik dan ook in Amerika ben. Ja, maar een pneumatisch lichaam kan dat dus wel. Dat is een lichaam dat geregeerd wordt door geest. Als mijn geest zegt: "Daar wil ik zijn", dan kan ik daar ook zijn. Nu kan dat niet, want nu ligt het in het zielslichaam en is het gebonden aan bloed.

Dat toekomstige lichaam is pneumatisch, is geest. Dat wil zeggen: het wordt geregeerd en gedomineerd door geest. Nogmaals, het is stamelen, akkoord. Ik zit hier als een rups gewoon maar een beetje – nou, niet te filosoferen, we doen het aan de hand van de Schrift, wat God gesproken heeft. De eersteling is er al. Maar het voortstellingsvermogen... dat weet ik niet. Maar dat lichaam is pneumatisch, niet ziels. Niet zielig. Nee, godzijdank niet. Zal ik het zo zeggen: het is een geestig lichaam. Daar kan ik nou zo blij van worden. We hadden het erover dat je soms zo verrukt kunt zijn over bepaalde veranderingen, dat je een nieuwe auto krijgt of een nieuwe badkamer. Maar we praten nu over een lichaam. Oké, laten we hier tachtig of negentig jaar mee doen, of veel minder, dat maakt me niet uit. Een aantal decennia zitten we hierin. Maar het is hoe dan ook vergankelijk. Het is oneer, het is zwakheid. Het is ziels.

Dat lichaam straks, dat is onvergankelijk. Dat heb ik altijd genoemd. Dit is uw en mijn toekomst. Of je het nou gelooft, of je het nou kunt voorstellen of niet: dit is jouw toekomst. Niet voor eventjes; dit is onvergankelijk, mensen. Het is geweldig om hieraan te denken. Ze zeggen: hoop doet leven. Nou, dat kun je wel zeggen. Dit doet mij nu al... ik bedoel, het is toekomst, maar dat ik die hoop nu mag hebben, dat doet mij nu leven. Er wordt een pneumatisch lichaam opgewekt. En, zegt Paulus: is er een ziels lichaam, dan bestaat er ook een geestelijk lichaam. Dat wil zeggen: zo zeker als het ene er is, zo zeker komt ook het andere. Aldus... en nou ben ik bij het laatste vers waar ik nog even bij stil wil staan, want ik zie dat de tijd voortschrijdt. Dat hebben we hier ook nog eens een keertje natuurlijk: ja, dat klokje. Juist vorige week had ik daar op internet nog even een discussie over. Dat ging over verjaren. Worden er ook nog in de opstanding verjaardagen gevierd? Nou, dat kun je wel vergeten. Dat is geen beginnen aan. Maar dat niet alleen, maar bovendien wat de Schrift hierover zegt in het vervolg.

"Wat verjaart," zegt de Hebreeër, "wat verjaart is nabij de verdwijning." Hebreeën 8 vers 13. Nee, het verjaart niet. Verjaren betekent juist dat het voorbijgaat. Maar we verjaren niet, kom nou. Maar goed, die tijd waar we hier zo aan onderhevig zijn, kennen we daar ook niet.

Nu zegt Paulus: "Aldus staat er ook geschreven," en hij verwijst nu naar Genesis 2 vers 7, naar Adam, de eerste mens. Over zijn naam had ik het zojuist al even. Hij werd een levende ziel. Daar staat inderdaad: alzo werd de mens een levende ziel. Niet: de mens kreeg een ziel, maar de mens werd een levende ziel. Dat was hij op het moment dat hij gecreëerd werd uit stof van de aardbodem.

Vervolgens, toen hij gegeten had van de verboden vrucht, werd hij een stervende ziel. Dit bestaan noemen wij leven, maar in 1 Korinthe 15 noemt Paulus het geen leven, maar noemt hij het sterven. Dit is geen leven, dit is sterven. Wij zijn namelijk bezig dood te gaan. Ja, we spreken allemaal van leven, natuurlijk, maar op het moment dat je het gaat hebben over het echte leven, dan noemen we dit geen leven meer. We moeten die dingen wel even goed uit elkaar houden.

Bovendien is dit strikt genomen geen leven. We zijn toch bezig dood te gaan? Dit bestaan is toch niet anders dan een gestadige dood, om met de woorden van het doopformulier te spreken? Ja, ik ben aardig op de hoogte van die kerkelijke formulieren, maar zo staat het er: een gestadige dood. We zijn bezig dood te gaan. De mens was ooit een levende ziel en werd vervolgens een stervende ziel.

Maar de laatste Adam... Dit was de eerste adem. Al die miljarden mensen, al zijn nakomelingen, zijn naar zijn model gemaakt en zijn met hetzelfde sop overgoten in vergankelijkheid, in oneer, in zwakheid en bovendien zielszielig, in alle betekenissen die dat nog met zich meekrijgt. Maar de laatste Adam is een levendmakende geest.

De Laatste Adam: de Definitieve Versie en Levendmakende Geest ↑ hoofdstukken

Niet alleen een levende ziel, maar bovendien een levendmakende geest. Dus Hij is niet alleen maar leven, Hij maakt ook levend. In Hem worden alle mensen levend gemaakt. Ik zeg het expres zo, want waarom wordt Hij nou Adam genoemd? Dat is heel simpel. Hij wordt Adam genoemd omdat Hij de hele mensheid insluit. Zoals Adam de hele mensheid insluit, zo heet de Christus ook Adam, omdat Hij net zo goed de gehele mensheid insluit.

