Een Open Deur…
30-06-2013 - Geplaatst door Andre PietPresentatie van de GoedBericht-samenkomst gehouden op30 juni 2013 in Zoetermeer.
In het boek Handelingen lezen we dat God voor de natien een “deur van geloof” had geopend, d.w.z. het goede bericht vond ingang. God opende ooit Jezus’ graf en wekte Hem op uit de doden. Maar Hij opent ook ogen, harten, monden. En de Schriften niet te vergeten. En dan kan zelfs een gevangenis een open huis worden…
Powered by RedCircle
📝 Samenvatting & Transcriptie van deze lezing
⏱️ Hoofdstukindeling van deze studie:
- Introductie: een Open Deur van Geloof voor de Natiën
- God Is Degene Die Opent: Harten, Ogen en de Schriften
- Een Krachtige Deur Geopend en de Rol van Tegenstand
- Een Deur van het Woord: het Geheimenis van Christus
- Een Open Huis in Gevangenschap: Paulus in Rome
- Afsluiting: Hij Die Opent en Niemand Zal Sluiten
Introductie: een Open Deur van Geloof voor de Natiën ↑ hoofdstukken
Ook van mijn kant een hele goede morgen. Vrienden, dames en heren, jongens en meisjes, het is een tijd geleden dat we elkaar hier op deze plaats hebben ontmoet – althans een tijd geleden naar de gebruikelijke begrippen, naar wat we gewend zijn. Het is inmiddels een maand geleden; de vorige samenkomst die we hadden, was in Maren. Lang niet allen die ik nu hier zie zitten, waren daar toen bij van de partij, maar het was trouwens een heel goed weekend, dat kan ik u wel verklappen. Dat is een hele belevenis en we hopen dat volgend jaar, zo de Here wil en wij leven, weer over te doen.
Vanmorgen wil ik u heel graag bepalen bij het onderwerp dat u hier op het scherm ziet geprojecteerd: een open deur. Dirk vroeg zojuist bij aanvang: "Kan de deur gesloten worden?" zodat we kunnen beginnen, maar ik ga het dus juist hebben over een deur die geopend is, en dat meestal in overdrachtelijke zin. Als je een concordantie zou raadplegen – dat heb ik uiteraard gedaan bij de voorbereiding – dan zul je zien dat je een hele lijst van schriftplaatsen te zien krijgt waarin die combinatie van 'deur' en 'open' teruggevonden wordt. Het zou ondoenlijk zijn om u bij al die schriftplaatsen te bepalen, maar ik wil u zomaar eens meenemen en ons bepalen bij een paar schriftplaatsen uit het boek Handelingen en uit de brieven. Dan beperk ik me vanmorgen voor het gemak nog even tot de brieven van Paulus, en zelfs dat is nog een beperking.
Een open deur. Laten we naar Handelingen 14 gaan. Daar lees je dit aan het einde van het hoofdstuk: dat zij daar aangekomen zijn en dan de gemeente, de Ecclesia, bijeenroepen. Nou ja, u begrijpt dat als je zo’n vers eruit licht, je midden in een bepaald verhaal komt waarvan je de context misschien niet direct herkent. Maar het idee is dit: de apostel Paulus – want daar hebben we het over – was samen met zijn medewerker Barnabas vanuit Antiochië begonnen in Handelingen 13. Hij is naar Cyprus gegaan en vervolgens weer overgestoken naar Turkije, naar Zuid-Turkije. Hij heeft daar een aantal plaatsen aangedaan en in al die plaatsen ontstond ook een Ecclesia. De boodschap van het evangelie, het goede bericht, heeft hij doorgegeven.
Na verloop van ongeveer twee jaar – we praten nu over het jaar 48 of 49 van onze jaartelling – arriveert hij weer in Antiochië. Dit noemt men dan Paulus' eerste zendingsreis. Het was een betrekkelijk korte tijdspanne en bovendien was dit, in verhouding tot zijn andere reizen, een korte reis. Hij arriveert dan weer in Antiochië, dus als er staat "en daar aangekomen", dan bedoelt Lucas deze plaats. Ze roepen daar de grote Ecclesia bijeen en dan lees je: "en ze gaven verslag van al wat God met hen gedaan had." Dat was gedurende die twee jaar en alles wat er gebeurd was. De wijze waarop het geformuleerd wordt, zoals Lucas het vaststelt, is een eye-opener – als we het dan toch over openen hebben. Want hij zegt niet: "ze gaven verslag van alles wat zij hadden gedaan." Nee, ze informeerden hen over alles wat God met hen had gedaan en daarmee ook bewerkt had; hoe het woord had geklonken en hoe God daar getuigenis aan gaf, het woord bevestigde op alle mogelijke manieren.
En dan vervolgens: "en dat Hij ook" – Hij, God dus – "voor de heidenen" – dat wil zeggen de natiën, de niet-Joden – "een deur van geloof had geopend." Dat ook voor de natiën, dat wil dus zeggen: nu niet alleen maar voor Israël. Kijk, de eerste negen of tien hoofdstukken is de boodschap van het evangelie van de opgestane Messias nog uitsluitend geadresseerd aan het Joodse volk. Met reden overigens; de twaalf hadden die missie. Israël zou eerst tot bekering komen en dan zou de Messias terugkeren. Maar wat je ziet, is dat er een kink in de kabel komt. Het Joodse volk wijst de boodschap van regeringswege zelfs af via het Sanhedrin en de geschiedenis van Stefanus.
Op dat moment komt Paulus naar voren, die zich als het ware al aan het warmgelopen was achter de coulissen. Hij wordt geroepen in Handelingen 9 en dan vind je inderdaad dat er een deur opengaat voor de natiën. Het heil gaat als het ware een omweg maken. Israël wijst het af. De gedachte was dat de Messias was opgestaan en dat het heil de volkerenwereld zou bereiken middels het volk Israël. Wat er in de praktijk gebeurde, is dat het Joodse volk het juist afwees. Niet dánkzij het Joodse volk, maar óndanks het Joodse volk komt het bij de natiën terecht, maar dan op een verborgen manier via de apostel Paulus.
Hoe dan ook: voor de natiën. Dat is het woord dat daar echt gebruikt wordt. Niet alleen voor het Joodse volk heeft God een deur van geloof geopend. Bij ons is die term 'geloof' min of meer synoniem geworden voor godsdienstigheid: "Wat voor geloof heb jij nou? Ik ben moslim." Maar in de Bijbel staat geloof tegenover werken. Geloof heeft te maken met een belofte, met een mededeling die gedaan wordt. Dat is wat Paulus hen ook vertelt. Paulus heeft daar in die contreien van Zuid-Turkije, in die eerste zendingsreis van twee jaar, gesproken tot ieder die het maar horen wilde over de God die de Schepper is van hemel en aarde – "Hoe groot zijt Gij" – maar die ook de Redder is van deze wereld. Dat is een mededeling.
Wat vond daar ingang? De deur werd geopend. De uitdrukking van een geopende deur wil zeggen dat het een welkom vond, dat het ingang vond. Een deur is een ingang – ja, ook een uitgang, dat zullen we straks nog zien – maar hier werd een deur geopend. Als je trouwens even verder leest, dan zijn we inmiddels in Handelingen 15 vers 11. Daar stelt Petrus iets vast als Paulus inmiddels ook gearriveerd is in Jeruzalem. Er ontstaat daar een hele discussie, want kon dat zomaar? Je leest dat er Farizeeën waren die ook geloofden dat Jezus de Messias was, maar die er grote moeite mee hadden dat de natiën gelovig waren geworden zonder dat zij leefden volgens de Joodse wetten en riten. Er wordt een vergadering over belegd, maar dan is het Petrus die een geweldig woord spreekt.
Het is trouwens het laatste woord dat we van Petrus vinden in het boek Handelingen. Handelingen 15 vers 11 is heel veelzeggend, want het is feitelijk de introductie tot de boodschap van Paulus. Petrus voert daar het woord en zegt: "Maar door de genade" – om niet, vreugde om niet – "door de genade van de Heer Jezus geloven wij, Joden, behouden te worden op dezelfde wijze als zij." Daar moet u echt even bij stilstaan, want je zou er zomaar overheen lezen. Wat Petrus hier vaststelt is niet: "Heidenen worden op dezelfde wijze zalig als Joden." Nee: "Jóden worden op dezelfde wijze zalig, gered en behouden als heidenen." Dat wil zeggen: zonder werken. Als je het verband erop naleest, zie je dat hij dat in het voorgaande en het navolgende vers inderdaad zo accentueert.
Wij, Joden, worden op dezelfde wijze als zij, de natiën, gered. Dat wil zeggen: zonder werken der wet. Daar komt helemaal geen menselijke inspanning aan te pas; je krijgt het om niet, door genade. Dat is de mededeling.
Dat is precies de boodschap die Paulus in de wereld bracht. Dat deed hij op zijn eerste zendingsreis, zoals dat dan heet, maar dat deed hij ook op zijn tweede; het was de boodschap die hij allerwege bracht. Niet alleen van de machtige Schepper – kijk, dat God de Schepper is van hemel en aarde, dat is een mededeling. Dat is gewoon zo. Hij heeft alles bedacht, Hij heeft alles gecreëerd.
Dat zet je gedachten natuurlijk meteen in de juiste richting, dat oriënteert je en dan weet je waar we vandaan komen en hoe de dingen zijn. Maar het is geen wet, het is een mededeling. Welnu, dat geldt ook voor de boodschap dat Hij niet alleen de Schepper is van deze wereld, maar ook de Redder van deze wereld. En of je dat nu leuk vindt of niet, of dat je het nu gelooft of niet: het is een mededeling.
De deur des geloofs had God geopend. Het vond ingang. Mensen vonden dat geweldig en het heeft hun hart getroffen. God had die deur geopend.
God Is Degene Die Opent: Harten, Ogen en de Schriften ↑ hoofdstukken
En dat vind ik zo prachtig, want als je dan nog een hoofdstuk verder leest, in Handelingen 16, dan vind je daar een vrouw uit Thyatira. Daar lees je over een zekere vrouw met de naam Lydia, een purperverkoopster uit Thyatira. Zij was een vrouw die God vereerde. Zij hoorde toe en de Heer opende haar hart. Dat vind ik heel mooi in dit verband, als we het hebben over open deuren. Wie opent de deur? We zagen in Handelingen 14 al dat God een deur van geloof onder de natiën had geopend. Dat is Zijn werk.
Vlak voordat de samenkomst begon, hadden we daar nog even een gesprek over. Je zou het soms zo graag willen en dan denk je: ik pak een koevoet of ik ga met grof geweld bij iemand iets forceren. Bij je kinderen bijvoorbeeld, of bij mensen die je lief zijn en die je zo graag iets duidelijk zou willen maken. Je zou het er bij wijze van spreken door de strot willen duwen, maar de deur willen forceren werkt niet. Dat kan helemaal niet. Je kunt het wel proberen, maar mijn ervaring is dat hoe meer je het probeert, hoe frustrerender het is. Het roept dan namelijk alleen maar weerstand op.
Maar dan is het zo geweldig te weten dat God deuren van geloof opent. Dat lees je hier dus ook van deze vrouw: zij hoorde toe en de Heer opende haar hart, zodat zij aandacht schonk aan hetgeen door Paulus gezegd werd. Dat was Zijn werk; Hij opende haar hart. Dat vind je overal terug. Ik heb daar een hele verzameling van aangelegd, maar ik wil u één voorbeeld geven; één hoofdstuk waarin ik dat zo prachtig in één keer kan laten zien. Dat is in Lucas 24. Dat was de dag dat Jezus verrees uit de doden en dat het graf werd geopend. In Lucas 24 werd het graf geopend. Hoe? Daar kwam geen mensenhand aan te pas. Dat was Hij die opent. Als God opent, dan is er niemand die iets kan sluiten. U hoorde trouwens in de laatste dia die ik liet zien uit Openbaring 3 ook die woorden: als Hij opent, dan sluit niemand, en als Hij sluit, opent ook niemand. Omgekeerd is het ook zo.
Hoe groot zijt Gij en hoe klein, hoe minuscuul en volstrekt onbetekenend zijn wij als het om deze dingen gaat. Als de Heer het doet, zijn we volstrekt niets. We denken meestal wel dat we wat zijn als het gaat om zaken die we zelf doen, maar ik bedoel dit te zeggen: we hebben een God en Hij opent. Hij opende het graf. Lucas 24 is ook het bekende hoofdstuk over de Emmaüsgangers. Ik ga nu niet de hele geschiedenis behandelen, ik wil u alleen even wijzen op hoe de dingen op die dag open gingen en hoe Hij het is die opent.
Toen zij onderweg waren, lees je dat hun ogen bevangen waren, zodat zij Hem niet herkenden. Zij zijn in gesprek en komen uiteindelijk in Emmaüs aan, waar ze Hem uitnodigen. Enfin, u kent de geschiedenis. In vers 31 lees je: "En hun ogen werden geopend." Passief. Zij zijn daar het lijdend voorwerp. Ze openden niet zelf hun ogen; hun ogen wérden geopend en zij herkenden Hem. Zoals hun ogen eerst bevangen waren — ook passief — zo werden ze nu geopend.
Als je dan nog een vers verder leest, dan hoor je dat er, zodra die herkenning daar is, meteen weer een reis terug naar Jeruzalem wordt gemaakt met grote vaart. Dan praten ze met elkaar over wat ze die dag hebben meegemaakt en zeggen ze tegen elkaar: "Was ons hart niet brandende in ons?" Een vlam werd daarin ontstoken. "Was ons hart niet brandende in ons, terwijl Hij onderweg tot ons sprak en ons de Schriften opende?" Dat deed Hij. Hij opende de Schriften. Daarmee is trouwens gezegd dat de Schriften, als Hij ze niet opent, gewoon gesloten zijn.
De Schrift openen is wat anders dan alleen maar de Bijbel openslaan. De Schrift openen wil zeggen dat je de inhoud gaat verstaan. Voor talloze mensen is de Bijbel een gesloten boek. Je kunt lezen wat je wilt, je kunt theoloog zijn of zelfs hofpredikant, om even te begrijpen wat ik bedoel, maar volstrekt blind zijn en de ogen gesloten hebben voor dat wat er in die Schriften staat. Dan kun je zelfs je reputatie en je titels aan dat boek ontleend hebben, maar als ze gesloten zijn, heb je er nog helemaal niets aan. Maar Hij opende de Schriften. Wat Hij deed, was hen wijzen op het leven in dat Woord, want anders is het een dode letter.
Ik zal u dit vertellen: de Schriften — dat is hier nog de Tenach, ons Oude Testament — zijn boordevol leven. Dat spreekt allemaal van dit geopende graf. Allemaal. Ik zou u zo mee kunnen nemen vanaf Genesis 1. Ik stel me zo voor dat Jezus dat onderweg net zo goed gedaan heeft: hoe Hij, beginnende bij Mozes en al de profeten, hen de Schriften geopend heeft en liet zien wat op Hem betrekking had. De Schriften gingen open; Hij deed Zijn werk. Dus de harten gingen open, de ogen gingen open en de Schriften gingen open.
Dan lees je ook nog in vers 45, op een iets later tijdstip wanneer ze inmiddels gearriveerd zijn in Jeruzalem: "Toen opende Hij hun verstand, zodat zij de Schriften begrepen en verstonden." Je verstand kan dus ook nog eens een keer op slot zitten. Nogmaals, dat heeft niets te maken met IQ. Je kunt een hoog IQ hebben terwijl je verstand op slot zit, waardoor je gewoon niet in staat bent om te zien of te begrijpen. Daarvoor moet je verstand geopend worden. Zo ziet u dat in alles — de wijze waarop dit allemaal geformuleerd wordt — de mens inderdaad het lijdend voorwerp is. Hij is het die opent.
Het graf opende Hij, Hij opende hun ogen, Hij opende de Schriften en Hij opende hun verstand. Hij doet het op Zijn tijd en op Zijn wijze. Daarom zijn we inderdaad, zoals we in de inleiding memoreerden, eerstelingen. Dat is een voorrecht dat je ten deel valt. We hebben niets om op te roemen, alsof je zou zeggen: "Ik heb daar open ogen voor." Ja, en? Wie heeft die ogen geopend? Dat maakt je klein en bescheiden. Maar het is een geweldig voorrecht als je dat mag kennen. Afijn, die deur van geloof was geopend voor die machtige mededeling, voor dat machtige bericht dat Paulus had verkondigd.
Een Krachtige Deur Geopend en de Rol van Tegenstand ↑ hoofdstukken
Een ander punt was 1 Korinthe 16; daar vind je ook die uitdrukking: 'een geopende deur'. Het is misschien ook een beetje uit het verband gerukt als ik dat zo aanhaal, maar als je dit leest – dit is het laatste hoofdstuk van de eerste Korintherbrief – zie je dat Paulus nog het een en ander toelicht en ook wat huishoudelijke mededelingen doet. Hij zegt dan: "Ik zal nog tot Pinksteren, het Joodse weekfeest, in Efeze blijven." Hij schrijft de Korintherbrief dus vanuit Efeze. Hij vertelt dat hij aanvankelijk het voornemen had om naar Korinthe toe te gaan, maar hij heeft zijn voornemen nu gewijzigd en blijft in Efeze. Waarom? Want daar gaat het om. Hij zegt: "Mij is een grote" – hij gebruikt in het Grieks het woord 'mega' – "en machtige of krachtige deur geopend."
Een soortgelijke uitdrukking bezigt hij ook in 2 Korinthe 2. Ik had die tekst er eerst bij gezet, maar de verzameling werd een beetje te groot om hem hier ook nog te bespreken. Het idee is dit: er is mij – ook hier weer in de passieve vorm, want niet Paulus heeft die deur geopend – een mega en krachtige deur geopend. Dat wil zeggen dat het woord dat hij kwijt wilde en dat hij te spreken had, ingang vond. De deuren gingen daarvoor open. Of zoals het hier staat in het enkelvoud: een mega, een grote en een krachtige deur. Dat was ook de reden waarom hij in Efeze bleef en zijn voornemen moest wijzigen. Die deur was zo groot en machtig geopend, dat hij daar wilde blijven. Paulus had één groot doel waar zijn focus op gericht was, en dat was om te vertellen hoe groot Hij is. En daar werd zomaar een deur voor geopend. Als die deur niet geopend wordt, dan mag die boodschap nog zo groot en rijk zijn, maar je raakt het aan de straatstenen niet kwijt, zeg ik weleens. Dat is echt zo.
Het evangelie is zo’n geweldige boodschap. Ik lees heel vaak de pagina kerknieuws en over de christelijke wereld, en dan denk ik zo vaak: hoe armentierig is het wat daar verteld wordt? Het is niet alleen armentierig, het is zelfs triest. Het is niet eens een 'niet zo goed bericht'; het is een uitgesproken slecht bericht. En het wordt verkocht – want in die sfeer ligt het toch ongeveer, je moet de prijs immers betalen – en dat het nog verkocht wordt ook, maakt het des te slechter voor een evangelie. En als je dan werkelijk vertelt, met de 'bonnetjes' erbij hoe het staat geschreven, waar men zich op beroept... want men is protestant, ik beperk me daar maar even toe. Ik bedoel, men beroept zich op sola scriptura, alleen de Schrift. Ja, ja. Maar op het moment dat die Bijbel opengaat, dan is daar geen respons. Men kan daar niks mee. En wat is dat? Nou, God is het die deuren daarvoor opent.
Maar, en dat is wat Paulus er ook bij zegt: er zijn vele tegenstanders. En die combinatie moet u maar eens nagaan. Ik geef zomaar een aantal aanzetten, maar u kunt dat zelf ook allemaal nagaan. Niet alleen de Schriftplaatsen, maar pak ook een concordantie erbij of zoek het op internet op. Er zijn prachtige Bijbelprogramma’s waarbij je dat zomaar kunt uitzoeken. Dan zul je zien dat als God inderdaad een deur opent, dat gepaard gaat met tegenstand. Aan de ene kant is daar de ingang; het vindt ingang, het vindt geloof. Maar aan de andere kant is er tegenstand, oppositie. Uiteindelijk vermag die tegenstand niets, hoor. Ze kunnen je misschien het leven zuur maken of je weerstaan. Dat is nooit mooi en nooit leuk, vooral als het vijandschap betreft om dat mee te maken. Maar het is er eigen aan. Als je het Woord doorgeeft, vindt het geloof, maar je vindt net zo goed ongeloof. En niet alleen ongeloof in de zin van 'aan ons is het niet besteed', maar juist vanuit de godsdienstige wereld vindt het uitgesproken weerstand. Dat kom je dan tegen.
Paulus schrijft erover dat er weliswaar een grote en machtige deur geopend is, en er zijn vele tegenstanders. Er staat inderdaad niet eens 'maar', er staat 'en'. Dat hoort dus gewoon bij die grote, machtige deur. Paulus beklaagt zich er niet over. Er zijn vele tegenstanders, wat trouwens de boodschap alleen maar kan onderstrepen. Dat is echt waar. Juist door tegenstand en door vijandschap kan de aandacht gevestigd worden; dat gebeurt ook echt. Ik had het er van de week nog even over naar aanleiding van het boek dat ik heb mogen schrijven, of eigenlijk het stukje dat ik heb geschreven en dat gebundeld is: 'Waarom het evangelie echt een goed bericht is'. We hadden van de week een gesprekje over de vraag of er al een recensie was verschenen van dat boek. Nou, ik heb een hele mooie recensie gelezen, Anke, maar dat stond niet in een blad. Het ging er even over dat het natuurlijk mooi is als de boodschap die je mag uitdragen wordt aanbevolen. Maar laat ik u dit vertellen: als het oppositie vindt en men zegt dat het boek absoluut niet gelezen moet worden en men waarschuwt daarvoor, dan kan dat voor velen net zo goed een aanbeveling zijn. Ik ken toevallig mensen die inderdaad in aanraking gekomen zijn met de boodschap, met het goede bericht, juist door de tegenstanders. Dat is heel mooi hoe dat werkt.
Vorig jaar was ik uitgenodigd bij Groot Nieuws Radio. Er was daar een vrouw – ik heb daar onlangs nog gesproken, Tom, ik zie je knikken, jij kent hem – die luisterde. Toevallig zette ze het radioprogramma op en ze hoorde mij zo spreken en de Schriften opendoen. In vijf of tien minuten was ze overtuigd: "Dit is de waarheid!" Terwijl er juist toen in dat programma en alles wat eromheen plaatsvond, zoveel oppositie was. Maar die oppositie was juist het mooie. Hoe harder u ertegenaan trapt... weet u wat het leuke daarvan is? Het blijkt dan des te meer hoe krachtig en solide het is. Je kunt ertegen schoppen wat je wilt, maar het blijft staan. Dus die tegenstand helpt juist om de boodschap uit te dragen. Laat ze maar schoppen! Dat geldt trouwens ook – maar dat is even een zijspoor – voor de kinderen als het gaat om de opvoeding. Als er vragen gesteld worden, moeilijke vragen, laat ze maar komen. Juist als de boodschap en dat wat je mag kennen de waarheid is, dan kan die tegen een stootje. Sterker nog, die staat als een huis. En dat blijkt alleen maar te meer wanneer er tegenstand is, wanneer er geschopt wordt en wanneer er oppositie is.
Een Deur van het Woord: het Geheimenis van Christus ↑ hoofdstukken
Inmiddels is Paulus in de gevangenis; de deuren waren voor hem dus gesloten. Hij was buiten gesloten, niet alleen opgesloten, want een gevangenis is in de Bijbel vooral een plaats waar je buiten de samenleving gesloten bent. En midden in dat verband schrijft hij aan de Kolossensen: "Bid tevens voor ons dat God een deur voor ons woord opene." Nu zou je kunnen denken in dezelfde lijn als waar we het zojuist over hadden: dat het woord ingang vindt. Dat kan, maar als ik het u nauwkeurig mag vertellen: er staat eigenlijk niet "een deur voor het woord", maar letterlijk "een deur van het woord".
Wat is de deur van het woord? Als je dat zo sec leest, kun je het op twee manieren opvatten. Het kan de plaats zijn waar het woord ingang vindt, maar je kunt het ook opvatten als de plaats waar het woord naar buiten komt. Het gaat dan dus niet over het horen van het woord. De oren zijn inderdaad in de Bijbel meer dan eens deuren, maar gaat het hier over de oren of gaat het over de mond waar het woord naar buiten gaat? Ik denk eerlijk gezegd aan het laatste. Dus niet de ingang, maar de uitgang. Dat blijkt volgens mij ook duidelijk omdat er vervolgens staat: "een deur van het woord openen om te spreken van het geheimenis van Christus".
Dat blijkt ook als je de parallelversen erbij betrekt. De Kolossensenbrief en de Efezebrief zijn twee brieven die ongeveer tegelijkertijd geschreven en verzonden zijn; ze zijn beide meegestuurd met Tychicus. Die brieven lopen in veel opzichten parallel. Als je het corresponderende vers in Kolossensen vergelijkt met dat in Efeze, dan lees je dit: "Dat mij," schrijft Paulus, "bij het openen van mijn mond," – dat is die deur – "het woord geschonken worde om vrijmoedig het geheim," of het geheimenis, de verborgenheid, "van het evangelie bekend te maken." Ik haal dit aan om te laten zien dat het hier gaat over de deur van het woord. Dat kunnen de oren zijn, maar hier is het de mond die geopend wordt. God opent. We hebben inmiddels al een heel lijstje aangelegd van wat God allemaal opent, maar hier wordt gevraagd en voorbede gedaan voor het openen van déze deur: dat de mond geopend wordt en dat God de woorden geeft, zodat die woorden naar buiten gaan.
Welk woord moet er dan geschonken worden? Het geheimenis van het evangelie. Als ik weer terugga naar Kolossensen 4, daar stond dat God een deur van het woord opende om te spreken over "het geheimenis van Christus, ter wille waarvan ik ook gevangen zit". Het is een beetje met aarzeling dat ik dit nu toelicht, want daar is nog wel wat voor vereist, maar ik kan het simpel zeggen: wat is dat geheimenis nu? Paulus heeft brieven nodig om daarover te spreken. Aan Paulus waren verborgenheden geopenbaard en als hij spreekt over het geheimenis of over de verborgenheid – een woord dat zo dikwijls in zijn brieven voorkomt – dan bedoelt hij niet: niemand mag het weten. Nee, met het geheimenis bedoelt hij niet dat het geheim moet blijven, maar dat niemand het van tevoren wist. Hij had het ook al uitgelegd in Kolossensen 1 en Efeze 3: dat het in vroegere generaties en eerdere geslachten niet bekend is gemaakt, maar dat het nu aan hem geopenbaard is.
Waar heeft dat mee te maken? Met datzelfde verschijnsel waar ik het in het begin al even over had, namelijk dat God nu een omweg maakt naar de natiën. Ik heb het verkeersbord met die U-bocht er maar bij gezet, omdat ik dat een mooi embleem vind. Het heeft ermee te maken dat God nu een omweg maakt naar de natiën en Israël passeert. Israël is even tijdelijk geparkeerd. Dat volk is afwerend en ongelovig voor het woord. En wat doet God dan? Laat God Zich hinderen? Nooit! Dan opent Hij een deur van geloof naar de natiën. Een verkeerde weg bij Zijn volk, absoluut, maar dit is die omweg. Daar heeft die verborgenheid mee te maken. Dat was in vroegere generaties nooit geopenbaard: dat God die weg zou gaan, onafhankelijk van het Joodse volk en in het verborgene. Dat Hij nu onder de natiën een werk doet, Zijn werk. Want in deze tijd, waarin Israël terzijde staat en waarin Christus niet openbaar wordt – integendeel, Hij is verborgen, alles is verborgen en er valt niets te zien – heeft dat nu alles te maken met het geheimenis van Christus.
Paulus zegt dan: "ter wille waarvan ik ook gevangen zit". Ja, want Paulus zat gevangen omdát het Joodse volk afwijzend was ten opzichte van het feit dat hij naar de natiën ging. Dat riep zoveel weerstand op. Dan voegt hij er in Kolossensen 4 nog aan toe: "Dan zal ik het zo in het licht stellen als ik het behoor te spreken." Laat ik daar meteen eens een beetje balans brengen. Ik heb er wel vaker op gewezen dat we in onze vertalingen heel dikwijls het woordje "moeten" tegenkomen terwijl het er niet staat. In veel moderne vertalingen wordt "moeten" zomaar toegevoegd; hoe moderner de vertaling, hoe meer "moeten" erin staat. Maar nu wil ik u eens het omgekeerde zeggen: hier staat in het Grieks wél het woordje "moeten". Bindend. Het is zelfs sterker dan "behoren". "Dan zal ik het zo manifest maken, in het licht stellen, als ik het moet spreken."
Kijk, hier gebruikt Paulus het woordje "moeten" als iets bindends. Hij kan niet anders. God heeft het woord zo gegeven en zo moet het ook verteld worden, en niet anders. Er zijn geen opties van: "Nou ja, je kunt een beetje schipperen want dat ligt een beetje moeilijk gevoelig, dat moet je anders vertellen." Nee, Paulus zegt: zo moet ik het vertellen en niet anders. Het evangelie is geen boodschap waarover je kunt onderhandelen; het is een mededeling. En zo moet ik het vertellen en niet anders. Dat is het sterke woord dat hij in dit verband gebruikt.
Een Open Huis in Gevangenschap: Paulus in Rome ↑ hoofdstukken
Laten we tot slot naar de laatste pleisterplaats gaan: Handelingen 28, het laatste hoofdstuk van het boek Handelingen. We begonnen deze studie met Handelingen 14, en nu gaan we veertien hoofdstukken verder en komen we bij het einde. Paulus is in Rome gearriveerd aan het slot van zijn derde zendingsreis. Daar doet hij de Joden een belangrijke mededeling. Hij zegt: "Jullie ogen zijn gesloten en jullie harten ook." Ondanks alle wondertekenen die hadden plaatsgevonden, hadden ze er geen oog voor gehad. Ze hadden ogen, maar ze zagen het niet. Daarom zegt hij in Handelingen 28 vers 28: "Het zij u dan bekend, dat het heil Gods naar de natiën gezonden werd. En zij zullen horen." Er valt vandaag niets te zien, maar er valt zoveel meer te horen. Zij zullen horen!
Paulus verblijft daar in Rome en heeft dat zo bekendgemaakt. De laatste verzen van Handelingen beschrijven dat hij daar de volle termijn van twee jaar bleef. Ik ga daar nu verder niet diep op in, maar ik wil wel even kwijt dat dit dezelfde termijn is die Jozef bijvoorbeeld in de gevangenis doorbracht. Het heeft te maken met de twee dagen van tweeduizend jaar waarin wij nu leven; daar is Paulus hier een embleem van. Hij bleef de volle termijn van twee jaar in zijn eigen gehuurde woning. En dan staat er: "En hij ontving allen die tot hem kwamen." Ik vind het prachtig zoals dat wordt beschreven, vooral als je weet wat er precies staat.
Als je dat woordje "ontving" eens onder de loep legt, zie je dat er letterlijk een woord staat dat elders wordt weergegeven met verwelkomen of welkom heten. Het is dus niet alleen maar dat de mensen die aankwamen toevallig mochten binnenkomen; hij verwelkomde iedereen die tot hem kwam. Daarmee was het huis van Paulus, ondanks dat het een gevangenis was — want hij zat daar gevangen onder begeleiding van een Romeinse soldaat — een open huis. We hebben het gehad over open harten, open oren, open monden, open Schriften en een geopend verstand, maar hier hebben we nog een prachtig voorbeeld: een open huis in een gevangenis.
Hij verwelkomde iedereen en zijn huis werd feitelijk een ekklesia. Waarom? Niet omdat het officieel geïnstitueerd was of omdat er een broederraad was. Juist niet! Het was een ekklesia omdat Paulus een woord had, en dat woord zocht een uitweg. Zoals dat kalfje dat we op de eerste foto’s zagen; die drang is er ook bij het Woord. Als het Woord in je leeft, dan zoekt dat een uitweg. Het is dan moeilijker om het binnen te houden dan om het eruit te laten komen. Het móét eruit. Paulus ontving iedereen en zijn huis werd een open huis. Hij verwelkomde iedereen die tot hem kwam, predikende het Koninkrijk Gods en onderricht gevende aangaande de Here Jezus Christus.
Daar had hij trouwens heel veel over te onderwijzen, over de weg die God was gegaan via de 'U-bocht', weet u wel. Dat vergt uitleg, wat ik vanmorgen niet uitgebreid kon doen, maar dat is juist het geweldige van de Bijbel. Als die Bijbel opengaat en je verstand wordt verlicht en geopend, dan gaat het spreken en gaat je hart branden. Hij predikte — letterlijk staat er dat hij herautte — het Koninkrijk Gods en gaf onderricht aangaande de Here Jezus Christus. De Here, de Kurios, de eigenaar van wie wij zijn en in wiens hand wij zijn. Hij is Degene voor wiens rekening wij zijn, die voor ons zorgt en die gesteld is tot Heer van allen. Hij is Jezus: Yahweh is Redder. En Hij is de Gezalfde, de Christus. Dat wil zeggen dat Hij de Geest van God heeft ontvangen en is opgewekt uit de doden, zodat deze titel veel meer inhoudt dan je op het eerste gezicht zou denken. Als het Woord echt opengaat, dan straalt daar geweldig veel licht uit.
Hij gaf onderricht aangaande de Here Jezus Christus met alle vrijmoedigheid. Dat woord "vrijmoedigheid" is de vertaling van parresia. Pan betekent "alles". Bij parresia zeg je alles; je houdt je niet in. Je zegt wat je moet zeggen, zonder te marchanderen. Met alle vrijmoedigheid! En er staat bij: zonder enige belemmering. Ondanks het feit dat hij in de gevangenis zat, werd hem niets in de weg gelegd en niets verboden. Zo was die gevangenis een geweldig open huis en een prachtig voorbeeld voor elk huis waarin dat Woord mag wonen. Zet je huis open en vertel ervan. Paulus deed dat met alle vrijmoedigheid. En daar eindig ik mee.
Afsluiting: Hij Die Opent en Niemand Zal Sluiten ↑ hoofdstukken
En ik lees alleen maar voor uit Openbaring 3 vers 7. Daar staat dit, een van de zeven brieven die Johannes zou schrijven aan die gemeente in Klein-Azië: "En schrijf aan de boodschapper van de gemeente te Filadelfia: dit zegt de Heilige, de Waarachtige, die de sleutel van David heeft; die opent en niemand zal sluiten, en Hij sluit en niemand opent."
UltimateGoodNews