Daarom heet Hij Adam, en waarom heet Hij de laatste Adam? Omdat Hij de definitieve versie is. Er wordt wel eens gezegd: de tweede Adam. Dat is echter geen Bijbelse uitdrukking, want dat zou kunnen suggereren dat er ook nog een derde volgt. Nee, Hij is de definitieve. Hij is niet de tweede, Hij is de laatste. Die eerste had alleen maar de functie om iets voor te bereiden. Het was een tijdelijke demoversie, zeg maar, en die moest voorbijgaan ter introductie van de echte. Wil de ware Adam opstaan? Nou, ik kan u zeggen: die is opgestaan! De laatste namelijk, de definitieve. En waarom heet Hij Adam? Omdat Hij alle mensen insluit.

Verzin ik dat? Nee, dat had Paulus juist enkele verzen eerder geschreven: "Want evenals in Adam allen sterven..." Nou, kunnen we dat ontkennen of niet? Het is nogal simpel, het is gewoon een feit, een vaststelling. Wij sterven en we worden gezaaid – nogmaals – in vergankelijkheid, in oneer, in zwakheid en als ziels lichaam. En dat geldt voor alle mensen. "Zo zullen ook in Christus allen levend gemaakt worden." Sommigen hebben er een gewoonte van gemaakt om de hele tekst te veranderen door te zeggen dat het gaat over "allen die in Christus zijn". Maar we moeten de tekst intact laten, hè. Paulus schrijft dat het twee keer over "allen" gaat, twee keer over dezelfde "allen". Er staat niet: "allen in Christus", maar: "in Christus allen". Ja, wees wel precies. Op het moment dat je de woordvolgorde verandert, dan krijg je een heel andere zin. Men heeft er alles aan gedaan om dit toch maar in te perken en te verzwakken, zodat je geen evangelie overhoudt.

Wij wijzen in deze samenkomst – daarom is het ook een Goed Bericht Samenkomst – op de laatste Adam die de gehele mensheid insluit. En zoals alle mensen sterfelingen zijn, zo worden in Christus alle mensen levend gemaakt. Of ze het nou leuk vinden, of ze het nou geloven, of ze het weten, of ze er een benul van hebben, of ze daarna leven... dat maakt, om het kwaad te zeggen, geen donder uit. Dat is ook zo. Het feit staat.

Ik heb wel een goede tip voor u en dat is: sta daar ook op. Dat zegt Paulus ook aan het einde van 1 Korinthe 15. Hij bedoelt: word standvastig, onwankelbaar. Waarin? Nou, in deze waarheid. Sta daarop! Als u 's morgens opstaat – een mooi beeld trouwens – sta daar dan op. Ze zeggen wel eens dat iemand met het verkeerde been uit bed is gestapt. Nou, ik weet meteen wat dat is. Weet u wat met het verkeerde been uit bed stappen is? Dat u niet met dat ene been, laat staan met het andere been, op die waarheid gaat staan. En dan gaat u inderdaad meteen chagrijnig worden. Maar als u zo opstaat, dan bent u meteen opgewekt.

Goed, zo zullen ook in Christus allen levend gemaakt worden. Vanmorgen hebben we zomaar als rupsjes nagedacht over het bestaan van een vlinder. "Dat kan ik me niet voorstellen," zegt u misschien. Nee, dat is ook zo, maar is het niet geweldig om je daarmee bezig te houden? Zullen we elkaar en onze hemelse Vader danken?

Dankgebed ↑ hoofdstukken

Wat is het geweldig, Heer, dat we in een vergankelijke wereld en in een vergankelijk lichaam – dat aan oneer en zwakte en aan het ziels onderhevig is en ook in slavernij is – dat we zo'n uitzicht mogen hebben. Het is letterlijk onvoorstelbaar, maar we geloven het. En de Eersteling is er; de garantie is al gegeven. U hebt gesproken, en zou er voor de Heer iets te wonderlijk zijn?

Wat is het groot dat we het besef van God mogen hebben. Als we enig idee hebben van hoe dit vergankelijke bestaan tot stand is gekomen, dan laten we het wel uit ons hoofd om te zeggen: dat is onmogelijk. Als we enig idee hebben hoe deze schepping functioneert, dan weten we dat het wonder van het bestaan ongekend is. En daarom zeggen wij niet: het is onmogelijk. Integendeel, wij kennen God.

En we danken U, Heer, dat we zo naar boven mogen opzien. Dat we opgewekte mensen mogen zijn, die elke dag met goede benen uit bed mogen opstaan, staande op dat getuigenis. Dat we dat mogen vertellen, o Heer. We danken U dat we daaruit mogen leven en dat we het mogen doorgeven als een mededeling; niet als een sociale oproep of als iets wat wij doen, maar als het evangelie. Zoals Uw Woord zegt: dat is een kracht Gods voor eenieder die het gelooft, voor eenieder die daarop staat en daar amen op zegt. Het zal zijn kracht bewijzen.

Heer, wat is het geweldig dat we dat mogen weten en daaruit mogen leven. Open de ogen van ons hart, zodat we daarvan steeds meer gaan zien en ontdekken dat het ook een krachtbron is in dit vergankelijke bestaan. Ook als de krachten afnemen, als we ouder worden, dat we dit uitzicht mogen hebben. Heer, U hebt ons zo onvoorstelbaar rijk gemaakt.

Amen.

🎧 Het Opstandingslichaam
Delen: